The abomination of desolation spoken of by Daniel the prophet is a sign for Christians in three different eras to flee. The Christians in Jerusalem fled when they saw the standards of the Roman armies encompassing Jerusalem in the year 66 AD. The Christians of the late fifth and early sixth century fled into the wilderness when they saw the man of sin in the temple of God proclaiming that he was God. In 1888 there was a series of Sunday laws introduced into the Congress of the United States by Senator Blair. Those bills were called the Blair bills, and they were an effort to identify Sunday as a National Day of Worship. Sunday worship is the mark of the beast, the mark of papal authority and the Constitution of the United States directly opposes the enforcement of a national religion as a test for the citizens of the United States.
Ang kasuklamsuklam na paninira na sinalita sa pamamagitan ni Daniel na propeta ay isang tanda para sa mga Kristiyano sa tatlong magkaibang kapanahunan upang tumakas. Ang mga Kristiyano sa Jerusalem ay tumakas nang makita nila ang mga sagisag ng mga hukbong Romano na pumapalibot sa Jerusalem noong taong 66 AD. Ang mga Kristiyano ng huling bahagi ng ikalimang siglo at unang bahagi ng ikaanim na siglo ay tumakas sa ilang nang makita nila ang taong makasalanan sa templo ng Diyos, na nag-aangking siya’y Diyos. Noong 1888 ay may isang serye ng mga batas ukol sa Linggo na iniharap sa Kongreso ng Estados Unidos ni Senador Blair. Ang mga panukalang-batas na iyon ay tinawag na mga panukalang-batas ni Blair, at iyon ay isang pagsisikap na itakda ang Linggo bilang Pambansang Araw ng Pagsamba. Ang pagsamba tuwing Linggo ay ang tanda ng hayop, ang tanda ng kapangyarihang papal; at ang Saligang-Batas ng Estados Unidos ay tahasang sumasalungat sa pagpapatupad ng isang pambansang relihiyon bilang isang pagsubok para sa mga mamamayan ng Estados Unidos.
It is this fact that is left out of the flawed application connected with identifying the United States as modern Rome. A triple application of prophecy possesses specific rules that govern its application. The rules identify that the prophetic characteristics of the first fulfillment are to be combined with the prophetic characteristics of the second fulfillment in order to establish the prophetic characteristics of the third fulfillment.
Ito ang katotohanang hindi kabilang sa maling paglalapat na kaugnay ng pagtukoy sa Estados Unidos bilang makabagong Roma. Ang tatluhang paglalapat ng propesiya ay nagtataglay ng mga tiyak na tuntuning namamahala sa paglalapat nito. Itinatadhana ng mga tuntuning ito na ang mga propetikong katangian ng unang katuparan ay dapat pag-isahin sa mga propetikong katangian ng ikalawang katuparan upang matukoy ang mga propetikong katangian ng ikatlong katuparan.
The warning to flee, is a warning to flee from a coming persecution. In Christ’s era the persecution was the destruction of Jerusalem and the temple in the year 70. The warning sign of that approaching persecution was given in the year 66 AD. The warning to flee in the late fifth and early sixth century was identified by Paul’s as the recognition of a falling away of prophetic Pergamos, which represented pagan Rome. There was to be a falling away first, in order for the man of sin who would proclaim himself as God to be revealed. In the history approaching 538, pagan Rome that had restrained, or as Paul stated “withholdeth” was taken away, and as Pergamos fell away and the sign to flee arrived and directed the faithful to separate from the papal churches communion. Then in 538, at the Counsel of Orleans the papal power passed a Sunday law, and the twelve hundred and sixty years of papal persecution began.
Ang babala na tumakas ay isang babala na tumakas mula sa paparating na pag-uusig. Sa kapanahunan ni Cristo, ang pag-uusig ay ang pagkawasak ng Jerusalem at ng templo noong taong 70. Ang tandang-babala ng nasabing papalapit na pag-uusig ay ibinigay noong taong 66 AD. Ang babala na tumakas sa huling bahagi ng ikalimang at sa unang bahagi ng ikaanim na siglo ay tinukoy, ayon kay Pablo, bilang pagkilala sa pagtalikod ng propetikong Pergamo, na kumakatawan sa paganong Roma. Dapat munang maganap ang pagtalikod, upang maihayag ang taong makasalanan na magpapakilala sa kanyang sarili bilang Diyos. Sa kasaysayang papalapit sa 538, ang paganong Roma na pumipigil—o, gaya ng sinabi ni Pablo, "withholdeth"—ay inalis, at habang tumatalikod ang Pergamo ay dumating ang tandang-babala upang tumakas na gumabay sa mga tapat na humiwalay mula sa komunyon ng mga simbahang papal. Pagkaraan, noong 538, sa Konseho ng Orleans, ipinasa ng kapangyarihang papal ang isang batas sa Linggo, at nagsimula ang 1,260 taon ng pag-uusig ng kapapahan.
The first two witnesses identify clearly that the third fulfillment of the warning to flee given by Christ preceded the actual persecution. The destruction of Jerusalem came exactly three and a half years after the siege of Cestius began in 66 AD, thus allowing the Christians to flee in advance of the horrors of the second siege which was instigated by Titus and concluded with the destruction of the temple and city. In advance of the year 538, the Christians separated from the church of papal Rome, and prophetically fled into the wilderness, which represents the destruction of spiritual Jerusalem.
Ang unang dalawang saksi ay maliwanag na tinutukoy na ang ikatlong katuparan ng babala ni Cristo na tumakas ay nauna sa mismong pag-uusig. Ang pagkawasak ng Jerusalem ay dumating nang eksaktong tatlo’t kalahating taon matapos magsimula ang pagkubkob ni Cestius noong 66 AD, kaya’t nagbigay-daan ito sa mga Kristiyano na tumakas nang pauna sa mga kakila-kilabot ng ikalawang pagkubkob na pinasimulan ni Titus at nagwakas sa pagkawasak ng templo at ng lungsod. Bago sumapit ang taong 538, ang mga Kristiyano ay humiwalay sa iglesia ng kapapahang Romano, at, ayon sa propesiya, tumakas sa ilang, na sumasagisag sa pagkawasak ng espirituwal na Jerusalem.
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.
Ngunit ang looban na nasa labas ng templo, iwan mo ito, at huwag mo itong sukatin; sapagkat ibinigay ito sa mga Hentil; at ang banal na lunsod ay kanilang yuyurakan sa loob ng apatnapu’t dalawang buwan. At ipagkakaloob ko sa aking dalawang saksi ang kapangyarihan, at sila’y magpopropesiya sa loob ng isang libo dalawang daan at animnapung araw, na nakadamit ng kayong sako. Pahayag 11:2, 3.
In both illustrations of the warning to flee, the warning precedes the persecution, and the persecution is represented by Rome, whether pagan or papal, trampling down Jerusalem, whether literal or spiritual. The warning to flee for Seventh-day Adventist was the Blair bill in 1888. In the first fulfillment in the history of pagan Rome the Christians were to flee from Jerusalem, and in fulfillment of papal Rome the Christians fled into the wilderness. For Adventism the warning was to flee into the country.
Sa dalawang paglalarawan ng babala na magsitakas, nauuna ang babala kaysa sa pag-uusig, at ang pag-uusig ay kinakatawan ng Roma, maging pagano man o papal, na yumuyurak sa Jerusalem, maging literal man o espirituwal. Para sa mga Seventh-day Adventist, ang babala na magsitakas ay ang Blair Bill noong 1888. Sa unang katuparan sa kasaysayan ng paganong Roma, ang mga Kristiyano ay dapat magsitakas mula sa Jerusalem, at sa katuparan ng Roma Papal ang mga Kristiyano ay nagsitakas sa ilang. Para sa Adventismo ang babala ay magsitakas patungo sa kanayunan.
“It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.
“Hindi ito ang panahon upang ituon ng bayan ng Diyos ang kanilang pag-ibig o mag-impok ng kanilang kayamanan sa sanlibutan. Hindi na malayo ang panahon na, gaya ng mga unang alagad, mapipilitan tayong humanap ng kanlungan sa mga ilang at liblib na dako. Gaya ng naging hudyat sa pagtakas ng mga Kristiyano sa Judea ang pagkubkob ng mga hukbong Romano sa Jerusalem, gayon din ang pag-aako ng kapangyarihan ng ating bansa sa pamamagitan ng dekretong nagpapatupad sa sabat ng Papa ay magiging babala sa atin. Kung magkagayo’y panahon nang lisanin ang malalaking lungsod, bilang paghahanda sa pag-alis sa maliliit naman, patungo sa mga tahimik na tahanan sa mga nakatagong pook sa kabundukan.” Testimonies, tomo 5, 464.
“The assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us,” was fulfilled when the abomination of desolation, in agreement with Mark’s words was “standing where it ought not.” In 1888, the Congress of the United States was considering a law in direct contradiction to a primary element of the Constitution, and at that point Seventh-day Adventists were to leave the cities and move to the country.
"Ang pag-aangkin ng kapangyarihan sa panig ng ating bansa sa pamamagitan ng kautusang nagpapatupad ng Sabat ng Papa ay magiging isang babala sa atin," ay natupad nang ang kasuklam-suklam na paninira, alinsunod sa mga salita ni Marcos, ay "nakatayo sa dakong di nararapat." Noong 1888, ang Kongreso ng Estados Unidos ay nagsasaalang-alang ng isang batas na tuwirang sumasalungat sa isang pangunahing elemento ng Saligang-Batas, at sa panahong iyon ang mga Adbentista ng Ikapitong Araw ay nararapat nang lisanin ang mga lungsod at lumipat sa kanayunan.
“Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. . . . Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 30.
"Wala ni isa mang Kristiyano ang nasawi sa pagkawasak ng Jerusalem. Nagbigay ng babala si Cristo sa Kaniyang mga alagad, at ang lahat ng sumampalataya sa Kaniyang mga salita ay nagbantay sa ipinangakong tanda. . . . Walang pagkaantala, nagsitakas sila sa isang dakong ligtas—ang lungsod ng Pella, sa lupain ng Perea, sa ibayo ng Jordan." The Great Controversy, 30.
The prophetic characteristics of the first of the warning signs to flee, represent the third and final fulfillment. Sometimes those prophetic characteristics produce a double fulfillment in the third fulfillment. An example of this is the three Elijah’s. The line of Elijah in his confrontation with Jezebel, Ahab and the prophets of Baal, combined with the characteristics of John the Baptist, the second Elijah, in his confrontation with Herodias, Herod and Salome establish that in the last days, for the third and final fulfillment of a triple application is always in the last days, Elijah and John represent two classes of God’s people. One class represented by Elijah do not die, and the other class represented by John do die. The two classes are also represented in Revelation chapter seven as the one hundred and forty-four thousand, who do not die, and the great multitude that do die.
Ang mga propetikong katangian ng una sa mga tanda ng babala upang tumakas ay kumakatawan sa ikatlo at pangwakas na katuparan. Kung minsan, ang mga propetikong katangiang iyon ay nagbubunga ng dalawahang katuparan sa loob ng ikatlong katuparan. Isang halimbawa nito ang tatlong Elias. Ang linya ni Elias sa kaniyang pakikipagtuos kina Jezebel, Ahab, at sa mga propeta ni Baal, na pinagsanib sa mga katangian ni Juan Bautista, ang ikalawang Elias, sa kaniyang pakikipagtuos kina Herodias, Herodes, at Salome, ay nagpapatibay na sa mga huling araw—sapagkat ang ikatlo at pangwakas na katuparan ng isang tatluhang aplikasyon ay laging nagaganap sa mga huling araw—sina Elias at Juan ay kumakatawan sa dalawang uri ng bayan ng Diyos. Ang isang uring kinakatawan ni Elias ay hindi mamamatay, at ang isa pang uring kinakatawan ni Juan ay mamamatay. Ang dalawang uring ito ay kinakatawan din sa Apocalipsis kabanata pito bilang ang isang daan at apatnapu’t apat na libo, na hindi mamamatay, at ang malaking pulutong na mamamatay.
In the three Babylon’s a similar element of the prophetic message is that the first Babylon is represented by Nimrod, but the second Babylon is represented by the first and last kings, Nebuchadnezzar and Belshazzar. Nebuchadnezzar represents those in Babylon who will be saved, and Belshazzar, those in Babylon who will be lost.
Sa tatlong Babilonia, ganito ang isang kaparehong sangkap ng propetikong mensahe: ang unang Babilonia ay kinakatawan ni Nimrod, ngunit ang ikalawang Babilonia ay kinakatawan ng una at huling hari nito, sina Nebukadnezar at Belsasar. Si Nebukadnezar ay kumakatawan sa mga nasa Babilonia na maliligtas, at si Belsasar, sa mga nasa Babilonia na mapapahamak.
In the last days there are two Sunday laws that are the subject of Bible prophecy. The first is the soon-coming Sunday law in the United States, and the second is the Sunday law that is forced upon the entire world. Those two Sunday laws were typified by the Sunday law of pagan Rome, when in the year 321, Constantine enforced the first Sunday law, followed by the Sunday law of Papal Rome in 538. Pagan Rome is one of several prophetic types that prefigure the United States, and the Sunday law of 321, typifies the soon-coming Sunday law in the United States. The papal Sunday law of 538 typifies the Sunday law that is enforced upon the entire world. The flawed view that the United States is typified by the robbers in Daniel eleven tries to employ the soon-coming Sunday law in the United States as evidence to claim that the Sunday law in the United States proves that the United States is modern Rome, and disregards that there is another Sunday law that is forced upon every nation of the world by the threefold union of the dragon, the beast and false prophet.
Sa mga huling araw ay may dalawang batas sa Linggo na siyang paksa ng propesiya sa Biblia. Ang una ay ang nalalapit na batas sa Linggo sa Estados Unidos, at ang ikalawa ay ang batas sa Linggo na ipinapataw sa buong sanlibutan. Ang dalawang batas na ito sa Linggo ay inilarawan noon sa pamamagitan ng batas sa Linggo ng paganong Roma, nang sa taong 321 ay ipinatupad ni Constantino ang unang batas sa Linggo, na sinundan ng batas sa Linggo ng Roma Papal noong 538. Ang paganong Roma ay isa sa ilang propetikong tipo na nagbibigay ng paunang larawan sa Estados Unidos, at ang batas sa Linggo noong 321 ay isang tipo ng nalalapit na batas sa Linggo sa Estados Unidos. Ang batas sa Linggo ng Roma Papal noong 538 ay isang tipo ng batas sa Linggo na ipinapataw sa buong sanlibutan. Ang maling pananaw na ang Estados Unidos ay itinatipo ng mga magnanakaw sa Daniel labing-isa ay nagsisikap gamitin ang nalalapit na batas sa Linggo sa Estados Unidos bilang katunayan upang igiit na ang batas sa Linggo sa Estados Unidos ay nagpapatunay na ang Estados Unidos ang makabagong Roma, at ipinagwawalang-bahala na may isa pang batas sa Linggo na ipinapataw sa bawat bansa ng sanlibutan ng tatluhang pagkakaisa ng dragon, ng hayop, at ng huwad na propeta.
If a Sunday law in the United States identifies the United States as Modern Rome, then what does the worldwide Sunday law identify? The three Rome’s identify that Modern Rome, which is threefold, will enforce two distinct Sunday laws. The first is in the United States and was typified by Constantine’s Sunday law in 321, and the second is the entire world, as typified by the papal Sunday law of 538. To employ the Sunday law in the United States in the context of a triple application of prophecy to claim that the Sunday law proves who is Modern Rome, is to disregard the prophetic characteristics established by pagan and papal Rome. There are two distinct Sunday laws in the last days, and neither is a proof to identify the robbers of the people are the United States. When the testimony of pagan and papal Rome is misrepresented to uphold a private interpretation, as is currently being done, it demonstrates that those seeking to uphold their private interpretation do not understand type and antitype.
Kung ang isang batas sa Linggo sa Estados Unidos ay nagpapakilala sa Estados Unidos bilang Makabagong Roma, kung gayon ano ang ipinakikilala ng pandaigdigang batas sa Linggo? Ipinakikilala ng tatlong Roma na ang Makabagong Roma, na may tatlong anyo, ay magpapatupad ng dalawang magkaibang batas sa Linggo. Ang una ay sa Estados Unidos at ito’y itinipo ng batas sa Linggo ni Constantino noong 321; at ang ikalawa ay sa buong sanlibutan, na itinipo ng batas sa Linggo ng kapapahan noong 538. Ang paggamit sa batas sa Linggo sa Estados Unidos, sa balangkas ng tatluhang aplikasyon ng propesiya, upang igiit na ang batas sa Linggo ang nagpapatunay kung sino ang Makabagong Roma, ay pagwawalang-bahala sa mga makahulang katangiang itinatag ng paganong Roma at ng Roma ng kapapahan. May dalawang magkaibang batas sa Linggo sa mga huling araw, at wala sa alinman ang patunay na ang mga mandarambong ng bayan ay ang Estados Unidos. Kapag ang patotoo ng paganong Roma at ng Roma ng kapapahan ay binabaluktot upang itaguyod ang isang sariling pagpapakahulugan, gaya ng kasalukuyang ginagawa, ipinakikita nito na yaong mga nagsisikap na itaguyod ang kanilang sariling pagpapakahulugan ay hindi nakauunawa ng tipo at antitipo.
Pagan Rome is a type of the United States, and papal Rome typifies modern Rome. Along with this misapplication of a triple application of prophecy, and the claim that what is being taught is set in the context of “type and antitype,” is the other failure of defining the “abomination of desolation” as it is represented within the context of a triple application of prophecy.
Ang Paganong Roma ay tumatayong uri ng Estados Unidos, at ang Roma ng Papado ay tumatayong uri ng makabagong Roma. Kalakip ng maling paglalapat na ito ng tatluhang paglalapat ng propesiya, at ng pag-aangking ang itinuturo ay inilalagay sa balangkas ng “uri at antitipo,” ay ang isa pang pagkabigo sa pagbibigay-kahulugan sa “kasuklam-suklam na paninira” gaya ng ito’y kinakatawan sa loob ng balangkas ng tatluhang paglalapat ng propesiya.
From the year 66 to the year 70 AD, two Roman generals attacked Jerusalem. Both generals, Cestius and Titus began with a siege, but only one withdrew from the siege for a brief period of time, which providentially allowed the Christians to flee. It was the first siege under Cestius that the Christians recognized the warning to flee. When Titus arrived to carry on the warfare against Jerusalem in the year 70 AD, he began with a siege and did not cease until Jerusalem and the temple were destroyed. The warning of Jesus contains two steps. First is the sign to flee, and thereafter the persecution. In the fulfillment of the warning in the fifth and sixth centuries the Christians separated from the corrupt Roman church before 538, and then the persecution began.
Mula taong 66 hanggang taong 70 AD, dalawang heneral na Romano ang sumalakay sa Jerusalem. Kapwa nagsimula sa pagkubkob ang dalawang heneral, sina Cestius at Titus, ngunit isa lamang ang umatras mula sa pagkubkob sa maikling panahon, na, sa probidensiya ng Diyos, ay nagbigay-daan sa mga Kristiyano na makatakas. Sa unang pagkubkob sa ilalim ni Cestius, kinilala ng mga Kristiyano ang babala upang tumakas. Nang dumating si Titus upang ipagpatuloy ang pakikidigma laban sa Jerusalem noong taong 70 AD, sinimulan niya ito sa pamamagitan ng pagkubkob at hindi tumigil hanggang sa mawasak ang Jerusalem at ang templo. Ang babala ni Jesus ay may dalawang hakbang. Una ang hudyat upang tumakas, at pagkatapos nito ang pag-uusig. Sa katuparan ng babalang ito noong ikalima at ika-anim na siglo, humiwalay ang mga Kristiyano mula sa tiwaling Simbahang Romano bago ang taong 538, at saka nagsimula ang pag-uusig.
Paul is very clear that all the recorded history of ancient Israel was written for those living in the last days, and that all those histories were types, although the Greek word “typos,” meaning types is translated as ensamples in his classic presentation of this truth.
Malinaw na ipinahayag ni Pablo na ang lahat ng nakatalang kasaysayan ng sinaunang Israel ay isinulat para sa mga nabubuhay sa mga huling araw, at na ang lahat ng mga kasaysayang iyon ay mga tipo, bagaman ang salitang Griyego na "typos," na nangangahulugang "mga tipo," ay isinalin bilang "ensamples" sa kaniyang klasikong paglalahad ng katotohanang ito.
Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.
Ngayon, ang lahat ng mga bagay na ito ay nangyari sa kanila bilang mga halimbawa; at nasusulat ang mga ito sa ating ikapaalaala, sapagkat sa atin dumating ang mga wakas ng sanlibutan. 1 Corinto 10:11.
The histories in chapter ten which Paul uses to set the context for this truth was not a history of ancient Israel acting righteously.
Ang mga kasaysayang nasa ikasampung kabanata na ginamit ni Pablo upang itakda ang konteksto para sa katotohanang ito ay hindi isang kasaysayan ng sinaunang Israel na kumikilos nang matuwid.
But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. 1 Corinthians 10:5–9.
Ngunit sa marami sa kanila ay hindi nalugod ang Diyos, sapagkat sila’y pinabagsak sa ilang. Ngayon, ang mga bagay na ito ay naging mga halimbawa para sa atin, upang huwag tayong magnasa ng masasamang bagay, gaya rin ng kanilang ipinagnasa. Huwag din kayong maging mga sumasamba sa mga diyos-diyosan, gaya ng ilan sa kanila; ayon sa nasusulat, “Umupo ang bayan upang kumain at uminom, at tumindig upang magpakasaya.” Huwag din tayong makiapid, gaya ng ilan sa kanila na nakiapid, at sa isang araw ay nangamatay ang dalawampu’t tatlong libo. Huwag din nating tuksuhin si Cristo, gaya rin ng ilan sa kanila na nagtukso, at nilipol sila ng mga ahas. 1 Corinto 10:5-9.
Sacred history is a record of both the righteousness and unrighteousness of God’s people, but in either record the history is still a type for God’s people living in the last days. The history of the rebellion in Minneapolis in 1888, is a record of unrighteousness, in spite of what Adventist historians’ claim. The rebellion was so profound that Ellen White determined to leave the meeting, and only stayed because an angel told her it was her responsibility to stay and record the rebellion that was a parallel to the rebellion of Korah, Dathan and Abiram in the history of Moses. At that meeting the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended, but the message He brought was rejected.
Ang banal na kasaysayan ay isang tala ng kapuwa katuwiran at kawalang-katuwiran ng bayan ng Diyos, ngunit sa alinmang tala ay nananatili pa ring isang huwaran ang kasaysayan para sa bayan ng Diyos na nabubuhay sa mga huling araw. Ang kasaysayan ng pag-aalsa sa Minneapolis noong 1888 ay isang tala ng kawalang-katuwiran, sa kabila ng mga inaangkin ng mga mananalaysay na Adbentista. Napakalubha ng pag-aalsang iyon anupa’t ipinasya ni Ellen White na lisanin ang pagpupulong, at nanatili lamang siya sapagkat sinabi sa kanya ng isang anghel na tungkulin niyang manatili at itala ang pag-aalsang kahalintulad sa pag-aalsa nina Korah, Dathan, at Abiram sa kasaysayan ni Moises. Sa pagpupulong na iyon, bumaba ang makapangyarihang anghel ng Pahayag kabanata labing-walo, ngunit itinakwil ang mensaheng dala Niya.
That history typified September 11, 2001, when the great buildings of New York city were brought down. That history included the first Sunday law bill that was to be introduced by Senator Blair. His efforts to enforce Sunday as a National Day of Worship failed, but it was part of a sacred history that typified the last days. Senator Blair’s bill was the warning to flee the cities. Before 1888 when Sister White spoke of the necessity of living out of the cities, she spoke in the future tense. She pointed to a time in the near future when God’s people must move to the country. After 1888, all of Sister White’s references to the necessity of country living placed her counsel in the context that the time to be in the country had already arrived. The Blair bill in 1888, was the sign of Sunday enforcement, as Luke put it, in a place where it ought not be. Sunday enforcement was not to be brought into the Congress of the United States, for it was a denial of a primary principle of the Constitution.
Ang kasaysayang iyon ay sumagisag sa Setyembre 11, 2001, nang ang mga malalaking gusali ng Lungsod ng New York ay ibinagsak. Kasama sa kasaysayang iyon ang unang panukalang batas na may kinalaman sa batas sa Linggo na ihaharap sana ni Senador Blair. Nabigo ang kaniyang mga pagsisikap na ipatupad ang Linggo bilang Pambansang Araw ng Pagsamba, ngunit ito ay bahagi ng isang banal na kasaysayan na sumagisag sa mga huling araw. Ang panukalang batas ni Senador Blair ang babala upang lisanin ang mga lunsod. Bago ang 1888, nang si Sister White ay nagsalita hinggil sa pangangailangang manirahan sa labas ng mga lunsod, siya ay nagsalita sa panghinaharap. Itinuro niya ang isang panahon sa malapit na hinaharap kung kailan ang bayan ng Diyos ay dapat lumipat sa kanayunan. Pagkaraan ng 1888, lahat ng mga pagbanggit ni Sister White sa pangangailangan ng pamumuhay sa kanayunan ay naglagay sa kaniyang payo sa ganitong konteksto: dumating na ang panahon upang mamuhay na sa kanayunan. Ang panukalang batas ni Blair noong 1888 ay ang tanda ng pagpapatupad ng Linggo, gaya ng sabi ni Lucas, sa isang dako na hindi nararapat. Ang pagpapatupad ng Linggo ay hindi nararapat dalhin sa Kongreso ng Estados Unidos, sapagkat ito ay isang pagtanggi sa isang pangunahing prinsipyo ng Saligang-Batas.
The history of 1888 was recorded in order to typify the prophetic history that began on September 11, 2001. The Blair Bill in 1888 typified the Patriot Act of 2001. It was the warning that preceded the actual enforcement of the mark of the beast. No one who is following Christ should be living in a city after September 11, 2001. It was the prophetic siege that directed God’s people to flee. And just as there are two Sunday laws that are the subject of the prophetic model of the last days, as represented by the Sunday laws of pagan and papal Rome, both Sunday laws are preceded by the warning to flee.
Ang kasaysayan ng 1888 ay naitala upang maging tipo ng makahulang kasaysayan na nagsimula noong Setyembre 11, 2001. Ang Blair Bill noong 1888 ay naging tipo ng Patriot Act ng 2001. Ito ang babala na nauna sa mismong pagpapatupad ng tatak ng hayop. Walang sinumang sumusunod kay Cristo ang dapat pang manirahan sa isang lungsod pagkaraan ng Setyembre 11, 2001. Iyon ang makahulang pagkubkob na gumabay sa bayan ng Diyos upang tumakas. At kung paanong may dalawang Batas ng Linggo na siyang paksa ng makahulang huwaran ng mga huling araw, gaya ng kinakatawan ng mga Batas ng Linggo ng paganong Roma at ng Roma ng kapapahan, kapwa ang dalawang Batas ng Linggo ay pinangungunahan ng babala na tumakas.
For those who profess to be Seventh-day Adventists, they were to prophetically recognize the Patriot Act as a sign to flee the cities for the country in advance of the soon-coming Sunday law. That very same Sunday law was the sign for God’s other flock who are still in Babylon to flee out of Babylon in advance of the Sunday enforcement that is to be brought upon every nation.
Para sa mga nagpapahayag na sila’y mga Adventista ng Ikapitong Araw, nararapat sanang kilalanin sa pananaw ng propesiya ang Patriot Act bilang isang tanda upang tumakas mula sa mga lungsod patungo sa kanayunan, bago pa sumapit ang nalalapit na batas ng Linggo. Ang mismong batas ng Linggo na iyon ang naging tanda para sa ibang kawan ng Diyos na nananatili pa sa Babilonia, upang tumakas palabas ng Babilonia bago pa ang pagpapatupad ng batas ng Linggo na ipapataw sa bawat bansa.
“As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.
“Kapag ang Amerika, ang lupain ng kalayaan sa relihiyon, ay makikipag-isa sa Kapapahan upang pilitin ang budhi at piliting parangalan ng mga tao ang maling Sabbath, ang mga tao sa bawat bansa sa buong daigdig ay aakayin na tularan ang halimbawa nito.” Testimonies, tomo 6, 18.
Just as the triple application of the three Elijah’s establishes that there are two classes of God’s people in the last days, the triple application of Rome identifies that there are two distinct Sunday laws. Those who wish to claim that the United States is the robbers of thy people, and therefore the prophetic role of the United States establishes the vision suggest that the soon-coming Sunday law in the United States is the abomination of desolation that Christ identified as a warning for His people to flee from the coming persecution. They fail to identify the distinction between the siege, which is the warning sign to flee, and the second siege that represents when the actual enforcement of a Sunday law begins the persecution of the last days. They fail to address the distinction established upon two witnesses that there is to be two distinct Sunday laws that fulfill prophecy in the last days. In doing so they argue the soon-coming Sunday law in the United States is the warning represented as the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, and it is, but not as they define it.
Gaya ng kung paanong ang tatluhang paglalapat hinggil sa tatlong Elias ay nagpapatibay na may dalawang uri ng bayan ng Diyos sa mga huling araw, gayon din naman ipinakikilala ng tatluhang paglalapat hinggil sa Roma na may dalawang natatanging batas-Linggo. Ang mga nagnanais mag-angkin na ang Estados Unidos ang mga mandarambong ng iyong bayan, at samakatuwid ang propetikong papel ng Estados Unidos ang nagpapatibay sa pangitain, ay nagmumungkahi na ang nalalapit na batas-Linggo sa Estados Unidos ang kasuklamsuklam na pangwawasak na tinukoy ni Cristo bilang babala sa Kaniyang bayan upang tumakas mula sa darating na pag-uusig. Hindi nila natutukoy ang pagkakaiba sa pagitan ng pagkubkob, na siyang tandang-babala upang tumakas, at ng ikalawang pagkubkob na kumakatawan sa panahong ang aktuwal na pagpapatupad ng batas-Linggo ay nagpapasimula ng pag-uusig sa mga huling araw. Hindi rin nila tinutugunan ang pagkakaibang itinatag sa pamamagitan ng dalawang saksi na magkakaroon ng dalawang natatanging batas-Linggo na tutupad sa hula sa mga huling araw. Sa gayon, iginigiit nila na ang nalalapit na batas-Linggo sa Estados Unidos ang babalang inilarawan bilang ang kasuklamsuklam na pangwawasak, na sinalita ni Daniel na propeta, at iyon nga, ngunit hindi ayon sa pagkakahulugan nila rito.
The Sunday law in the United States is the warning for God’s other flock that is still in Babylon to flee from her communion. It is therefore a warning of the coming Sunday law that is enforced upon all the nations.
Ang batas ng Linggo sa Estados Unidos ay ang babala para sa iba pang kawan ng Diyos na nasa Babilonia pa, upang tumakas mula sa pakikiisa sa kanya. Samakatuwid, ito ay isang babala tungkol sa darating na batas ng Linggo na ipatutupad sa lahat ng mga bansa.
“Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.
"Ang mga bansang banyaga ay susunod sa huwaran ng Estados Unidos. Bagaman siya ang nangunguna, gayunma'y darating ang gayunding krisis sa ating mga tao sa lahat ng dako ng sanlibutan." Testimonies, tomo 6, 395.
Their claim is that the Sunday law in the United States is identifying the United States as the symbol which establishes the prophetic vision, but in the context of the warning to flee given by Christ, that Sunday law represents a world-wide warning to the eleventh-hour workers to flee from Babylon.
Ang kanilang pahayag ay na ang batas ng Linggo sa Estados Unidos ay tumutukoy sa Estados Unidos bilang ang sagisag na nagtatatag ng pangitaing propetiko, ngunit, sa konteksto ng babala ni Cristo na tumakas, ang batas ng Linggo na iyon ay kumakatawan sa isang pandaigdigang babala sa mga manggagawa sa ikalabing-isang oras upang tumakas mula sa Babilonia.
When Sister White addresses the warning to flee, she addresses the Sunday law issue that overtakes the whole world. That movement begins at the Sunday law in the United States. She identifies that the Sunday law in the United States is the warning of the coming persecution.
Kapag tinatalakay ni Sister White ang babala upang tumakas, tinatalakay niya ang usapin ng batas ng Linggo na sasaklaw sa buong sanlibutan. Nagsisimula ang kilusang iyon sa batas ng Linggo sa Estados Unidos. Tinutukoy niya na ang batas ng Linggo sa Estados Unidos ang babala ng darating na pag-uusig.
“By the decree enforcing the institution of the papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.
Sa pamamagitan ng kautusang nagpapatupad ng institusyon ng papado, na sumasalangsang sa kautusan ng Diyos, ganap na ihihiwalay ng ating bansa ang sarili nito sa katuwiran. Kapag iniunat ng Protestantismo ang kaniyang kamay sa kabila ng bangin upang dakmain ang kamay ng kapangyarihang Romano, kapag aabot siya sa kabila ng kailaliman upang makipagkapit-kamay sa espiritismo, kapag, sa ilalim ng impluwensiya ng tatluhang pagkakaisang ito, itatakwil ng ating bansa ang bawat simulain ng kaniyang Saligang-Batas bilang isang pamahalaang Protestante at republikano, at magtatakda ng mga probisyon para sa pagpapalaganap ng mga kabulaanan at mga panlilinlang ng papado, kung magkagayo’y malalaman natin na dumating na ang panahon para sa kagila-gilalas na paggawa ni Satanas at na malapit na ang wakas.
“As the approach of the Roman armies was a sign to the disciples of the impending destruction of Jerusalem, so may this apostasy be a sign to us that the limit of God’s forbearance is reached, that the measure of our nation’s iniquity is full, and that the angel of mercy is about to take her flight, never to return. The people of God will then be plunged into those scenes of affliction and distress which prophets have described as the time of Jacob’s trouble. The cries of the faithful, persecuted ones ascend to heaven. And as the blood of Abel cried from the ground, there are voices also crying to God from martyrs’ graves, from the sepulchers of the sea, from mountain caverns, from convent vaults: ‘How long, O Lord, holy and true, dost Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth?’” Testimonies, volume 5, 451.
Kung paanong ang paglapit ng mga hukbong Romano ay naging tanda sa mga alagad ng nalalapit na pagkawasak ng Jerusalem, gayon din nawa ang apostasya na ito ay maging tanda sa atin na naabot na ang hangganan ng mahabang pagtitimpi ng Diyos, na ganap nang napuno ang sukat ng kasamaan ng ating bansa, at na ang anghel ng awa ay malapit nang lumipad palayo, na kailanma’y hindi na babalik. Kung magkagayo’y ilulubog ang bayan ng Diyos sa mga tagpo ng kapighatian at kabagabagan na inilarawan ng mga propeta bilang ang panahon ng kabagabagan ni Jacob. Ang mga daing ng mga tapat na inuusig ay umaakyat sa langit. At gaya ng dugo ni Abel na dumaing mula sa lupa, may mga tinig ding dumadaing sa Diyos mula sa mga libingan ng mga martir, mula sa mga libingan sa dagat, mula sa mga yungib sa kabundukan, mula sa mga silong ng kumbento: “Hanggang kailan, O Panginoon, banal at totoo, hindi Mo hahatulan at ipaghihiganti ang aming dugo sa kanila na nananahan sa lupa?” Testimonies, tomo 5, 451.
Sister White is identifying the Sunday law in the United States, and identifies it as a “sign” that probationary time for the United States is over. But God’s people in the other nations of the world are also to be confronted with the same test. There is a period of time from the Sunday law in the United States until Michael stands up and human probation closes. When it closes, “the angel of mercy takes her flight.”
Si Sister White ay tumutukoy sa batas ng Linggo sa Estados Unidos, at kinikilala niya ito bilang isang "tanda" na tapos na ang panahon ng probasyon para sa Estados Unidos. Ngunit ang bayan ng Diyos sa iba pang mga bansa sa sanlibutan ay haharap din sa gayunding pagsubok. May isang yugto ng panahon mula sa batas ng Linggo sa Estados Unidos hanggang sa pagtayo ni Miguel at sa pagsasara ng probasyon ng sangkatauhan. Kapag ito’y nagsara, "ang anghel ng awa ay lilisan."