Panium - Number Seven

Pinagsisikapan naming pagsama-samahin ang lahat ng mga linya ng Daniel labing-isa, kaugnay ng nakatagong kasaysayan ng talatang apatnapu na kumakatawan sa 1989 hanggang sa batas ng Linggo sa Estados Unidos. Ang ating pagkatawag bilang mga mag-aaral ng propesiya ay ang wastong paghahati ng salita ng katotohanan.

Ang ikalabing-isang kabanata ng Daniel ay maaaring hatiin sa sampung linya ng propesiya. Ang mga talatang isa hanggang apat ay kumakatawan sa isang linya ng propesiya. Ang mga talatang lima hanggang siyam ay kumakatawan sa ikalawang linya. Ang talatang sampu ay kumakatawan sa ikatlong linya. Ang mga talatang labing-isa at labindalawa ay kumakatawan sa ikaapat na linya. Ang ikalimang linya ay ang mga talatang labintatlo hanggang labinlima. Ang ikaanim na linya ay ang mga talatang labing-anim hanggang dalawampu't dalawa. Ang ikapitong linya ay ang mga talatang dalawampu't tatlo at dalawampu't apat. Ang ikawalong linya ay ang mga talatang dalawampu't apat hanggang tatlumpu't isa. Ang ikasiyam na linya ay ang mga talatang tatlumpu't isa hanggang apatnapu, at ang ikasampu at panghuling linya ay ang mga talatang apatnapu hanggang apatnapu't lima. Ang sampung linyang ito ay dapat pagsamahin, linya sa linya.

Ang bawat isa sa sampung linyang propetiko ay, walang duda, magkakaugnay, ngunit sa loob ng bawat linya ay matutukoy ang isang tiyak na tema. Bagaman ang bawat linya ay may pangunahing tema, ang mga linyang ito ay nagtataglay ng higit pa sa iisang patotoo. Nilalayon kong tukuyin ang bawat isa sa mga tema sa sampung linyang propetiko.

Ang unang taon ni Darius ay nagtatakda ng katapusan ng pitumpung taon, kaya tinutukoy nito ang isang propetikong panahon ng wakas. Sa talatang tatlo, itinatatag ni Alejandro ang Dakila ang kaniyang pandaigdigang kaharian, at sa talatang apat, ang kaniyang kaharian ay nakatakdang bunutin at hatiin sa apat na hangin. Ang paggamit kay Darius bilang panahon ng wakas noong 1989 ay nagbibigay-daan upang mabilang ang mga haring kinakatawan sa talatang dalawa. Nang sabihin ni Gabriel sa talatang isa, "Gayundin sa unang taon ni Darius," siya ay nagpapatuloy sa ipinaalam niya kay Daniel sa pasimula ng pangitain, na nagsimula sa ikasampung kabanata.

Ang palatandaang kumakatawan sa "panahon ng wakas" ay binubuo ng dalawang sagisag. Ang "panahon ng wakas" para sa linyang propetiko ni Moises ay ang kapanganakan ni Aaron, na sinundan pagkalipas ng tatlong taon ng kapanganakan ni Moises. Si Aaron at si Moises ang dobleng sagisag ng "panahon ng wakas" sa kanilang kasaysayan, at naglalarawan bilang tipo ng kapanganakan ni Juan Bautista at, pagkaraan ng anim na buwan, ni Jesus. Ang "panahon ng wakas" noong 1798 ay minarkahan ng pagkadakip sa Papa ng Roma, na pagkaraan ay namatay sa pagkabihag noong 1799. Mula sa "unang taon ni Dario na Medo" hanggang sa "ikatlong taon ni Ciro na hari ng Persia"; si Dario at si Ciro ay kumakatawan sa "panahon ng wakas" noong 1989, sapagkat ang lahat ng mga propeta ay nagsasalita nang higit tungkol sa mga huling araw kaysa sa mga araw na kanilang kinabuhayan.

Sina Darius at Cyrus ay kumakatawan kina Ronald Reagan at George Bush na nakatatanda noong 1989. Kapwa sila naging pangulo sa taong iyon. Itinatakda ng unang talata ng ikalabing-isang kabanata ang pangitain sa ikatlong taon ni Cyrus, na kumakatawan kay George Bush na nakatatanda na sumunod kay Reagan, gaya ng pagsunod ni Cyrus kay Darius. Sinasabi ng talatang ikalawa na tatlong hari pa ang titindig at ang ikaapat ay higit na mayaman kaysa sa kanilang lahat. Ang pangwakas na “panahon ng wakas” sa ikalabing-isang kabanata ay nagsisimula noong 1989 at tinutukoy na pagkatapos ni George Bush na nakatatanda ay tatlong hari pa ang titindig, kaya’t kinikilala ang tatlong pangulong sumunod kay Bush na nakatatanda. Ang tatlong haring iyon ay sina Bill Clinton, George Bush na nakababata, at Barak Obama; at pagkatapos, ang pinakamayamang pangulo, si Donald Trump, ay “sa pamamagitan ng kaniyang kalakasan” at “sa pamamagitan ng kaniyang mga kayamanan ay uudyukin niya ang lahat laban sa kaharian ng Gresya.”

Ang ikatlong talata ay ipinakikilala si Alejandro Magno at, sa gayon ay, sumasagisag sa huling pinuno ng Nagkakaisang mga Bansa na nakikipag-isa sa kapapahan sa mga huling araw, ngunit, gaya ng kapapahan, ay darating din sa kaniyang wakas. Ang Nagkakaisang mga Bansa ang ikapitong kaharian na inilalarawan bilang sampung hari sa Pahayag labing-pito, at ang konpederasyon ng sampung hari ay sumasang-ayon na ibigay ang kanilang ikapitong kaharian sa halimaw ng kapapahan sa loob ng isang makasagisag na oras.

Ang sampung haring iyon ay kinakatawan ng mga talatang ikatlo at ikaapat at gayundin ng kasaysayan ng pag-angat at pagbagsak ni Alejandro Magno, na tumupad sa mga talatang iyon noong ikaapat na siglo. Ang Gresya ang ikatlong kaharian sa hula ng Bibliya at isang sagisag ng dragon, na siyang isang-katlo ng tatlong-sangkap na unyon ng dragon, ng hayop, at ng bulaang propeta. Sa krus, ang inskripsiyong "Hari ng mga Judio" ay itinala sa Hebreo, Latin, at Griyego; na kumakatawan sa mga Judio, sa mga Romano, at sa iba pang maraming tao mula sa ibang mga bansa na nasa Jerusalem sa Paskuwa. Ang mga Griyego ay kumakatawan sa dragon, ang mga Romano ay kumakatawan sa hayop, at ang mga Judio ang bulaang propeta.

Ang unang apat na talata ng ikalabing-isang kabanata ay tumutukoy sa wakas ng makalupang kapangyarihan ng dragon na nakikiapid sa kapangyarihan ng kapapahan sa pagsasara ng panahon ng probasyon ng sangkatauhan. Ang mga talata tatlo at apat ay tumutukoy sa pangwakas na pag-angat at pagbagsak ng pinakahuling pagpapakita ng isang makalupang kapangyarihan ng dragon. Ang mga talatang ito ay nakalapat sa huling anim na talata na tumutukoy sa wakas ng hayop na nakikiapid sa mga hari ng lupa. Ang pasimula at ang wakas ng ikalabing-isang kabanata ay tumutukoy sa kasaysayan kung saan ang mga kaaway ng Diyos ay dumarating sa kanilang wakas na walang tutulong sa kanila. Ang unang apat na talata, kapag inihanay sa huling anim na talata, ay sa gayon nagtataglay ng simbolismo ng Sampung Utos, na may isang tapyas ng unang apat na utos at isang tapyas ng huling anim na utos, habang sumasagisag din sa isang pagsubok sa pamamagitan ng bilang na sampu.

Ang unang apat na talata ay kumakatawan sa isang pasimula na naglalarawan sa katapusan, samantalang iniangkla ang mensahe bilang nagsisimula sa “panahon ng wakas” noong 1989. Ang mga talata ay kumakatawan sa 1989 hanggang sa pagsasara ng probasyon ng tao, at sa gayon ay binubuod ang mensahe ng huling anim na talata, na siyang paglago ng kaalaman na inalisan ng tatak noong 1989, na nagtutukoy sa mga pangyayaring may kaugnayan sa pagsasara ng probasyon.

Ang mga talata ay nagbibigay ng propetikong saligan upang matukoy na, simula noong 1989, magkakaroon ng kabuuang walong pangulo, na ang ikawalo ay mula sa pitong naunang mga pangulo; at sa gayon, inuugnay nito ang sipi sa hiwaga ng “ang ikawalo ay mula sa pitong,” na isang propetikong katangian na kasalukuyang katotohanan sa mga huling araw.

Ang paksa na mauunawaan mula sa mga talata ay ang pangwakas na pagkawasak ng kapangyarihan ng dragon na nakikiapid sa patutot ng Tiro. Ang patutot ay nakikiapid sa lahat ng mga hari sa lupa, subalit kung paanong ang sinaunang Pransiya ay naging panganay ng Simbahang Katolika nang ihandog ni Clovis ang kaniyang trono sa kapapahan noong 496, gayon din, ang hayop na mula sa lupa ng Estados Unidos ay magiging una sa mga hari na makikiapid sa patutot sa ilalim ng Batas ng Linggo. Gaya rin ng sa huling anim na talata, ang unang apat na talata ay tumutukoy at nagbibigay-diin sa tatlong kapangyarihan na umaakay sa daigdig tungo sa Armagedon, ngunit ang paksa sa unang apat na talata ay ang kapangyarihan ng dragon na kinakatawan ng Gresya at ni Alejandro Magno.

Sinimulan ni Reagan ang isang serye ng walong pangulo, na ngayo’y humantong sa huli sa walong iyon. Ang ikawalong pangulo ay magtatayo ng larawan ng hayop at magpapatupad ng batas ng Linggo sa Estados Unidos, samantalang siya rin ay mamamagitan sa pagbubuo ng isang kasunduang magtatalaga sa kanya bilang pinuno ng Nagkakaisang Bansa, na sa mismong sandaling iyon ay papasok sa isang pandaigdigang ugnayang simbahan-estado sa balatkayo ng paglutas sa lumalalang pakikidigma ng radikal na Islam.

Ang paglipat ng Estados Unidos—na siyang hayop na mula sa lupa sa Apocalipsis kabanata labing-tatlo—mula sa pagiging ikaanim na kaharian ng propesiya sa Bibliya tungo sa pagiging ulo ng ikapitong kaharian ng propesiya sa Bibliya, samantalang isinasakatuparan ang labag-sa-batas na ugnayan sa ikawalong kaharian ng propesiya sa Bibliya, ay inilalarawan mula sa talatang isa na tumutukoy sa 1989, sa pamamagitan ng mga pangulong hahantong sa batas ng Linggo sa Estados Unidos, at kaagad ding tinutukoy ang pagbangon ng makapangyarihang hari. Ang makapangyarihang haring iyon ay si Trump, na inaako ang pamamahala sa United Nations, na ngayo’y kaniyang binubuwag bilang paghahanda sa kaniyang mga hinihingi.

Ang Talata lima hanggang siyam ay nagsisilbing unang pagbanggit at punto-por-puntong paglalarawan ng labanan sa pagitan ng mga hari ng hilaga at timog, na ginagamit ng buong kabanata bilang pangunahing propetikong balangkas. Inilalahad ng Talata lima ang tema ng sipi.

Si Ptolemy I Soter at si Seleucus I Nicator ay kinakatawan sa talata. Kapwa sila ay isa sa apat na “Diadochi” (na ang ibig sabihin ay kahalili) ng kaharian ni Alexander. Si Seleucus ang unang “hari ng hilaga” sa kabanata labing-isa, at, kaayon ng paganong Roma, ng papal na Roma, at ng makabagong Roma—si Seleucus ay kinilalang “hari ng hilaga” ayon sa propesiya lamang matapos ang tatlong pangunahing tagumpay o mahalagang pangyayari: ang pagbawi niya sa Babilonya noong 312 BC, ang Labanan sa Ipsus noong 301 BC, at ang Labanan sa Corupedium noong 281 BC. Ang mga pangyayaring ito ay tumalo sa kanyang mga pangunahing katunggali, pinalawak ang kanyang imperyo, at pinatatag ang kanyang pangingibabaw sa rehiyon.

Ang ikalawang linya ay nagsisimula sa pagtukoy sa mga hari sa hilaga at sa timog, na ibinabukod sila sa alinmang iba pang mga kahalili (Diadochi) ng nahating kaharian ni Alexander. Nagsisimula ito sa pagtukoy na ang hari sa hilaga ay nagkakamit lamang ng kapangyarihan pagkatapos ng tatlong pananakop. Pagkatapos, sa kasaysayan ng pakikibaka para sa pamamayani na naganap matapos ang kamatayan ni Alexander, na nasa mga talatang anim hanggang siyam, kilalanin ang isang yugto na nagtatapos sa pagpapabagsak sa hari sa hilaga ng hari sa timog. Ito ang una sa tatlong pagkakataon sa kabanata labing-isa na nanaig ang hari sa timog laban sa hari sa hilaga. Ang mga ito ay nagbibigay ng tatlong panloob na saksi sa loob ng kabanata na malinaw na nagtatatag ng mga panandang-daan ng kasaysayan na humahantong sa pagdaig ng isang hari sa timog sa isang hari sa hilaga.

Ang makasaysayang katuparan ng mga talata ay nagbibigay ng huwaran para sa propetikong katuparan ng isang libo dalawang daan at animnapung taon ng pamumuno ng Papado na tinukoy sa mga talatang tatlumpu’t isa hanggang apatnapu, at ng propetikong huwaran para sa katuparan ng talatang labing-isa, na unang natupad noong 217 BC sa Labanan sa Raphia. Yaong tatlong saksi ay tumutukoy sa mga katangian ng Digmaan sa Ukraine, kung saan si Putin, ang huling hari sa timog, ay magtatagumpay laban sa hukbong kinatawan ng papal na hari sa hilaga.

Ang tema ng ikalawang linya ng kasaysayang propetiko ay kung paano naidulot ang nakamamatay na sugat sa kapapahan noong 1798, na kinakatawan ng mga talatang lima hanggang siyam at ng Labanan sa Raphia sa talatang labing-isa. Ang hari sa timog, na siyang Ehipto, ay ang kapangyarihan ng dragon.

Ang tatlong paglalarawan sa kabanata labing-isa ng pananaig ng hari sa timog laban sa hari sa hilaga ay nagsasanib upang tukuyin ang pangwakas na pagbagsak ng hari sa hilaga sa talatang apatnapu't lima.

May tatlong linya sa kabanata labing-isa na naglalarawan ng isang hari sa timog na dumadaig sa isang hari sa hilaga, ngunit kapag ang hari sa hilaga ay dumarating sa kaniyang wakas na walang sinumang tutulong, hindi ito gaanong maliwanag. Subalit kinikilala ng Aklat ng Pahayag na ang kapangyarihan ng dragon ang nagpapabagsak sa kanya sa pamamagitan ng pagkain sa kaniyang laman at pagsunog sa kaniya sa apoy. Kapag nakilala na ang kapangyarihan ng dragon mula sa Aklat ng Pahayag, makikita natin ang mga hari, na tumutukoy din sa dragon at gayundin sa hari sa timog, na siyang magpapabagsak sa hari sa hilaga sa talatang apatnapu’t lima. Tatlong tuwirang saksi sa kabanata na pawang nagpapatotoo sa kanilang ganap na katuparan, gaya ng kinakatawan sa pamamagitan ng ugnayan ng mga aklat ni Daniel at ng Pahayag.

Ang makabagong papal na hari sa hilaga ay darating sa kaniyang wakas na walang sinumang tutulong sa kaniya sa talatang apatnapu’t lima, at tinutukoy ng Aklat ng Pahayag kung paano darating sa kaniyang wakas ang kapangyarihang papal sa kamay ng kapangyarihan ng dragon.

Sinusunog ng sampung hari sa apoy ang papal na Hari sa Hilaga at kinakain ang kaniyang laman. Ang mga hari ng mga huling araw ay ang kapangyarihan ng dragon.

Ang sampung hari ay ang kapangyarihan ng dragon, na siya ring kinakatawan ng kaharian ng Gresya at ni Alejandro. Ang mga haring yaon ay mga hari sa timugan, sapagkat sila’y kinakatawan ni Paraon na hari ng Ehipto. Kakainin nila ang kanyang laman, sapagkat sila rin ang makahulang "mga aso" na tinatawag ng Mang-aawit na "kapulungan ng mga masama."

Ang Kapapahan ay ang hari sa hilagaan sa talatang apatnapu’t lima, at ang Kapapahan ay kinakatawan sa pamamagitan ni Jezebel sa iglesia sa Tiatira.

Naisakatuparan ang kahatulan laban kay Jezebel nang siya’y kinain ng mga aso.

Ang mga aso ay ang paganong Roma, ang kapangyarihan ng dragon, sapagkat ang paganong Roma ang nagpako kay Cristo sa krus.

Ang sampung hari, na siyang mga aso, na siyang kapulungan ng mga masasama, na siyang Gresya at Ehipto, ay susunugin din ang patutot sa apoy.

Sinusunog ng sampung hari ang patutot sa apoy, sapagkat siya’y nagpapakilalang isang saserdotisa, datapwat siya’y isang patutot.

Sa mga talata lima hanggang siyam, at mga talata tatlumpu’t isa hanggang apatnapu, nasusumpungan natin ang patotoo sa pagdating ng wakas ng pagka-Papa sa kamay ng kapangyarihan ng dragon. Ang prinsipyong ito ay kasalukuyan ding natutupad sa Digmaan sa Ukraine. Ang tatlong saksi na ito ay nagpapabatid sa atin na, sa talatang apatnapu’t lima, kapag ang hari ng hilaga ay dumating sa kanyang wakas na walang tutulong sa kanya, kakainin ng dragon ang kanyang laman at susunugin siya sa apoy. Batay sa tatlong saksi, ang motibasyon sa kilos ng dragon ay may kalakip na isang nasirang kasunduan.

Sa mga talatang lima hanggang siyam, nagtapos ang Ikalawang Digmaang Siryano sa isang kasunduan noong 253 BK. Nagsimula ang digmaan noong 260 BK, at sa ikapitong taon ng Ikalawang Digmaang Siryano naisakatuparan ang isang kasunduang pangkapayapaan sa pamamagitan ng pagbibigay ng hari ng timog ng kaniyang anak na babae sa hari ng hilaga, upang mapangasawa niya ang anak na babae ng hari ng timog at maghatid ng kapayapaan sa pamamagitan ng alyansang pangkasal. Pitong taon pagkatapos ng kasal, noong 246 BK, isinantabi ng hari ng hilaga ang asawang mula sa timog at ibinalik ang kaniyang unang asawa, na kaniyang isinantabi nang pakasalan niya ang Ehipsiyong prinsesa. Ang naging dahilan upang salakayin ng hari ng timog ang kahariang hilaga at bihagin ang hari ng hilaga ay ang paglabag sa kasunduan.

Ang nasirang kasunduan ay naging tipo ng nasirang Kasunduan ng Tolentino noong 1797, na nagbigay kay Napoleon ng motibasyon upang bihagin ang Papa noong 1798, gaya ng ginawa ni Ptolemy kay Seleucus noong 246 BK. Nang bumalik si Ptolemy III sa Ehipto mula sa kaniyang pagtatagumpay laban sa hilagang imperyong Seleucid ni Seleucus II, nag-uwi siya sa Ehipto ng napakaraming kayamanan anupa’t iginawad ng mga Ehipsiyo sa kaniya ang titulong “Euergetes” (ang ibig sabihin ay “Benepaktor”) dahil sa pagpapanumbalik niya ng kanilang “mga diyos na bihag” makalipas ang maraming taon.

Nang binihag ni Napoleon ang papa noong 1798, kinulimbat niya ang mga kayamanan ng Vaticano at dinala ang mga iyon pabalik sa Pransiya, gaya ng inilarawan sa tipo ni Ptolemy III, na kumuha ng mga kayamanan at dinala rin bilang bihag si Seleucus II pabalik sa Ehipto, kung saan si Seleucus II ay namatay sa pagbagsak mula sa kabayo. Ito’y isang tipo ng pag-alis ni Napoleon sa kapapahan mula sa halimaw noong 1798, at ng pagkamatay ng papa noong 1799. Ang kapapahan sa Pahayag labing-pito ay ang babaeng nakasakay sa halimaw, at ang pagkatalo, pagkabihag, at kasunod na pagkamatay ni Seleucus sa pagbagsak mula sa kabayo ay isang tipo ng pag-alis ni Napoleon sa kapangyarihang sibil ng kapapahan (na kinakatawan bilang isang halimaw sa Pahayag labing-pito).

Sa ikalabing-isang kabanata, ang mga talatang lima hanggang siyam ay naglalahad ng pakikidigma sa pagitan ng hari sa hilaga at ng hari sa timog. Ang talatang lima ang nagsisilbing saligan ng pagtukoy sa Roma bilang ang hari sa hilaga, sapagkat tinutukoy nito na lulupigin ng hari sa hilaga ang tatlong heograpikong pook bago ito mamunong nang lubos. Ang mga talatang ito ay nagbibigay ng propetikong balangkas na nagtatakda ng isang panahon kung kailan naghahari ang hari sa hilaga, subalit dumarating sa kanyang wakas. Ito mismo ang saligan at pangako ng ikalabing-isang kabanata. Ang tema ng linyang ito ay ang nakamamatay na sugat ng papal na hari sa hilaga, o gaya ng sinasabi ng talatang apatnapu’t lima, "siya’y darating sa kanyang wakas, at walang sinumang tutulong sa kanya." Ang katotohanang ito ay kasalukuyang katotohanan sa mga huling araw.

Magpapatuloy tayo sa susunod na artikulo.