And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.
At sa mga panahong iyon, marami ang titindig laban sa hari sa timugan; gayon din, ang mga mandarambong mula sa iyong bayan ay magpapakataas upang itatag ang pangitain; ngunit sila’y mabubuwal. Daniel 11:14.
The word “doctrine” in the context of Christianity represents the established truths of the Bible. Various professedly Christian organizations possess different sets of what they define as biblical doctrines, but there is only one Truth. The distinction between “absolute truth” and “pluralism” is a subject outside our consideration at this juncture.
Ang salitang "doktrina" sa konteksto ng Kristiyanismo ay kumakatawan sa mga itinatag na katotohanan ng Bibliya. Iba’t ibang organisasyong nagpapakilalang Kristiyano ay nagtataglay ng sari-sariling kalipunan ng kanilang tinutukoy bilang mga doktrinang biblikal, ngunit iisa lamang ang Katotohanan. Ang pagkakaiba sa pagitan ng "ganap na katotohanan" at "pluralismo" ay isang paksa na wala sa saklaw ng ating pagsasaalang-alang sa yugtong ito.
Pilate therefore said unto him, Art thou a king then? Jesus answered, Thou sayest that I am a king. To this end was I born, and for this cause came I into the world, that I should bear witness unto the truth. Every one that is of the truth heareth my voice. Pilate saith unto him, What is truth? And when he had said this, he went out again unto the Jews, and saith unto them, I find in him no fault at all. John 18:37, 38.
Kaya’t sinabi sa kaniya ni Pilato, Kung gayo’y ikaw ba’y hari? Sumagot si Jesus, Ikaw ang nagsasabi na ako’y hari. Sa layuning ito ako’y ipinanganak, at dahil dito pumarito ako sa sanlibutan, upang magpatotoo sa katotohanan. Ang bawat nasa katotohanan ay nakikinig sa aking tinig. Sinabi sa kaniya ni Pilato, Ano ang katotohanan? At nang masabi niya ito, muli siyang lumabas patungo sa mga Judio, at sinabi sa kanila, Wala akong nasusumpungang anumang sala sa kaniya. Juan 18:37, 38.
Truth is God’s Word; it is His voice and it is Christ Himself.
Ang katotohanan ay Salita ng Diyos; ito ang Kanyang tinig at ito ay si Cristo mismo.
“We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority. There are many who believe without a reason on which to base their faith, without sufficient evidence as to the truth of the matter. If an idea is presented that harmonizes with their own preconceived opinions, they are all ready to accept it. They do not reason from cause to effect, their faith has no genuine foundation, and in the time of trial they will find that they have built upon the sand.
Dapat nating malaman sa ating sarili kung ano ang bumubuo sa Kristiyanismo, kung ano ang katotohanan, kung ano ang pananampalatayang ating tinanggap, kung anu-ano ang mga alituntunin ng Bibliya—ang mga alituntuning ibinigay sa atin ng pinakamataas na Awtoridad. Marami ang sumasampalataya nang walang katuwirang mapagbatayan ng kanilang pananalig, nang walang sapat na katibayan hinggil sa katotohanan ng usapin. Kapag may iniharap na isang kaisipan na umaayon sa sarili nilang mga paunang palagay, agad nila itong tinatanggap. Hindi sila nangangatwiran mula sa sanhi patungo sa bunga, ang kanilang pananampalataya ay walang tunay na saligan, at sa panahon ng pagsubok ay matutuklasan nila na nagtayo sila sa ibabaw ng buhangin.
“He who rests satisfied with his own present imperfect knowledge of the Scriptures, thinking this sufficient for his salvation, is resting in a fatal deception. There are many who are not thoroughly furnished with Scriptural arguments, that they may be able to discern error, and condemn all the tradition and superstition that has been palmed off as truth. Satan has introduced own ideas into the worship of God, that he might corrupt the simplicity of the gospel of Christ. A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent. They know not what it is to weave into their experience and to possess the real virtue of love and faith. They are not close Bible students, but are lazy and inattentive. When differences of opinion arise upon the passages of Scripture, these who have not studied to a purpose and are not decided as to what they believe, fall away from the truth. We ought to impress upon all the necessity of inquiring diligently into divine truth, that they may know that they do know what is truth. Some claim much knowledge, and feel satisfied with their condition, when they have no more zeal for the work, no more ardent love for God, and for souls for whom Christ died, than if they had never known God. They do not read the Bible [in order] to appropriate the marrow and fatness to their own souls. They do not feel that it is the voice of God speaking to them. But, if we would understand the way of salvation, if we would see the beams of the Sun of righteousness, we must study the Scriptures for a purpose, for the promises and prophecies of the Bible shed clear beams of glory upon the divine plan of redemption, which grand truths are not clearly comprehended.” The 1888 Materials, 403.
Ang sinumang nakukuntento sa kanyang sariling kasalukuyang di-ganap na kaalaman sa mga Kasulatan, na inaaring sapat na para sa kanyang kaligtasan, ay nagpapahinga sa isang nakamamatay na panlilinlang. Marami ang hindi lubos na nasasangkapan ng mga pangangatwirang maka-Kasulatan upang makilala ang kamalian, at hatulan ang lahat ng tradisyon at pamahiing ipinagbabalatkayo bilang katotohanan. Ipinasok ni Satanas ang sarili niyang mga kaisipan sa pagsamba sa Diyos, upang pasamain ang kapayakan ng ebanghelyo ni Cristo. Marami sa mga nag-aangking naniniwala sa kasalukuyang katotohanan ang hindi nakaaalam kung ano ang bumubuo sa pananampalatayang minsang ibinigay sa mga banal—si Cristo sa inyo, ang pag-asa ng kaluwalhatian. Inaakala nilang ipinagtatanggol nila ang mga dating palatandaan, ngunit sila’y maligamgam at walang malasakit. Hindi nila nalalaman kung paano ihabi sa kanilang karanasan, at tunay na taglayin, ang birtud ng pag-ibig at pananampalataya. Hindi sila masusing mga mag-aaral ng Bibliya, kundi tamad at pabaya. Kapag naglitawan ang mga pagkakaiba ng opinyon hinggil sa mga talata ng Kasulatan, yaong mga hindi nag-aral nang may layunin at hindi tiyak kung ano ang kanilang pinaniniwalaan ay humihiwalay sa katotohanan. Dapat nating itanim sa lahat ang pangangailangan ng masikap na pagsisiyasat sa banal na katotohanan, upang malaman nila na talagang nalalaman nila kung ano ang katotohanan. May ilan na nag-aangkin ng malaking kaalaman, at nasisiyahan sa kanilang kalagayan, gayong wala naman silang higit na sigasig para sa gawain, ni masidhing pag-ibig sa Diyos at sa mga kaluluwang ipinagkamatayan ni Cristo, na para bang hindi pa nila kailanman nakilala ang Diyos. Hindi nila binabasa ang Bibliya upang ang utak ng buto at katabaan nito’y ariin para sa kanilang sariling mga kaluluwa. Hindi nila nadarama na iyon ang tinig ng Diyos na nangungusap sa kanila. Ngunit, kung ibig nating maunawaan ang daan ng kaligtasan, kung ibig nating makita ang mga sinag ng Araw ng katuwiran, marapat nating pag-aralan ang mga Kasulatan nang may layunin, sapagkat ang mga pangako at mga propesiya ng Bibliya ay nagbubuhos ng malinaw na sinag ng kaluwalhatian sa banal na panukala ng pagtubos, na ang mga dakilang katotohanang ito’y hindi malinaw na nauunawaan. The 1888 Materials, 403.
We are required to know what those doctrines are, and how to present, establish and defend those truths.
Kinakailangan nating malaman kung ano ang mga doktrinang iyon, at kung paano ipahayag, patunayan, at ipagtanggol ang mga katotohanang iyon.
“It does not seem possible to us now that any should have to stand alone; but if God has ever spoken by me, the time will come when we shall be brought before councils and before thousands for his name’s sake, and each one will have to give the reason of his faith. Then will come the severest criticism upon every position that has been taken for the truth. We need, then, to study the word of God, that we may know why we believe the doctrines we advocate. We must critically search the living oracles of Jehovah.” Review and Herald, December 18, 1888.
Sa ngayon, sa ating palagay, tila hindi maaaring may sinumang dapat tumindig na nag-iisa; ngunit kung kailanman ay nagsalita ang Diyos sa pamamagitan ko, darating ang panahon na tayo’y ihaharap sa mga konseho at sa harap ng mga libu-libo alang-alang sa kaniyang pangalan, at bawat isa ay kailangang magbigay ng kadahilanan ng kaniyang pananampalataya. Kung magkagayo’y darating ang pinakamatinding pagpuna sa bawat paninindigang tinayuan alang-alang sa katotohanan. Kaya kailangan nating pag-aralan ang salita ng Diyos, upang malaman natin kung bakit natin pinaniniwalaan ang mga doktrinang ating ipinagtatanggol. Dapat nating saliksikin nang kritikal ang mga buhay na orakulo ni Jehova. Review and Herald, Disyembre 18, 1888.
In order to be brought before “thousands” it is evident that some of the defenders of truth in the last days will be forced to defend the truth in a medium such as television or web broadcasts. How else could thousands watch the testimony given by the one hundred and forty-four thousand? The doctrines we advocate identify the basis of our faith.
Upang maiharap sa “libu-libo,” malinaw na ang ilan sa mga tagapagtanggol ng katotohanan sa mga huling araw ay mapipilitang ipagtanggol ang katotohanan sa pamamagitan ng isang midyum gaya ng telebisyon o ng pagsasahimpapawid sa web. Paano pa masasaksihan ng libu-libo ang patotoong ibinibigay ng isandaan at apatnapu’t apat na libo? Ang mga doktrinang ating ipinagtataguyod ang tumutukoy sa saligan ng ating pananampalataya.
“The members of the church will individually be tested and proved. They will be placed in circumstances where they will be forced to bear witness for the truth. Many will be called to speak before councils and in courts of justice, perhaps separately and alone. The experience which would have helped them in this emergency they have neglected to obtain, and their souls are burdened with remorse for wasted opportunities and neglected privileges.” Testimonies, volume 5, 463.
“Ang mga kasapi ng iglesia ay susubukin at patutunayan nang isa-isa. Ilalagay sila sa mga kalagayang kung saan mapipilitan silang magpatotoo sa katotohanan. Marami ang tatawaging magsalita sa harap ng mga konseho at sa mga hukuman ng katarungan, marahil nang hiwa-hiwalay at mag-isa. Ang karanasang makatutulong sana sa kanila sa ganitong kagipitan ay napabayaan nilang matamo, at ang kanilang mga kaluluwa ay pinapasan ng pagsisisi dahil sa mga nasayang na pagkakataon at mga pribilehiyong napabayaan.” Testimonies, tomo 5, 463.
God’s Word never fails, and therefore if we are to be numbered with the one hundred and forty-four thousand, we must know what believe based upon what is written in God’s Word. Before the testing time arrives when God’s people are forced to explain the doctrines they believe, God allows errors to be introduced in order to force God’s people to critically study His Word.
Ang Salita ng Diyos ay hindi nabibigo kailanman; kaya, kung tayo’y mabibilang sa isandaan at apatnapu’t apat na libo, dapat nating malaman kung ano ang ating pinaniniwalaan batay sa nasusulat sa Salita ng Diyos. Bago dumating ang panahon ng pagsubok kung kailan ang bayan ng Diyos ay mapipilitang ipaliwanag ang mga doktrinang kanilang pinaniniwalaan, pinahihintulutan ng Diyos na maipasok ang mga kamalian upang mapilit ang Kanyang bayan na saliksikin nang mapanuri ang Kanyang Salita.
“The fact that there is no controversy or agitation among God’s people should not be regarded as conclusive evidence that they are holding fast to sound doctrine. There is reason to fear that they may not be clearly discriminating between truth and error. When no new questions are started by investigation of the Scriptures, when no difference of opinion arises which will set men to searching the Bible for themselves to make sure that they have the truth, there will be many now, as in ancient times, who will hold to tradition and worship they know not what.
Ang katotohanang walang kontrobersiya o pagkakagulo sa hanay ng bayan ng Diyos ay hindi dapat ituring na konklusibong katibayan na mahigpit nilang pinanghahawakan ang wastong doktrina. May dahilan upang mangamba na maaaring hindi nila malinaw na nakikilatis ang pagkakaiba ng katotohanan at kamalian. Kapag walang mga bagong katanungan na pinasisimula ng pagsisiyasat sa Kasulatan, kapag walang pagkakaiba ng opinyon na lumilitaw na magtutulak sa mga tao na magsaliksik sa Bibliya sa kanilang sarili upang matiyak na taglay nila ang katotohanan, marami ngayon, gaya noong sinaunang panahon, ang mananangan sa tradisyon at sasamba sa hindi nila nalalaman.
“I have been shown that many who profess to have a knowledge of present truth know not what they believe. They do not understand the evidences of their faith. They have no just appreciation of the work for the present time. When the time of trial shall come, there are men now preaching to others who will find, upon examining the positions they hold, that there are many things for which they can give no satisfactory reason. Until thus tested they knew not their great ignorance. And there are many in the church who take it for granted that they understand what they believe; but, until controversy arises, they do not know their own weakness. When separated from those of like faith and compelled to stand singly and alone to explain their belief, they will be surprised to see how confused are their ideas of what they had accepted as truth. Certain it is that there has been among us a departure from the living God and a turning to men, putting human in place of divine wisdom.
Ipinakita sa akin na marami sa mga nag-aangking may kaalaman sa kasalukuyang katotohanan ay hindi nalalaman kung ano ang kanilang pinaniniwalaan. Hindi nila nauunawaan ang mga katibayan ng kanilang pananampalataya. Wala silang wastong pagpapahalaga sa gawaing ukol sa kasalukuyang panahon. Kapag dumating ang panahon ng pagsubok, may mga taong ngayo’y nangangaral sa iba na, sa pagsisiyasat sa mga posisyong kanilang pinanghahawakan, ay matutuklasang maraming bagay na hindi nila mabibigyan ng kasiya-siyang dahilan. Hanggang sa masubok sila sa gayong paraan, hindi nila nababatid ang kanilang malaking kamangmangan. At marami sa iglesia ang ipinapalagay na nauunawaan nila ang kanilang pinaniniwalaan; ngunit, hangga’t hindi sumisibol ang pagtatalo, hindi nila nalalaman ang kanilang sariling kahinaan. Kapag nahiwalay sila sa mga kapananampalataya at napilitang tumindig nang mag-isa upang ipaliwanag ang kanilang paniniwala, magugulat sila nang makita nilang kung gaano kagulo ang kanilang mga kaisipan hinggil sa kanilang tinanggap bilang katotohanan. Tiyak na nagkaroon sa gitna natin ng pagtalikod sa Diyos na buhay at paglingon sa mga tao, na ipinapalit ang karunungang pantao sa banal na karunungan.
“God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth. Their faith must be firmly founded upon the word of God so that when the testing time shall come and they are brought before councils to answer for their faith they may be able to give a reason for the hope that is in them, with meekness and fear.
Pukawin ng Diyos ang Kaniyang bayan; kung mabigo ang ibang mga paraan, papasok sa gitna nila ang mga heresya, na magsasala sa kanila, ihihiwalay ang ipa sa trigo. Tinatawag ng Panginoon ang lahat ng nananampalataya sa Kaniyang salita na magising mula sa pagkakatulog. Dumating na ang mahalagang liwanag, angkop sa panahong ito. Ito ay katotohanang biblikal, na naglalahad ng mga panganib na nasa mismong harapan natin. Ang liwanag na ito ay nararapat na maghatid sa atin sa masikhay na pag-aaral ng Kasulatan at sa lubhang masusing pagsusuri ng mga paninindigang ating pinanghahawakan. Ibig ng Diyos na ang lahat ng mga implikasyon at mga paninindigan ng katotohanan ay saliksikin nang lubusan at matiyaga, kalakip ang panalangin at pag-aayuno. Huwag magpakasiya ang mga mananampalataya sa mga haka-haka at malabong mga kaisipan tungkol sa kung ano ang bumubuo sa katotohanan. Ang kanilang pananampalataya ay dapat na matibay na nakasalig sa Salita ng Diyos, upang kapag dumating ang panahon ng pagsubok at iharap sila sa mga kapulungan upang sumagot ukol sa kanilang pananampalataya, sila’y makapagbigay ng dahilan ng pag-asang nasa kanila, na may kaamuan at takot.
“Agitate, agitate, agitate. The subjects which we present to the world must be to us a living reality. It is important that in defending the doctrines which we consider fundamental articles of faith we should never allow ourselves to employ arguments that are not wholly sound. These may avail to silence an opposer, but they do not honor the truth. We should present sound arguments, that will not only silence our opponents, but will bear the closest and most searching scrutiny. With those who have educated themselves as debaters there is great danger that they will not handle the word of God with fairness. In meeting an opponent it should be our earnest effort to present subjects in such a manner as to awaken conviction in his mind, instead of seeking merely to give confidence to the believer.
Pukawin, pukawin, pukawin. Ang mga paksang inihaharap natin sa sanlibutan ay dapat maging buhay na realidad sa atin. Mahalaga na, sa pagtatanggol ng mga doktrinang itinuturing nating mga saligang artikulo ng pananampalataya, ay huwag nating pahintulutan ang ating mga sarili na gumamit ng mga pangangatwirang hindi ganap na matibay at wasto. Maaaring sapat ang mga ito upang mapatahimik ang isang sumasalungat, ngunit hindi nila pinararangalan ang katotohanan. Dapat nating iharap ang matitibay na pangangatwiran, na hindi lamang makapapatahimik sa ating mga katunggali, kundi makatatagal din sa pinakamahigpit at pinakamasusing pagsusuri. Sa mga nagsanay ng sarili bilang mga debatista ay may malaking panganib na hindi nila hahawakan ang Salita ng Diyos nang makatarungan. Sa pakikiharap sa isang katunggali, dapat nating maging taimtim na pagsisikap na iharap ang mga paksa sa paraang makapagpukaw ng paninindigan sa kaniyang isipan, sa halip na hangarin lamang na magbigay ng kumpiyansa sa mananampalataya.
“Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy. We must watch with earnestness that we may discern any ray of light which God shall present to us. We are to catch the first gleamings of truth; and through prayerful study clearer light may be obtained, which can be brought before others.” Testimonies, volume 5, 708.
Anumang maging kaunlaran ng tao sa katalinuhan, huwag niya, kahit isang saglit, isipin na hindi na kailangan ang masusi at walang patid na pagsasaliksik sa Banal na Kasulatan para sa higit na liwanag. Bilang isang sambayanan, tayo ay tinatawag, bawat isa sa atin, na maging mga mag-aaral ng propesiya. Dapat tayong maging mapagbantay nang buong kasigasigan upang makilala natin ang alinmang sinag ng liwanag na ihaharap ng Diyos sa atin. Dapat nating sagapin ang mga unang kislap ng katotohanan; at sa mapanalanging pag-aaral ay maaaring makamtan ang mas malinaw na liwanag, na maihaharap sa iba. Testimonies, tomo 5, 708.
The “students of prophecy” that ultimately makeup the one hundred and forty-four thousand will be “individually tested and proved,” in advance of their confrontation with the earthly powers who bring about the soon-coming Sunday law crisis and persecution. The faithful will first be “aroused” by God. The sleeping virgins will be “aroused” from the slumber they have fallen into during the tarrying time. If they will not awaken by the message that God has presented through the articles that have been sent forth since July of 2023, then God will allow “heresies” to “come in among them” which will finish the separation of the wheat and tares through a sifting process. We are now in that sifting process.
Ang mga "mag-aaral ng propesiya" na sa bandang huli ay bubuo ng isang daan at apatnapu't apat na libo ay "isa-isang susubukin at mapatutunayan," bago ang kanilang paghaharap sa mga kapangyarihang makalupa na magdudulot ng nalalapit na krisis ng batas sa Linggo at pag-uusig. Ang mga tapat ay unang "gigisingin" ng Diyos. Ang mga natutulog na dalaga ay "gigisingin" mula sa pagkatulog na kanilang napasukan sa panahon ng paghihintay. Kung hindi sila magigising sa pamamagitan ng mensaheng iniharap ng Diyos sa pamamagitan ng mga artikulong inilabas mula pa noong Hulyo 2023, kung gayon pahihintulutan ng Diyos ang mga "heresya" na "pumasok sa gitna nila" na tatapusin ang paghihiwalay ng trigo at mga panirang-damo sa pamamagitan ng isang proseso ng pagsasala. Tayo ngayon ay nasa prosesong iyon ng pagsasala.
There are three options available to those who have been following in the controversy of the correct identification of Modern Rome. One option is that the United States is Modern Rome, the other is that the papal power is Modern Rome and the third option is that both of the previous positions are incorrect and some other power is represented by the robbers of Daniel’s people who exalt themselves, fall, and establish the vision in verse fourteen of Daniel chapter eleven.
May tatlong pagpipilian na bukas para sa mga sumusubaybay sa kontrobersiya hinggil sa wastong pagkakakilanlan ng Makabagong Roma. Una, na ang Estados Unidos ang Makabagong Roma; ikalawa, na ang kapapahan ang Makabagong Roma; at ikatlo, na parehong mali ang dalawang naunang posisyon at isa pang kapangyarihan ang kinakatawan ng mga mandarambong ng bayan ni Daniel, na nagpapakataas sa kanilang sarili, bumabagsak, at itinatatag ang pangitain sa talatang labing-apat ng ikalabing-isang kabanata ng Daniel.
I contend that the disagreement of whether Modern Rome is the papal power or the United States, has been allowed to be introduced into this movement for the purpose of forcing His people to study His prophetic word. God has brought about this controversy in a manifestation of His mercy. I contend the disagreement is more about preparing His people for the coming crisis than simply identifying who is right and who is wrong about Modern Rome. The disagreement was allowed and designed by God to demonstrate, for any who wish to see, that their own personal understanding of His prophetic word is incomplete or incorrect. The controversy is therefore evidence of God’s mercy.
Ipinaninindigan ko na ang hindi pagkakasundo hinggil sa kung ang Makabagong Roma ba ay ang kapangyarihan ng Papasiya o ang Estados Unidos ay pinahintulutang maipasok sa kilusang ito upang pilitin ang Kanyang bayan na pag-aralan ang Kanyang salitang propetiko. Ipinangyari ng Diyos ang kontrobersiyang ito bilang isang pagpapahayag ng Kanyang awa. Ipinaninindigan ko na ang hindi pagkakasundo ay higit na may kinalaman sa paghahanda ng Kanyang bayan para sa nalalapit na krisis kaysa sa simpleng pagtukoy kung sino ang tama at sino ang mali hinggil sa Makabagong Roma. Ang hindi pagkakasundo ay pinahintulutan at binalangkas ng Diyos upang ipakita, sa sinumang nagnanais na makakita, na ang kanilang sariling personal na pag-unawa sa Kanyang salitang propetiko ay hindi ganap o hindi wasto. Samakatuwid, ang kontrobersiyang ito ay patunay ng awa ng Diyos.
The controversy not only involves the identification of who is the power represented by the robbers of thy people, but also whether the methodology of line upon line that both sides of the controversy profess to uphold is being properly applied. The prophetic rules associated with the methodology of line upon line includes special prophetic principles which will be part of the sifting process of the wheat and tares. Three elements of the methodology of line upon line which I contend are being misunderstood in this current controversy are Christ as the Truth, and Christ as Alpha and Omega, and a triple application of prophecy.
Ang kontrobersiya ay hindi lamang sumasangkot sa pagtukoy kung alin ang kapangyarihang kinakatawan ng mga mandarambong ng iyong bayan, kundi pati kung ang metodolohiyang “line upon line” na iginigiit na pinanghahawakan ng kapwa panig ng kontrobersiya ay wastong naiaangkop. Ang mga tuntuning propetiko na kaugnay ng metodolohiyang “line upon line” ay kinapapalooban ng mga natatanging prinsipyong propetiko na magiging bahagi ng proseso ng pagliliglig ng trigo at mga panirang-damo. Tatlong elemento ng metodolohiyang “line upon line” na iginigiit kong hindi nauunawaan nang wasto sa kasalukuyang kontrobersiya ay si Cristo bilang ang Katotohanan, si Cristo bilang ang Alfa at Omega, at ang tatluhang aplikasyon ng propesiya.
Ultimately those who hold to an incorrect understanding of verse fourteen of Daniel eleven will be found to be basing their doctrinal position upon a private interpretation.
Sa huli, yaong mga nananangan sa maling pagkaunawa sa talatang labing-apat ng Daniel labing-isa ay matutuklasang nakabatay ang kanilang doktrinal na paninindigan sa sariling pagpapaliwanag.
We have also a more sure word of prophecy; whereunto ye do well that ye take heed, as unto a light that shineth in a dark place, until the day dawn, and the day star arise in your hearts: Knowing this first, that no prophecy of the scripture is of any private interpretation. For the prophecy came not in old time by the will of man: but holy men of God spake as they were moved by the Holy Ghost. 2 Peter 1:19–21.
Taglay din natin ang lalong matibay na salita ng propesiya; at mabuti ang inyong gawin na ito’y inyong pagtuunan ng pansin, na gaya ng isang ilaw na nagliliwanag sa isang dakong madilim, hanggang sa magbukang-liwayway ang araw at sumikat ang tala sa umaga sa inyong mga puso; una sa lahat, nalalaman ninyo ito: na walang propesiya ng Kasulatan na nagmumula sa sariling pagpapakahulugan. Sapagkat ang propesiya ay hindi dumating noong una sa kalooban ng tao, kundi ang mga banal na tao ng Diyos ay nagsalita habang sila’y pinakikilos ng Espiritu Santo. 2 Pedro 1:19-21.
In the controversy over verse fourteen, an example of what I understand to be a “private interpretation” is found in The Great Controversy.
Sa kontrobersiya hinggil sa talatang ika-labing-apat, isang halimbawa ng aking nauunawaang “sariling pagpapaliwanag” ay matatagpuan sa The Great Controversy.
“As the Sabbath has become the special point of controversy throughout Christendom, and religious and secular authorities have combined to enforce the observance of the Sunday, the persistent refusal of a small minority to yield to the popular demand will make them objects of universal execration. It will be urged that the few who stand in opposition to an institution of the church and a law of the state ought not to be tolerated; that it is better for them to suffer than for whole nations to be thrown into confusion and lawlessness. The same argument many centuries ago was brought against Christ by the ‘rulers of the people.’ ‘It is expedient for us,’ said the wily Caiaphas, ‘that one man should die for the people, and that the whole nation perish not.’ John 11:50. This argument will appear conclusive; and a decree will finally be issued against those who hallow the Sabbath of the fourth commandment, denouncing them as deserving of the severest punishment and giving the people liberty, after a certain time, to put them to death. Romanism in the Old World and apostate Protestantism in the New will pursue a similar course toward those who honor all the divine precepts.” The Great Controversy, 615.
“Yamang ang Sabat ay naging natatanging punto ng pagtatalo sa buong Kristiyanidad, at ang mga relihiyoso at sekular na awtoridad ay nagsanib upang ipatupad ang pagpangingilin ng Linggo, ang patuloy na pagtanggi ng isang maliit na minorya na magpaubaya sa hinihingi ng karamihan ay gagawing sila’y mga layon ng pandaigdigang pagkasuklam at pagsumpa. Igigiit na ang kakaunti na naninindigan laban sa isang institusyon ng iglesia at isang batas ng estado ay hindi dapat pahintulutan; na mas mabuti para sa kanila na magdusa kaysa mahulog ang buong mga bansa sa kaguluhan at kawalang-batas. Ang gayunding pangangatwiran, maraming siglo na ang nakalipas, ay iniharap laban kay Cristo ng mga ‘pinuno ng bayan.’ ‘Makabubuti sa atin,’ wika ng tusong Caiaphas, ‘na isang tao ang mamatay dahil sa bayan, at huwag malipol ang buong bansa.’ Juan 11:50. Ang pangangatwirang ito ay lilitaw na mapagpasya; at sa wakas ay ilalabas ang isang dekreto laban sa mga nagpapabanal sa Sabat ng ikaapat na utos, na tinutuligsa sila bilang karapat-dapat sa pinakamabigat na parusa at nagbibigay sa mga tao ng kalayaan, pagkaraan ng isang takdang panahon, na kitlin ang kanilang buhay. Ang Romanismo sa Lumang Daigdig at ang tumalikod na Protestantismo sa Bagong Daigdig ay susunod sa isang kahalintulad na landas laban sa mga iginagalang ang lahat ng banal na utos.” The Great Controversy, 615.
“Christendom” represents the worldwide community of Christians or the collective body of Christian-majority countries and cultures. The term is often used to denote the parts of the world where Christianity is the dominant religion and has significantly influenced the culture, laws, and social norms. Christendom encompasses the global expanse of Christianity in terms of its followers, cultural impact, and historical significance. Without removing the repetition that exists in the Ellen White CD-ROM, the word Christendom occurs one hundred and seventy-six times. Geographically Sister White identifies that Christendom in general represents Europe and the Americas. In the context of Sister White Europe is identified as the Old World and the Americas are the New world.
Ang “Christendom” ay kumakatawan sa pandaigdigang sambayanan ng mga Kristiyano o sa kolektibong katawan ng mga bansa at kultura na may mayoryang Kristiyano. Madalas gamitin ang katawagang ito upang tumukoy sa mga bahagi ng daigdig kung saan ang Kristiyanismo ang nangingibabaw na relihiyon at malaki ang impluwensiya nito sa kultura, mga batas, at mga pamantayang panlipunan. Sinasaklaw ng “Christendom” ang pandaigdigang lawak ng Kristiyanismo hinggil sa mga tagasunod nito, sa impluwensiyang pangkultura, at sa kahalagahang pangkasaysayan. Kung hindi aalisin ang mga pag-uulit na umiiral sa Ellen White CD-ROM, ang salitang “Christendom” ay lumilitaw nang isang daan at pitumpu’t anim na beses. Heograpikong kinikilala ni Sister White na sa pangkalahatan ang “Christendom” ay kumakatawan sa Europa at sa mga Amerika. Sa konteksto ni Sister White, ang Europa ay tinutukoy bilang ang Lumang Daigdig at ang mga Amerika naman ang Bagong Daigdig.
“But the beast with lamblike horns was seen ‘coming up out of the earth.’ Instead of overthrowing other powers to establish itself, the nation thus represented must arise in territory previously unoccupied and grow up gradually and peacefully. It could not, then, arise among the crowded and struggling nationalities of the Old World—that turbulent sea of ‘peoples, and multitudes, and nations, and tongues.’ It must be sought in the Western Continent.
Ngunit ang hayop na may mga sungay na gaya ng sa kordero ay nakitang “umaahon mula sa lupa.” Sa halip na pabagsakin ang ibang mga kapangyarihan upang maitaguyod ang sarili, ang bansang sa gayo’y kinakatawan ay dapat sumibol sa isang teritoryong dating walang sinasakop at lumago nang unti-unti at mapayapa. Kung gayon, hindi ito maaaring sumibol sa gitna ng siksik at naglalaban-labang mga bansa ng Lumang Daigdig—yaong nag-aalimpuyong dagat ng “mga bayan, at mga karamihan, at mga bansa, at mga wika.” Dapat itong hanapin sa Kontinenteng Kanluranin.
“What nation of the New World was in 1798 rising into power, giving promise of strength and greatness, and attracting the attention of the world? The application of the symbol admits of no question. One nation, and only one, meets the specifications of this prophecy; it points unmistakably to the United States of America.’ The Great Controversy, 441.
"Aling bansa sa Bagong Daigdig ang noong 1798 ay umaangat sa kapangyarihan, nangangako ng lakas at kadakilaan, at umaakit ng pansin ng sanlibutan? Ang paglalapat ng sagisag ay hindi nagtutulot ng anumang pag-aalinlangan. Isang bansa, at iisa lamang, ang tumutugon sa mga pagtutukoy ng hulang ito; itinuturo nito nang walang alinlangan ang Estados Unidos ng Amerika.' The Great Controversy, 441."
The last sentence in the paragraph we are considering has been employed to suggest that “Romanism in the Old World and apostate Protestantism in the New” is identifying “Romanism of the Old World” as the papacy during the Dark Ages, and the United States (apostate Protestantism) as Modern Rome, represented by the phrase “apostate Protestantism in the New.” The “Old” is defined as past history, and the “New” is defined as modern or current history. That application wrest Sister White’s established understanding of both Christendom and the Old and New world.
Ang huling pangungusap sa talatang ating sinusuri ay ginamit upang ipahiwatig na ang “Romanismo sa Lumang Daigdig at apostatang Protestantismo sa Bagong Daigdig” ay tumutukoy sa “Romanismo ng Lumang Daigdig” bilang ang kapapahan noong Madilim na Panahon, at ang Estados Unidos (apostatang Protestantismo) bilang Makabagong Roma, na kinakatawan ng pariralang “apostatang Protestantismo sa Bagong Daigdig.” Ang “Luma” ay itinatakda bilang nagdaang kasaysayan, at ang “Bago” ay itinatakda bilang makabago o kasalukuyang kasaysayan. Ang gayong aplikasyon ay binabaluktot ang naitatag na pagkaunawa ni Kapatid na White hinggil sa kapuwa Kristiyanidad at sa Lumang at Bagong Daigdig.
Those who apply the sentence in terms of past and future history, identify “a private interpretation” in direct contradiction to Sister White’s intended meaning. The claim is that the “Old World” represents past history and the “New” represents modern or current history (New).
Yaong mga nag-aangkop sa pangungusap sa konteksto ng nakaraan at hinaharap na kasaysayan ay nagbibigay ng "isang pribadong pagpapakahulugan" na tuwirang sumasalungat sa nilalayong kahulugan ni Sister White. Ang inaangkin ay na ang "Lumang Daigdig" ay kumakatawan sa nakaraang kasaysayan at ang "Bago" ay kumakatawan sa makabagong o kasalukuyang kasaysayan (New).
The passage says, “will pursue.” Romanism and apostate Protestantism “will pursue a similar course toward those who honor all the divine precepts.” The Old World in the passage is Europe and the New world is the Americas. Sister White is teaching that the entire world is to be confronted by the Sunday law test, and that Romanism will lead out in the persecutions in Europe and apostate Protestantism will lead out in persecutions in the Americas. The Americas and Europe are what is defined as “Christendom.” Both Romanism and apostate Protestantism “will pursue a similar course toward those who honor all the divine precepts.”
Sinasabi ng sipi, "magsusulong." Ang Romanismo at ang apostatang Protestantismo "ay magsusulong ng kahalintulad na hakbangin laban sa yaong nagpaparangal sa lahat ng mga banal na utos." Ang Lumang Daigdig sa nasabing sipi ay ang Europa at ang Bagong Daigdig ay ang mga Amerika. Itinuturo ni Kapatid na White na ang buong sanlibutan ay haharap sa pagsubok ng batas ng Linggo, at na ang Romanismo ang mangunguna sa mga pag-uusig sa Europa at ang apostatang Protestantismo ang mangunguna sa mga pag-uusig sa mga Amerika. Ang mga Amerika at Europa ang siyang tinutukoy bilang "Christendom." Kapwa ang Romanismo at ang apostatang Protestantismo "ay magsusulong ng kahalintulad na hakbangin laban sa yaong nagpaparangal sa lahat ng mga banal na utos."
“Will pursue” is identifying a future action by both powers, and it is grammatically impossible to suggest that Romanism of the Old World is the papal power of the Dark Ages. The persecution carried out by both powers is future tense. The definition of the phrase is “will pursue” and it means to follow or chase after something with the intention of achieving or attaining it. It implies a future action where an individual or group is committed to actively seeking a goal or objective.
Ang pariralang “will pursue” ay tumutukoy sa isang gawaing panghinaharap na isasagawa ng dalawang kapangyarihan, at gramatikal na imposibleng ipahiwatig na ang Romanismo ng Lumang Daigdig ay ang kapangyarihang papal ng Madilim na Panahon. Ang pag-uusig na isasagawa ng dalawang kapangyarihan ay nasa anyong panghinaharap. Ang pariralang “will pursue” ay nangangahulugang sumunod o humabol sa isang bagay na may layuning makamit o mapasakamay ito. Ito’y nagpapahiwatig ng isang gawaing panghinaharap kung saan ang isang indibidwal o pangkat ay nakatuon sa masigasig na paghahanap ng isang layunin o mithiin.
The phrase can be applied in various contexts: “She will pursue a career in medicine,” meaning she plans to work towards becoming a medical professional. “He will pursue a degree in engineering,” indicating he intends to study engineering at a higher educational institution. “The team will pursue the project until completion,” suggesting the team will continue working on the project until it is finished. “They will pursue legal action against the company,” meaning they intend to take legal steps to address a grievance or seek justice. Overall, “will pursue” implies determination, commitment, and a clear intention to achieve a specific goal or outcome in the future.
Ang parirala ay maaaring ilapat sa iba’t ibang konteksto: "Tatahak siya ng isang karera sa medisina," na ang ibig sabihin ay balak niyang magsikap tungo sa pagiging isang propesyonal sa medisina. "Kukuha siya ng digri sa inhinyeriya," na nagpapahiwatig na nilalayon niyang mag-aral ng inhinyeriya sa isang institusyong pangmataas na edukasyon. "Ipagpapatuloy ng pangkat ang proyekto hanggang sa makumpleto ito," na nagpapahiwatig na magpapatuloy ang pangkat sa pagtrabaho sa proyekto hanggang sa ito ay matapos. "Isusulong nila ang ligal na aksiyon laban sa kumpanya," na ang ibig sabihin ay nilalayon nilang magsagawa ng mga hakbang na ligal upang tugunan ang isang karaingan o maghanap ng katarungan. Sa kabuuan, ang "will pursue" ay nagpapahiwatig ng determinasyon, komitment, at isang malinaw na hangaring makamit ang isang tiyak na layunin o kinalabasan sa hinaharap.
The private interpretation that is employed to teach that Romanism of the Old World is past history, is thereafter employed as a plank to uphold an incorrect application of a triple application of prophecy. It argues that the triple application of Rome represents pagan Rome, followed by papal Rome and then the United States as the third of the three Rome’s. A very similar flawed application was employed shortly after September 11, 2001, when a group separated from the movement over the book of Joel.
Ang pribadong pagpapakahulugan na ginagamit upang ituro na ang Romanismo ng Lumang Daigdig ay bahagi na ng kasaysayan ay pagkaraan ginagamit bilang isang sandigan upang itaguyod ang isang maling aplikasyon ng tatluhang paglalapat ng propesiya. Ipinapangatwiran nito na ang tatluhang paglalapat hinggil sa Roma ay kumakatawan sa Romang pagano, kasunod ang Romang papal, at pagkatapos ay ang Estados Unidos bilang ikatlo sa tatlong Roma. Isang napakahalintulad na maling aplikasyon ang ginamit hindi naglaon matapos ang Setyembre 11, 2001, nang may isang pangkat na humiwalay sa kilusan tungkol sa aklat ni Joel.
The controversy then began at a camp meeting in Canada where the triple application of the three woes was incorporated into the book of Joel to teach that Islam of the third woe was the nation that came against the land in verse six of chapter one. That nation is papal Rome, but a private interpretation was introduced claiming the nation was Islam. The triple application of three woes had established Islam as the power of September 11, 2001, and the new private interpretation insisted the papal power of Joel chapter one was actually Islam. A private interpretation that rejected the correct identification of papal power in the book of Joel was bolstered up by an incorrect application of the three woes. Now a private interpretation setting aside the papal power for the United States is being introduced.
Nagsimula kung gayon ang kontrobersiya sa isang camp meeting sa Canada, kung saan isinangkap sa aklat ni Joel ang tatluhang aplikasyon ng tatlong “sa-aba” upang ituro na ang Islam ng ikatlong “sa-aba” ang siyang bansang umahon laban sa lupain sa talatang anim ng unang kabanata. Ang bansang iyon ay ang Romang papal, ngunit ipinakilala ang isang sariling pagpapaliwanag na nagsasabing ang bansa ay ang Islam. Ang tatluhang aplikasyon ng tatlong “sa-aba” ay nagtatag sa Islam bilang kapangyarihan ng Setyembre 11, 2001, at iginigiit ng bagong sariling pagpapaliwanag na ang kapangyarihang papal sa unang kabanata ni Joel ay sa katunayan ang Islam. Ang isang sariling pagpapaliwanag na tumanggi sa tamang pagkakakilanlan ng kapangyarihan ng kapapahan sa aklat ni Joel ay pinatibay ng isang maling aplikasyon ng tatlong “sa-aba.” Ngayon ay ipinakikilala ang isang sariling pagpapaliwanag na isinasantabi ang kapangyarihang papal pabor sa Estados Unidos.
The thing that hath been, it is that which shall be; and that which is done is that which shall be done: and there is no new thing under the sun. Is there anything whereof it may be said, See, this is new? it hath been already of old time, which was before us. Ecclesiastes 1:9, 10.
Ang nangyari ay siyang mangyayari; at ang ginagawa ay siyang gagawin: at walang bagong bagay sa ilalim ng araw. Mayroon bang anumang masasabi, Tingnan mo, ito’y bago? Nangyari na ito noon pa, sa panahong una, na una sa atin. Eclesiastes 1:9, 10.
The controversies of the last days include the repetition of old controversies, and Daniel chapter eleven has the controversy of Uriah Smith placing his private interpretation upon the symbol of the king of the north. In so doing he manufactured an understanding of Daniel chapter eleven that only produced darkness. In these last days the controversies that are repeated are especially identifying the fruit of applying private interpretations to established truth. This is what Smith did in his book, Daniel and the Revelation. This is what was done in the controversy in the book of Joel, and it is the same dynamics that are being employed when one paragraph from The Great Controversy avoids the definition within the world and within the writings of Ellen White as to what “Christendom” represents, along with the rejection of the basic rules of grammar that identify the phrase “will pursue” identifies a future event. From that point of reference, the flawed concept that the “Old World” is the history of the papal power from 538 unto 1798, is then used to argue against the established understanding of the definition of a triple application of prophecy.
Kasama sa mga kontrobersiya ng mga huling araw ang pag-uulit ng mga dating kontrobersiya, at sa kabanata labing-isa ng Daniel ay matatagpuan ang kontrobersiya hinggil sa paglalapat ni Uriah Smith ng kaniyang sariling pagpapakahulugan sa simbolo ng hari sa hilaga. Sa gayon ay lumikha siya ng isang pagkaunawa sa kabanata labing-isa ng Daniel na nagbunga lamang ng kadiliman. Sa mga huling araw na ito, ang mga nauulit na kontrobersiya ay lalo nang nagbubunyag ng bunga ng paglalapat ng mga sariling pagpapakahulugan sa itinatag na katotohanan. Ito ang ginawa ni Smith sa kaniyang aklat na Daniel and the Revelation. Ito rin ang ginawa sa kontrobersiya hinggil sa aklat ni Joel, at ito rin ang parehong dinamika na ginagamit kapag ang isang talata mula sa The Great Controversy ay umiiwas sa kahulugan na umiiral sa daigdig at sa mga sinulat ni Ellen White hinggil sa kung ano ang kinakatawan ng "Christendom," kalakip ang pagtanggi sa mga batayang tuntunin ng gramatika na nagpapakilala na ang pariralang "will pursue" ay tumutukoy sa isang panghinaharap na pangyayari. Mula sa puntong iyon ng pagtingin, ang di-wastong konsepto na ang "Old World" ay ang kasaysayan ng kapangyarihang papa mula 538 hanggang 1798 ay ginagamit naman upang tutulan ang itinatag na pagkaunawa sa kahulugan ng tatluhang paglalapat ng propesiya.
“All that God has in prophetic history specified to be fulfilled in the past has been, and all that is yet to come in its order will be. Daniel, God’s prophet, stands in his place. John stands in his place. In the Revelation the Lion of the tribe of Judah has opened to the students of prophecy the book of Daniel, and thus is Daniel standing in his place. He bears his testimony, that which the Lord revealed to him in vision of the great and solemn events which we must know as we stand on the very threshold of their fulfillment.
Ang lahat ng itinakda ng Diyos sa kasaysayang propetiko na noon pa’y dapat nang matupad ay natupad na, at ang lahat ng darating pa, ayon sa kaayusan nito, ay matutupad. Si Daniel, ang propeta ng Diyos, ay nakatayo sa kaniyang lugar. Si Juan ay nakatayo sa kaniyang lugar. Sa Apocalipsis, binuksan ng Leon mula sa lipi ni Juda sa mga mag-aaral ng propesiya ang aklat ni Daniel, at sa gayon ay nakatayo si Daniel sa kaniyang lugar. Ipinahahayag niya ang kaniyang patotoo, yaong inihayag sa kaniya ng Panginoon sa pangitain hinggil sa mga dakila at solemne na pangyayari na dapat nating malaman habang tayo’y nasa mismong bungad ng kanilang katuparan.
“In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Selected Message, book 2, 109.
Sa kasaysayan at propesiya, inilalarawan ng Salita ng Diyos ang matagal nang nagpapatuloy na tunggalian sa pagitan ng katotohanan at kamalian. Ang tunggaliang iyon ay patuloy pang nagaganap. Ang mga bagay na nangyari na ay muling mangyayari. Muling bubuhayin ang mga dating kontrobersiya, at patuloy na lilitaw ang mga bagong teorya. Ngunit ang bayan ng Diyos, na, sa kanilang paniniwala at sa katuparan ng propesiya, ay gumanap ng bahagi sa pagpapahayag ng mga mensahe ng unang, ikalawa, at ikatlong anghel, ay alam kung saan sila nakatindig. Mayroon silang karanasang higit na mahalaga kaysa sa dalisay na ginto. Sila’y dapat tumayong matatag na tulad ng bato, na pinanghahawakan nang matibay ang pasimula ng kanilang pagtitiwala hanggang sa wakas. Napiling Mensahe, aklat 2, 109.
It can be easily demonstrated that Sister White identifies Paul’s “beginning of their confidence,” as the foundational truths of Adventism. The Millerites taught the robbers of thy people was the papal power, and from 1989 onward the movement of the one hundred and forty-four thousand has repeatedly identified the same understanding of the symbol as did the Millerites. There is now a “new theory” as to who the robbers of thy people are, and it has revived an old controversy in the sense that it uses an incorrect identification of an established prophetic symbol to build a prophetic model that is erected upon sand. Whether it was Smith’s private interpretation, or the false application of the nation in Joel chapter one, or the identification of the United States as Modern Rome; all three fallacies attack the correct understanding of papal Rome in the last days, and in so doing they attack the symbol that establishes the prophetic vision that identifies whether God’s people perish or live.
Madaling mapatutunayang kinikilala ni Kapatid na White ang tinawag ni Pablo na “pasimula ng kanilang pagtitiwala” bilang mga saligang katotohanan ng Adbentismo. Itinuro ng mga Millerita na ang “mga magnanakaw ng iyong bayan” ay ang Kapapahan, at mula 1989 pasulong, ang kilusang isandaang apatnapu’t apat na libo ay paulit-ulit na kinilala ang gayunding pagkaunawa sa sagisag tulad ng sa mga Millerita. Mayroon ngayong isang “bagong teorya” hinggil sa kung sino ang “mga magnanakaw ng iyong bayan,” at muling binuhay nito ang isang lumang kontrobersiya sapagkat gumagamit ito ng maling pagkakakilanlan ng isang naitatag na propetikong sagisag upang magtayo ng isang modelong propetiko na itinindig sa buhangin. Maging ito man ang sariling pagpapakahulugan ni Smith, ang maling paglalapat sa “bansa” sa unang kabanata ng Joel, o ang pagtukoy sa Estados Unidos bilang Makabagong Roma; ang tatlong kamaliang ito ay umaatake sa wastong pagkaunawa sa Roma ng Kapapahan sa mga huling araw, at sa gayo’y sinasalakay nila ang sagisag na nagtatatag ng pangitaing propetiko na nagpapakilala kung ang bayan ng Diyos ay mapapahamak o mabubuhay.
In the future Romanism in Europe and apostate Protestantism in the Americas “will pursue” persecution of Sabbath-keepers as has been done throughout sacred history.
Sa hinaharap, ang Romanismo sa Europa at ang tumalikod na Protestantismo sa mga Amerika ay “isusulong” ang pag-uusig laban sa mga tagapangingilin ng Sabat, gaya ng naganap sa kabuuan ng banal na kasaysayan.
“God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth.” Gospel Workers, 299.
Babangunin ng Diyos ang Kanyang bayan; kung mabigo ang ibang mga paraan, papasok sa kanila ang mga hidwang aral na magsasala sa kanila, ihihiwalay ang ipa sa trigo. Tinatawag ng Panginoon ang lahat ng nananampalataya sa Kanyang salita na magising mula sa pagkakatulog. Dumating na ang mahalagang liwanag, naaangkop sa panahong ito. Ito ay katotohanang mula sa Biblia, na nagpapakita ng mga panganib na nasa mismong ating harapan. Ang liwanag na ito ay dapat mag-akay sa atin sa masikap na pag-aaral ng Kasulatan at sa lubhang masusing pagsusuri ng mga paninindigang ating pinanghahawakan. Ibig ng Diyos na ang lahat ng ugnayan at mga paninindigan ng katotohanan ay saliksikin nang lubusan at may pagtitiyaga, na may panalangin at pag-aayuno. Hindi dapat umasa ang mga mananampalataya sa mga haka-haka at hindi malinaw na mga kaisipan tungkol sa kung ano ang bumubuo sa katotohanan. Gospel Workers, 299.
We will continue these thoughts in the next article.
Ipagpapatuloy namin ang mga kaisipang ito sa susunod na artikulo.