Seleucus III Ceraunus, ruled briefly as king from 226 to 223 BC before being assassinated or dying under mysterious circumstances. Seleucus III was the immediate predecessor of Antiochus III. The two brothers represent the “sons” of verse ten, and they represent Reagan and Bush in 1989.
Si Seleucus III Ceraunus ay namuno nang panandalian bilang hari mula 226 hanggang 223 BK, bago siya mapaslang o mamatay sa ilalim ng mga misteryosong pangyayari. Si Seleucus III ang agarang nauna kay Antiochus III. Ang dalawang magkapatid ay kumakatawan sa “mga anak” ng talatang sampu, at sila’y kumakatawan kina Reagan at Bush noong 1989.
But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.
Subalit ang kaniyang mga anak ay mapupukaw at magtitipon ng napakaraming malalakas na hukbo: at tiyak na may isang darating, at dadagsa at daraan: kung magkagayo’y babalik siya, at mapupukaw, maging hanggang sa kaniyang moog. Daniel 11:10.
Verse ten is the third line and it represents the “time of the end” in 1989. It ties together with verse forty of chapter eleven and Isaiah eight verse eight. The connection of these three verses identifies that verse eleven represents the current Ukrainian war, with Putin and Zelenskyy as the antagonists represented in the Battle of Raphia set forth in verse eleven. Verse twelve identifies the aftermath of the Ukrainian war and the fate of Putin. Verse thirteen through fifteen is the battle of Panium.
Ang talatang sampu ay ang ikatlong linya at kinakatawan nito ang "panahon ng wakas" noong 1989. Ito ay kaugnay ng talatang apatnapu ng kabanata labing-isa at ng Isaias kabanata walo, talatang walo. Ang ugnayan ng tatlong talatang ito ay itinutukoy na ang talatang labing-isa ay kumakatawan sa kasalukuyang digmaan sa Ukraina, na sina Putin at Zelenskyy ang mga katunggali na kinakatawan sa Labanan sa Raphia na inilahad sa talatang labing-isa. Tinutukoy ng talatang labindalawa ang kinahinatnan ng digmaan sa Ukraina at ang kapalaran ni Putin. Ang mga talatang labintatlo hanggang labinlima ay ang Labanan sa Panium.
The theme of verse ten is the “time of the end” and in agreement with the principles associated with the unsealing of truth at the “time of the end” the verse, though only one verse has a multitude of prophetic lines represented. Verse ten identifies the beginning of the hidden history of verse forty, which marks the beginning of the movement of the third angel and the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
Ang paksa ng talatang sampu ay ang “panahon ng wakas,” at kaayon ng mga simulain na kaugnay sa pagkabukas ng selyo ng katotohanan sa “panahon ng wakas,” ang talatang ito—bagaman iisang talata lamang—ay kumakatawan sa napakaraming linya ng propesiya. Tinutukoy ng talatang sampu ang pasimula ng nakatagong kasaysayan ng talatang apatnapu, na siyang nagtatakda ng pasimula ng kilusan ng ikatlong anghel at ng paglalagay ng tatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo.
The verse connects the seven times of Leviticus twenty-six as identified in the vision which begins in Isaiah chapter seven. That connection marks the combining of divinity with humanity, which is the finishing of the mystery of godliness during the sounding of the seventh trumpet, which is the third woe of Islam.
Ikinakabit ng talata ang pitong panahon ng Levitico dalawampu’t anim, na tinukoy sa pangitaing nagsisimula sa Isaias kabanata pito. Ang ugnayang iyon ay nagmamarka ng pagsasanib ng pagka-Diyos at pagkatao, na siyang pagtatapos ng hiwaga ng kabanalan sa panahon ng pag-ihip ng ikapitong trumpeta, na siyang ikatlong sa aba ng Islam.
The verse marks 1989 as the time of the end, and with the connection of Leviticus twenty-six’s seven times, it includes the foundational truth of William Miller, and the rebellion of 1863. The verse starts the hidden history of verse forty. It is therefore an essential element of the increase of knowledge that arrives at the time of the end in 1989 and begins the prophetic illustration of the external events that make up the hidden history of verse forty, and through its connection with the seven times also identifies the internal events in the history between 1989 and the Sunday law.
Itinatakda ng talata ang 1989 bilang panahon ng wakas, at sa ugnayan nito sa pitong panahon ng Levitico 26, kinapapalooban nito ang saligang katotohanan ni William Miller at ang paghihimagsik noong 1863. Sinisimulan ng talata ang nakatagong kasaysayan ng talatang apatnapu. Kaya’t ito ay isang mahalagang sangkap ng paglago ng kaalaman na dumarating sa panahon ng wakas noong 1989 at pinasisimulan ang propetikong paglalarawan ng mga panlabas na pangyayaring bumubuo sa nakatagong kasaysayan ng talatang apatnapu, at sa pamamagitan ng ugnayan nito sa pitong panahon, tinutukoy din nito ang mga panloob na pangyayari sa kasaysayan sa pagitan ng 1989 at ng batas ng Linggo.
The number ten is a symbol of a test, and the verses’ connection with the vision of Isaiah seven which places an emphasis upon understanding the truth.
Ang bilang na sampu ay sagisag ng pagsubok, at may kaugnayan ang mga talata sa pangitain sa Isaias kabanata pito, na nagbibigay-diin sa pagkaunawa sa katotohanan.
For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.
Sapagkat ang kabisera ng Siria ay ang Damasco, at ang pinuno ng Damasco ay si Rezin; at sa loob ng animnapu’t limang taon ay mabubuwag ang Efraim, anupa’t hindi na ito magiging isang bayan. At ang kabisera ng Efraim ay ang Samaria, at ang pinuno ng Samaria ay ang anak ni Remaliah. Kung hindi kayo sasampalataya, tiyak na hindi kayo matatatag. Isaias 7:8, 9.
You will not be established if you do not believe that a “head” represents a capital city (Samaria and Damascus) and a king (Rezin and Remaliah’s son Pekah). If you do not understand those three interchangeable symbols, in the context of Isaiah eight, verse eight, (which is the same vision as chapter seven) then you will not be able to identify Putin and Russia as the king of the south in verses eleven through fifteen.
Hindi kayo maitatatag kung hindi kayo maniniwala na ang "ulo" ay sumasagisag sa kabiserang lungsod (Samaria at Damascus) at sa hari (Rezin at si Pekah na anak ni Remaliah). Kung hindi ninyo nauunawaan ang tatlong iyon na mga sagisag na mapagpapalit sa isa’t isa, sa konteksto ng Isaias kabanata walo, talata walo (na siya ring pangitain gaya ng sa kabanata pito), kung gayon ay hindi ninyo matutukoy si Putin at ang Russia bilang hari ng timog sa mga talatang labing-isa hanggang labinlima.
Now therefore, behold, the Lord bringeth up upon them the waters of the river, strong and many, even the king of Assyria, and all his glory: and he shall come up over all his channels, and go over all his banks: And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:7, 8.
Kaya’t ngayon, narito, ipaaahon ng Panginoon laban sa kanila ang mga tubig ng ilog, malakas at marami—maging ang hari ng Asiria at ang lahat ng kaniyang kaluwalhatian; at siya’y aahon sa ibabaw ng lahat ng kaniyang mga daluyan at lalampas sa lahat ng kaniyang mga pampang. At siya’y daraan sa Juda; aapaw at lalampas, aabot maging hanggang sa leeg; at ang pag-uunat ng kaniyang mga pakpak ay pupuno sa lapad ng iyong lupain, O Immanuel. Isaias 8:7, 8.
The theme of verse ten is a three-step testing process that begins at the time of the end and leads to the close of probation at the Sunday law.
Ang paksa ng talatang ikasampu ay isang tatlong-hakbang na proseso ng pagsubok na nagsisimula sa panahon ng kawakasan at humahantong sa pagsasara ng panahon ng probasyon sa batas ng Linggo.
And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.
At sinabi niya, Humayo ka, Daniel: sapagkat ang mga salita ay nakapinid at tinatakan hanggang sa panahon ng kawakasan. Marami ang dadalisayin, paputiin, at susubukin; ngunit ang masasama ay gagawa ng kasamaan; at walang sinuman sa mga masasama ang makauunawa; ngunit ang marurunong ay makauunawa. Daniel 12:9, 10.
At the “time of the end” the book of Daniel is “unsealed” and a three-step testing process as represented by “purified, and made white, and tried” begins. The “wise” understand, the “wicked” do not understand. Their lack of understanding, just as their lack of oil in the parable of the ten virgins causes them to be destroyed.
Sa “panahon ng wakas” ang aklat ni Daniel ay “inalisan ng selyo,” at nagsisimula ang isang tatlong-hakbang na proseso ng pagsubok na kinakatawan ng “dinalisay, pinaputi, at sinubok.” Ang mga “pantas” ay nakauunawa; ang mga “masama” ay hindi nakauunawa. Ang kanilang kawalan ng pagkaunawa, gaya ng kanilang kawalan ng langis sa talinghaga ng sampung dalaga, ay nagiging sanhi ng kanilang pagkapuksa.
My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.
Ang aking bayan ay napapahamak dahil sa kakulangan ng kaalaman; sapagkat itinakwil mo ang kaalaman, itatakwil din kita, upang huwag kang maging saserdote para sa akin; yamang nakalimutan mo ang kautusan ng iyong Diyos, kakalimutan ko rin ang iyong mga anak. Oseas 4:6.
The words “My people” means a covenant people, and these covenant people are to be rejected and destroyed for “lack of knowledge.” The Sunday law in the United States is the waymark where things are forgotten or remembered. Remember the Sabbath day is present truth at that point. It is there the whore of Tyre is remembered. It is there that God remembers the sins of Babylon in Revelation.
Ang mga salitang “Aking bayan” ay tumutukoy sa isang bayang nasa tipan, at ang bayang nasa tipang ito ay itatakwil at lilipulin dahil sa “kakulangan ng kaalaman.” Ang batas ng Linggo sa Estados Unidos ang palatandaan kung saan ang mga bagay ay nalilimutan o naaalala. Ang “Alalahanin mo ang araw ng Sabbath” ay kasalukuyang katotohanan sa puntong iyon. Doon naaalala ang patutot ng Tiro. Doon inaalala ng Diyos ang mga kasalanan ng Babilonia sa Apocalipsis.
And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.
At narinig ko ang isa pang tinig mula sa langit na nagsasabi, Lumabas kayo mula sa kaniya, aking bayan, upang hindi kayo makibahagi sa kaniyang mga kasalanan, at upang hindi kayo tumanggap ng kaniyang mga salot. Sapagkat ang kaniyang mga kasalanan ay umabot hanggang sa langit, at inalaala ng Diyos ang kaniyang mga kalikuan. Gantihan ninyo siya, gaya ng pagganti niya sa inyo; at ibigay ninyo sa kaniya ang ibayong-doble ayon sa kaniyang mga gawa: sa kopang kaniyang pinuno ay punuin ninyo para sa kaniya ng ibayong-doble. Apocalipsis 18:4-6.
It is there that the children, or the prophetic last generation of Laodicean Adventism is cut off. It is there that those who Daniel calls the “wicked” manifest that they had “forgot” God’s law, and the portion of God’s law which they forgot is God’s prophetic rules or laws. The context is clearly that they lack the “knowledge” that is increased when the book of Daniel is unsealed. Daniel contrasts the “wise” with the “wicked” and Jesus the “wise virgins” with the “foolish virgins.” Amos identifies the same class as “fair virgins” as those who are unable to find the prophetic message represented by the east, north and seas.
Doon napuputol ang mga anak, o ang propetikong huling salinlahi ng Laodiceanong Adventismo. Doon ipinakikita ng mga tinatawag ni Daniel na “mga masama” na kanilang “nalimutan” ang kautusan ng Diyos, at ang bahaging nalimutan nila sa kautusan ng Diyos ay ang mga tuntunin o kautusang propetiko ng Diyos. Maliwanag na ang konteksto ay sila’y salat sa “kaalaman” na nadaragdagan kapag inaalisan ng selyo ang aklat ni Daniel. Ikinontrasta ni Daniel ang “marurunong” sa “mga masama,” at ni Jesus ang “marurunong na dalaga” sa “mga mangmang na dalaga.” Tinutukoy ni Amos ang gayunding uri bilang “magagandang dalaga,” yaong mga hindi makasusumpong ng mensaheng propetiko na kinakatawan ng silangan, hilaga, at mga dagat.
Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: And they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it. In that day shall the fair virgins and young men faint for thirst. They that swear by the sin of Samaria, and say, Thy god, O Dan, liveth; and, The manner of Beersheba liveth; even they shall fall, and never rise up again. Amos 8:11–14.
Narito, dumarating ang mga araw, wika ng Panginoong Diyos, na magpapadala ako ng taggutom sa lupain, hindi taggutom sa tinapay, ni pagkauhaw sa tubig, kundi ng pakikinig sa mga salita ng Panginoon. At sila’y magsisilagalag mula sa dagat hanggang sa dagat, at mula sa hilaga hanggang sa silangan; magsisitakbuhan sila paroo’t parito upang hanapin ang salita ng Panginoon, at hindi nila ito masusumpungan. Sa araw na yaon ay manghihimatay sa uhaw ang magagandang dalaga at ang mga binata. Silang sumusumpa sa kasalanan ng Samaria, at nagsasabi, Buhay ang iyong diyos, O Dan; at, Buhay ang daan ng Beerseba; pati sila ay mabubuwal, at hindi na muling babangon. Amos 8:11-14.
The message they cannot find is represented by where they are looking as they “wander from sea to sea, and from the north even to the east.” Amos says these “fair virgins” are in a “famine” of hearing “the Word of the Lord,” and that “in that day they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it.” The message that was unsealed from the book of Daniel at the time of the end in 1989 in fulfillment of verse forty and also of verse ten of chapter eleven is summarized in the final two verses of chapter eleven.
Ang mensaheng hindi nila matagpuan ay isinasagisag ng mga dako na kanilang pinaghahanap-hanapan, samantalang sila’y “nagpapagala-gala mula sa dagat hanggang sa dagat, at mula sa hilaga maging hanggang sa silangan.” Sinasabi ni Amos na ang mga “magagandang dalaga” na ito ay nasa isang “kagutuman” sa pakikinig sa “Salita ng Panginoon,” at na “sa araw na yaon sila’y tatakbo paroo’t parito upang hanapin ang salita ng Panginoon, at hindi nila ito masusumpungan.” Ang mensaheng naalisan ng tatak sa aklat ni Daniel sa panahon ng wakas noong 1989, sa katuparan ng talatang apatnapu at gayon din ng talatang sampu ng kabanatang labing-isa, ay nakabuod sa huling dalawang talata ng kabanatang labing-isa.
But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:44, 45.
Ngunit ang mga balita mula sa silangan at mula sa hilaga ay magpapabagabag sa kaniya; kaya siya’y lalabas na may matinding poot upang lipulin at lubusang puksain ang marami. At kaniyang itatayo ang mga tolda ng kaniyang palasyo sa pagitan ng mga dagat, sa maluwalhating banal na bundok; gayon ma’y darating siya sa kaniyang wakas, at walang tutulong sa kaniya. Daniel 11:44, 45.
The foolish, fair and wicked virgins who lack the oil, the message of the east, north and seas who rejected knowledge and God’s covenant and Law are remembered by God at the Sunday law. Three battles are represented in verses ten through fifteen. I separate these three battles into three histories, but they are also a line when considered together, for verse ten opens up the “time of the end” and therefore initiates a three-step testing process.
Ang mga mangmang, makatarungan at masasamang dalaga na walang langis, ang mensahe ng silangan, hilaga at mga dagat na tumanggi sa kaalaman at sa Tipan at Kautusan ng Diyos, ay aalalahanin ng Diyos sa Batas ng Linggo. Tatlong labanan ang inilalarawan sa mga talatang sampu hanggang labinlima. Inihihiwalay ko ang tatlong labanan na ito bilang tatlong kasaysayan, ngunit bumubuo rin ang mga ito ng isang linya kapag tiningnan nang magkakasama, sapagkat binubuksan ng talatang sampu ang "panahon ng wakas" at sa gayon ay pinasisimulan ang isang tatlong-hakbang na proseso ng pagsubok.
Verse ten connects with the seven times of Leviticus twenty-six and therefore the foundations of Adventism and William Miller’s work. The second step of the three steps is a visual test that began when the light of verse eleven and the Ukrainian war opened up. The second test is visual and represents a test concerning our ability to recognize current events in the light of God’s prophetic Word. The third test is the Battle of Panium of verse fifteen, where Simon Barjonah’s name was changed to Peter, and thus marked the sealing of the one hundred and forty-four thousand just before probation closes at the Sunday law of verse sixteen.
Ang talatang sampu ay nag-uugnay sa pitong panahon ng Levitico dalawampu’t anim at, sa gayon, sa mga saligan ng Adventismo at sa gawain ni William Miller. Ang ikalawang hakbang ng tatlong hakbang ay isang biswal na pagsubok na nagsimula nang sumikat ang liwanag ng talatang labing-isa at sumiklab ang digmaan sa Ukraine. Ang ikalawang pagsubok ay biswal at kumakatawan sa isang pagsubok hinggil sa ating kakayahang makilala ang mga kasalukuyang pangyayari sa liwanag ng makahulang Salita ng Diyos. Ang ikatlong pagsubok ay ang Labanan sa Panium ng talatang labinlima, kung saan ang pangalan ni Simon Barjonah ay pinalitan at naging Pedro, at sa gayon minarkahan ang pagtatatak sa isandaang apatnapu’t apat na libo kaagad bago magsara ang panahon ng probasyon sa batas ng Linggo sa talatang labing-anim.
When we consider Antiochus Magnus appearance in each of the three battles represented by verse ten, eleven and fifteen we also see the history of verse nine through sixteen the rise and fall of the false prophet of Bible prophecy.
Kapag isinasaalang-alang natin ang paglitaw ni Antiochus Magnus sa bawat isa sa tatlong labanan na kinakatawan ng mga talatang sampu, labing-isa, at labinlima, nakikita rin natin, sa kasaysayan ng mga talatang siyam hanggang labing-anim, ang pag-angat at pagbagsak ng huwad na propeta ng propesiyang biblikal.
Verses one through four identify the rise and fall of the dragon power. Verses nine and ten identify 1798 and 1989 respectively and in so doing, verses nine through sixteen identify the rise and fall of the false prophet. Verses forty to forty-five represent the rise and fall of the beast. Verses nine and ten also align with verse forty’s two “time of the ends” in 1798 and 1989.
Tinutukoy ng mga talatang isa hanggang apat ang pag-angat at pagbagsak ng kapangyarihan ng dragon. Tinutukoy ng mga talatang siyam at sampu ang 1798 at 1989 ayon sa pagkakasunod, at sa gayon, tinutukoy ng mga talatang siyam hanggang labing-anim ang pag-angat at pagbagsak ng bulaang propeta. Kumakatawan ang mga talatang apatnapu hanggang apatnapu’t lima sa pag-angat at pagbagsak ng hayop. Umaayon din ang mga talatang siyam at sampu sa dalawang "panahon ng wakas" ng talatang apatnapu, noong 1798 at 1989.
Sister White informs us clearly that to misunderstand the “time of the end” produces confusion as to where to apply the prophecies.
Maliwanag na ipinabatid sa atin ni Sister White na ang hindi wastong pagkaunawa sa “panahon ng wakas” ay nagbubunga ng kalituhan tungkol sa kung saan dapat ilapat ang mga propesiya.
“Many are doing the same thing today, in 1897, because they have not had experience in the testing message comprehended in the first, second, and third angels’ messages. There are those who are searching the Scriptures for proof that these messages are still in the future. They gather together the truthfulness of the messages, but they fail to give them their proper place in prophetic history. Therefore such are in danger of misleading the people in regard to locating the messages. They do not see and understand the time of the end, or when to locate the messages. The day of God is coming with stealthy tread, but the supposed wise and great men are prating about ‘higher education’ which they suppose originates with finite men. They know not the signs of Christ’s coming, or of the end of the world.” Sermons and Talks, volume 1, 290.
"Marami ang gumagawa ng gayunding bagay sa panahong ito, taong 1897, sapagkat wala silang naging karanasan sa mensahe ng pagsubok na nasasaklaw sa unang, ikalawa, at ikatlong mensahe ng mga anghel. May mga nagsasaliksik sa mga Kasulatan upang makahanap ng patunay na ang mga mensaheng ito ay nasa hinaharap pa. Kanilang pinagsasama-sama ang katotohanan ng mga mensahe, ngunit nabibigo silang ilagay ang mga ito sa wasto nilang kinalalagyan sa kasaysayang propetiko. Kaya't ang gayong mga tao ay nanganganib na iligaw ang bayan hinggil sa pagtutukoy ng kinalalagyan ng mga mensahe. Hindi nila nakikita at nauunawaan ang panahon ng wakas, ni kung kailan dapat ilugar ang mga mensahe. Ang Araw ng Diyos ay dumarating na may palihim na hakbang, ngunit ang mga inaakalang marurunong at dakilang tao ay nagbubulalas tungkol sa 'mas mataas na edukasyon' na inaakala nilang nagmumula sa mga may hangganang tao. Hindi nila nalalaman ang mga tanda ng pagparito ni Cristo, ni ng wakas ng sanlibutan." Sermons and Talks, tomo 1, 290.
Verse ten’s theme is the “time of the end” and there are several “time of the ends” identified in chapter eleven. If you “do not see and understand” the “time of the ends” in chapter eleven, you will not know when “to locate the messages.” She says, “there are those who are searching the Scriptures,” and as with all prophets her words are addressing the last days, so in the last days those she is identifying are a class who do not understand the time of the end, so they are also Amos’ “fair virgins” who fall and never rise again.
Ang paksa ng talatang ikasampu ay ang "panahon ng wakas," at may ilang mga "panahon ng wakas" na tinukoy sa kabanatang labing-isa. Kung hindi mo "nakikita at nauunawaan" ang mga "panahon ng wakas" sa kabanatang labing-isa, hindi mo malalaman kung kailan "ilulugar ang mga mensahe." Sinasabi niya, "may mga nagsisiyasat sa mga Kasulatan," at gaya ng sa lahat ng mga propeta, ang kaniyang mga salita ay tumutukoy sa mga huling araw, kaya sa mga huling araw ang kaniyang tinutukoy ay isang uri na hindi nakauunawa sa panahon ng wakas, kaya sila rin ang mga "maririkit na dalaga" ni Amos na bumabagsak at kailanma’y hindi na muling babangon.
In chapter eleven verse one Darius and Cyrus stand together to mark the time of the end in 1989. When Ptolemy went to Babylon and took the northern king into captivity in Egypt in 246 BC, in turn typifying 1798 as represented in verses seven through nine, it was a “time of the end.” Verse ten is the “time of the end” in 1989.
Sa kabanata labing-isa, talata isa, magkasamang tumindig sina Dario at Ciro upang markahan ang panahon ng wakas noong 1989. Nang pumunta si Ptolemy sa Babilonia at dinala ang hilagang hari na bihag sa Egipto noong 246 BC, na sa gayo’y nagsasagisag naman ng 1798, gaya ng kinakatawan sa mga talatang pito hanggang siyam, iyon ay isang "panahon ng wakas." Ang talata sampu ay ang "panahon ng wakas" noong 1989.
1798 is the end of the twenty-five hundred and twenty years of scattering against the northern kingdom of Israel which began in 723 BC. Twelve hundred and sixty years later in 538 the papacy ruled for twelve hundred and sixty years until 1798. 1798 is a “time of the end,” for it is the end of the seven times, and also the twelve hundred and sixty years, as well as the twelve hundred and ninety years of Daniel chapter twelve. 1798 is a “time of the end” and therefore 538 is also a “time of the end.” 538 is the end of the twelve hundred and sixty years that paganism trampled down God’s sanctuary and His host which preceded papalism doing the same work for the same amount of time.
Ang 1798 ang katapusan ng dalawang libo limang daan at dalawampung taon ng pagkawalat na sumapit sa hilagang kaharian ng Israel na nagsimula noong 723 BK. Isang libo dalawang daan at animnapung taon pagkaraan, noong 538, ang Papado ay nagharing sa loob ng isang libo dalawang daan at animnapung taon hanggang 1798. Ang 1798 ay isang "panahon ng wakas," sapagkat ito ang wakas ng pitong panahon, at gayundin ng isang libo dalawang daan at animnapung taon, pati na rin ng isang libo dalawang daan at siyamnapung taon ng kabanata labindalawa ng aklat ni Daniel. Ang 1798 ay isang "panahon ng wakas" at samakatuwid ang 538 ay isa ring "panahon ng wakas." Ang 538 ang wakas ng isang libo dalawang daan at animnapung taon na niyurakan ng paganismo ang santuwaryo ng Diyos at ang Kanyang hukbo, na nauna sa papalismo, na gumanap din ng gayunding gawain sa gayunding haba ng panahon.
538 represents the empowerment of the papacy and in so doing it represents the empowerment of the papacy again at the Sunday law. The Sunday law identifies a “time of the end.” Therefore, verse sixteen, as well as verse one, seven through nine and verse ten all mark the “time of the end.” This truth is to be understood by those who know when to locate the messages. Pompey fulfilled verse sixteen when he took Jerusalem. He was followed by Julius Caesar, Augustus Caesar and Tiberias Caesar. Jesus’ birth was a “time of the end” and it took place in the time of Augustus Caesar.
Ang taong 538 ay kumakatawan sa pagbibigay-kapangyarihan sa kapapahan, at sa gayon kinakatawan din nito ang muling pagbibigay-kapangyarihan sa kapapahan sa pagpapatupad ng batas sa Linggo. Ang batas sa Linggo ay tumutukoy sa isang “panahon ng wakas.” Kaya, ang talatang labing-anim, gayundin ang talatang isa, pito hanggang siyam, at sampu, ay pawang nagmamarka ng “panahon ng wakas.” Ang katotohanang ito ay dapat maunawaan ng mga nakaaalam kung kailan ilalagay sa panahon ang mga mensahe. Tinupad ni Pompey ang talatang labing-anim nang sinakop niya ang Jerusalem. Sinundan siya nina Julius Caesar, Augustus Caesar, at Tiberias Caesar. Ang kapanganakan ni Jesus ay isang “panahon ng wakas,” at naganap ito sa kapanahunan ni Augustus Caesar.
Then shall stand up in his estate a raiser of taxes in the glory of the kingdom: but within few days he shall be destroyed, neither in anger, nor in battle. Daniel 11:20.
Pagkatapos ay may titindig sa kanyang lugar na isang tagapagpataw ng buwis sa kaluwalhatian ng kaharian; ngunit sa loob ng ilang araw lamang siya’y mapupuksa, hindi sa poot, ni sa pakikidigma. Daniel 11:20.
Verse twenty adds to the list of “time of the ends” in chapter eleven, and so does Tiberias Caesar who ruled during the crucifixion of Christ.
Ang talatang ikadalawampu, at gayundin si Tiberias Cesar na naghari noong panahon ng pagpapapako sa krus ni Cristo, ay mga karagdagan sa talaan ng “panahon ng mga wakas” sa kabanata labing-isa.
And in his estate shall stand up a vile person, to whom they shall not give the honour of the kingdom: but he shall come in peaceably, and obtain the kingdom by flatteries. And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. Daniel 11:21, 22.
At sa kaniyang dako ay babangon ang isang hamak na tao, na sa kaniya ay hindi ipagkakaloob ang karangalan ng kaharian; ngunit siya’y darating na mapayapa, at tatamuhin niya ang kaharian sa pamamagitan ng mga pakitang-giliw. At sa lakas ng isang baha ay babahain sila mula sa harap niya, at madudurog; oo, pati ang prinsipe ng tipan. Daniel 11:21, 22.
The cross stands at the center of the prophetic week which Christ came to confirm with many.
Ang krus ay nasa gitna ng linggong propetiko na naparito si Cristo upang ipagtibay kasama ng marami.
And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.
At patitibayin niya ang tipan sa marami sa isang sanlinggo: at sa kalagitnaan ng sanlinggo ay ipatitigil niya ang hain at ang handog, at dahil sa paglaganap ng mga karumaldumal ay gagawin niyang tiwangwang, hanggang sa kaganapan, at ang itinakda ay ibubuhos sa ginawang tiwangwang. Daniel 9:27.
In the midst of the week, we have a beginning and an ending for the first twelve hundred and sixty days ended right where the next twelve hundred and sixty days started. The week aligns with the seven times of scattering against the northern kingdom that represented both paganism and papalism trampling down the sanctuary and host.
Sa kalagitnaan ng sanlinggo, mayroon tayong simula at wakas para sa unang isang libo dalawang daan at animnapung araw, na nagwakas doon din mismong nagsimula ang kasunod na isang libo dalawang daan at animnapung araw. Ang sanlinggo ay tumutugma sa pitong panahon ng pagkakapangalat laban sa hilagang kaharian, na kumakatawan sa kapwa paganismo at papalismo, na kapwa'y yumurak sa santuwaryo at sa hukbo.
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.
Nang magkagayo’y narinig ko ang isang banal na nagsasalita, at ang ibang banal ay nagsabi sa yaong banal na nagsasalita, Hanggang kailan ang pangitain tungkol sa palaging handog, at sa pagsalangsang na nagdudulot ng pagkatiwangwang, na ipinagkakaloob upang yurakan ang banal na dako at ang hukbo? Daniel 8:13.
538 is a “time of the end” and it aligns with the cross, which is also the end of a prophetic period. 538 and the cross provide two witnesses that both the beginning and ending of a prophecy is prophetically marked as a “time of the end.”
Ang 538 ay isang “panahon ng wakas” at ito ay nakaayon sa krus, na siyang katapusan din ng isang panahong propetiko. Ang 538 at ang krus ay nagsisilbing dalawang saksi na ang pasimula at ang wakas ng isang propesiya ay kapwa propetikong tinandaan bilang “panahon ng wakas.”
Verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.” Verse twenty-three identifies the league the Maccabean Jews made with pagan Rome in 161 to 158 BC. The history of the Hasmonean Dynasty from their initial battle unto their ending in the destruction of Jerusalem in 70 AD represents apostate Protestantism in the United States beginning in 1844, the end of a time prophecy, and therefore a “time of the end,” and ending at the Sunday law as represented by 70 AD.
Ang mga talata 21 at 22, talata 20, talata 16, talata 10, mga talata 7 hanggang 9, at talata 1 ay pawang minamarkahan ang “panahon ng wakas.” Tinutukoy ng talata 23 ang alyansang ginawa ng mga Hudyo na Makabeo sa paganong Roma noong 161 hanggang 158 BC. Ang kasaysayan ng Dinastiyang Hasmonean mula sa kanilang unang labanan hanggang sa kanilang pagwawakas sa pagkawasak ng Jerusalem noong 70 AD ay kumakatawan sa tumalikod na Protestantismo sa Estados Unidos na nagsisimula noong 1844, ang katapusan ng isang propesiya ng panahon, at kaya isang “panahon ng wakas,” at nagtatapos sa batas ng Linggo, gaya ng kinakatawan ng 70 AD.
Verse twenty-three identifies a “time of the end” in 167 BC at the battle of Modein and also in 70 AD, both typifying 1844 and the Sunday law respectively. Verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”
Tinutukoy ng talatang dalawampu't tatlo ang "panahon ng wakas" noong 167 BC sa labanan sa Modein at gayundin noong 70 AD, na kapwa sumasagisag: ang una sa 1844 at ang ikalawa sa batas ng Linggo. Ang talatang dalawampu't tatlo, ang mga talatang dalawampu't isa at dalawampu't dalawa, ang talatang dalawampu, ang talatang labing-anim, ang talatang sampu, ang mga talatang pito hanggang siyam, at ang talatang isa ay pawang nagmamarka ng "panahon ng wakas".
Verse twenty-four identifies the three-hundred-and-sixty-year supremacy of pagan Rome, thus marking both the beginning in 31 BC and ending in 330 as “time of the ends.” Verse twenty-seven and twenty-nine identify both the beginning and ending of that period, so verse twenty-four, verse twenty-seven, verse twenty-nine, verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”
Ang Talata 24 ay tumutukoy sa tatlong daan at animnapung taong pangingibabaw ng Romang pagano, kaya’t minamarkahan nito kapwa ang simula noong 31 BC at ang pagtatapos noong 330 bilang “panahon ng mga wakas.” Tinutukoy ng Talata 27 at 29 ang kapwa simula at pagtatapos ng panahong iyon, kaya ang Talata 24, Talata 27, Talata 29, Talata 23, mga Talata 21 at 22, Talata 20, Talata 16, Talata 10, mga Talata 7 hanggang 9, at Talata 1 ay pawang nagmamarka ng “panahon ng wakas.”
Verse thirty-one identifies 538 when the abomination that maketh desolate was placed and verses thirty-six and forty identify 1798 as the “time of the end.” 538 in verse thirty-one and 1798 in verses thirty-six and forty, verses twenty-seven and twenty-nine, verse twenty-four, verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”
Tinutukoy ng talata tatlumpu’t isa ang 538, noong inilagay ang kasuklamsuklam na paninira, at tinutukoy naman ng mga talata tatlumpu’t anim at apatnapu ang 1798 bilang ang “panahon ng kawakasan.” Ang 538 sa talata tatlumpu’t isa at ang 1798 sa mga talata tatlumpu’t anim at apatnapu, gayundin ang mga talata dalawampu’t pito at dalawampu’t siyam, talata dalawampu’t apat, talata dalawampu’t tatlo, mga talata dalawampu’t isa at dalawampu’t dalawa, talata dalawampu, talata labing-anim, talata sampu, mga talata pito hanggang siyam, at talata isa ay pawang minamarkahan ang “panahon ng kawakasan.”
The “time of the end” is marked thirteen times before verse forty-one which is the Sunday law and another “time of the end,” as is verse forty-five when the pope comes to his end with none to help. Fifteen times the “time of the end” is located in chapter eleven. Verse ten’s theme is the “time of the end.” It represents the truths which are unsealed in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.
Ang “panahon ng wakas” ay tinukoy nang labintatlong beses bago ang talatang apatnapu’t isa, na siyang batas ng Linggo at isa pang “panahon ng wakas,” gaya rin ng talatang apatnapu’t lima, kapag ang Papa ay aabot sa kaniyang wakas na walang tutulong sa kaniya. Labinlimang beses matatagpuan ang “panahon ng wakas” sa kabanata labing-isa. Ang paksa ng talatang sampu ay ang “panahon ng wakas.” Ito ay kumakatawan sa mga katotohanang inalisan ng selyo sa panahon ng pagseselyo ng isang daan at apatnapu’t apat na libo.
We will continue in the next article.
Magpapatuloy tayo sa susunod na artikulo.