For quite some time, in fact from immediately after 9/11, we have consistently taught that the judgment of the living began at 9/11. We understood this fact from a multitude of biblical witnesses, which upheld it from completely different directions. Since July 2023, we have understood even more details of the judgment of the living, which began at 9/11, compared to the details discovered shortly after 9/11. Why did the judgment of the living begin at 9/11? What is the biblical judgment of the living?

Sa mahabang panahon—sa katunayan, mula pa kaagad matapos ang 9/11—palagian naming itinuturo na ang paghuhukom sa mga buhay ay nagsimula noong 9/11. Naunawaan namin ang katotohanang ito mula sa napakaraming patotoo ng Kasulatan na nagpapatibay rito mula sa ganap na magkakaibang panig. Mula noong Hulyo 2023, lalo pa naming naunawaan ang higit pang mga detalye ng paghuhukom sa mga buhay—na nagsimula noong 9/11—kumpara sa mga detalyeng natuklasan kaagad pagkaraan ng 9/11. Bakit nagsimula noong 9/11 ang paghuhukom sa mga buhay? Ano ang biblikal na paghuhukom sa mga buhay?

In the first chapter in the book of Revelation, the main characteristic identified of Christ is that He is Alpha and Omega, the Beginning and Ending, the First and the Last. He provides an example of that very attribute of His character when He commanded John to write the things that were, and in so doing John would also be writing things to come. Jesus always illustrates the end with the beginning. It is who He is.

Sa unang kabanata ng Aklat ng Pahayag, ang pangunahing katangiang ipinakikilala tungkol kay Cristo ay na Siya ang Alfa at Omega, ang Pasimula at ang Wakas, ang Una at ang Huli. Ipinakita Niya ang mismong katangiang iyon ng Kanyang pagkatao nang inutusan Niya si Juan na isulat ang mga bagay na nangyari; at sa gayon, maisusulat din ni Juan ang mga bagay na darating. Laging inilalarawan ni Jesus ang wakas sa pamamagitan ng pasimula. Gayon Siya.

The Bible identifies Jesus as the Word. The first book in the Bible, Genesis, means ‘beginning.’ The last book of the Bible is the book of Revelation and the truths first presented in the book of Genesis are addressed in the book of Revelation. Genesis is the Alpha and Revelation is the Omega, and together they are the Word, and the Word is Jesus, who is the Alpha and Omega. God’s signature, or His name is written within every passage of biblical prophecy. That signature confirms that the light in the passage is truth.

Tinutukoy ng Bibliya si Jesus bilang ang Salita. Ang unang aklat sa Bibliya, ang Aklat ng Henesis, ay nangangahulugang 'pasimula.' Ang huling aklat ng Bibliya ay ang Aklat ng Pahayag, at ang mga katotohanang unang inilahad sa Aklat ng Henesis ay tinutugunan sa Aklat ng Pahayag. Ang Henesis ang Alpha at ang Pahayag ang Omega, at magkasama, sila ang Salita, at ang Salita ay si Jesus, na siyang Alpha at Omega. Ang lagda ng Diyos, o ang Kanyang pangalan, ay nakasulat sa loob ng bawat bahagi ng propesiyang biblikal. Ang lagdang iyon ang nagpapatunay na ang liwanag sa nasabing bahagi ay katotohanan.

If an interpretation of a passage of prophecy does not bear the signature of God, which is His name, which is His character; therefore, the interpretation is incorrect. There are other tests which should be brought to bear when interpreting God’s prophetic Word, but whichever test a person might apply, the test should be defined within God’s Word. If there are no manmade tests, there are less manmade interpretations. So, why? And what? Is the biblical judgment of the living that began on 9/11?

Kung ang isang pagpapakahulugan sa isang bahagi ng propesiya ay hindi nagtataglay ng lagda ng Diyos, na siyang Kanyang pangalan, na siyang Kanyang likas, kung gayon, mali ang interpretasyon. Mayroon pang ibang mga pamantayang dapat ilapat sa pagpapakahulugan sa propetikong Salita ng Diyos, subalit alinmang pamantayan ang gamitin ng isang tao, ang pamantayang iyon ay dapat itinatakda sa mismong Salita ng Diyos. Kung walang mga pamantayang gawang-tao, mas kakaunti ang mga pakahulugang gawang-tao. Kung gayon, bakit? At ano? Iyon ba ang biblikal na paghuhukom sa mga buháy na nagsimula noong 9/11?

When Christ introduces Himself in the book of Revelation, He identifies Himself as the beginning and ending, and uses the prophet John to illustrate what that attribute of His character represents. He identifies the message of the entire book as a revelation of Himself. He commands John to write what was then existing in John’s world, and in so doing John would be recording what shall be at the end of the world. John was one of the twelve leaders at the beginning of the Christian church, and John therefore is illustrating the ending of the Christian church, represented by the one hundred and forty-four thousand and the great multitude in Revelation chapter seven.

Sa aklat ng Pahayag, nang ipakilala ni Cristo ang Kanyang sarili, inihayag Niya na Siya ang pasimula at ang wakas, at ginamit Niya ang propetang si Juan upang ilarawan kung ano ang kinakatawan ng katangiang iyon ng Kanyang pagkatao. Tinukoy Niya ang mensahe ng buong aklat bilang isang paghahayag ng Kanyang sarili. Iniutos Niya kay Juan na isulat ang mga bagay na noon ay umiiral sa daigdig ni Juan, at sa gayong paraan maitatala ni Juan ang mangyayari sa katapusan ng sanlibutan. Si Juan ay isa sa labindalawang pinuno sa pasimula ng Iglesyang Kristiyano, at samakatwid si Juan ay naglalarawan ng wakas ng Iglesyang Kristiyano, na kinakatawan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo at ng malaking pulutong sa ikapitong kabanata ng Pahayag.

The biblical logic is this: Jesus is the Word, by which all things were created, the Word that has always existed with His Father and He is also the Bible, for He is the Word of God. The first attribute of Christ’s character that is introduced in the last message of God’s Word is that He illustrates the end of a thing, with the beginning of that very same thing. If this truth about God’s character is not applied to a person’s study of the Bible, they cannot truly know what the judgment of the living is, and why it began at 9/11, and more importantly, why it is almost over.

Ang lohikang biblikal ay ito: Si Jesus ang Salita, na sa pamamagitan Niya nilikha ang lahat ng bagay, ang Salitang noon pa man ay umiiral kasama ng Kanyang Ama, at Siya rin ang Bibliya, sapagkat Siya ang Salita ng Diyos. Ang unang katangian ng pagkatao ni Cristo na ipinakikilala sa huling mensahe ng Salita ng Diyos ay ito: na ipinakikita Niya ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula ng mismong bagay na iyon. Kung ang katotohanang ito tungkol sa likas na katangian ng Diyos ay hindi inilalapat sa pag-aaral ng isang tao sa Bibliya, hindi niya tunay na malalaman kung ano ang paghuhukom sa mga buhay, at kung bakit ito nagsimula noong 9/11, at higit na mahalaga, kung bakit ito ay halos tapos na.

As an example of the principle of Alpha and Omega, ancient Israel typifies modern Israel, which is a prophetic truth that can also be identified as literal Israel typifies spiritual Israel. No matter how it might be expressed both ancient literal Israel and modern spiritual Israel have a beginning history and an ending history. Three of the four histories are in the past, and we are now in the fourth and final history.

Bilang halimbawa ng prinsipyo ng Alpha at Omega, ang sinaunang Israel ay tipo ng makabagong Israel, na isang katotohanang propetiko na maaari ring tukuyin bilang ang literal na Israel ay tipo ng espirituwal na Israel. Anuman ang paraan ng pagpapahayag nito, kapwa ang sinaunang literal na Israel at ang makabagong espirituwal na Israel ay may pasimulang kasaysayan at pangwakas na kasaysayan. Tatlo sa apat na kasaysayan ay nakaraan na, at tayo ngayon ay nasa ikaapat at pangwakas na kasaysayan.

The three past histories represent three witnesses of the last generation of earth’s history. Those three past histories identify the generation that is represented as the one hundred and forty-four thousand in the book of Revelation. There are other prophetic lines of history that also address the one hundred and forty-four thousand, but the number of the one hundred and forty-four thousand contains the prophetic symbolism that the one hundred and forty-four thousand are those who are prophetically represented by multiplying the twelve tribes of ancient literal Israel, with the twelve disciples of modern spiritual Israel.

Ang tatlong nagdaang kasaysayan ay kumakatawan sa tatlong saksi ng huling salinlahi sa kasaysayan ng daigdig. Ang tatlong nagdaang kasaysayang iyon ang tumutukoy sa salinlahing kinakatawan bilang ang isang daan at apatnapu’t apat na libo sa aklat ng Apocalipsis. Mayroon pang ibang mga linya ng kasaysayang propetiko na tumatalakay din sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, ngunit ang bilang na isang daan at apatnapu’t apat na libo ay naglalaman ng propetikong simbolismo na ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay yaong mga kinakatawan sa propesiya sa pamamagitan ng pagmumultiplika ng labindalawang lipi ng sinaunang literal na Israel sa labindalawang alagad ng makabagong espirituwal na Israel.

As another example of Alpha and Omega, the three angels of Revelation chapter fourteen represent a beginning and ending history. The Millerite movement represents the beginning history of the three angels, and the movement of the one hundred and forty-four thousand represents the history at the ending of the message of the third angel. The alpha movement announced the opening of the investigative judgment on October 22, 1844. The omega movement announced the opening of the judgment of the living, identifying its commencement as 9/11.

Bilang isa pang halimbawa ng Alpha at Omega, ang tatlong anghel sa kabanata labing-apat ng Apocalipsis ay kumakatawan sa isang kasaysayan ng pasimula at ng wakas. Ang kilusang Millerite ay kumakatawan sa panimulang kasaysayan ng tatlong anghel, at ang kilusan ng isandaang apatnapu't apat na libo ay kumakatawan sa kasaysayan sa katapusan ng mensahe ng ikatlong anghel. Ang kilusang Alpha ay nagpahayag ng pagbubukas ng paghuhukom na pagsisiyasat noong ika-22 ng Oktubre, 1844. Ang kilusang Omega ay nagpahayag ng pagbubukas ng paghuhukom sa mga buhay, na tinukoy ang pasimula nito bilang 9/11.

A third example of Alpha and Omega, that is easily upheld by inspiration is that in the beginning is the alpha movement of the Millerites, the parable of the ten virgins was fulfilled to the very letter. Sister White identifies the history of the Millerites in the book, The Great Controversy in the context of that parable being fulfilled at that time. She teaches that the omega movement of the one hundred and forty-four thousand will also fulfill the parable of the ten virgins to the very letter. Three brief witnesses of Christ identifying the end with the beginning.

Ikatlong halimbawa ng Alpha at Omega, na madaling pinagtitibay ng inspirasyon, ay ito: sa pasimula, sa kilusang Alpha ng mga Millerita, ang talinghaga ng sampung dalaga ay natupad nang ganap ayon sa titik. Itinutukoy ni Sister White ang kasaysayan ng mga Millerita sa aklat na The Great Controversy sa konteksto ng katuparan ng talinghagang iyon noong panahong iyon. Itinuturo niya na ang kilusang Omega ng isang daan at apatnapu't apat na libo ay tutupad din sa talinghaga ng sampung dalaga nang ganap ayon sa titik. Tatlong maiikling patotoo ni Cristo na inuugnay ang wakas sa pasimula.

At the beginning of ancient Israel, the Lord entered into covenant with the Hebrews as represented by the blood upon the doorposts, which is of course the very first mention of the Midnight Cry in God’s Word. Baptism is a symbol of a covenant relationship with Christ, and Paul teaches us that the Hebrews that left Egypt were all baptized ‘in the “cloud” and in the Red “Sea”.’ Once they were beyond the sea they were given manna, which among other things is a symbol of the seventh-day Sabbath in the context of it being a test.

Sa pasimula ng sinaunang Israel, nakipagtipan ang Panginoon sa mga Hebreo, na kinakatawan ng dugong nasa mga hamba ng pinto, na siyang, siyempre, ang kauna-unahang pagbanggit ng Sigaw sa Hatinggabi sa Salita ng Diyos. Ang bautismo ay isang sagisag ng ugnayang tipan kay Cristo, at itinuturo sa atin ni Pablo na ang mga Hebreong lumabas mula sa Ehipto ay pawang binautismuhan ‘sa "ulap" at sa Pulang "Dagat".’ Pagkalampas nila sa dagat, binigyan sila ng mana, na, bukod sa iba pa, ay isang sagisag ng ikapitong-araw na Sabat sa konteksto ng pagiging isang pagsubok nito.

The “manna” represents their first test and when they failed their tenth and final test when they rejected the message of Joshua and Caleb, the Lord then rejected them as His covenant people and entered into covenant with Joshua and Caleb. When they eventually entered into the Promised Land, the rite of circumcision was not accomplished upon those men born during the forty years, for the rite was ended at the rebellion of Kadesh, and reinstituted at Kadesh just before the entrance. This is a signature of Alpha and Omega.

Ang “manna” ay kumakatawan sa kanilang unang pagsubok, at nang mabigo sila sa ika-sampu at panghuli nilang pagsubok nang tanggihan nila ang mensahe nina Joshua at Caleb, itinakwil sila ng Panginoon bilang Kaniyang bayang tipan at nakipagtipan Siya kina Joshua at Caleb. Nang sa wakas ay pumasok sila sa Lupang Pangako, ang ritwal ng pagtutuli ay hindi naisagawa sa mga lalaking ipinanganak sa loob ng apatnapung taon, sapagkat ang ritwal ay natigil sa paghihimagsik sa Kadesh at muling ipinatupad sa Kadesh bago mismo ang pagpasok. Ito ay isang tatak ng Alpha at Omega.

The forty years wandering in the wilderness began with the rebellion against the message of Joshua and Caleb, and it ended with the rebellion of Moses striking the Rock, and thus misrepresenting God’s character and work. The beginning of ancient Israel illustrates the end of ancient Israel.

Ang apatnapung taong paglalagalag sa ilang ay nagsimula sa paghihimagsik laban sa mensahe nina Josue at Caleb, at nagtapos sa paghihimagsik ni Moises nang pinalo niya ang Bato, at sa gayo’y maling nailarawan niya ang likas na katangian at gawain ng Diyos. Ang pasimula ng sinaunang Israel ay naglalarawan ng wakas ng sinaunang Israel.

At the end of ancient Israel, Jesus as the “Messenger of the Covenant” in Malachi chapter three, came to confirm the “covenant” with many for one week, in fulfillment of Daniel chapter nine. As the Messenger of the Covenant, Christ entered into covenant with the Christian church in the very history where He passed by the former covenant people. In the beginning of ancient Israel as God’s covenant people the Lord passed by a former covenant people and entered into covenant with a new chosen people. He did the very same thing at the end of ancient Israel.

Sa katapusan ng sinaunang Israel, si Hesus, bilang ang "Sugo ng Tipan" sa ikatlong kabanata ni Malakias, ay dumating upang pagtibayin ang "tipan" sa marami sa loob ng isang sanlinggo, bilang katuparan ng ikasiyam na kabanata ni Daniel. Bilang Sugo ng Tipan, si Kristo ay nakipagtipan sa simbahang Kristiyano sa mismong yugto ng kasaysayan kung kailan nilampasan Niya ang dating bayang nasa tipan. Sa pasimula ng sinaunang Israel bilang bayang tipan ng Diyos, nilampasan ng Panginoon ang isang dating bayang nasa tipan at nakipagtipan sa isang bagong bayang hinirang. Ginawa Niya ang gayunding bagay sa katapusan ng sinaunang Israel.

A symbol of a covenant is the marriage, and from the birth of Christ unto the destruction of Jerusalem in 70AD, prophecy sets forth a progressive divorce of God from ancient literal Israel. So, when was the divorce actually in force, at His birth, His death, the stoning of Stephen or the destruction of Jerusalem?

Ang pag-aasawa ay isang sagisag ng tipan, at mula sa kapanganakan ni Cristo hanggang sa pagkawasak ng Jerusalem noong 70 AD, isinasaad ng hula ang paunti-unting diborsiyo ng Diyos sa sinaunang literal na Israel. Kaya, kailan naging tunay na nasa bisa ang diborsiyong ito—sa Kaniyang kapanganakan, sa Kaniyang kamatayan, sa pagbabato kay Esteban, o sa pagkawasak ng Jerusalem?

“Meanwhile worshipers from every nation sought the temple which had been dedicated to the worship of God. Glittering with gold and precious stones, it was a vision of beauty and grandeur. But Jehovah was no longer to be found in that palace of loveliness. Israel as a nation had divorced herself from God. When Christ, near the close of His earthly ministry, looked for the last time upon the interior of the temple, He said, ‘Behold, your house is left unto you desolate.’ Matthew 23:38. Hitherto He had called the temple His Father’s house; but as the Son of God passed out from those walls, God’s presence was withdrawn forever from the temple built to His glory.” Acts of the Apostles, 145.

Samantala, ang mga sumasamba mula sa bawat bansa ay pinagsikapang marating ang templong itinalaga sa pagsamba sa Diyos. Kumikinang sa ginto at mga mamahaling bato, ito’y isang tanawin ng kagandahan at karilagan. Nguni’t hindi na masusumpungan si Jehovah sa palasyong yaon ng karikitan. Ang Israel, bilang isang bansa, ay nakipaghiwalay na sa Diyos. Nang si Cristo, malapit na sa pagtatapos ng Kanyang ministeryong makalupa, ay minasdan sa huling pagkakataon ang loob ng templo, sinabi Niya, “Narito, ang inyong bahay ay iniiwan sa inyo na tiwangwang.” Mateo 23:38. Hanggang sa panahong iyon ay tinawag Niya ang templo na bahay ng Kanyang Ama; nguni’t paglabas ng Anak ng Diyos mula sa mga pader na yaon, ang presensiya ng Diyos ay iniurong magpakailanman mula sa templong itinayo para sa Kanyang kaluwalhatian. Mga Gawa ng mga Apostol, 145.

The day after the Triumphal Entry Christ proclaimed that the Jew’s house was desolate, and the divorce was finalized. So, the divorce was finalized when the sun went down on the day of the Triumphal Entry.

Kinabukasan matapos ang Tagumpay na Pagpasok, ipinahayag ni Cristo na ang bahay ng mga Hudyo ay iniwang sira at tiwangwang, at naisapinal ang diborsyo. Samakatwid, naisapinal ang diborsyo nang lumubog ang araw sa araw ng Tagumpay na Pagpasok.

“Jerusalem had been the child of His care, and as a tender father mourns over a wayward son, so Jesus wept over the beloved city. How can I give thee up? How can I see thee devoted to destruction? Must I let thee go to fill up the cup of thine iniquity? One soul is of such value that, in comparison with it, worlds sink into insignificance; but here was a whole nation to be lost. When the fast westering sun should pass from sight in the heavens, Jerusalem’s day of grace would be ended. While the procession was halting on the brow of Olivet, it was not yet too late for Jerusalem to repent. The angel of mercy was then folding her wings to step down from the golden throne to give place to justice and swift-coming judgment. But Christ’s great heart of love still pleaded for Jerusalem, that had scorned His mercies, despised His warnings, and was about to imbrue her hands in His blood. If Jerusalem would but repent, it was not yet too late. While the last rays of the setting sun were lingering on temple, tower, and pinnacle, would not some good angel lead her to the Saviour’s love, and avert her doom? Beautiful and unholy city, that had stoned the prophets, that had rejected the Son of God, that was locking herself by her impenitence in fetters of bondage,—her day of mercy was almost spent!

Ang Jerusalem ay naging anak ng Kanyang pag-aaruga, at gaya ng isang mahabaging ama na nagdadalamhati sa suwail na anak, gayon din ay tumangis si Jesus sa minamahal na lungsod. Paanong kita pababayaan? Paanong maaatim kong makita kang itinalaga sa paglipol? Kailangan ba kitang payagang magpatuloy hanggang mapuno ang kopa ng iyong kasamaan? Ang isang kaluluwa ay may gayong kahalagahan na, kung ihahambing dito, ang mga daigdig ay nawawalan ng kabuluhan; ngunit dito ay isang buong bansa ang mapapahamak. Kapag ang araw na mabilis lumulubog sa kanluran ay tuluyang naglaho sa tanaw sa kalangitan, magwawakas ang araw ng biyaya ng Jerusalem. Habang humihinto ang prusisyon sa taluktok ng Olivet, hindi pa huli upang magsisi ang Jerusalem. Noong oras na yaon, ang anghel ng habag ay tinitiklop na ang kanyang mga pakpak upang bumaba mula sa ginintuang luklukan, upang magbigay-daan sa katarungan at sa mabilis-dumarating na paghatol. Ngunit ang dakilang pusong mapagmahal ni Cristo ay patuloy na namamagitan para sa Jerusalem, na humamak sa Kanyang mga kahabagan, hinamak ang Kanyang mga babala, at malapit nang bahiran ang kanyang mga kamay ng Kanyang dugo. Kung magsisisi lamang ang Jerusalem, hindi pa huli. Samantalang ang mga huling sinag ng lumulubog na araw ay naglalagi sa templo, sa mga tore, at sa mga taluktok, hindi kaya may mabuting anghel na mag-aakay sa kanya sa pag-ibig ng Tagapagligtas, at maiwasan ang kanyang kapahamakan? Maganda at di-banal na lungsod, na bumato sa mga propeta, na tumakwil sa Anak ng Diyos, na dahil sa kanyang kawalan ng pagsisisi ay iginagapos ang sarili sa mga tanikala ng pagkaalipin,—ang kanyang araw ng habag ay halos nagwakas na!

“Yet again the Spirit of God speaks to Jerusalem. Before the day is done, another testimony is borne to Christ. The voice of witness is lifted up, responding to the call from a prophetic past. If Jerusalem will hear the call, if she will receive the Saviour who is entering her gates, she may yet be saved.

Muli, ang Espiritu ng Diyos ay nagsasalita sa Jerusalem. Bago matapos ang araw, isa pang patotoo ay inihahatid ukol kay Cristo. Itinataas ang tinig ng pagpapatotoo, tumutugon sa panawagang nagmumula sa makahulang nakaraan. Kung didinggin ng Jerusalem ang panawagan, kung tatanggapin niya ang Tagapagligtas na pumapasok sa kanyang mga pintuang-bayan, maaari pa siyang maligtas.

“Reports have reached the rulers in Jerusalem that Jesus is approaching the city with a great concourse of people. But they have no welcome for the Son of God. In fear they go out to meet Him, hoping to disperse the throng. As the procession is about to descend the Mount of Olives, it is intercepted by the rulers. They inquire the cause of the tumultuous rejoicing. As they question, ‘Who is this?’ the disciples, filled with the spirit of inspiration, answer this question. In eloquent strains they repeat the prophecies concerning Christ:

Nakarating sa mga pinuno sa Jerusalem ang mga ulat na si Jesus ay papalapit sa lungsod, kasama ang isang malaking pulutong ng mga tao. Ngunit walang nakalaang pagtanggap para sa Anak ng Diyos. Sa takot ay sinalubong nila Siya, umaasang magkakawatak-watak ang pulutong. Habang ang prusisyon ay malapit nang bumaba sa Bundok ng mga Olibo, ito’y hinarang ng mga pinuno. Kanilang inusisa ang sanhi ng maingay at magulong kagalakan. Samantalang sila’y nagtatanong, “Sino ito?” ang mga alagad, na puspos ng diwa ng pagpapakasi, ay tumugon sa katanungang ito. Sa mabulalas na pananalita ay inulit nila ang mga propesiya hinggil kay Cristo:

“Adam will tell you, It is the seed of the woman that shall bruise the serpent’s head.

Sasabihin sa inyo ni Adan: Ang binhi ng babae ang siyang dudurog ng ulo ng ahas.

“Ask Abraham, he will tell you, It is ‘Melchizedek King of Salem,’ King of Peace. Genesis 14:18.

Tanungin mo si Abraham; sasabihin niya sa iyo: Siya ang ‘Melkisedek Hari ng Salem,’ Hari ng Kapayapaan. Genesis 14:18.

“Jacob will tell you, He is Shiloh of the tribe of Judah.

Sasabihin sa iyo ni Jacob: Siya ang Shiloh mula sa lipi ni Juda.

“Isaiah will tell you, ‘Immanuel,’ ‘Wonderful, Counselor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace.’ Isaiah 7:14; 9:6.

Sasabihin sa iyo ni Isaias, ‘Immanuel,’ ‘Kahanga-hanga, Tagapayo, ang Makapangyarihang Diyos, ang Walang Hanggang Ama, ang Prinsipe ng Kapayapaan.’ Isaias 7:14; 9:6.

“Jeremiah will tell you, The Branch of David, ‘the Lord our Righteousness.’ Jeremiah 23:6.

Sasabihin sa iyo ni Jeremias ang Sanga ni David, 'ang Panginoon na ating Katuwiran.' Jeremias 23:6.

“Daniel will tell you, He is the Messiah.

Sasabihin sa iyo ni Daniel: Siya ang Mesiyas.

“Hosea will tell you, He is ‘the Lord God of hosts; the Lord is His memorial.’ Hosea 12:5.

Sasabihin sa iyo ni Oseas na Siya ay “ang Panginoong Diyos ng mga hukbo; ang Panginoon ang Kaniyang alaala.” Oseas 12:5.

“John the Baptist will tell you, He is ‘the Lamb of God, which taketh away the sin of the world.’ John 1:29.

Sasabihin sa iyo ni Juan Bautista, Siya ang 'Kordero ng Diyos, na nag-aalis ng kasalanan ng sanlibutan.' Juan 1:29.

“The great Jehovah has proclaimed from His throne, ‘This is My beloved Son.’ Matthew 3:17.

Ang dakilang Jehova ay nagpahayag mula sa Kanyang trono, ‘Ito ang Aking minamahal na Anak.’ Mateo 3:17.

“We, His disciples, declare, This is Jesus, the Messiah, the Prince of life, the Redeemer of the world.

Kami, ang Kanyang mga alagad, ay nagpapahayag: Ito si Hesus, ang Mesiyas, ang Prinsipe ng buhay, ang Manunubos ng sanlibutan.

“And the prince of the powers of darkness acknowledges Him, saying, ‘I know Thee who Thou art, the Holy One of God.’ Mark 1:24.” The Desire of Ages, 577–579.

“At ang prinsipe ng mga kapangyarihan ng kadiliman ay kumikilala sa Kaniya at nagsasabi, ‘Nalalaman ko kung sino Ka, ang Banal ng Diyos.’ Marcos 1:24.” The Desire of Ages, 577-579.

The history of Christ’s Triumphal Entry typified the history of the Midnight Cry in the Millerite time period. The passage from Sister White identifies that when the entrance began the people came under the inspiration of the Holy Spirit, and then Christ stopped and wept over Jerusalem. Thereafter He continued the entry, and is then confronted by Jewish leadership. I would like to isolate certain attributes of this story in order to identify waymarks that are repeated in the history of the Millerites. But first I want to make a point about the beginning and ending. What we just cited from Sister White represents the end of a chapter, and the opening of the next chapter says the following.

Ang kasaysayan ng Matagumpay na Pagpasok ni Cristo ay nagsilbing tipo ng kasaysayan ng Sigaw sa Hatinggabi sa panahon ng mga Millerita. Ipinakikita sa sipi mula kay Sister White na, nang magsimula ang pagpasok, ang mga tao ay napasailalim sa inspirasyon ng Espiritu Santo, at pagkatapos ay huminto si Cristo at tumangis para sa Jerusalem. Pagkaraan nito, ipinagpatuloy Niya ang pagpasok, at saka Hinarap Siya ng pamunuan ng mga Judio. Nais kong ihiwalay ang ilang katangian ng salaysay na ito upang matukoy ang mga palatandaang-daan na nauulit sa kasaysayan ng mga Millerita. Ngunit una, nais kong bigyang-diin ang isang punto hinggil sa pasimula at sa katapusan. Ang ating sinipi mula kay Sister White ay kumakatawan sa katapusan ng isang kabanata, at ang bungad ng susunod na kabanata ay nagsasabi ng sumusunod.

“The triumphal ride of Christ into Jerusalem was the dim foreshadowing of His coming in the clouds of heaven with power and glory, amid the triumph of angels and the rejoicing of the saints. Then will be fulfilled the words of Christ to the priests and Pharisees: ‘Ye shall not see Me henceforth, till ye shall say, Blessed is He that cometh in the name of the Lord.’ Matthew 23:39. In prophetic vision Zechariah was shown that day of final triumph; and he beheld also the doom of those who at the first advent had rejected Christ: ‘They shall look upon Me whom they have pierced, and they shall mourn for Him, as one mourneth for his only son, and shall be in bitterness for Him, as one that is in bitterness for his first-born.’ Zechariah 12:10. This scene Christ foresaw when He beheld the city and wept over it. In the temporal ruin of Jerusalem He saw the final destruction of that people who were guilty of the blood of the Son of God.

Ang matagumpay na pagpasok ni Cristo sa Jerusalem ay isang malabong paunang larawan ng Kaniyang pagparito sa mga alapaap ng langit na may kapangyarihan at kaluwalhatian, sa gitna ng tagumpay ng mga anghel at ng kagalakan ng mga banal. Kung magkagayon ay matutupad ang mga salita ni Cristo sa mga saserdote at mga Pariseo: “Hindi na ninyo Ako makikita mula ngayon, hanggang sa inyong sabihin, Mapalad ang dumarating sa pangalan ng Panginoon.” Mateo 23:39. Sa isang pangitain na propetiko, ipinakita kay Zacarias ang araw na yaon ng pangwakas na pagtatagumpay; at nasaksihan din niya ang kapahamakan ng mga yaong sa unang pagparito ay tumanggi kay Cristo: “Titingin sila sa Akin na kanilang sinaksak, at tatangisan nila Siya, gaya ng pagtangis ng isang tao sa kaniyang bugtong na anak; at magdadalamhati sila nang lubhang mapait dahil sa Kaniya, gaya ng pagdadalamhati ng isang tao dahil sa kaniyang panganay.” Zacarias 12:10. Ang tagpong ito ang natanaw ni Cristo nang masdan Niya ang lungsod at Siya’y tumangis dahil dito. Sa panlupang pagkawasak ng Jerusalem ay nakita Niya ang pangwakas na paglipol ng bayang yaon na may sala sa dugo ng Anak ng Diyos.

“The disciples saw the hatred of the Jews to Christ, but they did not yet see to what it would lead. They did not yet understand the true condition of Israel, nor comprehend the retribution that was to fall upon Jerusalem. This Christ opened to them by a significant object lesson.

Nakita ng mga alagad ang pagkapoot ng mga Hudyo kay Cristo, ngunit hindi pa nila nakikita kung saan ito hahantong. Hindi pa nila nauunawaan ang tunay na kalagayan ng Israel, ni nababatid ang ganting-hatol na babagsak sa Jerusalem. Ito ay ibinukas sa kanila ni Cristo sa pamamagitan ng isang makahulugang aral na isinalarawan sa isang bagay.

“The last appeal to Jerusalem had been in vain. The priests and rulers had heard the prophetic voice of the past echoed by the multitude, in answer to the question, ‘Who is this?’ but they did not accept it as the voice of Inspiration. In anger and amazement they tried to silence the people. There were Roman officers in the throng, and to them His enemies denounced Jesus as the leader of a rebellion. They represented that He was about to take possession of the temple, and reign as king in Jerusalem.” The Desire of Ages, 580.

"Ang huling pagsusumamo sa Jerusalem ay nauwi sa wala. Narinig ng mga saserdote at mga pinuno ang makahulang tinig ng nakaraan na inalingawngaw ng karamihan, bilang tugon sa tanong, 'Sino ito?' ngunit hindi nila iyon tinanggap bilang tinig ng Inspirasyon. Sa galit at pagkamangha, sinikap nilang patahimikin ang mga tao. May mga opisyal na Romano sa karamihan, at sa kanila ipinaratang ng Kaniyang mga kaaway na si Jesus ang pinuno ng isang paghihimagsik. Ipinahayag nila na Siya'y malapit nang angkinin ang pamamahala sa templo, at maghari bilang hari sa Jerusalem." The Desire of Ages, 580.

The point I did not want to miss is that Christ’s Triumphal Entry into Jerusalem typifies not only the Midnight Cry of Millerite history, but also the end of the world. It is associated with the return of Christ at the beginning of Revelation chapter twenty’s millennium and also His return with New Jerusalem at the end of the millennium. It is also associated with the death of the wicked at His second coming, and their final judgment at the end of the millennium. The opening of the last paragraph states, “The last appeal to Jerusalem had been in vain. The priests and rulers had heard the prophetic voice of the past echoed by the multitude, in answer to the question, ‘Who is this?’ but they did not accept it as the voice of Inspiration.”

Ang puntong ayaw kong mapalampas ay ito: ang Matagumpay na Pagpasok ni Cristo sa Jerusalem ay isang tipo, hindi lamang ng Sigaw sa Hatinggabi sa kasaysayan ng mga Millerita, kundi pati ng wakas ng sanlibutan. Ito ay kaugnay ng pagbabalik ni Cristo sa pasimula ng sanlibong taon sa Apocalipsis kabanata dalawampu, at gayundin ng Kanyang pagbabalik na kasama ang Bagong Jerusalem sa katapusan ng sanlibong taon. Kaugnay din ito ng kamatayan ng masasama sa Kanyang ikalawang pagparito, at ng kanilang pangwakas na paghatol sa katapusan ng sanlibong taon. Ang pambungad ng huling talata ay nagsasaad, "Ang huling panawagan sa Jerusalem ay naging walang kabuluhan. Narinig ng mga saserdote at mga pinuno ang propetikong tinig ng nakaraan na inalingawngaw ng karamihan, bilang tugon sa tanong, 'Sino ito?' ngunit hindi nila ito tinanggap bilang tinig ng Inspirasyon."

The last appeal was in vain, and the appeal was represented as “the prophetic voice of the past.” The multitude in Christ’s day rejected their last appeal, for they rejected Jeremiah’s counsel to return to the old paths. They also refused the methodology of line upon line, for the disciples had answered the question of “Who is this,” by bringing several witnesses together, line upon line, from here a little and there a little.

Ang huling panawagan ay naging walang kabuluhan, at ang panawagang iyon ay inilarawan bilang "ang propetikong tinig ng nakaraan." Ang karamihan sa kapanahunan ni Cristo ay tumanggi sa kanilang huling panawagan, sapagkat itinakwil nila ang payo ni Jeremias na bumalik sa mga dating landas. Tinanggihan din nila ang pamamaraan ng tuntunin sa tuntunin, sapagkat sinagot ng mga alagad ang tanong na "Sino ito," sa pamamagitan ng pagtipon ng ilang saksi, tuntunin sa tuntunin, dito kaunti, at doon kaunti.

When Christ begins the entry into Jerusalem, He stops along the way. It begins with the fulfillment of prophecy as the disciples secure the ass for Christ to ride upon. He had never ridden an animal, and the animal had never been ridden. The logic identifies a miracle, for what animal allows a rider the first time, and who knows how to manage riding an ass that has never done it before. This is similar to when the Philistines placed an offering on the cart, along with the Ark, and hitched up two cows who both were nursing calves, and who had never pulled a cart before, and they immediately deserted the calves and began the trip to return the Ark to the Hebrews. The Ark is on its way to Jerusalem, and when David finally brings it into Jerusalem, he typified Christ’s triumphal entry.

Nang sinimulan ni Cristo ang pagpasok sa Jerusalem, Siya’y huminto sa daan. Nagsisimula ito sa katuparan ng propesiya nang kunin ng mga alagad ang asno na sasakyan ni Cristo. Hindi pa Siya kailanman sumakay sa alinmang hayop, at ang hayop ay hindi pa kailanman nasasakyan. Ang lohika ay tumutukoy sa isang himala, sapagkat anong hayop ang magpapasakay sa unang pagkakataon, at sino ang marunong sumakay at sumupil sa isang asnong kailanman ay hindi pa nasasakyan. Kawangis ito ng nangyari nang ang mga Filisteo ay naglagay ng handog sa kariton, kasama ng Kaban, at ikinabit sa kariton ang dalawang baka na kapwa nagpapasuso ng kanilang mga guya at kailanman ay hindi pa humila ng kariton; at kaagad nilang iniwan ang mga guya at sinimulan ang paglalakbay upang ibalik ang Kaban sa mga Hebreo. Ang Kaban ay patungo na sa Jerusalem, at nang sa wakas ay ipinasok ito ni David sa Jerusalem, iyon ay naging tipo ng matagumpay na pagpasok ni Cristo.

Once Christ is on the ass, the people began lining the street with their coats, cutting down palm branches and the shouts cry out, “Hosanna to the Son of David: Blessed is He that cometh in the name of the Lord! Hosanna in the highest.” (Matthew 21:9) The leaders resist and call for Jesus to silence the crowd. They move on and Jesus stops to weep for lost mankind, represented by Jerusalem. Then the procession proceeds and the leaders once again intercede, demanding to know who Jesus is. Then the disciples respond with the line upon line testimony of the prophets.

Nang makasakay na si Kristo sa asno, nagsimulang ilatag ng mga tao ang kanilang mga balabal sa daan, pumutol sila ng mga sanga ng palma, at umalingawngaw ang mga sigaw, “Hosanna sa Anak ni David: Mapalad ang dumarating sa pangalan ng Panginoon! Hosanna sa kataas-taasan.” (Mateo 21:9) Tumutol ang mga pinuno at hiniling kay Jesus na patahimikin ang karamihan. Nagpatuloy sila at huminto si Jesus upang tumangis para sa sangkatauhang naligaw, na kinakatawan ng Jerusalem. Pagkaraan ay nagpatuloy ang prusisyon at muling sumabat ang mga pinuno, iginigiit na malaman kung sino si Jesus. At tumugon ang mga alagad sa pamamagitan ng sunud-sunod na patotoo ng mga propeta.

The history we are now considering was preceded by the resurrection of Lazarus, which marks the first disappointment in the prophetic line illustrated in the parable of the ten virgins, and by Uzzah touching the Ark, in the line of David’s triumphal entry into Jerusalem. The first disappointment is associated with a tarrying time, and Christ has tarried when he first heard Lazarus was sick, just as David tarried by leaving the Ark where Uzzah died until he later retrieved it. Lazarus died, and was thereafter resurrected. Lazarus is the one who thereafter leads the ass that Jesus rides upon into Jerusalem.

Bago ang kasaysayang ating isinasalang-alang ngayon, naganap ang muling pagkabuhay ni Lazaro, na nagmamarka ng unang pagkabigo sa linya ng propesiya na inilalarawan sa talinghaga ng sampung dalaga, at ang paghipo ni Uzzah sa Kaban ng Tipan, sa linyang nauukol sa matagumpay na pagpasok ni David sa Jerusalem. Ang unang pagkabigo ay kaugnay ng isang panahon ng paghihintay, at si Cristo ay nagluwat nang una Niyang marinig na si Lazaro ay may sakit, gaya rin ng pagluwat ni David sa pag-iwan sa Kaban sa lugar kung saan namatay si Uzzah hanggang sa kinalaunan ay muli niya itong kinuha. Namatay si Lazaro, at pagkatapos ay muling binuhay. Si Lazaro ang siyang umaakay sa asnong sinasakyan ni Jesus papasok sa Jerusalem.

In Millerite history the second angel arrived on April 19, 1844, at the first disappointment, which marked the beginning of the tarrying time. Thereafter Samuel Snow began to progressively develop the message of the Midnight Cry. The progressive development of that message is represented by Christ’s entry into Jerusalem. The progression of Snow’s work is also represented in the travels of the Ark, from the Philistines, to the cart, to Uzzah and ultimately into Jerusalem.

Sa kasaysayang Millerite, dumating ang ikalawang anghel noong Abril 19, 1844, sa unang pagkadismaya, na siyang nagtakda ng pasimula ng panahon ng pag-antala. Pagkaraan nito, sinimulan ni Samuel Snow na unti-unting linangin ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Ang unti-unting pag-unlad ng mensaheng iyon ay kinakatawan ng pagpasok ni Cristo sa Jerusalem. Ang pagsulong ng gawain ni Snow ay kinakatawan din sa mga paglalakbay ng Kaban, mula sa mga Filisteo, patungo sa kariton, kay Uzzah, at sa wakas sa Jerusalem.

The entry has a beginning proclamation of the people when the leaders told Christ to silence the crowd, followed by Christ weeping, then the proclamation of the disciples when the obstinate leaders asked who Christ was. The manifestation of inspiration in the people that produced the first response of the obstinate leaders is repeated by the disciples when they produced “line upon line” a multitude of prophetic witnesses from the past. When the sun set that day, ancient Israel was divorced from God.

Sa pagpasok, may paunang pahayag ang bayan nang sabihin ng mga pinuno kay Cristo na patahimikin ang karamihan, na sinundan ng pagluha ni Cristo, at saka ang pahayag ng mga alagad nang itanong ng mga pinunong mapagmatigas kung sino si Cristo. Ang pagpapamalas ng pagkasi sa bayan na nagbunga ng unang tugon ng mga pinunong mapagmatigas ay inulit ng mga alagad nang kanilang iharap, “line upon line,” ang maraming saksing propetiko mula sa nakalipas. Nang lumubog ang araw noong araw na iyon, ang sinaunang Israel ay nahiwalay sa Diyos.

In that history we are informed that the disciples did not “comprehend the retribution that was to fall upon Jerusalem.” The “retribution” that was to “fall upon Jerusalem” was illustrated for the disciples by “a significant object lesson.” The significant object lesson was the cursing of the fig tree. The destruction of Jerusalem, which the disciples did not yet understand was illustrated by the cursing of the fig tree, and also the parable which Christ had previously taught concerning the fig tree.

Sa kasaysayang iyon, ipinabatid sa atin na ang mga alagad ay hindi "naunawaan ang parusang babagsak sa Jerusalem." Ang "parusang" "babagsak sa Jerusalem" ay inilarawan sa mga alagad sa pamamagitan ng "isang makahulugang aral na may kongkretong halimbawa." Ang makahulugang aral na iyon ay ang pagsumpa sa puno ng igos. Ang pagkawasak ng Jerusalem, na hindi pa nauunawaan ng mga alagad, ay inilarawan sa pamamagitan ng pagsumpa sa puno ng igos, at gayundin ng talinghagang dati nang itinuro ni Cristo hinggil sa puno ng igos.

“The warning is for all time. Christ’s act in cursing the tree which His own power had created stands as a warning to all churches and to all Christians. No one can live the law of God without ministering to others. But there are many who do not live out Christ’s merciful, unselfish life. Some who think themselves excellent Christians do not understand what constitutes service for God. They plan and study to please themselves. They act only in reference to self. Time is of value to them only as they can gather for themselves. In all the affairs of life this is their object. Not for others but for themselves do they minister. God created them to live in a world where unselfish service must be performed. He designed them to help their fellow men in every possible way. But self is so large that they cannot see anything else. They are not in touch with humanity. Those who thus live for self are like the fig tree, which made every pretension but was fruitless. They observe the forms of worship, but without repentance or faith. In profession they honor the law of God, but obedience is lacking. They say, but do not. In the sentence pronounced on the fig tree Christ demonstrates how hateful in His eyes is this vain pretense. He declares that the open sinner is less guilty than is he who professes to serve God, but who bears no fruit to His glory.

Ang babala ay para sa lahat ng panahon. Ang ginawa ni Cristo sa pagsumpa sa punong-kahoy na nilikha ng Kanyang sariling kapangyarihan ay naninindigang babala sa lahat ng mga iglesia at sa lahat ng mga Cristiano. Walang sinuman ang maaaring isabuhay ang kautusan ng Diyos nang hindi naglilingkod sa kapwa. Ngunit marami ang hindi isinasabuhay ang mahabagin at di-makasariling buhay ni Cristo. May mga nag-aakalang mahusay na mga Cristiano na hindi nauunawaan kung ano ang bumubuo ng paglilingkod sa Diyos. Sila’y nagbabalak at pinag-aaralan kung paano palulugurin ang sarili. Kumikilos sila na ang sarili lamang ang isinasaalang-alang. May halaga sa kanila ang panahon kung makapag-iipon lamang sila para sa sarili. Sa lahat ng mga gawain ng buhay, ito ang kanilang layon. Hindi para sa iba kundi para sa sarili sila naglilingkod. Nilalang sila ng Diyos upang mamuhay sa isang daigdig kung saan ang di-makasariling paglilingkod ay dapat isagawa. Itinakda Niya sila upang tulungan ang kanilang kapwa-tao sa lahat ng maaaring paraan. Ngunit napakalaki ng sarili sa kanila kaya’t wala na silang nakikitang iba. Hindi sila nakaugnay sa sangkatauhan. Ang mga nabubuhay sa ganitong paraan para sa sarili ay gaya ng punong igos, na may lahat ng pagkukunwari ngunit walang bunga. Kanilang sinusunod ang mga anyo ng pagsamba, ngunit walang pagsisisi o pananampalataya. Sa kanilang pagpapahayag, pinararangalan nila ang kautusan ng Diyos, ngunit kulang ang pagsunod. Nagsasabi sila, ngunit hindi ginagawa. Sa hatol na ipinahayag sa punong igos, ipinakikita ni Cristo kung gaano kasuklam-suklam sa Kanyang paningin ang ganitong walang kabuluhang pagkukunwari. Ipinahayag Niya na ang hayagang makasalanan ay mas kaunti ang sala kaysa sa yaong nag-aangking naglilingkod sa Diyos, ngunit hindi nagbubunga para sa Kanyang kaluwalhatian.

“The parable of the fig tree, spoken before Christ’s visit to Jerusalem, had a direct connection with the lesson He taught in cursing the fruitless tree.” The Desire of Ages, 584.

Ang talinghaga ng puno ng igos, na sinabi bago ang pagdalaw ni Cristo sa Jerusalem, ay may tuwirang kaugnayan sa aral na itinuro Niya nang sumpain Niya ang punong walang bunga. The Desire of Ages, 584.

After the last confrontation with the leaders, Jesus retired to pray through the night, then in the morning as He passed the fig tree He cursed it.

Pagkatapos ng huling paghaharap sa mga pinuno, lumayo si Jesus upang manalangin sa buong magdamag; at kinaumagahan, pagdaan Niya sa puno ng igos, isinumpa Niya ito.

“It was not the season for ripe figs, except in certain localities; and on the highlands about Jerusalem it might truly be said, ‘The time of figs was not yet.’ But in the orchard to which Jesus came, one tree appeared to be in advance of all the others. It was already covered with leaves. It is the nature of the fig tree that before the leaves open, the growing fruit appears. Therefore this tree in full leaf gave promise of well-developed fruit. But its appearance was deceptive. Upon searching its branches, from the lowest bough to the topmost twig, Jesus found ‘nothing but leaves.’ It was a mass of pretentious foliage, nothing more.

Hindi pa panahon ng mga hinog na igos, maliban sa ilang dako; at sa mga mataas na lupain sa palibot ng Jerusalem ay tunay na masasabi, “Hindi pa panahon ng mga igos.” Ngunit sa taniman na pinuntahan ni Jesus, may isang punong waring nauuna sa lahat ng iba. Balot na ito ng mga dahon. Likas sa punong igos na bago sumibol ang mga dahon, lumilitaw na ang lumalagong bunga. Kaya ang punong ito na hitik sa dahon ay nangangako ng bungang husto ang pagkabuo. Ngunit mapanlinlang ang anyo nito. Nang siyasatin ang mga sanga nito, mula sa pinakamababang sanga hanggang sa pinakatuktok na supang, nasumpungan ni Jesus na “walang anuman kundi mga dahon.” Isa lamang itong kapal ng mga dahon na mapagpanggap, wala nang iba.

“Christ uttered against it a withering curse. ‘No man eat fruit of thee hereafter forever,’ He said. The next morning, as the Saviour and His disciples were again on their way to the city, the blasted branches and drooping leaves attracted their attention. ‘Master,’ said Peter, ‘behold, the fig tree which Thou cursedst is withered away.’

Si Cristo ay nagbitiw ng isang sumpang nakalalanta laban dito. “Wala nang sinumang kakain ng iyong bunga magpakailanman,” aniya. Kinaumagahan, habang ang Tagapagligtas at ang kanyang mga alagad ay muling naglalakbay patungo sa lungsod, ang mga natuyong sanga at nakalaylay na mga dahon ay nakatawag ng kanilang pansin. “Guro,” wika ni Pedro, “masdan mo, ang puno ng igos na iyong sinumpa ay natuyo na.”

“Christ’s act in cursing the fig tree had astonished the disciples. It seemed to them unlike His ways and works. Often they had heard Him declare that He came not to condemn the world, but that the world through Him might be saved. They remembered His words, ‘The Son of man is not come to destroy men’s lives, but to save them.’ Luke 9:56. His wonderful works had been done to restore, never to destroy. The disciples had known Him only as the Restorer, the Healer. This act stood alone. What was its purpose? they questioned.

Ang ginawa ni Cristo sa pagsumpa sa puno ng igos ay ikinamangha ng mga alagad. Sa kanilang palagay, ito ay waring hindi katulad ng Kaniyang mga paraan at mga gawa. Madalas nilang narinig Siyang magpahayag na hindi Siya naparito upang hatulan ang sanlibutan, kundi upang ang sanlibutan ay maligtas sa pamamagitan Niya. Naalaala nila ang Kaniyang mga salita, “Ang Anak ng tao ay hindi naparito upang puksain ang buhay ng mga tao, kundi upang iligtas sila.” Lucas 9:56. Ang Kaniyang mga kagila-gilalas na gawa ay isinagawa para sa pagpapanumbalik, hindi kailanman para sa pagwasak. Ang mga alagad ay nakilala lamang Siya bilang ang Tagapagpanumbalik, ang Tagapagpagaling. Ang gawaing ito ay nakatindig na bukod. Ano ang layon nito? tanong nila.

“God ‘delighteth in mercy.’ ‘As I live, saith the Lord God, I have no pleasure in the death of the wicked.’ Micah 7:18; Ezekiel 33:11. To Him the work of destruction and the denunciation of judgment is a ‘strange work.’ Isaiah 28:21. But it is in mercy and love that He lifts the veil from the future, and reveals to men the results of a course of sin.

Ang Diyos ay ‘nalulugod sa kahabagan.’ ‘Buhay ako, sabi ng Panginoong Diyos, na wala akong kaluguran sa kamatayan ng masama.’ Micah 7:18; Ezekiel 33:11. Sa Kanya, ang gawaing pagkawasak at ang pagpapahayag ng kahatulan ay isang ‘di-pangkaraniwang gawa.’ Isaiah 28:21. Ngunit sa habag at pag-ibig ay inaalis Niya ang tabing sa hinaharap, at inihahayag sa mga tao ang mga kahihinatnan ng landas ng kasalanan.

“The cursing of the fig tree was an acted parable. That barren tree, flaunting its pretentious foliage in the very face of Christ, was a symbol of the Jewish nation. The Saviour desired to make plain to His disciples the cause and the certainty of Israel’s doom. For this purpose He invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth. The Jews stood forth distinct from all other nations, professing allegiance to God. They had been specially favored by Him, and they laid claim to righteousness above every other people. But they were corrupted by the love of the world and the greed of gain. They boasted of their knowledge, but they were ignorant of the requirements of God, and were full of hypocrisy. Like the barren tree, they spread their pretentious branches aloft, luxuriant in appearance, and beautiful to the eye, but they yielded ‘nothing but leaves.’ The Jewish religion, with its magnificent temple, its sacred altars, its mitered priests and impressive ceremonies, was indeed fair in outward appearance, but humility, love, and benevolence were lacking.” The Desire of Ages, 581, 582.

"Ang pagsumpa sa punong igos ay isang talinghagang ipinamalas sa gawa. Ang punong iyon na walang bunga, na ipinagyayabang ang mapagkunwaring kasaganaan ng dahon sa harap mismo ni Cristo, ay sagisag ng bansang Hudyo. Ninais ng Tagapagligtas na ipaliwanag nang malinaw sa Kaniyang mga alagad ang sanhi at ang katiyakan ng kapahamakan ng Israel. Sa layuning ito ay pinagkalooban Niya ang punong iyon ng mga katangiang moral, at ginawa itong tagapagpaliwanag ng banal na katotohanan. Ang mga Hudyo ay lumitaw na natatangi kaysa sa lahat ng ibang mga bansa, na nagpapahayag ng katapatan sa Diyos. Sila’y natatanging kinilingan Niya, at inaangkin nila ang katuwirang higit sa alinmang ibang bayan. Ngunit sila’y nabulok dahil sa pag-ibig sa sanlibutan at sa kasakiman sa pakinabang. Ipinagmalaki nila ang kanilang kaalaman, ngunit mangmang sila sa mga kahingian ng Diyos, at puspos ng pagpapaimbabaw. Gaya ng punong walang bunga, ipinagladlad nila ang kanilang mapagpaimbabaw na mga sanga paitaas, masagana sa anyo at kaaya-ayang tingnan, ngunit ‘pawang mga dahon lamang’ ang kanilang ibinunga. Ang relihiyong Hudyo, na may maringal nitong templo, mga banal na dambana, mga paring may mitra, at mga kahanga-hangang seremonya, ay tunay na kaaya-aya sa panlabas na anyo, ngunit kulang sa kapakumbabaan, pag-ibig, at kabutihang-loob." The Desire of Ages, 581, 582.

We began by raising two questions which we are in the process of answering. Those questions were, “Why did the judgment of the living begin at 9/11? What is the biblical judgment of the living?”

Sinimulan natin sa pamamagitan ng paghaharap ng dalawang katanungan na kasalukuyan nating tinutugunan. Ang mga katanungang iyon ay: “Bakit nagsimula ang paghuhukom ng mga buhay noong 9/11? Ano ang biblikal na paghuhukom ng mga buhay?”

The few lines of prophecy we just put in place are biblical witnesses of the judgment of the living. Those lines of prophecy address much more than simply the “A, B, C’s” of the judgment, but we are first answering the questions of 9/11 and the judgment of the living.

Ang iilang linyang propetiko na katatapos lamang nating ilatag ay mga patotoong biblikal hinggil sa paghuhukom sa mga buhay. Ang mga linyang iyon ng propesiya ay tumatalakay sa higit pa kaysa sa payak na “A, B, C” ng paghuhukom, ngunit una muna nating sinasagot ang mga tanong hinggil sa 9/11 at sa paghuhukom sa mga buhay.

“‘I beheld,’ says the prophet Daniel, ‘till thrones were placed, and One that was Ancient of Days did sit: His raiment was white as snow, and the hair of His head like pure wool; His throne was fiery flames, and the wheels thereof burning fire. A fiery stream issued and came forth from before Him: thousand thousands ministered unto Him, and ten thousand times ten thousand stood before Him: the judgment was set, and the books were opened.’ Daniel 7:9, 10, R.V.

"'Aking namasdan,' sabi ng propetang Daniel, 'hanggang sa ang mga luklukan ay inilagay, at ang Isa na Matanda sa mga Araw ay umupo: ang Kaniyang kasuutan ay maputi na parang niyebe, at ang buhok ng Kaniyang ulo ay tulad ng dalisay na lana; ang Kaniyang luklukan ay mga ningas na apoy, at ang mga gulong nito ay nagliliyab na apoy. Isang ilog ng apoy ang dumaloy at lumabas mula sa harap Niya: libu-libong libo ang naglilingkod sa Kaniya, at sampung libo na makasampung libo ang nangakatayo sa harap Niya: ang hukuman ay naupo, at ang mga aklat ay binuksan.' Daniel 7:9, 10, R.V."

“Thus was presented to the prophet’s vision the great and solemn day when the characters and the lives of men should pass in review before the Judge of all the earth, and to every man should be rendered ‘according to his works.’ The Ancient of Days is God the Father. Says the psalmist: ‘Before the mountains were brought forth, or ever Thou hadst formed the earth and the world, even from everlasting to everlasting, Thou art God.’ Psalm 90:2. It is He, the source of all being, and the fountain of all law, that is to preside in the judgment. And holy angels as ministers and witnesses, in number ‘ten thousand times ten thousand, and thousands of thousands,’ attend this great tribunal.

Gayon inihayag sa pangitain ng propeta ang dakila at mapitagang araw na kung kailan ang pagkatao at ang buhay ng mga tao ay sasailalim sa pagsisiyasat sa harap ng Hukom ng buong lupa, at sa bawat tao ay igagawad ang ‘ayon sa kaniyang mga gawa.’ Ang Matanda sa mga Araw ay ang Diyos Ama. Sabi ng salmista: ‘Bago pa nalabas ang mga bundok, o bago mo pa nilalang ang lupa at ang sanlibutan, mula sa walang pasimula hanggang sa walang hanggan, Ikaw ay Diyos.’ Awit 90:2. Siya, ang pinagmulan ng lahat ng pag-iral at ang bukal ng lahat ng kautusan, ang mamumuno sa paghuhukom. At ang mga banal na anghel, bilang mga tagapaglingkod at mga saksi, na ang bilang ay ‘sampung libong ulit na sampung libo, at libu-libong libo,’ ay dumadalo sa dakilang hukuman na ito.

“‘And, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of Days, and they brought Him near before Him. And there was given Him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve Him: His dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away.’ Daniel 7:13, 14. The coming of Christ here described is not His second coming to the earth. He comes to the Ancient of Days in heaven to receive dominion and glory and a kingdom, which will be given Him at the close of His work as a mediator. It is this coming, and not His second advent to the earth, that was foretold in prophecy to take place at the termination of the 2300 days in 1844. Attended by heavenly angels, our great High Priest enters the holy of holies and there appears in the presence of God to engage in the last acts of His ministration in behalf of man—to perform the work of investigative judgment and to make an atonement for all who are shown to be entitled to its benefits.

“At, narito, isang tulad sa Anak ng Tao ay dumating na kasama ang mga alapaap ng langit, at dumating sa Matanda sa mga Araw, at Siya’y inilapit sa harap Niya. At ibinigay sa Kanya ang kapangyarihan, at ang kaluwalhatian, at isang kaharian, upang ang lahat ng mga bayan, bansa, at wika ay maglingkod sa Kanya: ang Kanyang kapangyarihan ay kapangyarihang walang hanggan, na hindi lilipas.” Daniel 7:13, 14. Ang pagparito ni Cristo na inilalarawan dito ay hindi ang Kanyang ikalawang pagparito sa lupa. Siya’y pumaparoon sa Matanda sa mga Araw sa langit upang tanggapin ang kapangyarihan at kaluwalhatian at isang kaharian, na ibibigay sa Kanya sa pagtatapos ng Kanyang gawain bilang Tagapamagitan. Ang pagparitong ito, at hindi ang Kanyang ikalawang pagparito sa lupa, ang inihula sa propesiya na magaganap sa katapusan ng 2300 araw noong 1844. Na sinasamahan ng mga makalangit na anghel, ang ating dakilang Punong Saserdote ay pumapasok sa kabanal-banalang dako at doon ay nagpapakita sa harapan ng Diyos upang isagawa ang mga huling bahagi ng Kanyang paglilingkod alang-alang sa tao—upang isakatuparan ang gawain ng mapanuring paghuhukom at upang isagawa ang pagbabayad-sala para sa lahat ng ipinakikitang may karapatan sa mga pakinabang nito.

“In the typical service only those who had come before God with confession and repentance, and whose sins, through the blood of the sin offering, were transferred to the sanctuary, had a part in the service of the Day of Atonement. So in the great day of final atonement and investigative judgment the only cases considered are those of the professed people of God. The judgment of the wicked is a distinct and separate work, and takes place at a later period. ‘Judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel?’ 1 Peter 4:17.

Sa paglilingkod na tipiko, yaon lamang na lumapit sa Diyos na may pagtatapat ng kasalanan at pagsisisi, at na ang kanilang mga kasalanan, sa pamamagitan ng dugo ng handog para sa kasalanan, ay nailipat sa santuwaryo, ang may bahagi sa paglilingkod ng Araw ng Pagbabayad-sala. Kaya, sa dakilang araw ng pangwakas na pagbabayad-sala at pagsisiyasat na paghuhukom, ang tanging mga kasong isinasaalang-alang ay yaong ukol sa mga nagpapahayag na sila ay bayan ng Diyos. Ang paghuhukom sa masasama ay isang bukod at hiwalay na gawain, at nagaganap sa isang mas huling panahon. “Ang paghuhukom ay dapat magsimula sa sambahayan ng Diyos; at kung ito’y unang magsimula sa atin, ano kaya ang magiging wakas ng mga hindi tumatalima sa ebanghelyo?” 1 Pedro 4:17.

“The books of record in heaven, in which the names and the deeds of men are registered, are to determine the decisions of the judgment. Says the prophet Daniel: ‘The judgment was set, and the books were opened.’ The revelator, describing the same scene, adds: ‘Another book was opened, which is the book of life: and the dead were judged out of those things which were written in the books, according to their works.’ Revelation 20:12.

Ang mga aklat ng talaan sa langit, kung saan nakatala ang mga pangalan at mga gawa ng mga tao, ang siyang pagbabatayan ng mga pasya sa paghuhukom. Sabi ng propetang Daniel: “Naupo ang hukuman, at nabuksan ang mga aklat.” At ang tagapahayag, na inilalarawan ang gayunding tanawin, ay nagdagdag: “May isa pang aklat na nabuksan, na siyang Aklat ng Buhay; at hinatulan ang mga patay ayon sa mga bagay na nasusulat sa mga aklat, ayon sa kanilang mga gawa.” Apocalipsis 20:12.

“The book of life contains the names of all who have ever entered the service of God. Jesus bade His disciples: ‘Rejoice, because your names are written in heaven.’ Luke 10:20. Paul speaks of his faithful fellow workers, ‘whose names are in the book of life.’ Philippians 4:3. Daniel, looking down to ‘a time of trouble, such as never was,’ declares that God’s people shall be delivered, ‘everyone that shall be found written in the book.’ And the revelator says that those only shall enter the city of God whose names ‘are written in the Lamb’s book of life.’ Daniel 12:1; Revelation 21:27.

Ang aklat ng buhay ay nagtataglay ng mga pangalan ng lahat ng sa alinmang panahon ay pumasok sa paglilingkod sa Diyos. Ipinag-utos ni Jesus sa Kanyang mga alagad: ‘Magalak kayo, sapagkat ang inyong mga pangalan ay nakasulat sa langit.’ Lucas 10:20. Nagsalita si Pablo tungkol sa kanyang tapat na mga kamanggagawa, ‘na ang mga pangalan ay nasa aklat ng buhay.’ Filipos 4:3. Si Daniel, na tumunghay sa ‘panahon ng kapighatian, na kailanma’y hindi pa nangyari,’ ay naghayag na ang bayan ng Diyos ay ililigtas, ‘bawat isa na masusumpungang nakasulat sa aklat.’ At sinasabi ng tagapagpahayag na yaon lamang ang makapapasok sa lungsod ng Diyos na ang mga pangalan ‘ay nakasulat sa aklat ng buhay ng Kordero.’ Daniel 12:1; Apocalipsis 21:27.

“‘A book of remembrance’ is written before God, in which are recorded the good deeds of ‘them that feared the Lord, and that thought upon His name.’ Malachi 3:16. Their words of faith, their acts of love, are registered in heaven. Nehemiah refers to this when he says: ‘Remember me, O my God, … and wipe not out my good deeds that I have done for the house of my God.’ Nehemiah 13:14. In the book of God’s remembrance every deed of righteousness is immortalized. There every temptation resisted, every evil overcome, every word of tender pity expressed, is faithfully chronicled. And every act of sacrifice, every suffering and sorrow endured for Christ’s sake, is recorded. Says the psalmist: ‘Thou tellest my wanderings: put Thou my tears into Thy bottle: are they not in Thy book?’ Psalm 56:8.

"'Isang aklat ng alaala' ay nasusulat sa harap ng Diyos, kung saan nakatala ang mabubuting gawa ng 'mga may takot sa Panginoon, at nagsasaalang-alang sa Kanyang pangalan.' Malakias 3:16. Ang kanilang mga salita ng pananampalataya, ang kanilang mga gawa ng pag-ibig, ay nakatala sa langit. Bumabanggit dito si Nehemias nang sabihin niya: 'Alalahanin mo ako, O aking Diyos, ... at huwag mong pawiin ang aking mabubuting gawa na aking ginawa para sa bahay ng aking Diyos.' Nehemias 13:14. Sa aklat ng alaala ng Diyos, bawat gawa ng katuwiran ay naitatala magpakailanman. Doon, bawat tukso na pinaglabanan, bawat kasamaan na napagtagumpayan, bawat salitang may maamong habag na naipahayag, ay tapat na itinatala. At ang bawat gawa ng sakripisyo, bawat pagdurusa at dalamhati na tiniis alang-alang kay Cristo, ay nakatala. Sinasabi ng mang-aawit: 'Itinatala Mo ang aking paglalagalag; ilagay Mo ang aking mga luha sa Iyong sisidlan; hindi ba sila nakasulat sa Iyong aklat?' Mga Awit 56:8."

“There is a record also of the sins of men. ‘For God shall bring every work into judgment, with every secret thing, whether it be good, or whether it be evil.’ ‘Every idle word that men shall speak, they shall give account thereof in the day of judgment.’ Says the Saviour: ‘By thy words thou shalt be justified, and by thy words thou shalt be condemned.’ Ecclesiastes 12:14; Matthew 12:36, 37. The secret purposes and motives appear in the unerring register; for God ‘will bring to light the hidden things of darkness, and will make manifest the counsels of the hearts.’ 1 Corinthians 4:5. ‘Behold, it is written before Me, … your iniquities, and the iniquities of your fathers together, saith the Lord.’ Isaiah 65:6, 7.

Mayroon ding talaan ng mga kasalanan ng mga tao. ‘Sapagkat dadalhin ng Diyos sa paghuhukom ang bawat gawa, pati ang bawat lihim na bagay, maging mabuti man o masama.’ ‘Bawat salitang walang kabuluhan na sasalitain ng mga tao, magbibigay-sulit sila tungkol dito sa araw ng paghuhukom.’ Sabi ng Tagapagligtas: ‘Sa pamamagitan ng iyong mga salita ay aariing-ganap ka, at sa pamamagitan ng iyong mga salita ay hahatulang may sala ka.’ Eclesiastes 12:14; Mateo 12:36, 37. Ang mga lihim na layunin at motibo ay lumilitaw sa talaang hindi nagkakamali; sapagkat ang Diyos ‘ay ilalantad sa liwanag ang mga nakatagong bagay ng kadiliman, at gagawing hayag ang mga panukala ng mga puso.’ 1 Corinto 4:5. ‘Narito, nakasulat sa harap ko, ... ang inyong mga kasamaan, at ang mga kasamaan ng inyong mga magulang na magkakasama, ang sabi ng Panginoon.’ Isaias 65:6, 7.

“Every man’s work passes in review before God and is registered for faithfulness or unfaithfulness. Opposite each name in the books of heaven is entered with terrible exactness every wrong word, every selfish act, every unfulfilled duty, and every secret sin, with every artful dissembling. Heaven-sent warnings or reproofs neglected, wasted moments, unimproved opportunities, the influence exerted for good or for evil, with its far-reaching results, all are chronicled by the recording angel.

Bawat gawa ng tao ay dumaraan sa masusing pagsusuri sa harap ng Diyos at itinatala para sa katapatan o kawalang-katapatan. Sa tapat ng bawat pangalan sa mga aklat ng langit ay itinatala, na may nakapangingilabot na kawastuhan, ang bawat maling salita, bawat makasariling kilos, bawat tungkuling hindi natupad, at bawat lihim na kasalanan, pati ang bawat matusong pagpapaimbabaw. Ang mga babala o saway na mula sa langit na binalewala, ang mga nasayang na sandali, ang mga pagkakataong hindi pinakinabangan, ang impluwensiyang naidulot para sa mabuti o para sa masama, kalakip ang malayo ang naaabot nitong mga bunga—ang lahat ay itinatala ng anghel na tagatala.

“The law of God is the standard by which the characters and the lives of men will be tested in the judgment. Says the wise man: ‘Fear God, and keep His commandments: for this is the whole duty of man. For God shall bring every work into judgment.’ Ecclesiastes 12:13, 14. The apostle James admonishes his brethren: ‘So speak ye, and so do, as they that shall be judged by the law of liberty.’ James 2:12.

Ang kautusan ng Diyos ang pamantayang gagamitin sa paghuhukom upang subukin ang pagkatao at buhay ng mga tao. Sabi ng pantas: “Matakot ka sa Diyos, at sundin ang Kanyang mga utos; sapagkat ito ang buong tungkulin ng tao. Sapagkat dadalhin ng Diyos sa paghuhukom ang bawat gawa.” Eclesiastes 12:13, 14. Ang apostol na si Santiago ay nagpapayo sa kanyang mga kapatid: “Magsalita kayo, at gumawa kayo, na gaya ng mga hahatulan ayon sa kautusan ng kalayaan.” Santiago 2:12.

“Those who in the judgment are ‘accounted worthy’ will have a part in the resurrection of the just. Jesus said: ‘They which shall be accounted worthy to obtain that world, and the resurrection from the dead, … are equal unto the angels; and are the children of God, being the children of the resurrection.’ Luke 20:35, 36. And again He declares that ‘they that have done good’ shall come forth ‘unto the resurrection of life.’ John 5:29. The righteous dead will not be raised until after the judgment at which they are accounted worthy of ‘the resurrection of life.’ Hence they will not be present in person at the tribunal when their records are examined and their cases decided.

Yaong sa paghuhukom ay “ibilang na karapat-dapat” ay magkakaroon ng bahagi sa pagkabuhay na mag-uli ng mga matuwid. Sinabi ni Jesus: “Ang mga ibilang na karapat-dapat na magkamit ng sanlibutang yaon, at ng pagkabuhay na mag-uli mula sa mga patay, ... ay kapantay ng mga anghel; at sila’y mga anak ng Diyos, palibhasa’y mga anak ng pagkabuhay na mag-uli.” Lucas 20:35, 36. At muli Niyang ipinahayag na “ang mga gumawa ng mabuti” ay lalabas “sa pagkabuhay na mag-uli tungo sa buhay.” Juan 5:29. Ang mga matuwid na patay ay hindi bubuhaying muli hanggang matapos ang paghuhukom kung saan sila ibilang na karapat-dapat sa “pagkabuhay na mag-uli tungo sa buhay.” Kaya’t hindi sila naroroon nang personal sa hukuman kapag sinusuri ang kanilang mga talaan at pinagpapasiyahan ang kanilang mga usapin.

“Jesus will appear as their advocate, to plead in their behalf before God. ‘If any man sin, we have an advocate with the Father, Jesus Christ the righteous.’ 1 John 2:1. ‘For Christ is not entered into the holy places made with hands, which are the figures of the true; but into heaven itself, now to appear in the presence of God for us.’ ‘Wherefore He is able also to save them to the uttermost that come unto God by Him, seeing He ever liveth to make intercession for them.’ Hebrews 9:24; 7:25.

Magpapakita si Jesus bilang kanilang Tagapamagitan, upang mamagitan para sa kanila sa harap ng Diyos. "Kung ang sinuman ay magkasala, may Tagapamagitan tayo sa Ama, si Jesucristo na siyang Matuwid." 1 Juan 2:1. "Sapagkat si Cristo ay hindi pumasok sa mga dakong banal na gawa ng mga kamay, na mga larawan ng tunay; kundi sa langit mismo, upang ngayon ay mahayag sa harapan ng Diyos alang-alang sa atin." "Kaya nga kaya rin niyang lubusang iligtas ang mga lumalapit sa Diyos sa pamamagitan niya, yamang siya’y laging nabubuhay upang mamagitan para sa kanila." Hebreo 9:24; 7:25.

“As the books of record are opened in the judgment, the lives of all who have believed on Jesus come in review before God. Beginning with those who first lived upon the earth, our Advocate presents the cases of each successive generation, and closes with the living. Every name is mentioned, every case closely investigated. Names are accepted, names rejected. When any have sins remaining upon the books of record, unrepented of and unforgiven, their names will be blotted out of the book of life, and the record of their good deeds will be erased from the book of God’s remembrance. The Lord declared to Moses: ‘Whosoever hath sinned against Me, him will I blot out of My book.’ Exodus 32:33. And says the prophet Ezekiel: ‘When the righteous turneth away from his righteousness, and committeth iniquity, … all his righteousness that he hath done shall not be mentioned.’ Ezekiel 18:24.” The Great Controversy, 479–483.

Kapag binubuksan sa paghuhukom ang mga aklat ng talaan, ang mga buhay ng lahat ng sumampalataya kay Jesus ay isinasailalim sa pagsusuri sa harap ng Diyos. Simula sa mga unang nabuhay sa lupa, inilalahad ng ating Tagapagtanggol ang mga kaso ng bawat sumunod na salinlahi, at nagtatapos sa mga nabubuhay. Bawat pangalan ay binabanggit, bawat kaso ay masusing sinisiyasat. May mga pangalang tinatanggap, may mga pangalang itinatakwil. Kapag may mga kasalanang nananatili sa mga aklat ng talaan, na hindi pinagsisihan at hindi pinatawad, ang kanilang mga pangalan ay papawiin mula sa aklat ng buhay, at ang tala ng kanilang mabubuting gawa ay buburahin mula sa aklat ng alaala ng Diyos. Ipinahayag ng Panginoon kay Moises: “Sinumang nagkasala laban sa Akin, siya ang Aking papawiin mula sa Aking aklat.” Exodus 32:33. At wika ng propetang Ezekiel: “Kapag ang matuwid ay tumalikod mula sa kanyang katuwiran, at gumawa ng kasamaan, ... ang lahat ng katuwirang kanyang ginawa ay hindi babanggitin.” Ezekiel 18:24. The Great Controversy, 479-483.

We will continue this study and answer the questions raised in the next article of this series.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito, at sa susunod na artikulo ng seryeng ito ay sasagutin natin ang mga katanungang ibinangon.