Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts.

Kanino niya ituturo ang kaalaman? At kanino niya ipauunawa ang katuruan? Sa mga inawat sa gatas at inihiwalay sa mga suso.

For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear.

Sapagkat nararapat na utos sa utos, utos sa utos; tuntunin sa tuntunin, tuntunin sa tuntunin; dito kaunti, at doon kaunti: Sapagkat sa pamamagitan ng pautal-utal na mga labi at ng ibang wika ay magsasalita siya sa bayang ito. Sa kanila’y sinabi niya, Ito ang kapahingahan na, sa pamamagitan nito, ay inyong mapapahingahin ang napapagod; at ito ang pagpapasariwa: gayon ma’y ayaw nilang makinig.

But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.

Ngunit ang salita ng Panginoon ay naging sa kanila: utos sa utos, utos sa utos; alituntunin sa alituntunin, alituntunin sa alituntunin; dito ng kaunti, at doo’y kaunti; upang sila’y yumaon, at mabuwal nang patalikod, at madurog, at masilo, at madakip.

Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:9–18.

Kaya’t pakinggan ninyo ang salita ng Panginoon, kayong mga mapanlibak, na namumuno sa bayang ito na nasa Jerusalem. Sapagkat inyong sinabi, Nakipagtipan kami sa kamatayan, at sa impiyerno ay nakipagkasundo kami; kapag dumaan ang umaapaw na hagupit, hindi ito darating sa amin; sapagkat ginawa naming kanlungan ang kasinungalingan, at sa ilalim ng kabulaanan kami’y nagkubli. Kaya’t ganito ang sabi ng Panginoong Diyos, Narito, naglalagay ako sa Sion ng isang batong pinakapundasyon, isang batong sinubok, isang mahalagang batong panulukan, isang matibay na saligan; ang sumasampalataya ay hindi magmamadali. Ilalagay ko rin ang kahatulan ayon sa pising panukat, at ang katuwiran ayon sa tinggang pamantayan; at wawalisin ng graniso ang kanlungan ng kasinungalingan, at aapawan ng mga tubig ang kublihan. At ang inyong tipan sa kamatayan ay mawawalan ng bisa, at ang inyong kasunduan sa impiyerno ay hindi mananatili; kapag dumaan ang umaapaw na hagupit, kayo’y yuyurakan nito. Isaias 28:9-18.

The scornful men that rule Jerusalem are the leaders of the Laodicean Seventh-day Adventist church, who a few verses before, Isaiah identified as the “drunkards of Ephraim” and “the crown of pride.” At Pentecost Peter responded to those who were claiming the message was being proclaimed by drunken men. The time period of the latter rain is about a true and false latter rain message. A message from the Lord always produces two classes of worshippers, and the two classes both drink wine. The sanctified message, or sanctified wine is what is cut off from the mouth of the unfaithful in Joel.

Ang mga lalaking mapanuya na namumuno sa Jerusalem ay ang mga pinuno ng Laodiceang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw, na, ilang talata bago nito, ay tinukoy ni Isaias bilang ang “mga lasenggo ng Efraim” at “ang putong ng kapalaluan.” Noong Pentecostes, tumugon si Pedro sa mga nagsasabing ang mensahe ay ipinangangaral ng mga lasing na lalaki. Ang kapanahunan ng huling ulan ay tungkol sa isang tunay at isang huwad na mensahe ng huling ulan. Ang isang mensahe mula sa Panginoon ay laging nagbubunga ng dalawang uri ng mga mananamba, at ang dalawang uring ito ay kapwa umiinom ng alak. Ang banal na mensahe, o banal na alak, ang siyang ipinagkait mula sa bibig ng mga di-tapat sa aklat ni Joel.

Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth. Joel 1:5.

Magising kayo, kayong mga manglalasing, at tumangis; at magtaghoy, kayong lahat na manginginom ng alak, dahil sa bagong alak; sapagkat ito’y inalis sa inyong bibig. Joel 1:5.

In Joel chapter one the wicked husbandmen of the vineyard, representing the Laodicean Seventh-day Adventist church are condemned and judged in connection with the “new wine” being “cut off” from their mouths. God has cut off or withheld the outpouring of God’s Spirit in the latter rain as represented by the “meat and drink offerings” from the wicked drunken husbandmen.

Sa unang kabanata ng Joel, ang mga masasamang tagapag-alaga ng ubasan, na kumakatawan sa Laodiceang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw, ay kinondena at hinatulan kaugnay ng “bagong alak” na “inalis” sa kanilang mga bibig. Inalis o ipinagkait ng Diyos ang pagbubuhos ng Espiritu ng Diyos sa huling ulan, na kinakatawan ng “mga handog na pagkain at inumin,” mula sa mga masasamang langong tagapag-alaga ng ubasan.

The meat offering and the drink offering is cut off from the house of the Lord; the priests, the Lord’s ministers, mourn. The field is wasted, the land mourneth; for the corn is wasted: the new wine is dried up, the oil languisheth. Be ye ashamed, O ye husbandmen; howl, O ye vinedressers, for the wheat and for the barley; because the harvest of the field is perished. The vine is dried up, and the fig tree languisheth; the pomegranate tree, the palm tree also, and the apple tree, even all the trees of the field, are withered: because joy is withered away from the sons of men. Gird yourselves, and lament, ye priests: howl, ye ministers of the altar: come, lie all night in sackcloth, ye ministers of my God: for the meat offering and the drink offering is withholden from the house of your God. Sanctify ye a fast, call a solemn assembly, gather the elders and all the inhabitants of the land into the house of the Lord your God, and cry unto the Lord, Alas for the day! for the day of the Lord is at hand, and as a destruction from the Almighty shall it come. Is not the meat cut off before our eyes, yea, joy and gladness from the house of our God? Joel 1:9–16.

Ang handog na butil at ang inuming handog ay ipinagkait mula sa bahay ng Panginoon; ang mga saserdote, mga ministro ng Panginoon, ay nagluluksa. Ang parang ay wasak, ang lupain ay nananangis; sapagkat ang butil ay nawasak: ang bagong alak ay natuyo, ang langis ay nagkukulang. Mahiyâ kayo, kayong mga magsasaka; managhoy kayo, kayong mga tagapag-alaga ng ubasan, dahil sa trigo at sa sebada; sapagkat ang pag-aani sa parang ay napawi. Ang baging ay natuyo, at ang puno ng igos ay namamalanta; ang punong granada, ang punong palma rin naman, at ang punong mansanas, maging ang lahat ng punong kahoy sa parang, ay nalalanta: sapagkat ang kagalakan ay nalanta mula sa mga anak ng tao. Talian ninyo ang inyong mga baywang, at magdalamhati, kayong mga saserdote; managhoy kayo, kayong mga ministro ng dambana; pumarito kayo, magpalipas-gabi kayo na may damit-sako, kayong mga ministro ng aking Diyos: sapagkat ang handog na butil at ang inuming handog ay ipinagkait sa bahay ng inyong Diyos. Magtalaga kayo ng pag-aayuno, magpatawag ng isang banal na pagtitipon, tipunin ninyo ang mga matanda at ang lahat ng naninirahan sa lupain sa bahay ng Panginoon ninyong Diyos, at dumaing sa Panginoon, Sa aba ng araw! sapagkat ang araw ng Panginoon ay malapit na, at gaya ng paglipol mula sa Makapangyarihan ay darating ito. Hindi ba’t ang pagkain ay napawi sa harap ng ating mga mata, oo, pati ang kagalakan at kasayahan mula sa bahay ng ating Diyos? Joel 1:9-16.

When Isaiah’s “drunkards of Ephraim” “awake” in Joel, the circumstances they awaken to is the latter rain message—represented as “new wine.” It has been withheld from God’s chosen covenant people. “Corn” in the passage is a general word for grain, and the Word of God is the Bread of Heaven and in the passage, it has been “wasted.”

Kapag ang mga “lango ng Efraim” ni Isaias ay “magising” sa aklat ni Joel, ang kalagayang datnan nila sa kanilang paggising ay ang mensahe ng huling ulan—na kinakatawan bilang “bagong alak.” Iyon ay ipinagkait sa hinirang na bayang tipan ng Diyos. Ang “corn” sa nasabing talata ay pangkalahatang katawagan para sa butil, at sa talatang iyon, ang Salita ng Diyos, ang Tinapay ng Langit, ay “naaksaya.”

The “new wine” is the present truth message that arrived at 9/11. The “new wine is dried up” and “cut off” for the “new wine” is only recognized by those returning to Jeremiah’s “old” paths, for a “new” message is always in agreement with the “old” message. The word translated as “dried up” means “to be ashamed” in the Hebrew.

Ang "bagong alak" ay ang mensahe ng kasalukuyang katotohanan na dumating noong 9/11. Ang "bagong alak" ay "natuyo" at "naputol", sapagkat ang "bagong alak" ay kinikilala lamang ng mga bumabalik sa mga "lumang" landas ni Jeremiah, sapagkat ang isang "bagong" mensahe ay laging naaayon sa "lumang" mensahe. Ang salitang isinalin bilang "natuyo" ay nangangahulugang "mapahiya" sa Hebreo.

Those who are “ashamed” are a primary subject of Joel and the prophets. The drunkards of Ephraim are ashamed of their counterfeit latter rain message, which is often called a ‘peace and safety’ message. The three symbols of corn, new wine and oil represent the message of the latter rain. The latter rain is also represented as the outpouring of the Holy Spirit.

Ang mga "nahihiya" ay isang pangunahing paksa sa mga sulatin ni Joel at ng mga propeta. Ang mga manginginom ng alak sa Efraim ay ikinahihiya ang kanilang huwad na mensahe ng huling ulan, na madalas tawaging mensaheng 'kapayapaan at katiwasayan'. Ang tatlong sagisag ng trigo, bagong alak, at langis ay kumakatawan sa mensahe ng huling ulan. Ang huling ulan ay inilarawan din bilang ang pagbubuhos ng Espiritu Santo.

The work of the Holy Spirit is to convict of sin, righteousness and judgment, and in that very order. The Word of God convicts of sin, and is represented by “corn.” Possessing the “new wine’ identifies those who are in possession of the Holy Spirit, who is represented by “rain” and also by “wine,” for both “rain” and “wine” are easily demonstrated as a message or doctrine.

Ang gawain ng Espiritu Santo ay ang pagsumbat tungkol sa kasalanan, sa katuwiran, at sa kahatulan, at sa gayong mismong pagkakasunod-sunod. Ang Salita ng Diyos ay nagsusumbat tungkol sa kasalanan, at kinakatawan ng “corn.” Ang pagkakaroon ng “new wine” ay nagpapakilala kung sino ang mga nagtataglay ng Espiritu Santo, na kinakatawan ng “rain” at gayon din ng “wine,” sapagkat ang kapuwa “rain” at “wine” ay madaling maipakikita bilang isang mensahe o doktrina.

Nevertheless I tell you the truth; It is expedient for you that I go away: for if I go not away, the Comforter will not come unto you; but if I depart, I will send him unto you. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now. Howbeit when he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth: for he shall not speak of himself; but whatsoever he shall hear, that shall he speak: and he will shew you things to come. John 16:7–13.

Gayunman, sinasabi ko sa inyo ang katotohanan: makabubuti sa inyo na ako’y umalis; sapagkat kung ako’y hindi aalis, ang Mang-aaliw ay hindi paririto sa inyo; ngunit kung ako’y umalis, susuguin ko siya sa inyo. At pagdating niya, kaniyang susumbatan ang sanlibutan tungkol sa kasalanan, at sa katuwiran, at sa kahatulan: Tungkol sa kasalanan, sapagkat hindi sila sumasampalataya sa akin; Tungkol sa katuwiran, sapagkat ako’y paroroon sa aking Ama, at hindi na ninyo ako makikita; Tungkol sa kahatulan, sapagkat ang pinuno ng sanlibutang ito ay nahatulan na. Marami pa akong mga bagay na sasabihin sa inyo, ngunit hindi pa ninyo kayang tanggapin ngayon. Gayunman, kapag siya, ang Espiritu ng katotohanan, ay dumating, papatnubayan niya kayo sa buong katotohanan; sapagkat hindi siya magsasalita mula sa kaniyang sarili, kundi anuman ang kaniyang marinig, iyon ang kaniyang sasalitain; at ipahahayag niya sa inyo ang mga bagay na darating. Juan 16:7-13.

Joel’s “corn” is the Word of God, which convicts of “sin.” “Righteousness” is manifested by those who have connected their humanity with divinity through the present truth message represented as “new” (present-truth) “wine” (message). The “oil” is the symbol of “judgment,” for “judgment” is based upon whether those being judged have “oil.” Joel’s corn, new wine and oil is the conviction of sin, righteousness and judgment. All the elements of the work of the Holy Spirit in connection with the outpouring of the latter rain make up the truths that are to test Laodicean Adventism beginning at 9/11 when Joel commands them to “Awake!”

Ang "butil" ni Joel ay ang Salita ng Diyos, na nagsusumbat tungkol sa "kasalanan." Ang "katuwiran" ay nahahayag sa mga yaong nag-ugnay ng kanilang pagka-tao sa pagka-Diyos sa pamamagitan ng mensahe ng kasalukuyang katotohanan na kinakatawan bilang "bagong" (kasalukuyang katotohanan) "alak" (mensahe). Ang "langis" ay sagisag ng "paghatol," sapagkat ang "paghatol" ay ibinabatay sa kung ang mga hinahatulan ay may "langis." Ang "butil," "bagong alak," at "langis" ni Joel ay ang pagsusumbat tungkol sa kasalanan, sa katuwiran, at sa paghatol. Lahat ng mga elemento ng gawain ng Banal na Espiritu na may kaugnayan sa pagbubuhos ng huling ulan ay bumubuo sa mga katotohanang susubok sa Laodiceang Adventismo, simula noong 9/11, nang iniutos sa kanila ni Joel na "Magising!"

The three symbols of the latter rain message parallel the three angels’ messages of Revelation fourteen, and the “husbandmen” are to be “ashamed” and the “vinedressers” are to “howl.” In Joel God’s people are never to be ashamed.

Ang tatlong sagisag ng mensahe ng huling ulan ay kahanay ng mga mensahe ng tatlong anghel sa Apocalipsis labing-apat, at ang “mga magsasaka” ay dapat “mahiya” at ang “mga tagapag-alaga ng ubasan” ay dapat “managhoy.” Sa Joel, kailanman ay hindi malalagay sa kahihiyan ang bayan ng Diyos.

And ye shall know that I am in the midst of Israel, and that I am the Lord your God, and none else: and my people shall never be ashamed. Joel 2:27.

At inyong malalaman na ako ay nasa gitna ng Israel, at na ako ang Panginoon ninyong Diyos, at wala nang iba: at ang aking bayan ay hindi kailanman malalagay sa kahihiyan. Joel 2:27.

The husbandmen and vinedressers are ashamed and howl because the counterfeit latter rain message they present is powerless to produce life in the vineyard they were given to tend. Adventism knows from their prophetess that they were called to fulfill the latter rain experience, but the fruit of the fields are withered. They are ashamed and weep especially “for the wheat and for the barley.” The “barley” first fruit offering on the day of Christ’s resurrection began the Pentecostal season that ended at Pentecost with the “wheat” first fruit offering of Pentecost. The drunkards of Ephraim are ashamed because they are on the wrong side of the Pentecostal season, which is repeated from 9/11 unto the Sunday law, when the latter rain is falling.

Ang mga magsasaka at mga tagapag-alaga ng baging ay nahihiya at nananaghoy, sapagkat ang huwad na mensahe ng huling ulan na kanilang inihaharap ay walang kapangyarihang magluwal ng buhay sa ubasan na ipinagkatiwala sa kanila upang pangalagaan. Batid ng Adventismo mula sa kanilang propetisa na sila’y tinawag upang isakatuparan ang karanasan ng huling ulan, ngunit ang ani sa mga bukirin ay nalalanta. Sila ay nahihiya at tumatangis lalo na “dahil sa trigo at sa sebada.” Ang alay ng unang bunga ng “sebada” sa araw ng pagkabuhay na muli ni Cristo ang nagpasimula sa kapanahunan ng Pentecostes, na nagwakas sa Pentecostes sa pamamagitan ng alay ng unang bunga ng “trigo.” Ang mga lasing ng Efraim ay nahihiya sapagkat sila ay nasa maling bahagi ng kapanahunan ng Pentecostes, na inuulit mula 9/11 hanggang sa batas ng Linggo, habang ang huling ulan ay bumubuhos.

“Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

Marami ang, sa malaking bahagi, nabigong tumanggap ng maagang ulan. Hindi nila natamo ang lahat ng mga kapakinabangang sa gayon ay ipinaglaan sa kanila ng Diyos. Inaakala nila na ang kakulangang ito ay pupunan ng huling ulan. Kapag ipagkakaloob ang pinakamayamang kasaganaan ng biyaya, balak nilang buksan ang kanilang mga puso upang tanggapin ito. Gumagawa sila ng isang malubhang pagkakamali. Ang gawaing sinimulan ng Diyos sa puso ng tao sa pagbibigay ng Kanyang liwanag at kaalaman ay dapat na walang patid na sumulong. Bawat isa ay dapat makabatid ng kaniyang sariling pangangailangan. Ang puso ay dapat mawalang-laman ng bawat karumihan at malinis upang panahanan ng Espiritu. Sa pamamagitan ng pagkilala at pagtalikod sa kasalanan, sa taimtim na panalangin at pagtatalaga ng kanilang sarili sa Diyos, naghanda ang mga unang alagad para sa pagbubuhos ng Banal na Espiritu sa Araw ng Pentecostes. Ang gayon ding gawain, subalit sa lalong mataas na antas, ay dapat gawin ngayon. Kung magkagayon, ang tao bilang kasangkapan ay kailangan lamang humiling ng pagpapala at maghintay sa Panginoon na ganapin nang sakdal ang gawaing ukol sa kanya. Ang Diyos ang nagsimula ng gawaing ito, at Siya ang tatapos ng Kanyang gawain, na ginagawang ganap ang tao kay Jesu-Cristo. Subalit hindi dapat pabayaan ang biyayang kinakatawan ng maagang ulan. Tanging yaong namumuhay ayon sa liwanag na nasa kanila ang tatanggap ng higit na liwanag. Malibang tayo’y araw-araw na sumusulong sa pagsasabuhay ng mga masiglang birtud na Kristiyano, hindi natin makikilala ang mga kapahayagan ng Banal na Espiritu sa huling ulan. Maaaring ito’y bumabagsak sa mga pusong nasa paligid natin, ngunit hindi natin ito mababatid ni matatanggap. Mga Patotoo sa mga Ministro, 506, 507.

In the context of the line which Sister White calls the “Pentecostal season,” the “former rain” was Christ breathing on the disciples after He descended from His heavenly meeting after He was resurrected. The “latter rain” in this context was Pentecost. At the alpha of the Pentecostal season a few drops were breathed upon the disciples and at the omega the disciples who had been breathed upon were speaking with tongues of fire to the entire world. A manifestation of the Holy Spirit at the beginning and the ending. Divinity conveying the Holy Spirit to humanity through a message at the beginning and divinity and humanity combined as represented by tongues (humanity) and fire (Divinity) and conveying the Holy Spirit to humanity through a message at the ending. The barley first fruit offering at the beginning aligns with Christ’s resurrection and the two loaves of wheat at the Pentecostal first fruit offering aligns with Pentecost.

Sa konteksto ng linya na tinatawag ni Sister White na “panahon ng Pentecostes,” ang “unang ulan” ay ang paghinga ni Cristo sa mga alagad, pagkatapos Niyang muling mabuhay, nang Siya’y bumaba mula sa Kaniyang makalangit na pagpupulong. Ang “huling ulan” sa kontekstong ito ay ang Pentecostes. Sa alpha ng panahon ng Pentecostes, ilang patak lamang ang naipagkaloob sa mga alagad sa pamamagitan ng paghinga; at sa omega, ang mga alagad na hiningahan ay nagsasalita na ng mga dila ng apoy sa buong sanlibutan. Isang kapahayagan ng Espiritu Santo sa pasimula at sa wakas. Sa pasimula, ang Pagka-Diyos ang naghahatid ng Espiritu Santo sa sangkatauhan sa pamamagitan ng isang mensahe; at sa wakas, ang Pagka-Diyos at pagkatao na pinagsanib, na kinakatawan ng mga dila (pagkatao) at apoy (Pagka-Diyos), ay naghahatid ng Espiritu Santo sa sangkatauhan sa pamamagitan ng isang mensahe. Ang handog ng unang bunga ng sebada sa pasimula ay tumutugma sa muling pagkabuhay ni Cristo, at ang dalawang tinapay na trigo sa handog ng unang bunga sa Pentecostes ay tumutugma sa Pentecostes.

Those two loaves are the only offering which included leaven, a symbol of sin. The loaves were baked, thus representing the removal of sin, but upholding the truth that the two wave loaves representing the one hundred and forty-four thousand were men and woman who were sinners that had been purged from those sins by the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three. Thus, the alpha of the Pentecostal season represented the Bread of Heaven teaching His disciples and the omega of that season had those same disciples symbolized as two loaves of bread that were lifted up to heaven. Thus, the symbol of divinity and humanity of the tongues of fire and the lifting up of the wave offering which typified the disciples taking the message to the world combine to identify that the one hundred and forty-four thousand are to be lifted up as an offering which perfectly represents Jesus Christ, and Jesus Christ represents that Divinity combined with humanity does not sin.

Ang dalawang tinapay na iyon ang kaisa-isang handog na naglalaman ng lebadura, na isang simbolo ng kasalanan. Ang mga tinapay ay inihurno, kaya’t kumakatawan iyon sa pag-aalis ng kasalanan, ngunit pinagtitibay ang katotohanang ang dalawang tinapay na handog na pag-uga, na kumakatawan sa isandaang apatnapu’t apat na libo, ay mga lalaki at babae na makasalanan na pinagdalisay mula sa mga kasalanang iyon ng Sugo ng Tipan sa Malakias kabanata tatlo. Kaya, ang alpha ng kapanahunan ng Pentekostes ay kumakatawan sa Tinapay ng Langit na nagtuturo sa Kaniyang mga alagad, at ang omega ng kapanahunang iyon ay naglarawan sa mga gayon ding alagad bilang dalawang tinapay na itinaas sa langit. Kaya, ang mga dilang apoy bilang sagisag ng pagka-Diyos at pagkatao, at ang pagtaas ng handog na pag-uga na sumasagisag sa mga alagad na nagdadala ng mensahe sa sanlibutan, ay nagsasanib upang ipakilala na ang isandaang apatnapu’t apat na libo ay itataas bilang isang handog na ganap na kumakatawan kay Jesucristo; at si Jesucristo ang kumakatawan sa katotohanang ang Pagka-Diyos na pinagsanib sa pagkatao ay hindi nagkakasala.

Failing to “receive the former rain” while expecting “that the lack” of “all the benefits that God” “provided” with the “former rain” “will be supplied by the latter rain” is “a terrible mistake.” The former rain is Jeremiah’s “old paths,” that were identified as the path to walk in at 9/11. It is a “terrible mistake” and also a strong delusion that leads people to think they have a latter rain message that is built upon a rock, only to find that their message was built upon sand.

Ang pagkabigong "tanggapin ang maagang ulan," habang inaasahan na "ang kakulangan" ng "lahat ng mga kapakinabangang ibinigay ng Diyos" kaakibat ng "maagang ulan" "ay ipagkakaloob ng huling ulan," ay "isang kakila-kilabot na pagkakamali." Ang "maagang ulan" ay ang mga "dating landas" ni Jeremias, na tinukoy bilang ang landas na lalakaran noong 9/11. Ito ay isang "kakila-kilabot na pagkakamali" at isa ring matinding paglilinlang na umaakay sa mga tao na isipin na mayroon silang mensahe ng "huling ulan" na itinayo sa ibabaw ng bato, upang sa huli ay matuklasan nilang ang kanilang mensahe ay itinayo sa buhangin.

Peter was not ashamed to directly explain who was and was not drunk in his representation of the one hundred and forty-four thousand during the latter rain time period. All the prophets speak of the last days and Joel is identifying the “drunkards of Ephraim” awakening and being confronted with clear evidence that the privilege of being the people who would proclaim the loud cry of the third angel under latter rain power has been forever removed. The one hundred and forty-four thousand are developed and sealed during the latter rain time period from 9/11 unto the Sunday law. They are those who follow the Lamb whithersoever He goeth.

Hindi nahiyang tuwirang ipaliwanag ni Pedro kung sino ang lasing at kung sino ang hindi sa kaniyang paglalarawan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo sa kapanahunan ng huling ulan. Ang lahat ng mga propeta ay nagsasalita hinggil sa mga huling araw, at tinutukoy ni Joel ang “mga lasing ng Ephraim” na nagigising at hinaharap ng malinaw na katunayan na ang pribilehiyo na maging bayang magpapahayag ng malakas na sigaw ng ikatlong anghel sa ilalim ng kapangyarihan ng huling ulan ay inalis na magpakailanman. Ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay binubuo at tinatatakan sa kapanahunan ng huling ulan mula 9/11 hanggang sa Batas sa Linggo. Sila ang mga sumusunod sa Kordero saan man Siya pumaroon.

Peter at Pentecost represents those people proclaiming the latter rain message, which he bases upon the book of Joel. The Jews, who had been given the responsibility to observe Pentecost throughout their entire history were being informed by Peter that the Pentecost that all the prior Pentecost’s pointed forward to was now being fulfilled. The Jews, as the drunkards of Ephraim were so drunk on the wine of Babylon that they accused Peter and the eleven of being drunk as they presented the latter rain message in the context of the book of Joel. When the drunkards of Ephraim “awake” in verse five of Joel’s first chapter, they are confronted with the testing process of the latter rain where two classes are developed. In the testing process one class recognizes the latter rain message and the other class does not.

Si Pedro sa Pentekostes ay sumasagisag sa mga taong nagpapahayag ng mensahe ng huling ulan, na ibinatay niya sa aklat ni Joel. Ipinabatid ni Pedro sa mga Judiong pinagkalooban ng pananagutang ipagdiwang ang Pentekostes sa buong kasaysayan nila na ang Pentekostes na siyang tinitingnan ng lahat ng naunang pagdiriwang ng Pentekostes bilang katuparan sa hinaharap ay natutupad na ngayon. Ang mga Judio, bilang ang mga lasenggo ng Efraim, ay labis na nalasing sa alak ng Babilonia kaya’t inakusahan nila si Pedro at ang labing-isa na mga lasing, samantalang ipinahahayag nila ang mensahe ng huling ulan sa konteksto ng aklat ni Joel. Nang “magising” ang mga lasenggo ng Efraim sa talatang lima ng unang kabanata ni Joel, naharap sila sa proseso ng pagsubok ng huling ulan kung saan nabubuo ang dalawang uri. Sa prosesong ito ng pagsubok, ang isang uri ay kumikilala sa mensahe ng huling ulan at ang isa nama’y hindi.

“We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. ‘For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations.’ Isaiah 61:11. The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

Huwag nating hintayin ang huling ulan. Ito’y darating sa lahat ng kikilala at aangkinin ang hamog at mga buhos ng biyayang bumabagsak sa atin. Kapag tinitipon natin ang mga mumunting kapiraso ng liwanag, kapag pinahahalagahan natin ang mga tapat na kaawaan ng Diyos, na nalulugod na tayo’y magtiwala sa Kaniya, kung magkagayo’y matutupad ang bawat pangako. “Sapagkat kung paanong pinasisibol ng lupa ang kaniyang usbong, at kung paanong ang halamanan ay nagpapasibol ng mga bagay na inihasik doon; gayon ipasisibol ng Panginoong Diyos ang katuwiran at ang pagpuri sa harap ng lahat ng mga bansa.” Isaias 61:11. Ang buong lupa ay mapupuno ng kaluwalhatian ng Diyos. Ang Seventh-day Adventist Bible Commentary, tomo 7, pahina 984.

To “recognize” means “to recollect or recover knowledge” for the message of the latter rain is recognized by past sacred histories which illustrate the latter rain history. The history of Peter at Pentecost was set within the historical structure set forth by Joel. Joel’s setting with Peter’s fulfillment provides two witnesses to the history of the Midnight Cry of 1844. Those three witnesses (and others) are to be “recognized” as illustrations of the history, setting and message of the latter rain.

Ang "kilalanin" ay nangangahulugang "magunita o mabawi ang kaalaman," sapagkat ang mensahe ng huling ulan ay nakikilala sa pamamagitan ng mga nakaraang banal na kasaysayan na naglalarawan sa kasaysayan ng huling ulan. Ang kasaysayan ni Pedro sa Pentekostes ay nakapaloob sa balangkas ng kasaysayang inilahad ni Joel. Ang inilatag ni Joel, kalakip ng katuparang naganap kay Pedro, ay nagbibigay ng dalawang saksi sa kasaysayan ng Sigaw sa Hatinggabi noong 1844. Ang tatlong saksing iyon (at iba pa) ay dapat "kilalanin" bilang mga paglalarawan ng kasaysayan, balangkas, at mensahe ng huling ulan.

When Christ breathed upon the disciples after He ascended and then returned, it was as “a few drops” before the great outpouring at Pentecost. At the beginning and ending there was a manifestation of the Holy Spirit being poured out. The few drops from Christ to His disciples are the alpha of the Pentecostal season that ends with the omega and the pouring out of the message from the disciples to the world. The alpha is marked by the first fruit offering of barley and ends with the first fruit offering of wheat. The beginning of the latter rain was marked by the bringing down of the great buildings of New York City on 9/11. It marks the beginning of the history that leads to the Sunday law. 9/11 is represented by the barley first fruit offering and the Sunday law is the wheat first fruit offering.

Pagkaraang umakyat si Cristo at saka bumalik, hiningahan Niya ang mga alagad; ito ay tulad ng “ilang patak” bago ang dakilang pagbubuhos noong Pentecostes. Sa pasimula at sa wakas ay nagkaroon ng pagpapakita ng pagbubuhos ng Espiritu Santo. Ang ilang patak mula kay Cristo tungo sa Kanyang mga alagad ang Alfa ng panahon ng Pentecostes, na nagwawakas sa Omega at sa pagbubuhos ng mensahe mula sa mga alagad tungo sa sanlibutan. Ang Alfa ay minamarkahan ng handog ng mga unang bunga ng sebada at nagwawakas sa handog ng mga unang bunga ng trigo. Ang pasimula ng huling ulan ay minarkahan ng pagpabagsak ng mga malalaking gusali sa Lungsod ng New York noong 9/11. Ito ang nagmamarka sa pasimula ng kasaysayan na hahantong sa batas sa Linggo. Ang 9/11 ay kinakatawan ng handog ng mga unang bunga ng sebada, at ang batas sa Linggo ay ang handog ng mga unang bunga ng trigo.

The drunkards of Ephraim are awakened to the reality that their kingdom would be taken from them and given to a people who would bear the appropriate fruits. Joel sets forth the disobedience of the drunkards by identifying that the “meat” and “drink” offerings have been cut off from the house of the Lord and that the “new wine” has been cut off from their mouths. The “new wine” is freshly squeezed juice in the Hebrew, but the “wine” which the drunkards drink in verse five is fermented juice. Two types of wine, which represents doctrine and in the context of Joel the doctrine is the latter rain message. The drunkards of Ephraim have been drinking fermented juice, and they are “cut off” from the “new” freshly squeezed juice. Two types of wine represent two latter rain messages, and the drunkards are “cut” off from the pure message. The Hebrew word translated as “cut off” is based upon the ancient covenant practice of cutting animals and walking in between the parts. To be “cut off” is to be rejected as God’s covenant people.

Ang mga lasenggo ng Efraim ay ginising sa katotohanang aalisin sa kanila ang kanilang kaharian at ibibigay sa isang bayang magbubunga ng nararapat na bunga. Ipinapahayag ni Joel ang pagsuway ng mga lasenggo sa pagtukoy na ang mga handog na "meat" at "drink" ay "cut off" mula sa bahay ng Panginoon, at na ang "new wine" ay "cut off" mula sa kanilang mga bibig. Ang "new wine" ay bagong pigang katas sa Hebreo, ngunit ang "wine" na iniinom ng mga lasenggo sa talatang lima ay binurong katas. May dalawang uri ng alak, na kumakatawan sa doktrina; at sa konteksto ni Joel, ang doktrina ay ang mensahe ng huling ulan. Ang mga lasenggo ng Efraim ay umiinom ng binurong katas, at sila ay "cut off" mula sa "new" na bagong pigang katas. Ang dalawang uri ng alak ay kumakatawan sa dalawang mensahe ng huling ulan, at ang mga lasenggo ay "cut" off mula sa dalisay na mensahe. Ang salitang Hebreo na isinalin bilang "cut off" ay nakabatay sa sinaunang kaugalian ng tipan na hatiin ang mga hayop at lumakad sa pagitan ng mga piraso. Ang maging "cut off" ay ang maitakwil bilang bayang tipan ng Diyos.

The book of Joel is identifying God’s people in the last days beginning with the Millerites who were brought about in consequence to the unsealing of the book of Daniel in 1798, and ending with the one hundred and forty-four thousand who are brought about in consequence to the unsealing of the book of Daniel in 1989. In the beginning the outpouring of the Holy Spirit was represented by the period of time from the Exeter camp meeting to the disappointment of October 22, 1844. That history fulfilled the parable of the ten virgins of Matthew twenty-five which is repeated to the very letter in the history of the one hundred and forty-four thousand.

Ang Aklat ni Joel ay tinutukoy ang bayan ng Diyos sa mga huling araw, na nagsisimula sa mga Millerite na ibinangon bunga ng pagbubukas ng Aklat ni Daniel noong 1798, at nagtatapos sa isandaan at apatnapu't apat na libo na ibinangon bunga ng pagbubukas ng Aklat ni Daniel noong 1989. Sa pasimula, ang pagbubuhos ng Espiritu Santo ay inilarawan ng panahong mula sa pagtitipon sa kampo sa Exeter hanggang sa kabiguan noong Oktubre 22, 1844. Ang kasaysayang iyon ay tumupad sa talinhaga ng sampung dalaga sa Mateo dalawampu't lima, na nauulit sa bawat titik sa kasaysayan ng isandaan at apatnapu't apat na libo.

“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

Ang talinghaga ng sampung dalaga sa Mateo 25 ay naglalarawan din ng karanasan ng sambayanang Adventista. The Great Controversy, 393.

“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

“Madalas na itinuturo sa akin ang talinghaga ng sampung dalaga, na lima sa kanila ay matatalino, at lima ay mga mangmang. Ang talinghagang ito ay natupad na at matutupad pa sa bawat titik, sapagkat mayroon itong natatanging paglalapat sa panahong ito; at, gaya ng mensahe ng ikatlong anghel, ay natupad na at patuloy na magiging kasalukuyang katotohanan hanggang sa katapusan ng panahon.” Review and Herald, Agosto 19, 1890.

“There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable. That oil is the righteousness of Christ. It represents character, and character is not transferable. No man can secure it for another. Each must obtain for himself a character purified from every stain of sin.” Bible Echo, May 4, 1896.

"May isang sanlibutang nakahandusay sa kasamaan, sa panlilinlang at pagkalinlang, sa mismong anino ng kamatayan—natutulog, natutulog. Sino ang nakadarama ng kapighatian ng kaluluwa upang sila'y magising? Aling tinig ang makaaabot sa kanila? Dinadala ang aking isipan sa hinaharap, kapag ibibigay ang hudyat, 'Narito, dumarating ang Kasintahang Lalaki; lumabas kayo upang salubungin Siya.' Ngunit ang ilan ay magluluwat sa pagkuha ng langis upang mapunan ang kanilang mga ilawan, at huli na nilang malalaman na ang karakter, na kinakatawan ng langis, ay hindi naipapasa. Ang langis na iyon ay ang katuwiran ni Cristo. Ito ay kumakatawan sa karakter, at ang karakter ay hindi naipapasa. Walang sinumang makakamit ito para sa iba. Bawat isa ay dapat magtamo para sa kanyang sarili ng isang karakter na nadalisay mula sa bawat mantsa ng kasalanan." Bible Echo, Mayo 4, 1896.

Who “are feeling travail of soul to awaken” “a world lying in wickedness?” Joel answers the question:

Sino ang "dumaranas ng paghihirap ng kaluluwa upang gisingin" ang "mundong nakahimlay sa kasamaan?" Si Joel ang tumutugon sa tanong:

And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be delivered: for in mount Zion and in Jerusalem shall be deliverance, as the Lord hath said, and in the remnant whom the Lord shall call. Joel 2:32.

At mangyayari na, ang sinumang tatawag sa pangalan ng Panginoon ay maliligtas; sapagkat sa Bundok ng Sion at sa Jerusalem ay magkakaroon ng kaligtasan, ayon sa sinabi ng Panginoon, at sa nalabi na tatawagin ng Panginoon. Joel 2:32.

We will continue these things in the following article.

Ipagpapatuloy natin ang mga bagay na ito sa kasunod na artikulo.

“Late in the afternoon of the day of the resurrection, two of the disciples were on their way to Emmaus, a little town eight miles from Jerusalem. These disciples had had no prominent place in Christ’s work, but they were earnest believers in Him. They had come to the city to keep the Passover, and were greatly perplexed by the events that had recently taken place. They had heard the news of the morning in regard to the removal of Christ’s body from the tomb, and also the report of the women who had seen the angels and had met Jesus. They were now returning to their homes to meditate and pray. Sadly they pursued their evening walk, talking over the scenes of the trial and the crucifixion. Never before had they been so utterly disheartened. Hopeless and faithless, they were walking in the shadow of the cross.

Sa dapit-hapon ng araw ng pagkabuhay na mag-uli, dalawa sa mga alagad ay patungo sa Emaus, isang maliit na bayan na walong milya mula sa Jerusalem. Ang mga alagad na ito ay walang naging tampok na bahagi sa gawain ni Cristo, ngunit sila ay mga taos-pusong sumasampalataya sa Kanya. Naparito sila sa lungsod upang ipagdiwang ang Paskuwa, at labis na naguluhan sa mga pangyayaring naganap kamakailan. Narinig nila ang balita ng umaga hinggil sa pagkaalis ng katawan ni Cristo mula sa libingan, at gayundin ang ulat ng mga babae na nakakita sa mga anghel at nakatagpo kay Jesus. Ngayon ay nagbabalik sila sa kanilang mga tahanan upang magnilay at manalangin. Malungkot nilang ipinagpatuloy ang kanilang paglalakad sa dapit-hapon, pinag-uusapan ang mga tagpo ng paglilitis at ng pagpapako sa krus. Hindi pa kailanman sila naging lubos na pinanghihinaan ng loob. Walang pag-asa at walang pananampalataya, sila'y naglalakad sa anino ng krus.

“They had not advanced far on their journey when they were joined by a stranger, but they were so absorbed in their gloom and disappointment that they did not observe him closely. They continued their conversation, expressing the thoughts of their hearts. They were reasoning in regard to the lessons that Christ had given, which they seemed unable to comprehend. As they talked of the events that had taken place, Jesus longed to comfort them. He had seen their grief; He understood the conflicting, perplexing ideas that brought to their minds the thought, Can this Man, who suffered Himself to be so humiliated, be the Christ? Their grief could not be restrained, and they wept. Jesus knew that their hearts were bound up with Him in love, and He longed to wipe away their tears, and fill them with joy and gladness. But He must first give them lessons they would never forget.

Hindi pa sila gaanong nakalalayo sa kanilang paglalakbay nang may isang estrangherong sumanib sa kanila, ngunit dahil lubha silang nalulunod sa kalumbayan at pagkadismaya, hindi nila siya napagmasdan nang mabuti. Ipinagpatuloy nila ang kanilang pag-uusap, inihahayag ang mga saloobin ng kanilang puso. Pinagbubulay-bulayan nila ang mga aral na ibinigay ni Cristo, na wari’y hindi nila maunawaan. Samantalang pinag-uusapan nila ang mga pangyayaring naganap, nanasang aliwin sila ni Jesus. Nakita Niya ang kanilang dalamhati; nauunawaan Niya ang nagsasalungatan at nakalilitong mga kaisipan na naghatid sa kanilang isip ng tanong, “Maaari kaya na ang Taong ito, na nagpaubayang hamakin ang Kanyang sarili nang gayon, ang siyang Cristo?” Hindi mapigil ang kanilang dalamhati, at sila’y tumangis. Alam ni Jesus na ang kanilang mga puso ay nakabigkis sa Kanya sa pag-ibig, at nanasang pahirin ang kanilang mga luha at punuin sila ng kagalakan at katuwaan. Ngunit kinakailangan muna Niyang ituro sa kanila ang mga aral na hindi nila kailanman malilimutan.

“‘He said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad? And the one of them, whose name was Cleopas, answering said unto Him, Art Thou only a stranger in Jerusalem, and hast not known the things which are come to pass there in these days?’ They told Him of their disappointment in regard to their Master, ‘which was a prophet mighty in deed and word before God and all the people;’ but ‘the chief priests and our rulers,’ they said, ‘delivered Him to be condemned to death, and have crucified Him.’ With hearts sore with disappointment, and with quivering lips, they added, ‘We trusted that it had been He which should have redeemed Israel: and beside all this, today is the third day since these things were done.’

Sinabi Niya sa kanila, "Anong uri ng pag-uusap itong inyong ginagawa sa isa't isa habang kayo'y naglalakad at nalulumbay?" At ang isa sa kanila, na ang pangalan ay Cleopas, ay sumagot at sinabi sa Kaniya, "Ikaw lamang ba ang dayuhan sa Jerusalem, at hindi mo nalalaman ang mga bagay na naganap doon, nitong mga araw na ito?" Ikinuwento nila sa Kaniya ang kanilang kabiguan tungkol sa kanilang Guro, "na Siya'y isang propeta, makapangyarihan sa gawa at sa salita sa harap ng Diyos at ng buong bayan;" ngunit, anila, "ang mga punong pari at ang aming mga pinuno ay ipinagkaloob Siya upang hatulan ng kamatayan, at Siya'y ipinakong sa krus." May pusong sugatan dahil sa kabiguan, at nanginginig ang mga labi, idinugtong pa nila, "Umasa kami na Siya ang tutubos sa Israel; at bukod sa lahat ng ito, ngayo'y ikatlong araw na mula nang maganap ang mga bagay na ito."

“Strange that the disciples did not remember Christ’s words, and realize that He had foretold the events which had come to pass! They did not realize that the last part of His disclosure would be just as verily fulfilled as the first part, that the third day He would rise again. This was the part they should have remembered. The priests and rulers did not forget this. On the day ‘that followed the day of the preparation, the chief priests and Pharisees came together unto Pilate, saying, Sir, we remember that that deceiver said, while He was yet alive, After three days I will rise again.’ Matthew 27:62, 63. But the disciples did not remember these words.

Katakataka na hindi naalaala ng mga alagad ang mga salita ni Cristo, at hindi nila napagtanto na ipinauna Niyang sinabi ang mga pangyayaring naganap na! Hindi nila naunawaan na ang huling bahagi ng Kaniyang pahayag ay matutupad na kasingtiyak ng unang bahagi, na sa ikatlong araw ay mabubuhay Siyang mag-uli. Ito ang bahaging nararapat sana nilang naalaala. Hindi ito nalimutan ng mga saserdote at ng mga pinuno. Sa araw ‘na kasunod ng araw ng paghahanda, ang mga punong saserdote at mga Fariseo ay nagsama-samang pumunta kay Pilato, na nagsasabi, Ginoo, naaalaala namin na ang manlilinlang na iyon ay nagsabi, samantalang Siya’y nabubuhay pa, Pagkaraan ng tatlong araw ako’y muling mabubuhay.’ Mateo 27:62, 63. Ngunit hindi naalaala ng mga alagad ang mga salitang ito.

“‘Then He said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: ought not Christ to have suffered these things, and to enter into His glory?’ The disciples wondered who this stranger could be, that He should penetrate to their very souls, and speak with such earnestness, tenderness, and sympathy, and with such hopefulness. For the first time since Christ’s betrayal, they began to feel hopeful. Often they looked earnestly at their companion, and thought that His words were just the words that Christ would have spoken. They were filled with amazement, and their hearts began to throb with joyful expectation.

“At sinabi Niya sa kanila, O mga mangmang, at mababagal ang puso sa paniniwala sa lahat ng sinabi ng mga propeta: hindi baga kinakailangang ang Cristo ay magbata ng mga bagay na ito, at pumasok sa Kaniyang kaluwalhatian?” Nagtaka ang mga alagad kung sino kaya ang estrangherong ito, na tumatagos hanggang sa kaibuturan ng kanilang mga kaluluwa, at nagsasalita nang may gayong kataimtiman, kalambingan, at pagdamay, at taglay ang gayong pag-asa. Sa unang pagkakataon mula nang ipagkanulo si Cristo, nagsimula silang makadama ng pag-asa. Madalas nilang tinititigan nang taimtim ang kanilang kasama, at inisip na ang Kaniyang mga salita ay mismong mga salitang sasabihin ni Cristo. Napuno sila ng panggigilalas, at nagsimulang pumintig ang kanilang mga puso sa magalak na pananabik.

“Beginning at Moses, the very Alpha of Bible history, Christ expounded in all the Scriptures the things concerning Himself. Had He first made Himself known to them, their hearts would have been satisfied. In the fullness of their joy they would have hungered for nothing more. But it was necessary for them to understand the witness borne to Him by the types and prophecies of the Old Testament. Upon these their faith must be established. Christ performed no miracle to convince them, but it was His first work to explain the Scriptures. They had looked upon His death as the destruction of all their hopes. Now He showed from the prophets that this was the very strongest evidence for their faith.

Simula kay Moises, ang mismong Alpha ng kasaysayan ng Biblia, ipinaliwanag ni Cristo sa lahat ng Kasulatan ang mga bagay na tumutukoy sa Kaniya. Kung ipinakilala Niya muna ang Sarili Niya sa kanila, nasiyahan na sana ang kanilang mga puso. Sa kaganapan ng kanilang kagalakan, wala na sana silang hinangad pa. Ngunit kinakailangan na maunawaan nila ang patotoong ipinapatotoo tungkol sa Kaniya ng mga tipo at mga propesiya ng Lumang Tipan. Sa mga ito kailangang itatag ang kanilang pananampalataya. Hindi gumawa si Cristo ng anumang himala upang kumbinsihin sila, kundi ang una Niyang gawain ay ipaliwanag ang mga Kasulatan. Inakala nila na ang Kaniyang kamatayan ang pagkawasak ng lahat ng kanilang pag-asa. Ngayon, ipinakita Niya mula sa mga propeta na ito mismo ang pinakamatibay na katibayan para sa kanilang pananampalataya.

“In teaching these disciples, Jesus showed the importance of the Old Testament as a witness to His mission. Many professed Christians now discard the Old Testament, claiming that it is no longer of any use. But such is not Christ’s teaching. So highly did He value it that at one time He said, ‘If they hear not Moses and the prophets, neither will they be persuaded, though one rose from the dead.’ Luke 16:31.

Sa pagtuturo sa mga alagad na ito, ipinakita ni Jesus ang kahalagahan ng Lumang Tipan bilang patotoo sa Kanyang misyon. Maraming nagpapakilalang Kristiyano sa kasalukuyan ang itinatakwil ang Lumang Tipan, na sinasabing wala na itong kabuluhan. Ngunit hindi gayon ang turo ni Cristo. Gayong kataas ang pagpapahalaga Niya rito anupa’t minsan ay sinabi Niya, ‘Kung hindi nila pinakikinggan si Moises at ang mga propeta, hindi rin sila mahihikayat, kahit may isang muling mabuhay mula sa mga patay.’ Lucas 16:31.

“It is the voice of Christ that speaks through patriarchs and prophets, from the days of Adam even to the closing scenes of time. The Saviour is revealed in the Old Testament as clearly as in the New. It is the light from the prophetic past that brings out the life of Christ and the teachings of the New Testament with clearness and beauty. The miracles of Christ are a proof of His divinity; but a stronger proof that He is the world’s Redeemer is found in comparing the prophecies of the Old Testament with the history of the New.

Ang tinig ni Kristo ang nagsasalita sa pamamagitan ng mga patriyarka at mga propeta, mula pa sa mga araw ni Adan hanggang sa mga pangwakas na tagpo ng panahon. Ang Tagapagligtas ay nahahayag sa Lumang Tipan na kasinglinaw ng sa Bagong Tipan. Ang liwanag mula sa makapropetang nakaraan ang naglalantad sa buhay ni Kristo at sa mga katuruan ng Bagong Tipan nang may linaw at kagandahan. Ang mga himala ni Kristo ay patunay ng Kanyang pagka-Diyos; ngunit higit na matibay na patunay na Siya ang Manunubos ng sanlibutan ay nasusumpungan sa paghahambing ng mga hula ng Lumang Tipan sa kasaysayan ng Bagong Tipan.

“Reasoning from prophecy, Christ gave His disciples a correct idea of what He was to be in humanity. Their expectation of a Messiah who was to take His throne and kingly power in accordance with the desires of men had been misleading. It would interfere with a correct apprehension of His descent from the highest to the lowest position that could be occupied. Christ desired that the ideas of His disciples might be pure and true in every specification. They must understand as far as possible in regard to the cup of suffering that had been apportioned to Him. He showed them that the awful conflict which they could not yet comprehend was the fulfillment of the covenant made before the foundation of the world was laid. Christ must die, as every transgressor of the law must die if he continues in sin. All this was to be, but it was not to end in defeat, but in glorious, eternal victory. Jesus told them that every effort must be made to save the world from sin. His followers must live as He lived, and work as He worked, with intense, persevering effort.

Sa pangangatwirang batay sa propesiya, ibinigay ni Cristo sa Kanyang mga alagad ang wastong pagkaunawa tungkol sa kung ano ang Kanyang magiging sa Kanyang pagiging-tao. Ang inaasahan nilang isang Mesiyas na aangkinin ang Kanyang trono at kapangyarihang panghari alinsunod sa mga nais ng mga tao ay isang nakaliligaw na inaasahan. Iyon ay makahahadlang sa wastong pagkaunawa sa Kanyang pagpapakababa mula sa kataas-taasan tungo sa pinakamababang kalagayang maaaring sapitin. Ninais ni Cristo na ang mga kaisipan ng Kanyang mga alagad ay maging dalisay at totoo sa bawat detalye. Kailangan nilang maunawaan, hangga’t maaari, ang tungkol sa saro ng pagdurusang itinakda sa Kanya. Ipinakita Niya sa kanila na ang kakila-kilabot na tunggaliang hindi pa nila nauunawaan ay ang katuparan ng tipang ginawa bago pa mailagay ang mga saligan ng sanlibutan. Kailangang mamatay si Cristo, gaya ng bawat lumalabag sa kautusan na dapat mamatay kung magpapatuloy siya sa kasalanan. Mangyayari ang lahat ng ito, ngunit hindi ito magwawakas sa pagkatalo, kundi sa maluwalhating, walang-hanggang tagumpay. Sinabi sa kanila ni Jesus na dapat ilaan ang lahat ng pagsisikap upang iligtas ang sanlibutan mula sa kasalanan. Ang Kanyang mga tagasunod ay dapat mamuhay gaya ng Kanyang pamumuhay, at gumawa gaya ng Kanyang ginawa, na may matindi at matiyagang pagsisikap.

“Thus Christ discoursed to His disciples, opening their minds that they might understand the Scriptures. The disciples were weary, but the conversation did not flag. Words of life and assurance fell from the Savior’s lips. But still their eyes were holden. As He told them of the overthrow of Jerusalem, they looked upon the doomed city with weeping. But little did they yet suspect who their traveling companion was. They did not think that the subject of their conversation was walking by their side; for Christ referred to Himself as though He were another person. They thought that He was one of those who had been in attendance at the great feast, and who was now returning to his home. He walked as carefully as they over the rough stones, now and then halting with them for a little rest. Thus they proceeded along the mountainous road, while the One who was soon to take His position at God’s right hand, and who could say, ‘All power is given unto Me in heaven and in earth,’ walked beside them. Matthew 28:18.

Gayon nakipagtalakayan si Cristo sa Kaniyang mga alagad, binubuksan ang kanilang pag-iisip upang maunawaan nila ang mga Kasulatan. Bagaman hapo na ang mga alagad, hindi humina ang pag-uusap. Mula sa mga labi ng Tagapagligtas ay bumukal ang mga salitang nagbibigay-buhay at katiyakan. Ngunit nanatili pa ring pinigil ang kanilang mga mata. Nang isalaysay Niya sa kanila ang pagkawasak ng Jerusalem, minasdan nila ang hinatulang lungsod na may pagluha. Ngunit halos hindi pa nila pinaghihinalaan kung sino ang kanilang kasama sa paglalakbay. Hindi nila inakalang ang paksa ng kanilang pag-uusap ay lumalakad sa kanilang tabi; sapagkat tinukoy ni Cristo ang Kaniyang sarili na para bang Siya ay ibang tao. Inakala nilang Siya’y isa sa mga dumalo sa dakilang kapistahan, at ngayo’y nagbabalik sa kaniyang tahanan. Lumakad Siya nang kasing-ingat nila sa magagaspang na bato, at paminsan-minsan ay humihinto kasama nila upang bahagyang magpahinga. Gayon sila nagpatuloy sa mabundok na daan, samantalang ang Isa na di-maglalaon ay uupo sa kanan ng Diyos, at makapagsasabi, “Ang lahat ng kapangyarihan ay ibinigay sa Akin sa langit at sa lupa,” ay lumalakad sa tabi nila. Matthew 28:18.

“During the journey the sun had gone down, and before the travelers reached their place of rest, the laborers in the fields had left their work. As the disciples were about to enter their home, the stranger appeared as though He would continue His journey. But the disciples felt drawn to Him. Their souls hungered to hear more from Him. ‘Abide with us,’ they said. He did not seem to accept the invitation, but they pressed it upon Him, urging, ‘It is toward evening, and the day is far spent.’ Christ yielded to this entreaty and ‘went in to tarry with them.’

Habang naglalakbay sila ay lumubog na ang araw, at bago pa man marating ng mga manlalakbay ang kanilang pahingahan, iniwan na ng mga manggagawa sa bukid ang kanilang gawain. Nang malapit nang pumasok sa kanilang tahanan ang mga alagad, ang di-kilalang panauhin ay waring ipagpapatuloy Niya ang Kanyang paglalakbay. Ngunit nakadama ang mga alagad ng pagnanais na mapalapit sa Kanya. Nagutom ang kanilang mga kaluluwa na makarinig pa mula sa Kanya. ‘Manatili ka sa amin,’ wika nila. Wari’y hindi Niya tatanggapin ang paanyaya, ngunit ipinilit nila ito sa Kanya, na nagsusumamo, ‘Gumagabi na, at malalim na ang hapon.’ Sumang-ayon si Cristo sa kahilingang ito at ‘pumasok upang mamalagi kasama nila.’

“Had the disciples failed to press their invitation, they would not have known that their traveling companion was the risen Lord. Christ never forces His company upon anyone. He interests Himself in those who need Him. Gladly will He enter the humblest home, and cheer the lowliest heart. But if men are too indifferent to think of the heavenly Guest, or ask Him to abide with them, He passes on. Thus many meet with great loss. They do not know Christ any more than did the disciples as He walked with them by the way.

Kung hindi iginiit ng mga alagad ang kanilang paanyaya, hindi sana nila nalaman na ang kanilang kasamang manlalakbay ay ang muling nabuhay na Panginoon. Hindi kailanman ipinipilit ni Cristo ang Kanyang pakikisama sa kaninuman. Pinag-uukulan Niya ng pansin ang mga nangangailangan sa Kanya. Malugod Siyang papasok sa pinakapayak na tahanan, at magpapasigla sa pinakababang-loob na puso. Ngunit kung ang mga tao ay labis na walang malasakit upang pag-ukulan ng pansin ang makalangit na Panauhin, o hingin sa Kanya na manahan sa piling nila, Siya’y magpapatuloy sa Kanyang daan. Kaya’t marami ang nagdaranas ng malaking kawalan. Hindi rin nila nakikilala si Cristo, tulad ng mga alagad, habang Siya’y lumalakad na kasama nila sa daan.

“The simple evening meal of bread is soon prepared. It is placed before the guest, who has taken His seat at the head of the table. Now He puts forth His hands to bless the food. The disciples start back in astonishment. Their companion spreads forth His hands in exactly the same way as their Master used to do. They look again, and lo, they see in His hands the print of nails. Both exclaim at once, It is the Lord Jesus! He has risen from the dead!

Ang payak na hapunang binubuo ng tinapay ay pagdaka'y naihanda. Inilapag ito sa harap ng panauhin, na nakaupo na sa ulo ng hapag. Ngayon iniunat Niya ang Kanyang mga kamay upang basbasan ang pagkain. Ang mga alagad ay napaatras sa matinding pagkamangha. Ang kanilang kasama ay iniunat ang Kanyang mga kamay sa mismong paraang dating ginagawa ng kanilang Guro. Muli silang tumingin, at, narito, nakita nila sa Kanyang mga kamay ang bakas ng mga pako. Kapwa sila'y agad na napasigaw, "Siya ang Panginoong Jesus! Siya ay muling nabuhay mula sa mga patay!"

“They rise to cast themselves at His feet and worship Him, but He has vanished out of their sight. They look at the place which had been occupied by One whose body had lately lain in the grave, and say to each other, ‘Did not our heart burn within us, while He talked with us by the way, and while He opened to us the Scriptures?’

Sila’y nagsibangon upang magpatirapa sa Kaniyang mga paa at sambahin Siya, ngunit Siya’y naglaho sa kanilang paningin. Tinitingnan nila ang dakong dating kinaroroonan Niya—Siya na ang Kanyang katawan ay kamakailan lamang nahimlay sa libingan—at sinabi nila sa isa’t isa, “Hindi ba nag-alab ang ating puso sa loob natin, samantalang Siya’y nakikipag-usap sa atin sa daan, at samantalang binuksan Niya sa atin ang mga Kasulatan?”

“But with this great news to communicate they cannot sit and talk. Their weariness and hunger are gone. They leave their meal untasted, and full of joy immediately set out again on the same path by which they came, hurrying to tell the tidings to the disciples in the city. In some parts the road is not safe, but they climb over the steep places, slipping on the smooth rocks. They do not see, they do not know, that they have the protection of Him who has traveled the road with them. With their pilgrim staff in hand, they press on, desiring to go faster than they dare. They lose their track, but find it again. Sometimes running, sometimes stumbling, they press forward, their unseen Companion close beside them all the way.

Ngunit dahil sa dakilang balitang dapat nilang ipahayag, hindi sila makaupo at makipag-usap. Naglaho ang kanilang pagod at gutom. Iniwan nila ang kanilang pagkain na hindi man lamang natikman, at, puspos ng kagalakan, agad silang muling naglakbay sa gayunding landas na kanilang dinaanan pagparito, nagmamadaling iparating ang balita sa mga alagad sa lungsod. Sa ilang bahagi ay hindi ligtas ang daan, ngunit inaakyat nila ang matatatarik na bahagi, nadudulas sa makikinis na bato. Hindi nila nakikita, hindi nila nalalaman, na sila’y nasa pag-iingat ng Niyang nakilakbay na kasama nila sa daan. Hawak ang kanilang tungkod ng peregrino, patuloy silang sumusulong, hinahangad na humayo nang mas mabilis kaysa sa kaya nilang ipangahas. Naliligaw sila ng landas, ngunit natatagpuan nila itong muli. Kung minsan tumatakbo, kung minsan natitisod, patuloy silang sumusulong, ang kanilang Di-nakikitang Kasama ay malapit na nasa tabi nila sa buong paglalakbay.

“The night is dark, but the Sun of Righteousness is shining upon them. Their hearts leap for joy. They seem to be in a new world. Christ is a living Savior. They no longer mourn over Him as dead. Christ is risen—over and over again they repeat it. This is the message they are carrying to the sorrowing ones. They must tell them the wonderful story of the walk to Emmaus. They must tell who joined them by the way. They carry the greatest message ever given to the world, a message of glad tidings upon which the hopes of the human family for time and for eternity depend.” The Desire of Ages, 795–801.

"Madilim ang gabi, ngunit ang Araw ng Katuwiran ay sumisinag sa kanila. Lumulukso sa kagalakan ang kanilang mga puso. Tila nasa isang bagong daigdig sila. Si Cristo ay isang buhay na Tagapagligtas. Hindi na nila Siya tinatangisan bilang patay. Si Cristo ay nabuhay na mag-uli—paulit-ulit nila itong binibigkas. Ito ang mensaheng dala nila sa mga nagdadalamhati. Kailangang isalaysay nila sa kanila ang kamangha-manghang salaysay ng paglalakad patungong Emaus. Kailangang sabihin nila kung sino ang nakisama sa kanila sa daan. Dala nila ang pinakadakilang mensaheng kailanman ibinigay sa sanlibutan, isang mensahe ng mabuting balita, na siyang sinasaligan ng mga pag-asa ng sangkatauhan para sa panahon at sa kawalang-hanggan." The Desire of Ages, 795-801.