For some time, we have been focusing our attention on the hidden history of Daniel 11:40, and in recent weeks, the Lord has drawn our consideration to verse 27:
Sa ilang panahon na, nakatuon ang ating pansin sa nakatagong kasaysayan ng Daniel 11:40, at nitong mga nagdaang linggo, inakay ng Panginoon ang ating pagsasaalang-alang tungo sa talatang 27:
And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.
At ang mga puso ng dalawang haring ito ay nakatuon sa paggawa ng kasamaan, at magsasalita sila ng kabulaanan sa iisang dulang; ngunit hindi ito magtatagumpay, sapagkat ang wakas ay darating pa sa takdang panahon. Daniel 11:27.
Initially, I was uncertain about the details—when, where, and who sat at that table, speaking lies to one another—but these questions are now under review. Over the past few Sabbaths, I made some missteps as I worked through these lines. Yet, through what I believe to be providential guidance, the alliances represented in verses 13–15, symbolized by Caesarea Philippi, began to unfold. Though some elements still require refinement, I believe the Lord has lifted His hand from these verses to reveal their meaning.
Noong una, hindi ako tiyak sa mga detalye—kung kailan, saan, at sinu-sino ang naupo sa hapag na iyon, na nagsasalita ng kasinungalingan sa isa’t isa—ngunit ang mga tanong na ito ay kasalukuyang sinusuri. Sa mga nakaraang ilang Sabat, nakagawa ako ng ilang pagkakamali habang pinag-aaralan ko ang mga linyang ito. Gayunman, sa pamamagitan ng pinaniniwalaan kong providensiyal na pamamatnubay, ang mga alyansang kinakatawan sa mga talatang 13–15, na sinasagisag ng Caesarea Philippi, ay nagsimulang mahayag. Bagaman may ilang bahagi na nangangailangan pa ng pagpipino, naniniwala ako na iniangat ng Panginoon ang Kanyang kamay mula sa mga talatang ito upang ihayag ang kanilang kahulugan.
This understanding crystallized immediately after last Sabbath’s Zoom meeting. A week earlier, I had been struck by the intricate interplay of histories in verses 10–15. I wrote and sent a text message to a few people outlining my thoughts and asked to share them on Friday evening. I was attempting to organize the issues within those verses, convinced there was something profoundly significant. There is, but it wasn’t what I initially proposed. Despite my stumbles over the past week and a half as I grappled with this passage, I recognize a familiar providence. The Lord was unsealing a special, vital truth. Once the human element is fully exposed and set aside, the truth—opened by the Lion of the tribe of Judah—proves even more profound than I had grasped.
Ang pagkaunawang ito ay tumining kaagad pagkatapos ng pulong sa Zoom noong nakaraang Sabbath. Isang linggo bago iyon, lubos akong naantig sa masalimuot na paglalangkap ng mga kasaysayan sa mga talata 10–15. Sumulat at nagpadala ako ng isang text message sa iilang tao na nagbabalangkas ng aking mga kaisipan at humiling na maibahagi ko ang mga ito sa gabi ng Biyernes. Sinisikap kong isaayos ang mga isyu sa loob ng mga talatang iyon, na nakatitiyak na mayroong isang lubhang malalim na kabuluhan. Mayroon nga, ngunit hindi iyon ang una kong ipinanukala. Sa kabila ng aking mga pagkatisod sa nakalipas na isang linggo at kalahati habang nakipagbuno ako sa siping ito, kinikilala ko ang isang pamilyar na probidensiya. Ang Panginoon ay nag-aalis ng selyo sa isang natatangi, napakahalagang katotohanan. Kapag lubos nang naibunyag at naitabi ang sangkap na pantao, ang katotohanang binuksan ng Leon mula sa lipi ni Juda ay napatutunayang higit pang malalim kaysa sa aking naunawaan.
Verse Five through Nine
Talatang Ikalima hanggang Ikasiyam
Putin, as the king of the south, mirrors Ptolemy, who will triumph in the Ukraine war, fulfilling verse 11. Historically, Ptolemy IV Philopator’s victory at the Battle of Raphia fulfilled this verse, prefiguring Putin’s imminent success. Verses 5–9 outline a history that foreshadows the papacy’s 1,260-year rule (538–1798) in meticulous detail. These details have been explored repeatedly in the past, so here I will highlight one prophetic waymark fulfilled in verses 5–9 and echoed in the period from 538 to 1798.
Si Putin, bilang hari ng timog, ay sumasalamin kay Ptolomeo, at magtatagumpay si Putin sa digmaan sa Ukraina, sa gayo’y tinutupad ang talatang 11. Sa kasaysayan, tinupad ng tagumpay ni Ptolomeo IV Filopator sa Labanan sa Raphia ang talatang ito, na nagpauna sa nalalapit na tagumpay ni Putin. Ang mga talatang 5–9 ay naglalarawan ng isang kasaysayan na nagpapauna sa 1,260-taóng paghahari ng Kapapahan (538–1798) sa masusing detalye. Ang mga detalyeng ito ay paulit-ulit nang napag-aralan sa nakaraan, kaya dito itatampok ko ang isang palatandaang propetiko na natupad sa mga talatang 5–9 at umalingawngaw sa panahong mula 538 hanggang 1798.
This period began with a treaty between the southern Ptolemaic kingdom and the northern Seleucid kingdom, sealed when the southern king gave his daughter in marriage to the northern king. This union initiated a seven year span that ended when the southern king invaded the north, took the northern king captive to Egypt, and the captive king later died after falling from a horse.
Nagsimula ang panahong ito sa isang kasunduan sa pagitan ng kahariang Ptolemaic sa timog at ng kahariang Seleucid sa hilaga, na pinagtibay sa pamamagitan ng pagbibigay ng hari sa timog ng kanyang anak na babae bilang asawa sa hari sa hilaga. Ang pagsasanib na ito ang nagpasimula ng pitong-taong yugto na nagtapos nang salakayin ng hari sa timog ang hilaga, binihag ang hari sa hilaga at dinala sa Egipto, at ang nabihag na hari ay kalaunan ay namatay matapos mahulog mula sa isang kabayo.
A Broken Treaty
Isang Nalabag na Kasunduan
The invasion stemmed from a broken treaty. After the seven-year period began, the northern king set aside his first wife to marry the southern princess and secure the treaty. Later, he discarded the southern wife and reinstated his original queen. This prompted the first queen to execute the southern queen and her entourage, enraging the southern queen’s family in Egypt.
Ang pagsalakay ay nag-ugat sa isang nilabag na kasunduan. Matapos magsimula ang pitong-taong panahon, isinantabi ng hilagang hari ang kaniyang unang asawa upang pakasalan ang timugang prinsesa at matiyak ang kasunduan. Pagkaraan, itinakwil niya ang timugang asawa at muling iniluklok ang kaniyang unang reyna. Dahil dito, naudyukan ang unang reyna na ipapatay ang timugang reyna at ang kaniyang pangkat, na ikinagalit ng angkan ng timugang reyna sa Ehipto.
With prophetic discernment, seven years can be seen as two periods of three and a half years, as illustrated by the three and a half years before and after the cross that together represented the week that Christ confirmed the covenant. The three and a half is also recognized in the seven times curse carried out upon the northern kingdom of Israel from 723 BC unto 1798. That seven times is divided into two periods of twelve hundred and sixty, with 538 as the middle point. These illustrations of seven being divided into two periods of three and a half is not random, it is purposeful.
Sa pamamagitan ng propetikong pagkilatis, ang pitong taon ay maaaring makita bilang dalawang yugto na tig-tatlong taon at kalahati, gaya ng inilalarawan ng tatlong taon at kalahati bago at pagkatapos ng krus na, kapag pinagsama, ay kumakatawan sa sanlinggo kung kailan ipinagtibay ni Cristo ang tipan. Ang tatlo’t kalahati ay kinikilala rin sa pitong ulit na sumpang isinakatuparan sa hilagang kaharian ng Israel mula 723 BK hanggang 1798. Ang pitong ulit na iyon ay hinati sa dalawang yugto na tig-1,260, na ang 538 ang gitnang punto. Ang mga paglalarawang ito ng pitong nahahati sa dalawang yugto na tig-tatlo’t kalahati ay hindi nagkataon; ito ay may layunin.
In the division in the week Christ confirmed the covenant the cross represents the center and in so doing it identifies Christ presenting the message in person for three and a half years, followed by His disciples presenting the message for the same period. In the seven times against the northern kingdom 538 divides the history into a period when paganism trampled down the sanctuary and host followed by papalism trampling down the sanctuary and host for the same period. In prophetic symbolism “seven” is represented with three and a half, which in turn is represented by forty-two months, three and a half days or years, twelve hundred and sixty, twenty-five twenty and a time, times and dividing of time. In context, all these figures are interchangeable.
Sa paghahati ng linggo kung kailan pinagtibay ni Cristo ang tipan, ang krus ang kumakatawan sa gitna; at sa gayon, tinutukoy nito si Cristo na nagpahayag ng mensahe nang personal sa loob ng tatlo’t kalahating taon, na sinundan ng Kaniyang mga alagad na nagpahayag ng mensahe sa gayunding panahon. Sa pitong panahon laban sa hilagang kaharian, hinahati ng 538 ang kasaysayan sa isang yugto na ang paganismo ay yumurak sa santuwaryo at sa hukbo, na sinundan ng papalismo na yumurak sa santuwaryo at sa hukbo sa gayunding panahon. Sa simbolismong propetiko, ang “pito” ay kinakatawan ng tatlo at kalahati, na siya namang kinakatawan ng apatnapu’t dalawang buwan, tatlo’t kalahating araw o taon, isang libo dalawang daan at animnapu, dalawang libo limandaang dalawampu, at isang panahon, mga panahon, at kalahati ng isang panahon. Sa konteksto, ang lahat ng mga bilang na ito ay maaaring ipagpalit-palit.
The treaty represented between the Ptolemaic Kingdom, ruled by the descendants of Ptolemy I (a general of Alexander the Great), who controlled Egypt, and the Seleucid Empire, ruled by the descendants of Seleucus I (another of Alexander’s generals), who controlled much of the Middle East, including Syria concluded the Second Syrian War in 253 BC. The war had begun seven years before in 260 BC. Seven years after the treaty was ratified it was broken in 246 BC. Fourteen years, divided into two seven-year periods. The first half is warfare and the second half is peace. The fourteen years begin with the Second Syrian War and it ends with the Third Syrian War. This type of symmetry in history is amplified when you recognize that the history is represented in verses five through nine of chapter eleven. The treaty and its breaking are the focus of the verses and the history which fulfilled the verses.
Ang kasunduang napagkasunduan sa pagitan ng Kahariang Ptolemaiko, na pinamumunuan ng mga inapo ni Ptolemy I (isang heneral ni Alejandro Magno) na namamahala sa Ehipto, at ng Imperyong Seleucid, na pinamumunuan ng mga inapo ni Seleucus I (isa pang heneral ni Alejandro) na namamahala sa malaking bahagi ng Gitnang Silangan, kabilang ang Sirya, ang nagwakas sa Ikalawang Digmaang Sirya noong 253 BK. Nagsimula ang digmaan pitong taon bago nito, noong 260 BK. Pitong taon matapos pinagtibay ang kasunduan, ito ay nilabag noong 246 BK. Labing-apat na taon, hinati sa dalawang pitong-taong yugto. Ang unang kalahati ay pakikidigma at ang ikalawang kalahati ay kapayapaan. Ang labing-apat na taóng ito ay nagsisimula sa Ikalawang Digmaang Sirya at nagwawakas sa Ikatlong Digmaang Sirya. Ang ganitong uri ng simetriya sa kasaysayan ay lalong tumitingkad sa pagkilalang ang kasaysayang ito ay inilarawan sa mga talatang lima hanggang siyam ng kabanatang labing-isa. Ang kasunduan at ang paglabag dito ang pokus ng mga talata at ng kasaysayang tumupad sa mga ito.
This aligns with the papal domination from 538 to 1798. Near the end of that era, Napoleon Bonaparte entered a treaty with the Vatican. Citing the Vatican’s breach of the 1797 Treaty of Tolentino, Napoleon sent General Berthier in 1798 to take the pope captive. The pope died in France in 1799. This 1,260-year period is detailed in verses 31–39.
Ito ay tumutugma sa pamamayani ng Kapapahan mula 538 hanggang 1798. Malapit sa katapusan ng panahong iyon, pumasok si Napoleon Bonaparte sa isang kasunduan sa Vaticano. Dahil sa pagbanggit ni Napoleon sa paglabag ng Vaticano sa Kasunduang Tolentino noong 1797, ipinadala niya si Heneral Berthier noong 1798 upang bihagin ang Papa. Namatay ang Papa sa Pransiya noong 1799. Ang 1,260-taong panahong ito ay binibigyang-detalye sa mga talatang 31-39.
The history of verses 5–9 parallels that of verses 31–39, providing two witnesses within Daniel 11. Both lines share identical prophetic waymarks, revealing the dynamics between the kings of the south and north. Each period is symbolized by three and a half years, concluding with the southern king prevailing, capturing the northern king, and taking him to the southern land, where both northern kings die. In both cases, as the text states, the southern king returns with spoil:
Ang kasaysayan ng mga talata 5-9 ay kahalintulad ng sa mga talata 31-39, na nagbibigay ng dalawang saksi sa loob ng Daniel 11. Parehong linya ay nagtataglay ng magkakaparehong mga palatandaang propetiko, na nagbubunyag ng dinamika sa pagitan ng mga hari ng timog at hilaga. Bawat yugto ay sinasagisag ng tatlo at kalahating taon, na nagwawakas sa pagwawagi ng hari ng timog, sa pagdakip niya sa hari ng hilaga, at sa pagdadala niya sa hari ng hilaga tungo sa lupain ng timog, kung saan parehong namamatay ang dalawang hari ng hilaga. Sa kapwa pagkakataon, gaya ng sinasabi ng teksto, bumabalik ang hari ng timog na may mga samsam:
And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. Daniel 11:8.
At kaniyang dadalhing bihag sa Egipto ang kanilang mga diyos, kasama ng kanilang mga prinsipe, at ng kanilang mga mahalagang sisidlang pilak at ginto; at siya’y magtatagal ng higit pang mga taon kaysa sa hari sa hilagaan. Daniel 11:8.
For Ptolemy, this was treasure previously looted by the northern king; for Napoleon, it was the Vatican’s riches plundered and taken to France. These two lines of witness indicate that the northern king’s death is symbolized by falling from a horse. In Revelation 17, the woman riding the beast represents the Catholic Church:
Para kay Ptolemy, ito ay kayamanang dating sinamsam ng hari sa hilaga; para kay Napoleon, ito naman ang mga yaman ng Vatican na kinulimbat at dinala sa Pransiya. Ang dalawang patotoong ito ay nagpapahiwatig na ang kamatayan ng hari sa hilaga ay sinasagisag ng pagkahulog mula sa kabayo. Sa Apocalipsis 17, ang babaeng nakasakay sa hayop ay kumakatawan sa Simbahang Katoliko:
So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. Revelation 17:3.
At dinala niya ako sa Espiritu sa ilang; at nakita ko ang isang babaeng nakaupo sa isang hayop na kulay iskarlata, puspos ng mga pangalan ng kapusungan, na may pitong ulo at sampung sungay. Apocalipsis 17:3.
The beast she rides is the United Nations. Revelation 17 describes her restoration to power after the deadly wound of 1798. As the eighth kingdom, she resumes her reign, symbolized by riding the beast:
Ang hayop na kaniyang sinasakyan ay ang United Nations. Inilalarawan ng Apocalipsis 17 ang kaniyang panunumbalik sa kapangyarihan matapos ang nakamamatay na sugat noong 1798. Bilang ikawalong kaharian, muli niyang pinaiiral ang kaniyang paghahari, na sinasagisag ng pagsakay sa hayop:
And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:18.
At ang babaeng iyong nakita ay yaong dakilang lungsod, na naghahari sa mga hari ng lupa. Apocalipsis 17:18.
The deadly wound of 1798 was prefigured in verses 5–9 when the northern king fell from a horse and died. These two lines in Daniel 11 run parallel to verses 41–45. The Sunday law in the USA, marked in verse 41, begins the papacy’s final ride on the beast—a period reflected in these two lines. When Ellen White notes that “much of the history” fulfilled in Daniel 11 “will be repeated,” verses 5–9 and 31–39 align with verses 41–45.
Ang nakamamatay na sugat noong 1798 ay inilarawan nang pauna sa mga talata 5-9, nang ang hari sa hilaga ay nahulog mula sa kabayo at namatay. Ang dalawang linyang ito sa Daniel 11 ay paralelo sa mga talata 41-45. Ang batas ng Linggo sa Estados Unidos, na tinutukoy sa talata 41, ay pasimula ng huling pagsakay ng papado sa hayop—isang panahong sinasalamin sa dalawang linyang ito. Kapag binanggit ni Ellen White na “marami sa kasaysayan” na natupad sa Daniel 11 “ay mauulit,” ang mga talata 5-9 at 31-39 ay nagtutugma sa mga talata 41-45.
Only Verse Forty
Tanging Talatang Apatnapu
From verse 31 to 45, only verse 40 stands outside the prophetic period of three and a half days. It represents a unique history within the final third of Daniel’s 45 verses. In verse 16, the history of pagan Imperial Rome unfolds through four rulers—Pompey, Julius Caesar, Augustus Caesar, and Tiberius Caesar. Augustus’s victory at the Battle of Actium in 31 BC began Imperial Rome’s 360-year rule, fulfilling the “time” in verse 24:
Mula sa talata 31 hanggang 45, tanging talata 40 lamang ang nasa labas ng propetikong panahon na tatlo at kalahating araw. Kumakatawan ito sa isang natatanging kasaysayan sa loob ng huling ikatlong bahagi ng 45 talata ni Daniel. Sa talata 16, nalalahad ang kasaysayan ng paganong Imperyal na Roma sa pamamagitan ng apat na pinuno—sina Pompey, Julius Caesar, Augustus Caesar, at Tiberius Caesar. Ang tagumpay ni Augustus sa Labanan sa Actium noong 31 BC ang nagpasimula sa 360-taóng paghahari ng Imperyal na Roma, na tumutupad sa “panahon” sa talata 24:
He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.
Papasok siya nang mapayapa maging sa pinakamatabang mga dako ng lalawigan; at gagawin niya ang hindi nagawa ng kaniyang mga magulang, ni ng mga magulang ng kaniyang mga magulang; ipamamahagi niya sa kanila ang dambong, ang samsam, at ang mga kayamanan: oo, at magbabalak siya ng kaniyang mga pakana laban sa mga katibayan, hanggang sa isang panahon. Daniel 11:24.
After Actium, Rome made Egypt a province in 30 BC. Three hundred and sixty years later, in 330, Constantine moved the empire’s capital from Rome to Constantinople. This “time” aligns prophetically with the 1,260 years of papal rule and the 7 years of verses 5–9.
Pagkaraan ng Actium, ginawang lalawigan ng Roma ang Ehipto noong 30 BK. Makaraan ang tatlong daan at animnapung taon, noong 330, inilipat ni Constantino ang kabisera ng imperyo mula sa Roma patungo sa Constantinopla. Ang “panahong” ito ay makahulang tumutugma sa 1,260 taon ng pamamahala ng Kapapahan at sa 7 taon ng mga talata 5-9.
From verse 16, pagan Imperial Rome dominates until verse 30, encompassing the Maccabees’ league with Rome and the line of Christ. Yet, verses 16–30 align with verses 31–39 and 41–45. Thus, in the last 30 verses of Daniel 11, a consistent prophetic line emerges—except for verse 40, where the “time of the end” is marked in 1798 and 1989.
Mula sa talata 16, namamayani ang paganong Imperyal na Roma hanggang sa talata 30, na sumasaklaw sa pakikipag-alyansa ng mga Macabeo sa Roma at sa angkan ni Cristo. Gayunman, ang mga talata 16-30 ay tumutugma sa mga talata 31-39 at 41-45. Kaya, sa huling 30 talata ng Daniel 11, lumilitaw ang isang magkakatugmang linya ng propesiya, maliban sa talata 40, kung saan ang "panahon ng wakas" ay minarkahan noong 1798 at 1989.
With minor exceptions in verses 2 and 3—where the final of eight presidents transitions to control the ten kings of the United Nations—the first two verses align with verse 40, representing the Sunday law and the shift from the sixth to the seventh and eighth kingdoms. Verses 3 and 4 align with verse 45 and Daniel 12:1, depicting the rise and fall of the Grecian kingdom, paralleling the papacy’s establishment and demise in verses 41 through Daniel 12:1. Both the woman and the beast she rides end with no help, framing the beginning and end of Daniel 11 outside verse 40’s history. Alexander the Great symbolizes the United Nations, fornicating with the whore of Tyre (the king of the north from verse 41 onward), who is both the beast and the dragon.
Maliban sa ilang maliliit na pagbubukod sa mga talata 2 at 3—kung saan ang panghuli sa walong pangulo ay lumilipat sa pagkontrol sa sampung hari ng Nagkakaisang mga Bansa—ang unang dalawang talata ay umaayon sa talata 40, na kumakatawan sa batas ng Linggo at sa paglipat mula sa ikaanim tungo sa ikapito at ikawalong mga kaharian. Ang mga talata 3 at 4 ay umaayon sa talata 45 at Daniel 12:1, na inilalarawan ang pag-angat at pagbagsak ng kahariang Griyego, na kahalintulad ng pagkakatatag at pagbagsak ng kapapahan sa mga talata 41 hanggang Daniel 12:1. Kapwa ang babae at ang halimaw na kanyang sinasakyan ay nagwawakas na walang tutulong, na nagbabalangkas sa pasimula at sa wakas ng Daniel 11 sa labas ng kasaysayang inilalarawan ng talata 40. Si Alejandro Magno ay sumasagisag sa Nagkakaisang mga Bansa, na nakikiapid sa patutot ng Tiro (ang Hari sa Hilaga mula sa talata 41 pasulong), na siya ring halimaw at dragon.
Verses Nine and Ten
Mga Talatang Siyam at Sampu
Verses 5–9 conclude at the time of the end in 1798, while verse 10 marks 1989. Thus, the span between verses 9 and 10—from 1798 to 1989—represents the revealed portion of verse 40, initiating its hidden history. To clarify: nearly every verse in Daniel 11 reflects the papacy’s rule from 538 to 1798. Verse 40 covers 1798 to the Sunday law in the USA. Verses 6–9 typify the papal era, while verse 10 foreshadows the USSR’s collapse in 1989. Therefore, verses 11–15 span from 1989 to the Sunday law, as represented in verses 16, 31, and 41.
Nagtatapos ang mga talatang 5–9 sa panahon ng wakas noong 1798, samantalang tinutukoy ng talatang 10 ang 1989. Kaya, ang pagitan ng mga talatang 9 at 10—mula 1798 hanggang 1989—ay kumakatawan sa nahayag na bahagi ng talatang 40, na nagpapasimula sa nakatagong kasaysayan nito. Upang linawin: halos bawat talata sa Daniel 11 ay sumasalamin sa pamumuno ng kapapahan mula 538 hanggang 1798. Sinasaklaw ng talatang 40 ang 1798 hanggang sa batas ng Linggo sa Estados Unidos. Ang mga talatang 6–9 ay tipo ng panahon ng kapapahan, samantalang ang talatang 10 ay nagbabadya ng pagbagsak ng Unyong Sobyet noong 1989. Kaya, sumasaklaw ang mga talatang 11–15 mula 1989 hanggang sa batas ng Linggo, gaya ng kinakatawan sa mga talatang 16, 31, at 41.
Verse 40 is divided into two parts. The first, from 1798 to 1989, begins and ends with a “time of the end.” The second half begins in 1989, where the first half concludes. Verses 1 and 2 identify a sequence of presidents starting in 1989, aligning with the second part of verse 40. Verse 11 marks the onset of the Ukraine war in 2014, while verse 12 highlights the consequences the victorious king of the south brings upon himself. Verse 13 nears fulfillment, but here we note that verse 11 falls within the second part of verse 40—post-1989, yet pre-Sunday law (verse 41).
Ang talatang 40 ay nahahati sa dalawang bahagi. Ang una, mula 1798 hanggang 1989, ay nagsisimula at nagtatapos sa isang “panahon ng wakas.” Ang ikalawang bahagi ay nagsisimula noong 1989, kung saan nagtatapos ang unang bahagi. Tinutukoy ng mga talatang 1 at 2 ang isang pagkakasunod-sunod ng mga pangulo na nagsimula noong 1989, na umaayon sa ikalawang bahagi ng talatang 40. Minamarkahan ng talatang 11 ang pagsisimula ng digmaan sa Ukraine noong 2014, samantalang itinatampok ng talatang 12 ang mga kahihinatang idinudulot ng nagwaging hari sa timog sa kaniyang sarili. Ang talatang 13 ay nalalapit na sa katuparan, ngunit dito mapapansin natin na ang talatang 11 ay nasa loob ng ikalawang bahagi ng talatang 40—pagkatapos ng 1989, subalit bago ang batas ng Linggo (talatang 41).
Verses 13–15 point to the Battle of Panium in 200 BC, the year pagan Rome began exerting influence over human affairs, tied to that battle. Occurring well before Pompey’s entry into Jerusalem in verse 16, it provides historical evidence identifying verse 41 as the Sunday law in the USA.
Ang mga talata 13–15 ay tumutukoy sa Labanan sa Panium noong 200 BK, ang taóng kung kailan nagsimulang umimpluwensiya ang paganong Roma sa mga usaping pantao, na may kaugnayan sa nasabing labanan. Yamang ito’y naganap bago pa man ang pagpasok ni Pompey sa Jerusalem sa talata 16, nagbibigay ito ng makasaysayang patunay na nagpapakilala sa talata 41 bilang ang batas sa Linggo sa Estados Unidos.
Every prophetic line and its historical fulfillment in Daniel 11 lies either within verse 40’s history (1798 to the Sunday law) or from verse 41 to Daniel 12:1. Of the 45 verses, verses 1, 2, 7–15, and 40—totaling twelve—apply to verse 40’s timeline when layered line upon line. Verse 40 splits into two segments at 1989. Verses 1, 2, and 10–15 align with its second half. Verses 1 and 2 trace the line of presidents in the earth beast’s history, while verses 10–15 depict three proxy wars orchestrated by the king of the north (the papal power) from 1989 to the Sunday law. The three proxy wars begin with the United States, identified in verse 40 as “chariots, ships and horsemen.”
Bawat linyang propetiko at ang katuparang makasaysayan nito sa Daniel 11 ay nakapaloob alinman sa kasaysayan ng talatang 40 (1798 hanggang sa batas ng Linggo) o mula sa talatang 41 hanggang sa Daniel 12:1. Sa 45 talata, ang mga talatang 1, 2, 7-15, at 40 (kabuuang labindalawa) ay naaangkop sa takdang-panahon ng talatang 40 kapag inilalatag sa paraang linya-sa-linya. Nahahati ang talatang 40 sa dalawang bahagi noong 1989. Ang mga talatang 1, 2, at 10-15 ay tumutugma sa ikalawang kalahati nito. Ang mga talatang 1 at 2 ay tinutunton ang linya ng mga pangulo sa kasaysayan ng halimaw na mula sa lupa, samantalang ang mga talatang 10-15 ay naglalarawan ng tatlong digmaang proxy na isinaayos ng hari sa hilaga (ang kapangyarihang papal) mula 1989 hanggang sa batas ng Linggo. Nagsisimula ang tatlong digmaang proxy sa Estados Unidos, na tinukoy sa talatang 40 bilang "mga karwahe, mga sasakyang-dagat, at mga mangangabayo".
We will continue in the next article.
Magpapatuloy tayo sa susunod na artikulo.