Just as August 11, 1840, confirmed the rules adopted by Miller, after September 11, 2001 it was seen by those willing to see, that the prophetic principles adopted by Future for America were the true biblical methodology of the latter rain, as set forth in Isaiah chapter twenty-eight. The application of reform line upon reform line as set forth in sacred history established that September 11, 2001, was a repetition of August 11, 1840.

Kung paanong ang Agosto 11, 1840 ay nagpatibay sa mga tuntuning tinanggap ni Miller, pagkaraan ng Setyembre 11, 2001 ay nakita ng mga handang makakita na ang mga prinsipyong propetiko na tinanggap ng Future for America ay siyang tunay na biblikal na metodolohiya ng huling ulan, gaya ng inilalahad sa Isaias kabanata dalawampu't walo. Ang paglalapat ng linya ng reporma sa ibabaw ng linya ng reporma, gaya ng inilalahad sa banal na kasaysayan, ay nagpatibay na ang Setyembre 11, 2001 ay isang pag-uulit ng Agosto 11, 1840.

They saw that as the mighty angel of Revelation ten descended in 1840, He typified His descent in 2001. Both angels descended as a prophecy of Islam was fulfilled. The movement then grew as men and women responded to the effectiveness of the methodology. The leadership of Laodicean Seventh-day Adventism was passed by at the time of the end in 1989, and now that church entered into its final testing process, as the Lord began to select the movement of the third angel to be His last-day spokesmen.

Nakita nila na, sa pagbaba ng makapangyarihang anghel ng Apocalipsis 10 noong 1840, ito’y naging tipo ng Kaniyang pagbaba noong 2001. Kapwa bumaba ang dalawang anghel habang natutupad ang isang hula hinggil sa Islam. Pagkatapos ay lumago ang kilusan habang tumutugon ang mga lalaki at babae sa naipakitang kabisaan ng pamamaraan. Ang pamunuan ng Laodiceanong Adventismo ng Ikapitong Araw ay pinaglampasan sa panahon ng wakas noong 1989, at ngayo’y pumasok ang iglesyang iyon sa huling proseso ng pagsubok nito, habang sinimulan ng Panginoon na piliin ang kilusan ng ikatlong anghel upang maging Kaniyang mga tagapagsalita sa mga huling araw.

A premier rule of the rules given for the last days was the triple application of prophecy. Especially so at that time was the triple application of the three woes, which so clearly upheld the event of September 11, 2001. When that truth was honestly investigated, those who were then being led to Jeremiah’s “old paths,” by hearts seeking for the truth, the prophetic fulfillment, along with the validity of the rules of prophetic interpretation adopted by the movement of the third angel.

Isang pangunahing tuntunin sa mga alituntuning ibinigay para sa mga huling araw ang tatluhang paglalapat ng propesiya. Lalong tumingkad noong panahong iyon ang tatluhang paglalapat ng tatlong 'woe,' na napakalinaw na nagpatibay sa pangyayari ng Setyembre 11, 2001. Nang tapat na siyasatin ang katotohanang iyon, yaong noon ay inaakay patungo sa "mga dating landas" ni Jeremias, sa pamamagitan ng mga pusong naghahanap ng katotohanan, ay kinilala ang katuparan ng propesiya, pati na rin ang bisa ng mga tuntunin ng pagpapakahulugan sa propesiya na pinagtibay ng kilusan ng ikatlong anghel.

It was seen that the correct pioneer understanding of the history of the first woe of Revelation chapter nine represented Islam. The false prophet Mohammed was seen to be the king of that history. In that history Islam would attack the Roman Empire, and their mode of warfare was specifically identified as striking suddenly and unexpectedly. In that regard it was understood that the very mode of warfare of Islam provided the etymological roots of the word “assassin.” In that history Islam would hurt the armies of Rome, and the period concluded under the line of a one-hundred-and-fifty-year time prophecy. When that time prophecy ended on July 27, 1449, the time prophecy and history of the second woe began.

Nakita na ang tamang pagkaunawa ng mga tagapanguna, na ang kasaysayan ng unang lagim sa kabanata siyam ng Apocalipsis ay kumakatawan sa Islam. Ang huwad na propetang si Mohammed ay nakitang siya ang hari ng kasaysayang iyon. Sa kasaysayang iyon, sasalakayin ng Islam ang Imperyong Romano, at ang kanilang paraan ng pakikidigma ay tiyak na tinukoy bilang biglaang at di-inaasahang pagsalakay. Kaugnay niyon, naunawaang ang mismong paraan ng pakikidigma ng Islam ang nagbigay ng etimolohikal na pinagmulan ng salitang "assassin." Sa kasaysayang iyon, magdudulot ang Islam ng pinsala sa mga hukbo ng Roma, at nagwakas ang panahong iyon sa ilalim ng linya ng isandaan at limampung taong propesiya. Nang magwakas ang propesiyang iyon noong Hulyo 27, 1449, nagsimula ang propesiyang may takdang panahon at ang kasaysayan ng ikalawang lagim.

It began another time-prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days, that ended on August 11, 1840. In that history the ruler that represented the prophetic work of Islam was Ottman, who had been typified by Mohammed in the history of the first woe. Chapter nine says that in the history of the second woe, Islam would kill the armies of Rome. They would still exercise the mode of warfare, attacking suddenly and unexpectedly, but in that history gunpowder was first invented and employed, so the second woe represented a mode of warfare represented by the assassin’s sudden attack, plus it included explosives.

Nagsimula ang isa pang propesiya ng panahon na tatlong daan at siyamnapu’t isang taon at labinlimang araw ang haba, na nagtapos noong ika-11 ng Agosto, 1840. Sa kasaysayang iyon, ang pinunòng kumakatawan sa gawaing propetiko ng Islam ay si Ottman, na siyang inilarawan bilang tipo ni Mohammed sa kasaysayan ng unang “sa aba.” Sinasabi ng Kabanata Siyam na sa kasaysayan ng ikalawang “sa aba,” papatayin ng Islam ang mga hukbo ng Roma. Patuloy nilang isasagawa ang gayong paraan ng pakikidigma—ang umaatake nang biglaan at hindi inaasahan—ngunit sa kasaysayang iyon unang naimbento at ginamit ang pulbura, kaya’t ang ikalawang “sa aba” ay kumakatawan sa isang paraan ng pakikidigma na sinasagisag ng biglaang pagsalakay ng isang asesino, at kinapapalooban din ng mga pampasabog.

On September 11, 2001 the third woe of Islam suddenly struck the spiritual armies of Rome with explosives. That event marked the beginning of several lines of prophetic truth, but it had clearly been established upon the two previous witnesses of the first and second woe. The event clearly demonstrated that just as the empowerment of the Millerite history of August 11, 1840, when the prophecy of Islam of the second woe was fulfilled and the angel of Revelation ten descended, that when the prophecy of Islam of the third woe arrived, it marked the descent of the angel of Revelation eighteen on that date.

Noong Setyembre 11, 2001, ang ikatlong "Woe" ng Islam ay biglang sumalakay sa mga hukbong espirituwal ng Roma gamit ang mga pampasabog. Ang pangyayaring iyon ay nagbigay-tanda sa pasimula ng ilang mga linya ng propetikong katotohanan, ngunit malinaw na itinatag iyon batay sa dalawang naunang saksi ng unang at ikalawang "Woe". Malinaw na ipinakita ng pangyayaring iyon na, kung paanong sa pagpapalakas ng kasaysayang Millerite noong Agosto 11, 1840, nang natupad ang propesiya tungkol sa Islam ng ikalawang "Woe" at bumaba ang anghel ng Apocalipsis 10, gayundin, pagdating ng propesiya tungkol sa Islam ng ikatlong "Woe", minarkahan nito ang pagbaba ng anghel ng Apocalipsis 18 sa petsang iyon.

“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

Ngayo’y may lumalabas na balita na ipinahayag ko raw na ang New York ay wawalisin ng isang daluyong? Hindi ko kailanman ito sinabi. Sinabi ko, habang minamasdan ko ang malalaking gusaling itinatayo roon, palapag pagkatapos ng palapag, “Anong kakila-kilabot na mga tagpo ang magaganap kapag ang Panginoon ay babangon upang yanigin nang kakila-kilabot ang lupa! Kung magkagayon ay matutupad ang mga salita ng Pahayag 18:1-3.” Ang buong ikalabingwalong kabanata ng Pahayag ay isang babala tungkol sa darating sa lupa. Ngunit wala akong natatanging liwanag hinggil sa kung ano ang darating sa New York, maliban sa nalalaman kong darating ang araw na ang mga malalaking gusali roon ay ibabagsak sa pamamagitan ng pag-ikot at pagbabaligtad ng kapangyarihan ng Diyos. Mula sa liwanag na ibinigay sa akin, nalalaman kong ang pagkawasak ay nasa sanlibutan. Isang salita lamang mula sa Panginoon, isang dampi ng kanyang makapangyarihang kapangyarihan, at babagsak ang mga dambuhalang gusaling ito. Magaganap ang mga tagpong ang kakila-kilabot ay hindi natin maisapantaha. Review and Herald, Hulyo 5, 1906.

The movement of Future for America was then seen, by those willing to see, as the parallel of the Millerite movement. Islam of the third woe became a primary element of the message from that point onward. Inspiration plainly taught that when the angel of Revelation descended the latter rain would arrive.

Ang kilusang Future for America ay nakita noon, ng mga handang makakita, bilang kaparis ng kilusang Milerita. Ang Islam ng ikatlong “sa aba” ay naging pangunahing bahagi ng mensahe mula sa puntong iyon pasulong. Hayagang itinuro ng Inspirasyon na kapag bumaba ang anghel sa Apocalipsis, darating ang Huling Ulan.

“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

Ang huling ulan ay ibubuhos sa bayan ng Diyos. Isang makapangyarihang anghel ay bababa mula sa langit, at ang buong daigdig ay liliwanagan ng kanyang kaluwalhatian. Review and Herald, Abril 21, 1891.

As the Lion of the tribe of Judah began to open the broader understanding of the latter rain, He led His people to the book of Joel, which is a primary point of reference of the latter rain. At that point some of those men who had joined the movement post September 11, 2001, determined that the insects of Joel that destroy God’s vine, leading up to the awakening of the Midnight Cry, represented Islam. They could not or would not see that the insects represented Rome.

Habang nagsimulang buksan ng Leon ng lipi ni Juda ang mas malawak na pagkaunawa hinggil sa huling ulan, inakay Niya ang Kaniyang bayan sa aklat ni Joel, na isa sa pangunahing sanggunian hinggil sa huling ulan. Sa puntong iyon, ilan sa mga lalaking sumapi sa kilusan pagkaraan ng Setyembre 11, 2001, ay itinuring na ang mga kulisap sa aklat ni Joel na sumisira sa baging ng Diyos, na humahantong sa paggising ng Sigaw sa Hatinggabi, ay kumakatawan sa Islam. Hindi nila nakita, o ayaw nilang makita, na ang mga kulisap ay kumakatawan sa Roma.

The powerful light that had been brought about by recognizing the triple application of prophecy in regards to the three woes added an unsanctified logical support to their claim that the insects represented Islam. As is always the case, once a private interpretation is entertained a wresting of the Scriptures takes place in an attempt to uphold the false premise. In their work to uphold their view they demonstrated that they did not understand the principle of type and antitype.

Ang makapangyarihang liwanag na idinulot ng pagkilala sa tatluhang aplikasyon ng propesiya hinggil sa tatlong kapighatian ay nagdagdag ng di-pinabanal na lohikal na batayan sa kanilang pag-aangkin na ang mga insekto ay kumakatawan sa Islam. Gaya ng lagi, kapag binibigyan-daan ang isang pribadong interpretasyon, nagkakaroon ng pagbabaluktot sa Kasulatan sa pagtatangkang itaguyod ang maling saligan. Sa kanilang pagsisikap na panindigan ang kanilang pananaw, ipinamalas nila na hindi nila nauunawaan ang prinsipyo ng tipo at antitipo.

In theological and biblical studies, the terms “type” and “antitype” are used to describe a relationship between two elements, where one prefigures or foreshadows the other. This concept often falls under the broader categories of “shadow” and “substance.”

Sa mga pag-aaral na teolohikal at biblikal, ginagamit ang mga terminong "tipo" at "antitipo" upang ilarawan ang isang ugnayan sa pagitan ng dalawang elemento, kung saan ang isa ay naglalarawan nang pauna o nagbabadya sa ikalawa. Ang konseptong ito ay madalas na nasasaklaw ng mas malalawak na kategorya ng "anino" at "substansiya."

A type is an event, person, or institution in the Old Testament that prefigures or foreshadows a corresponding event, person, or institution in the New Testament. It serves as a symbolic precursor. The antitype is the fulfillment or actualization of the type. It is the reality that was foreshadowed by the type. The concept of “shadow” and “substance” parallels the relationship between type and antitype. The “shadow” represents the (type), whereas the “substance” represents the (antitype).

Ang tipo ay isang pangyayari, tao, o institusyon sa Lumang Tipan na naglalarawan nang pauna o nagbabadya ng katumbas na pangyayari, tao, o institusyon sa Bagong Tipan. Ito’y nagsisilbing simbolikong pauna. Ang anti-tipo ang katuparan o pagsasakatuparan ng tipo. Ito ang realidad na ipinahiwatig nang pauna ng tipo. Ang kaisipan ng "anino" at "substansiya" ay tumutulad sa ugnayan sa pagitan ng tipo at anti-tipo. Ang "anino" ay kumakatawan sa (tipo), samantalang ang "substansiya" ay kumakatawan sa (anti-tipo).

Let no man therefore judge you in meat, or in drink, or in respect of an holyday, or of the new moon, or of the sabbath days: Which are a shadow of things to come; but the body is of Christ. Colossians 2:16, 17.

Kaya’t huwag kayong hatulan ninuman sa pagkain o sa inumin, o tungkol sa isang banal na kapistahan, o sa bagong buwan, o sa mga araw ng Sabat: na pawang anino ng mga bagay na darating; datapuwa’t ang katawan ay kay Cristo. Mga Taga-Colosas 2:16, 17.

For the law having a shadow of good things to come, and not the very image of the things, can never with those sacrifices which they offered year by year continually make the comers thereunto perfect. Hebrews 10:1.

Sapagkat ang kautusan, na may anino ng mga mabubuting bagay na darating, at hindi ang tunay na larawan ng mga bagay, ay hindi kailanman, sa pamamagitan ng mga haing iyon na kanilang inihahandog taon-taon nang palagian, makagagawang sakdal ang mga nagsisilapit. Hebreo 10:1.

In the post September 11, 2001 controversy over Joel, and the correct identification of papal Rome as symbolized by four insects, thus outlining the progressive destruction of Laodicean Adventism, those arguing that the insects were Islam, not only placed an unsanctified emphasis upon the triple application of the three woes, but they also pointed to types which pointed to the antitype of Rome, and claimed those types actually identified Islam. In doing so, they gave evidence that they either did not truly understand the principle of type and antitype, or they believed misrepresenting the types was a worthy means to justify the end.

Sa kontrobersiyang pagkaraan ng Setyembre 11, 2001 hinggil kay Joel, at sa wastong pagkakakilanlan sa Roma Papal na sinasagisag ng apat na insekto, na sa gayo’y nagbabalangkas ng sunud-sunod na pagkawasak ng Laodiceang Adbentismo, yaong mga nangangatwiran na ang mga insekto ay ang Islam ay hindi lamang naglagay ng hindi pinabanal na pagbibigay-diin sa tatluhang aplikasyon ng tatlong kapighatian, kundi itinuro rin nila ang mga tipo na tumuturo sa antitipo ng Roma, at iginiit na ang mga tipong iyon ay sa katotohanan tumutukoy sa Islam. Sa paggawa nila nito, nagbigay sila ng patunay na alinman sa hindi nila tunay na nauunawaan ang prinsipyo ng tipo at antitipo, o naniniwala sila na ang pagbaluktot sa mga tipo ay isang paraang marapat upang bigyang-katwiran ang layunin.

In the current controversy over Rome, there is once again evidence that those holding to the flawed idea that the “robbers” of Daniel chapter eleven, verse fourteen is the United States do not correctly understand both the triple application of prophecy, or the principle of type and antitype.

Sa kasalukuyang kontrobersiya hinggil sa Roma, muli’y may katibayan na yaong nananangan sa maling kaisipan na ang mga "magnanakaw" sa Daniel kabanata labing-isa, talatang labing-apat ay ang Estados Unidos ay hindi nila wastong nauunawaan kapwa ang tatluhang aplikasyon ng propesiya at ang prinsipyo ng tipo at antitipo.

When those who hold the view that the “robbers” are the United States seek to uphold their position they employ an application of a triple application of the three Rome’s, to supposedly prove that modern Rome, the third manifestation of Rome is the United States. Trusting that they are not purposely bearing false witness, and that they are only manifesting a blind ignorance of the rules of a triple application of prophecy, they employ a prophetic characteristic of the first two Rome’s and argue that a characteristic of Rome’s history identifies modern Rome.

Kapag yaong mga nagtataguyod ng pananaw na ang mga “magnanakaw” ay ang Estados Unidos ay nagsisikap ipagtanggol ang kanilang posisyon, gumagamit sila ng isang tatluhang aplikasyon hinggil sa tatlong Roma, upang diumano’y patunayan na ang makabagong Roma, ang ikatlong anyo ng Roma, ay ang Estados Unidos. Sa paniniwalang hindi sila sinasadyang nagbibigay ng maling patotoo, at na sila’y nagpapakita lamang ng bulag na kamangmangan sa mga tuntunin ng tatluhang aplikasyon ng propesiya, ginagamit nila ang isang katangiang propetiko ng unang dalawang Roma at iginigiit na ang isang katangian ng kasaysayan ng Roma ang tumutukoy sa makabagong Roma.

Pagan Rome is the first of three prophetic fulfillments of Rome. In Daniel chapter eight pagan Rome is the masculine little horn. In chapter two pagan Rome is statecraft. In Daniel seven pagan Rome divides into a ten-fold kingdom.

Ang Romang Pagano ang una sa tatlong katuparan ng propesiya tungkol sa Roma. Sa Daniel kabanata walo, ang Romang Pagano ay ang maliit na sungay na nasa kasariang panlalaki. Sa Daniel kabanata dalawa, ang Romang Pagano ay ang sining ng pamamahala ng estado. Sa Daniel kabanata pito, ang Romang Pagano ay nahahati sa isang kahariang may sampung bahagi.

The second manifestation of Rome is papal Rome, who in chapter eight is the feminine little horn, and who is churchcraft in chapter two, and who is the horn speaking blasphemies and plucks up three horns in chapter seven. Pagan Rome is a singular power, but papal Rome is a twofold power, representing the papal church as ruling over the statecraft of the previous political structures of pagan Rome. In 1798, the papal power received its deadly wound, but it did not cease to be a church, it only ceased to be a beast of Bible prophecy for the civil power it had previously controlled was removed.

Ang ikalawang pagpapakita ng Roma ay ang Roma papal, na sa kabanata walo ay ang babaing maliit na sungay, at na sa kabanata dalawa ay ang eklesiastikong pamamahala, at na sa kabanata pito ay ang sungay na nagsasalita ng mga kalapastanganan at bumubunot mula sa ugat ng tatlong sungay. Ang Romang Pagano ay iisang kapangyarihan, ngunit ang Roma papal ay dalawahang kapangyarihan, na kumakatawan sa simbahang papal bilang namumuno sa sining ng pamamahala ng estado ng dating mga estrukturang pampolitika ng Romang Pagano. Noong 1798, tinanggap ng kapangyarihang papal ang sugat na nakamamatay, ngunit hindi ito tumigil sa pagiging isang simbahan; tumigil lamang ito sa pagiging isang hayop ng propesiyang biblikal sapagkat ang kapangyarihang sibil na dati nitong pinamamahalaan ay inalis.

The second Rome is papal Rome and it only functioned as a power (beast) of Bible prophecy when it had the ability to control the power of the state to carry out its blasphemous plans. The first Rome was a singular power, the second Rome was a twofold power and the third Rome is a threefold power. The three manifestations of Rome are governed by the same principles as every triple application of prophecy. Prophetically there are three woes, three Babylon’s, three Rome’s and three Elijah’s. In terms of type and antitype the first two manifestation of any of the triple applications are types which provide the shadow of the third fulfillment, which is the antitype and substance of the triple application of prophecy.

Ang ikalawang Roma ay ang Roma ng Papado, at ito’y gumana lamang bilang isang kapangyarihan (halimaw) ng propesiya sa Biblia noong taglay nito ang kakayahang kontrolin ang kapangyarihan ng estado upang isakatuparan ang mga kalapastanganang plano nito. Ang unang Roma ay nag-iisang kapangyarihan, ang ikalawang Roma ay dalawahang kapangyarihan, at ang ikatlong Roma ay tatluhang kapangyarihan. Ang tatlong pagpapakita ng Roma ay pinamamahalaan ng gayunding mga simulain gaya ng sa bawat tatluhang aplikasyon ng propesiya. Sa pananaw ng propesiya, may tatlong aba, tatlong Babilonya, tatlong Roma, at tatlong Elias. Sa usapin ng tipo at antitipo, ang unang dalawang pagpapakita ng alinman sa mga tatluhang aplikasyon ay mga tipo na nagbibigay ng anino ng ikatlong katuparan, na siyang antitipo at substansiya ng tatluhang aplikasyon ng propesiya.

With Rome the characteristics of the first two Rome’s identify that both pagan and papal Rome gave the title of Pontifex Maximus to their ruler. Therefore, the title of the ruler of modern Rome would be Pontifex Maximus, a title never attributed to any president of the United States. The first two Rome’s would overcome three geographical obstacles in order to establish the authority upon the throne of their specific period of history. There is no evidence of the United States overcoming three geographical obstacles leading up to 1798.

Pagdating sa Roma, ipinakikita ng mga katangian ng unang dalawang Roma na kapwa ang Roma pagana at ang Roma papal ay iginawad ang titulong Pontifex Maximus sa kanilang pinuno. Samakatuwid, ang titulo ng pinuno ng makabagong Roma ay ang Pontifex Maximus, isang titulong hindi kailanman iginawad sa alinmang pangulo ng Estados Unidos. Ang unang dalawang Roma ay nalampasan ang tatlong heograpikong hadlang upang maitatag ang awtoridad sa trono sa kani-kaniyang partikular na yugto ng kasaysayan. Walang katibayan na nalampasan ng Estados Unidos ang tatlong heograpikong hadlang bago sumapit ang 1798.

The first two Rome’s had a specific period of time identified when they would rule supremely. In verse twenty-four of Daniel eleven pagan Rome is identified ruling for a “time,” or three hundred and sixty years, which it did from the Battle of Actium in 31 BC, until the year 330 AD. Repeatedly papal Rome is identified as ruling for twelve hundred and sixty years after the three horns were removed, from 538 until 1798. In Isaiah chapter twenty-three the United States is identified as reigning for seventy symbolic years, as the days of one king, but it never removed three geographical obstacles in advance of its ruling for seventy symbolic years.

Ang unang dalawang Roma ay may tiyak na yugto ng panahon na tinukoy kung kailan sila mamamahala nang kataas-taasan. Sa talatang dalawampu’t apat ng Daniel labing-isa, ang paganong Roma ay tinukoy na mamamahala sa loob ng isang “panahon,” o tatlong daan at animnapung taon, na siyang ginawa nito mula sa Labanan sa Actium noong 31 BC hanggang sa taong 330 AD. Paulit-ulit na tinutukoy ang Roma ng Papasiya bilang naghahari sa loob ng isang libo dalawang daan at animnapung taon matapos na maalis ang tatlong sungay, mula 538 hanggang 1798. Sa kabanata dalawampu’t tatlo ng Isaias, ang Estados Unidos ay tinukoy na naghahari sa loob ng pitumpung taóng sagisag, gaya ng mga araw ng isang hari, ngunit hindi nito kailanman inalis ang tatlong heograpikong hadlang bago ang paghahari nito sa loob ng pitumpung taóng sagisag.

Modern Rome is represented as overcoming the three geographical obstacles of the king of the south, the glorious land and Egypt in Daniel chapter eleven, verses forty to forty-two, and when those three obstacles are defeated and brought into the submission of Rome they then form the threefold union of the dragon, the beast and false prophet. John also informs us that the papal beast’s deadly wound is healed and that it then rules for forty-two symbolic months.

Ang makabagong Roma ay kinakatawan bilang dumadaig sa tatlong heograpikong hadlang na kinabibilangan ng hari ng timog, ng maluwalhating lupain, at ng Ehipto sa Daniel kabanata labing-isa, talatang apatnapu hanggang apatnapu’t dalawa; at kapag ang tatlong hadlang na iyon ay natalo at dinala sa pagpapasakop sa Roma, saka nabubuo ang tatluhang unyon ng dragon, ng hayop, at ng huwad na propeta. Ipinabatid din sa atin ni Juan na ang nakamamatay na sugat ng hayop ng kapapahan ay gumaling, at na pagkatapos ay mamumuno ito sa loob ng apatnapu’t dalawang simbolikong buwan.

And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.

At nakita ko ang isa sa kaniyang mga ulo na wari’y nasugatan hanggang ikamamatay; at ang kaniyang sugat na ikamamatay ay gumaling; at ang buong sanlibutan ay nanggilalas sa hayop. At sinamba nila ang dragon na nagbigay ng kapangyarihan sa hayop; at sinamba nila ang hayop, na sinasabi, Sino ang gaya ng hayop? sino ang makakipagdigma sa kaniya? At binigyan siya ng isang bibig na nagsasalita ng mga dakilang bagay at mga kapusungan; at binigyan siya ng kapangyarihang magpatuloy sa loob ng apat na pu’t dalawang buwan. Pahayag 13:3-5.

The beast that rules for forty-two symbolic months after its deadly wound is healed is the Roman power.

Ang halimaw na naghahari sa loob ng apatnapu’t dalawang buwang simboliko pagkaraang maghilom ang kaniyang nakamamatay na sugat ay ang kapangyarihang Romano.

The prophecy of Revelation 13 declares that the power represented by the beast with lamblike horns shall cause ‘the earth and them which dwell therein’ to worship the papacy—there symbolized by the beast ‘like unto a leopard.’ . .. In both the Old and the New World, the papacy will receive homage in the honor paid to the Sunday institution, that rests solely upon the authority of the Roman Church.” The Great Controversy, 578.

Ang hula ng Apocalipsis 13 ay nagsasaad na ang kapangyarihang sinasagisag ng hayop na may mga sungay na tulad sa kordero ay magpapasamba sa “lupa at ang mga nananahan doon” sa Papado—na doo’y sinasagisag ng hayop na “katulad ng leopardo.” ... Sa kapwa Lumang at Bagong Daigdig, tatanggap ang Papado ng pagpupugay sa karangalang iniuukol sa institusyon ng Linggo, na nakasalig lamang sa awtoridad ng Simbahang Romano." The Great Controversy, 578.

Pagan, the first Rome, ruled supremely for three hundred and sixty years in fulfillment of Daniel chapter eleven, verse twenty-four, and it did so after it removed three geographical obstacles in fulfillment of Daniel chapter eight, verse nine.

Ang unang Roma, ang Paganong Roma, ay namunong may lubos na kapangyarihan sa loob ng tatlong daan at animnapung taon, sa katuparan ng Daniel kabanata labing-isa, talatang dalawampu’t apat; at ginawa nito iyon pagkaraan nitong alisin ang tatlong heograpikong hadlang, sa katuparan ng Daniel kabanata walo, talatang siyam.

Papal, the second Rome ruled supremely for twelve hundred and sixty years in fulfillment of several passages of Scripture, and it did so after it removed three geographical obstacles in fulfillment of Daniel chapter seven, verses eight and twenty.

Ang Kapapahan, ang ikalawang Roma, ay nagharing may kataas-taasang kapangyarihan sa loob ng isang libo’t dalawang daan at animnapung taon bilang katuparan ng ilang bahagi ng Kasulatan, at naganap ito matapos nitong alisin ang tatlong heograpikal na hadlang bilang katuparan ng Daniel kabanata pito, talata walo at dalawampu.

Modern Rome overcomes the king of the south in verse forty of Daniel eleven, and then in verse forty-one it overcomes the glorious land and in verse forty-two it overcomes Egypt. Modern Rome is the king of the north of Daniel chapter eleven.

Sa talatang apatnapu ng kabanata labing-isa ng Daniel, nilulupig ng makabagong Roma ang hari ng timog; at sa talatang apatnapu’t isa, nilulupig nito ang maluwalhating lupain; at sa talatang apatnapu’t dalawa, nilulupig nito ang Ehipto. Ang makabagong Roma ang hari ng hilaga sa kabanata labing-isa ng Daniel.

Pagan, the first Rome, was a persecuting power, and papal, the second Rome, was a persecuting power and therefore modern Rome will be a persecuting power.

Ang unang Roma, ang Roma na pagano, ay isang kapangyarihang mapang-usig; at ang ikalawang Roma, ang Roma ng Papasiya, ay isang kapangyarihang mapang-usig; samakatuwid, ang makabagong Roma ay magiging isang kapangyarihang mapang-usig.

The United States will participate in the third persecution accomplished by modern Rome, but this doesn’t identify the United States as the papal power, it simply identifies a characteristic of the United States’ relationship to the papal power in the last days.

Makikibahagi ang Estados Unidos sa ikatlong pag-uusig na isinasagawa ng makabagong Roma, ngunit hindi nito kinikilala ang Estados Unidos bilang kapangyarihang papal; tinutukoy lamang nito ang isang katangian ng ugnayan ng Estados Unidos sa kapangyarihang papal sa mga huling araw.

Those who wish to argue that the United States is the “robbers of thy people” in the last days employ the triple application of the three Rome’s to incorrectly identify the United States. The flawed method they employ in the context of a triple application is based upon identifying a characteristic of the first two Rome’s, and insisting that a prophetic characteristic of Rome, and not Rome itself, is the third Rome.

Yaong nagnanais na ipangatuwiran na ang Estados Unidos ang "mga magnanakaw ng iyong bayan" sa mga huling araw ay gumagamit ng tatluhang aplikasyon ng tatlong Roma upang maling matukoy ang Estados Unidos. Ang may depektong metodolohiyang kanilang ginagamit sa konteksto ng tatluhang aplikasyon ay nakabatay sa pagtukoy ng isang katangian ng unang dalawang Roma, at sa paggiit na ang isang propetikong katangian ng Roma, at hindi ang Roma mismo, ang ikatlong Roma.

They identify Constantine’s first historical Sunday law in 321 AD, and then papal Rome’s Sunday law in 538 AD, to claim the soon-coming Sunday law in the United States defines the United States as modern Rome, and they also mix their flawed application by associating Jesus’ warning to flee when the “abominations of desolation” spoken of by Daniel, as the Sunday law. The “abomination of desolation” Jesus spoke of, points to two Sunday laws in the last days, but it is a very different symbolism in that it is a warning to flee, not the warning to shun the mark of the beast. Their flawed idea doesn’t even address that there are two specific Sunday laws in the last days.

Ikinikilala nila ang unang makasaysayang batas ng Linggo ni Constantino noong AD 321, at pagkatapos ang batas ng Linggo ng Roma papal noong AD 538, upang igiit na ang nalalapit na batas ng Linggo sa Estados Unidos ang tumutukoy sa Estados Unidos bilang makabagong Roma; at pinaghahalo pa nila ang kanilang maling paglalapat sa pamamagitan ng pag-uugnay sa babala ni Jesus na magsitakas kapag nakita ang “kasuklamsuklam na paninira” na binanggit ni Daniel, bilang ang batas ng Linggo. Ang “kasuklamsuklam na paninira” na sinabi ni Jesus ay tumutukoy sa dalawang batas ng Linggo sa mga huling araw, subalit lubhang naiiba ang simbolismo nito sapagkat ito ay babala upang tumakas, hindi ang babala na huwag tanggapin ang tanda ng hayop. Ang kanilang maling palagay ay hindi man lamang tinatalakay na may dalawang tiyak na batas ng Linggo sa mga huling araw.

When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains: Let him which is on the housetop not come down to take any thing out of his house: Neither let him which is in the field return back to take his clothes. And woe unto them that are with child, and to them that give suck in those days! But pray ye that your flight be not in the winter, neither on the sabbath day. Matthew 24:15–20.

Kaya’t kapag nakita ninyo ang kasuklam-suklam na pagkatiwangwang, na sinalita ni Daniel na propeta, na nakatayo sa dakong banal (ang bumabasa ay unawain niya), kung magkagayo’y ang mga nasa Hudea ay tumakas sa mga bundok; ang nasa bubungan ay huwag nang bumaba upang kumuha ng anuman sa kanyang bahay; ni ang nasa bukid ay huwag nang bumalik upang kunin ang kanyang balabal. At sa aba ng mga nagdadalang-tao at ng mga nagpapasuso sa mga araw na yaon! Datapuwa’t manalangin kayo na ang inyong pagtakas ay huwag mangyari sa taglamig, ni sa araw ng Sabbath. Mateo 24:15-20.

“The abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” was a sign which Jesus gave to His people that identified when they should flee from the coming destruction of Jerusalem as pagan Rome besieged and thereafter destroyed the sanctuary and city from the year 66 to the year 70 AD.

Ang “kasuklamsuklam na bagay na nagdadala ng pagkatiwangwang,” na sinalita sa pamamagitan ni Daniel na propeta, ay isang tanda na ibinigay ni Jesus sa Kanyang bayan upang tukuyin kung kailan sila dapat tumakas mula sa nalalapit na pagkawasak ng Jerusalem, nang kinubkob ng paganong Roma at saka winasak ang santuwaryo at ang lungsod, mula taong 66 hanggang taong 70 AD.

“Jesus declared to the listening disciples the judgments that were to fall upon apostate Israel, and especially the retributive vengeance that would come upon them for their rejection and crucifixion of the Messiah. Unmistakable signs would precede the awful climax. The dreaded hour would come suddenly and swiftly. And the Saviour warned His followers: ‘When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) then let them which be in Judea flee into the mountains.’ Matthew 24:15, 16; Luke 21:20, 21. When the idolatrous standards of the Romans should be set up in the holy ground, which extended some furlongs outside the city walls, then the followers of Christ were to find safety in flight. When the warning sign should be seen, those who would escape must make no delay. . ..

Ipinahayag ni Jesus sa mga nakikinig na alagad ang mga hatol na babagsak sa tumalikod na Israel, at lalo na ang ganting-paghihiganti na darating sa kanila dahil sa kanilang pagtatakwil sa Mesiyas at sa pagpapapako sa Kanya sa krus. Malinaw at di-mapag-aalinlangang mga tanda ang mauuna sa kakila-kilabot na kasukdulan. Ang kinatatakutang oras ay darating bigla at mabilis. At binalaan ng Tagapagligtas ang Kaniyang mga tagasunod: “Kaya nga, kapag nakita ninyo ang kasuklam-suklam na kalapastanganan, na sinalita ni Daniel na propeta, na nakatayo sa dakong banal (ang bumabasa, unawaing mabuti), kung magkagayon ay ang mga nasa Judea ay magsitakas sa mga bundok.” Mateo 24:15, 16; Lucas 21:20, 21. Kapag itinayo na ang mga estandarteng pagano ng mga Romano sa banal na lupaing umaabot ng ilang estadio sa labas ng mga pader ng lungsod, kung magkagayon ay ang mga tagasunod ni Cristo ay dapat hanapin ang kaligtasan sa pagtakas. Kapag nakita ang babalang tanda, ang mga ibig makaligtas ay huwag mag-antala. ...

“Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. . . . Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 25, 30.

“Walang ni isang Kristiyano ang nasawi sa pagkawasak ng Jerusalem. Nagbigay si Cristo ng babala sa Kanyang mga alagad, at ang lahat ng sumampalataya sa Kanyang mga salita ay nagmamatyag sa ipinangakong tanda. . . . Walang pagkaantala ay tumakas sila sa isang ligtas na pook - ang lungsod ng Pella, sa lupain ng Perea, sa ibayo ng Jordan.” The Great Controversy, 25, 30.

As the year 538 approached, the Christians of that era recognized that the church had been corrupted by a compromise with the religion of paganism, and based upon the warning of Christ, and in conjunction with the light given through the apostle Paul’s testimony in Second Thessalonians chapter two, they fled into the prophetic wilderness of the twelve hundred and sixty years.

Sa paglapit ng taong 538, napagtanto ng mga Kristiyano sa panahong iyon na ang iglesia ay natiwali dahil sa pakikipagkompromiso nito sa relihiyon ng paganismo; at, batay sa babala ni Kristo at kaakibat ng liwanag na ipinagkaloob sa pamamagitan ng patotoo ng apostol Pablo sa Ikalawang Tesalonica, kabanata dalawa, sila’y nagsitakas patungo sa propetikong ilang ng isang libo’t dalawang daan at animnapung taon.

“But before the coming of Christ, important developments in the religious world, foretold in prophecy, were to take place. The apostle declared: ‘Be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshiped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.’

Ngunit bago ang pagparito ni Cristo, magaganap ang mahahalagang kaganapan sa sanlibutang panrelihiyon na inihula sa propesiya. Ang apostol ay nagpahayag: “Huwag kayong madaling mayanig sa inyong pag-iisip, ni magulumihanan, maging sa pamamagitan ng espiritu, ni sa pamamagitan ng salita, ni sa pamamagitan ng isang liham na waring mula sa amin, na waring ang araw ni Cristo ay nalalapit na. Huwag kayong padaya ninuman sa anumang paraan: sapagkat hindi darating ang araw na iyon, malibang dumating muna ang pagtalikod, at mahayag ang taong makasalanan, ang anak ng kapahamakan; na sumasalungat at itinatampok ang sarili sa itaas ng lahat ng tinatawag na Diyos o sinasamba; anupat, na gaya ng Diyos, siya’y nauupo sa templo ng Diyos, na ipinakikitang siya ay Diyos.”

“Paul’s words were not to be misinterpreted. It was not to be taught that he, by special revelation, had warned the Thessalonians of the immediate coming of Christ. Such a position would cause confusion of faith; for disappointment often leads to unbelief. The apostle therefore cautioned the brethren to receive no such message as coming from him, and he proceeded to emphasize the fact that the papal power, so clearly described by the prophet Daniel, was yet to rise and wage war against God’s people. Until this power should have performed its deadly and blasphemous work, it would be in vain for the church to look for the coming of their Lord. ‘Remember ye not,’ Paul inquired, ‘that, when I was yet with you, I told you these things?’

Ang mga salita ni Pablo ay hindi dapat bigyang-maling-kahulugan. Hindi dapat ituro na siya, sa pamamagitan ng isang natatanging paghahayag, ay nagbabala na sa mga Taga-Tesalonica tungkol sa agarang pagparito ni Cristo. Ang gayong paninindigan ay magdudulot ng pagkalito sa pananampalataya; sapagkat ang kabiguan ay madalas humantong sa kawalang-paniniwala. Kaya’t mahigpit na pinagbilinan ng apostol ang mga kapatid na huwag tumanggap ng gayong mensahe na waring mula sa kanya, at saka binigyang-diin niya ang katotohanang ang kapangyarihang papal, na malinaw na inilarawan ng propetang Daniel, ay darating pa lamang upang bumangon at makipagdigma laban sa bayan ng Diyos. Hanggang sa maisakatuparan ng kapangyarihang ito ang nakamamatay at lapastangang gawain nito, magiging walang saysay para sa iglesia na hintayin ang pagdating ng kanilang Panginoon. “Hindi ba ninyo naaalaala,” tanong ni Pablo, “na, noong kasama ko pa kayo, sinabi ko sa inyo ang mga bagay na ito?”

“Terrible were the trials that were to beset the true church. Even at the time when the apostle was writing, the ‘mystery of iniquity’ had already begun to work. The developments that were to take place in the future were to be ‘after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, and with all deceivableness of unrighteousness in them that perish.’

Kakila-kilabot ang mga pagsubok na daranasin ng tunay na iglesia. Maging noong panahon na sumusulat ang apostol, ang “hiwaga ng kasamaan” ay nagsimula nang kumilos. Ang mga kaganapang darating ay magiging “ayon sa paggawa ni Satanas, na may lahat ng kapangyarihan at mga tanda at mga kababalaghang sinungaling, at may lahat ng pandaraya ng kalikuan sa kanila na nangapapahamak.”

“Especially solemn is the apostle’s statement regarding those who should refuse to receive ‘the love of the truth.’ ‘For this cause,’ he declared of all who should deliberately reject the messages of truth, ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ Men cannot with impunity reject the warnings that God in mercy sends them. From those who persist in turning from these warnings, God withdraws His Spirit, leaving them to the deceptions that they love.” Acts of the Apostles, 265, 266.

Lubhang solemne ang pahayag ng apostol hinggil sa mga tatangging tumanggap ng “pag-ibig sa katotohanan.” “Dahil dito,” wika niya tungkol sa lahat ng sadyang tumatanggi sa mga mensahe ng katotohanan, “ipapadala sa kanila ng Diyos ang isang makapangyarihang pagdaraya, upang sila’y maniwala sa kasinungalingan: upang silang lahat ay mahatulang mapahamak, yaong mga hindi sumampalataya sa katotohanan, kundi nalugod sa kawalang-katuwiran.” Hindi maaaring walang kaparusahan ang pagtanggi ng mga tao sa mga babalang sa Kanyang habag ay ipinadadala sa kanila ng Diyos. Sa mga patuloy na tumatalikod sa mga babalang ito, binabawi ng Diyos ang Kanyang Espiritu, at iniiwan sila sa mga pandarayang kanilang iniibig. Acts of the Apostles, 265, 266.

The compromise between paganism and the church was the warning sign that led the Christians of that era to separate from papal Rome, but it should be noted that the light that Paul contributed to Jesus’ warning to flee, is the same passage that William Miller came to understand that “the daily” of the book of Daniel represented pagan Rome. The prophetic relationship between pagan Rome restraining, and then falling away in order for papal Rome to ascend to the throne was a truth that must be understood, for the consequences of not recognizing that the prophetic relationship would bring strong delusion upon those who did not love that truth. Sister White addresses the same history:

Ang pakikipagkompromiso sa pagitan ng paganismo at ng iglesya ang naging panandang-babala na nag-udyok sa mga Kristiyano noong panahong iyon na humiwalay sa Roma ng kapapahan. Ngunit dapat ding tandaan na ang liwanag na idinagdag ni Pablo sa babala ni Jesus na tumakas ay ang mismong talatang naunawaan ni William Miller na ang “the daily” sa aklat ni Daniel ay kumakatawan sa paganong Roma. Ang ugnayang propetiko sa pagitan ng paganong Roma na pumipigil, at ng pagbagsak nito upang makaakyat sa trono ang Roma ng kapapahan, ay isang katotohanang dapat maunawaan, sapagkat ang mga kahihinatnan ng hindi pagkilala sa ugnayang propetikong iyon ay maghahatid ng matinding panlilinlang sa mga hindi umibig sa katotohanang iyon. Tinalakay ni Sister White ang gayunding kasaysayan:

“It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

Lubhang matinding pakikibaka ang kinailangan ng mga magpapakatapat upang manindigan laban sa mga panlilinlang at mga kasuklam-suklam na bagay na ikinubli sa anyo ng mga kasuotang pangsaserdote at ipinasok sa iglesia. Hindi tinanggap ang Bibliya bilang pamantayan ng pananampalataya. Ang aral ng kalayaan sa relihiyon ay tinawag na heresya, at ang mga tagapagtaguyod nito ay kinapootan at ipinasailalim sa pagbabawal.

“After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45, 46.

"Matapos ang mahabang at matinding tunggalian, ipinasiya ng matapat na iilan na putulin ang lahat ng pakikipag-isa sa tumalikod na iglesia kung ipagpapatuloy pa rin nito ang pagtangging palayain ang sarili mula sa kasinungalingan at pagsamba sa diyus-diyusan. Nakita nila na ang paghiwalay ay isang ganap na pangangailangan kung ibig nilang sundin ang salita ng Diyos. Hindi nila pinangahas na tiisin ang mga kamaliang ikapapahamak ng kanilang sariling mga kaluluwa, ni magbigay ng halimbawa na magpapanganib sa pananampalataya ng kanilang mga anak at ng mga anak ng kanilang mga anak. Upang matiyak ang kapayapaan at pagkakaisa, handa silang gumawa ng anumang pagpapaubaya na kaayon ng katapatan sa Diyos; subalit nadama nila na maging ang kapayapaan man ay napakamahal kung matatamo kapalit ng pagsasakripisyo ng simulain. Kung ang pagkakaisa ay matitiyak lamang sa pamamagitan ng pagkokompromiso sa katotohanan at katuwiran, kung gayon, hayaang magkaroon ng di pagkakasundo, at maging ng digmaan." The Great Controversy, 45, 46.

The prophetic relationship between the United States and the papacy in the last days has been typified, and emphasized, by Paul’s identification of the relationship between pagan and papal Rome leading up to 538 AD. In the triple application of Rome, pagan Rome fulfilled Jesus words identifying the abomination of desolation as a sign to flee, and papal Rome also fulfilled Jesus’ words. Sister White identifies another fulfillment of Christ’s words.

Ang propetikong ugnayan sa pagitan ng Estados Unidos at ng Papado sa mga huling araw ay inilarawan sa tipo at binigyang-diin sa pamamagitan ng pagkakakilanlan ni Pablo sa ugnayan ng makapaganong Roma at ng papal na Roma na humantong sa taong 538 AD. Sa tatluhang aplikasyon ng Roma, tinupad ng makapaganong Roma ang mga salita ni Jesus na tumutukoy sa kasuklamsuklam na paninira bilang tanda na dapat tumakas, at tinupad din ng papal na Roma ang mga salita ni Jesus. Tinutukoy ni Sister White ang isa pang katuparan ng mga salita ni Cristo.

“It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

“Hindi ito ang panahon upang ituon ng bayan ng Diyos ang kanilang pag-ibig o mag-impok ng kanilang kayamanan sa sanlibutan. Hindi na malayo ang panahon na, gaya ng mga unang alagad, mapipilitan tayong humanap ng kanlungan sa mga ilang at liblib na dako. Gaya ng naging hudyat sa pagtakas ng mga Kristiyano sa Judea ang pagkubkob ng mga hukbong Romano sa Jerusalem, gayon din ang pag-aako ng kapangyarihan ng ating bansa sa pamamagitan ng dekretong nagpapatupad sa sabat ng Papa ay magiging babala sa atin. Kung magkagayo’y panahon nang lisanin ang malalaking lungsod, bilang paghahanda sa pag-alis sa maliliit naman, patungo sa mga tahimik na tahanan sa mga nakatagong pook sa kabundukan.” Testimonies, tomo 5, 464.

For the Christians of Christ’s time period the warning identified when to flee Jerusalem. In the fifth and sixth century the warning for the Christians led them to flee into the wilderness.

Para sa mga Kristiyano noong kapanahunan ni Kristo, itinukoy ng babala kung kailan dapat tumakas mula sa Jerusalem. Noong ikalima at ikaanim na siglo, ang babala para sa mga Kristiyano ay nag-udyok sa kanila na tumakas patungo sa ilang.

And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. . .. And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. And the serpent cast out of his mouth water as a flood after the woman, that he might cause her to be carried away of the flood. And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. And the dragon was wroth with the woman, and went to make war with the remnant of her seed, which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ. Revelation 12:6, 15–17.

At ang babae ay tumakas sa ilang, na doo’y may isang dakong inihanda ng Diyos, upang siya’y pakainin doon sa loob ng isang libo dalawang daan at animnapung araw. ... At sa babae ay ibinigay ang dalawang pakpak ng isang malaking agila, upang siya’y makalipad tungo sa ilang, sa kaniyang dako, na doo’y siya’y kinakandili sa isang panahon, at mga panahon, at kalahating panahon, mula sa harapan ng ahas. At ang ahas ay nagbuga mula sa kaniyang bibig ng tubig na gaya ng isang baha, kasunod ng babae, upang tangayin siya ng agos ng baha. At tinulungan ng lupa ang babae, at ibinuka ng lupa ang kaniyang bibig, at nilamon ang bahang ibinuga ng dragon mula sa kaniyang bibig. At ang dragon ay napoot sa babae, at yumaon upang makipagdigma laban sa nalabi sa kaniyang binhi, na tumutupad sa mga utos ng Diyos, at may patotoo ni Jesucristo. Apocalipsis 12:6, 15-17.

Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of the thing, for He is Alpha and Omega. The warning of the abomination of desolation in the history of papal Rome was recognized when the papal power was recognized as standing in the holy place.

Palaging inilalarawan ni Jesus ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito, sapagkat Siya ang Alpha at Omega. Ang babala hinggil sa kasuklam-suklam na kalapastanganan sa kasaysayan ng Roma ng Kapapahan ay kinilala nang kinilalang ang kapangyarihan ng Kapapahan ay nakatayo sa banal na dako.

The warning is recorded by Matthew, Mark and Luke, and each reference has a slight variation of words. Matthew states, “When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place,” and Mark states, “when ye shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, standing where it ought not.” Luke states, “when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains.”

Ang babala ay itinala nina Mateo, Marcos, at Lucas, at bawat pagtukoy ay may bahagyang pagkakaiba ng pananalita. Sinasabi ni Mateo, “Kaya’t kapag nakita ninyo ang kasuklamsuklam na paninira, na sinalita ni Daniel na propeta, na nakatayo sa dakong banal,” at sinasabi ni Marcos, “kapag nakita ninyo ang kasuklamsuklam na paninira, na sinalita ni Daniel na propeta, na nakatayo sa dakong di nararapat.” Sinasabi ni Lucas, “kapag nakita ninyong ang Jerusalem ay kinukubkob ng mga hukbo, kung magkagayo’y talastasin ninyo na nalalapit na ang pagkawasak nito. Kung magkagayo’y ang mga nasa Judea ay magsitakas sa mga bundok.”

All three testimonies apply together. I a more specific application Luke’s reference of Jerusalem being compassed with armies identifies the warning that when pagan Rome began its siege against Jerusalem in the year 66 AD, that Christians still in Jerusalem were to immediately flee. Matthew’s reference of “the holy place,” corresponds with Paul identifying the “man of sin” who “sitteth in the temple of God, showing himself that he is God,” thus representing the papal fulfillment of the “abomination of desolation.” Mark identifies the abomination of desolation standing where it ought not, and it corresponds to the warning to flee given to Adventism in the last days. Two of the warnings are associated with the command that whoever reads the warning should understand, and they all address a sign that was to inform the Christians of the era to flee.

Ang tatlong patotoo ay sabay-sabay na naaangkop. Sa isang mas tiyak na paglalapat, ang pagbanggit ni Lucas tungkol sa Jerusalem na pinalilibutan ng mga hukbo ay tumutukoy sa babala na, nang sinimulan ng paganong Roma ang pagkubkob nito laban sa Jerusalem noong taong 66 AD, ang mga Kristiyanong nananatili pa sa Jerusalem ay dapat agad na tumakas. Ang pagbanggit ni Mateo sa “banal na dako” ay tumutugma sa pagkakakilanlan ni Pablo sa “tao ng kasalanan” na “naluluklok sa templo ng Diyos, na ipinakikilala ang kaniyang sarili na siya ay Diyos,” at sa gayo’y kumakatawan sa katuparan sa pamamagitan ng Kapapahan ng “kasuklamsuklam na paninira.” Itinutukoy ni Marcos ang kasuklamsuklam na paninira na nakatayo sa dakong di nararapat, at ito’y tumutugma sa babalang tumakas na ibinigay sa Adventismo sa mga huling araw. Dalawa sa mga babala ay kaugnay ng utos na ang sinumang bumabasa ng babala ay dapat umunawa, at silang lahat ay tumutukoy sa isang tanda na magbibigay-alam sa mga Kristiyano ng panahong iyon na tumakas.

The false application of a triple application that is misrepresented by those who claim the “robbers of thy people” are the United States, identifies that when the “abomination of desolation” is fulfilled at the Sunday law in the United States, that the Sunday law that then is enforced identifies the United States as Modern Rome, for pagan and papal Rome both previously enforced a Sunday law.

Ang maling paglalapat ng tatluhang aplikasyon, na binabaluktot ng mga nag-aangkin na ang “mga mandarambong ng iyong bayan” ay ang Estados Unidos, ay nagsasaad na kapag natupad ang “kasuklam-suklam na paninira” sa pagsapit ng batas ng Linggo sa Estados Unidos, ang batas ng Linggo na ipatutupad noon ay magpapakilala sa Estados Unidos bilang Makabagong Roma, sapagkat kapuwa ang paganong Roma at ang Romang papal ay dati nang nagpatupad ng isang batas ng Linggo.

The problem with that flawed application is that the Sunday law of pagan Rome took place in the year 321 AD, but pagan Rome’s fulfillment of the “abomination of desolation” was fulfilled in the year 66 AD, 255 years before the Sunday law of 321 AD. So too, the compromise that produced the “man of sin” was already occurring in the time of Paul, who said, “the mystery of iniquity doth already work,” yet the papal Sunday law came over four centuries later. The first two witnesses in a triple application of prophecy establish the characteristics of the third fulfillment of the last days. The “abomination of desolation” in the last days, upon two historical witnesses, and three biblical records of Christ’s words, represents a warning to flee, not the enforcement of a Sunday law.

Ang problema sa maling paglalapat na iyon ay ito: ipinatupad ang batas ng Linggo ng Romang Pagano noong taong 321 AD, ngunit ang katuparan ng Romang Pagano ng “kasuklamsuklam na paninira” ay naganap noong taong 66 AD, 255 taon bago ang batas ng Linggo noong 321 AD. Gayon din, ang kompromisong nagbunga sa “taong makasalanan” ay nagaganap na noong panahon ni Pablo, na nagsabi, “ang hiwaga ng kasamaan ay gumagawa na,” gayunman ang batas ng Linggo ng papado ay dumating mahigit apat na siglo pagkaraan. Ang unang dalawang saksi sa isang tatluhang paglalapat ng propesiya ay nagtatatag ng mga katangian ng ikatlong katuparan sa mga huling araw. Ang “kasuklamsuklam na paninira” sa mga huling araw, batay sa dalawang makasaysayang saksi at sa tatlong biblikal na tala ng mga salita ni Cristo, ay kumakatawan sa isang babala na tumakas, hindi sa pagpapatupad ng isang batas ng Linggo.

In the next article we will break down why the application is flawed in the context of established rules associated with a triple application of prophecy, and why the identification of the Sunday law in the context of the warning given by Christ is a misrepresentation of prophetic history.

Sa susunod na artikulo, hihimayin natin kung bakit may kapintasan ang naturang paglalapat sa konteksto ng mga itinatag na tuntuning kaugnay ng tatluhang paglalapat ng propesiya, at kung bakit ang pagtukoy sa Batas sa Linggo sa konteksto ng babalang ibinigay ni Cristo ay isang maling paglalarawan ng kasaysayang propetiko.

“This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 50.

“Ang kompromisong ito sa pagitan ng paganismo at Kristiyanismo ay humantong sa paglitaw ng ‘tao ng kasalanan’ na inihula sa propesiya bilang sumasalungat at nagtataas ng sarili nang higit sa Diyos. Ang napakalaking sistemang yaon ng huwad na relihiyon ay isang obra-maestra ng kapangyarihan ni Satanas—isang monumento ng kanyang mga pagsisikap na iluklok ang sarili sa trono upang pamunuan ang daigdig ayon sa kanyang kalooban.” The Great Controversy, 50.