The line of prophecy identifying when the United States forms an image to and of the beast occurs when the horn of Protestantism is forming the image of Christ. That formation is specifically identified in Daniel chapter ten, when Daniel beholds the causative looking-glass “marah,” vision. Daniel represents those who behold Christ, and in so doing they reflect Christ’s character. The one hundred and forty-four thousand, who are represented by Daniel in chapter ten, form the image of Christ within, only as they behold His character. By beholding they become changed.

Ang linya ng propesiya na tumutukoy kung kailan bumubuo ang Estados Unidos ng isang larawan sa halimaw at larawan ng halimaw ay nagaganap kapag ang sungay ng Protestantismo ay humuhubog ng larawan ni Cristo. Tiyak na kinikilala ang pagbubuong iyon sa ikasampung kabanata ng Daniel, nang mamasdan ni Daniel ang "marah," ang pangitaing salamin na nagpapasanhi. Kinakatawan ni Daniel ang mga tumitingin kay Cristo, at sa gayon ay isinasalamin nila ang karakter ni Cristo. Ang isang daan at apatnapu’t apat na libo, na kinakatawan ni Daniel sa ikasampung kabanata, ay humuhubog ng larawan ni Cristo sa kalooban, tanging habang minamasdan nila ang Kanyang karakter. Sa pamamagitan ng pagmamasid sila’y nababago.

The image of the beast reflects the beast, and the formation of the image of the beast is the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. When the Protestant churches take control of the government of the United States, they will have formed an image of the church and state system that identifies the structure of control which the papal power employed before the political support was removed. In the same period of time the image of Christ will be produced in His last day people. Yet, there were those that were with Daniel who saw not the vision, for they fled from the vision. They failed the test of the formation of the image of the beast, by refusing to allow the image of Christ to be formed within them during the testing time.

Ang larawan ng hayop ay sumasalamin sa hayop, at ang pagbuo ng larawan ng hayop ang dakilang pagsubok para sa bayan ng Diyos, na sa pamamagitan nito ay pagpapasyahan ang kanilang walang hanggang kapalaran. Kapag ang mga Simbahang Protestante ay magkamit ng kontrol sa pamahalaan ng Estados Unidos, makabubuo sila ng isang larawan ng sistemang simbahan-at-estado na tumutulad sa balangkas ng pamamahalang ginamit ng kapangyarihang papal bago inalis ang suportang pampulitika. Sa gayon ding kapanahunan, mahuhubog ang larawan ni Cristo sa Kanyang bayan sa mga huling araw. Gayunman, may mga kasama si Daniel na hindi nakakita sa pangitain, sapagkat sila’y nagsitakas dahil sa pangitain. Nabigo sila sa pagsubok ng pagbuo ng larawan ng hayop, sapagkat tumanggi silang pahintulutan na mahubog sa kanila ang larawan ni Cristo sa panahon ng pagsubok.

The spiritual principle of reflection is accomplished by looking into a mirror that represents Christ and because the “marah” vision is a causative vision, the image of Christ in the mirror, produces the image of Christ in humanity. A literal mirror reflects the image of the man who looks at the mirror, but the spiritual application of the principle has variables associated with the mirror. Those who are simply a “hearer of the word, and not a doer,” “beholdeth himself, and goeth his way, and straightway forgetteth what manner of man he was.” They look to the mirror and only see humanity.

Ang espirituwal na prinsipyo ng pagsasalamin ay natutupad sa pamamagitan ng pagtingin sa isang salaming kumakatawan kay Cristo, at yamang ang pangitaing "marah" ay isang pangitaing nagdudulot, ang wangis ni Cristo sa salamin ay nagbubunga ng wangis ni Cristo sa sangkatauhan. Ang literal na salamin ay sumasalamin sa wangis ng taong tumitingin dito, ngunit ang espirituwal na aplikasyon ng prinsipyong ito ay may iba't ibang salik na kaugnay ng salamin. Yaong mga "tagapakinig lamang ng salita, at hindi tagatupad," ay "tinitingnan ang sarili, at humahayo sa kaniyang lakad, at agad-agad nalilimutan kung anong uri ng tao siya." Tinitingnan nila ang salamin at ang nakikita lamang nila ay ang pagiging tao.

The other class who are “not a forgetful hearer, but a doer of the work” see the law of God, they see Christ in the mirror. The work is to understand that the principle of reflection has a “natural” reality and a spiritual reality. Daniel illustrates those who did the “work,” for in chapters nine and ten he illustrates the work that produces the spiritual principle of reflection.

Ang kabilang uri, yaong “hindi tagapakinig na malilimutin, kundi tagatupad ng gawa,” ay nakikita ang kautusan ng Diyos; nakikita nila si Cristo sa salamin. Ang gawa ay ang pag-unawa na ang prinsipyo ng pagsasalamin ay may “likas” na realidad at espirituwal na realidad. Ipinakikita ni Daniel ang mga gumawa ng “gawa,” sapagkat sa mga kabanata siyam at sampu ay inilalarawan niya ang gawaing nagbubunga ng espirituwal na prinsipyo ng pagsasalamin.

In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. Daniel 10:1, 2.

Nang mga araw na yaon, akong si Daniel ay nagdalamhati sa loob ng tatlong ganap na linggo. Hindi ako kumain ng masarap na tinapay, ni pumasok man sa aking bibig ang karne o alak, ni nagpahid man ako ng langis sa aking sarili, hanggang sa natapos ang tatlong ganap na linggo. Daniel 10:1, 2.

Gabriel had given a partial interpretation of the vision of chapter eight to Daniel, but Daniel had not understood it all.

Ibinigay ni Gabriel kay Daniel ang isang bahagyang pagpapakahulugan hinggil sa pangitain sa ikawalong kabanata, ngunit hindi ito naunawaan nang lubos ni Daniel.

And I Daniel fainted, and was sick certain days; afterward I rose up, and did the king’s business; and I was astonished at the vision, but none understood it. Daniel 8:27.

At ako, si Daniel, ay nanglupaypay at nagkasakit nang ilang araw; pagkatapos ay tumindig ako at isinagawa ko ang gawain ng hari; at ako’y nanggilalas sa pangitain, ngunit walang nakaunawa nito. Daniel 8:27.

Sister White informs us that Daniel was seeking to understand the interpretation of the message of Daniel chapter eight which Gabriel had brought to Daniel in chapter nine.

Ipinapaalam sa atin ni Sister White na si Daniel ay nagsisikap na maunawaan ang pagpapakahulugan sa mensahe ng kabanata walo ng Daniel, na dinala ni Gabriel kay Daniel sa kabanata siyam.

“With a new and deeper earnestness, Miller continued the examination of the prophecies, whole nights as well as days being devoted to the study of what now appeared of such stupendous importance and all-absorbing interest. In the eighth chapter of Daniel he could find no clue to the starting point of the 2300 days; the angel Gabriel, though commanded to make Daniel understand the vision, gave him only a partial explanation. As the terrible persecution to befall the church was unfolded to the prophet’s vision, physical strength gave way. He could endure no more, and the angel left him for a time. Daniel ‘fainted, and was sick certain days.’ ‘And I was astonished at the vision,’ he says, ‘but none understood it.’

Sa isang bago at lalong malalim na kasigasigan, ipinagpatuloy ni Miller ang pagsisiyasat sa mga propesiya, na ang mga buong gabi pati ang mga araw ay inilalaan sa pag-aaral ng bagay na ngayo’y nahayag na may gayong kagila-gilalas na kahalagahan at lubos na sumakop sa kanyang buong pansin. Sa ikawalong kabanata ng Daniel ay hindi niya matagpuan ang anumang pahiwatig tungkol sa simula ng dalawang libo’t tatlong daang araw; ang anghel na si Gabriel, bagaman inutusan na ipaunawa kay Daniel ang pangitain, ay nagbigay lamang sa kanya ng bahagyang paliwanag. Nang ibinunyag sa pangitain ng propeta ang kasindak-sindak na pag-uusig na darating sa iglesia, bumigay ang lakas ng katawan. Hindi na niya makayanan pa, at pansamantalang iniwan siya ng anghel. Si Daniel ay “nanghimatay, at nagkasakit nang ilang araw.” “At ako’y namangha sa pangitain,” aniya, “ngunit walang umunawa nito.”

“Yet God had bidden His messenger: ‘Make this man to understand the vision.’ That commission must be fulfilled. In obedience to it, the angel, sometime afterward, returned to Daniel, saying: ‘I am now come forth to give thee skill and understanding;’ ‘therefore understand the matter, and consider the vision.’ Daniel 8:27, 16; 9:22, 23, 25–27. There was one important point in the vision of chapter 8 which had been left unexplained, namely, that relating to time—the period of the 2300 days; therefore the angel, in resuming his explanation, dwells chiefly upon the subject of time.” The Great Controversy, 325.

"Gayon man, inutusan ng Diyos ang Kaniyang sugo: 'Gawin mong maunawaan ng lalaking ito ang pangitain.' Ang atas na iyon ay dapat tuparin. Bilang pagsunod doon, ang anghel, pagkaraan ng ilang panahon, ay nagbalik kay Daniel at sinabi: 'Ako ngayo’y lumabas upang bigyan ka ng karunungan at pagkaunawa;' 'kaya’t unawain mo ang bagay, at pagbulay-bulayan mo ang pangitain.' Daniel 8:27, 16; 9:22, 23, 25-27. May isang mahalagang punto sa pangitain ng kabanata 8 na naiwan na hindi naipaliwanag, ito nga ang may kinalaman sa panahon—ang yugto ng 2300 araw; kaya’t ang anghel, sa muling pagpapatuloy ng kaniyang pagpapaliwanag, ay pangunahing nagtuon sa paksa ng panahon." Ang Dakilang Paglalaban, 325.

In chapter ten we are informed that Daniel had understanding of the “vision” and the “thing,” but Daniel wanted more light, so he set his heart to find that understanding and he fasted for twenty-one days. In so doing he represents those of the last days who understand the spiritual principle of reflection that is typified by the natural principle of reflection. That understanding is illustrated by their works, and their works are represented by Daniel as seeking a correct understanding of God’s prophetic word. The obvious contrast of those who fled from the vision, is that they were not seeking for a correct understanding of God’s prophetic word.

Sa ikasampung kabanata, ipinabatid sa atin na si Daniel ay may pagkaunawa sa “pangitain” at sa “bagay,” ngunit ninais ni Daniel ang higit pang liwanag; kaya itinakda niya sa kaniyang puso na masumpungan ang pagkaunawang iyon at nag-ayuno siya nang dalawampu’t isang araw. Sa gayong paggawa, kinakatawan niya ang mga nasa huling mga araw na nakauunawa sa espirituwal na prinsipyo ng pagsasalamin na inilalarawan ng likás na prinsipyo ng pagsasalamin. Ang pagkaunawang iyon ay naipakikita sa pamamagitan ng kanilang mga gawa, at ang kanilang mga gawa ay kinakatawan ni Daniel bilang paghahanap ng wastong pagkaunawa sa makahulang salita ng Diyos. Ang lantad na kaibhan hinggil sa mga tumakas mula sa pangitain ay na hindi sila naghahanap ng wastong pagkaunawa sa makahulang salita ng Diyos.

The truth of God’s prophetic word that Daniel is represented as hungering to understand is the light of the last days, for Daniel typifies the one hundred and forty-four thousand. Daniel is therefore representing a class who are seeking to understand the light of God’s prophetic word that is represented as the final test before probation closes. In this regard, it is the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes, but it is also the test that is represented as the formation of the image of the beast.

Ang katotohanan ng makahulang salita ng Diyos, na si Daniel ay inilalarawan bilang nagugutom na maunawaan ito, ang siyang liwanag ng mga huling araw, sapagkat si Daniel ay sumasagisag sa isandaan apatnapu't apat na libo. Kaya't si Daniel ay kumakatawan sa isang pangkat na nagsusumikap na maunawaan ang liwanag ng makahulang salita ng Diyos na inilalarawan bilang ang pangwakas na pagsubok bago magsara ang probasyon. Sa bagay na ito, ang Pahayag ni Jesucristo ang inaalisan ng selyo agad bago magsara ang probasyon, ngunit ito rin ang pagsubok na inilalarawan bilang ang pagkakabuo ng larawan ng hayop.

The formation of the image of the beast is directly identifying the process of how the image of the beast is developed. That reality cannot be correctly determined without first identifying the primary subject of the test, the beast. It is the beast that establishes and identifies how the image is formed.

Ang pagkakabuo ng larawan ng hayop ay tuwirang tumutukoy sa proseso kung paano nabubuo ang larawan ng hayop. Ang katotohanang iyon ay hindi matutukoy nang wasto kung hindi muna matutukoy ang pangunahing paksa ng pagsubok, ang hayop. Ang hayop ang nagtatakda at tumutukoy kung paano nabubuo ang larawan.

“But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.

Ngunit ano ang “larawan para sa hayop”? at paano ito mabubuo? Ang larawan ay ginagawa ng hayop na may dalawang sungay, at ito ay isang larawan para sa hayop. Tinatawag din ito na larawan ng hayop. Kung gayon, upang matutuhan kung ano ang anyo ng larawan at kung paano ito bubuuin, dapat nating pag-aralan ang mga katangian ng mismong hayop—ang Papado.

“When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.

"Nang ang sinaunang iglesya ay naging tiwali sa paglihis mula sa kapayakan ng ebanghelyo at sa pagtanggap ng mga rito at kaugalian ng mga pagano, nawalan siya ng Espiritu at kapangyarihan ng Diyos; at upang pamahalaan ang mga budhi ng mga tao, hinanap niya ang suporta ng kapangyarihang sekular. Ang naging bunga ay ang Kapapahan, isang iglesya na kumontrol sa kapangyarihan ng estado at ginamit ito upang isulong ang sarili niyang mga layunin, lalo na para sa pagpaparusa sa 'heresya.' Upang makabuo ang Estados Unidos ng isang larawan ng hayop, ang kapangyarihang pangrelihiyon ay dapat makontrol ang pamahalaang sibil sa gayong paraan na ang awtoridad ng estado ay gagamitin din ng iglesya upang maisakatuparan ang sarili niyang mga layunin." The Great Controversy, 443.

In order “to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.” It is the beast that establishes the vision that is the test of the last days that is brought about just before probation closes. Daniel understood the vision and the thing.

Upang "matutuhan kung ano ang kalikasan ng larawan at kung paano ito bubuuin, marapat nating pag-aralan ang mga katangian ng mismong halimaw—ang kapapahan." Ang halimaw ang siyang nagtatatag ng pangitaing siyang pagsubok ng mga huling araw, na nagaganap kaagad bago magsara ang probasyon. Naunawaan ni Daniel ang pangitain at ang bagay.

In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

Sa ikatlong taon ni Cyrus na hari ng Persia, may isang bagay na nahayag kay Daniel, na ang pangalang itinawag sa kaniya ay Belteshazzar; at ang bagay ay totoo, ngunit ang takdang panahon ay mahaba: at naunawaan niya ang bagay, at nagkaroon siya ng pagkaunawa sa pangitain. Daniel 10:1.

The vision is the “mareh” vision of the twenty-three hundred years. The “thing” is the Hebrew word “dabar,” meaning “word.” The same word (“dabar”) which is translated as “thing” in verse one is translated as “matter” in chapter nine verse twenty-three.

Ang pangitain ay ang "mareh" na pangitain ng dalawang libo at tatlong daang taon. Ang "bagay" ay ang salitang Hebreo na "dabar," na ang kahulugan ay "salita." Ang gayunding salita ("dabar") na isinalin bilang "bagay" sa talatang una ay isinalin bilang "usapin" sa kabanata siyam, talatang dalawampu't tatlo.

Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:21–23.

Oo, samantalang ako’y nagsasalita sa panalangin, maging ang lalaking si Gabriel, na nakita ko noong una sa pangitain, na pinalipad nang mabilis, ay humipo sa akin sa oras ng handog sa hapon. At ipinabatid niya sa akin, at nakipag-usap sa akin, at sinabi, O Daniel, ngayo’y lumabas ako upang bigyan ka ng katalinuhan at pag-unawa. Sa pasimula ng iyong mga pagsusumamo ay lumabas ang utos, at ako’y naparito upang ipakita sa iyo; sapagkat ikaw ay lubhang minamahal: kaya’t unawain mo ang bagay, at pagbulay-bulayan mo ang pangitain. Daniel 9:21-23.

Gabriel comes to Daniel in response to Daniel’s prayer, which is associated with the enlightenment Daniel had received when he had understood that he was in a captivity represented by the scattering of Leviticus twenty-six.

Dumating si Gabriel kay Daniel bilang tugon sa panalangin ni Daniel, na kaugnay ng kaliwanagang tinanggap ni Daniel nang maunawaan niyang siya ay nasa pagkakatapon na kinakatawan ng pagkakalat sa Levitico kabanata dalawampu’t anim.

In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:2.

Sa unang taon ng kanyang paghahari, ako, si Daniel, ay aking naunawaan sa pamamagitan ng mga aklat ang bilang ng mga taon, na tungkol dito ay dumating ang salita ng Panginoon kay Jeremias na propeta, na tutuparin niya ang pitumpung taon sa mga pagkatiwangwang ng Jerusalem. Daniel 9:2.

The captivity identified by Jeremiah led Daniel to the captivity of the “seven times” recorded by Moses, which was both an “oath” and a “curse.”

Ang pagkakatapon na tinukoy ni Jeremias ay nagbunsod kay Daniel tungo sa pagkakatapon ng "pitong panahon" na itinala ni Moises, na siyang kapwa isang "panunumpa" at isang "sumpa."

Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Daniel 9:11–13.

Oo, ang buong Israel ay sumalansang sa Iyong kautusan, maging sa pagtalikod upang huwag sumunod sa Iyong tinig; kaya’t ibinuhos sa amin ang sumpa at ang panunumpang nasusulat sa kautusan ni Moises na lingkod ng Diyos, sapagkat kami ay nagkasala laban sa Kaniya. At pinagtibay Niya ang Kaniyang mga salita, na Kaniyang sinalita laban sa amin, at laban sa aming mga hukom na humukom sa amin, sa pagpapasapit sa amin ng malaking kasamaan; sapagkat sa ilalim ng buong langit ay hindi naganap ang tulad ng naganap sa Jerusalem. Ayon sa nasusulat sa kautusan ni Moises, ang lahat ng kasamaang ito ay sumapit sa amin; gayunma’y hindi namin iniharap ang aming panalangin sa harap ng Panginoon naming Diyos, upang kami’y manumbalik mula sa aming mga kasamaan at maunawaan ang Iyong katotohanan. Daniel 9:11-13.

Upon the two witnesses of Jeremiah and Moses, Daniel understood the desolation which had been brought upon Jerusalem was “the curse” “of Moses” that had been “poured upon” ancient Israel. Sister White refers to Jeremiah’s witness as “testimonies to the church,” and in this regard it is identifying Jeremiah as the Spirit of Prophecy of the last days, for the “testimonies to the church” in the last days is this very thing. Jeremiah represents the Spirit of Prophecy and Moses represents the Bible.

Batay sa dalawang saksi, sina Jeremias at Moises, naunawaan ni Daniel na ang pagkawasak na ipinataw sa Jerusalem ay ang “sumpa” “ni Moises” na “ibinuhos” sa sinaunang Israel. Tinutukoy ni Sister White ang patotoo ni Jeremias bilang “mga patotoo sa iglesia,” at sa ganitong diwa ay kinikilala nito si Jeremias bilang ang Espiritu ng Propesiya ng mga huling araw, sapagkat ang “mga patotoo sa iglesia” sa mga huling araw ay ito mismo. Kinakatawan ni Jeremias ang Espiritu ng Propesiya at kinakatawan ni Moises ang Bibliya.

Daniel represents those of the last days that understand from those two witnesses that they have been scattered, and that understand from the Bible and Spirit of Prophecy that they have been awakened, as was Daniel to the fact that he (they) had been in captivity, and that the captivity was represented in God’s prophetic word.

Si Daniel ay kumakatawan sa mga nasa mga huling araw na, mula sa dalawang saksi, ay nakauunawa na sila’y nangalat; at na, mula sa Bibliya at sa Espiritu ng Propesiya, ay nakauunawa na sila’y napukaw, gaya ni Daniel na napukaw sa katotohanang siya (sila) ay nasa pagkabihag, at na ang pagkabihag ay inilarawan sa propetikong salita ng Diyos.

The experience of God’s last-day people is the experience of the ten virgins.

Ang karanasan ng bayan ng Diyos sa mga huling araw ay ang karanasan ng sampung dalaga.

“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

Ang talinghaga ng sampung dalaga sa Mateo 25 ay naglalarawan din ng karanasan ng sambayanang Adventista. The Great Controversy, 393.

The tarrying time of the parable of the ten virgins represents the same awakening of Daniel in chapter nine. Based upon the two sanctified witnesses Daniel realized that his entire life was a fulfillment of a specific prophecy within God’s Word. That prophecy directed Daniel to the remedy that was needed if Daniel was to be prepared for what was going to happen to him in the very next chapter. So too, when the Millerites fulfilled the parable of the ten virgins, they also had to be awakened to the fact that the first disappointment and delay had led them to fall asleep. All the prophets represent the last days.

Ang panahon ng pagkaantala sa talinghaga ng sampung dalaga ay kumakatawan sa gayunding paggising ni Daniel sa ikasiyam na kabanata. Batay sa dalawang pinabanal na saksi, napagtanto ni Daniel na ang buong buhay niya ay kaganapan ng isang tiyak na propesiyang nasasaad sa Salita ng Diyos. Ang naturang propesiya ay nagturo kay Daniel sa lunas na kailangan upang siya ay maihanda para sa mangyayari sa kanya sa mismong kasunod na kabanata. Gayon din naman, nang matupad sa mga Millerite ang talinghaga ng sampung dalaga, kinailangan din nilang magising sa katotohanang ang unang kabiguan at pagkaantala ay humantong sa kanilang pagkatulog. Ang lahat ng mga propeta ay kumakatawan sa mga huling araw.

The awakening of Daniel and the Millerites are two witnesses of an awakening of the one hundred and forty-four thousand in the last days.

Ang pagkagising ni Daniel at ng mga Millerita ay dalawang saksi sa isang pagkagising ng isandaan at apatnapu't apat na libo sa mga huling araw.

“Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.” Early Writings, 236.

Si Jesus at ang buong hukbo ng langit ay tumingin nang may habag at pag-ibig sa mga yaong, taglay ang matamis na pag-asa, ay nanabik na makita Siya na iniibig ng kanilang mga kaluluwa. Ang mga anghel ay lumiligid sa kanila, upang alalayan sila sa oras ng kanilang pagsubok. Yaong mga nagpabaya sa pagtanggap ng makalangit na mensahe ay iniwan sa kadiliman, at ang poot ng Diyos ay nag-alab laban sa kanila, sapagkat ayaw nilang tanggapin ang liwanag na ipinadala Niya sa kanila mula sa langit. Yaong mga tapat, subalit nabigo, na hindi maunawaan kung bakit hindi dumating ang kanilang Panginoon, ay hindi iniwan sa kadiliman. Muli silang pinangunahan sa kanilang mga Bibliya upang saliksikin ang mga panahong propetiko. Inalis ang kamay ng Panginoon mula sa mga bilang, at naipaliwanag ang pagkakamali. Nakita nila na ang mga panahong propetiko ay umaabot hanggang 1844, at na ang gayunding mga ebidensiyang kanilang iniharap upang ipakita na ang mga panahong propetiko ay nagwakas noong 1843 ay nagpapatunay na magtatapos ang mga iyon sa 1844. Ang liwanag mula sa Salita ng Diyos ay sumilay sa kanilang kalagayan, at kanilang natuklasan ang isang panahon ng pagluluwat—'Bagaman ito [ang pangitain] ay magluluwat, hintayin mo ito.' Sa kanilang pag-ibig sa agarang pagdating ni Cristo, hindi nila napansin ang pagluluwat ng pangitain, na itinakda upang ihayag ang mga tunay na naghihintay. Muli, sila'y nagkaroon ng isang takdang panahon. Gayunman, nakita ko na marami sa kanila ay hindi makaaangat mula sa kanilang matinding pagkadismaya upang taglayin ang gayong antas ng kasigasigan at kasiglahan na siyang naglarawan sa kanilang pananampalataya noong 1843. Early Writings, 236.

In fulfillment of the parable, the Millerites “had overlooked the tarrying of the vision,” but they were “again” “led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained.” Daniel was led to the Bible and the “hand of the Lord” was removed from “the prophetic periods,” and when Daniel as a doer, not simply a hearer, by active faith proved that he understood the message of Jeremiah and Moses by fulfilling the directions given in Leviticus twenty-six as well as the remedy and resolution of the scattered condition of God’s people, then the “explanation,” was given to Daniel.

Sa katuparan ng talinghaga, ang mga Millerita ay “nakaligtaan ang pag-antala ng pangitain,” ngunit sila ay “muling” “iniakay sa kanilang mga Biblia upang saliksikin ang mga takdang panahon ng propesiya. Inalis ang kamay ng Panginoon mula sa mga bilang, at naipaliwanag ang pagkakamali.” Si Daniel ay iniakay sa Biblia, at ang “kamay ng Panginoon” ay inalis mula sa “mga takdang panahon ng propesiya,” at nang si Daniel, bilang isang tagatupad, hindi lamang tagapakinig, sa masiglang pananampalataya ay pinatunayan niyang nauunawaan niya ang mensahe nina Jeremias at Moises sa pagtupad sa mga tagubilin na ibinigay sa Levitico dalawampu’t anim, gayundin sa itinakdang lunas at pag-aayos para sa kalagayang pagkakapangalat ng bayan ng Diyos, noon ay ibinigay kay Daniel ang “paliwanag.”

When the one hundred and forty-four thousand fulfill the tarrying time of the parable in its final and most perfect fulfillment in the last days, they will do so in a period of time when the “formation of the image of the beast” is their great test.

Kapag tinupad ng isang daan at apatnapu't apat na libo ang panahon ng pag-antala ng talinghaga sa pangwakas at pinakaganap na katuparan nito sa mga huling araw, gagawin nila ito sa isang kapanahunan kung kailan ang "pagbuo ng larawan ng hayop" ang kanilang dakilang pagsubok.

We will continue these thoughts in the next article.

Ipagpapatuloy namin ang mga kaisipang ito sa susunod na artikulo.

“‘When the fruit is brought forth, immediately he putteth in the sickle, because the harvest is come.’ Christ is waiting with longing desire for the manifestation of Himself in His church. When the character of Christ shall be perfectly reproduced in His people, then He will come to claim them as His own.” Christ’s Object Lessons 69.

"'Kapag ang bunga ay lumabas na, kaagad niyang ipinapasok ang karit, sapagkat dumating na ang pag-aani.' Si Cristo ay naghihintay nang may masidhing pananabik sa pagpapamalas ng Kaniyang Sarili sa Kaniyang Iglesya. Kapag ang karakter ni Cristo ay lubos na masasalamin sa Kaniyang bayan, saka Siya darating upang angkinin sila bilang Kaniyang pag-aari." Christ's Object Lessons 69.

“It is the darkness of misapprehension of God that is enshrouding the world. Men are losing their knowledge of His character. It has been misunderstood and misinterpreted. At this time a message from God is to be proclaimed, a message illuminating in its influence and saving in its power. His character is to be made known. Into the darkness of the world is to be shed the light of His glory, the light of His goodness, mercy, and truth.

Ang kadiliman ng maling pagkaunawa sa Diyos ang bumabalot sa sanlibutan. Ang mga tao ay nawawalan ng kaalaman tungkol sa Kanyang karakter. Ito ay hindi nauunawaan nang wasto at mali ang pagbibigay-kahulugan dito. Sa panahong ito, isang mensahe mula sa Diyos ang dapat ipahayag, isang mensaheng nagbibigay-liwanag sa pamamagitan ng impluwensiya nito at nagliligtas sa pamamagitan ng kapangyarihan nito. Ang Kanyang karakter ay dapat ipakilala. Sa kadiliman ng sanlibutan ay dapat sumikat ang liwanag ng Kanyang kaluwalhatian, ang liwanag ng Kanyang kabutihan, awa, at katotohanan.

“This is the work outlined by the prophet Isaiah in the words, ‘O Jerusalem, that bringest good tidings, lift up thy voice with strength; lift it up, be not afraid; say unto the cities of Judah, Behold your God! Behold, the Lord God will come with strong hand, and His arm shall rule for Him; behold, His reward is with Him, and His work before Him.” Isaiah 40:9, 10.

Ito ang gawaing inilarawan ng propetang Isaias sa mga salitang ito, 'O Jerusalem, na nagdadala ng mabuting balita, itaas mo ang iyong tinig nang may lakas; itaas mo ito, huwag kang matakot; sabihin mo sa mga lungsod ng Juda, Narito ang inyong Diyos! Narito, ang Panginoong Diyos ay darating na may makapangyarihang kamay, at ang kaniyang bisig ay maghahari para sa kaniya; narito, ang kaniyang gantimpala ay sumasa kaniya, at ang kaniyang gawa ay nasa harap niya.' Isaias 40:9, 10.

“Those who wait for the Bridegroom’s coming are to say to the people, ‘Behold your God.’ The last rays of merciful light, the last message of mercy to be given to the world, is a revelation of His character of love. The children of God are to manifest His glory. In their own life and character they are to reveal what the grace of God has done for them.” Christ’s Object Lessons, 415.

"Ang mga naghihintay sa pagdating ng Kasintahang Lalaki ay nararapat na sabihin sa mga tao, 'Narito ang inyong Diyos.' Ang mga huling sinag ng mahabaging liwanag, ang huling mensahe ng awa na ipagkakaloob sa sanlibutan, ay isang pagbubunyag ng Kanyang likas na pag-ibig. Ang mga anak ng Diyos ay nararapat na ipamalas ang Kanyang kaluwalhatian. Sa kanilang sariling buhay at likas ay nararapat nilang ibunyag kung ano ang ginawa para sa kanila ng biyaya ng Diyos." Christ's Object Lessons, 415.