In the last article we referenced the following words of Jesus.
Sa nakaraang artikulo ay sumangguni tayo sa mga sumusunod na salita ni Jesus.
Beware of false prophets, which come to you in sheep’s clothing, but inwardly they are ravening wolves. Ye shall know them by their fruits. Do men gather grapes of thorns, or figs of thistles? Even so every good tree bringeth forth good fruit; but a corrupt tree bringeth forth evil fruit. A good tree cannot bring forth evil fruit, neither can a corrupt tree bring forth good fruit. Every tree that bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Wherefore by their fruits ye shall know them. Not everyone that saith unto me, Lord, Lord, shall enter into the kingdom of heaven; but he that doeth the will of my Father which is in heaven. Many will say to me in that day, Lord, Lord, have we not prophesied in thy name? and in thy name have cast out devils? and in thy name done many wonderful works? And then will I profess unto them, I never knew you: depart from me, ye that work iniquity. Therefore whosoever heareth these sayings of mine, and doeth them, I will liken him unto a wise man, which built his house upon a rock: And the rain descended, and the floods came, and the winds blew, and beat upon that house; and it fell not: for it was founded upon a rock. And every one that heareth these sayings of mine, and doeth them not, shall be likened unto a foolish man, which built his house upon the sand: And the rain descended, and the floods came, and the winds blew, and beat upon that house; and it fell: and great was the fall of it. Matthew 7:15–27.
Mag-ingat kayo sa mga bulaang propeta, na dumarating sa inyo na nakadamit-tupa, ngunit sa loob ay mga lobong maninila. Makikilala ninyo sila sa kanilang mga bunga. Nangunguha ba ang mga tao ng ubas sa mga tinik, o ng igos sa mga dawag? Gayon din, ang bawat mabuting punongkahoy ay namumunga ng mabuting bunga; ngunit ang masamang punongkahoy ay namumunga ng masamang bunga. Hindi maaaring magbunga ang mabuting punongkahoy ng masamang bunga, ni ang masamang punongkahoy ng mabuting bunga. Bawat punongkahoy na hindi nagbubunga ng mabuting bunga ay pinuputol at inihahagis sa apoy. Kaya, sa kanilang mga bunga makikilala ninyo sila. Hindi ang bawat nagsasabi sa Akin, Panginoon, Panginoon, ay makapapasok sa kaharian ng langit; kundi ang gumagawa ng kalooban ng Aking Ama na nasa langit. Marami ang magsasabi sa Akin sa araw na iyon, Panginoon, Panginoon, hindi ba sa Iyong pangalan kami nagpahayag ng propesiya? at sa Iyong pangalan ay nagpalayas ng mga demonyo? at sa Iyong pangalan ay gumawa ng maraming kahanga-hangang gawa? At saka ko ipahahayag sa kanila, Kailanma’y hindi ko kayo nakilala; lumayo kayo sa Akin, kayong mga gumagawa ng kasamaan. Kaya’t ang sinumang nakikinig sa Aking mga pananalitang ito at isinasagawa ang mga ito ay ihahalintulad ko sa isang taong marunong, na nagtayo ng kaniyang bahay sa ibabaw ng bato. At bumuhos ang ulan, dumating ang mga baha, umihip ang mga hangin, at hinampas ang bahay na iyon; at hindi iyon bumagsak, sapagkat naitatag iyon sa ibabaw ng bato. At ang bawat nakikinig sa Aking mga pananalitang ito at hindi isinasagawa ang mga ito ay maihahalintulad sa isang taong mangmang, na nagtayo ng kaniyang bahay sa buhanginan. At bumuhos ang ulan, dumating ang mga baha, umihip ang mga hangin, at hinampas ang bahay na iyon; at ito’y bumagsak, at lubhang malaki ang pagbagsak nito. Mateo 7:15-27.
The rebellion of 1863 marks the beginning of Laodicean Seventh-day Adventism building a false foundation upon the sand. Sand represents the satanic principle of pluralism, in contrast with the Rock of absolute truth. Absolute truth is established upon two witnesses, and the truths represented upon the two sacred charts of Habakkuk, which Adventism has progressively set aside, are derived from the Bible and confirmed by the Spirit of Prophecy. Those truths are absolute.
Ang paghihimagsik noong 1863 ang humudyat ng simula ng Laodiceanong Adventismo ng Ikapitong Araw sa pagtatatag ng huwad na saligan sa ibabaw ng buhangin. Ang buhangin ay kumakatawan sa satanikong prinsipyo ng pluralismo, taliwas sa Bato ng ganap na katotohanan. Ang ganap na katotohanan ay nakasalig sa dalawang saksi, at ang mga katotohanang inilalarawan sa dalawang sagradong tsart ni Habakkuk, na unti-unting isinantabi ng Adventismo, ay hinango mula sa Bibliya at pinagtitibay ng Espiritu ng Propesiya. Ang mga katotohanang iyon ay ganap.
“The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as of little value the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin, and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science. ‘Thus saith the Lord: Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ [Jeremiah 6:16.]
Ang kaaway ay nagsisikap na ilihis ang mga isip ng ating mga kapatid na lalaki at babae mula sa gawaing ihanda ang isang bayan upang makatindig sa mga huling araw na ito. Ang kanyang mga mapanlinlang na pangangatwiran ay binalak upang ilayo ang mga isip mula sa mga panganib at mga tungkulin ng panahong ito. Ibinibilang nilang walang gaanong halaga ang liwanag na si Cristo ay bumaba mula sa langit upang ibigay kay Juan para sa Kanyang bayan. Itinuturo nila na ang mga tagpong nasa harapan natin ay hindi sapat ang kahalagahan upang pag-ukulan ng natatanging pansin. Ginagawa nilang walang bisa ang katotohanang may pinagmulan sa langit, at ninanakawan ang bayan ng Diyos ng kanilang nakaraang karanasan, at sa halip ay binibigyan sila ng huwad na agham. ‘Ganito ang sabi ng Panginoon: Magsitayo kayo sa mga daan, at magsitingin, at itanong ninyo ang mga dating landas, kung nasaan ang mabuting daan, at lakaran ninyo iyon.’ [Jeremiah 6:16.]
“Let none seek to tear away the foundations of our faith,—the foundations that were laid at the beginning of our work, by prayerful study of the Word and by revelation. Upon these foundations we have been building for more than fifty years. Men may suppose that they have found a new way, that they can lay a stronger foundation than that which has been laid; but this is a great deception. ‘Other foundation can no man lay than that is laid.’ [1 Corinthians 3:11.] In the past, many have undertaken to build a new faith, to establish new principles; but how long did their building stand? It soon fell; for it was not founded upon the Rock.” Testimonies, volume 8, 296–297.
Huwag nawang may sinumang maghangad na gibain ang mga saligan ng ating pananampalataya,—ang mga saligang inilatag sa pasimula ng ating gawain, sa pamamagitan ng mapanalanging pag-aaral ng Salita at sa pamamagitan ng kapahayagan. Sa mga saligang ito tayo’y nagtatayo na sa loob ng mahigit limampung taon. Maaaring akalain ng mga tao na nakatuklas sila ng isang bagong daan, na makapaglalatag sila ng isang higit na matibay na saligan kaysa sa nalatag na; ngunit ito ay isang malaking panlilinlang. ‘Walang sinumang makapaglalagay ng ibang saligan kaysa sa nalagay na.’ [1 Corinthians 3:11.] Noong nakaraan, marami na ang nagsikap na magtayo ng isang bagong pananampalataya, na magtatag ng mga bagong simulain; ngunit gaano katagal nanatili ang kanilang itinayo? Hindi naglaon ay bumagsak; sapagkat hindi iyon naitatag sa ibabaw ng Bato. Testimonies, tomo 8, 296-297.
When September 11, 2001 arrived so did the rains of the Holy Spirit.
Nang sumapit ang Setyembre 11, 2001, dumating din ang mga pag-ulan ng Espiritu Santo.
“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.
Ang huling ulan ay ibubuhos sa bayan ng Diyos. Isang makapangyarihang anghel ay bababa mula sa langit, at ang buong daigdig ay liliwanagan ng kanyang kaluwalhatian. Review and Herald, Abril 21, 1891.
When the great buildings of New York City were thrown down by a touch from God, the latter rain began to sprinkle. When September 11, 2001 arrived the floodgates of papal principles was released.
Nang pinabagsak ng isang paghipo mula sa Diyos ang matatayog na gusali ng Lungsod ng New York, nagsimulang pumatak ang huling ulan. Nang dumating ang Setyembre 11, 2001, nabuksan ang mga pintuan ng baha ng mga simulain ng Papado.
“In this time of prevailing iniquity, the Protestant churches that have rejected a ‘Thus saith the Lord,’ will reach a strange pass. They will be converted to the world. In their separation from God, they will seek to make falsehood and apostasy from God the law of the nation. They will work upon the rulers of the land to make laws to restore the lost ascendency of the man of sin, who sits in the temple of God, showing himself that he is God. The Roman Catholic principles will be taken under the protection of the state. The protest of Bible truth will no longer be tolerated by those who have not made the law of God their rule of life.” Review and Herald, December 21, 1897.
Sa panahong ito ng pamamayani ng kasamaan, ang mga iglesyang Protestante na itinakwil ang “Ganito ang sabi ng Panginoon,” ay sasapit sa isang di-karaniwang kalagayan. Sila’y magiging makasanlibutan. Sa kanilang pagkakahiwalay sa Diyos, pagsisikapan nilang gawing batas ng bansa ang kasinungalingan at pagtalikod sa Diyos. Kikilusin nila ang mga pinuno ng lupain upang gumawa ng mga batas na magpapanumbalik sa nawalang pangingibabaw ng tao ng kasalanan, na nauupo sa templo ng Diyos, na nagpapakilalang siya ay Diyos. Ang mga simulain ng Romano Katoliko ay ilalagay sa ilalim ng proteksiyon ng estado. Ang pagtutol ng katotohanang mula sa Biblia ay hindi na pahihintulutan ng mga hindi ginawang tuntunin ng kanilang buhay ang kautusan ng Diyos. Review and Herald, Disyembre 21, 1897.
The Patriot Act marks the beginning of the protection of Roman Catholic principles, that progressively leads to the soon-coming Sunday law. On September 11, 2001 the four winds that represent Islam of the third woe, began to blow.
Ang Patriot Act ay nagtatakda ng pasimula ng pagtatanggol sa mga simulain ng Simbahang Romano Katoliko, na unti-unting humahantong sa nalalapit na batas sa Linggo. Noong Setyembre 11, 2001, ang apat na hangin na kumakatawan sa Islam ng ikatlong “woe” ay nagsimulang umihip.
“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
Pinipigil ng mga anghel ang apat na hangin, na inilalarawan bilang isang nagngangalit na kabayo na nagnanais kumawala at rumagasa sa ibabaw ng buong lupa, nagdadala ng pagkawasak at kamatayan sa dinaraanan nito.
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
“Matutulog ba tayo sa pinakagilid ng walang-hanggang sanlibutan? Magiging manhid at malamig at patay ba tayo? Oh, nawa’y mapasaating mga iglesia ang Espiritu at hininga ng Diyos na ihip sa Kanyang bayan, upang sila’y makatindig sa kanilang mga paa at mabuhay. Kailangan nating makita na ang daan ay makipot, at ang pintuan ay masikip. Ngunit sa ating pagdaan sa masikip na pintuan, ang kaluwagan nito ay walang hangganan.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
The rain, wind, and flood arrived on September 11, 2001 and the Laodicean Seventh-day Adventist church was tested as were the Jews at the baptism of Christ, and as were the Protestants beginning on August 11, 1840. From that point until the rebellious prediction of July 18, 2020, the Laodicean Seventh-day Adventist house progressively fell, just as certainly as the Jew’s temple was pronounced desolate before the cross, and just as the Protestants transitioned unto apostate Protestantism at the first disappointment of April 19, 1844.
Dumating ang ulan, hangin, at baha noong Setyembre 11, 2001 at ang Laodiceang iglesya ng mga Seventh-day Adventist ay sinubok, gaya ng mga Judio sa pagbibinyag ni Cristo, at gaya rin ng mga Protestante simula noong Agosto 11, 1840. Mula roon hanggang sa mapanghimagsik na hula noong Hulyo 18, 2020, ang Laodiceang sambahayan ng mga Seventh-day Adventist ay unti-unting bumagsak, gaya ng katiyakang ipinahayag na iniwang ilang ang templo ng mga Judio bago ang krus, at gaya ng paglipat ng mga Protestante tungo sa tumalikod na Protestantismo sa unang pagkadismaya noong Abril 19, 1844.
The Laodicean movement of the third angel then entered into its final testing process, and as with the testing that began on September 11, 2001 the virgins were called to return to the old paths, which were the foundational truths of not only the Millerite movement of the first and second angels, but also the foundational truths of the movement of the third angel.
Ang Kilusang Laodiceano ng ikatlong anghel ay pumasok na sa pangwakas nitong proseso ng pagsubok, at gaya ng pagsubok na nagsimula noong Setyembre 11, 2001, ang mga dalaga ay tinawag na bumalik sa mga dating landas, na siyang mga saligang katotohanan hindi lamang ng kilusang Milerita ng unang at ikalawang anghel, kundi pati ng mga saligang katotohanan ng kilusan ng ikatlong anghel.
The symbol of the rejection of those foundational truths in the context of the strong delusion is the message Paul recorded in Second Thessalonians. That message is symbolized by “the daily” in the book of Daniel, for it was in the passage of Thessalonians that William Miller came to understand that “the daily” in the book of Daniel represented pagan Rome.
Ang sagisag ng pagtanggi sa mga saligang katotohanang iyon sa konteksto ng matinding panlilinlang ay ang mensaheng itinala ni Pablo sa Ikalawang Tesalonica. Ang mensaheng iyon ay isinasagisag ng "the daily" sa aklat ni Daniel, sapagkat sa sipi sa Tesalonica naunawaan ni William Miller na ang "the daily" sa aklat ni Daniel ay kumakatawan sa paganong Roma.
There have been books penned that address the definition of “the daily” in the book of Daniel. Most are erroneous, though if you wish to review a paper from an Adventist theologian that gets it right, you could locate, The Mystery of the Daily, by John W. Peters. I do not intend to address that element of “the daily,” in this article. There are also other books that cover the history of the “who, what and why” that the false view of “the daily” was ultimately established within Laodicean Seventh-day Adventism.
May mga aklat na naisulat na tumatalakay sa depinisyon ng “the daily” sa aklat ni Daniel. Karamihan ay mali; subalit kung nais mong suriin ang isang sanaysay mula sa isang teologong Adventista na wasto ang pagkaunawa rito, maaari mong hanapin ang The Mystery of the Daily, ni John W. Peters. Hindi ko layuning talakayin ang aspektong iyon ng “the daily” sa artikulong ito. Mayroon ding iba pang mga aklat na sumasaklaw sa kasaysayan hinggil sa “sino, ano, at bakit” kung paanong ang maling pananaw tungkol sa “the daily” ay sa bandang huli ay naitatag sa loob ng Laodiceang Adventismo ng Ikapitong Araw.
The definition of the Hebrew word translated as “the daily”, and the history of rebellion against the foundational truth of “the daily” that began in earnest in 1901, has been repeatedly set forth in Habakkuk’s Tables and also in the recent articles on the book of Daniel.
Ang kahulugan ng salitang Hebreo na isinasalin bilang “the daily,” at ang kasaysayan ng paghihimagsik laban sa saligang katotohanan ng “the daily” na tunay na nagsimula noong 1901, ay paulit-ulit na inilahad sa mga Talahanayan ni Habakkuk at gayundin sa mga kamakailang artikulo hinggil sa aklat ni Daniel.
I intend to keep the focus of “the daily” in this article on the prophetic characteristics associated with the symbol of Rome being rejected. Any who genuinely accept the authority of the writings of Ellen White simply need to read the following to know what is the correct understanding of “the daily.”
Nilalayon kong panatilihin na ang pokus ng "the daily" sa artikulong ito ay nasa mga katangiang propetiko na kaugnay ng pagtanggi sa simbolo ng Roma. Sinumang tunay na tumatanggap sa awtoridad ng mga sulatin ni Ellen White ay kailangan lamang basahin ang mga sumusunod upang malaman kung ano ang wastong pagkaunawa sa "the daily."
“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.
At nakita ko, kaugnay ng 'Daily,' na ang salitang 'sacrifice' ay idinagdag ng karunungan ng tao, at hindi kabilang sa teksto; at na ibinigay ng Panginoon ang wastong pagkaunawa nito sa mga nagbigay ng sigaw ng oras ng paghatol. Nang umiiral ang pagkakaisa, bago ang 1844, halos lahat ay nagkakaisa sa wastong pagkaunawa tungkol sa 'Daily;' ngunit mula noong 1844, sa gitna ng kalituhan, tinanggap ang iba pang mga pananaw, at sumunod ang kadiliman at kalituhan. Review and Herald, Nobyembre 1, 1850.
To reject William Miller’s understanding of “the daily” is to simultaneously reject the authority of the writings of Ellen White, for she saw “that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.” She was also shown that the other views of “the daily” produced “darkness and confusion,” which are not attributes of Christ. Miller recognized “the daily” as pagan Rome when he studied Second Thessalonians.
Ang pagtanggi sa pagkaunawa ni William Miller hinggil sa “the daily” ay siya ring pagtanggi sa awtoridad ng mga sinulat ni Ellen White, sapagkat nakita niya “na ibinigay ng Panginoon ang wastong pananaw nito sa mga nagbigay ng sigaw ng oras ng paghatol.” Ipinakita rin sa kanya na ang iba pang mga pananaw tungkol sa “the daily” ay nagbunga ng “kadiliman at kalituhan,” na hindi mga katangian ni Cristo. Kinilala ni Miller ang “the daily” bilang paganong Roma nang pag-aralan niya ang Ikalawang Tesalonica.
“I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take away;’ he shall take away the daily; ‘from the time the daily shall be taken away,’ etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is the daily! Well, now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, ‘the daily’ must mean Paganism.’—William Miller, Second Advent Manual, page 66.” Advent Review and Sabbath Herald, January 6, 1853.
Nagpatuloy akong magbasa, at wala akong nasumpungang iba pang pagbanggit nito [the daily], kundi sa aklat ni Daniel. Pagkatapos, [sa tulong ng isang konsordansiya] kinuha ko ang mga salitang kaugnay nito, ‘alisin;’ ‘aalisin niya ang the daily;’ ‘mula sa panahon na ang the daily ay aalisin,’ atbp. Nagpatuloy akong magbasa, at inakala kong wala na akong matatagpuang liwanag sa talata; sa wakas ay naparoon ako sa 2 Tesalonica 2:7, 8. ‘Sapagkat ang hiwaga ng kasamaan ay gumagawa na; tanging siya na ngayo’y pumipigil ang patuloy na pipigil, hanggang sa siya’y maalis sa daan; at kung magkagayo’y mahahayag ang tampalasan,’ atbp. At nang dumating ako sa talatang iyon, O, gaano kaliwanag at maluwalhati ang paglitaw ng katotohanan! Naroon iyon! Iyan ang [the daily]! Ngayon, ano ang ibig sabihin ni Pablo sa ‘siya na ngayo’y pumipigil,’ o humahadlang? Sa ‘tao ng kasalanan,’ at sa ‘tampalasan,’ ang tinutukoy ay ang Papismo. Kung gayon, ano ang humahadlang upang mahayag ang Papismo? Walang iba kundi ang paganismo; kung gayon, ang ‘the daily’ ay dapat mangahulugan ng paganismo.’-William Miller, Second Advent Manual, pahina 66. Advent Review and Sabbath Herald, January 6, 1853.
Ultimately, Laodicean Adventism set aside the correct understanding which was given to Miller and those who gave the judgment hour cry, for apostate Protestantism’s erroneous idea that “the daily” represented Christ’s sanctuary ministry. That understanding is absurd on many levels, but more than being fallacious, it claims that a satanic symbol is a symbol of Christ.
Sa huli, isinantabi ng Laodiceanong Adbentismo ang wastong pagkaunawa na ibinigay kay Miller at sa mga nagbigay ng panawagan ng oras ng paghuhukom, kapalit ng maling kaisipan ng apostatang Protestantismo na ang “the daily” ay kumakatawan sa ministeryo ni Cristo sa santuwaryo. Ang pagkaunawang yaon ay absurdo sa maraming antas, ngunit higit pa sa pagiging isang kamalian sa pangangatwiran, iginigiit nitong ang isang makasatanas na sagisag ay sagisag ni Cristo.
“Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.
“Kaya’t bagaman ang dragon, sa pangunahing diwa, ay kumakatawan kay Satanas, sa ikalawang diwa ito’y sagisag ng paganong Roma.” The Great Controversy, 439.
Miller identified “the daily” as pagan Rome, the dragon, but Laodicean Adventism took the idea from fallen Protestantism that it represents Christ’s heavenly sanctuary ministry. The rejection of Miller’s identification of “the daily” as pagan Rome represents a rejection of a truth which is represented upon both the sacred charts that were a fulfillment of Habakkuk chapter two. It is therefore a rejection of a foundational truth, just as was the rejection of the seven times of Leviticus twenty-six.
Tinukoy ni Miller ang “pang-araw-araw” bilang paganong Roma, ang dragon, ngunit kinuha ng Laodiceang Adventismo mula sa bumagsak na Protestantismo ang ideya na ito ay kumakatawan sa makalangit na paglilingkod ni Cristo sa santuwaryo. Ang pagtanggi sa pagkakakilanlan ni Miller sa “pang-araw-araw” bilang paganong Roma ay kumakatawan sa pagtanggi sa isang katotohanang ipinakikita sa kapwa mga sagradong tsart na nagsilbing katuparan ng Habakuk kabanata dalawa. Samakatuwid, ito ay isang pagtanggi sa isang saligang katotohanan, gaya rin ng naging pagtanggi sa “pitong ulit” ng Levitico dalawampu’t anim.
To reject the truth that “the daily,” represents pagan Rome, is to reject the foundations of Adventism and the authority of the Spirit of Prophecy. Identifying a symbol of Satan as a symbol of Christ is parallel to identifying the work of Christ as the work of Satan.
Ang pagtanggi sa katotohanang ang “araw-araw” ay kumakatawan sa paganong Roma ay pagtanggi sa mga saligan ng Adventismo at sa awtoridad ng Espiritu ng Propesiya. Ang pagtukoy sa isang sagisag ni Satanas bilang isang sagisag ni Cristo ay katumbas ng pagtukoy sa gawain ni Cristo bilang gawain ni Satanas.
“In rejecting Christ the Jewish people committed the unpardonable sin; and by refusing the invitation of mercy, we may commit the same error. We offer insult to the Prince of life, and put Him to shame before the synagogue of Satan and before the heavenly universe when we refuse to listen to His delegated messengers, and instead listen to the agents of Satan, who would draw the soul away from Christ. So long as one does this, he can find no hope or pardon, and he will finally lose all desire to be reconciled to God.” The Desire of Ages, 324.
“Sa pagtanggi kay Cristo, ang bayang Hudyo ay nagkasala ng kasalanang hindi mapapatawad; at sa pagtanggi sa paanyaya ng habag, maaari nating magawa ang gayunding pagkakamali. Inaalipusta natin ang Prinsipe ng Buhay, at inilalagay Siya sa kahihiyan sa harap ng sinagoga ni Satanas at sa harap ng sansinukob ng langit kapag tumatanggi tayong pakinggan ang Kanyang itinalagang mga sugo, at sa halip ay pinakikinggan ang mga kinatawan ni Satanas, na naglalayong ilayo ang kaluluwa mula kay Cristo. Hangga’t ginagawa ito ng sinuman, wala siyang matatagpuang pag-asa ni kapatawaran, at sa wakas ay mawawala sa kanya ang lahat ng pagnanais na makipagkasundo sa Diyos.” The Desire of Ages, 324.
When Laodicean Adventism rejected the foundational understanding of “the daily” and the seven times, they not only rejected the authority of the Spirit of Prophecy, and the foundations, but they rejected the work of William Miller, who had been led to his understandings by the angel Gabriel and other angels.
Nang tinanggihan ng Laodiceanong Adventismo ang saligang pagkaunawa hinggil sa "the daily" at sa pitong panahon, hindi lamang nila tinanggihan ang awtoridad ng Espiritu ng Propesiya at ang mga saligan, kundi tinanggihan din nila ang gawain ni William Miller, na pinatnubayan ng anghel na si Gabriel at ng iba pang mga anghel sa kaniyang mga pagkaunawa.
“God sent His angel to move upon the heart of a farmer who had not believed the Bible, to lead him to search the prophecies. Angels of God repeatedly visited that chosen one, to guide his mind and open to his understanding prophecies which had ever been dark to God’s people. The commencement of the chain of truth was given to him, and he was led on to search for link after link, until he looked with wonder and admiration upon the Word of God. He saw there a perfect chain of truth. That Word which he had regarded as uninspired now opened before his vision in its beauty and glory. He saw that one portion of Scripture explains another, and when one passage was closed to his understanding, he found in another part of the Word that which explained it. He regarded the sacred Word of God with joy and with the deepest respect and awe.” Early Writings, 230.
Sinugo ng Diyos ang Kanyang anghel upang antigin ang puso ng isang magsasakang hindi sumampalataya sa Bibliya, upang akayin siyang saliksikin ang mga propesiya. Paulit-ulit na dinalaw ng mga anghel ng Diyos ang hinirang na yaon, upang patnubayan ang kanyang pag-iisip at buksan sa kanyang pagkaunawa ang mga propesiyang kailanma’y naging madilim sa bayan ng Diyos. Ipinagkaloob sa kanya ang pasimula ng kadena ng katotohanan, at inakay siyang saliksikin ang kawing pagkatapos ng kawing, hanggang sa masdan niya ang Salita ng Diyos na may pagkamangha at paghanga. Nakita niya roon ang isang ganap na kadena ng katotohanan. Ang Salitang yaon na itinuring niyang walang inspirasyon ay ngayo’y nabuksan sa kanyang paningin sa kagandahan at kaluwalhatian nito. Nakita niya na ang isang bahagi ng Kasulatan ay nagpapaliwanag sa iba, at kapag ang isang talata ay nakapinid sa kanyang pagkaunawa, nasumpungan niya sa ibang bahagi ng Salita ang nagpapaliwanag nito. Kanyang iginalang ang banal na Salita ng Diyos nang may kagalakan at may pinakamalalim na paggalang at pagpitagan. Early Writings, 230.
“His angel” is an expression that identifies the angel Gabriel.
"Kanyang anghel" ay isang ekspresyon na tumutukoy sa anghel na si Gabriel.
“The words of the angel, ‘I am Gabriel, that stand in the presence of God,’ show that he holds a position of high honor in the heavenly courts. When he came with a message to Daniel, he said, ‘There is none that holdeth with me in these things, but Michael [Christ] your Prince.’ Daniel 10:21. Of Gabriel the Saviour speaks in the Revelation, saying that ‘He sent and signified it by His angel unto His servant John.’ Revelation 1:1.” The Desire of Ages, 99.
Ang mga salita ng anghel, ‘Ako si Gabriel, na nakatayo sa harapan ng Diyos,’ ay nagpapakita na siya’y may hawak na katungkulang lubhang marangal sa mga hukuman ng langit. Nang siya’y dumating na may mensahe para kay Daniel, sinabi niya, ‘Walang sinumang magtataguyod na kasama ko sa mga bagay na ito, kundi si Miguel [Cristo], ang inyong Prinsipe.’ Daniel 10:21. Tungkol kay Gabriel ay nagsasalita ang Tagapagligtas sa Apocalipsis, na nagsasabing, ‘Ipinadala Niya ito at ipinahiwatig sa pamamagitan ng Kaniyang anghel sa Kaniyang lingkod na si Juan.’ Apocalipsis 1:1.” The Desire of Ages, 99.
The identification of a satanic symbol as a symbol of Christ is not only a parallel to the unpardonable sin, but the unpardonable sin is also associated with the rejection of the messengers who Christ sends. “The daily” then becomes the symbol of the unpardonable sin, and when it is understood that the “chosen one,” William Miller was led to the correct understanding of that truth, and when it was thereafter rejected, it fits directly into Second Thessalonians, which is the very passage of Scripture where Miller made his discovery. To reject that truth, is evidence of not loving the truth, and that rebellion produces a removal of the Holy Spirit and the delivery of the unholy spirit of Satan, which Paul identifies as strong delusion.
Ang pagtukoy sa isang satanikong sagisag bilang sagisag ni Cristo ay hindi lamang kahalintulad ng kasalanang di-mapapatawad, kundi ang kasalanang di-mapapatawad ay kaugnay din ng pagtanggi sa mga sugo na ipinapadala ni Cristo. Samakatuwid, ang "the daily" ay nagiging sagisag ng kasalanang di-mapapatawad; at kapag nauunawaang ang “hinirang,” si William Miller, ay pinatnubayan tungo sa wastong pagkaunawa ng katotohanang iyon, at pagkaraan ay itinakwil iyon, ito’y tuwirang umaayon sa Ikalawang Tesalonica, na siya mismong bahagi ng Kasulatan kung saan ginawa ni Miller ang kaniyang pagtuklas. Ang pagtanggi sa katotohanang iyon ay katibayan ng hindi pag-ibig sa katotohanan, at ang paghihimagsik na iyon ay nagbubunga ng pag-alis ng Espiritu Santo at ng pagkakaloob ng di-banal na espiritu ni Satanas, na tinutukoy ni Pablo bilang makapangyarihang panlilinlang.
Just as “the robbers of thy people”, who “establish the vision”, “the daily” is a symbol of pagan Rome. In the context of Second Thessalonians, Paul teaches that the rejection of the message of chapter two is evidence that those who do so, do not love the truth. Because they do not love the truth represented in the chapter, they receive strong delusion.
Kung paanong ang "the robbers of thy people," na "establish the vision," gayon din, ang "the daily" ay isang sagisag ng Romang pagano. Sa konteksto ng Ikalawang Tesalonica, itinuturo ni Pablo na ang pagtatakwil sa mensahe ng ikalawang kabanata ay katibayan na yaong gumagawa nito ay hindi umiibig sa katotohanan. Sapagkat hindi nila iniibig ang katotohanang kinakatawan sa nasabing kabanata, tinatanggap nila ang makapangyarihang pagkalinlang.
All the prophets are addressing the last days, and previous inspired passages in this article identify that the strong delusion arrives upon those who do not love the truth during the outpouring of the Holy Spirit. One class is receiving the oil, and the other class is receiving strong delusion.
Ang lahat ng mga propeta ay nagsasalita hinggil sa mga huling araw, at ipinakikilala ng mga naunang kinasihang sipi sa artikulong ito na dumarating ang makapangyarihang panlilinlang sa mga hindi umiibig sa katotohanan sa panahon ng pagbubuhos ng Espiritu Santo. Isang pangkat ang tumatanggap ng langis, at ang kabilang pangkat ay tumatanggap ng makapangyarihang panlilinlang.
The Holy Spirit is poured out during the history when the Holy Spirit is being removed from those who reject the increase of knowledge that is opened up during the two testing periods of the sealing time from September 11, 2001 to the soon-coming Sunday law. Repeating a prior passage:
Ibinubuhos ang Espiritu Santo sa kasaysayan, sa panahong inaalis ang Espiritu Santo mula sa mga yaong tumatanggi sa paglago ng kaalaman na ibinubukas sa loob ng dalawang yugto ng pagsubok sa panahon ng pagtatatak, mula noong Setyembre 11, 2001 hanggang sa nalalapit na batas sa Linggo. Inuulit ang naunang sipi:
“Looking down to the last days, the same infinite power declares, concerning those who ‘received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘For this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ As they reject the teachings of His Word, God withdraws His Spirit, and leaves them to the deceptions which they love.” Early Writings, 46.
Sa pagtunghay sa mga huling araw, ang gayunding walang-hanggang kapangyarihan ay nagpapahayag, hinggil sa mga “hindi tumanggap sa pag-ibig sa katotohanan, upang sila’y maligtas,” “At dahil dito ay ipapadala sa kanila ng Diyos ang paggawa ng kamalian, upang sila’y magsipaniwala sa kasinungalingan; upang mangahatulan silang lahat na hindi nagsisampalataya sa katotohanan, kundi nangalugod sa kalikuan.” Yamang itinatakwil nila ang mga turo ng Kanyang Salita, inuurong ng Diyos ang Kanyang Espiritu, at ipinauubaya sila sa mga panlilinlang na kanilang iniibig. Mga Unang Sinulat, 46.
Line upon line, Daniel teaches that in the last days, it is the robbers of thy people, (a symbol of Rome) that establishes the vision. The robbers are also represented as “the daily.” Solomon teaches that in the last days those who do not have the vision, perish, which is to be naked. To be made naked is to be a Laodicean, and a Laodicean is a foolish virgin.
Panuto sa panuto, itinuturo ni Daniel na sa mga huling araw, ang mga mandarambong ng iyong bayan (isang sagisag ng Roma) ang siyang nagtatatag ng pangitain. Kinakatawan din ang mga mandarambong bilang “ang araw-araw.” Itinuturo ni Solomon na sa mga huling araw, ang mga walang pangitain ay napapahamak, na ang ibig sabihin ay maging hubad. Ang pagiging hubad ay ang maging isang Laodiceano, at ang isang Laodiceano ay isang mangmang na dalaga.
“The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.
Ang kalagayan ng Iglesia na kinakatawan ng mga hangal na dalaga ay tinutukoy din bilang kalagayang Laodiceano. Review and Herald, Agosto 19, 1890.
To be a foolish virgin when the message of the Midnight Cry arrives is to manifest what John records in Revelation chapter sixteen as, “the shame of thy nakedness.” John’s warning in the sixth plague is in relation to the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet who, since 1989, are in the process of leading the world to Armageddon.
Ang maging isang mangmang na dalaga sa pagdating ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay siyang paglalantad ng tinawag ni Juan sa Pahayag kabanata labing-anim na “ang kahihiyan ng iyong kahubaran.” Ang babala ni Juan sa ikaanim na salot ay may kaugnayan sa tatluhang unyon ng dragon, ng halimaw, at ng bulaang propeta na, mula pa noong 1989, ay nasa proseso ng pag-akay sa sanlibutan patungo sa Armagedon.
Paul’s message in Second Thessalonians is not simply about pagan Rome being represented by Daniel as “the daily,” but the chapter is emphasizing the relationship of pagan Rome to papal Rome. Pagan Rome restrained (withholdeth) the man of sin from coming to the throne of the earth in 538. Once pagan Rome was taken away, then “the mystery of iniquity,” “that wicked” who is the pope of Rome, is revealed. In the chapter Paul is identifying a specific prophetic relationship between pagan and papal Rome. To reject the teaching of the chapter is to reject the truth and receive strong delusion.
Ang mensahe ni Pablo sa Ikalawang Tesalonica ay hindi lamang ukol sa Paganong Roma na kinakatawan ni Daniel bilang “the daily,” kundi binibigyang-diin ng kabanata ang ugnayan ng Paganong Roma sa Papal na Roma. Pinigil ng Paganong Roma (withholdeth) ang tao ng kasalanan na umakyat sa trono ng daigdig noong 538. Nang maalis ang Paganong Roma, saka nahayag ang “hiwaga ng kasamaan,” ang “yaong masama” na siyang Papa ng Roma. Sa kabanata, tinutukoy ni Pablo ang isang tiyak na ugnayang propetiko sa pagitan ng Paganong Roma at ng Papal na Roma. Ang pagtanggi sa katuruan ng kabanata ay pagtanggi sa katotohanan at pagtanggap ng matinding pagkalinlang.
Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming: Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:3–12.
Huwag kayong padaya kaninuman sa anumang paraan; sapagkat hindi darating ang araw na iyon, malibang dumating muna ang pagtalikod, at mahayag ang taong makasalanan, ang anak ng kapahamakan; na sumasalansang at itinatampok ang sarili higit sa lahat ng tinatawag na diyos o sinasamba, kaya’t siya, na waring Diyos, ay umuupo sa templo ng Diyos, na ipinakikita ang sarili na siya’y Diyos. Hindi ba ninyo naaalala na, noong ako’y kasama pa ninyo, sinabi ko na sa inyo ang mga bagay na ito? At ngayo’y nalalaman ninyo kung ano ang pumipigil, upang siya’y mahayag sa kaniyang takdang panahon. Sapagkat ang hiwaga ng kasamaan ay gumagawa na; tanging ang pumipigil ngayon ay patuloy na pipigil hanggang sa maalis siya sa daan. At kung magkagayo’y mahahayag ang tampalasan, na papatayin ng Panginoon sa hininga ng kaniyang bibig, at lilipulin sa liwanag ng kaniyang pagdating; maging siya, na ang kaniyang pagdating ay ayon sa paggawa ni Satanas, na may buong kapangyarihan at mga tanda at mga kabulaanang himala, at may lahat ng pandaraya ng kalikuan sa mga napapahamak, sapagkat hindi nila tinanggap ang pag-ibig sa katotohanan upang sila’y maligtas. At dahil dito ay ipapadala sa kanila ng Diyos ang matinding pagdaraya, upang sila’y maniwala sa kasinungalingan; upang mahatulan silang lahat na hindi sumampalataya sa katotohanan, kundi nalugod sa kalikuan. 2 Tesalonica 2:3-12.
Why are these last-day people “damned?” Why are they sent “strong delusion?” Why do they “perish” and thus reveal the shame of their nakedness? The passage states it is because they do not love the truth, and the truth set forth in the chapter identifies that pagan Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy, would prevent papal Rome, the fifth kingdom of Bible prophecy, from ascending to the throne until paganism was taken away.
Bakit ang mga taong ito sa mga huling araw ay "hinahatulang mapahamak"? Bakit sila pinadadalhan ng "makapangyarihang pagkadaya"? Bakit sila "napapahamak" at sa gayo’y nahahayag ang kahihiyan ng kanilang kahubaran? Sinasabi ng talata na ito’y sapagkat hindi nila iniibig ang katotohanan; at ang katotohanang isinaad sa kabanata ay nagpapakilala na ang Paganong Roma, ang ikaapat na kaharian sa biblikal na propesiya, ang siyang hahadlang sa pag-akyat sa luklukan ng Roma ng kapapahan, ang ikalimang kaharian sa biblikal na propesiya, hanggang sa maalis ang paganismo.
The relationship between pagan and papal Rome that is identified in the chapter is also identified by John with the relationship of the church of Pergamos and the church of Thyatira. Pergamos aligns with pagan Rome and Thyatira is papal Rome. Paul and John provide two witnesses of the relationship of the two powers, as does the book of Daniel.
Ang ugnayan sa pagitan ng Roma Pagano at Roma Papal na tinukoy sa kabanata ay kinilala rin ni Juan sa pamamagitan ng ugnayan ng iglesia sa Pergamo at ng iglesia sa Tiatira. Ang Pergamo ay umaayon sa Roma Pagano at ang Tiatira ay ang Roma Papal. Si Pablo at si Juan ay nagbibigay ng dalawang saksi hinggil sa ugnayan ng dalawang kapangyarihan; gayon din ang Aklat ni Daniel.
In the book of Daniel, the relationship of pagan Rome with papal Rome is repeatedly set forth. In Daniel two, it is represented by the mixture of iron with miry clay. In Daniel seven both pagan and papal Rome are the “diverse” kingdoms, and though Daniel two illustrates the two powers as a mixture, chapter seven identifies that the papal power proceeds out of the ten horned kingdom of pagan Rome. In Daniel eight the little horn of verses nine through twelve is Rome in both its phases. Verses nine and eleven are the little horn in the masculine tense, thus identifying pagan Rome, and verses ten and twelve are the little horn in the feminine tense, thus identifying papal Rome.
Sa aklat ni Daniel, paulit-ulit na inilalahad ang ugnayan ng Roma na pagano at ng Roma papal. Sa Daniel, kabanata dalawa, ito ay iniharap sa pamamagitan ng paghahalo ng bakal at malagkit na luwad. Sa Daniel, kabanata pito, kapuwa ang Roma na pagano at ang Roma papal ay ang mga kahariang “ibang-iba,” at bagaman inilalarawan ng kabanata dalawa ang dalawang kapangyarihan bilang isang halo, tinutukoy ng kabanata pito na ang kapangyarihang papal ay nagmumula sa sampung-sungay na kaharian ng Roma na pagano. Sa Daniel, kabanata walo, ang munting sungay sa mga talatang siyam hanggang labindalawa ay ang Roma sa dalawang yugto nito. Ang mga talatang siyam at labing-isa ay ang munting sungay sa panlalaking anyo, kaya’t tumutukoy sa Roma na pagano, at ang mga talatang sampu at labindalawa ay ang munting sungay sa pambabaeng anyo, kaya’t tumutukoy sa Roma papal.
In Daniel chapter eight, verse thirteen, pagan and papal Rome are portrayed as two desolating powers. Pagan Rome is “the daily” desolating power, and papal Rome is the transgression desolating power. In chapter eleven, verse thirty-one “the daily” desolating power of pagan Rome places the abomination desolating power, which is the papal power. In chapter twelve, verse eleven “the daily” desolating power of pagan Rome is removed in order to set up the abomination desolating power of the papacy.
Sa Daniel kabanata walo, talatang labing-tatlo, ang Paganong Roma at ang Romang Papal ay inilalarawan bilang dalawang kapangyarihang naninira. Ang Paganong Roma ang “palagian” na kapangyarihang naninira, at ang Romang Papal ang kapangyarihang naninira ng pagsalangsang. Sa kabanata labing-isa, talatang tatlumpu’t isa, ang “palagian” na kapangyarihang naninira ng Paganong Roma ay itinatatag ang kasuklam-suklam na kapangyarihang naninira, na siyang kapangyarihang papal. Sa kabanata labindalawa, talatang labing-isa, ang “palagian” na kapangyarihang naninira ng Paganong Roma ay inaalis upang itatag ang kasuklam-suklam na kapangyarihang naninira ng kapapahan.
The relationship of the two desolating powers of Rome is a primary theme of the books of Daniel and Revelation, and that relationship is what Paul identifies as the truth that must be loved if a person will shun the strong delusion that is produced by believing a lie. God is never redundant, and each representation of the relationship of pagan Rome with papal Rome provides its own special testimony upon the subject, but to reject the symbol of Rome in the last days, is to reject the latter rain and receive strong delusion in its place. It is to be forever identified as a naked Laodicean.
Ang ugnayan ng dalawang mapangwasak na kapangyarihan ng Roma ay pangunahing tema ng mga aklat ni Daniel at ng Apocalipsis, at ang ugnayang iyon ang kinikilala ni Pablo bilang ang katotohanang dapat ibigin, kung iilagan ng isang tao ang matinding panlilinlang na idinudulot ng paniniwala sa isang kasinungalingan. Ang Diyos ay hindi kailanman nag-uulit nang walang saysay, at bawat paglalarawan ng ugnayan ng paganong Roma at ng papal na Roma ay nagbibigay ng sarili nitong natatanging patotoo tungkol sa paksa; ngunit ang pagtanggi sa simbolo ng Roma sa mga huling araw ay pagtanggi sa huling ulan at pagtanggap ng matinding panlilinlang kapalit nito. Ito’y ang makilalang magpakailanman bilang isang hubad na taga-Laodicea.
The Laodicean Adventist historians, though manifesting no sacred respect for the role and work of William Miller, do identify that it was his recognition of the relationship of pagan and papal Rome that was the prophetic structure which he built “all” of his prophetic applications. Gabriel and the other angels led Miller to understand the relationship of pagan and papal Rome, but in his history, he did not see Rome as a threefold entity consisting of the dragon, the beast and the false prophet.
Ang mga Laodiceanong historyador na Adventista, bagaman walang ipinapakitang banal na paggalang sa papel at gawain ni William Miller, ay kinikilala na ang pagkilala niya sa ugnayan ng Roma pagano at Roma papal ang siyang balangkas na propetiko na pinagpundaran niya ang "lahat" ng kaniyang mga paglalapat na propetiko. Pinatnubayan nina Gabriel at ng iba pang mga anghel si Miller upang maunawaan ang ugnayan ng Roma pagano at Roma papal, subalit sa kaniyang pananaw sa kasaysayan, hindi niya nakita ang Roma bilang isang tatluhang entidad na binubuo ng dragon, ng halimaw, at ng bulaang propeta.
In his time the United States had not yet begun its role as the false prophet, for the Protestants of the United States did not become the daughters of Rome until 1844, and the foundational work of Miller had already been located upon the 1843 chart which was produced in May of 1842.
Sa kanyang kapanahunan, hindi pa nasisimulan ng Estados Unidos ang gampanin nito bilang huwad na propeta, sapagkat ang mga Protestante ng Estados Unidos ay hindi naging mga anak na babae ni Roma hanggang noong 1844, at ang gawaing saligan ni Miller ay nailagay na sa tsart ng 1843 na ginawa noong Mayo 1842.
In 1989 the last six verses of Daniel chapter eleven were unsealed, and the messenger for that period of time recognized that there were three powers whose prophetic activities ran through verses forty to forty-five of chapter eleven. The king of the south in verse forty is the dragon power, the king of the north is the papal power who had been delivered its deadly wound in the beginning of the verse in 1798, at the hands of the dragon power of Napoleonic France. In the verse the papal power begins the work of healing its deadly wound. In 1989 the king of the north retaliates against the dragon power of the Soviet Union, who had then become the king of the south. When the beast of Catholicism retaliated against the Soviet Union it came with the proxy army of the United States, the false prophet of Revelation chapter sixteen. The dragon king of the south, the beast king of the north and the false prophet of chariots, horsemen and ships are all illustrated in verse forty, and the prophetic line ends in verse forty-five, when the papal power “comes to his end with none to help.”
Noong 1989, ang huling anim na talata ng Daniel kabanata labing-isa ay naalisan ng tatak, at kinilala ng sugo para sa panahong iyon na may tatlong kapangyarihan na ang mga pagkilos na propetiko ay sumasaklaw sa mga talatang apatnapu hanggang apatnapu’t lima ng kabanata labing-isa. Ang hari sa timog sa talatang apatnapu ay ang kapangyarihan ng dragon; ang hari sa hilaga naman ay ang kapangyarihang papal na tumanggap ng sugat na nakamamatay sa pasimula ng talata noong 1798, sa mga kamay ng kapangyarihan ng dragon ng Napoleonikong Pransiya. Sa talatang iyon, sinisimulan ng kapangyarihang papal ang gawain ng pagpapagaling sa sugat nitong nakamamatay. Noong 1989, gumanti ang hari sa hilaga laban sa kapangyarihan ng dragon ng Unyong Sobyet, na noo’y naging hari sa timog. Nang gumanti ang halimaw ng Katolisismo laban sa Unyong Sobyet, ito’y dumating na kasama ang hukbong kinatawan ng Estados Unidos, ang bulaang propeta ng Pahayag kabanata labing-anim. Ang haring dragon sa timog, ang haring halimaw sa hilaga, at ang bulaang propeta ng mga karo, mga mangangabayo, at mga sasakyang-dagat ay pawang inilalarawan sa talatang apatnapu; at nagwawakas ang linyang propetiko sa talatang apatnapu’t lima, kung kailan ang kapangyarihang papal ay “dumarating sa kaniyang wakas na walang tutulong sa kaniya.”
Armageddon, in Revelation sixteen is a symbolic geographical area identifying the rebellion of mankind that precedes the return of Christ. Armageddon is a symbol of the word is made from two words, “Har” meaning mountain, and “Megiddo,” which is the valley of Jezreel. The fact that John combined a mountain with Megiddo, when Megiddo is a valley, informs the student of prophecy that Armageddon is a symbol, which contains a geographical reference, for there is no mountain in the valley of Jezreel.
Ang Armageddon, sa Apocalipsis 16, ay isang simbolikong heograpikong pook na tumutukoy sa paghihimagsik ng sangkatauhan na nauuna sa pagbabalik ni Cristo. Ang salitang “Armageddon” ay binubuo ng dalawang salita: “Har,” na ang kahulugan ay “bundok,” at “Megiddo,” na siyang lambak ng Jezreel. Ang katotohanang pinagsama ni Juan ang isang bundok at ang Megiddo—gayong ang Megiddo ay isang lambak—ay nagpapabatid sa mag-aaral ng propesiya na ang Armageddon ay isang sagisag na may heograpikong sanggunian, sapagkat walang bundok sa lambak ng Jezreel.
The Jezreel Valley is situated between the three seas (Mediterranean Sea, Sea of Galilee, and Dead Sea) and Jerusalem. It is relatively central in northern Israel, with these three bodies of water and Jerusalem located around it in different directions. Verse forty-five of Daniel eleven is where the king of the north comes to his end with none to help, and the verse identifies his geographical end as between the seas and the glorious holy mountain of Jerusalem. Verse forty of Daniel eleven introduces the three powers that are the subjects of the healing of the deadly wound of the papal power and its ultimate end.
Ang Lambak ng Jezreel ay nasa pagitan ng tatlong dagat (ang Dagat Mediteraneo, ang Dagat ng Galilea, at ang Dagat na Patay) at ng Jerusalem. Ito ay nasa medyo gitnang bahagi ng hilagang Israel, na ang tatlong anyong-tubig na ito at ang Jerusalem ay nakapalibot dito sa magkakaibang direksiyon. Ang talatang apatnapu’t lima ng Daniel labing-isa ay nagsasaad na ang hari sa hilaga ay dumarating sa kaniyang wakas na walang sinumang tutulong, at tinutukoy ng talatang iyon ang kaniyang heograpikong wakas bilang nasa pagitan ng mga dagat at ng maluwalhating banal na bundok ng Jerusalem. Ang talatang apatnapu ng Daniel labing-isa ay nagpapakilala sa tatlong kapangyarihan na siyang mga paksa ng paggaling ng nakamamatay na sugat ng kapangyarihan ng kapapahan at ng pangwakas nitong kahihinatnan.
The first phrase of the verses identifies the time of the end in 1798, when the papacy received its deadly wound and verse forty-five identifies its permanent deadly wound. The prophetic history between the first and last death of the papal power identifies the rebellion of mankind as they restore the ascendancy of the papal power, when its deadly wound is healed in advance of the papal power’s ultimate demise. The six verses bear the signature of truth, for the beginning and end are both the death of the papal power, and the middle verses are the rebellion of mankind as the first deadly wound is healed.
Ang unang parirala ng mga talata ay tumutukoy sa panahon ng wakas noong 1798, nang matamo ng kapapahan ang nakamamatay nitong sugat, at ang talatang apatnapu’t lima ay tumutukoy sa hindi na mapagagaling nitong nakamamatay na sugat. Ang kasaysayang propetiko sa pagitan ng unang at huling kamatayan ng kapangyarihang papal ay tumutukoy sa paghihimagsik ng sangkatauhan habang ibinabalik nila ang pamamayani ng kapangyarihang papal, sa panahong nahihilom ang nakamamatay nitong sugat bago ang pangwakas na kamatayan ng kapangyarihang papal. Ang anim na talata ay nagtataglay ng lagda ng katotohanan, sapagkat ang pasimula at ang wakas ay kapwa ang kamatayan ng kapangyarihang papal, at ang mga gitnang talata ay ang paghihimagsik ng sangkatauhan habang ang unang nakamamatay na sugat ay nahihilom.
Miller was given light from heavenly angels upon the relation of pagan and papal Rome. The key for Miller’s understanding of the prophetic model, which he employed for all of his prophetic applications, was “the daily” in Second Thessalonians. “The daily” in that chapter is pagan Rome, which is what established the vision that William Miller came to understand, for it is Rome, the robbers of thy people in verse fourteen of chapter eleven, that establishes the vision.
Si Miller ay pinagkalooban ng kaliwanagan mula sa mga anghel ng langit hinggil sa ugnayan ng Romanong pagano at Romanong papal. Ang susi sa pagkaunawa ni Miller sa huwarang propetiko, na kaniyang ginamit sa lahat ng kaniyang mga aplikasyong propetiko, ay ang "the daily" sa Ikalawang Tesalonica. Ang "the daily" sa kabanatang iyon ay ang Romanong pagano, na siyang nagtatatag ng pangitaing naunawaan ni William Miller, sapagkat ang Roma—ang mga sumasamsam sa iyong bayan sa talatang labing-apat ng kabanata labing-isa—ang nagtatatag ng pangitain.
The messenger raised up to understand the increase of knowledge in 1989 came to understand the threefold nature of Rome. Miller was the messenger of the first and second angels, and he understood the first and second manifestations of Rome to establish the vision he presented to the world. The messenger of the third angel came to understand all three manifestations of Rome in order to establish the vision he was given to proclaim to the world.
Ang sugong itinindig upang maunawaan ang paglago ng kaalaman noong 1989 ay dumating sa pagkaunawa sa tatluhang kalikasan ng Roma. Si Miller ang sugo ng unang at ikalawang anghel, at naunawaan niya ang una at ikalawang manipestasyon ng Roma upang itatag ang pangitaing iniharap niya sa sanlibutan. Ang sugo ng ikatlong anghel ay dumating sa pagkaunawa sa lahat ng tatlong manipestasyon ng Roma upang itatag ang pangitaing ipinagkaloob sa kaniya upang ipahayag sa sanlibutan.
The first manifestation of Rome was pagan Rome. Out of pagan Rome came papal Rome, the second manifestation. Out of the first two manifestations came modern Rome, the threefold alliance of the dragon, the beast and false prophet.
Ang unang anyo ng Roma ay ang paganong Roma. Mula sa paganong Roma ay lumitaw ang Roma ng Papado, ang ikalawang anyo. Mula sa unang dalawang anyo ay lumitaw ang makabagong Roma, ang tatluhang alyansa ng dragon, ng hayop, at ng bulaang propeta.
We will continue the line of the controversy of “the daily” in Advent history in the next article.
Sa susunod na artikulo, ipagpapatuloy natin ang linya ng kontrobersiya hinggil sa “the daily” sa kasaysayan ng Advent.
“One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.
Ang nakakakita sa kaloob-looban, ang bumabasa sa mga puso ng lahat ng tao, ay nagsasabi hinggil sa mga nagkaroon ng dakilang liwanag: ‘Hindi sila napipighati ni nagugulat dahil sa kanilang moral at espirituwal na kalagayan.’ Oo, pinili nila ang kanilang sariling mga lakad, at nalulugod ang kanilang kaluluwa sa kanilang mga kasuklamsuklam. Pipiliin ko rin ang kanilang mga maling akala, at dadalhin ko sa kanila ang kanilang mga kinatatakutan; sapagkat nang Ako’y tumawag, walang sumagot; nang Ako’y nagsalita, hindi nila dininig: kundi gumawa sila ng kasamaan sa harap ng Aking mga mata, at pinili nila ang hindi Ko kinalulugdan.’ ‘Ipadadala sa kanila ng Diyos ang malakas na pagkadaya, upang sila’y maniwala sa kasinungalingan,’ sapagkat hindi nila tinanggap ang pag-ibig sa katotohanan, upang sila’y maligtas,’ ‘kundi nalugod sa kalikuan.’ Isaias 66:3, 4; 2 Tesalonica 2:11, 10, 12.
“The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’
Ang Makalangit na Guro ay nagtanong: “Anong higit na matinding panlilinlang ang makalilinlang sa isip kaysa sa pagpapanggap na ikaw ay nagtatayo sa wastong saligan at na tinatanggap ng Diyos ang iyong mga gawa, samantalang sa katotohanan ay isinasakatuparan mo ang maraming bagay ayon sa patakarang makamundo at nagkakasala laban kay Jehova? O, tunay na isang malaking pandaraya, isang mapang-akit na panlilinlang, ang sumasakop sa mga isipan kapag yaong minsan nang nakaalam ng katotohanan ay napagkakamalan ang anyo ng kabanalan bilang ang espiritu at kapangyarihan nito; kapag iniaakala nilang sila’y mayaman at nanagana sa mga pag-aari at wala nang kailangan, samantalang sa katotohanan ay nangangailangan sila ng lahat ng bagay.”
“God has not changed toward His faithful servants who are keeping their garments spotless. But many are crying, ‘Peace and safety,’ while sudden destruction is coming upon them. Unless there is thorough repentance, unless men humble their hearts by confession and receive the truth as it is in Jesus, they will never enter heaven. When purification shall take place in our ranks, we shall no longer rest at ease, boasting of being rich and increased with goods, in need of nothing.
Hindi nagbago ang Diyos sa Kaniyang mga tapat na lingkod na pinananatiling walang dungis ang kanilang mga kasuotan. Ngunit marami ang sumisigaw, “Kapayapaan at katiwasayan,” samantalang ang biglang pagkapuksa ay dumarating sa kanila. Maliban na magkaroon ng lubos na pagsisisi, maliban na magpakumbaba ang mga tao sa kanilang mga puso sa pamamagitan ng pag-amin ng kanilang mga kasalanan at tanggapin ang katotohanan gaya ng nasa kay Jesus, kailanman ay hindi sila makapapasok sa langit. Kapag naganap ang paglilinis sa ating hanay, hindi na tayo magpapakampante na nagmamalaki na tayo’y mayaman at naging masagana, na wala nang kailangan.
“Who can truthfully say: ‘Our gold is tried in the fire; our garments are unspotted by the world’? I saw our Instructor pointing to the garments of so-called righteousness. Stripping them off, He laid bare the defilement beneath. Then He said to me: ‘Can you not see how they have pretentiously covered up their defilement and rottenness of character? ‘How is the faithful city become an harlot!’ My Father’s house is made a house of merchandise, a place whence the divine presence and glory have departed! For this cause there is weakness, and strength is lacking.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.
"Sino ang makapagsasabi nang tapat: 'Ang aming ginto ay subok sa apoy; ang aming mga kasuotan ay hindi nadungisan ng sanlibutan'? Nakita ko ang ating Tagapagturo na itinuturo ang mga kasuotan ng tinatawag na katuwiran. Hinubad Niya ang mga iyon, at inihantad ang karumihang nasa ilalim. Pagkatapos ay sinabi Niya sa akin: 'Hindi mo ba nakikita kung paanong sa pagkukunwari ay tinakpan nila ang kanilang karumihan at kabulukan ng pagkatao? "Ano't ang bayang tapat ay naging patutot!" Ang bahay ng Aking Ama ay ginawang bahay ng kalakal, isang dako na iniwan na ng banal na presensiya at kaluwalhatian! Dahil sa dahilang ito ay may kahinaan, at kulang ang lakas.'" Testimonies, tomo 8, 249, 250.