Laodicea - Number Four

Ang aspektong aking itinuro, na malamang ay hindi nakita ni Stephen Haskell, bagaman pinanindigan niya ito sa pamamagitan ng pagkilala sa mga katotohanang naglalantad sa katunayang ito, ay na sa kasaysayan sa katapusan ng sinaunang Israel, kasabay mong nasusumpungan ang pasimula ng makabagong Israel na nagsasapaw sa gayunding yugto ng kasaysayan. Nang pinagtitibay ni Cristo ang tipan sa marami sa loob ng isang sanlinggo (dalawang libo’t limandaang dalawampung araw), ang sinaunang Israel ay isinasa-buhay ang karanasan ng Laodicea, nasa bingit ng isusuka mula sa bibig ng Panginoon. Kasabay nito, ang makabagong Israel ay isinasa-buhay ang karanasan ng Efeso. Ang Laodicea ng sinaunang Israel ay ikinakalat at ang Efeso ng makabagong Israel ay iniipon sa mismong gayunding yugto ng kasaysayan.

At “oo,” kung nagtataka kayo, batid ko na ang sanlinggong kung kailan pinagtibay ni Cristo ang tipan, sa katuparan ng Daniel kabanata siyam, na nagsimula sa Kaniyang bautismo at nagtapos sa pagbabato kay Esteban, ay hindi isang literal na dalawang libo’t limang daan at dalawampung araw, ngunit sa propetikong pagbilang ay tiyak na gayon, sapagkat sa propesiya ang isang taon ay katumbas ng tatlong daan at animnapung araw. Ang tatlong daan at animnapung araw na pinarami ng pito ay dalawang libo’t limang daan at dalawampung araw, at ang “tumpak na gitna” ng linggong propetiko na iyon ay ang krus. Sa propetikong pananaw, inilagay ni Cristo ang krus sa tumpak na gitna ng panahong propetiko na dalawang libo’t limang daan at dalawampung araw, kaya’t ipinakikita na ang “pitong ulit” ng Levitico dalawampu’t anim ay itinatatag at ipinagtitibay ng krus ni Cristo. Hindi ito isang aksidente na—gaya ng itinuturo ni Sister White—ang kapuwa “mga banal na talahanayan” ni Habakuk, ang tsart ng 1843 at ang tsart ng 1850, ay mayroong hula ng dalawang libo’t limang daan at dalawampung taon sa pinakasentro ng tsart, at kapuwa tsart ay may krus na nasa tumpak na gitna ng ilustrasyong iyon.

Kasabay ng prinsipyong ang bawat isa sa pitong iglesya ay nauulit sa kasaysayang Millerite at gayundin sa ating kasaysayan ay may isa pang mahalagang prinsipyong kinilala ng unang Adventismo. Ipinakikita ng prinsipyong iyon na ang “panloob at panlabas” na mga linyang propetiko ng iisang kasaysayan ay ginagamit ng Espiritu Santo upang iparating ang katotohanan. Kinilala ito ni Miller at tahasan niya itong itinuro. Wasto niyang itinuro na ang pitong tatak ng Apocalipsis ay kumakatawan sa isang kahanay na kasaysayan na kaugnay ng mga iglesya, ngunit sa gayong kahanay na paglalarawan ang mga tatak ay kumakatawan sa panlabas at ang mga iglesya naman sa panloob na katotohanan ng iisang kasaysayan. Tinalakay rin ni Uriah Smith ang prinsipyong ito at ginamit ang mga salitang “panloob” at “panlabas,” na, sa aking palagay, siyang pinakamainam na paraan upang ipahayag ang dalawang kahanay na linya.

Ngayon ay sisimulan natin ang ating pagsusuri sa pitong iglesia. Mahalagang kilalanin na ang unang dalawang iglesia, at gayundin ang ikatlo at ikaapat na iglesia, ay may ugnayang sanhi at bunga na nangangailangan na sila’y talakayin nang magkakasama. Ang Esmirna ang iglesiang kumakatawan sa mga inuusig ng Roma, at ang Efeso ay ang iglesiang nagdala ng ebanghelyo sa buong sanlibutan.

Ang iglesya sa Efeso ay kumakatawan sa unang iglesya na namuhay nang "maka-Diyos kay Cristo Jesus", na siyang isang "sanhi" na laging nagdudulot ng isang "epekto."

Ang kabanalan ng iglesya sa Efeso ang nagdulot ng pag-uusig na kinakatawan ng iglesya sa Esmirna. Ang dalawang iglesya ay kumakatawan sa ugnayan ng sanhi at bunga, at ang bunga ay nangangailangang pangunahan ng isang sanhi. Ang pag-uusig sa krisis ng batas ng Linggo ay inuudyok ng isang pagpapakita ng tinatawag ni Sister White na “primitibong kabanalan.” Isang kabanalan na naipakita na sa mga nakalipas, o primitibong, kasaysayan.

Ang Hiyaw sa Hatinggabi ng “mga huling araw” ay ang panunumbalik ng “payak na kabanalan” na tinukoy sa nasabing sipi. Ito ay panunumbalik na nagaganap sa isang kilusan, hindi sa isang iglesia. Ang kasaysayang ginagamit ni Kapatid na White upang ilarawan ang panunumbalik ay ang kasaysayan ng “panahong apostoliko,” na kinakatawan ng iglesia sa Efeso. Ang panunumbalik na iyon ay magbubunga ng “pag-uusig.”

Ang "buhay ni Kristo sa lupa" sa susunod na sipi ay kumakatawan sa pasimula ng Iglesia sa Efeso, ngunit nagiging tipo rin ito ng kasaysayan ng Laodiceang Adventismo sa wakas ng sanlibutan.

Ang karanasang kinakatawan ng Efeso ay nagaganap kasabay ng karanasan ng Laodicea. Ang mga Hudyo na mahilig makipagtalo ang mga taga-Laodicea ng sinaunang Israel, at si Cristo at ang Kanyang mga alagad ay mga taga-Efeso ng makabagong Israel. Ipinakilala ni Juan Bautista ang iglesia sa Efeso, at kinakatawan niya ang iglesia sa “mga huling araw” na kinakalaban ng mga taga-Laodicea, na nagsasabing sila ay mga Hudyo, ngunit hindi sila.

Ang Efeso ang “sanhi” at ang Esmirna ang “bunga.” Kumakatawan din ang Pergamo at Tiatira sa isang ugnayang sanhi at bunga. Ang Pergamo ang iglesya ng kompromiso na dinungisan ang Kristiyanismo sa pamamagitan ng pagsasanib nito sa paganismo. Bumagsak ang Simbahang Kristiyano nang tanggapin nito ang palagay na maaaring magsamang umiral sa loob ng sarili nitong nasasakupan ang pagsamba sa diyus-diyosan ng paganismo. Ang emperador na si Constantino ang sagisag ng gayong kasaysayan ng pagkompromiso, at ang kaniyang propetikong papel ay magbunga ng pagtalikod ng tunay na Kristiyanismo bago mahayag ang Kapapahan.

Ang Iglesia sa Pergamos ang "sanhi" at ang Thyatira ang "bunga." Madalas ilahad ng propetang si Daniel ang kasaysayan ng paganismo na umuurong upang bigyang-daan ang papalismo, at ang pagtalikod na nauna sa pagtatatag ng papasiya na tinukoy ni Pablo ay tinatalakay sa Daniel labing-isa.

Ang iglesyang nakipagkompromiso na tumalikod bago pa nahayag sa kasaysayan ang kapangyarihang papal ay kinakatawan ni Daniel bilang “ang mga yaong” na tinalikuran ang “banal na tipan.” Pagkatapos nilang talikuran ang banal na tipan, ang kapapahan, na kinakatawan ni Daniel bilang ang “kasuklamsuklam na nagdudulot ng pagkawasak,” ay iniluklok sa luklukan ng daigdig. Tinutukoy ni Sister White ang huling anim na talata ng ika-labing-isang kabanata ng Daniel nang kanyang sabihin, ang “hula sa ikalabing-isa ng Daniel ay halos umabot na sa ganap na katuparan nito.” Ang huling anim na talata ang pangwakas na katuparan ng ika-labing-isang kabanata ng Daniel, at itinuturo niya na ang kasaysayang kinakatawan ng mga huling talatang iyon ay tinipikal ng Daniel 11:30-36, na tumutukoy sa makasaysayang “sanhi at bunga” na kinakatawan ng Pergamos at Tiatira.

Ang ugnayang sanhi at bunga ng Pergamo at Tiatira, gayundin ang ugnayang sanhi at bunga ng Efeso at Esmirna, ay mauulit sa "mga huling araw." Ang mga Protestante sa Estados Unidos ay makikipagkompromiso sa idolatriya, na kinakatawan ng Pergamo (ang pangunahing tanda ng idolatriya ay ang pagsamba sa araw), at kapag sila’y tumalikod ay naihahanda ang daan para sa tao ng kasalanan, upang muli siyang mahayag ayon sa propesiya. Habang nauulit ang pagtalikod at ang pagkakaluklok ng papasiya sa trono, sabay na ititindig ng Diyos ang isang iglesya na kinakatawan ng Efeso bilang huwaran upang dalhin sa sanlibutan ang mensahe ng Daniel at ng Apocalipsis, at ang pag-uusig na kinakatawan ng Esmirna ay mauulit.

Tatalakayin ko ang huling tatlong iglesia matapos nating isaalang-alang ang katotohanang ang unang apat na tatak ng Apocalipsis ay bumubuo ng isang panlabas na linya ng katotohanan na kahanay sa panloob na linya ng katotohanan na kinakatawan ng unang apat na iglesia. Gaya ng nauna nang nabanggit, ganito ang pahayag ni Uriah Smith:

Ipinakita natin na ang unang apat na iglesia ay kumakatawan sa dalawang relasyong “sanhi at bunga” na inuulit sa “mga huling araw.” Batay sa mga tagapagpasimuno ng Adventismo, at higit na mahalaga, batay sa awtoridad ng Salita ng Diyos, ang apat na panloob na kasaysayang iyon ng iglesia ay nararapat magkaroon ng katumbas na panlabas na kasaysayan na kinakatawan ng unang apat na tatak. Ang una at ikalawang tatak ay sumasalamin sa gayunding mga katangian ng Efeso at Smirna, ngunit gumagamit ng puting kabayo upang katawanin ang gawain ng pagdadala ng Kristiyanismo sa sanlibutan. Ito ay kumakatawan sa panlabas na gawain ng iglesia, at ang ikalawang tatak ay kumakatawan sa malawakang pagdanak ng dugo sa Smirna na inilarawan sa pamamagitan ng isang pulang kabayo.

Ang aklat ni Zechariah ay naglalaman ng ilang sipi na tuwirang kinikilala ang apat na kabayo na kinakatawan ng unang apat na tatak ng Pahayag. Sa isa sa mga siping iyon sa kabanata sampu, itinutukoy ni Zechariah na kapag ibinuhos ang huling ulan, ang "kawan ng Juda," na siyang "bahay" ng Diyos, ay gagawing "kaniyang mainam na kabayo sa pakikidigma."

Paulit-ulit na itinuturo ni Ellen White na ang pagbubuhos ng Espiritu Santo sa Pentekostes ay isang tipo ng huling ulan na ngayo’y ibinubuhos. Ang gawaing isinagawa para sa sanlibutan sa Pentekostes ay kinakatawan ng iglesia sa Efeso, at ang iglesia sa Efeso ang nagdudulot ng pag-uusig na kinakatawan ng Esmirna, na inilalarawan ni Juan bilang ang “pulang kabayo” ng ikalawang tatak. Ang unang dalawang tatak ay tumutugma sa unang dalawang iglesia at inilalarawan nila ang “mga huling araw,” kung kailan ibinubuhos ang huling ulan.

Pinipili rin ng Espiritu ng Propesiya kapwa ang wakas ng ikatlong tatak at ang pasimula ng ikaapat na tatak, kaya’t pinagdurugtong niya ang mga iyon (sanhi at bunga), at sa gayon ay inilalagay niya ang kasaysayang kinakatawan bilang umiiral sa kanyang kapanahunan at sa “mga huling araw.”

Sa sariling kasaysayan ni Sister White (na isinulat noong 1898), ang diwa ng kompromiso na naghahanda ng daan upang ang Papado ay muling maipaluklok sa trono ay buhay na at ganap na umiiral, sapagkat ang pagtalikod ng Protestantismo na nagsimula sa pagtanggi sa mensahe ng unang anghel noong tagsibol ng 1844 ay nagsimula na (noong 1863) na manghimasok sa sungay ng Protestanteng Adventismo.

Ang kompromiso ng Pergamos ay inilalarawan bilang isang “pares” ng timbangan sa ikatlong selyo. Ang dalawang timbangan sa pagsukat ay kumakatawan sa mandarayang pagtitimbang. Ang ikatlong selyo ay humahantong sa ikaapat na selyo, na inilarawan ng isang “maputlang kabayo” ng “kamatayan,” at sa gayon ay kumakatawan sa pagpaslang sa milyon-milyon na ginawa ng kapapahan noong Madilim na Panahon. “Impiyerno” ang sumusunod sa maputlang kabayo ng kapapahan. Ang kasaysayan ng ikatlo at ikaapat na selyo ay kahambing ng kasaysayan ng mga iglesya ng Pergamos at Thyatira. Ang kompromiso ni Constantine ay isang progresibong gawain; kaya’t ang espiritu ng kompromiso ay aktibo na sa personal na kasaysayan ni Sister White, gaya noong panahon ni Pablo nang sinabi niya na “gumagawa na ang hiwaga ng kasamaan.” Ang pagtalikod na nauuna sa pagkakaluklok ng kapapahan ay laging isang progresibong kasaysayan, at na “ang kasaysayan ay uulitin. Ang nangyari na ay muling mangyayari.”

Tinukoy ni James White ang isa pang propetikong anomalya sa pitong iglesia at sa pitong tatak. Itinuturo niya ang isang sinadyang kaibhan sa pagitan ng unang apat na iglesia at ng huling tatlong iglesia; at muli, ang gayunding kaganapan sa unang apat na tatak at sa huling tatlong tatak.

Hindi isinama ni James White ang katotohanang ang gayon ding padron ay umiiral sa mga trumpeta, subalit umiiral nga ito. Ang unang apat na trumpeta ay mga trumpeta, ngunit ang huling tatlong trumpeta ay ang tatlong “sa aba.” Ang unang apat na trumpeta ay kumakatawan sa paghatol ng Diyos laban sa paganong Roma dahil sa batas sa Linggo ni Constantino noong taong 321, at ang tatlong “sa aba” ng mga trumpeta ay kumakatawan sa Islam. Ang unang dalawang “sa aba” ng mga trumpeta ay mga paghatol laban sa Roma Papal dahil sa batas sa Linggo na ipinatupad nito noong 538, at ang ikatlong “sa aba” ng mga trumpeta ay para sa krisis ng batas sa Linggo na darating sa lubhang nalalapit na hinaharap.

Ginagamit ni Joseph Bates ang pagkaunawa ng mga pasimuno na ang huling tatlong iglesia ay iisang sagisag upang ilarawan ang tatlong kasabay na iglesia sa kapanahunang Millerita. Ang lahat ng pagbibigay-diin sa nasabing sipi ay inilagay ni Bates.

Sa kasaysayang Millerite, ang Sardis ang iglesya na may pangalang nag-aangking buhay, subalit patay ito.

Laging may pangalan ang bayan ng Diyos. Ang pangalan sa kasaysayan mula Efeso hanggang Pergamo ay Kristiyano. Ang pangalan noong pamumunong papal ay ang iglesia sa ilang. Ang pangalang ginamit mula nang ipakilala ang tala sa umaga, si John Wycliffe, ay Protestante. Sa panahon ng wakas noong 1798, nasimulan na ng mga Protestante ang kanilang pagbabalik sa komunyon ng Roma. Ang lahat na kinakailangan noon ay isang pagsubok na magpapahayag na, sa kabila ng kanilang ipinahahayag na pangalan, hindi na sila ang hinirang na iglesia. Noong tagsibol ng 1844, naabot nila ang pagsubok na magpapahayag na hindi na sila ang iglesia na nagdadala ng pangalang tipan ni Kristo. Ang salaysay tungkol kay Elias ay nagbibigay ng napakadetalyadong ikalawang saksi sa katotohanang ito. Nang ipamalas nila ang kanilang tunay na pagkatao, naging mahirap sa pasimula para sa mga Millerite na matukoy na ipinamalas ng mga Protestante na sila’y naging mga anak na babae ng Babilonya. Ngunit sa kalaunan ay ginawa nga iyon ng mga Millerite, at sinimulan nilang tawagin ang mga kaluluwa na lumabas mula sa mga bumagsak na iglesiang iyon bilang pagtupad sa mensahe ng ikalawang anghel. Pagkatapos ay nagkaroon ng isang proseso ng pagsubok na magpapamalas sa mga Millerite ng kanilang sariling mga katangian. Sila ba ay mga taga-Filadelfia o mga taga-Laodicea?

Sumunod ang mga Filadelfiano kay Cristo patungo sa Kabanal-banalang Dako, at yaong mga Milerita na tumangging gawin ito ay naghayag ng likas ng mga Laodiceano. Kaya, nasusumpungan natin ang lohika sa pagpapakilalang ginawa ni Bates na ang tatlong iglesia ay magkakasabay na umiiral sa iisang kasaysayan. Ang kasaysayang iyon ay natupad sa loob ng propetikong balangkas ng talinghaga ng sampung dalaga, na, ayon sa ipinapaalam sa atin ng inspirasyon, ay natupad na at matutupad pa hanggang sa huling titik.

Sa huling tatlong iglesya, ang mga nasa labas ng kilusang Millerita ay kinakatawan bilang Sardis, at ang mga nasa loob ng kilusan ay kinakatawan bilang alinman sa Filadelfia o Laodicea. Ang tatlong iglesyang iyon ay itinukoy sa Pahayag kabanata 3, at ang unang apat na iglesya ay nasa kabanata 2. Kaya, kapag tumutukoy si Sister White sa kasaysayan ng kabanata 3 ng Pahayag, itinutukoy niya ang mismong mga iglesyang katatapos lamang tukuyin ni Joseph Bates.

Ang tatlong iglesiang magkakasabay na umiral sa kasaysayan ng mga Millerita ay muling lumilitaw sa wakas ng Adventismo. Kinilala ni Joseph Bates ang mga dinamika ng panahon ng mga Millerita at itinuring niyang ang Sardis ay ang mga anak na babae ng Babilonia; ang mga ito ang pinatutungkulan ng ikalawang mensahe ng anghel. Tinutugunan niya ang tunggalian sa pagitan ng munting kawan na sumunod kay Cristo patungo sa Kabanal-banalang Dako noong ika-22 ng Oktubre, 1844, at ng mga tumangging umalis mula sa Banal na Dako. Sinisikap niyang tawagin ang mga Laodiceano na lumabas mula sa kadilimang kanilang tinanggap, at kahit bahagi man ng kanilang Laodiceang pagkabulag ay bunga ng katotohanang si William Miller ay humawak ng nangungunang posisyon sa kilusang Laodiceano. Ito ang gayunding tunggalian na itinukoy sa mensahe sa Filadelfia.

Ang isang krisis panrelihiyon ay laging nagbubunga ng dalawang uri ng mga mananamba, gaya ng nangyari sa Dakilang Pagkabigo. Ang balabal ng Protestantismo ay katatanggal pa lamang kay Sardis, sapagkat sila’y bumalik sa Roma at opisyal na naging anak na babae ng Roma. Pagkaraan, ang balabal ay tinaglay ng Adbentismong Milerita, ngunit di maglalaon, isang pagsubok ang magbubunga ng dalawang uri ng nag-aangking sila ang munting kawan. Isang tunay na kawan at isang huwad na kawan. Si Bates ay kumakatawan sa munting kawan na sumunod kay Cristo sa Kabanal-banalang Dako. Ang pakikibaka niya ay laban sa mga taga-Laodicea na nag-aangking sila ang munting kawan. Bilang isang taga-Filadelfia, ang pakikibaka ni Bates ay laban sa sinagoga ni Satanas, isang pangkat na nag-aangking bayan ng Diyos, subalit nagsisinungaling at hindi mga Judio.

Kapag ang talinhaga ay matutupad sa huling pagkakataon sa katapusan ng Adventismo, magkakaroon ng isang hinirang na bayang tipan na nilampasan sa panahon ng wakas noong 1989, gaya ng nilampasan ang pamunuan ng mga Hudyo sa kapanganakan ni Cristo, na kumakatawan sa panahon ng wakas sa kasaysayang propetikong iyon. Nang umabot ang kasaysayan ni Cristo sa matagumpay na pagpasok sa Jerusalem, ang kasaysayan ng Midnight Cry sa kapanahunan ng mga Millerita ay naipakita bilang tipo. Paulit-ulit na iniuugnay ng Inspirasyon ang palatandaan ng krus sa Dakilang Pagkabigo ng 1844. Si Judas ay kumakatawan sa mga taga-Laodicea sa kasaysayan ni Cristo, at ang mga apostol ay ang mga taga-Filadelfia. Sa loob ng tatlo’t kalahating taon pagkaraan ng krus, ang mga taga-Filadelfia, na kinakatawan ni Bates, ay nagtangkang tawagin ang mga taga-Laodicea na lumabas mula sa isang bumagsak na iglesia na kinakatawan ng alagad na si Judas Iscariote.

Noong 1989, ang dating hinirang na bayan ng tipan ay tinanggihan ang liwanag na nabuksan at sila’y nilampasan. Nang dumating ang unang pagkadismaya noong Hulyo 18, 2020, nagsimula ang proseso ng pagsubok sa mga dating wari’y kabilang sa iisang kilusan. Gayon pa man, ang isang uri ay mga Laodiceano at ang kabilang uri ay mga Filadelfiano. Kung paanong si Judas ay nakipagtipan nang makaitlo sa Sanedrin upang ipagkanulo si Cristo bago ang krus, gayon din ang mga Laodiceano sa kasaysayan pagkatapos ng Setyembre 11, 2001 ay mabibigong samantalahin ang tatlong pagkakataon upang magsisi. Sa nalalapit na batas ng Linggo ay mahahayag, kasingtiyak ng pagkakabigti ni Judas sa isang punongkahoy, na ang mga Laodiceano ay hiwalay sa mga Filadelfiano. Sa pag-aani inihihiwalay ang mga damo sa trigo. Mabilis na nating nilalapitan ang pag-aani na iyon.

Ang mga katotohanang ito ay makikilala lamang kung tayo ay handang maunawaan na ang tanging metodolohiyang biblikal na makapaglalantad at makapagtatatag ng ‘katotohanan’ ay ang ‘historisismo’. Ang tunay na metodolohiya ay hindi preterismo, futurismo, dispensasyonalismo, woke-ismo, kahusayan sa gramatika o sa kasaysayan, o anumang baryasyon ng maraming satanikong palsipikasyon. May isang kilalang parirala na iniuugnay sa isang pilosopo ng ikalabimpitong siglo na nagngangalang Jean-Jacques Rousseau na naipanahayag sa maraming paraan, ngunit ang diwa ng kaisipan ay ito: “Ang kamalian ay maraming ugat, ngunit ang katotohanan ay iisa lamang.” Ang ‘Katotohanan’ ay ang Alfa at Omega na tulad ng isang ugat na mula sa tuyong lupa.

Ang mga katotohanang kasalukuyan nating ibinabahagi ay dapat kilalanin sa kontekstong ang paglago ng katotohanan ay paunlad sa buong kasaysayan, at higit sa lahat, ang ating pag-unawa sa katotohanan ay dapat ilagay sa konteksto ng Alpha at Omega, ang konteksto ng pagtutumbas ni Jesus ng wakas ng isang bagay sa pasimula nito.

Ang ikaapat na iglesia ay ang Thyatira, at kinakatawan nito ang panahong ang kapapahan ay namuno bilang ikalimang kaharian ayon sa hula ng Biblia, na siya ring panahong ang iglesia sa ilang ay nasa pagkabihag. Ang pagkabihag ng espirituwal na Israel sa kamay ng espirituwal na Babilonia sa loob ng isang libo’t dalawang daan at animnapung taon ay inilarawan sa tipo ng pagkabihag ng literal na Israel sa literal na Babilonia sa loob ng pitumpung taon.

Ang pitumpung taon ng pagkabihag sa Babilonia ay kinakatawan ng iglesia sa Tiatira. Ang iglesia sa Tiatira ang epekto na nilikha ng sanhi, na kinakatawan ng Pergamo. Ang Pergamo ay sinasagisag ni Constantino, ang emperador na pinaghalo ang idolatriya at ang Kristiyanismo. Ang sagisag ng kanyang idolatriya ay ang pagsamba sa araw. Ang dahilan ayon sa Kasulatan kung bakit ang sinaunang Israel ay dinala sa pagkabihag para sa pitumpung taon na kinakatawan ng Tiatira ay sapagkat ang kanilang mga hari ay nakipag-ugnayan at nakipag-alyansa sa mga bansang sumasamba sa diyus-diyusan sa kanilang paligid, isang tuwirang paghihimagsik laban sa Salita ng Diyos. Muling-muli nang binalaan ng Diyos ang Israel na huwag makihalubilo sa mga bansang pagano sa kanilang paligid. Ang Sampung Utos, yaong mismong ipinagkatiwala sa sinaunang Israel upang kanilang ingatan, ay tahasang nagbabawal ng pagsamba sa mga diyus-diyusan. Nang dumaan ang Panginoon sa harap ni Moises sa yungib ng Horeb at ihayag ang Kanyang likas, dalawang ulit Niyang isinama ang mismong babalang ating tinutukoy.

Makadalawang ulit na binalaan ng Diyos ang sinaunang Israel sa mismong siping ito, at marami pang ibang biblikal na patotoo tungkol sa utos sa sinaunang Israel na huwag silang makipagtipan sa mga bansang sumasamba sa diyus-diyosan na nakapaligid sa kanila. Ang mga kompromisong iyon ay nagsimula sa pagtakwil ng sinaunang Israel sa Diyos at sa Kaniyang teokrasya. Nang ninais nila ang isang hari, ipinahintulot ng Diyos na magkaroon sila ng hari, at mula noon, ang karamihan sa lahat ng mga hari, at lalong tiyak ang bawat hari ng hilagang sampung lipi, ay binale-wala ang mismong utos na iyon. Ang simulain na nag-aatas na ang Israel ay hiwalay at natatangi mula sa mga bansang sumasamba sa diyus-diyosan sa paligid nila ay itinakwil, at ito ay inilalarawan ng kompromisong na siyang kalaunan ay sinagisagan ni Constantino. Ang Pergamos at si Constantino ay kumakatawan sa rebelyon ng mga hari ng Israel na nagpasok ng idolatriya sa iglesia ng Diyos. Ang pagtalikod na nagsimula kay Haring Saul ay sumagisag sa pagtalikod ng iglesiang Kristiyano na humantong sa pagkabihag sa espirituwal na Babilonya. Ang banal na kasaysayan na nagsimula kay Haring Saul hanggang sa pagkabihag sa Babilonya ay sinasagisag ng iglesia ng Pergamos. Ang sumunod na pitumpung taong pagkabihag ay ang iglesia ng Thyatira.

Ang Efeso ay kumakatawan sa iglesia na humahayo upang sakupin ang Lupang Pangako. Ang Efeso ay kumakatawan sa panahon ni Moises at sa pagpapalaya ng Israel mula sa pagkaalipin sa Egipto.

Ang kasaysayang kinakatawan ng pagpapalaya mula sa Ehipto ay nauulit sa mga huling araw. Kaya, ito’y naulit din sa kasaysayang Milerita. Dahil dito, paulit-ulit na tinutukoy ni Kapatid na White ang kasaysayang iyon upang ilarawan ang kasaysayang Milerita. Iniuugnay niya ang Dakilang Pagkakadismaya ng 1844 sa pagkadismaya ng mga Hebreo nang sila’y nakatayo sa harap ng Dagat na Pula, samantalang ang hukbo ni Paraon ay lumalapit sa kanila mula sa likuran. Iniuugnay rin niya ang kasaysayan ng pagpapalaya mula sa Ehipto sa panahon ni Cristo; kaya’t ang pagkadismaya ng mga alagad sa krus ay inilalarawan sa pamamagitan ng tipo ng pagkadismaya sa Dagat na Pula, na siya ring naging tipo ng Dakilang Pagkakadismaya ng 1844. Ang pagkadismaya sa krus ay kumakatawan sa simula ng iglesia sa Efeso. Ang panahon ni Moises sa pasimula ng sinaunang Israel ay kinakatawan ng iglesia sa Efeso, na siya ring naging tipo ng pasimula ng makabagong Israel sa panahon ni Cristo. Ang dalawang kasaysayang ito ay kapwa kinakatawan ng iglesia sa Efeso. Ang mga katotohanang tinutukoy natin dito ay madalas nang naipahayag sa publiko sa paglipas ng mga taon ng Future for America, kaya’t nagbibigay lamang ako ng isang pangkalahatang-ideya.

Sa kasaysayan ni Cristo, natatagpuan natin ang pasimula ng bayan ng bagong tipan, na ibinabangon samantalang ang hinirang na bayan ng naunang tipan ay pinalalagpasan. Ang kasaysayan ni Cristo ang wakas ng sinaunang Israel; at sa kasaysayan ng pagliligtas mula sa Ehipto sa pasimula ng sinaunang Israel ay may isang hinirang na bayan ng naunang tipan na pinalagpasan para sa isang bayan ng bagong tipan.

Sa kasaysayan ni Kristo, ang dating bayang hinirang ay sumapit sa pangwakas nitong hantungan noong taóng 70 sa pagkawasak ng Jerusalem. Sa pasimula, noong panahon ni Moises, ang dating bayang hinirang ay nangamatay sa ilang sa loob ng apatnapung-taóng panahon, at sina Josue at Caleb ang naging mga kinatawan ng bagong bayang hinirang na nakatakdang magdala ng mensahe patungo sa Lupang Pangako, gaya ng ginawa ng mga apostol sa kapanahunan ng iglesia sa Efeso na dinala ang ebanghelyo sa sanlibutan.

Ang pasimula at wakas ng sinaunang Israel, at gayon din ang pasimula ng makabagong-panahong Israel, ay pawang tumutukoy sa isang paglipat mula sa dating hinirang na bayan tungo sa bagong hinirang na bayan. Sa patotoo ng dalawa o tatlo ay napagtitibay ang isang bagay; at ang bawat isa sa tatlong hanay ng mga saksi ay tumutukoy sa pakikipaghiwalay sa naunang hinirang na bayan, at ang mga saksing ito ay nagtataglay ng lagda ng Alpha at Omega, ang Siyang tumutukoy sa wakas mula sa pasimula. Magkakaroon ng isang dating hinirang na bayan na lalaktawan kapag ang Diyos ay makikipagtipan kasama ang isang daan at apatnapu't apat na libo. Ang Diyos ay hindi may-akda ng kaguluhan; hindi Siya nagbabago at ang Kaniyang salita ay hindi kailanman nabibigo.

Ang pagliligtas mula sa Egipto at ang mga pagtatagumpay na ginawa ng Diyos sa pamamagitan ni Josue ay kinakatawan ng Iglesia ng Efeso, ngunit ang Iglesia ng Efeso ay nakatakdang mawalan ng unang pag-ibig. Nang inilagak si Josue sa kapahingahan, sumibol ang ibang salinlahi, na siyang tanda ng panahong kinakatawan ng Iglesia ng Esmirna. Ang kamangha-manghang gawa ni Josue sa paglilinis ng Lupang Pangako ay hindi kailanman lubos na natupad, sapagkat nasiyahan ang bayan sa kanilang sarili at tinalikuran ang gawaing ipinagkatiwala kay Josue. Nawalan sila ng unang pag-ibig. Nagpatuloy ang panahong iyon hanggang sa itakwil ng Israel ang Diyos at pinahiran ni Samuel ng langis si Haring Saul, at sa gayo’y nagsimula ang Iglesia ng Pergamo.

Bagaman ang Smyrna ay isa sa dalawang iglesia na hindi tumanggap ng pagsaway mula sa Panginoon, nagpapatotoo ang kasaysayan na sa mga pinaslang bilang mga martir sa panahong iyon ay may ilan na ang mga motibasyon ay nakabatay sa makatao at hindi sa maka-Diyos na mga udyok. Nagsisimula ang aklat ng Mga Hukom sa pagtukoy sa kamatayan ni Josue, at may isang talata na inuulit nang makalawa sa aklat na siyang naglalarawan sa kasaysayan ng mga hukom. Ang ikalawang pagbanggit sa talatang iyon ay nasa huling talata ng aklat. Ang unang talata ng aklat ay tumutukoy sa katapusan ni Josue, at ang huling talata ay naglalagom ng kasaysayan.

Gaya sa kasaysayan ng Esmirna, ang “sarili” ang pangunahing tema mula sa simula hanggang sa wakas. Sapagkat wala silang hari, ipinasya nilang gawin ang anumang naisin nila. Ang kawalan ng patnubay ang tinukoy ni Haskell sa kasaysayan ng Esmirna, na kinatawan ng kawalan ng aktibong Espiritu ng Propesiya. Sa kapwa kasaysayan, ang kawalan ng patnubay ay nagbukas ng pintuan upang ang mga pagpapasya ay gawin batay sa sariling mga udyok ng isang tao. Ang Efeso ay kumakatawan sa paglaya mula sa Ehipto. Ang kasaysayang nakatala sa Aklat ng mga Hukom ay kinakatawan ng iglesya ng Esmirna. Ang panahon mula kay Haring Saul hanggang sa pagkabihag sa Babilonya ay kinakatawan ng iglesya ng Pergamo, at ang pagkabihag sa Babilonya ay kinakatawan ng iglesya ng Tiatira.

Kaayon ng penomenong kinilala ng mga tagapanguna, may isang paghahating apat at tatlo sa mga iglesia, mga selyo, at mga trumpeta, at ang unang apat na iglesia sa kasaysayan ng sinaunang Israel ay nagsisimula sa pagkaalipin sa Ehipto at nagwawakas sa pagkatapon sa Babilonia, sapagkat ang Alpha at Omega ay laging iniuugnay ang wakas sa pasimula. Ang unang apat na iglesia sa kasaysayan ng makabagong Israel ay nagsisimula sa pagpapasakop ng mga Hudyo sa kapamahalaang Romano at nagwawakas ang apat na iglesia sa pagpapasakop ng mga espirituwal na Hudyo sa espirituwal na Roma sa loob ng isang libo’t dalawang daan at animnapu’t taon.

Ang sumunod sa Thyatira ay ang Sardis, na nagsimula nang sila’y lumabas mula sa pagkabihag sa Babilonya na inilalarawan ng Thyatira. Ang Sardis ang iglesya na may pangalang nabubuhay, ngunit hindi ito nabubuhay. Ang kanilang pag-aangkin ng buhay ay isang kasinungalingan. Nakawiwiling pansinin, sa lahat ng pitong iglesya, ang salitang Sardis lamang ang walang kahulugan. May mga kahulugang iniuugnay sa Sardis batay sa konteksto ng kasaysayan at mga talata, ngunit walang etimolohikal na kahulugan ang pangalang ito. Mayroon itong pangalan, ngunit wala.

Pagkatapos ng pagkatapon sa Babilonia, muling itinayo nila ang Jerusalem at ang templo. Nagkaroon silang muli ng pangalan, sapagkat ipinangako ng Diyos na ilalagay Niya ang Kanyang pangalan sa Jerusalem. Ngunit ang Kanyang pangalan ay kumakatawan sa Kanyang likas na katangian, at ang kawalan ng Kanyang personal na presensya ay nagpatunay na taglay nila ang pangalang kumakatawan sa buhay, subalit sa katotohanan, wala na sa kanila ang presensyang nagbibigay-buhay. Ang totoo, ang nasa kanila lamang ay pagpapahayag at pagkukunwari.

Ang huling tinig sa Sardis ay nangako ng isang Elias na darating bago ang dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon. Para sa sinaunang Israel, ang pagkawasak ng Jerusalem ang dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon. Dahil dito, tinutukoy ni Kapatid na White ang pagkawasak ng Jerusalem noong 70 AD bilang isang paglalarawan ng dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon na kinakatawan ng pitong huling salot. Ang iglesya ng Filadelfia ay nagsimula sa tinig ni Juan Bautista na sumisigaw sa ilang, at sa gayo’y nagsilbing tipo ng tinig ni William Miller. Ang mga tinig nina Juan Bautista at William Miller ay iniharap ang mensahe sa Laodicea sa isang bayang naniniwalang maayos ang lahat, samantalang lubhang mali ang lahat. Kapwa nina Juan Bautista at William Miller ay inilagay ang palakol sa ugat ng punongkahoy. Ang mensahe sa Sardis ay na mayroong "iilang pangalan maging sa Sardis na hindi nadungisan ang kanilang mga kasuutan; at sila’y lalakad na kasama ko na nakaputi: sapagkat sila ay karapat-dapat." Si Juan Bautista at si William Miller ay kumakatawan sa mga lumabas mula sa kapanahunang kinakatawan ng Sardis at karapat-dapat na lumakad na kasama ni Cristo.

Ang pitong iglesia sa Aklat ng Pahayag ay kumakatawan sa kasaysayan ng mga apostol hanggang sa Ikalawang Pagparito ni Cristo, at ang pitong iglesia ay kumakatawan din sa kasaysayan ng sinaunang Israel mula sa propetang si Moises hanggang sa Unang Pagparito ni Cristo.

Ang pagliligtas mula sa Egipto ay kinakatawan ng iglesia sa Efeso, at ang sagisag ng iglesia sa Efeso sa kasaysayang iyon ay si Josue. Matapos mabigo ang mga inilabas ng Diyos mula sa Egipto sa sampung magkakasunod na pagsubok, inalis ng Panginoon ang tipan sa mga rebelde at ibinigay ito kina Josue at Caleb.

Tinutukoy ni Kapatid na White na kumakatawan sina Josue at Caleb sa mga “na dinatnan ng mga katapusan ng mga panahon,” na “nakikipagtipan sa Diyos sa pamamagitan ng hain.”

Ang tipang muling pinagtitibay, gaya ng kinakatawan ng muling pagtitibay nito kina Josue at Kaleb, ay ang tipan sa isang daan at apatnapu’t apat na libo at sa malaking pulutong. Ito ay muling pinagtitibay pagkatapos na ang orihinal na bayang hinirang sa tipan ay hiniwalayan ng Diyos at itinalagang mamatay sa ilang. Ang tipan sa isang daan at apatnapu’t apat na libo ay isinasakatuparan sa mismong kasaysayan kung kailan ang dating bayang hinirang ay itinakwil.

Ang Efeso ay nangangahulugang “kanais-nais,” at ang gawaing natupad nina Josue at ng unang iglesia ay “kanais-nais.” Nang pangunahan ni Josue ang bayan ng Diyos patungo sa Lupang Pangako, siya’y lumabas na sumasakop. Ang unang selyo ay kaayon ng iglesia sa Efeso, at ito ay kinakatawan ng isang puting kabayo na lumalabas na sumasakop. Ito ay totoo kay Josue at sa apostolikong iglesia. Ang unang selyo ay kaayon ng iglesia sa Efeso sa kapwa sinaunang at makabagong Israel.

Ang Smyrna ay nagmula sa salitang “myrrh,” na isang langis na ginamit sa pag-eembalsamo ng mga patay. Ang ikalawang tatak ay kinakatawan ng isang pulang kabayo na pinagkalooban ng “isang malaking tabak” at “kapangyarihan” upang alisin ang “kapayapaan sa lupa,” na ang ibig sabihin, sa kasaysayang iyon, ay “magpapatayan ang mga tao.” Ang ikalawang tatak ay kaagapay ng iglesia ng Smyrna, at kinakatawan nito ang awtoridad na ibinigay sa mga kaaway ng Diyos, na nagpapahintulot sa kanila na madaig at pumatay sa bayan ng Diyos. Ito ay natupad sa panahong sumunod sa iglesiang apostoliko at gayundin sa kasaysayan ng mga Hukom. Sa dalawang kasaysayang iyon, pinahintulutan ng Diyos ang mga kapangyarihang nasa labas ng Kanyang bayan na magdala ng digmaan at kamatayan laban sa Kanyang bayan. Sa iglesiang apostoliko, ang digmaang iyon ay udyok ng pagtanggi sa relihiyon ni Cristo, na sa naunang panahon ng Efeso ay hindi magapi habang dinadala nito ang ebanghelyo sa sanlibutan. Ang udyok ng mga kaaway ng bayan ng Diyos sa panahon ng mga Hukom ay nakabatay sa naunang panahon ng Efeso, kung saan ipinamalas ng Diyos ang Kanyang kapangyarihan sa Egipto at sa mga sumunod na bansa na sinakop sa pamamagitan ni Josue. Ang ikalawang tatak ay kaagapay ng iglesia ng Smyrna kapwa sa sinaunang Israel at sa makabagong Israel.

Ang Pergamos ay nangangahulugang isang "napapaderang muog," kaya’t kumakatawan sa kastilyo ng isang hari. Ang ikatlong tatak ay kaagapay ng Pergamos at kumakatawan sa kasaysayan kung saan isinasakatuparan ng mga hari ng lupain ang paghatol ng tao laban sa paghatol ng Diyos. Samakatuwid, ang pagsukat, o ang paghatol na kinakatawan ng "dalawang" timbangan na tumitimbang sa "trigo," "sebada," "langis" at "alak," ay tumutukoy sa makaharing kapangyarihang pantao, na laging may kapintasan kung ihahambing sa paghatol ng Diyos. Alalahanin na ang tapat na pagsukat o tapat na pagtitimbang ay hindi nangangailangan ng dalawang timbangan. Ang dalawang timbangan ay kumakatawan sa hindi pantay na paghatol.

Ang "sebada" ay sagisag ng handog na "unang bunga" ng kapistahan ng Paskuwa, at ang "trigo" ay sagisag ng handog na "dalawang tinapay na iwinawagayway" sa kapistahan ng Pentekostes. Ang "langis" ay sagisag ng Espiritu Santo at ang "alak" ay sagisag ng doktrina. Ang Pergamos sa panahon ng sinaunang Israel ay ang panahon ng mga haring nagkompromiso sa Israel na nagdala ng kahatulan sa kaayusan ng pagsamba ng Diyos, na kinakatawan ng panahon mula Paskuwa hanggang Pentekostes. Ang mga katotohanan ng salita ng Diyos ay kinakatawan ng "alak" at "langis." Sa kapwa sinaunang at makabagong Israel, ang iglesya ng Pergamos ang panahong sinusubukan ni Satanas na maisakatuparan ang hindi niya nagawa sa pamamagitan ng pagbububo ng dugo sa kasaysayang kinakatawan ng Smyrna. Sa Pergamos, tinangka ni Satanas na wasakin ang bayan ng Diyos at ang katotohanan ng Diyos sa pamamagitan ng pagkokompromiso, hindi sa pamamagitan ng pagbububo ng dugo gaya ng kinakatawan sa Smyrna. Ang pagkokompromiso ng mga hari ng sinaunang Israel ay lumalarawan sa pagkokompromiso ni Constantino sa makabagong Israel.

Ang Thyatira ay nangangahulugang “hain ng lubos na pagsisisi” at tumutukoy sa diwa ng pagiging martir na ipinagkakaloob ng Diyos sa Kaniyang bayan na pinapatay alang-alang sa Kaniyang pangalan. Ang hain ng lubos na pagsisisi ay kumakatawan sa kahandaang maglingkod kay Kristo sa lubhang mabibigat na kalagayan, gaya ng inilalarawan nina Daniel, Sadrac, Mesac at Abednego sa panahon ng pitumpung taong pagkabihag; at kinakatawan din nito ang hain ng mga Waldensian, mga Huguenot at iba pa na pinahirapan, ibinilanggo, siniraan at pinaslang ng awtoridad na papal sa kasaysayan ng panahong isang libo dalawang daan at animnapung taon. Ang ikaapat na tatak ay kahanay ng iglesia ng Thyatira at kumakatawan sa pag-uusig ng sinaunang Babilonia laban sa sinaunang Israel at sa pag-uusig ng makabagong Babilonia laban sa makabagong Israel. Ang kasaysayan ng dalawang pagkabihag ay unang nangailangan ng pagtalikod sa katotohanan, na isinakatuparan ng mga hari ng Israel at ng emperador Constantino. Kapwa nila inihanda ang daan para sa isang panahong kinakatawan ng Thyatira.

Ang Sardis ay walang kabuluhang umaayon sa inaangking pangalan nito; sapagkat kabulaanan ang gayong pagpapahayag. Ang presensiya ng Shekinah ay kailanma’y hindi nahayag sa Ikalawang Templo. Ang presensiya ni Cristo ay kailanma’y hindi nahayag sa kasaysayan ng Sardis. Ang Repormasyon ng Madilim na Panahon ay sa esensiya isang serye ng isang hakbang pasulong at dalawang hakbang paurong. Ang gawaing dapat sanang maisakatuparan ng kasaysayan ng Sardis sa Protestanteng Repormasyon ay kailanma’y hindi naihatid sa kaganapan.

Ang Philadelphia ay nangangahulugang pag-ibig sa kapatid, at hindi maaaring ibigin mo ang iyong kapatid kung hindi mo muna iniibig ang Diyos.

Ang Filadelfia ay kumakatawan sa Iglesyang umiibig sa Diyos, at dahil dito ay walang anumang kahatulan o pagsaway na itinutuon laban sa Filadelfia.

Ipinagkaloob sa Filadelfia ang “susi ni David,” at sa Filadelfianong kasaysayan ng sinaunang Israel ay ipinagkaloob sa kanila ang Anak ni David, na kumakatawan, bukod sa iba pa, sa propetikong simulain ng Alpha at Omega, ang una at ang huli. Ang susi na iyon ay kumakatawan sa metodolohiya ng “historisismo.” Sa panahong kinakatawan ng iglesyang Filadelfia sa katapusan ng sinaunang Israel, ang mismong May-akda ng biblikal na propesiya ang susi. Sa panahong kinakatawan ng iglesyang Filadelfia sa kasaysayang Millerita, ang susi ay ipinagkaloob kay William Miller. Sa dalawang kasaysayang iyon, nakitungo si Cristo sa mga Judio na inakala nilang sila ang mga anak ni Abraham, subalit hindi sila. Nakitungo si Miller sa mga Protestante na inakala nilang sila ay espirituwal na mga Judio, subalit hindi sila.

Ang Laodicea ay nangangahulugang isang bayang hinatulan, at ang mga Laodiceano—ang mga Judio sa kapanahunan ni Cristo—ay tuluyang hinatulan noong 70 AD sa pagkawasak ng Jerusalem. Ang pangwakas na paghuhukom sa tumalikod na Protestantismo ay magaganap sa krisis ng batas ukol sa Linggo, ngunit sinapit nila ang kanilang paghuhukom nang tinanggihan nila ang mensahe ng unang anghel noong tagsibol ng 1844, at pagkatapos ay ipinahayag ng Diyos bilang mga anak na babae ng Babilonya. Ang mga bumagsak na Protestante na iyon ay nagsisilbing tipo ng Adventismong Laodiceano sa mga huling araw ng paghuhukom na pagsisiyasat.

Sa kabuuan, napag-aralan na natin ang ilang iba’t ibang paraan kung saan ang pitong iglesia sa Aklat ng Pahayag ay maaaring maunawaang wasto bilang mga sagisag na propetiko at, pagkatapos, mailapat sa paraang propetiko. Ngunit kailangan silang maunawaan at mailapat sa loob ng konteksto ng mga tuntuning propetiko "na ibinigay sa atin ng pinakamataas na awtoridad."

Ang mga mensahe sa pitong iglesia ay mga mensahe ring ibinigay sa pitong iglesiang umiiral noong isinulat ni Juan ang mga ito. Ang mga mensahe sa pitong iglesia ay nagbibigay ng tagubilin at babala para sa lahat ng mga iglesia sa buong kasaysayan. Ang mga mensahe sa pitong iglesia ay nagbibigay ng tagubilin at babala para sa mga indibiduwal na Kristiyano sa buong kasaysayan. Ang pitong iglesia ay kumakatawan sa kasaysayan ng Kristiyanismo mula sa panahon ng mga apostol hanggang sa wakas ng sanlibutan. Ang pitong iglesia ay kumakatawan sa kasaysayan ng sinaunang Israel mula sa panahon ni Moises hanggang sa pagkawasak ng Jerusalem noong 70 AD. Maaaring makilala at ilapat ang pitong iglesia sa pamamagitan ng pagtukoy sa pagkakaiba sa pagitan ng unang apat na iglesia at ng huling tatlong iglesia.

Sa anim na iba't ibang propetikong paglalapat na ating tinutukoy, ang gayunding mga paglalapat ay kinakatawan sa pitong tatak.

Tatalakayin namin ang mga katotohanang ito sa susunod na artikulo.