Ideally the seven churches and seven seals should be understood as parallel symbols representing internal and external lines of the same history. It is also important to note that when considering the last three churches and the last three seals that the historical line representing progressive history is not a primary subject of the symbols. When the churches are applied in the context of parallel histories, the progression of history is an essential element of the symbolism, but this is not the case when the last three churches and seals are treated as a symbol unto themselves.
Sa pinakamainam, ang pitong iglesia at pitong selyo ay dapat unawain bilang mga paralelong sagisag na kumakatawan sa panloob at panlabas na mga linya ng iisang kasaysayan. Mahalaga ring tandaan na kapag isinasaalang-alang ang huling tatlong iglesia at ang huling tatlong selyo, ang linyang pangkasaysayan na kumakatawan sa sumusulong na kasaysayan ay hindi pangunahing paksa ng mga sagisag. Kapag ang mga iglesia ay inilalapat sa konteksto ng mga paralelong kasaysayan, ang pagsulong ng kasaysayan ay isang mahalagang elemento ng simbolismo, ngunit hindi ito ang kaso kapag ang huling tatlong iglesia at selyo ay itinuturing bilang isang sagisag sa kanilang sarili.
The last three churches as a symbol are about the relationship of three groups and the dynamics of the interaction of the three groups of worshippers represented by the various churches. The last three seals identify God’s people as represented by Moses and Elijah. Elijah representing the one hundred and forty-four thousand and Moses the righteous dead.
Ang huling tatlong iglesia, bilang sagisag, ay tungkol sa ugnayan ng tatlong pangkat at sa dinamika ng pakikipag-ugnayan ng tatlong pangkat ng mga mananamba na kinakatawan ng iba't ibang iglesia. Ang huling tatlong tatak ay tumutukoy sa bayan ng Diyos, bilang kinakatawan nina Moises at Elias. Si Elias ay kumakatawan sa isandaan at apatnapu't apat na libo, at si Moises naman sa mga matuwid na yumao.
And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: And they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, holy and true, dost thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled. And when he had opened the sixth seal, and, lo, there was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood; And the stars of heaven fell unto the earth, even as a fig tree casteth her untimely figs, when she is shaken of a mighty wind. And the heaven departed as a scroll when it is rolled together; and every mountain and island were moved out of their places. And the kings of the earth, and the great men, and the rich men, and the chief captains, and the mighty men, and every bondman, and every free man, hid themselves in the dens and in the rocks of the mountains; And said to the mountains and rocks, Fall on us, and hide us from the face of him that sitteth on the throne, and from the wrath of the Lamb: For the great day of his wrath is come; and who shall be able to stand? Revelation 6:9–17.
At nang buksan niya ang ikalimang tatak, nakita ko sa ilalim ng dambana ang mga kaluluwa ng mga pinatay dahil sa salita ng Diyos, at dahil sa patotoong kanilang pinanghahawakan; at sila’y sumigaw nang malakas, na sinasabi, Hanggang kailan, O Panginoon, banal at totoo, hindi ka maghuhukom at maghihiganti ng aming dugo sa mga nananahan sa lupa? At binigyan ang bawat isa sa kanila ng puting balabal; at sinabi sa kanila na magpahinga pa muna nang kaunting panahon, hanggang sa matupad din ang dapat mangyari sa kanilang mga kapwa-lingkod at mga kapatid na dapat ding patayin, gaya nila. At nang buksan niya ang ikaanim na tatak, narito, nagkaroon ng isang malaking lindol; at ang araw ay naging itim na gaya ng kayong-buhok na panluksa, at ang buwan ay naging gaya ng dugo; at ang mga bituin sa langit ay nangalaglag sa lupa, gaya ng punong igos na naglalaglag ng mga hilaw na bunga kapag niyayanig ng malakas na hangin. At ang langit ay umurong na gaya ng balumbon kapag ito’y iginugulong; at bawat bundok at pulo ay naialis sa kanilang mga kinalalagyan. At ang mga hari sa lupa, at ang mga dakilang tao, at ang mga mayayaman, at ang mga punong kawal, at ang mga makapangyarihan, at bawat alipin, at bawat malaya, ay nagkubli sa mga yungib at sa mga bato ng mga bundok; at sinabi nila sa mga bundok at sa mga bato, Bumagsak kayo sa amin, at itago ninyo kami mula sa mukha niya na nakaluklok sa luklukan, at mula sa poot ng Kordero; sapagkat dumating na ang dakilang araw ng kaniyang poot; at sino ang makatatayo? Apocalipsis 6:9-17.
Sister White informs us that that the fifth seal addresses “a period of time in the future.” The verses of the fifth seal are asking when God would judge the papacy for murdering God’s people during the Dark Ages. The answer was given that in the “last days” God would judge the papacy for their murder and also for another group of papal martyrs that would also be murdered by the papacy during the Sunday law crisis.
Ipinabatid sa atin ni Sister White na ang ikalimang tatak ay tumutukoy sa “isang panahon sa hinaharap.” Ang mga talata ng ikalimang tatak ay nagtatanong kung kailan hahatulan ng Diyos ang Kapapahan dahil sa pagpatay sa bayan ng Diyos noong Panahon ng Kadiliman. Ibinigay ang sagot na sa “huling mga araw” hahatulan ng Diyos ang Kapapahan dahil sa kanilang mga pagpatay, at gayundin dahil sa isa pang pangkat ng mga martir na papatayin din ng Kapapahan sa panahon ng krisis ng Batas sa Linggo.
“‘And when he had opened the fifth seal . . . [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.” Manuscript Releases, volume 20, 197.
"At nang binuksan niya ang ikalimang tatak . . . [Apocalipsis 6:9-11]. Dito ay mga tagpo ang iniharap kay Juan na hindi pa nagaganap sa katunayan, kundi yaong mangyayari sa isang yugto ng panahon sa hinaharap." Manuscript Releases, tomo 20, 197.
Inspiration also confirms that the souls under the altar, who desire to know when God will judge the papacy are connected with the two voices of the angel that lightens the earth with its glory in chapter eighteen of Revelation.
Pinagtitibay rin ng Inspirasyon na ang mga kaluluwa sa ilalim ng dambana, na nagnanais malaman kung kailan hahatulan ng Diyos ang kapapahan, ay may kaugnayan sa dalawang tinig ng anghel na nagpapaliwanag sa lupa sa pamamagitan ng kaniyang kaluwalhatian sa ikalabing-walong kabanata ng Apocalipsis.
“When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. Revelation 18:1–5 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 14.
“Nang nabuksan ang ikalimang tatak, nakita ni Juan na Tagakita sa pangitain, sa ilalim ng dambana, ang pulutong ng mga pinaslang dahil sa Salita ng Diyos at sa patotoo ni Jesucristo. Pagkatapos nito, sumunod ang mga tagpong inilalarawan sa ikalabing-walong kabanata ng Apocalipsis, kung kailan ang mga tapat at tunay ay tinatawag na lumabas mula sa Babilonia. Sinipi ang Apocalipsis 18:1-5.” Manuscript Releases, tomo 20, 14.
In Revelation eighteen Catholicism’s judgment is double for there and then she is punished for not only those she will murder in the “last days,” but also for the murder victims during the Dark Ages of papal rule.
Sa Pahayag 18, doble ang hatol laban sa Katolisismo, sapagkat doon at noon din siya parurusahan, hindi lamang dahil sa mga papatayin niya sa "mga huling araw," kundi pati rin dahil sa mga biktima ng pagpaslang noong Madilim na Panahon ng paghaharing papal.
And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.
At narinig ko ang isa pang tinig mula sa langit na nagsasabi, Lumabas kayo mula sa kaniya, aking bayan, upang hindi kayo makibahagi sa kaniyang mga kasalanan, at upang hindi kayo tumanggap ng kaniyang mga salot. Sapagkat ang kaniyang mga kasalanan ay umabot hanggang sa langit, at inalaala ng Diyos ang kaniyang mga kalikuan. Gantihan ninyo siya, gaya ng pagganti niya sa inyo; at ibigay ninyo sa kaniya ang ibayong-doble ayon sa kaniyang mga gawa: sa kopang kaniyang pinuno ay punuin ninyo para sa kaniya ng ibayong-doble. Apocalipsis 18:4-6.
The sixth seal provides one of the Bible’s classic illustrations of the events which immediately precede the Second Coming of Christ during the seven last plagues. It concludes with the introduction to chapter seven of Revelation which provides the answer for the question raised in the last verse of the sixth seal, “who shall be able to stand.” There are two groups that will stand as God’s ensign in the Sunday law crisis that concludes when the seven last plagues arrive. Those two groups are the one hundred and forty-four thousand who are represented by Elijah, and the “great multitude” who are represented by Moses. These two symbols of Moses and Elijah were previously identified as those who stand at the end of the world, for they both stood with Christ at the Mount of Transfiguration.
Ang ikaanim na tatak ay nagbibigay ng isa sa mga klasikong paglalarawan sa Biblia hinggil sa mga pangyayaring kaagad na nauuna sa Ikalawang Pagparito ni Cristo sa kapanahunan ng pitong huling salot. Nagtatapos ito sa pagpapakilala sa kabanata pito ng Pahayag na nagbibigay ng sagot sa tanong na ibinangon sa huling talata ng ikaanim na tatak, "Sino ang makatatayo?" May dalawang pangkat na tatayo bilang watawat ng Diyos sa krisis ng batas sa Linggo, na nagwawakas sa pagdating ng pitong huling salot. Ang dalawang pangkat na ito ay ang isang daan at apatnapu't apat na libo, na kinakatawan ni Elias, at ang "dakilang karamihan," na kinakatawan ni Moises. Ang dalawang simbolong ito nina Moises at Elias ay dati nang natukoy bilang yaong mga tatayo sa wakas ng sanlibutan, sapagkat kapwa silang tumindig kasama ni Cristo sa Bundok ng Pagbabagong-anyo.
The first group of papal martyrs from the Dark Ages were given white robes, and the second group that they were told to wait for until that group was made up is the “great multitude” who are also wearing white robes. The fifth and sixth seal is not providing a parallel history of the fifth and sixth churches, they are providing a witness about the two groups that stand up as an ensign for the Lord in the “last days.” Those two groups are they who proclaim the messages of the two voices in Revelation chapter eighteen. The message that is then proclaimed is accompanied with the outpouring of the Holy Spirit as typified by the history of Pentecost and the history of the Midnight Cry at the beginning of Adventism.
Ang unang pangkat ng mga martir sa ilalim ng kapapahan noong Panahong Madilim ay binigyan ng mga puting kasuotan, at ang ikalawang pangkat na sinabi sa kanila na hintayin hanggang sa mabuo iyon ay ang “dakilang pulutong,” na pawang nakadamit din ng mapuputing kasuotan. Ang ikalima at ikaanim na tatak ay hindi naglalahad ng kahanay na kasaysayan ng ikalima at ikaanim na mga iglesia; sa halip, nagbibigay ang mga ito ng patotoo tungkol sa dalawang pangkat na tumitindig bilang watawat para sa Panginoon sa “mga huling araw.” Ang dalawang pangkat na iyon ang nagpapahayag ng mga mensahe ng dalawang tinig sa Apocalipsis kabanata labingwalo. Ang mensaheng ipinahahayag ay sinasamahan ng pagbubuhos ng Espiritu Santo, gaya ng inilalarawan ayon sa huwaran ng kasaysayan ng Pentecostes at ng kasaysayan ng Panawagang Hatinggabi sa pasimula ng Adbentismo.
“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.
Ang anghel na nakikiisa sa pagpapahayag ng mensahe ng ikatlong anghel ay paliliwanagin ang buong lupa sa pamamagitan ng kaniyang kaluwalhatian. Isang gawaing may pandaigdigang saklaw at di-karaniwang kapangyarihan ang hinulaang magaganap dito. Ang kilusang Adbentista noong 1840–44 ay isang maluwalhating pagpapakita ng kapangyarihan ng Diyos; naipaabot ang mensahe ng unang anghel sa bawat istasyong misyonero sa buong daigdig, at sa ilang bansa ay nagkaroon ng pinakadakilang siglang panrelihiyon na nasaksihan sa alinmang lupain mula pa noong Repormasyon ng ika-labing-anim na siglo; ngunit ang mga ito ay hihigitan ng makapangyarihang kilusan sa ilalim ng huling babala ng ikatlong anghel.
“The work will be similar to that of the Day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord: His going forth is prepared as the morning; and He shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ Hosea 6:3. ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for He hath given you the former rain moderately, and He will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ Joel 2:23. ‘In the last days, saith God, I will pour out of My Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ Acts 2:17, 21.
Ang gawaing ito ay magiging katulad ng sa Araw ng Pentecostes. Kung paanong ibinigay ang ‘maagang ulan,’ sa pagbuhos ng Espiritu Santo sa pasimula ng ebanghelyo, upang pasibulin ang mahalagang binhi, gayon din ibibigay ang ‘huling ulan’ sa kaniyang wakas upang pahinugin ang ani. “Kung magkagayo’y makikilala natin, kung magpatuloy tayong magsikap na makilala ang Panginoon; ang Kaniyang paglabas ay nakahanda gaya ng umaga; at Siya’y paririto sa atin na gaya ng ulan, na gaya ng huling ulan at ng maagang ulan sa lupa.” Oseas 6:3. “Kaya’t magsaya kayo, mga anak ng Sion, at magalak sa Panginoon ninyong Diyos; sapagkat ibinigay Niya sa inyo ang maagang ulan sa kaukulang sukat, at pauulanan Niya kayo ng ulan, ang maagang ulan at ang huling ulan.” Joel 2:23. “Sa mga huling araw, sabi ng Diyos, ibubuhos Ko ang Aking Espiritu sa lahat ng laman.” “At mangyayari na ang sinumang tumawag sa pangalan ng Panginoon ay maliligtas.” Gawa 2:17, 21.
“The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said: ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus.’ Acts 3:19, 20.” The Great Controversy, 611.
Ang dakilang gawain ng ebanghelyo ay hindi magtatapos na may mas kaunting kapahayagan ng kapangyarihan ng Diyos kaysa sa ipinamalas sa pagbubukas nito. Ang mga propesiyang natupad sa pagbubuhos ng unang ulan sa pagbubukas ng ebanghelyo ay muling matutupad sa huling ulan sa pagtatapos nito. Narito ang “mga panahon ng pagpapanariwa” na inaasahan ng apostol na si Pedro nang kaniyang sinabi: “Magsisi nga kayo at magbalik-loob, upang mapawi ang inyong mga kasalanan, kapag dumating ang mga panahon ng pagpapanariwa mula sa harapan ng Panginoon; at ipapadala Niya si Jesus.” Gawa 3:19, 20. Ang Dakilang Tunggalian, 611.
After the sixth seal raises the question that introduces Elijah and Moses represented in chapter seven of Revelation the seventh seal is opened and describes the outpouring of the Holy Spirit upon those two groups. It is to be noted that in the description there is a silence for a half an hour. The outpouring of the latter rain represented with the opening of the seventh seal includes a period of silence.
Matapos magbangon ng tanong ang ikaanim na tatak, ang tanong na nagpapakilala kina Elias at Moises na kinakatawan sa ikapitong kabanata ng Pahayag, binuksan ang ikapitong tatak at inilalarawan nito ang pagbubuhos ng Espiritu Santo sa dalawang pangkat na iyon. Dapat tandaan na sa paglalarawang ito ay may katahimikan sa loob ng kalahating oras. Ang pagbubuhos ng huling ulan, na kinakatawan sa pagbubukas ng ikapitong tatak, ay may kasamang isang yugto ng katahimikan.
And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. Revelation 8:1–5.
At nang mabuksan niya ang ikapitong selyo, nagkaroon ng katahimikan sa langit sa loob ng humigit-kumulang kalahating oras. At nakita ko ang pitong anghel na nakatayo sa harap ng Diyos; at sa kanila'y ibinigay ang pitong trumpeta. At may isa pang anghel na dumating at tumayo sa dambana, na may hawak na gintong insensaryo; at ibinigay sa kanya ang maraming insenso, upang ihandog niya iyon kasama ng mga panalangin ng lahat ng mga banal sa ibabaw ng gintong dambana na nasa harap ng trono. At ang usok ng insenso, na kasama ng mga panalangin ng mga banal, ay umakyat sa harap ng Diyos mula sa kamay ng anghel. At kinuha ng anghel ang insensaryo, at pinuno iyon ng apoy mula sa dambana, at inihagis iyon sa lupa; at nagkaroon ng mga tinig, at mga kulog, at mga kidlat, at isang lindol. Apocalipsis 8:1-5.
As just noted in the passage in The Great Controversy the latter rain begins to be poured out when the mighty angel descends and lightens the earth with his glory. The latter rain began when “the great buildings of New York City were thrown down” on September 11, 2001.
Gaya ng kamakailan lamang na binanggit sa sipi sa The Great Controversy, nagsisimulang ibuhos ang huling ulan kapag ang makapangyarihang anghel ay bumababa at nililiwanagan ang lupa ng kaniyang kaluwalhatian. Nagsimula ang huling ulan nang “ang malalaking gusali ng Lungsod ng New York ay ibinagsak” noong Setyembre 11, 2001.
“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.
Ngayo’y may lumalabas na balita na ipinahayag ko raw na ang New York ay wawalisin ng isang daluyong? Hindi ko kailanman ito sinabi. Sinabi ko, habang minamasdan ko ang malalaking gusaling itinatayo roon, palapag pagkatapos ng palapag, “Anong kakila-kilabot na mga tagpo ang magaganap kapag ang Panginoon ay babangon upang yanigin nang kakila-kilabot ang lupa! Kung magkagayon ay matutupad ang mga salita ng Pahayag 18:1-3.” Ang buong ikalabingwalong kabanata ng Pahayag ay isang babala tungkol sa darating sa lupa. Ngunit wala akong natatanging liwanag hinggil sa kung ano ang darating sa New York, maliban sa nalalaman kong darating ang araw na ang mga malalaking gusali roon ay ibabagsak sa pamamagitan ng pag-ikot at pagbabaligtad ng kapangyarihan ng Diyos. Mula sa liwanag na ibinigay sa akin, nalalaman kong ang pagkawasak ay nasa sanlibutan. Isang salita lamang mula sa Panginoon, isang dampi ng kanyang makapangyarihang kapangyarihan, at babagsak ang mga dambuhalang gusaling ito. Magaganap ang mga tagpong ang kakila-kilabot ay hindi natin maisapantaha. Review and Herald, Hulyo 5, 1906.
On September 11, 2001 the latter rain began to fall and the outpouring of that rain falls upon those represented by Elijah and Moses, and includes a time of silence. A time of silence for Moses and Elijah is also represented in chapter eleven of Revelation where Moses and Elijah, those two prophets that tormented the world, were “slain” in the streets. But after three and a half days they came out of the cave of Horeb and ascended to heaven. In the history of the latter rain the message, represented by those two messengers, is slain and cast into the street, but not buried until they are resurrected. This is one of the primary truths that the Lion of the tribe of Judah is now unsealing.
Noong Setyembre 11, 2001, nagsimulang bumuhos ang huling ulan, at ang pagbubuhos ng ulang iyon ay sumasapit sa mga kinakatawan nina Elias at Moises, at may kasamang isang panahon ng katahimikan. Ang isang panahon ng katahimikan para kina Moises at Elias ay inilarawan din sa kabanata labing-isa ng Apocalipsis, kung saan sina Moises at Elias, yaong dalawang propeta na pumighati sa sanlibutan, ay "pinatay" sa mga lansangan. Ngunit pagkaraan ng tatlo at kalahating araw ay lumabas sila sa yungib ng Horeb at umakyat sa langit. Sa kasaysayan ng huling ulan, ang mensahe, na kinakatawan ng dalawang sugo na iyon, ay pinapatay at inihahagis sa lansangan, ngunit hindi ito inilibing hanggang sa sila'y muling mabuhay. Ito ay isa sa mga pangunahing katotohanang ngayo'y binubuksan ng Leon na mula sa lipi ni Juda.
The last three seals are identifying the final movement of God’s people as represented by Elijah and Moses. That movement dies and is resurrected. It is a movement, for Adventism began with a movement that continued until 1863 when they set aside the first truth William Miller was led to recognize. In 1863 the movement ended, for in 1863 they legally became a church. The Alpha and Omega insists that if He began His remnant people as a movement, He will also end it as a movement.
Ang huling tatlong tatak ay tumutukoy sa pangwakas na kilusan ng bayan ng Diyos, na kinakatawan nina Elias at Moises. Ang kilusang iyon ay namamatay at muling binubuhay. Ito ay isang kilusan, sapagkat nagsimula ang Adventismo sa isang kilusan na nagpatuloy hanggang 1863, nang isinantabi nila ang unang katotohanang pinatnubayan si William Miller na kilalanin. Noong 1863 ay nagtapos ang kilusan, sapagkat noong 1863 ay ayon sa batas silang naging isang iglesya. Mariing iginigiit ng Alpha at Omega na kung sinimulan Niya ang Kanyang natitirang bayan bilang isang kilusan, tatapusin din Niya ito bilang isang kilusan.
We have now finished the overview of the seven churches and seven seals. In the last three seals we see two classes of the redeemed that are represented by Moses and Elijah. Those seals all testify of the mighty angel of Revelation eighteen. When he descended on September 11, 2001 two classes of redeemed entered into a purification process which is designed to expose and separate two classes of worshippers within the movement at the end of Adventism as prefigured by the movement at the beginning of Adventism. Daniel identifies that one class, which he calls the wicked will not understand the increase of knowledge, but the wise do. Matthew informs us that those lacking the understanding of the knowledge that has been unsealed identifies a virgin as foolish. The wise virgins demonstrate in the crisis at midnight that they understood and possess the increase of knowledge. The wise and the foolish are represented by the church of Philadelphia or the church of Laodicea. The wicked, foolish virgins of Laodicea are to be spewed out of the mouth of the Lord and the wise receive God’s name, or His character in their foreheads. If the sixth church of Philadelphia represents the wise, how is it that the seventh church of Laodicea represents the wicked? If this is the case, the sequence is out of order, is it not? The answer of course is solved by Alpha and Omega.
Ngayo’y natapos na natin ang pangkalahatang paglalahad ng pitong iglesia at pitong selyo. Sa huling tatlong selyo ay nakikita natin ang dalawang uri ng mga tinubos na kinakatawan nina Moises at Elias. Ang mga selyong iyon ay pawang nagpapatotoo tungkol sa makapangyarihang anghel ng Apocalipsis labing-walo. Nang siya’y bumaba noong Setyembre 11, 2001, dalawang uri ng mga tinubos ang pumasok sa isang proseso ng pagdalisay na idinisenyo upang ibunyag at ihiwalay ang dalawang uri ng mga sumasamba sa loob ng kilusan sa katapusan ng Adventismo, gaya ng naunang inilarawan ng kilusan sa pasimula ng Adventismo. Itinutukoy ni Daniel na ang isang uri, na tinatawag niyang mga masama, ay hindi makauunawa sa paglago ng kaalaman, ngunit nauunawaan ito ng marurunong. Ipinapaalam sa atin ni Mateo na yaong mga walang pagkaunawa sa kaalamang naalisan na ng selyo ay tinutukoy bilang birhen na mangmang. Ipinakikita ng marurunong na mga birhen sa krisis sa hatinggabi na kanilang naunawaan at taglay ang paglago ng kaalaman. Ang marurunong at ang mangmang ay kinakatawan ng alinman sa iglesia ng Filadelfia o ng iglesia ng Laodicea. Ang masasamang, mangmang na mga birhen ng Laodicea ay isusuka mula sa bibig ng Panginoon, at ang marurunong ay tatanggap ng pangalan ng Diyos, o ng Kanyang likas, sa kanilang mga noo. Kung ang ikaanim na iglesia, ang Filadelfia, ay kumakatawan sa marurunong, paano ngang ang ikapitong iglesia, ang Laodicea, ay kumakatawan sa masasama? Kung gayon, nawawala sa ayos ang pagkakasunod-sunod, hindi ba? Ang sagot, siyempre, ay nalulutas sa pamamagitan ng Alpha at Omega.
At the beginning of the first denominated people of God, ancient Israel, Moses typified Christ at the end of that denominated people.
Sa pasimula ng unang bayang tinawag sa pangalan ng Diyos, na siyang sinaunang Israel, si Moises ay naging tipo ni Cristo sa katapusan ng bayang iyon.
For Moses truly said unto the fathers, A prophet shall the Lord your God raise up unto you of your brethren, like unto me; him shall ye hear in all things whatsoever he shall say unto you. And it shall come to pass, that every soul, which will not hear that prophet, shall be destroyed from among the people. Acts 3:22, 23.
Sapagkat tunay ngang sinabi ni Moises sa mga ninuno, Magbabangon ang Panginoon ninyong Diyos sa inyo ng isang propeta mula sa inyong mga kapatid, na gaya ko; siya ang inyong pakikinggan sa lahat ng mga bagay anuman ang sasabihin niya sa inyo. At mangyayari, na ang bawat kaluluwa na hindi makikinig sa propetang yaon, ay lilipulin mula sa gitna ng bayan. Gawa 3:22, 23.
At the end of the first denominated people of God, John the Baptist was the Elijah messenger that prepared the way for Christ’s first coming. Jesus would then make His offering at the cross and thereafter begin His High Priestly work in the holy place of the heavenly sanctuary. At the beginning of the second denominated people of God, modern Israel, William Miller was the Elijah messenger that prepared the way for Christ’s Second Coming. Jesus then suddenly came into the Most Holy Place and began judgment. At the end of the second denominated people of God, a final Elijah messenger prepared the way for Christ to begin the dispensation of the judgment of the living, the conclusion of His work as Heavenly High Priest and his Second Coming.
Sa katapusan ng unang tinawag na bayan ng Diyos, si Juan Bautista ang mensaherong Elias na naghanda ng daan para sa unang pagparito ni Cristo. Pagkatapos ay ihahandog ni Jesus ang Kanyang hain sa krus at, pagkaraan, sisimulan Niya ang Kanyang gawaing pagkapunong saserdote sa Banal na Dako ng makalangit na santuwaryo. Sa pasimula ng ikalawang tinawag na bayan ng Diyos, ang makabagong Israel, si William Miller ang mensaherong Elias na naghanda ng daan para sa Ikalawang Pagparito ni Cristo. Pagkatapos ay biglang pumasok si Jesus sa Kabanal-banalang Dako at sinimulan ang paghatol. Sa katapusan ng ikalawang tinawag na bayan ng Diyos, isang huling mensaherong Elias ang naghanda ng daan upang pasimulan ni Cristo ang dispensasyon ng paghatol sa mga buháy, ang pagtatapos ng Kanyang gawain bilang Makalangit na Punong Saserdote, at ang Kanyang Ikalawang Pagparito.
William Miller symbolizes not only the messenger, but the movement he was associated with.
Isinasagisag ni William Miller hindi lamang ang sugo, kundi maging ang kilusang kaugnay niya.
“With trembling, William Miller began to unfold to the people the mysteries of the kingdom of God, carrying his hearers down through the prophecies to the second advent of Christ. With every effort he gained strength. As John the Baptist heralded the first advent of Jesus and prepared the way for His coming, so William Miller and those who joined with him proclaimed the second advent of the Son of God….
Na may panginginig, sinimulan ni William Miller na ihayag sa mga tao ang mga hiwaga ng kaharian ng Diyos, inakay ang kaniyang mga tagapakinig sa pamamagitan ng mga propesiya hanggang sa ikalawang pagparito ni Cristo. Sa bawat pagsisikap ay lalo siyang lumakas. Gaya ng ipinahayag ni Juan Bautista ang unang pagparito ni Jesus at inihanda ang daan para sa Kanyang pagdating, gayundin ipinahayag ni William Miller, kasama ang mga nakisama sa kaniya, ang ikalawang pagparito ng Anak ng Diyos....
“Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message.” Early Writings, 229, 230, 233.
"Libu-libo ang naakay upang yakapin ang katotohanang ipinangaral ni William Miller, at ang mga lingkod ng Diyos ay itinindig sa diwa at kapangyarihan ni Elias upang ipahayag ang mensahe." Early Writings, 229, 230, 233.
In the beginning of ancient Israel God called Moses, who received forty years of corrupted education in Egypt, that required forty years of wilderness living in an attempt to remove the influence of Egypt from his character. Forty years after his birth, understanding that he had been chosen to lead God’s people out of Egypt, Moses exercised human strength to kill the Egyptian. Forty years later at the burning bush he rebelled against God’s calling. After finally accepting the calling, he disregarded the command to circumcise his son until threatened with death. On the border of the Promised Land, he rebelled and struck the Rock a second time. At the beginning of ancient Israel, Moses possessed the character traits of a Laodicean. In doing so he still fulfilled his high and holy calling, including the typification of Christ at the end of ancient Israel. Christ, who struggled with the quibbling Jews, or those who said they were Jews, but were not, represented the character of a Philadelphian. At the beginning of ancient Israel Moses represented a Laodicean in need of gold, eye salve and white raiment. At the end Christ is a Philadelphian.
Sa pasimula ng sinaunang Israel, tinawag ng Diyos si Moises, na tumanggap ng apatnapung taon ng tiwaling edukasyon sa Ehipto, na humantong sa pangangailangang apatnapung taon siyang mamuhay sa ilang upang subukang alisin ang impluwensiya ng Ehipto sa kaniyang pagkatao. Pagkaraan ng apatnapung taon mula sa kaniyang kapanganakan, sa pagkaunawa na siya’y hinirang upang pangunahan ang bayan ng Diyos palabas ng Ehipto, gumamit si Moises ng lakas ng tao upang patayin ang isang Ehipsiyo. Pagkaraan pa ng apatnapung taon, sa nagniningas na palumpong, siya’y naghimagsik laban sa pagtawag ng Diyos. Matapos sa wakas tanggapin ang pagtawag, binalewala niya ang utos na tuliin ang kaniyang anak hanggang sa siya’y pagbantaan ng kamatayan. Sa hangganan ng Lupang Pangako, siya’y naghimagsik at pinalo ang Bato sa ikalawang pagkakataon. Sa pasimula ng sinaunang Israel, taglay ni Moises ang mga katangian ng isang Laodiceano. Gayunman, sa gayong kalagayan ay kaniyang natupad pa rin ang kaniyang mataas at banal na pagtawag, kabilang ang pagiging tipo ni Cristo sa katapusan ng sinaunang Israel. Si Cristo, na nakipagbuno sa mga mapagtalong Hudyo, o sa mga nagsasabing sila’y mga Hudyo, ngunit hindi naman, ay kumakatawan sa katangian ng isang Filadelfiano. Sa pasimula ng sinaunang Israel si Moises ay kumakatawan sa isang Laodiceano na nangangailangan ng ginto, pamahid sa mata, at puting kasuutan. Sa wakas, si Cristo ay isang Filadelfiano.
At the beginning of Adventism, William Miller, represented by those few in Sardis that had not defiled their garments, represented a Philadelphian, as did the movement associated with him. At the end of Adventism, the movement that recognized the time of the end in 1989 were as much Laodicean as was Moses. The Millerite movement typifies the movement of Future for America with the prophetic caveat that the first movement was fulfilled by Philadelphians in the time of Philadelphia, and the last movement is fulfilled by Laodiceans in the time of Laodicea.
Sa pasimula ng Adbentismo, si William Miller, na kinakatawan ng iilang nasa Sardis na hindi nadungisan ang kanilang mga kasuotan, ay kumatawan sa isang Filadelfiano, gayon din ang kilusang kaugnay niya. Sa katapusan ng Adbentismo, ang kilusang kumilala sa panahon ng wakas noong 1989 ay kasing-Laodiceano ni Moises. Ang kilusang Milerita ay naglalarawan bilang tipo ng kilusan ng Future for America, na may propetikong pasubali na ang unang kilusan ay natupad ng mga Filadelfiano sa kapanahunan ng Filadelfia, at ang huling kilusan ay natutupad ng mga Laodiceano sa kapanahunan ng Laodicea.
I am the witness of more of the prophetic history of this movement from 1989 than any other person associated with the history of Future for America, and I testify that I personally walked through the history beginning in 1989 onward as a certified Laodicean Adventist. There are many souls along that path who would uphold my testimony. I also can testify of a certainty that those associated with the movement at the end of Adventism were also certified Laodicean Adventists. The first denominated people begin with a Laodicean that becomes a Philadelphian and ends with a Philadelphian. The second denominated people begin with a Philadelphian and ends with a Laodicean that is called to become a Philadelphian. This is the signature of Alpha and Omega.
Ako ang saksi sa mas malaking bahagi ng kasaysayang propetiko ng kilusang ito mula noong 1989 kaysa sa sinumang iba pang taong kaugnay ng kasaysayan ng Future for America, at pinatotohanan kong personal kong tinahak ang kasaysayang nagsimula noong 1989 hanggang pasulong bilang isang sertipikadong Adventistang Laodiceano. Maraming kaluluwa sa landasing iyon ang makapagpapatibay ng aking patotoo. Maaari ko ring patotohanan nang may katiyakan na yaong mga kaugnay ng kilusan sa katapusan ng Adventismo ay pawang sertipikadong Adventistang Laodiceano rin. Ang unang bayang may denominasyon ay nagsisimula sa isang Laodiceano na nagiging isang Filadelfiano at nagwawakas sa isang Filadelfiano. Ang ikalawang bayang may denominasyon ay nagsisimula sa isang Filadelfiano at nagwawakas sa isang Laodiceano na tinatawag upang maging isang Filadelfiano. Ito ang lagda ng Alpha at Omega.
In spite of the wretched, miserable spiritual blindness of the leader and those who joined with him, God still directed and controlled the prophetic waymarks which transpired from 1989 until now. In spite of the spiritual nakedness and poverty of the leader and those who joined with him, God was still directing the unsealing of the truths He saw fit to unseal. In His mercy which is never separated from His “truth,” He devised a purification process that provided for a Laodicean to die and thereafter be resurrected as a Philadelphian. That death and resurrection was typified by the authors of the books of Daniel and Revelation, who both were symbolically killed and resurrected. John was resurrected from the death of being thrown into a pot of boiling oil, Daniel from the den of hungry lions. Thus, the two books, which are one book provide an emphasis to the symbol of death and resurrection as part of the message that is now being unsealed.
Sa kabila ng kadusta-dusta at kaawa-awang espirituwal na pagkabulag ng pinuno at ng mga nakiisa sa kanya, pinatnubayan at pinamahalaan pa rin ng Diyos ang mga propetikong mohon na naganap mula 1989 hanggang sa kasalukuyan. Sa kabila ng espirituwal na kahubaran at karalitaan ng pinuno at ng mga nakiisa sa kanya, patuloy pa ring pinapatnubayan ng Diyos ang pag-aalis sa pagkakaselyo ng mga katotohanang minarapat Niyang buksan. Sa Kanyang awa na kailanma’y hindi hiwalay sa Kanyang "katotohanan," Kanyang binalangkas ang isang proseso ng pagdadalisay na nagtadhana na ang isang Laodiceano ay mamatay at pagkatapos ay muling mabuhay bilang isang Filadelfiano. Ang kamatayang iyon at muling pagkabuhay ay tinipuhan ng mga may-akda ng mga aklat ng Daniel at Apocalipsis, na kapwa simbolikong pinatay at muling binuhay. Si Juan ay muling binuhay mula sa kamatayang dulot ng pagkakahagis sa isang kawa ng kumukulong langis, si Daniel mula sa yungib ng mga gutom na leon. Kaya nga, ang dalawang aklat, na iisang aklat, ay nagbibigay-diin sa sagisag ng kamatayan at muling pagkabuhay bilang bahagi ng mensaheng ngayo’y inaalis sa pagkakaselyo.
As the movement in the “last days” of the investigative judgment, (which was typified by the Millerite movement), approached the end of time God designed that the leader and the movement should be killed and thereafter resurrected. In the context of the seven churches, Laodicea was slain on July 18, 2020 and would be resurrected as Philadelphia before the approaching Sunday law. The resurrected movement would be of the seven churches, but it would be the eighth. The movement would be the eighth, that is of the seven.
Habang ang kilusan sa “mga huling araw” ng paghuhukom na nagsisiyasat (na isinagisag ng kilusang Milerita) ay lumalapit sa wakas ng panahon, itinakda ng Diyos na ang pinuno at ang kilusan ay papatayin at pagkatapos ay muling bubuhayin. Sa konteksto ng pitong iglesia, ang Laodicea ay pinaslang noong Hulyo 18, 2020 at muling bubuhayin bilang Filadelfia bago ang nalalapit na batas ng Linggo. Ang muling binuhay na kilusan ay magiging mula sa pitong iglesia, ngunit ito ang ikawalo. Ang kilusan ay magiging ikawalo, yaong sa mga pito.
This prophetic secret is supported in the book of Revelation upon several witnesses, though heretofore not recognized. In this time period we are now entering into the test of the image of the beast, which Sister White informs us is the test that comes before the Sunday law. It is at the Sunday law that the seal of God is impressed upon the Philadelphians of that history. But they must pass the test of the image of the beast that comes before probation closes.
Ang propetikong lihim na ito ay pinagtitibay sa Aklat ng Pahayag ng ilang saksi, bagaman hanggang noo’y hindi kinikilala. Sa kapanahunang ito, pumapasok na tayo sa pagsubok ng larawan ng halimaw, na, ayon sa ibinabatid sa atin ni Sister White, ay ang pagsubok na nauuna sa batas ng Linggo. Sa pagdating ng batas ng Linggo, ang mga Filadelfiano ng kasaysayang yaon ay tinatatakan ng tatak ng Diyos. Subalit kailangan nilang mapagtagumpayan ang pagsubok ng larawan ng halimaw na dumarating bago magsara ang probasyon.
“The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.
Malinaw na ipinakita sa akin ng Panginoon na ang larawan ng hayop ay mabubuo bago magsara ang panahon ng probasyon; sapagkat ito ang magiging dakilang pagsubok para sa bayan ng Diyos, na sa pamamagitan nito ay pagpapasyahan ang kanilang walang hanggang kahihinatnan. Ang iyong paninindigan ay isang samu’t saring pagsasalungatan, kaya iilan lamang ang malilinlang.
“In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].
Sa Apocalipsis 13 ay maliwanag na inilalahad ang paksang ito; [Apocalipsis 13:11-17, sinipi].
“This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast” Manuscript Releases, volume 15, 15.
“Ito ang pagsubok na dapat pagdaanan ng bayan ng Diyos bago sila matatakan. Ang lahat ng nagpatunay ng kanilang katapatan sa Diyos sa pamamagitan ng pagsunod sa Kanyang kautusan, at ng pagtangging tumanggap ng huwad na Sabbath, ay hahanay sa ilalim ng watawat ng Panginoong Diyos na si Jehova, at tatanggap ng tatak ng Diyos na buhay. Yaong mga bibitiw sa katotohanang mula sa langit at tatanggap ng Sabbath ng Linggo ay tatanggap ng tatak ng hayop.” Manuscript Releases, tomo 15, 15.
In this current history, the two horns formerly identified as Republicanism and Protestantism have already changed to a democracy and apostate Protestantism. When those two horns are fully joined, they then form one power, one horn. In that same period, God will identify and lift up the genuine horn of Protestantism to warn against the image of the beast. Those two horns run parallel to one another until the United States ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy.
Sa kasalukuyang kasaysayang ito, ang dalawang sungay na dati’y tinukoy bilang Republikanismo at Protestantismo ay nagbago na at naging isang demokrasya at apostatang Protestantismo. Kapag ang dalawang sungay na iyon ay ganap na nagbuklod, bubuo sila ng iisang kapangyarihan, isang sungay. Sa gayon ding kapanahunan, tutukuyin at itataas ng Diyos ang tunay na sungay ng Protestantismo upang magbigay-babala laban sa larawan ng hayop. Ang dalawang sungay na iyon ay mananatiling magkahanay hanggang sa tumigil ang Estados Unidos sa pagiging ikaanim na kaharian ng propesiya sa Bibliya.
Revelation seventeen identifies that the three-fold union of the dragon (the United Nations), the beast (the papal power) and the false prophet (the United States) is the power that is the eighth head, that is of the seven heads. Those seven heads are the kingdoms of Bible prophecy beginning with Babylon, then Medo-Persia, Greece and then pagan Rome. Then the fifth kingdom is papal Rome who prophetically received a deadly wound in 1798. At that point in history the sixth kingdom of Bible prophecy, the United States ascended the throne until it is overthrown at the soon coming Sunday law.
Tinutukoy ng Apocalipsis 17 na ang tatluhang pagkakaisa ng dragon (ang United Nations), ng hayop (ang kapangyarihang papal), at ng bulaang propeta (ang Estados Unidos) ang kapangyarihang siyang ikawalong ulo, na kabilang sa pitong ulo. Ang pitong ulong iyon ay ang mga kaharian sa propesiya ng Bibliya, na nagsisimula sa Babilonia, kasunod ang Medo-Persia, Gresya, at pagkatapos ay ang Romang pagano. Pagkatapos, ang ikalimang kaharian ay ang Romang papal, na ayon sa propesiya ay tumanggap ng nakamamatay na sugat noong 1798. Sa puntong iyon ng kasaysayan, ang ikaanim na kaharian sa propesiya ng Bibliya, ang Estados Unidos, ay umupo sa trono hanggang sa ito’y mapabagsak sa pagdating ng nalalapit na batas sa Linggo.
The United Nations will be then forced by the power that forces the entire world to set up an image to the beast. At that point the sixth kingdom has also received a deadly wound, but the United States will then force the entire world to accept its leadership over the United Nations and demand that they also accept the moral authority of the papacy to govern the three-fold union.
Kung magkagayon, ang Nagkakaisang mga Bansa ay mapipilit ng kapangyarihang pumipilit sa buong sanlibutan na gumawa ng isang larawan ng halimaw. Sa puntong iyon, ang ikaanim na kaharian ay tumanggap na rin ng isang sugat na nakamamatay, ngunit pipilitin ng Estados Unidos ang buong sanlibutan na tanggapin ang pamumuno nito sa Nagkakaisang mga Bansa at ipag-uutos na tanggapin din nila ang moral na awtoridad ng Pagkapapa upang pamahalaan ang tatluhang unyon.
And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. Revelation 13:13, 14.
At nililinlang niya ang mga nananahan sa lupa sa pamamagitan ng mga himalang yaon na may kapangyarihan siyang gawin sa harapan ng hayop; at sinasabi niya sa mga nananahan sa lupa na sila’y gumawa ng isang larawan ng hayop, yaong nasugatan ng tabak at nabuhay. At mayroon siyang kapangyarihang magbigay-buhay sa larawan ng hayop, upang ang larawan ng hayop ay kapwa makapagsalita at mag-utos na ang lahat ng hindi sasamba sa larawan ng hayop ay patayin. Apocalipsis 13:13, 14.
The only definition of the “image of the beast” in inspiration is that it represents the combination of church (the papal power) and state (the United Nations, with the United States controlling the other nine kings.) Jezebel is the papal power; Ahab is the United States who is king of the ten northern tribes.
Ang tanging depinisyon ng "larawan ng halimaw" sa inspirasyon ay na ito’y kumakatawan sa pagsasanib ng simbahan (ang kapangyarihang papal) at ng estado (ang Nagkakaisang mga Bansa, na ang Estados Unidos ang kumokontrol sa iba pang siyam na hari.) Si Jezebel ang kapangyarihang papal; si Ahab ang Estados Unidos na siyang hari ng sampung hilagang lipi.
When the United States falls at the Sunday law, Tyre (the papacy) who has been forgotten since 1798 is “remembered” and she begins her seductive songs. Due to the financial collapse represented as “national ruin” in the writings of Ellen White, the United States is forced to bring the entire world together to address the biblical power that brings every man’s hand together against him. That power is Islam, as represented by Islam’s forefather Ishmael.
Kapag bumagsak ang Estados Unidos sa batas sa Linggo, si Tiro (ang kapapahan) na nalimot mula noong 1798 ay "naaalala" at sinisimulan niya ang kanyang mga mapang-akit na awit. Dahil sa pagbagsak sa pananalapi na inilalarawan bilang "pambansang pagkawasak" sa mga sulatin ni Ellen White, ang Estados Unidos ay napipilitang pag-isahin ang buong daigdig upang harapin ang biblikal na kapangyarihang nagbubuklod ng kamay ng bawat tao laban sa kanya. Ang kapangyarihang iyon ay ang Islam, na kinakatawan ng ninuno ng Islam na si Ismael.
And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.
At sinabi sa kaniya ng anghel ng Panginoon: Narito, ikaw ay nagdadalang-tao, at magsisilang ng isang anak na lalaki, at tatawagin mong Ishmael ang kaniyang pangalan; sapagkat dininig ng Panginoon ang iyong kapighatian. At siya’y magiging isang mailap na tao; ang kaniyang kamay ay laban sa bawat tao, at ang kamay ng bawat tao ay laban sa kaniya; at siya’y maninirahan sa harap ng lahat ng kaniyang mga kapatid. Genesis 16:11, 12.
The United States forms an alliance with the other nine kings, taking the leadership position. It does so for only a brief time, and it will then insist that the papal power becomes the head of it all, just as Jezebel controlled Ahab.
Ang Estados Unidos ay bumubuo ng isang alyansa kasama ang iba pang siyam na hari at kinukuha ang posisyon ng pamumuno. Ginagawa lamang ito sa loob ng isang maikling panahon, at pagkatapos ay igigiit nito na ang kapangyarihan ng kapapahan ang maging ulo ng lahat ng ito, gaya ng kung paanong si Jezebel ang nangibabaw kay Ahab.
Thus, the three-fold alliance of the dragon, beast and false prophet march off together to Armageddon. The number eight represents resurrection, and the kingdom that is noted by prophecy as receiving a deadly wound was the fifth kingdom, the papal power. When the papacy is resurrected, they become the eighth kingdom and they are given control of the three-fold union and that eighth kingdom is the one head of the seven kingdoms that has been identified as receiving a deadly wound, but inspiration also identifies the healing of that deadly wound.
Samakatuwid, ang tatluhang alyansa ng dragon, hayop, at huwad na propeta ay magmamartsa nang magkakasama patungo sa Armagedon. Ang bilang na walo ay kumakatawan sa pagkabuhay na maguli, at ang kahariang tinukoy ng propesiya bilang tumanggap ng nakamamatay na sugat ay ang ikalimang kaharian, ang kapangyarihang papal. Kapag muling nabuhay ang kapapahan, ito ay nagiging ikawalong kaharian at binibigyan ng kapangyarihang pamahalaan ang tatluhang unyon; at ang ikawalong kahariang iyon ang isa sa mga ulo ng pitong kaharian na natukoy bilang tumanggap ng nakamamatay na sugat, ngunit tinutukoy din ng inspirasyon ang paghilom ng nasabing nakamamatay na sugat.
“As we approach the last crisis, it is of vital moment that harmony and unity exist among the Lord’s instrumentalities. The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses. This union is cemented by the great apostate. While he seeks to unite his agents in warring against the truth he will work to divide and scatter its advocates. Jealousy, evil surmising, evilspeaking, are instigated by him to produce discord and dissension.” Testimonies, volume 7, 182.
"Samantalang papalapit tayo sa huling krisis, lubhang mahalagang umiiral ang pagkakasundo at pagkakaisa sa mga kasangkapan ng Panginoon. Ang sanlibutan ay lipos ng unos, digmaan, at pagkakasalungatan. Gayunman, sa ilalim ng iisang ulo—ang kapangyarihang papal—magkakaisa ang mga tao upang salungatin ang Diyos sa katauhan ng Kanyang mga saksi. Ang pagbubuklod na ito ay pinatatatag ng dakilang tumalikod. Habang pinagsisikapan niyang pag-isahin ang kanyang mga ahente sa pakikipagdigma laban sa katotohanan, siya rin ay gagawa upang hatiin at pangalatin ang mga tagapagtaguyod nito. Paninibugho, masasamang hinala, at paninirang-puri ay kanyang inuudyukan upang magbunga ng alitan at hidwaan." Testimonies, tomo 7, 182.
The fifth kingdom, the sixth kingdom and the seventh kingdom at that point have all lost their individual kingdoms, so their respective kingdoms are all resurrected together as one kingdom made up of three parts, counterfeiting the three-fold makeup of the godhead.
Ang ikalimang kaharian, ang ika-anim na kaharian, at ang ikapitong kaharian ay, sa puntong iyon, pawang nawalan na ng kani-kaniyang sariling kaharian; kaya’t ang kanilang mga kaharian ay sabay-sabay na nabuhay na mag-uli bilang iisang kahariang binubuo ng tatlong bahagi, na humuhuwad sa tatluhang pagkakabuo ng Pagka-Diyos.
The sixth kingdom that began with two lamb-like horns and ends as one horn that speaks as a dragon possesses the prophetic characteristic of the papal power for it becomes the image of the beast. It is the beast, the papal power, that is primarily represented as the resurrected eighth kingdom that was of the seven. But even though it is the papal power that most directly fulfills the prophetic enigma, of the eighth being of the seven, the United States forms an image of the papacy and therefore prophetically produces the same characteristics as the papal power.
Ang ikaanim na kaharian, na nagsimula na may dalawang sungay na kawangis ng kordero at nagwawakas bilang isang sungay na nagsasalita gaya ng dragon, ay taglay ang makahulang katangian ng kapangyarihan ng kapapahan sapagkat ito’y nagiging larawan ng hayop. Ang hayop, ang kapangyarihan ng kapapahan, ang pangunahing kinakatawan bilang ang muling nabuhay na ikawalong kaharian na mula sa mga pito. Subalit bagaman ang kapangyarihan ng kapapahan ang pinakadirektang tumutupad sa makahulang hiwaga na ang ikawalo ay mula sa mga pito, ang Estados Unidos ay bumubuo ng isang larawan ng kapapahan at kaya, sa makahulang diwa, ay nagbubunga ng gayon ding mga katangian tulad ng sa kapangyarihan ng kapapahan.
The United States began in 1798 when according to Isaiah twenty-three, Tyre, the papal power was to be forgotten until the end of the sixth kingdom. 1798 was the time of the end for the Millerites at the beginning of Adventism. By the spring of 1844, Millerite Adventism had accepted the mantle of Protestantism which runs parallel to the horn of Republicanism representing the government of the United States. The two horns are on the same animal, so they proceed through history together. The beginning and ending of Adventism runs parallel to the Republican horn. The history of 1798, until the Protestants rejected the first angels’ message, was the period where God established that Protestant horn. He did so through a testing process, as He did with the Republican horn. There is much to say about the parallel horns, but not now.
Nagsimula ang Estados Unidos noong 1798, nang, ayon sa Isaias 23, ang Tiro, ang kapangyarihang papal, ay malilimutan hanggang sa katapusan ng ikaanim na kaharian. Ang 1798 ay ang Panahon ng Wakas para sa mga Millerita sa pasimula ng Adbentismo. Pagsapit ng tagsibol ng 1844, tinanggap na ng Milleritang Adbentismo ang balabal ng Protestantismo, na tumatakbo nang kahanay sa sungay ng Republikanismo na kumakatawan sa pamahalaan ng Estados Unidos. Ang dalawang sungay ay nasa iisang hayop, kaya magkasama silang tumatahak sa kasaysayan. Ang pasimula at ang wakas ng Adbentismo ay kahanay ng sungay ng Republikanismo. Ang kasaysayan mula 1798 hanggang sa itinakwil ng mga Protestante ang unang mensahe ng anghel ay ang panahong kung kailan itinatag ng Diyos ang nasabing Protestanteng sungay. Ginawa Niya ito sa pamamagitan ng isang proseso ng pagsubok, gaya ng ginawa Niya sa sungay ng Republikanismo. Marami pang masasabi hinggil sa mga sungay na magkahanay, ngunit hindi sa ngayon.
The Republican horn commits fornication with apostate Protestantism, not with the true Protestant horn, for the true horn is the Lamb’s bride and she is a virgin. Since the time of the end in 1989 there have been seven presidents. The sixth of those presidents received a deadly wound in the very year that the movement at the end of Adventism also received a deadly wound. The eighth president since the time of the end in 1989, will be the one who received a deadly wound that is healed. He must be a president that is of the seven. At the same time, in 2020 when the sixth president received his deadly wound, the horn that is now carrying the Protestant mantle was also killed. As with the beast of Catholicism, and as with the image of the beast of apostate Protestantism, so with the genuine horn of Protestantism. The horn of Protestantism is represented as the sixth church, that becomes the eighth, but is of the seven.
Ang Republikanong sungay ay nakikiapid sa tumalikod na Protestantismo, hindi sa tunay na Protestanteng sungay, sapagkat ang tunay na sungay ay ang kasintahang babae ng Kordero at siya’y isang birhen. Buhat sa Panahon ng Wakas noong 1989 ay nagkaroon ng pitong pangulo. Ang ikaanim sa mga pangulong iyon ay tumanggap ng sugat na nakamamatay sa mismong taong yaon na ang kilusan sa wakas ng Adbentismo ay tumanggap din ng sugat na nakamamatay. Ang ikawalong pangulo mula sa Panahon ng Wakas noong 1989 ang siyang tumanggap ng sugat na nakamamatay na napagaling. Kailangan na siya ay isang pangulong kabilang sa pito. Kasabay nito, noong 2020, nang tanggapin ng ikaanim na pangulo ang kanyang sugat na nakamamatay, ang sungay na ngayo’y nagdadala ng balabal ng Protestantismo ay napatay din. Gaya ng halimaw ng Katolisismo, at gaya ng larawan ng halimaw ng tumalikod na Protestantismo, gayon din sa tunay na sungay ng Protestantismo. Ang sungay ng Protestantismo ay inilalarawan bilang ang ikaanim na iglesia, na nagiging ikawalo, ngunit kabilang sa pito.
When you test these claims, remember the message that is unsealed just before probation closes will most certainly be presented within the context of the beginning illustrating the end. That message will be presented with the methodology of “historicism,” which employs biblical history aligned with world history to identify the end of the world. That message springs up out of the earth.
Kapag sinusubok mo ang mga pag-angking ito, alalahanin na ang mensaheng aalisan ng selyo bago magsara ang probasyon ay tiyak na ihaharap sa kontekstong ang pasimula ang naglalarawan sa wakas. Ihaharap ang mensaheng iyon sa pamamagitan ng pamamaraang “historicism,” na gumagamit ng kasaysayang biblikal na nakahanay sa kasaysayan ng sanlibutan upang tukuyin ang wakas ng sanlibutan. Ang mensaheng iyon ay sumisibol mula sa lupa.
Truth shall spring out of the earth; and righteousness shall look down from heaven. Yea, the Lord shall give that which is good; and our land shall yield her increase. Righteousness shall go before him; and shall set us in the way of his steps. Psalms 85:11–13.
Ang katotohanan ay sisibol mula sa lupa; at ang katuwiran ay tutunghay mula sa langit. Oo, ipagkakaloob ng Panginoon ang mabuti; at ang ating lupain ay magbibigay ng kaniyang bunga. Ang katuwiran ay mauuna sa kaniya; at ilalagay tayo sa daan ng kaniyang mga hakbang. Mga Awit 85:11-13.
It is not simply that earth in the passage is identified as a “land.” The passage in Psalms not only identifies the “land” as the “earth” beast of Revelation thirteen, but it also notes that “truth” “springs” up out of the earth.
Hindi lamang na kinilala sa talata ang “lupa” bilang isang “lupain.” Ang talata sa Mga Awit ay hindi lamang kinikilala ang “lupain” bilang ang “hayop na mula sa lupa” ng Pahayag labintatlo, kundi binabanggit din nito na ang “katotohanan” ay “sumisibol” mula sa lupa.
“What nation of the New World was in 1798 rising into power, giving promise of strength and greatness, and attracting the attention of the world? The application of the symbol admits of no question. One nation, and only one, meets the specifications of this prophecy; it points unmistakably to the United States of America. Again and again the thought, almost the exact words, of the sacred writer has been unconsciously employed by the orator and the historian in describing the rise and growth of this nation. The beast was seen ‘coming up out of the earth;’ and, according to the translators, the word here rendered ‘coming up’ literally signifies ‘to grow or spring up as a plant.’” The Great Controversy, 440.
Aling bansa sa Bagong Daigdig ang noong 1798 ay umuusbong sa kapangyarihan, nagbibigay ng pangako ng lakas at kadakilaan, at umaakit sa pansin ng sanlibutan? Ang paglalapat ng sagisag ay di-mapag-aalinlanganan. Isang bansa, at tanging isa lamang, ang tumutugon sa mga pagtutukoy ng propesiyang ito; ito’y walang-pagkakamaling nagtuturo sa Estados Unidos ng Amerika. Muli at muli, ang kaisipan, halos ang mismong mga salita, ng banal na manunulat ay di-sinasadyang ginamit ng mananalumpati at ng mananalaysay sa paglalarawan sa pag-angat at paglago ng bansang ito. Ang hayop ay nakitang ‘coming up out of the earth;’ at, ayon sa mga tagapagsalin, ang salitang isinasalin dito bilang ‘coming up’ ay literal na nangangahulugang ‘tumubo o sumibol na gaya ng isang halaman.’ The Great Controversy, 440.
The United States is the earth beast that “springs up.” So, when you are testing the claims made in these articles, inspiration identifies the message will be based upon the end being illustrated by the beginning, it will be placed in the context of historical line upon historical line, and it must come from a voice in the United States. There are of course false voices within the United States, but according to and upon the authority of God’s Word any messenger or ministry that is located or has its origins outside the United States is a false light. Adventism began in the United States with the voice of a man and a movement established in the United States. Jesus illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.
Ang Estados Unidos ang halimaw na mula sa lupa na “sumisibol.” Kaya, kapag sinusuri mo ang mga pag-aangking inilahad sa mga artikulong ito, tinutukoy ng kapahayagan na ang mensahe ay ibabatay sa wakas na inilalarawan ng pasimula, ilalagay ito sa konteksto ng sunud-sunod na linyang pangkasaysayan, at kinakailangang magmula ito sa isang tinig sa Estados Unidos. Mayroon, siyempre, mga huwad na tinig sa loob ng Estados Unidos, ngunit ayon at batay sa awtoridad ng Salita ng Diyos, ang sinumang sugo o ministeryong nasa labas ng Estados Unidos, o may pinagmulan sa labas ng Estados Unidos, ay isang huwad na liwanag. Nagsimula ang Adbentismo sa Estados Unidos sa pamamagitan ng tinig ng isang lalaki at ng isang kilusang itinatag sa Estados Unidos. Ipinakikita ni Jesus ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito.
He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches.
Ang may tainga ay makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia.