Ang pasanin ng Libis ng Pangitain. Ano ang nangyari sa iyo ngayon, na ikaw ay lubusang pumanhik sa mga bubungan? Ikaw na puspos ng kaguluhan, lungsod na maligalig, lungsod ng kagalakan: ang iyong mga napatay ay hindi napatay sa tabak, ni nangabuwal sa pagbabaka. Ang lahat mong mga pinuno ay nagsitakas na magkakasama; sila’y nangabigkis ng mga mamamana. Ang lahat ng masusumpungan sa iyo—yaong nagsitakas mula sa malayo—ay nangagapos na magkakasama. Kaya’t sinabi ko, Ilayo ninyo ang inyong paningin sa akin; ako’y iiyak nang masaklap; huwag kayong magsikap na aliwin ako, dahil sa pagsamsam sa anak na babae ng aking bayan. Sapagkat araw ito ng kapighatian, at ng pagyurak, at ng kalituhan mula sa Panginoong Diyos ng mga hukbo sa Libis ng Pangitain—ng pagbagsak ng mga kuta, at ng sigaw hanggang sa mga bundok. Isaias 22:1-5.
Sa aklat ni Isaias, ang salitang "pasanin" ay matatagpuan nang labing-walong beses. Labing-isa sa mga pagbabanggit na iyon ay tuwirang tumutukoy sa mga hula ng kapahamakan, at ang iba pang pito ay tumutukoy sa pasanin bilang isang bagay na pinapasan sa balikat. Iisa lamang sa mga pagbabanggit na isinalin bilang "pasanin" ang tumutukoy sa isang bagay na pinapasan sa balikat at, kasabay nito, ay isang hula ng kapahamakan. Nilalayon kong talakayin ang iisang pagbabanggit na iyon, na ang salitang Hebreo ay tumutukoy sa isang bagay na dinadala ngunit isa rin itong hula ng kapahamakan, kaya’t mula pa sa simula ay tinutukoy ko na ang pagkakaibang ito, bagaman hindi natin muling babalikan ang mga katotohanang ito hanggang sa bandang huli.
Ang kabanata ay hindi malabo tungkol sa kahulugan ng “lambak ng pangitain” sapagkat ito ay tinukoy bilang ang “Lungsod ni David” at gayundin bilang “Jerusalem.” Ang lambak ng pangitain ay tumutukoy sa Laodiceanong Adbentismo sa kasaysayan ng huling anim na talata ng ikalabing-isang kabanata ni Daniel. Itinakda ni Isaias ang konteksto para sa kapahamakang ito sa pamamagitan ng kasaysayang kinakatawan sa ika-dalawampung kabanata ni Isaias, sa paglalarawan niya ng sunud-sunod na pagsakop ng hari ng Asiria sa sanlibutan, na nagsugo ng isang pinunong militar na nagngangalang Tartan upang sakupin ang isang lungsod sa Ehipto na tinatawag na Asdod.
Ang batas ng Linggo ay tinutukoy sa Daniel labing-isa talatang apatnapu’t isa, at tinutukoy nito ang tatlong pangkat na "nakatatakas" sa kamay ng kapapahan sa panahon ng batas ng Linggo.
Nang taon na pumaroon si Tartan sa Asdod, (nang suguin siya ni Sargon na hari ng Asiria,) at nakipagdigma laban sa Asdod, at sinakop niya iyon; Nang panahong yaon ay nagsalita ang Panginoon sa pamamagitan ni Isaias na anak ni Amoz, na sinasabi, Yumaon ka at kalagin mo ang kayong magaspang mula sa iyong mga balakang, at hubarin mo ang iyong panyapak sa iyong paa. At gayon ang ginawa niya, na lumalakad na hubad at walang panyapak. At sinabi ng Panginoon, Gaya ng paglakad na hubad at walang panyapak sa loob ng tatlong taon ng aking lingkod na si Isaias, na pinakatanda at kababalaghan laban sa Egipto at laban sa Etiopia; gayon din aakayin ng hari ng Asiria ang mga taga-Egipto na mga bilanggo, at ang mga taga-Etiopia na mga bihag, bata at matanda, na hubad at walang panyapak, na nakalantad pa ang kanilang mga puwitan, sa ikahihiya ng Egipto. At mangatatakot at mangapapahiya sila sa Etiopia na kanilang inaasahan, at sa Egipto na kanilang kaluwalhatian. At ang nananahan sa pulong ito ay magsasabi nang araw na yaon, Narito, gayon ang tungkol sa aming inaasahan, na aming tinatakbuhan upang humingi ng tulong upang maligtas sa hari ng Asiria: at paano nga kami makatatakas? Isaias 20:1-6.
Ang katanungang ibinangon ng mga naninirahan sa pulo ay kung paano sila makatakas mula sa hari ng Asiria, na siya ring inilalarawan bilang hari ng hilaga sa Daniel labing-isa.
Siya [ang hari sa hilagaan] ay papasok din sa maluwalhating lupain, at maraming bansa ang mababagsak; ngunit ang mga ito ay makatatakas mula sa kaniyang kamay—maging ang Edom, ang Moab, at ang pinuno ng mga anak ni Ammon. Daniel 11:41.
Sa talatang ito ay tinutukoy ang batas ng Linggo sa Estados Unidos, at may ilang banayad na pagkakaiba sa sipi ni Daniel na nararapat isaalang-alang. May tatlong magkakasunod na talata sa Daniel labing-isa, talata apatnapu hanggang apatnapu’t tatlo, na pawang tumutukoy sa "mga bansa." Sa talata apatnapu, ang mga bansang kumakatawan sa dating Unyong Sobyet ay tinangay ng kapapahan at ng Estados Unidos noong 1989. Pinatutunayan ng mga makabagong mananalaysay ang katotohanang ito.
Pagkatapos, sa talatang apatnapu’t dalawa, nasusumpungan natin ang salitang “mga bansa” na kumakatawan sa lahat ng mga bansa sa planetang Lupa, habang sinasakop ng hari ng hilaga (ang papasiya) ang Ehipto, na sumasagisag sa buong daigdig. Iyan ang isa sa mga pinong pagkakaiba. Ang isa pa sa dalawang pinong pagkakaibang tinutukoy ko sa tatlong talata ay may kinalaman sa salitang “escape” sa talatang apatnapu’t isa, at muli sa talatang apatnapu’t dalawa. Dalawang magkaibang salitang Hebreo ang ginamit, bagaman kapwa isinalin bilang “escape.” Ang salitang Hebreo na isinaling “escape” sa talatang apatnapu’t dalawa ay may kahulugang walang masusumpungang pagliligtas, sapagkat kapag ang “sampung hari” na kumakatawan sa Mga Nagkakaisang Bansa ay sumang-ayon na ipagkaloob ang kanilang iisang pamahalaang pandaigdig sa pamamahala ng hayop ng papasiya, wala nang pagtakas—walang pagliligtas.
At ang sampung sungay na iyong nakita ay sampung hari, na hindi pa nakatanggap ng kaharian; ngunit tatanggap sila ng kapangyarihan bilang mga hari sa isang oras, kasama ng hayop. Ang mga ito’y iisang isipan, at ibibigay nila ang kanilang kapangyarihan at kalakasan sa hayop. Makikipagdigma ang mga ito laban sa Cordero, at tatalunin sila ng Cordero: sapagkat siya ang Panginoon ng mga panginoon, at Hari ng mga hari: at ang mga kasama niya ay mga tinawag, at mga hinirang, at mga tapat. At sinabi niya sa akin, Ang mga tubig na iyong nakita, na kinauupuan ng patutot, ay mga bayan, at mga karamihan, at mga bansa, at mga wika. At ang sampung sungay na iyong nakita sa hayop, ang mga ito’y mapopoot sa patutot, at gagawin siyang tiwangwang at hubad, at kakanin ang kanyang laman, at susunugin siya sa apoy. Sapagkat inilagay ng Diyos sa kanilang mga puso na tuparin ang kanyang kalooban, at magkaisa, at ibigay ang kanilang kaharian sa hayop, hanggang sa matupad ang mga salita ng Diyos. Apocalipsis 17:12-17.
Ang mga “sampung hari” na ito ay paulit-ulit na tinutukoy sa Salita ng Diyos, at sa salaysay tungkol kay Elias: si Ahab, ang hari ng Israel, ang pinuno ng sampung tribo, at siya’y asawa ni Jezebel. Si Jezebel ay ang kapapahan sa wakas ng sanlibutan, si Elias ang mga mensahero ng mensahe ng ikatlong anghel, at si Ahab ang ulo ng isang alyansang binubuo ng sampung hari. Si Ahab ay kumakatawan sa Estados Unidos bilang pinuno ng Nagkakaisang mga Bansa sa panahon ng propetikong kasaysayan ng batas ng Linggo. Kapag nasakop ng Asiria ang Egipto, ang hari sa hilaga sa Daniel labing-isa, apatnapu’t dalawa ay kapipilit pa lamang sa sampung hari na sumang-ayon na isuko ang kanilang kaharian sa kapangyarihan ng kapapahan.
"Samantalang papalapit tayo sa huling krisis, lubhang mahalagang umiiral ang pagkakasundo at pagkakaisa sa mga kasangkapan ng Panginoon. Ang sanlibutan ay lipos ng unos, digmaan, at pagkakasalungatan. Gayunman, sa ilalim ng iisang ulo—ang kapangyarihang papal—magkakaisa ang mga tao upang salungatin ang Diyos sa katauhan ng Kanyang mga saksi. Ang pagbubuklod na ito ay pinatatatag ng dakilang tumalikod. Habang pinagsisikapan niyang pag-isahin ang kanyang mga ahente sa pakikipagdigma laban sa katotohanan, siya rin ay gagawa upang hatiin at pangalatin ang mga tagapagtaguyod nito. Paninibugho, masasamang hinala, at paninirang-puri ay kanyang inuudyukan upang magbunga ng alitan at hidwaan." Testimonies, tomo 7, 182.
Sa talata apatnapu’t isa ay matatagpuan natin ang salitang “escape,” at matatagpuan din natin ang salitang “escape” sa talata apatnapu’t dalawa, ngunit ang mga ito ay dalawang magkaibang salitang Hebreo. Ang salitang isinalin bilang “escape” sa talata apatnapu’t isa ay nangangahulugang makatakas na wari’y sa pamamagitan ng pagkamadulas. Ito ang salitang isinalin bilang “escape” sa Isaias kabanata dalawampu, talata anim. “Sa araw na iyon” “ang naninirahan sa pulong ito” ay nagtatanong kung paano sila makatatakas mula sa Asirio na “sa araw na iyon” ay unti-unting sinasakop ang sanlibutan, gaya ng inilalarawan sa Daniel labing-isa at sa ilang iba pang mga bahagi ng Kasulatan.
Sa Daniel 11:41, kapag ang Kapapahan—na, ayon sa pagkakalarawan ni Daniel, ay ang Hari ng Hilaga, at, ayon kay Isaias, ang taga-Asiria—ay sinasakop ang "maluwalhating lupain" na kumakatawan sa Estados Unidos, may dalawang pangkat na tinutukoy.
Siya’y papasok din sa maluwalhating lupain, at maraming bansa ay mababagsak: ngunit ang mga ito ay makakatakas sa kaniyang kamay: Edom, at Moab, at ang mga pangunahin sa mga anak ni Ammon. Daniel 11:41.
Ang isa ay ang “marami” na napabagsak, at ang kabilang pangkat ay kinakatawan bilang “Edom, Moab, at ang pinuno ng mga anak ni Ammon.” Sa panahon ng batas ng Linggo, tinatawag ng Apocalipsis 18:4 yaong mga nasa Babilonia pa na “lumabas.”
At narinig ko ang isa pang tinig mula sa langit, na nagsasabi: Lumabas kayo mula sa kaniya, bayan ko, upang hindi kayo makibahagi sa kaniyang mga kasalanan, at upang hindi kayo tumanggap ng kaniyang mga salot. Apocalipsis 18:4.
Edom, Moab, at ang pinuno ng mga anak ni Ammon ay silang nakaliligtas sa pamamagitan ng katusuhan, gaya ng inaasahang gawin ng mga bayan ng pulo sa Isaias 20.
Sa talatang apatnapu’t isa, ang isa pang maselang pagkakaiba ng kahulugan na tinutukoy ko ay ito: sa talatang apatnapu, apatnapu’t isa, at apatnapu’t dalawa, masusumpungan natin ang salitang “mga bansa,” ngunit sa talatang apatnapu’t isa ito ay salitang idinagdag lamang, hindi kabilang sa orihinal na mga salita ni Daniel at hindi nararapat na ilagay doon. Maraming bansa ang nabuwal bilang katuparan ng talatang apatnapu sa pagbagsak ng Unyong Sobyet, at maraming bansa ang mabibihag kapag ang kapapahan ay umako ng pamamahala sa Mga Nagkakaisang Bansa. Ngunit sa batas sa Linggo sa Estados Unidos, ang “marami” na mabubuwal ay hindi maraming bansa; maaari lamang silang mga Adventista ng Ikapitong Araw.
"Kung naipahayag na sa iyo ang liwanag ng katotohanan, na naghahayag ng Sabat ng ikaapat na utos, at nagpapakita na walang saligan sa Salita ng Diyos para sa pagpapangilin ng Linggo, at gayunman ay patuloy ka pa ring kumakapit sa huwad na sabat, tumatangging ipangilin ang Sabat na tinatawag ng Diyos na 'Aking banal na araw,' tinatanggap mo ang tatak ng hayop. Kailan ito nagaganap? Kapag sinunod mo ang dekretong nag-uutos sa iyo na tumigil sa paggawa tuwing Linggo at sumamba sa Diyos, samantalang nalalaman mong walang kahit isang salita sa Biblia na nagpapakita na ang Linggo ay iba pa kaysa isang karaniwang araw ng paggawa, pumapayag kang tanggapin ang tatak ng hayop, at tinatanggihan ang selyo ng Diyos." Review and Herald, Hulyo 13, 1897.
Ang bawat kasapi ng Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw ay tumanggap sa doktrina ng Sabbath nang una silang nabinyagan bilang kasapi ng iglesia, at pinananagot sila ayon sa "liwanag ng katotohanan" hinggil sa Sabbath.
Ang pagbabago ng Sabat ay ang tanda o tatak ng awtoridad ng Iglesia ng Roma. Yaong mga nauunawaan ang mga kahilingan ng ikaapat na utos at pumipiling ipangilin ang huwad na Sabat sa halip ng tunay na Sabat, ay sa gayo’y nagbibigay-pitagan sa kapangyarihang iyon na siya lamang ang nag-uutos nito. Ang tatak ng hayop ay ang Sabat na pangkapapahan, na tinanggap ng sanlibutan kapalit ng araw na itinalaga ng Diyos.
Wala pang sinuman ang tumanggap ng tatak ng hayop. Hindi pa dumarating ang panahon ng pagsubok. May mga tunay na Kristiyano sa bawat iglesya, hindi ibinubukod ang Simbahang Romano Katoliko. Walang sinuman ang hahatulan hanggang sa matanggap nila ang liwanag at makita ang tungkulin sa ikaapat na utos. Ngunit kapag lumabas na ang kautusang magpapatupad ng huwad na Sabat, at ang malakas na panawagan ng ikatlong anghel ay magbabala sa mga tao laban sa pagsamba sa hayop at sa kanyang larawan, malinaw na iguguhit ang hangganan sa pagitan ng huwad at ng tunay. Kung magkagayon, yaong mga patuloy pa ring sumasalangsang ay tatanggap ng tatak ng hayop.
Mabilis tayong papalapit sa panahong ito. Kapag ang mga iglesyang Protestante ay nakipag-isa sa kapangyarihang sibil upang itaguyod ang isang huwad na relihiyon, na dahil sa pagsalungat dito ay tiniis ng kanilang mga ninuno ang pinakamatinding pag-uusig, kung magkagayo’y ipatutupad ang Sabat ng Papa sa pamamagitan ng pinagsamang awtoridad ng simbahan at estado. Magkakaroon ng pambansang apostasya, na mauuwi lamang sa pambansang pagkawasak. Manuskrito 51, 1899.
Sa panahon ng batas ng Linggo, ang tanging may pananagutan sa liwanag ng ikatlong anghel ay ang mga Adventista ng Ikapitong Araw, sapagkat saka lamang ihaharap sa mga nasa labas ng Adventismo ang pagsubok ng ikatlong anghel. Ang “marami” na nabuwal sa panahon ng batas ng Linggo ay mga Adventistang Laodiceano, sapagkat “nagsisimula ang hatol sa bahay ng Diyos.”
Kaya’t ang huli ay magiging una, at ang una, huli: sapagkat marami ang tinatawag, ngunit kakaunti ang mga hinirang. Mateo 20:16.
Si Isaias ay isang "tanda at kababalaghan" para sa Ehipto at Etiyopiya hinggil sa unti-unting pananakop ng kapapahan sa sanlibutan. Ang Ehipto ay ang United Nations; ang Etiyopiya ay ang Estados Unidos, at ang Asiria ay ang kapapahan. Sa konteksto ng nasabing kasaysayang propetiko, nagsisimulang ilahad ni Isaias ang sunud-sunod na mga hulang kapahamakan. Ang kabanata dalawampu’t dalawa ay tungkol sa mga Laodiceano na ibinubuwal sa batas ng Linggo, at sa mga taga-Filadelfia na tumatawag sa “Edom, Moab at ang puno ng mga anak ni Ammon” na lumabas mula sa Babilonya.
Ang Laodiseyang Adbentismo ay kulang sa kinakailangang karakter upang maligtas, at iluluwa sila mula sa bibig ng Panginoon pagdating ng batas ng Linggo. Binabanggit ko ang katotohanang ito upang bigyang-diin lamang ang susunod na punto. Ang Isaias dalawampu’t dalawa ay kumakatawan sa isa pang dahilan kung bakit napapahamak ang Laodicea, sapagkat ang propesiya ng kapahamakan ay laban sa libis ng “pangitain.” May dalawang pangunahing salitang Hebreo na isinasalin bilang “pangitain.” Ang isa ay kumakatawan sa sunod-sunod na pangyayaring propetiko at ang isa naman ay kumakatawan sa isang pangitain kay Cristo. Ang una ay panlabas sa iglesia at ang ikalawa ay panloob sa iglesia. Ang salitang nasa kabanata dalawampu’t dalawa ay yaong pangitain na kumakatawan sa mga pangyayaring propetiko, at iyon din ang salitang isinalin bilang “pangitain” sa aklat ng Kawikaan.
Kung walang pangitain, ang bayan ay napapahamak: ngunit ang tumutupad sa kautusan ay mapalad. Kawikaan 29:18.
Ang "pasanin ng libis ng pangitain" ay ang propesiyang nagtutukoy sa dalawang uri ng mga sumasamba sa iglesya ng Diyos sa wakas ng sanlibutan. Ang isang uring kinakatawan ni Shebna ay ang Laodicea at ang kabilang uri ay ang Philadelphia na kinakatawan ni Eliakim na anak ni Hilkiah. Ang pagkakaiba sa pagitan ng dalawang uring ito sa kabanata ay, siyempre, ang gayunding pagkakaiba gaya ng nasa talinghaga ng sampung dalaga. Ang isang uri ay may langis sa hatinggabi at ang kabilang uri ay wala. Ang "langis" bilang sagisag ay kumakatawan sa iba't ibang katotohanan depende sa kontekstong kinalalagyan nito, ngunit sa Isaias dalawampu't dalawa ang "langis" ng sampung dalaga ay kinakatawan ng salitang "pangitain." Ang isang uri ay may "langis," ang kabilang uri ay wala.
Ang mga pinahiran na nakatayo sa piling ng Panginoon ng buong lupa ay taglay ang posisyong minsang ibinigay kay Satanas bilang kerubing tumatakip. Sa pamamagitan ng mga banal na nilalang na nakapalibot sa Kanyang trono, pinananatili ng Panginoon ang walang patid na pakikipag-ugnayan sa mga nananahan sa lupa. Ang gintong langis ay kumakatawan sa biyayang sa pamamagitan nito ay pinananatili ng Diyos na may walang patid na tustos ang mga ilawan ng mga mananampalataya, upang hindi magkurap at mapawi. Kung hindi ibinubuhos mula sa langit ang banal na langis na ito sa pamamagitan ng mga mensahe ng Espiritu ng Diyos, ang mga kapangyarihan ng kasamaan ay magtatamo ng ganap na pamamahala sa mga tao.
Nalalapastangan ang Diyos kapag hindi natin tinatanggap ang mga mensaheng ipinadadala niya sa atin. Sa gayo’y tinatanggihan natin ang ginintuang langis na ibig niyang ibuhos sa ating mga kaluluwa upang maipaabot sa mga nasa kadiliman. Kapag dumating ang tawag, “Narito, dumarating ang kasintahang-lalaki; magsilabas kayo upang salubungin siya,” ang mga hindi tumanggap ng banal na langis, na hindi pinagyaman ang biyaya ni Cristo sa kanilang mga puso, ay matutuklasan, gaya ng mga dalagang mangmang, na hindi sila handang salubungin ang kanilang Panginoon. Wala sa kanila mismo ang kapangyarihang magtamo ng langis, at nauuwi sa pagkawasak ang kanilang mga buhay. Ngunit kung hihilingin ang Banal na Espiritu ng Diyos, kung magsumamo tayo, gaya ni Moises, “Ipakita mo sa akin ang iyong kaluwalhatian,” ang pag-ibig ng Diyos ay ibubuhos sa ating mga puso. Sa pamamagitan ng mga ginintuang tubo, ang ginintuang langis ay ipapadaloy sa atin. “Hindi sa pamamagitan ng kalakasan, ni ng kapangyarihan, kundi sa pamamagitan ng aking Espiritu,” sabi ng Panginoon ng mga Hukbo. Sa pagtanggap ng maningning na mga sinag ng Araw ng Katuwiran, ang mga anak ng Diyos ay nagliliwanag bilang mga ilaw sa sanlibutan. Review and Herald, Hulyo 20, 1897.
Ang mga espiritu ng mga propeta ay nagkakasang-ayon sa isa’t isa, at ang dalawang pinahiran ni Zacarias ay sila ring dalawang saksi ng Apocalipsis labing-isa.
"Higit pang ipinahayag ng propeta hinggil sa dalawang saksi: 'Ito ang dalawang punong olibo, at ang dalawang kandelero na nakatayo sa harap ng Diyos ng daigdig.' 'Ang iyong salita,' wika ng mang-aawit, 'ay ilawan sa aking mga paa, at liwanag sa aking landas.' Apocalipsis 11:4; Awit 119:105. Ang dalawang saksi ay kumakatawan sa mga Kasulatan ng Lumang Tipan at ng Bagong Tipan. Kapwa sila mahalagang patotoo sa pinagmulan at walang hanggang bisa ng kautusan ng Diyos. Kapwa rin sila mga saksi sa panukala ng kaligtasan. Ang mga tipo, mga hain, at mga propesiya ng Lumang Tipan ay nagtuturo tungo sa isang Tagapagligtas na darating. Ang mga Ebanghelyo at mga Liham ng Bagong Tipan ay nagsasalaysay hinggil sa isang Tagapagligtas na dumating sa eksaktong paraang inihula ng mga tipo at propesiya." The Great Controversy, 267.
Ang dalawang pinahiran ayon kay Zacarias ay kumakatawan sa proseso ng komunikasyon na inilalarawan sa unang kabanata ng Aklat ng Pahayag. Ang "langis," na siyang propetikong "pangitain" ng mga pangyayaring pangkasaysayan, ay naipararating sa pamamagitan ng Lumang Tipan at Bagong Tipan. Sa Pahayag kabanata labing-isa, ang dalawang saksing ito ay kinikilala ayon sa konteksto bilang sina Moises at Elias. Si Moises at si Elias ay isang sagisag sa kanilang sarili.
Kapag inilalarawan silang magkasama, gaya sa Bundok ng Pagbabagong-anyo o sa Apocalipsis labing-isa, sila ay mga sagisag ng dalawang magkaibang katotohanan. Sa Bundok, kinakatawan nila ang mga martir sa panahon ng krisis ng batas ng Linggo at ang isang daan at apatnapu’t apat na libo, samantalang sa Apocalipsis labing-isa naman, kinakatawan nila ang Lumang at Bagong Tipan. Ngunit para sa Adventismo, higit pa ang kanilang kinakatawan. Ang dalawang saksi para sa mga Hudyo ay ang “kautusan at ang mga propeta,” na kumakatawan sa Lumang Tipan, at ang dalawang saksi para sa mga Kristiyano ay ang Lumang at Bagong Tipan, ngunit para sa Adventismo ang dalawang saksi ay ang salita ng Diyos at ang patotoo ni Jesus. Ito ang dahilan kung bakit si Juan ay nasa Patmos.
Akong si Juan, na kapatid din ninyo, at kasama ninyo sa kapighatian, at sa kaharian at pagtitiis ni Jesucristo, ay nasa pulo na tinatawag na Patmos, dahil sa salita ng Diyos at sa patotoo ni Jesucristo. Apocalipsis 1:9.
Sa Isaias dalawampu’t dalawa, ang dalawang saksi nina Moises at Elias ay kinakatawan, bagaman ito’y makikilala lamang kung ilalapat ang prinsipyong Alpha at Omega sa kabanata. Isaalang-alang kung saan sinimulan ni Jesus ang Kaniyang pagpapaliwanag ng "pangitain" ng mga kaganapang propetiko sa Kaniyang mga alagad sa daan patungong Emmaus.
Magmula kay Moises, ang mismong Alfa ng kasaysayan ng Bibliya, ipinaliwanag ni Cristo sa lahat ng Kasulatan ang mga bagay hinggil sa Kanya. Desire of Ages, 796.
Si Elias ang propetang lumilitaw bago ang pagdating ng dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon, may dalang mensaheng nakabatay sa prinsipyo ng Alfa at Omega, na ibinabalik ang mga puso ng mga ama (alfa) tungo sa mga anak (omega). Si Moises at si Elias ay kumakatawan sa alfa at omega ng propesiya sa Biblia. Kung kaya ninyong tanggapin ito, si Moises ay si William Miller. Kapwa namatay si Moises at si Miller, at kapwa kinilala sa pamamagitan ng inspirasyon bilang mga ligtas. Si Moises, siyempre, ay muling binuhay kaagad pagkamatay niya, ngunit ang mga anghel ay naghihintay sa paligid ng libingan ni Miller hanggang sa kanyang pagkabuhay na mag-uli. Si Elias ay kumakatawan sa huling mensahero bago ang pagdating ng dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon.
Sinikap ng mga Hudyo na hadlangan ang pagpapahayag ng mensaheng inihula sa Salita ng Diyos; ngunit ang propesiya ay dapat matupad. Sinasabi ng Panginoon, “Narito, susuguin ko sa inyo si Elias na propeta bago dumating ang dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon” (Malakias 4:5). May isang darating na taglay ang espiritu at kapangyarihan ni Elias, at kapag siya’y lumitaw, maaaring sabihin ng mga tao, “Lubha kang masigasig; hindi mo binibigyang-kahulugan ang mga Kasulatan sa wastong paraan. Hayaan mong sabihin ko sa iyo kung paano mo dapat ituro ang iyong mensahe.”
Marami ang hindi nakapagtatangi sa pagitan ng gawain ng Diyos at ng gawain ng tao. Sasabihin ko ang katotohanan ayon sa ibinibigay sa akin ng Diyos, at ngayon ay sinasabi ko, Kung magpapatuloy kayong humanap ng kamalian, magtaglay ng espiritu ng pagkakabaha-bahagi, hindi ninyo kailanman makikilala ang katotohanan. Sinabi ni Jesus sa Kanyang mga alagad, “Marami pa akong sasabihin sa inyo, ngunit ngayon ay hindi ninyo pa kayang tanggapin ang mga ito” (Juan 16:12). Hindi sila nasa kalagayang pahalagahan ang mga banal at walang-hanggang bagay; ngunit ipinangako ni Jesus na isusugo ang Mang-aaliw, na magtuturo sa kanila ng lahat ng mga bagay, at magpapaalaala sa kanila ng lahat ng mga bagay, anuman ang sinabi Niya sa kanila. Mga kapatid, huwag nating ilagak ang ating pag-asa sa tao. “Humiwalay kayo sa tao, na ang hininga ay nasa kanyang mga butas ng ilong: sapagkat ano ba siya upang ibilang?” (Isaias 2:22). Isandig ninyo ang inyong walang-kayang mga kaluluwa kay Jesus. Hindi nararapat sa atin na uminom mula sa bukal sa lambak, kung may bukal sa bundok. Iwan natin ang mga mabababang batis; pumaroon tayo sa mga matataas na bukal. Kung may punto ng katotohanan na hindi ninyo nauunawaan, na hindi ninyo pinagkakasunduan, saliksikin ninyo, ihambing ang Kasulatan sa Kasulatan, hukayin nang malalim ang balon ng katotohanan sa minahan ng Salita ng Diyos. Ihandog ninyo ang inyong sarili at ang inyong mga opinyon sa dambana ng Diyos, iwaksi ang inyong mga paunang palagay, at ipaubaya ninyong akayin kayo ng Espiritu ng Langit sa buong katotohanan. Mga Piniling Mensahe, aklat 1, 412.
Sa Isaias dalawampu't dalawa, sina Shebna at Eliakim ay kumakatawan sa marurunong at sa mangmang sa loob ng Adbentismo sa katapusan ng sanlibutan, kapag ang hari sa hilaga ay sumusulong laban sa Jerusalem. Si Eliakim na anak ni Hilkiah ay taglay ang "pangitain"; si Shebna ay wala.
Kung walang pangitain, ang bayan ay napapahamak: ngunit ang tumutupad sa kautusan ay mapalad. Kawikaan 29:18.
Ang mensaheng propetiko, na siyang “pangitain” ng talatang ito, ay tumutukoy sa dalawang bagay. Kung nauunawaan mo ang pagdami ng propetikong liwanag, mabubuhay ka; at kung hindi—mamamatay ka. Kung hindi mo nauunawaan, kung gayon hindi ka maihahanda upang ipangilin ang Sabat sa pagsubok ng batas ng Linggo. Magiging “huli na” iyon. Kapag ang mga Laodiceang Adventista ay maibubuwal sa batas ng Linggo, itinatakwil nila ang Kautusan sapagkat itinakwil nila ang “pangitain ng katotohanan.” Wala silang langis; hindi nila nauunawaan ang pagdami ng kaalaman na nabubuksan ang tatak nito kaagad bago magsara ang probasyon.
Sapagkat sinasabi mo, Ako’y mayaman, at sumagana sa mga pag-aari, at hindi nangangailangan ng anuman; at hindi mo batid na ikaw ay kahabag-habag, at kaawa-awa, at dukha, at bulag, at hubad. Apocalipsis 3:17.
Ang tanda ni Isaias ay na siya’y naglakad na hubad at walang sapin sa paa sa loob ng tatlong taon. Ginawa niya ito upang balaan ang mga tatanggap ng babala mula sa kanyang propetikong mensahe, na kung hindi ninyo mauunawaan ang pangitain ng mga kaganapang propetiko, hahantong kayo sa batas ng Linggo at magiging mga bihag na dadalhing palayo sa isang kalagayang kahabag-habag, kaawa-awa, dukha, bulag, at hubad. Si Isaias ay naging tanda at kababalaghan para sa kapanahunan ni Isaias, ngunit lalo na para sa wakas ng sanlibutan.
Ngayon, ang lahat ng mga bagay na ito ay nangyari sa kanila bilang mga halimbawa; at nasusulat ang mga ito sa ating ikapaalaala, sapagkat sa atin dumating ang mga wakas ng sanlibutan. 1 Corinto 10:11.
Sa unang limang talata ng ika-dalawampu’t dalawang kabanata, ang Jerusalem, ang lunsod ni David, ay tinutukoy bilang isang “magulo,” “maligayang lunsod” na puno ng “mga kaguluhan.” Isang klasikong pahayag na biblikal, na ginagamit pa nga ng mga makamundo, ang ginamit sa kabanatang ito upang ilarawan ang “maligayang” “magulo” na lunsod na puno ng “mga kaguluhan,” nang yaong nasa talatang labintatlo ay nagsabi nang may kagalakan, “Kumain tayo at uminom; sapagkat bukas tayo’y mamamatay.” Gayon ma’y, bagaman sila’y nagagalak, ang kanilang mga lalaki ay napatay, ngunit hindi sa pamamagitan ng tabak, ni sa pagbabaka; kaya’t itinatanong ni Isaias, “Ano ang nangyari sa iyo?”
Anumang nagpapahirap sa kanila ay nagbunsod sa kanila na umakyat sa mga bubungan. Ang mga bubungan ay sagisag ng pagsamba sa araw, buwan, at mga bituin; ito ay sagisag ng espiritismo. Ang Adbentismo ay nasa ilalim ng espirituwal na panlilinlang sa sipi.
At ang mga sumasamba sa hukbo ng langit sa mga bubungan; at ang mga sumasamba at nanunumpa sa Panginoon, at nanunumpa kay Malcham; At ang mga tumalikod sa Panginoon; at ang mga hindi humanap sa Panginoon, ni sumangguni sa kaniya.
Manahimik ka sa harapan ng Panginoong Diyos; sapagkat ang araw ng Panginoon ay nalalapit na; sapagkat inihanda na ng Panginoon ang hain, inanyayahan niya ang kaniyang mga panauhin. At mangyayari, sa araw ng paghahain ng Panginoon, na aking parurusahan ang mga prinsipe, at ang mga anak ng hari, at ang lahat ng nagsusuot ng banyagang kasuotan. Sa araw ding iyon ay parurusahan ko ang lahat ng lumulukso sa pasimano ng pinto, na pumupuno ng karahasan at pandaraya sa mga bahay ng kanilang mga panginoon. Zefanias 1:5-9.
Sa krisis ng batas sa Linggo, ang Adventismo, na kinakatawan bilang Jerusalem, ay nasa "lambak ng pangitain." Ang mga tumatanggi sa mensaheng propetiko na kinakatawan ng "langis" o "pangitain" ay nagsasagawa ng espiritismo, na tinugunan ni Pablo sa Ikalawang Tesalonica. Doon ay nasusumpungan din natin ang mga (Shebna) na hindi tumanggap ng pag-ibig sa katotohanan.
At dahil sa bagay na ito, ipapadala sa kanila ng Diyos ang isang matinding paglilinlang, upang sila’y sumampalataya sa kasinungalingan; upang silang lahat na hindi sumampalataya sa katotohanan, kundi nangalugod sa kalikuan, ay mahatulan. 2 Tesalonica 2:11, 12.
Walang dudang ang salitang “katotohanan” na ginagamit ni Pablo ay ang salitang Griyego na hinango mula sa salitang Hebreo na “katotohanan,” na nilikha sa pamamagitan ng pagsasama ng tatlong titik na Hebreo na kumakatawan sa Alpha at Omega. Ang pagtanggi sa “katotohanan” na kinakatawan bilang prinsipyo ng Alpha at Omega ay nagdudulot ng matinding panlilinlang sa mga taga-Laodicea, at ang panlilinlang na iyon ay espiritismo.
Sinasabi ng propetang Isaias: "Kapag sinabi nila sa inyo, Sumangguni kayo sa mga may espiritung pamilyar, at sa mga salamangkero na sumisitsit at bumubulong: hindi ba ang isang bayan ay dapat magsangguni sa kanilang Diyos? Dapat bang ang mga buhay ay sumangguni sa mga patay? Sa kautusan at sa patotoo: kung hindi sila nagsasalita ayon sa salitang ito, ito'y sapagkat walang liwanag sa kanila." Isaias 8:19, 20. Kung naging handa lamang ang mga tao na tanggapin ang katotohanang malinaw na inihayag sa Kasulatan tungkol sa kalikasan ng tao at sa kalagayan ng mga patay, makikita sana nila sa mga pag-aangkin at kapahayagan ng espiritismo ang paggawa ni Satanas sa pamamagitan ng kapangyarihan, mga tanda, at mga kababalaghang sinungaling. Ngunit sa halip na isuko ang kalayaang lubhang kaaya-aya sa pusong makalaman, at itakwil ang mga kasalanang kanilang minamahal, napakarami ang nagsasara ng kanilang mga mata sa liwanag at tuwirang nagpapatuloy, na walang pakundangan sa mga babala, samantalang hinahabi ni Satanas ang kaniyang mga silo sa kanilang palibot, at sila'y nagiging kaniyang biktima. "Sapagkat hindi nila tinanggap ang pag-ibig sa katotohanan, upang sila'y maligtas," kaya "ipapadala sa kanila ng Diyos ang makapangyarihang pagkalinlang, upang sila'y maniwala sa kasinungalingan." 2 Tesalonica 2:10, 11. Ang Dakilang Paglalaban, 559.
Sa Isaias, kabanata dalawampu’t dalawa, ang mga lalaki ng lungsod ng kagalakan ay pinaslang, ngunit hindi sa pamamagitan ng pakikidigma o ng tabak; sila’y ginapos na magkakasama at pinaslang kasama ang mga pinunong nagsitakas.
Kung ang iglesya ay tumahak sa landasing tulad ng sa sanlibutan, sasapitin din nito ang gayunding kahihinatnan. Hindi, bagkus, yamang tumanggap ito ng higit na liwanag, ang parusa nito ay higit na mabigat kaysa sa parusa ng mga hindi nagsisisi.
Tayo, bilang isang bayan, ay nagpapahayag na taglay natin ang katotohanang nauuna sa lahat ng ibang bayan sa lupa. Kung gayon, ang ating buhay at pagkatao ay nararapat na umayon sa gayong pananampalataya. Malapit na ang araw na ang mga matuwid ay tatalian, gaya ng mahalagang butil, sa mga bigkis para sa makalangit na kamalig, samantalang ang masasama, gaya ng mga panirang damo, ay titipunin para sa mga apoy ng dakilang huling araw. Ngunit ang trigo at ang panirang damo ay 'magkasamang lumalago hanggang sa pag-aani.' Testimonies, tomo 5, 100.
Ang pamunuan sa Isaias dalawampu’t dalawa ay pinagbigkis ng "mga mamamana." Si Shebna ay kinilala bilang tagapangasiwa ng sambahayan, at ang kaniyang katungkulan ay ibibigay kay Eliakim, na anak ni Hilkiah. Sa Isaias dalawampu’t dalawa, ang makahulang mensahe na kinakatawan ng "pangitain" ng mga makahulang pangyayari ay nagbunga ng dalawang uri ng mga mananamba sa Jerusalem habang lumalapit ang hari ng hilaga. Ang isang uri ay binibigkis para sa makalangit na kamalig at ang isa pa para sa mga apoy ng mga huling araw. Ang nagbigkis sa masasama ay ang "mga mamamana," na isa sa maraming sagisag ng Islam sa Salita ng Diyos.
At ang nalabi sa bilang ng mga mamamana, ang mga makapangyarihang lalaki ng mga anak ni Kedar, ay mababawasan; sapagkat sinalita na ito ng Panginoong Diyos ng Israel. Isaias 21:17.
At ito ang mga pangalan ng mga anak ni Ismael, ayon sa kanilang mga pangalan, ayon sa kanilang mga salinlahi: ang panganay ni Ismael, si Nebajoth; at si Kedar, at si Adbeel, at si Mibsam, at si Mishma, at si Dumah, at si Massa, at si Hadar, at si Tema, at si Jetur, at si Naphish, at si Kedemah: Ito ang mga anak ni Ismael, at ito ang kanilang mga pangalan, ayon sa kanilang mga bayan at ayon sa kanilang mga kastilyo; labindalawang prinsipe ayon sa kanilang mga bansa. Genesis 25:13-16.
Ang pamunuan ng Adventismo ay iginapos ng mga mamamana nang tinanggihan nila ang mensaheng nagsasaad na ang pagsalakay ng Islam sa Estados Unidos noong Setyembre 11, 2001 ay katuparan ng propesiya sa Bibliya. Ang pagsalakay noong 9/11 ay naging pagpapatunay sa mensaheng naalisan ng selyo noong 1989, nang bumagsak ang Unyong Sobyet. Ang pagsalakay ng Islam noong 9/11 ay naging kaparis ng Agosto 11, 1840, nang ang isang propesiya hinggil sa pagpigil sa Islam ay nagbigay-kapangyarihan sa unang mensahe ng anghel sa pamamagitan ng pagpapatibay sa pangunahing tuntuning propetiko ni Miller, na ang isang araw ay kumakatawan sa isang taon. Ang Agosto 11, 1840 ay isang katuparan ng hinulaang pangyayari na nakabatay sa prinsipyong araw-kapalit-taon. Nang ito ay natupad, ang unang mensahe ng anghel ay naihatid sa bawat himpilan ng misyon sa buong daigdig.
Kinumpirma ng 9/11 ang pangunahing alituntunin ng "pangitain" na ibinigay sa Adventismo upang ipahayag. Ang alituntuning iyon ay na ang kasaysayan ay umuulit. Nang nakumpirma noong Agosto 11, 1840 ang prinsipyong ang isang araw ay tumutumbas sa isang taon, bumaba ang makapangyarihang anghel ng Apocalipsis 10 na minarkahan ang pagkakaloob ng kapangyarihan sa mensahe ni Miller hinggil sa oras ng paghuhukom, at sa gayon ay naging tipo ng pagbaba ng anghel ng Apocalipsis 18 noong 9/11.
“Saan nagmula ang balitang ako’y nagsabing ang New York ay wawalisin ng isang daluyong? Ito’y hindi ko kailanman sinabi. Sinabi ko, habang minamasdan ko ang malalaking gusaling itinatayo roon, palapag pagkatapos ng palapag, ‘Anong kakila-kilabot na mga tagpo ang magaganap kapag ang Panginoon ay babangon upang yanigin ang lupa nang kakila-kilabot! Kung magkagayo’y matutupad ang mga salita ng Apocalipsis 18:1-3.’ Ang buong ikalabingwalong kabanata ng Apocalipsis ay isang babala tungkol sa kung ano ang darating sa lupa. Ngunit wala akong natatanging liwanag hinggil sa kung ano ang darating sa New York, maliban sa nalalaman kong darating ang araw na ang mga malalaking gusali roon ay ibabagsak sa pamamagitan ng pagbabalikwas at pagbabaligtad ng kapangyarihan ng Diyos. Mula sa liwanag na ibinigay sa akin, nalalaman kong ang pagkawasak ay nasa sanlibutan. Isang salita mula sa Panginoon, isang paghipo ng Kanyang makapangyarihang kapangyarihan, at ang mga napakalalaking estrukturang ito ay babagsak. Magaganap ang mga tagpo na ang kasindak-sindak nito ay hindi natin maisasapantaha.” Review and Herald, Hulyo 5, 1906.
Marami pang maipapahayag hinggil sa Islam, subalit si Shebna ay kumakatawan sa mga tumatanggi sa “pangitain” ng propetikong kasaysayan na nakabatay sa pag-uulit ng kasaysayan, kalakip ang pangunahing katotohanan ng pag-uulit ng kasaysayan—na ang pasimula ng isang bagay ay naglalarawan ng wakas nito. Ang pagpigil sa Islam noong Agosto 11, 1840 ay nagdulot ng pagbaba ng anghel na nasa Apocalipsis 10, at ang pagpapakawala sa Islam noong 9/11 ay nagdulot ng pagbaba ng anghel na nasa Apocalipsis 18.
At sinabi ko, Dinggin ninyo, ipinamamanhik ko sa inyo, kayong mga pinuno ng sambahayan ni Jacob, at kayong mga prinsipe ng sambahayan ng Israel; hindi ba tungkulin ninyo ang makaalam ng kahatulan? Kayong napopoot sa mabuti at umiibig sa kasamaan; na inaalis ang kanilang balat sa kanila, at ang kanilang laman mula sa kanilang mga buto; na kumakain din ng laman ng aking bayan, at hinuhubaran sila ng kanilang balat; at binabali ang kanilang mga buto, at tinitilad-tilad sila, gaya ng inihahanda para sa palayok, at gaya ng laman sa loob ng kawa. Kung magkagayon, dadaing sila sa Panginoon, ngunit hindi niya sila didinggin; ikukubli pa niya ang kanyang mukha sa kanila sa panahong yaon, sapagkat gumawi sila nang masama sa kanilang mga gawa. Ganito ang sabi ng Panginoon tungkol sa mga propetang nagpapaligaw sa aking bayan, na kumakagat sa pamamagitan ng kanilang mga ngipin at sumisigaw, Kapayapaan; ngunit laban sa hindi naglalagay sa kanilang bibig, sila’y naghahanda ng digmaan. Kaya’t magiging gabi sa inyo, upang kayo’y mawalan ng pangitain; at kadiliman sa inyo, upang kayo’y hindi makapanghuhula; at lulubog ang araw sa mga propeta, at ang araw ay magdidilim sa kanila. Kung magkagayon, ang mga tagakita ay mapapahiya, at ang mga manghuhula ay malilito; oo, tatakpan nilang lahat ang kanilang mga labi, sapagkat walang sagot mula sa Diyos. Ngunit tunay na ako’y puspos ng kapangyarihan sa pamamagitan ng Espiritu ng Panginoon, at ng kahatulan, at ng kalakasan, upang ipahayag kay Jacob ang kanyang pagsalangsang, at kay Israel ang kanyang kasalanan. Dinggin ninyo ito, ipinamamanhik ko sa inyo, kayong mga pinuno ng sambahayan ni Jacob, at mga prinsipe ng sambahayan ng Israel, na nasusuklam sa kahatulan, at binabaluktot ang lahat ng katuwiran. Itinatayo nila ang Sion sa pamamagitan ng dugo, at ang Jerusalem sa pamamagitan ng kalikuan. Ang mga pinuno niya ay naghahatol dahil sa suhol, at ang mga saserdote niya’y nagtuturo kapalit ng bayad, at ang mga propeta niya’y nanghuhula dahil sa salapi; gayon ma’y nagsasandal sila sa Panginoon, at nagsasabi, Hindi ba ang Panginoon ay nasa gitna natin? Walang kasamaan ang darating sa atin. Mikas 3:1-11.
At ang karamihan ng lahat ng mga bansa na nakikipagdigma laban kay Ariel [Jerusalem], maging lahat ng nakikipagdigma laban sa kanya at sa kanyang muog, at pumipighati sa kanya, ay magiging gaya ng panaginip ng isang pangitain sa gabi. Magiging gaya rin ito ng isang taong gutom na nananaginip, at, narito, siya’y kumakain; ngunit siya’y nagigising, at ang kanyang kaluluwa ay hungkag: o gaya ng isang taong uhaw na nananaginip, at, narito, siya’y umiinom; ngunit siya’y nagigising, at, narito, siya’y nanghihina, at ang kanyang kaluluwa ay nagnanasa: gayon magiging ang karamihan ng lahat ng mga bansa na nakikipagdigma laban sa Bundok ng Sion. Huminto kayo, at manggílalas; humiyaw kayo, at sumigaw: sila’y mga lasing, ngunit hindi sa alak; sila’y umuugoy-ugoy, ngunit hindi sa matapang na inumin. Sapagkat ibinuhos ng Panginoon sa inyo ang espiritu ng mahimbing na pagtulog, at ipinikit ang inyong mga mata: ang mga propeta at ang inyong mga pinuno, ang mga tagakita, ay kanyang tinakpan. At ang pangitain ng lahat ay naging sa inyo na gaya ng mga salita ng isang aklat na tinatakan, na ibinibigay ng mga tao sa isang maalam, na sinasabi, Basahin mo ito, ipinamamanhik ko sa iyo: at sinasabi niya, Hindi ko mabasa; sapagkat ito’y tinatakan: At ang aklat ay ibinibigay sa isang hindi maalam, na sinasabi, Basahin mo ito, ipinamamanhik ko sa iyo: at sinasabi niya, Ako’y hindi maalam. Kaya sinabi ng Panginoon, Sapagkat ang bayang ito ay lumalapit sa akin sa pamamagitan ng kanilang bibig, at iginagalang ako ng kanilang mga labi, ngunit inilayo ang kanilang puso sa akin, at ang kanilang pagkatakot sa akin ay itinuturo ng utos ng mga tao: Kaya’t, narito, magpapatuloy akong gumawa ng isang kagila-gilalas na gawa sa gitna ng bayang ito, isang kagila-gilalas na gawa at isang kababalaghan: sapagkat ang karunungan ng kanilang marurunong ay mapapawi, at ang unawa ng kanilang matatalino ay maitatago. Sa aba nila na nagsisikap na itago nang malalim ang kanilang payo mula sa Panginoon, at ang kanilang mga gawa ay nasa kadiliman, at sinasabi nila, Sino ang nakakakita sa amin? at sino ang nakaaalam sa amin? Tunay na ang inyong pagbabaligtad ng mga bagay ay aariing gaya ng putik ng magpapalayok: sapagkat masasabi ba ng gawa tungkol sa gumawa nito, Hindi niya ako ginawa? o masasabi ba ng bagay na inanyuan tungkol sa humubog nito, Wala siyang unawa? Isaias 29:7-16.
Ang Libis ng Pangitain, ayon kay Isaias, ay "araw ng kabagabagan, at ng pagyurak, at ng kalituhan mula sa Panginoong Diyos ng mga hukbo sa Libis ng Pangitain, at ng pagwawasak sa mga kuta, at ng pagsigaw sa mga bundok." Kaya’t si Isaias ay tumatangis nang mapait, gaya rin ng ginawa ni Jesus.
Ang mga luha ni Jesus ay hindi para sa sarili Niyang darating na pagpapakasakit. Nasa harapan Niya ang Getsemani, kung saan di maglalaon ay lalambungan Siya ng hilakbot ng isang dakilang kadiliman. Natanaw din ang Pintuan ng mga Tupa, na sa loob ng maraming siglo ay doon pinaraan ang mga hayop para sa mga handog na hain. Ang pintuang ito ay malapit nang magbukas para sa Kanya, ang dakilang Antitipo, na sa Kanyang hain para sa mga kasalanan ng sanlibutan tumuturo ang lahat ng mga handog na ito. Malapit din ang Kalbaryo, ang tagpuan ng Kanyang nalalapit na pagpapakasakit. Gayunman, hindi dahil sa mga paalaalang ito ng Kanyang malupit na kamatayan kaya tumangis ang Manunubos at dumaing sa matinding pighati ng espiritu. Hindi makasarili ang Kanyang dalamhati. Ang pag-iisip sa sarili Niyang pagpapakasakit ay hindi nakapagpasindak sa marangal at mapagsakripisyong kaluluwang iyon. Ang tanawin ng Jerusalem ang sumugat sa puso ni Jesus—ang Jerusalem na tumanggi sa Anak ng Diyos at hinamak ang Kanyang pag-ibig, na tumangging mahikayat ng Kanyang mga makapangyarihang himala, at malapit nang kitlin ang Kanyang buhay. Nakita Niya kung ano siya sa kanyang pagkakasala ng pagtakwil sa kanyang Manunubos, at kung ano sana siya kung tinanggap niya Siya na Siya lamang ang makapagpapagaling sa kanyang sugat. Pumarito Siya upang iligtas siya; paano Niya siya isusuko?
Ang Israel ay naging bayang kinatangi; ginawa ng Diyos na Kanyang tahanan ang kanilang templo; ito’y “maganda sa kinalalagyan, ang kagalakan ng buong lupa.” Awit 48:2. Naroon ang tala ng mahigit isang libong taon ng mapagkalingang pag-iingat at malambing na pag-ibig ni Cristo, gaya ng pag-ibig na iniuukol ng isang ama sa kaniyang bugtong na anak. Sa templong iyon inihayag ng mga propeta ang kanilang mga taimtim na babala. Doon iniwagayway ang mga nagbabagang insensaryo, samantalang ang insenso, na nahaluan ng mga panalangin ng mga sumasamba, ay pumailanglang sa Diyos. Doon dumaloy ang dugo ng mga hayop, na sagisag ng dugo ni Cristo. Doon inihayag ni Jehova ang Kanyang kaluwalhatian sa ibabaw ng luklukan ng awa. Doon naglingkod ang mga saserdote, at ang karangyaan ng mga sagisag at mga seremonya ay nagpatuloy sa loob ng maraming dantaon. Nguni’t ang lahat ng ito ay kinakailangang magwakas.
Itinaas ni Jesus ang Kanyang kamay—na madalas nang nagpala sa mga maysakit at nagdurusa—at iwinagayway ito patungo sa lungsod na nakatakda sa kapahamakan; at, sa putol-putol na mga pagsambit ng dalamhati, ay wika Niya: “Kung nalaman mo sana, oo ikaw man, kahit sa araw mong ito, ang mga bagay na nauukol sa iyong kapayapaan!—” Dito tumigil ang Tagapagligtas, at hindi na winika kung ano sana ang naging kalagayan ng Jerusalem kung tinanggap niya ang tulong na ibig ibigay sa kanya ng Diyos—ang kaloob ng Kanyang minamahal na Anak. Kung nalaman sana ng Jerusalem ang marapat niyang malaman, at pinakinggan ang liwanag na ipinadala sa kanya ng Langit, sana’y tumindig siya sa dangal ng kasaganaan, ang reyna ng mga kaharian, malaya sa lakas ng kanyang kapangyarihang bigay-Diyos. Wala sanang mga kawal na may sandata na nakatayo sa kanyang mga pintuang-bayan, ni mga bandilang Romano na nagwawagayway sa kanyang mga pader. Ang maluwalhating kapalarang makapagdudulot sana ng pagpapala sa Jerusalem, kung tinanggap niya ang kanyang Manunubos, ay lumitaw sa harapan ng Anak ng Diyos. Nakita Niya na sa pamamagitan Niya sana’y napagaling siya sa kanyang mabigat na karamdaman, napalaya sa pagkaalipin, at naitatag bilang makapangyarihang punong-lunsod ng daigdig. Mula sa kanyang mga pader sana’y lumipad ang kalapati ng kapayapaan patungo sa lahat ng mga bansa. Siya sana ang diadema ng kaluwalhatian ng sanlibutan.
Ngunit naglalaho sa paningin ng Tagapagligtas ang maningning na larawan ng maaaring naging kalagayan ng Jerusalem. Nauunawaan Niya kung ano na siya ngayon sa ilalim ng pamatok ng mga Romano, taglay ang pag-irap ng Diyos, at nakatadhanang danasin ang Kanyang parusang ganting-hatol. Muling hinawakan Niya ang naputol na hibla ng Kanyang panaghoy: ‘Ngunit ngayo’y natatago na ang mga ito sa iyong mga mata. Sapagkat darating sa iyo ang mga araw, na ang iyong mga kaaway ay maghuhukay ng trintsera sa palibot mo, at kukubkubin ka, at gigipitin ka sa bawat panig, at ilalapat ka nila sa lupa, kasama ang mga anak mong nasa loob mo; at hindi sila mag-iiwan sa iyo ni isang batong nakapatong sa ibabaw ng isa pa; sapagkat hindi mo nakilala ang panahon ng pagdalaw sa iyo.’
Naparito si Kristo upang iligtas ang Jerusalem kasama ang mga anak nito; ngunit ang kapalaluan ng mga Pariseo, ang pagpapaimbabaw, ang paninibugho, at ang masamang hangarin ang humadlang sa Kanya upang tuparin ang Kanyang layunin. Nalalaman ni Hesus ang kakilakilabot na ganting-parusa na igagawad sa lungsod na nakatakdang mapahamak. Nakita Niya ang Jerusalem na napapaligiran ng mga hukbo, ang mga mamamayang nakubkob na itinataboy tungo sa gutom at kamatayan, mga inang kumakain sa mga bangkay ng sarili nilang mga anak, at kapwa mga magulang at mga anak na nag-aagawan sa huling mumo ng pagkain mula sa isa’t isa, na ang likas na pag-irog ay winawasak ng kumakalam na kirot ng gutom. Nakita Niya na ang katigasan ng ulo ng mga Hudyo, gaya ng nahayag sa kanilang pagtanggi sa Kanyang kaligtasan, ay magtutulak din sa kanila na tumangging magpasakop sa mga hukbong mananakop. Natanaw Niya ang Kalbaryo, kung saan Siya itataas, na natataniman ng mga krus na kasinsiksik ng mga punongkahoy sa gubat. Nakita Niya ang mga abang naninirahan na tinitiis ang pagpapahirap sa pihitang pahirap at sa pamamagitan ng pagpapapako sa krus, ang maririkit na palasyo na giniba, ang templong nawasak, at sa makakapal nitong pader ay wala ni isang batong natira na nakapatong sa isa pa, habang ang lungsod ay binungkal na parang bukirin. Tunay ngang nararapat lamang na tumangis sa matinding pighati ang Tagapagligtas sa harap ng gayong nakapangilabot na tanawin.
Ang Jerusalem ay naging anak ng Kanyang pagkalinga, at gaya ng isang maamong ama na nananangis sa isang suwail na anak, gayon tumangis si Jesus sa minamahal na lunsod. Paanong ibibigay kita? Paanong makikita kitang itinalaga sa pagkapuksa? Dapat ba kitang pabayaang punuin mo ang saro ng iyong kasamaan? Ang isang kaluluwa ay may gayong kahalagahan na, kung ihahambing dito, ang mga daigdig ay nawawalan ng kabuluhan; ngunit narito, isang buong bansa ang mapapahamak. Kapag ang araw na mabilis nang lumulubog sa kanluran ay lumipas sa paningin sa kalangitan, magwawakas na ang araw ng biyaya ng Jerusalem. Samantalang humihinto ang prusisyon sa tuktok ng Bundok ng Olibo, hindi pa huli para magsisi ang Jerusalem. Ang anghel ng awa noon ay nagtitiklop na ng kanyang mga pakpak upang bumaba mula sa ginintuang trono at magbigay-daan sa katarungan at sa mabilis na dumarating na hatol. Ngunit ang dakilang pusong mapagmahal ni Cristo ay patuloy pang nagsusumamo para sa Jerusalem, na humamak sa Kanyang mga kahabagan, niwalang-kabuluhan ang Kanyang mga babala, at malapit nang dungisan ang kanyang mga kamay ng Kanyang dugo. Kung magsisisi lamang ang Jerusalem, hindi pa huli. Samantalang ang mga huling sinag ng lumulubog na araw ay nagtatagal sa templo, sa tore, at sa mga taluktok, hindi kaya may mabuting anghel na aakay sa kanya sa pag-ibig ng Tagapagligtas, at mapigil ang kanyang kapahamakan? Maganda at di-banal na lunsod, na bumato sa mga propeta, na tumakwil sa Anak ng Diyos, na sa pamamagitan ng kanyang di-pagsisisi ay iginagapos ang sarili sa mga tanikala ng pagkaalipin,—ang kanyang araw ng kahabagan ay halos nauubos na! Nais ng mga Panahon, 576-578.
Habang inilalarawan ni Isaias sa kabanata dalawampu't dalawa ang pakikidigma laban sa Jerusalem, ang mga umaatake ay "nagsihanay sa pintuang-bayan." Ang Elam at Kir ay nasa pintuang-bayan na may mga sandatang nakahanda, at saka nasumpungan nila ang sanggalang ng Jerusalem. Sa Isaias, ang "sanggalang" na nasumpungan ng mga kaaway sa pintuang-bayan ay ang anino ng Ehipto.
Sa aba ng mga anak na mapaghimagsik, wika ng Panginoon, na kumukuha ng payo, ngunit hindi mula sa akin; at nagtatakip ng isang takip, ngunit hindi ng aking Espiritu, upang magdagdag ng kasalanan sa kasalanan: na lumalakad upang bumaba sa Egipto, at hindi sumangguni sa aking bibig; upang palakasin ang kanilang sarili sa lakas ni Paraon, at magtiwala sa anino ng Egipto! Isaias 30:1, 2.
Kinikilala ng mga kaaway ng Jerusalem na ang mga kinakatawan ni Sebna ay naglagak ng kanilang tiwala sa Egipto, inakalang sila’y ipagsasanggalang ng Egipto; ngunit ang mga kinakatawan ni Eliakim na anak ni Hilkias ay hindi nagtitiwala sa "lilim ng Egipto" kundi natatabingan ng tabing ng Espiritu ng Diyos at nagtitiwala sa "lilim ng Kataas-taasan."
Ang nananahan sa lihim na dako ng Kataas-taasan ay mamamalagi sa lilim ng Makapangyarihan sa lahat. Aking sasabihin tungkol sa Panginoon, Siya ang aking kanlungan at aking kuta: ang aking Diyos; sa kaniya ako magtitiwala. Mga Awit 91:1, 2.
Sa krisis ng batas ng Linggo, ang mga matatalinong dalaga na kinakatawan ni Eliakim na anak ni Hilkiah ay nagtitiwala sa lilim ng Kataas-taasan, at ang mga mangmang na dalaga na kinakatawan ni Sebna ay nagtitiwala sa lilim ng Egipto. Ang salitang isinalin bilang “discovered” ay nangangahulugang hubaran at dalhin sa pagkabihag. Nababatid ng mga kaaway sa pintuang-bayan na inalis na ang pagsasanggalang sa Jerusalem, at si Sebna at ang kaniyang mga kasamahan ay nagsisimulang magtangkang iligtas ang kanilang sarili, sapagkat nakikita nila ang “mga sira ng bayan ni David” at nakikita nilang marami ang mga sirang magpapahintulot sa kaaway na pumasok. Sa sindak, gaya ng inilarawan sa talinghaga ng sampung dalaga, ang mga mangmang ay nagsisimulang humanap ng proteksiyon, ngunit wala sila nito.
Si Shebna ay umaasa sa “baluti ng gubat” upang siya’y maligtas, ngunit huli na. Binilang niya ang mga bahay sa Jerusalem at sinimulang gibain ang mga iyon upang patibayin ang pader, ngunit huli na. Tinitipon nila ang tubig mula sa ibabang imbakan ng tubig at sinusubukang pagdugtungin ito sa tubig ng matandang imbakan ng tubig, ngunit huli na. Ang tubig, bilang pangunahing sagisag ng Espiritu Santo, ay nagpapahiwatig na sila’y masidhing naghahanap ng langis, ngunit huli na. Sa lahat ng kanilang pagsisikap, nakalimutan nila ang Maylikha ng mga imbakan ng tubig, at na Siya ang gumawa ng mga “imbakan” ng katotohanan noon pang unang panahon. Nakalimutan nila na ang Bato ng mga Panahon ang nagkaloob ng mensahe noong mga sinaunang araw. Pinili nilang huwag lumakad sa mga dating landas, na kinakatawan ng mga saligang itinatag sa pamamagitan ng gawain ni William Miller.
Ang kaaway ay nagsisikap ilihis ang mga isip ng ating mga kapatid na lalaki at babae mula sa gawaing paghahanda ng isang bayan upang manindigan sa mga huling araw na ito. Ang kaniyang mga mapanlinlang na pangangatwiran ay nilayon upang ilayo ang mga isip mula sa mga panganib at mga tungkulin ng panahong ito. Ibinibilang nilang walang halaga ang liwanag na si Cristo ay pumarito mula sa langit upang ibigay kay Juan para sa Kaniyang bayan. Itinuturo nila na ang mga pangyayaring mismong nasa ating harapan ay hindi sapat ang kahalagahan upang pag-ukulan ng natatanging pansin. Ginagawa nilang walang bisa ang katotohanang may makalangit na pinagmulan at ninanakawan nila ang bayan ng Diyos ng kanilang mga nakaraang karanasan, at sa halip ay binibigyan sila ng huwad na agham.
'Ganito ang sabi ng Panginoon, Tumayo kayo sa mga daan, at magmasid, at magtanong kayo tungkol sa mga dating landas, kung saan naroroon ang mabuting daan, at lumakad kayo roon.' Jeremias 6:16.
Huwag hayaang sinuman ang maghangad na gibain ang mga saligan ng ating pananampalataya—ang mga saligang inilatag sa pasimula ng ating gawain sa pamamagitan ng mapanalanging pag-aaral ng salita at ng kapahayagan. Sa mga saligang ito tayo’y nagtatayo sa nakalipas na limampung taon. Maaaring ipalagay ng mga tao na nakatagpo sila ng bagong daan at na makapaglalatag sila ng isang lalong matibay na saligan kaysa sa nailatag na. Ngunit ito ay isang malaking panlilinlang. Walang ibang saligan na maitatag ng sinuman kundi ang nailatag na.
Noong nakaraan, marami na ang nagsikap magtayo ng isang bagong pananampalataya at magtatag ng mga bagong simulain. Ngunit gaano katagal nanatiling nakatindig ang gusaling kanilang itinayo? Di naglaon ay bumagsak ito, sapagkat hindi ito naitayo sa ibabaw ng Bato.
Hindi ba kinailangan ng mga unang alagad na harapin ang mga aral ng tao? Hindi ba kinailangan din nilang makinig sa mga maling teorya, at pagkatapos, matapos gawin ang lahat, ay tumayong matatag, na sinasabi: 'Walang sinumang makapaglalagay ng ibang saligan maliban sa nalagay na'? 1 Corinto 3:11.
“Kaya’t dapat nating panghawakan nang matatag ang pasimula ng ating pananalig hanggang sa wakas. Ang mga salitang makapangyarihan ay ipinadala ng Diyos at ni Cristo sa bayang ito, na, punto por punto, umaakay rito palabas mula sa sanlibutan tungo sa malinaw na liwanag ng kasalukuyang katotohanan. Sa pamamagitan ng mga labi na hinipo ng banal na apoy, ipinahayag ng mga lingkod ng Diyos ang mensahe. Ang banal na pahayag ay naglagay ng selyo nito sa pagiging tunay ng ipinahayag na katotohanan.” Testimonies, tomo 8, 296, 297.
Ang "araw" kung kailan nagaganap ang lahat ng ito ay ang biblikal na "araw" na tinutukoy ni Isaias bilang yaong araw na tinawag ng Panginoong Diyos ng mga Hukbo para sa "pag-iyak, at sa pagdadalamhati, at sa pagpanot, at sa pagbibigkis ng damit-sako."
At nagsalita ang Panginoon kay Moises, na sinasabi, Bukod dito, sa ikasampung araw ng buwang ito, na ikapito, ay magkakaroon ng araw ng pagbabayad-sala; magiging banal na pagtitipon ito sa inyo, at pipighatiin ninyo ang inyong mga kaluluwa, at maghahandog kayo ng handog na pinaraan sa apoy sa Panginoon. At huwag kayong gagawa ng anumang gawain sa araw ding iyon; sapagkat iyon ay araw ng pagbabayad-sala, upang gawin ang pagbabayad-sala para sa inyo sa harap ng Panginoon ninyong Diyos. Sapagkat ang sinumang kaluluwa na hindi pipighatiin sa araw ding iyon ay ihihiwalay mula sa kaniyang bayan. At ang sinumang kaluluwa na gagawa ng anumang gawain sa araw ding iyon, ang kaluluwang yaon ay aking lilipulin mula sa gitna ng kaniyang bayan. Huwag kayong gagawa ng anumang uri ng gawain; ito’y magiging palatuntunan magpakailanman sa buong panahon ng inyong mga sali’t saling lahi, sa lahat ng inyong mga tahanan. Ito’y magiging isang Sabat ng kapahingahan sa inyo, at pipighatiin ninyo ang inyong mga kaluluwa: sa ikasiyam na araw ng buwan sa kinahaponan, mula sa kinahaponan hanggang sa kinahaponan, ipagdiriwang ninyo ang inyong Sabat. Levitico 23:26-32.
Ang araw na inilarawan sa pamamagitan ni Sebna at ni Eliakim na anak ni Hilkias ay ang antitipikong Araw ng Pagbabayad-sala, na sumasaklaw sa kasaysayan mula 1844 hanggang sa tumindig si Miguel. Sa panahong iyon, ang Adventismo ay tinawag na “pighatiin” ang kanilang mga kaluluwa, o, gaya ng inilarawan ni Isaias, ito ay panawagang “sa pag-iyak, at sa pagluluksa, at sa pagkakalbo, at sa pagbibigkis ng kayong-sako.”
Noong 1844, ang ating Dakilang Punong Saserdote ay pumasok sa Kabanal-banalang Dako ng makalangit na santuwaryo upang simulan ang gawaing pagsisiyasat sa paghuhukom. Ang mga kaso ng mga matuwid na namatay ay dumaraan sa pagsisiyasat sa harap ng Diyos. Kapag natapos ang gawaing iyon, ang hatol ay ipahahayag naman tungkol sa mga buhay. Kay mahalaga, kay lubhang makabuluhan ang mga taimtim na sandaling ito! Bawat isa sa atin ay may kasong nakabinbin sa hukuman ng langit. Hahatulan tayo, bawat isa, ayon sa mga gawang ginawa habang nasa katawan. Sa paglilingkod na tipikal, nang isinasagawa ng Punong Saserdote ang gawaing pagbabayad-sala sa Kabanal-banalang Dako ng santuwaryong panlupa, inatasan ang bayan na pighatiin ang kanilang mga kaluluwa sa harap ng Diyos, at ipahayag ang kanilang mga kasalanan, upang sila’y mapagbayaran ng sala at mapawi. May hihingin bang mas kaunti sa atin sa antitipikal na Araw ng Pagbabayad-sala na ito, samantalang si Cristo sa santuwaryong nasa itaas ay namamagitan alang-alang sa Kanyang bayan, at ang pangwakas, di-maibabalik na pasya ay ipahahayag sa bawat kaso?
Ano ang ating kalagayan sa nakatatakot at taimtim na panahong ito? Sa aba, anong kapalaluan ang namamayani sa iglesia, anong pagpapaimbabaw, anong panlilinlang, anong pagkahumaling sa magagarbong kasuotan, kawalang-kabulastugan, at aliwan, anong pagnanasa sa kataasan! Ang lahat ng mga kasalanang ito ay nagtalukbong sa isipan, anupa’t ang mga bagay na walang hanggan ay hindi nababatid. Hindi ba natin sisiyasatin ang Kasulatan, upang malaman natin kung nasaan na tayo sa kasaysayan ng sanlibutang ito? Hindi ba tayo magiging maalam tungkol sa gawaing isinasakatuparan para sa atin sa panahong ito, at sa katayuang dapat nating panindigan bilang mga makasalanan habang nagpapatuloy ang gawaing pagbabayad-sala? Kung may anumang pagpapahalaga tayo sa kaligtasan ng ating mga kaluluwa, kailangan tayong gumawa ng isang tiyak na pagbabago. Dapat nating hanapin ang Panginoon na may tunay na pagsisisi; dapat natin, sa malalim na pagdadalamhati ng kaluluwa, ipahayag ang ating mga kasalanan, upang ang mga iyon ay mabura. Mga Piniling Mensahe, aklat 1, 124, 125.
At nang araw na yaon ay tumawag ang Panginoong Diyos ng mga hukbo sa pag-iyak, at sa pagdadalamhati, at sa pagpapakalbo, at sa pagbibigkis ng kayong magaspang: At, narito, kagalakan at kasayahan, pagpatay ng mga baka, at pagkatay ng mga tupa, pagkain ng laman, at pag-inom ng alak: Kumain tayo at uminom; sapagkat bukas tayo’y mamamatay. Isaias 22:12, 13.
Tinawag ng Panginoon si Shebna upang pighatiin ang kanyang kaluluwa, ngunit pinili niyang kumain at uminom at magpatuloy sa pagsasaya. Ang Panginoon ay "nagpahayag" sa kanyang "mga tainga" na ang kasalanan ni Shebna ay hindi mapapawi. Ang salitang isinalin bilang "purged" ay siyang salitang ginagamit sa Levitico para sa "pagbabayad-sala." Ang kasalanang ito ng Laodiceang Adbentismo ay hindi lalapatan ng pagbabayad-sala. Ngayon, sinisimulan ni Isaias na talakayin ang ugnayan ni Shebna (mga Laodiceang Adbentista) kay Eliakim, na anak ni Hilkiah (mga Filadelfiang Adbentista).
Si Shebna ang “ingat-yaman,” gaya rin ni Judas. At si Tobiah, sa mga araw ni Nehemiah, ay naninirahan sa santuwaryo ng Diyos, sa isang silid (kabang-yaman) kung saan dapat iniingatan ang mga handog. Nang nilinis ni Nehemiah ang templo, pinalayas niya si Tobiah at ang kanyang mga ari-arian. Si Shebna ay itatapon din. Kapwa nilang inilalarawan ang pag-iisuka ng Adbentismong Laodiceano sa panahon ng batas sa Linggo.
Dahil sa kalupitan at kataksilan ng mga Ammonita at Moabita laban sa Israel, ipinahayag ng Diyos sa pamamagitan ni Moises na sila’y ipagbabawal magpakailanman sa kapulungan ng Kanyang bayan. Tingnan ang Deuteronomio 23:3-6. Sa tahasang pagsuway sa salitang ito, inalis ng punong saserdote ang mga handog na iniimbak sa silid ng bahay ng Diyos, upang maglaan ng dako para sa kinatawan ng isang ipinagbabawal na lahi. Walang higit na paglapastangan sa Diyos na maipapakita kaysa ang pagkakaloob ng gayong pabor sa kaaway ng Diyos at ng Kanyang katotohanan.
Sa kaniyang pagbabalik mula sa Persia, nalaman ni Nehemias ang mapangahas na paglapastangan at agad na nagpatupad ng mga hakbang upang palayasin ang nanghimasok. “Lubha akong nagdalamhati,” aniya; “kaya’t inihagis ko palabas ang lahat ng kasangkapang panbahay ni Tobiah mula sa silid. Pagkatapos ay nag-utos ako, at nilinis nila ang mga silid: at dinala kong muli roon ang mga sisidlan ng bahay ng Diyos, kasama ang handog na harina at ang kamanyang.”
Hindi lamang nalapastangan ang templo, kundi nagamit din sa hindi nararapat ang mga handog. Ito’y nakapagpahina sa pagkamapagkaloob ng bayan. Nawala ang kanilang kasigasigan at alab, at nag-aatubili silang magbigay ng kanilang ikapu. Ang mga kaban ng yaman ng bahay ng Panginoon ay kapos sa tustos; marami sa mga mang-aawit at iba pang nangasa paglilingkod sa templo, yamang hindi nakatatanggap ng sapat na pagtataguyod, ay iniwan ang gawain ng Diyos upang magpagal sa ibang dako. Prophets and Kings, 670.
Sina Shebna, Hudas, at Tobiah ay pawang kumakatawan sa mga Adventistang Laodiceano sa wakas ng panahon.
Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos ng mga hukbo: Humayo ka, pumaroon ka sa tagaingat-yamang ito, kay Sebna, na siyang namamahala sa sambahayan, at sabihin mo, Ano ang mayroon ka rito? at sino ang mayroon ka rito, na nagtapyas ka para sa iyong sarili ng isang libingan rito, na gaya ng isang nagtatapyas ng libingan sa kaitaasan, at nag-uukit ng isang tahanan para sa sarili sa bato? Narito, dadalhin ka ng Panginoon sa isang makapangyarihang pagkabihag, at walang pagsalang babalutin ka niya. Walang pagsalang ibabalibag ka niya nang marahas, itatapon kang parang bola sa isang malawak na lupain: doon ka mamamatay, at doon ang mga karo ng iyong kaluwalhatian ay magiging kahihiyan ng bahay ng iyong panginoon. At itataboy kita mula sa iyong katungkulan, at mula sa iyong katayuan ay ibabagsak ka niya. Isaias 22:15-19.
Habang ang hari ng hilaga ay papalapit sa Jerusalem, dapat alalahanin na ang paglapit na ito ay isang unti-unting paglapit na batid na ng mga mamamayan ng Jerusalem na darating. Ito ang tinutukoy sa Isaias, kabanata dalawampu, nang sakupin ni Tartan, ang kumandanteng Asiryano, ang Ashdod sa Ehipto. Alam nila ang darating at ginugol ni Shebna ang kanyang panahon sa paggawa para sa sarili niya ng isang maringal na libingan. Natagpuan ng mga arkeologo ang libingan ni Shebna at inalis ang nakasulat na pahayag na nasa bungad ng libingan, at ang nakasulat na pahayag na iyon ay ngayon nasa isang British Museum. Kahanga-hanga, nang maalis si Shebna at si Eliakim na anak ni Hilkiah ang pumalit sa posisyon ng pamumuno ni Shebna, tumanggap si Eliakim na anak ni Hilkiah ng isang maharlikang selyo na magagamit niya upang patatakan ang kanyang pangalan sa mga opisyal na dokumento. Natagpuan din ng mga arkeologo ang selyong iyon at nasa gayunding museo sa Inglatera. Si Shebna ay nasa museo na kinakatawan ng kanyang libingan, ang tanda ng kamatayan; at si Eliakim, na anak ni Hilkiah, ay nasa museo na kinakatawan ng selyo ng buhay.
Dahil sa pagtakwil ni Shebna sa mensaheng babala tungkol sa hari ng hilaga, siya ay isinuka mula sa bibig ng Panginoon, at ang salitang isinalin bilang “isinuka” sa babala ng Apocalipsis sa Laodicea ay sa katunayan ay nangangahulugang marahas na pagsusukang pabulwak. Sa pamamagitan ni Nehemiah ay itinaboy si Tobiah at ang kanyang mga kasangkapan, at tungkol kay Shebna, marahas siyang inihagis na gaya ng bola sa isang malayong lupain. Si Shebna ay ang mga Adventistang Laodiceano na tumatanggihan sa mensaheng propetiko na inalisan ng selyo noong 1989 at naghahanda para sa libingan—ang tanda ng halimaw, at si Eliakim na anak ni Hilkiah, ay ang Adventismong Filadelfia na tumatanggap ng selyo ng Diyos.
At mangyayari sa araw na yaon, na tatawagin ko ang aking lingkod na si Eliakim na anak ni Hilkiah: At susuotan ko siya ng iyong balabal, at patitibayin ko siya sa pamamagitan ng iyong pamigkis, at ipagkakatiwala ko sa kanyang kamay ang iyong pamamahala: at siya’y magiging ama sa mga nananahan sa Jerusalem, at sa sambahayan ni Juda. Isaias 22:20, 21.
Sa batas sa Linggo, ang trigo at mga damo ng Adbentismo ay pinaghiwalay, at ang pamumuno ng Iglesyang matagumpay ay ipinagkakaloob kay Eliakim na anak ni Hilkiah, at pagkatapos ay itinataas ng Panginoon ang Kaniyang Iglesya bilang isang watawat habang ang mensahe ng ikatlong anghel ay lumalago hanggang sa maging isang malakas na panawagan. Marahil ako’y naging labis na paulit-ulit sa pagsasama ng pariralang “ang anak ni Hilkiah,” yamang maaari ko namang sabihing si Eliakim lamang. Subalit, kapag pinagsama, ang ama at ang kaniyang anak ay isang sagisag ng mensahe ni Elijah bago ang pitong huling salot. Ginagamit ng mensahe ni Elijah ang simbolismo ng mga ama at mga anak upang kumatawan sa una (ama) at sa huli (anak). Ang ugnayang propetiko na ito ay nag-aambag sa mga pangwakas na bugtong sa kabanata dalawampu’t dalawa. Ang pangako kay Eliakim, ang anak ni Hilkiah, ay na ilalagay ng Panginoon sa kaniyang balikat ang susi ng bahay ni David.
Ang "bahay ni David" ang mensahe ng ama at anak na tinukoy ni Jesus sa Kaniyang huling pakikipag-usap sa mga suwail na Hudyo. Doon din Niya isinasara ang aklat ng Pahayag. Ang bahay ni David ay may isang susi, na, kung wala mang iba pa, ay ginamit noong ika-22 ng Oktubre, 1844, sapagkat ang tanging dako sa Kasulatan na bumabanggit sa susi na ito ay nasa mensahe sa iglesya sa Filadelfia.
At ilalagay ko sa kaniyang balikat ang susi ng sambahayan ni David; sa gayo’y siya’y magbubukas, at walang makapagsasara; at siya’y magsasara, at walang makapagbubukas. Isaias 22:22.
At sa anghel ng iglesia sa Filadelfia, isulat: Ito ang sinasabi ng Banal, ang Tapat, ang may susi ni David, Siya na nagbubukas at walang makapagsasara, at nagsasara at walang makapagbubukas: Nalalaman ko ang iyong mga gawa; narito, inilagay ko sa harap mo ang isang bukas na pintuan, at walang makapagsasara nito; sapagkat mayroon kang kaunting lakas, at iningatan mo ang aking salita, at hindi mo ikinaila ang aking pangalan. Narito, gagawin kong yaong mula sa sinagoga ni Satanas, na nagsasabing sila’y mga Judio at hindi naman, kundi mga sinungaling; narito, gagawin kong pumarito sila at sumamba sa harap ng iyong mga paa, at maalaman nila na inibig kita. Sapagkat iningatan mo ang salita ng aking pagtitiis, akin namang iingatan ka mula sa oras ng pagsubok, na darating sa buong sanlibutan, upang subukin ang mga nananahan sa ibabaw ng lupa. Narito, ako’y mabilis na dumarating: panghawakan mong mahigpit ang nasa iyo, upang huwag kunin ninuman ang iyong putong. Ang magtagumpay ay gagawin kong haligi sa templo ng aking Diyos, at hindi na siya lalabas pa; at isusulat ko sa kaniya ang pangalan ng aking Diyos, at ang pangalan ng lungsod ng aking Diyos, na bagong Jerusalem, na bumababa mula sa langit, mula sa aking Diyos; at isusulat ko sa kaniya ang aking bagong pangalan. Ang may pakinig ay makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia. Apocalipsis 3:7-12.
Si Eliakim ay kumakatawan sa isang Filadelfiano sa panahon ng kilusang Milerita na nagbukas ng Kabanal-banalang Dako noong Oktubre 22, 1844. Batid ko na si Cristo, ang ating Dakilang Saserdote, ang siyang nagbukas ng pintuang iyon ng dispensasyon, ngunit inilagay ni Cristo ang susi sa balikat ni Eliakim na anak ni Hilkiah, at sinasabi na "siya ang magbubukas." Narating na natin ang puntong tinukoy ko sa pasimula ng artikulong ito.
Sa Aklat ni Isaias, lumilitaw ang salitang “burden” nang labingwalong beses, ngunit sa pito sa mga pagkakataong iyon ito’y kumakatawan sa isang bagay na ipinapasan sa balikat at sa labing-isa naman ito’y kumakatawan sa isang hula ng kapahamakan. Sa isa sa labingwalong pagkakataong iyon, ang salitang nangangahulugang hula ng kapahamakan ay sabay ding ginamit upang kumatawan sa isang pasaning ipinapasan sa balikat.
Ang salaysay hinggil sa Libis ng Pangitain ay tungkol sa isang mensahe ng kapahamakan na lumilikha ng dalawang uri ng mga mananamba sa Jerusalem. Ang mensaheng propetiko na nagtukoy sa pagbubukas ng paghuhukom ay ipinahayag ni Father Miller at ito ang unang mensahe ng anghel na nagwakas nang masarhan ang pinto ng Banal na Dako at mabuksan ang Kabanal-banalang Dako noong ika-22 ng Oktubre, 1844. Ang "pasanin" na ipinatong sa balikat ni William Miller, na iniatang sa kaniya upang dalhin sa sanlibutan, ay ang unang mensahe ng anghel, isang hulang kapahamakan na nagwakas noong ika-22 ng Oktubre, 1844 sa pagdating ng ikatlong mensahe ng anghel.
"Ang susi ng sambahayan ni David ay ilalagay ko sa kaniyang balikat," at sinasabi, "Sa araw na yaon," "ang pakong nakapirmi sa matibay na dako ay maaalis, at mapuputol, at babagsak; at ang pasang nasa ibabaw nito ay mapuputol."
Ang salitang isinasalin dito bilang “pasanin” ay ang salitang tumutukoy sa isang propesiya ng kapahamakan, ngunit ang salitang ito para sa propesiyang kapahamakan ay hindi ang salitang Hebreo na ginagamit ni Isaias upang tukuyin ang anumang dinadala sa balikat. Bilang salitang tumutukoy sa propesiyang kapahamakan, nangangahulugang ilalagay sa balikat ni Eliakim, anak ni Hilkiah, ang susi ni David, at ang pasaning nasa kanyang balikat ay isang propesiya ng kapahamakan. Isang malalim na paglalaro ng mga salita ito!
Ito ang sinasabi ni Sister White hinggil sa isang susi na nakalakip sa Bibliya.
"Kaugnay ng Salita ng Diyos ay may isang susi na nagbubukas ng mahalagang baul, sa ating kasiyahan at kagalakan. Ako'y nagpapasalamat sa bawat sinag ng liwanag. Sa hinaharap, ang mga karanasang ngayo'y lubhang mahiwaga sa atin ay ipaliliwanag. May ilang karanasan na maaaring hindi natin lubos na maunawaan hanggang sa ang may kamatayang ito ay magbihis ng kawalang-kamatayan." Manuscript Releases, tomo 17, 261.
Ang paunang pahayag ni Miller hinggil sa kanyang panaginip ay nagsasaad ng ganito.
Napanaginipan ko na ang Diyos, sa pamamagitan ng isang di-nakikitang kamay, ay nagpadala sa akin ng isang kahong masining ang pagkakayari, humigit-kumulang sampung pulgada ang haba at anim na pulgada ang lapad, parisukat ang tabas, na yari sa ebano at may maselang inkrustasyon ng mga perlas. Sa kahon ay may isang susi na nakakabit. Kaagad kong kinuha ang susi at binuksan ang kahon; at, sa aking pagtataka at paghanga, nasumpungan kong ito’y puno ng samu’t saring uri at laki ng mga hiyas, mga diyamante, mahahalagang bato, at mga gintong at pilak na barya ng bawat sukat at halaga, na maganda at maayos na nakahanay sa kani-kaniyang dako sa kahon; at sa gayong pagkakaayos ay nagpasinag ang mga ito ng isang liwanag at kaluwalhatiang matutumbasan lamang ng araw.
Sa mga talababa ni James White hinggil sa panaginip, ganito ang kaniyang sinabi tungkol sa susi.
"Ang 'susing nakalakip' ang kaniyang paraan ng pagpapakahulugan sa Salita ng propesiya—paghahambing ng Kasulatan sa Kasulatan—ang Bibliya ang sarili nitong tagapagpaliwanag. Gamit ang susi na ito, ibinukas ni Kapatid na Miller sa sanlibutan ang 'baul,' o ang dakilang katotohanan ng pagdating." James White.
Nagbigay ng puna si James White hinggil sa panaginip na ito, at, habang ginagawa niya iyon, ay sumulat siya ng isang panimula. Lubhang mahalagang kilalanin na nagkaroon si Miller ng kanyang panaginip at inilathala ito noong 1847, hindi bababa sa dalawang taon pagkaraan ng Dakilang Pagkabigo, noong ang dating nagkakaisang mga Millerite Adventist ay nangalat. Nahiwalay si Miller sa kilusan, at ang “munting kawan” na “nangalat sa iba't ibang dako” ay patuloy pang nagdurusa dahil sa pagkabigo. Ang panaginip ni Miller ay tumugon sa kalagayang iyon, at si James White ay nagbigay ng puna hinggil dito, at si Ellen White naman ay tumukoy dito sa ganap na positibong paraan. Sumulat si James White ng isang panimula sa panaginip na iyon, isinama ang mismong panaginip, at saka nagdagdag ng ilang talababa. Ang kanyang panimula, ang panaginip, at ang mga talababa ay matatagpuan sa dulo ng artikulong ito para sa mga nangangailangan ng impormasyong ito.
Ang Isaias 22 ay isang paglalarawan ng pasimula at katapusan ng Adventismo. Sa dalawang yugtong ito ng kasaysayan ay nagkaroon, at muling magaganap, ang isang paghihiwalay: naganap ito noong Oktubre 22, 1844, at magaganap muli sa batas ng Linggo. Ang paghihiwalay sa kapwa pagkakataon, sa pasimula at sa katapusan, ay katuparan ng talinghaga ng sampung dalaga. Ipinabatid sa atin ni Kapatid na White na ang mga hangal na dalaga ay mga Laodiceano. Si Shebna ay kumakatawan sa mga Adventistang Laodiceano sa pasimula at sa katapusan ng Adventismo. Si Eliakim, na anak ni Hilkiah, ay kumakatawan sa mga Adventistang Filadelfiano.
Ngunit kinakatawan din ni Hilkiah ang ama ng Adbentismo sapagkat “siya’y magiging ama sa mga naninirahan sa Jerusalem, at sa sambahayan ng Juda.” Si William Miller ay tinawag na may paggalang na “Amang Miller.” Ipinatong sa kanyang balikat ang “susi ni David,” na kumakatawan sa kanyang pamamaraan ng pag-aaral ng Kasulatan, “line upon line.”
Yamang ang baul ay ang Bibliya, ginamit niya ang “susi ni David,” na kumakatawan sa mga alituntunin ng maka-propetikong pagpapakahulugan na kaniyang ipinairal upang buksan ang mga katotohanan ng unang anghel. Ang mga alituntuning iyon (ang “susi ni David”) at ang kaniyang propesiya ng kapahamakan (ang “pasanin”) na naunawaan sa pamamagitan ng susi ni David ay ibinitin “na gaya ng isang pako sa tiyak na dako” sa santuwaryo. Ang “pako” ay ang petsang Oktubre 22, 1844. Ang salitang “pako” ay nangangahulugang isang aspile, isang pako, o isang tulos, na kumakatawan sa isang palatandaan sa landas. Ang “pasanin,” o ang propesiya ng kapahamakan na ibinitin sa pakong iyon, ay ang mensahe ng unang anghel, at ang mensaheng iyon ay dumating sa isang wakas noong Oktubre 22, 1844, nang ang propesiya ng kapahamakan ay natupad at inalis, pinutol, at ito’y nahulog. Inalis iyon sapagkat ang maka-propetikong mensahe ng kapahamakan ay naging nakaraan, at ang pako ay kinailangang ilipat sa Kabanal-banalang Dako, kung saan isa pang pasaning kapahamakan ang ibibitin sa ibabaw nito.
Ang propesiya ng kapahamakan ni Miller, na naunawaan sa pamamagitan ng mga tuntunin ng propesiya na kinakatawan ng “susi ni David,” ay maglalagay ng isang pako sa banal na dako, na siyang magtatangan ng lahat ng kaluwalhatian ng bahay ng kaniyang ama. Ang salitang “kaluwalhatian” sa siping ito ay nangangahulugang bigat. Ang nagtatangan ng bigat ng isang bahay ay ang pundasyon ng bahay. Ang gawaing saligan ni Miller ay nagtatangan ng bigat ng lahat ng dagdag na liwanag ng mensahe ng ikatlong anghel, na kinakatawan ng “supling at lahi.” Nagtatangan ito ng bigat ng lahat ng sari-saring sisidlan ng templo. At inilatag ang pundasyon para sa isang templo upang mailagay ang isang maluwalhating trono.
Si Eliakim na anak ni Hilkiah ay kumakatawan sa Iglesia sa Filadelfia. Ang kahulugan ng pangalang Eliakim ay “Diyos ng pagpapatindig,” sapagkat si Eliakim, ang ama ng Jerusalem, ay kumakatawan kay William Miller na ginamit ng Diyos upang itaguyod ang mga pundasyon ng hinirang na bayang tipan ng Diyos. Siya ay anak ni Hilkiah, na hango sa dalawang salita, ang ikalawa ay Diyos at ang una ay nangangahulugang “kakinisan,” gaya ng kakinisan sa pagsasalita. Si Hilkiah ay kumakatawan sa Salita o tinig ng Diyos at ang kaniyang anak ay kumakatawan sa pagpapatindig ng templo.
Sa wakas ng Adbentismo ay dapat may isang propesiya ng kapahamakan, at ang propesiyang iyon ay ang ikatlong anghel ng Pahayag labing-apat. Dapat magkaroon ng isang susi sa wakas na inilalarawan ng susi ni Miller. Ang “susi” sa ating panahon ay nakabatay sa pag-uulit ng kasaysayan, at lalo na sa alituntunin ng unang pagbanggit, na sumasaklaw, o siyang simulain na kinakatawan mismo ni Cristo bilang ang Alpha at Omega. Kailangang may isang anak ni Miller. Si Miller, kung gayon, bilang ama, ay nagiging si Hilkias, ang Salita ng Panginoon, at ang anak ni Miller ay si Eliakim, na ang kahulugan ay ang Diyos ng pagbangon. Ibinangon ni Amang Miller ang templo at ang anak ni Miller ang tumutukoy kung kailan pinaghiwalay ang Laodicea at Philadelphia at kung kailan ang mga taga-Philadelphia ay itinaas bilang isang watawat. Dapat magkaroon ng isang pako na ikinabit nang matatag, ngunit hindi sa Banal na Dako gaya sa kasaysayan ni Miller, kundi sa Kabanal-banalang Dako. Ang pako na iyon at ang pasaning nakasabit dito ay puputulin sa katapusan ng mensahe ng ikatlong anghel gaya rin noong sa katapusan ng mensahe ng unang anghel. Kapag tumindig si Miguel at nagsara ang panahon ng probasyon ng tao, ang propesiya ng kapahamakan ay magiging nakaraan, inalis, pinutol, at bumagsak.
Ang pagkakahiwalay o pagkakapangalat matapos ang paglipas ng takdang panahon noong 1844 ay mauulit sa batas ng Linggo. Ang Isaias 22 ay isang paglalarawan ng mga kalagayang humahantong sa pagkakahiwalay ng mga Adventistang Laodiceano mula sa mga Adventistang Filadelfiano na nagaganap sa krisis ng batas ng Linggo.
At sa anghel ng iglesia ng mga taga-Laodicea, isulat: Ito ang sinasabi ng Amen, ang tapat at tunay na Saksi, ang pasimula ng paglalang ng Diyos: Nalalaman ko ang iyong mga gawa, na ikaw ay hindi malamig ni mainit; nais ko sanang ikaw ay malamig o mainit. Kaya, sapagkat ikaw ay maligamgam, at hindi malamig ni mainit, iluluwa kita mula sa aking bibig. Sapagkat sinasabi mo, Ako ay mayaman, at sumagana sa mga pag-aari, at wala akong kailangan; at hindi mo nalalaman na ikaw ay sawing-palad at kaawa-awa, dukha, bulag, at hubad: Pinapayuhan kita na bumili sa akin ng gintong dinalisay sa apoy, upang ikaw ay maging mayaman; at puting kasuotan, upang ikaw ay madamitan, at upang huwag mahayag ang kahihiyan ng iyong kahubaran; at pahiran mo ang iyong mga mata ng pamahid sa mata, upang ikaw ay makakita. Ang lahat ng aking iniibig ay aking sinasaway at dinidisiplina; kaya maging masigasig ka, at magsisi. Narito, ako’y nakatayo sa pintuan at tumutuktok: kung may sinumang duminig ng aking tinig at magbukas ng pinto, papasok ako sa kanya, at makikipaghapunan sa kanya, at siya naman sa akin. Sa nagtatagumpay ay ipagkakaloob kong umupo kasama ko sa aking trono, gaya rin ng ako’y nagtagumpay at umupong kasama ng aking Ama sa kaniyang trono. Ang may pakinig ay makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia. Pahayag 3:7-22.
Pagkaraan ng panimulang bahagi hinggil sa panaginip, isinasama ni James White ang mismong panaginip na may mga talababa. Wala akong nakikitang suliranin sa paglalapat ni James White sa panaginip ni Miller, sa kabila ng katotohanang madalas na naming nailathala ang isang pagpapakahulugan sa panaginip ni Miller na bahagyang naiiba kaysa sa pagpapakahulugan ni James White. Ang pangunahing lapit ni James White na naiiba sa aming nailathala ay ito: inilalagay niya ang "mga hiyas" sa konteksto ng bayan ng Diyos, samantalang nauunawaan namin na ang mga hiyas ay mga katotohanang propetiko. Walang salungatan, sapagkat ang tao ay sumasalamin sa kanyang pinaniniwalaan, at ang pagkakalat ng mga hiyas matapos ang Dakilang Pagkakadismaya ay sumasagisag sa pagkakawatak-watak ng bayan ng Diyos BAGO ang batas ng Linggo. Subalit ang katotohanang ito ay para sa isang pag-aaral sa hinaharap.
Panimula ni James White sa Panaginip ni William Miller
Ang sumusunod na panaginip ay nailathala sa Advent Herald, mahigit nang dalawang taon ang nakalilipas. Noo’y nakita ko na malinaw nitong inilarawan ang ating nakaraang karanasan hinggil sa Ikalawang Pagparito, at na ibinigay ng Diyos ang panaginip para sa kapakinabangan ng nangalat na kawan.
Kabilang sa mga tanda ng nalalapit na pagdating ng dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon, ibinilang ng Diyos ang mga panaginip. Tingnan ang Joel 2:28-31; Gawa 2:17-20. Ang mga panaginip ay maaaring dumating sa tatlong paraan; una, ‘dahil sa karamihan ng kaabalahan.’ Tingnan ang Eclesiastes 5:3. Ikalawa, yaong nasa ilalim ng maruming espiritu at panlilinlang ni Satanas ay maaaring magkaroon ng mga panaginip sa pamamagitan ng kanyang impluwensiya. Tingnan ang Deuteronomio 8:1-5; Jeremias 23:25-28; 27:9; 29:8; Zacarias 10:2; Judas 8. At ikatlo, ang Diyos ay laging nagturo, at patuloy na nagtuturo, sa kanyang bayan, sa higit o kulang, sa pamamagitan ng mga panaginip, na dumarating sa pamamagitan ng mga anghel at ng Espiritu Santo. Ang mga nakatindig sa malinaw na liwanag ng katotohanan ay makikilala nila kung kailan binibigyan sila ng Diyos ng isang panaginip; at ang mga gayon ay hindi madadaya at maililigaw ng mga huwad na panaginip.
At sinabi niya, Dinggin ninyo ngayon ang aking mga salita; kung may isang propeta sa gitna ninyo, ako, ang PANGINOON, ay ipakikilala ko ang aking sarili sa kaniya sa isang pangitain, at magsasalita ako sa kaniya sa isang panaginip. Mga Bilang 12:5.
Wika ni Jacob, “Ang anghel ng Panginoon ay nangusap sa akin sa isang panaginip.” Genesis 31:2. “At ang Diyos ay naparoon kay Laban na Siryano sa isang panaginip sa gabi.” Genesis 31:24. Basahin ang mga panaginip ni Jose sa Henesis 37:5-9, at pagkatapos ang kawili-wiling salaysay ng kanilang katuparan sa Egipto.
Sa Gibeon nagpakita ang Panginoon kay Salomon sa isang panaginip sa gabi. 1 Hari 3:5. Ang dakila at mahalagang larawan ng ikalawang kabanata ni Daniel ay ibinigay sa panaginip, gayundin ang apat na hayop, at iba pa, ng ikapitong kabanata. Nang binalak ni Herodes na patayin ang sanggol na Tagapagligtas, binalaan si Jose sa isang panaginip na tumakas patungo sa Egipto. Mateo 2:13.
At mangyayari sa SA MGA HULING ARAW, wika ng Diyos, na ibubuhos ko ang aking Espiritu sa lahat ng laman: at ang inyong mga anak na lalaki at mga anak na babae ay magpapahayag ng propesiya, at ang inyong mga kabataang lalaki ay makakakita ng mga pangitain, at ang inyong matatandang lalaki ay mananaginip ng mga panaginip. Gawa 2:17.
Ang kaloob ng propesiya, sa pamamagitan ng mga panaginip at mga pangitain, ay dito ipinakikitang bunga ng Espiritu Santo, at sa mga huling araw ay mahahayag ito nang sapat upang magsilbing isang tanda. Ito ay isa sa mga kaloob ng iglesya ng Ebanghelyo.
At ibinigay niya ang ilan bilang mga apostol; at ang ilan, mga PROPETA; at ang ilan, mga ebanghelista; at ang ilan, mga pastor at mga guro; sa ikasasakdal ng mga banal, sa gawaing paglilingkod, sa ikatitibay ng katawan ni Cristo. Efeso 4:11, 12.
At itinalaga ng Diyos sa iglesia ang ilan, una’y mga apostol, ikalawa’y mga PROPETA, at iba pa. 1 Corinto 7:28.
Huwag ninyong hamakin ang mga propesiya. 1 Tesalonica 5:20. Tingnan din ang Mga Gawa 13:1; 21:9; Roma 12:6; 1 Corinto 14:1, 24, 39. Ang mga propeta o mga propesiya ay para sa ikatitibay ng iglesya ni Cristo; at walang katibayang maihaharap mula sa salita ng Diyos na sila’y dapat tumigil bago tumigil ang mga ebanghelista, mga pastor, at mga guro. Ngunit, wika ng tumututol, ‘Napakarami nang mga huwad na pangitain at mga panaginip kaya hindi ako makapagkakaroon ng tiwala sa alin mang tulad nito.’ Totoo na si Satanas ay may kaniyang mga huwad na panggagaya. Lagi siyang nagkaroon ng mga bulaang propeta, at tiyak na maaasahan natin sila ngayon sa kaniyang huling oras ng panlilinlang at pagwawagi. Ang mga nagtatakwil ng gayong mga natatanging paghahayag dahil umiiral ang huwad ay, na may gayunding katuwiran, maaaring lumampas pa at itatwa na kailanman ay naghayag ang Diyos ng kaniyang sarili sa tao sa isang panaginip o isang pangitain, sapagkat ang huwad ay laging umiral.
Ang mga panaginip at mga pangitain ang daluyan na sa pamamagitan ng mga ito’y inihayag ng Diyos ang kaniyang sarili sa tao. Sa pamamagitan ng daluyang ito siya’y nagsalita sa mga propeta; inilagay niya ang kaloob ng propesiya sa hanay ng mga kaloob ng iglesya ng Ebanghelyo, at ibinilang ang mga panaginip at mga pangitain sa hanay ng iba pang mga tanda ng ‘MGA HULING ARAW.’ Amen.
"Ang layunin ko sa mga naunang pahayag ay ang alisin ang mga pagtutol sa paraang ayon sa Kasulatan, at ihanda ang isipan ng mambabasa para sa sumusunod." James White, Brother Miller's Dream, 1-3.
Ang Ikalawang Panaginip ni William Miller
Nanaginip ako na ang Diyos, sa pamamagitan ng isang di-nakikitang kamay, ay nagpadala sa akin ng isang kahong may kakaibang pagkakayari, may habang humigit-kumulang sampung pulgada at parisukat na may gilid na anim na pulgada, na yari sa ebenong kahoy at perlas na may kakaibang pagkakainkrusta. Sa kahong iyon ay may kalakip na susi. Kaagad kong kinuha ang susi at binuksan ang kahon; at, sa aking pagtataka at pagkabigla, nasumpungan kong ito’y puno ng sari-saring uri at sukat ng mga hiyas, diyamante, mga mahalagang bato, at mga baryang ginto at pilak ng lahat ng sukat at halaga, na maganda ang pagkakaayos sa kani-kaniyang mga kinalalagyan sa kahon; at sa gayong ayos ay sumasalamin ang mga ito ng isang liwanag at kaluwalhatiang ang kapantay ay ang araw lamang.
Inakala kong hindi ko tungkulin na ako lamang ang magtamasa ng kagila-gilalas na tanawing ito, bagaman ang aking puso ay labis na nagalak sa kaningningan, kariktan, at kahalagahan ng mga nilalaman nito. Kaya’t inilagay ko ito sa gitnang mesa sa aking silid at ipinabatid ko na ang lahat ng may nais ay maaaring pumarito at masdan ang pinakamaluwalhati at pinakamaningning na tanawing kailanman nasilayan ng tao sa buhay na ito.
Nagsimulang pumasok ang mga tao, sa pasimula kakaunti, ngunit unti-unting dumami hanggang sa maging dagsa. Nang una nilang silipin ang sisidlan, sila’y namangha at sumisigaw sa kagalakan. Ngunit nang dumami ang mga manonood, sinimulan ng bawat isa na guluhin ang mga hiyas, inaalis ang mga iyon mula sa sisidlan at ikinakalat sa ibabaw ng mesa. Nagsimula akong mag-isip na pananagutin ako ng may-ari na isauli sa kaniya ang sisidlan at ang mga hiyas; at kung pababayaan kong maikalat ang mga iyon, kailanma’y hindi ko na maibabalik ang mga iyon sa kani-kanilang mga puwesto sa sisidlan gaya noong una; at nadama kong hindi ko kailanman matutupad ang pananagutang ito, sapagkat napakalaki nito. Kaya nagsimula akong makiusap sa mga tao na huwag hawakan ang mga iyon, ni huwag alisin mula sa sisidlan; ngunit habang lalo akong nakiusap, lalo naman nilang ikinalat ang mga iyon; at ngayo’y waring ikinalat na nila ang mga iyon sa buong silid, sa sahig at sa bawat piraso ng kasangkapan sa silid.
Noo’y nakita ko na sa gitna ng mga tunay na hiyas at barya ay nagkalat sila ng di‑mabilang na dami ng mga huwad na hiyas at palsipikadong barya. Lubhang nag‑alab ang aking poot dahil sa kanilang hamak na asal at kawalang‑utang‑na‑loob, at sinaway at sinumbatan ko sila dahil dito; ngunit habang lalo ko silang sinasaway, lalo naman nilang ikinakalat ang mga huwad na hiyas at palsong barya sa gitna ng mga tunay.
Pagkatapos ay nabagabag ako sa aking kaluluwang ayon sa laman at nagsimulang gumamit ng lakas ng katawan upang itaboy sila palabas ng silid; ngunit habang itinitaboy ko ang isa, tatlo pa ang pumapasok at nagdadala ng dumi at sup at buhangin at lahat ng uri ng basura, hanggang sa matakpan nila ang bawat isa sa mga tunay na hiyas, mga diyamante, at mga barya, na pawang naitago sa paningin. Pinagpira-piraso rin nila ang aking kaban at ikinalat ito sa gitna ng basura. Inakala kong walang sinumang nagbigay-pansin sa aking dalamhati o sa aking galit. Lubos akong pinanghinaan at nawalan ng loob, at naupo at umiyak.
Samantalang ako’y gayon na lamang ang pagtangis at pagluluksa dahil sa aking malaking kawalan at pananagutan, naalaala ko ang Diyos at taimtim akong nanalangin na suguin Niya sa akin ang tulong. Pagdaka’y bumukas ang pinto, at may isang lalaking pumasok sa silid, at noon nama’y nilisan iyon ng lahat ng mga tao; at siya, na may hawak na iskobang panlinis, ay binuksan ang mga bintana at sinimulan niyang i-iskoba ang dumi at mga kalat palabas ng silid.
Ako’y sumigaw sa kanya na magpigil, sapagkat may ilang mahahalagang hiyas na nangalat sa gitna ng basura.
Sinabi niya sa akin na 'Huwag kang matakot,' sapagkat 'aalagaan niya sila.'
Pagkatapos, habang pinalis niya ang dumi at basura—kasama na ang mga huwad na hiyas at mga palsipikadong barya—ang lahat ay pumailanlang at lumabas sa bintana na parang ulap, at tinangay ng hangin. Sa kaabalahan ay ipinikit ko sandali ang aking mga mata; pagdilat ko, wala na ang lahat ng basura. Ang mga mahalagang hiyas, ang mga diyamante, ang mga gintong at pilak na barya, ay nagkalat nang sagana sa buong silid.
Pagdaka’y inilapag niya sa hapag ang isang kaban, na higit na malaki at higit na marikit kaysa sa nauna, at dinakot-dakot niya ang mga hiyas, ang mga diyamante, at ang mga barya, at inihulog ang mga ito sa kaban, hanggang wala ni isa mang natira, bagaman ang ilan sa mga diyamante ay hindi mas malaki kaysa sa dulo ng isang aspile.
Pagkatapos ay tinawag niya ako upang ‘pumarito at masdan.’
Tiningnan ko ang sisidlan, ngunit nasilaw ang aking mga mata sa tanawing iyon. Nagningning ang mga iyon nang sampung ulit kaysa sa dati nilang kaningningan. Inakala kong ang mga iyon ay nagasgas na sa buhangin sa ilalim ng mga paa ng mga masasamang taong nagsabog at niyurakan ang mga iyon sa alabok. Nakasalansan ang mga iyon sa marikit na kaayusan sa sisidlan, bawat isa ay nasa dapat nitong kinalalagyan, na waring walang anumang nakikitang pagpapagal mula sa taong naghagis ng mga iyon sa loob nito. Ako’y napasigaw sa lubos na kagalakan, at ang sigaw na iyon ang nagpagising sa akin. Early Writings, 81-83.
Mga Talababa ni James White
Ang “casket” ay kumakatawan sa mga dakilang katotohanan ng Bibliya hinggil sa ikalawang pagparito ng ating Panginoong Jesucristo, na ipinagkaloob kay Kapatid na Miller upang ipahayag sa sanlibutan.
Ang "susing nakakabit" ay ang kanyang paraan ng pagpapakahulugan sa Salitang Propetiko—ang paghahambing ng Kasulatan sa Kasulatan—ang Biblia ang sarili nitong tagapagpaliwanag. Gamit ang susi na ito, binuksan ni Kapatid na Miller ang "kaha," o ang dakilang katotohanan ng pagparito, sa sanlibutan.
'Ang mga tao ay nagsimulang pumasok, sa pasimula kakaunti ang bilang, ngunit dumami hanggang maging isang malaking pulutong.' Nang unang ipinangaral ni Kapatid na Miller, at ng iilan pang iba, ang doktrina ng Muling Pagparito, napakaliit lamang ang naging bisa nito, at napakakaunti ang napukaw dahil dito; ngunit mula 1840 hanggang 1844, saanman ito ipinangaral, napukaw ang buong pamayanan.
Ang 'hiyas, diyamante, at iba pa' na 'iba't ibang uri at laki' na 'napakagandang nakaayos sa kani-kanilang kinalalagyan sa sisidlan' ay kumakatawan sa mga anak ng Diyos, [Malachi 3:17,] mula sa lahat ng mga iglesya, at mula sa halos bawat antas, at kalagayan ng buhay, na tumanggap ng pananampalataya sa pagparito, at nakitang tumindig nang buong tapang sa kani-kanilang mga katayuan, sa banal na adhikain ng katotohanan. Samantalang gumagalaw sa ganitong kaayusan, ang bawat isa'y tumutupad sa sariling tungkulin, at lumalakad na may pagpapakumbaba sa harap ng Diyos, 'sila'y sumalamin ng liwanag at kaluwalhatian' sa sanlibutan, na pinantayan lamang ng iglesya noong mga araw ng mga apostol. Ang mensahe, [Revelation 14:6, 7] ay waring lumipad sa mga pakpak ng hangin, at ang paanyaya, 'Halikayo, sapagkat ang lahat ng bagay ay nakahanda na,' [Luke 14:17.] ay lumaganap na may kapangyarihan at bisa.
Nang unang magsimulang mangaral ang anghel na lumilipad [Revelation 14:6, 7.] ng walang hanggang mabuting balita, "Matakot kayo sa Diyos, at sa kanya’y magbigay ng kaluwalhatian; sapagkat dumating na ang oras ng kanyang paghatol," marami ang sumigaw sa kagalakan sa pagtanaw sa pagdating ni Jesus at sa panunumbalik, na pagkatapos ay sumalungat at lumibak, at kinutya ang katotohanang ilang sandali bago nito’y pumuno sa kanila ng kagalakan. Ginulo at ipinangalat nila ang mga hiyas. Dinadala tayo nito sa taglagas ng 1844, noong nagsimula ang panahon ng pagkakalat. Tandaan ito: yaong minsang 'sumigaw sa kagalakan' ang siyang gumulo at ipinangalat ang mga hiyas. At wala pang sinumang lubhang nakapagpangalat sa kawan, at nakapagligaw sa kanila mula noong 1844, tulad ng mga dating nangaral ng katotohanan at nagalak dito; ngunit mula noon ay itinanggi ang gawa ng Diyos, at ang katuparan ng propesiya sa ating nagdaang karanasang pang-Adbiyento.
Ang patotoo ni Kapatid na Miller, sa loob ng ilang buwan pagkaraan ng Sigaw sa Hatinggabi, noong ikapitong buwan, 1844, ay na ang pintuan ay nasarhan, at na ang kilusang Advent ay isang kaganapan ng propesiya, at na tayo’y nasa tama sa pangangaral ng panahon. Pagkatapos ay hinimok niya ang kaniyang mga kapatid, sa pamamagitan ng Advent Herald, na manghawak nang matibay, maging matiisin, at huwag maghinanakit laban sa isa’t isa; at di maglalaon ay aariing-ganap sila ng Diyos dahil sa pangangaral ng panahon. Sa ganitong paraan ay ipinagtanggol niya ang mga hiyas, samantalang nadama niya ang kaniyang “pananagutan” para sa kanila, at na “magiging lubhang napakalaki ito.”
Ang 'mga huwad na hiyas at palsipikadong barya' na naikalat sa gitna ng mga tunay, ay malinaw na kumakatawan sa mga huwad na nagbagong-loob, o 'mga anak na banyaga,' [Hosea 5:7.] mula nang isinara ang pinto noong 1844.
Ang ikalawang “sisidlan na higit na malaki at higit na maganda kaysa sa nauna” na pinagtipunan ng nangalat na mga “hiyas,” “diamante,” at “barya,” ay kumakatawan sa malawak na larangan ng buhay na katotohanan sa kasalukuyan kung saan titipunin ang nangalat na kawan, maging ang 144,000, na pawang may tatak ng buhay na Diyos. Wala ni isa man sa mga mahalagang diamante ang maiiwan sa kadiliman. Bagaman ang ilan ay “hindi mas malaki kaysa sa dulo ng karayom,” hindi sila malalampasan ni maiiwan sa araw na ito kapag itinatipon ng Diyos ang Kaniyang mga hiyas. [Malakias 3:16-18.] Maaari Niyang suguin ang Kaniyang mga anghel at apurahin silang ilabas, gaya ng ginawa Niya kay Lot mula sa Sodoma. “Isang maikling gawa ang gagawin ng Panginoon sa ibabaw ng lupa.” “Paiikliin Niya ito sa katuwiran.” Tingnan ang Roma 9:28.
Ang 'dumi at kusot, buhangin, at lahat ng uri ng basura,' ay kumakatawan sa iba’t iba at napakaraming kamaliang naipasok sa gitna ng mga mananampalataya sa Ikalawang Pagparito mula noong taglagas ng 1844. Dito ay babanggitin ko ang ilan sa mga ito.
1. Ang mapangahas na paninindigan na agad tinayuan ng ilan sa mga 'pastol' pagkaraang maipahayag ang Panawagan sa Hatinggabi, na ang solemne at nakalulusaw na kapangyarihan ng Espiritu Santo na umakibat sa kilusang ikapitong buwan ay isang impluwensiya ng mesmerismo. Si George Storrs ay kabilang sa mga unang kumampi sa paninindigang ito. Tingnan ang kaniyang mga sinulat sa hulihing bahagi ng 1844, sa Midnight Cry, na noon ay inilalathala sa lungsod ng New York. Si J. V. Himes, sa Albany Conference noong tagsibol ng 1845, ay nagsabing ang kilusang ikapitong buwan ay nagluwal ng mesmerismong pitong talampakan ang lalim. Ito’y sinabi sa akin ng isang naroroon at nakarinig ng pahayag. Ang iba na aktibong nakibahagi sa panawagang ikapitong buwan ay mula noon ipinahayag ang kilusang yaon na gawa ng Diyablo. Ang iukol ang gawa ni Cristo at ng Espiritu Santo sa Diyablo ay, noong mga araw ng ating Tagapagligtas, kalapastanganan, at kalapastanganan pa rin ito ngayon.
2. Ang maraming pagtatangka hinggil sa pagtatakda ng tiyak na panahon. Mula nang matapos ang 2300 araw noong 1844, hindi iilan ang mga panahong itinalaga, ng iba't ibang indibidwal, para sa kanilang pagwawakas. Sa paggawa nito ay kanilang inalis ang 'mga palatandaan,' at binalot ng kadiliman at pag-aalinlangan ang buong kilusang Advent.
3. Ang espiritismo, kasama ang lahat ng mga guniguni at kalabis-labisan nito. Ang lalang na ito ng Diyablo, na nakaganap ng kakila-kilabot na gawa ng kamatayan, ay lubhang angkop na inilarawan ng 'mga balbas ng kahoy,' at 'lahat ng uri ng basura.' Marami sa mga lumagok ng lason ng espiritismo ang umamin sa katotohanan ng ating nakaraang karanasang Adbent, at mula sa katunayang ito marami ang napaniwala na ang espiritismo ang likas na bunga ng paniniwalang ang Diyos ang nagpatnubay sa mga dakilang kilusang Adbent noong 1843 at 1844. Si Pedro, na nagsasalita tungkol sa mga 'magpapasok ng mga nakapapahamak na heresiya, na pati itinatatwa ang Panginoon na sa kanila'y bumili,' ay nagsabi, 'DAHIL SA KANILA, ANG DAAN NG KATOTOHANAN AY SISIRAAN NG MASAMANG SALITA.'
"4. S. S. Snow na nag-aangking siya ang 'Elias na Propeta'" Ang taong ito, sa kaniyang kakatwa at ligáw na landasin, ay ginampanan din ang kaniyang bahagi sa gawaing ito ng kamatayan, at ang kaniyang pamamaraan ay may tendensiyang ilagay sa masamang pagtingin ang tunay na katayunang nararapat sa mga banal na naghihintay, sa isipan ng maraming matapat na kaluluwa.
Sa talaang ito ng mga kamalian ay maaari ko pang idagdag ang marami pa, gaya ng “isang libong taon” ng Pahayag 20:4, 7, na nasa nakaraan, ang 144,000 ng Pahayag 7:4; 14:1, yaong “bumangon at lumabas mula sa mga libingan” pagkaraan ng pagkabuhay na mag-uli ni Cristo, ang doktrina ng kawalan ng paggawa, ang doktrina ng paglipol ng mga sanggol, at iba pa, at iba pa.
Ang mga kamaliang ito ay lubhang masigasig na ipinamalaganap, at mariing ipinilit sa naghihintay na kawan, anupat nang nagkaroon ng panaginip si Kapatid na Miller, ang mga tunay na hiyas ay “ikinubli sa paningin,” at ang mga salita ng propeta ay naaangkop: “At ang kahatulan ay napaurong, at ang katarungan ay nakatayo sa malayo,” &c. &c. Tingnan ang Isaias 59:14. Noong panahong iyon ay walang pahayagang Advent sa lupain na nagtataguyod ng adhikain ng kasalukuyang katotohanan. Ang Day-Dawn ang huling nagtanggol sa tamang paninindigan ng munting kawan; ngunit iyon ay namatay ilang buwan bago ibinigay ng Panginoon kay Kapatid na Miller ang panaginip na ito; at sa huli nitong paghihingalong pagsisikap ay itinuro nito sa mga banal na pagod at nagbubuntung-hininga ang taong 1877, na noo’y tatlumpung taon pa sa hinaharap, bilang panahon ng kanilang pangwakas na pagliligtas. Sa aba! Sa aba! Hindi kataka-taka na si Kapatid na Miller, sa kaniyang panaginip, ay “umupo at tumangis” sa malungkot na kalagayang ito.
Ang kapatid na si Miller ay ipinikit ang kanyang mga mata sa kamatayan noong Disyembre 22, 1849, na siyang nagbigay-katuparan sa mga sumusunod na salita sa kanyang panaginip: ‘Sa gitna ng kaabalahan ay ipinikit ko ang aking mga mata sandali.’ Ang kahanga-hangang katuparang ito ay napakalinaw na walang sinuman ang mabibigo na makita ito.
Ang sisidlan ay kumakatawan sa katotohanang ukol sa Ikalawang Pagparito na inilathala ni Kapatid na Miller sa sanlibutan, gaya ng tinukoy sa talinghaga ng sampung dalaga. [Mateo 25:1-11.] Una, ang panahon, 1843; ikalawa, ang panahon ng pag-antala; ikatlo, ang sigaw sa hatinggabi, sa ika-pitong buwan, 1844; at ikaapat, ang saradong pinto. Walang sinuman na nakabasa ng mga pahayagan tungkol sa Ikalawang Pagparito mula pa noong 1843 ang magkakaila na isinulong ni Kapatid na Miller ang apat na mahahalagang puntong ito sa kasaysayan ng Ikalawang Pagparito. Ang magkakatugmang sistemang ito ng katotohanan, o “sisidlan,” ay pinagpira-piraso at ikinalat sa bunton ng basura ng mga tumakwil sa sarili nilang karanasan, at itinanggi ang mismong mga katotohanang kanilang, kasama si Kapatid na Miller, buong katapangang ipinangaral sa sanlibutan.
Kung magkagayon ang iglesia ay magiging dalisay at ‘walang kapintasan sa harap ng luklukan ng Diyos,’ matapos nilang ipahayag ang lahat ng kanilang mga kamalian, pagkukulang, at mga kasalanan; at yamang nahugasan na ang mga iyon sa dugo ni Cristo at nabura, sila’y magiging ‘walang dungis ni kulubot, o anumang tulad nito.’ Kung magkagayon ay magniningning sila nang ‘sampung ulit ng dati nilang kaluwalhatian.’ JAMES WHITE Oswego, Mayo, 1850.