Ang Pahayag ni Jesucristo - Bilang Isa

Ang Estados Unidos ay tahasang tinutukoy sa Banal na Kasulatan. May ilang mga talata sa Banal na Kasulatan na tahasang tumutukoy sa Estados Unidos sa katapusan ng sanlibutan. Sa Kabanata Labintatlo ng Pahayag, ang Estados Unidos ang ikalawa, o ang hayop na may dalawang sungay, na umaahon mula sa lupa at nagbabawal sa buong sanlibutan na makabili o makapagbili, maliban kung taglay nila ang tanda ng hayop.

May pitong pangunahing katangiang propetiko sa bahaging ito na kaugnay ng dalawang-sungay na hayop na mula sa lupa. Ipinaiiral niya ang kapangyarihan ng hayop na nauna sa kaniya; pinapasamba niya ang lahat ng tao sa sanlibutan sa hayop na nauna sa kaniya; gumagawa siya ng mga dakilang kababalaghan na nakikita ng lahat ng tao; dinadaya niya ang buong sanlibutan at iniuutos niya sa sanlibutan na gumawa ng isang larawan ng hayop na nauna sa kaniya; binibigyan niya ng buhay ang larawan ng hayop at ito ay nagsasalita; pinipilit niya, sa parusang kamatayan, ang buong sanlibutan na sambahin ang larawan ng hayop; at pinipilit niya ang buong sanlibutan na tanggapin ang tatak sa noo o sa kamay, at ipinagbabawal sa mga walang tatak, pangalan, o bilang ng hayop ang pagbili at pagbenta.

Ang gawaing panlilinlang na isinakatuparan ng halimaw na “umaahon mula sa lupa” sa talatang labing-isa ay lubhang mapanlinlang at makapangyarihan, anupa’t “nililinlang niya ang mga nananahan sa lupa.” Ang buong sanlibutan ay malilinlang ng Estados Unidos. Ibig sabihin, maliban sa Iglesia ng Diyos—ang buong sanlibutan ay malilinlang upang tanggapin ang tanda ng Antikristo. Ang mga kaganapang propetiko na nauuna sa pandaigdigang panlilinlang na ito ay nagaganap na.

May mga salaysay mula sa Bibliya na kilala ng nakararami, kahit sa mababaw lamang na antas. Marami ang nakarinig hinggil sa mga pagtutuos nina Moises at Paraon, Daniel at Nebukadnezar, o Jesus at Pilato. Nalalaman ng mga tao ang mga kuwentong ito sa Bibliya sa iba’t ibang antas ng pag-unawa, subalit hindi nangangahulugang kinikilala nila na ang propesiya sa Bibliya ay tuwiran at lubhang tiyak na tumutukoy sa mga hari at mga kaharian. Tiyak na ganito ang kaso kina Moises, Daniel, at Cristo. Ang Ehipto, Babilonia, at Roma ay pawang tiyak na tinukoy sa propesiya sa Bibliya bago pa naganap sa kasaysayan ang katuparan ng mga propesiyang hinggil sa kani-kanilang mga kaharian. Ang Diyos ay hindi kailanman nagbabago.

Ang katotohanang ang Diyos ay hindi nagbabago kailanman ay nagpapahintulot sa atin na ilapat ang ilang payak na lohika sa ating pagsasaalang-alang sa dalawang-sungay na halimaw mula sa lupa sa Apocalipsis 13. Yamang nalalaman natin na naglatag ang Diyos ng mga hulang tuwirang nagtutukoy sa mga kaharian ng Ehipto, Babilonia, at Roma habang ang bawat isa ay nakipag-ugnayan at umusig sa iglesia ng Diyos, maitatag natin ang ilang katunayan hinggil sa halimaw mula sa lupa sa Apocalipsis 13. Ang halimaw mula sa lupa, gaya ng sa Ehipto, Babilonia, at Roma, ay tuwirang kikilalanin sa propesiya sa Bibliya bago pa ang kasaysayan kung saan natutupad ang hula hinggil sa bansang iyon. Sinasabi kong maaari nating itatag ang katotohanang ito batay sa isang napakasimple ngunit mahalagang tuntuning biblikal. Itinuturo ng tuntuning ito na ang katotohanan ay pinagtitibay sa pamamagitan ng patotoo ng dalawa.

Ipinahayag ng propesiya sa Bibliya ang pagbagsak ng sinaunang Ehipto sa paghatol ng Diyos laban sa mapaghimagsik na Faraon nito. Ipinahayag ng propesiya sa Bibliya ang pag-angat at pagbagsak ng sinaunang Babilonia, kasabay ng pagharap ng Diyos sa mga mapaghimagsik na hari nito. Gayundin, ipinahayag ng propesiya sa Bibliya ang pag-angat at pagbagsak ng imperyo ng paganong Roma, at kinilala at hinarap ang mga tiwaling kinatawan ng Roma. Ang pagkamatatag at di-nagbabago ng karakter ng Diyos ay nagpapakilala na ang pinakamahalagang kahariang binanggit sa propesiya sa Bibliya—ang halimaw na mula sa lupa sa Pahayag labintatlo—ay walang pasubaling kikilalanin ng propesiya sa Bibliya.

Kapag natupad ang propesiya hinggil sa hayop na mula sa lupa sa Apocalipsis 13, ang Iglesia ng Diyos ay makikipagtunggali sa pampulitika at panrelihiyong pamunuan ng hayop na mula sa lupa, gaya ng propetikong inilarawan nina Moises, Daniel, at Cristo. Ang propetikong papel ng Estados Unidos sa wakas ng sanlibutan ay pangunahing paksa ng propesiya sa Bibliya. Habang ating tinatalakay ang biblikal na impormasyon na tumutukoy sa papel ng Estados Unidos sa propesiya sa Bibliya, gagamit tayo ng mga tuntuning matatagpuan sa loob ng Bibliya, sapagkat ang Salita ng Diyos ay hindi nangangailangan ng anumang pagpapakahulugang pantao. Ang sinaunang Israel ay binigyan ng mga tuntuning seremonyal, mga tuntunin sa kalusugan, sampung tuntuning moral, mga tuntunin sa agrikultura, at marami pang iba. Ang Diyos ay Diyos ng kaayusan.

Ang talaang biblikal ay hindi nagbibigay ng anumang patotoo na nagpapahiwatig na ang sinuman ay pagpapalain sa simpleng pagwawalang-bahala sa mga tuntuning ibinigay ng Diyos. Sino ang makaaasa na pagpapalain kung babalewalain niya ang mga tuntunin sa pagpapakahulugan ng propesiya na itinatag sa loob ng Bibliya at sa pamamagitan ng Bibliya para sa layunin ng pag-aaral ng propesiya?

Habang ginagamit natin ang mga alituntunin ng Banal na Kasulatan, pahihintulutan natin ang Banal na Kasulatan na tiyakin at patunayan kung ang mga alituntuning iyon ay tunay o huwad. Gaya ng sa lahat ng iba't ibang alituntunin ng Diyos, laging may satanikong huwad na katapat ang mga iyon. Samakatuwid, isang pangangailangan na, kapag ang isang alituntunin ay ginagamit upang itatag ang isang katotohanan, kapwa ang natukoy na katotohanan at ang ginamit na alituntunin ay dapat subukin.

Isa pang layunin, bukod sa pagtukoy sa propetikong gampanin ng Estados Unidos sa pag-aaral na ito, ay ang pagtukoy sa lihim na mensahe mula sa Aklat ng Pahayag na itinago ni Jesus hanggang sa partikular na salinlahing ito.

Ang mga lihim na propetiko ng Diyos na ibinubunyag ay para sa layuning pahintulutan ang mga tumatanggap ng lihim na tuparin ang Kanyang kautusan. Magagawa lamang ng mga tao na tuparin ang Kanyang kautusan kung ito’y nakasulat sa kanilang puso. Ang lihim na inaalisan ng tatak sa Aklat ng Pahayag ay bahagi ng proseso ng Espiritu Santo sa pagsusulat ng kautusan ng Diyos sa ating kaloob-looban at sa ating mga puso. Ang lihim na ibinubunyag sa bayan ng Diyos, kapag at kung ito’y tinanggap sa pamamagitan ng pananampalataya, ay nagtatatag ng bagong tipan.

Pahayag 1:1-3 Ang Pangwakas na Mensaheng Babala:

Ang unang tatlong talata ng unang kabanata ng Pahayag ay nagsasaad na ang “Pahayag ni Jesucristo” ang pangwakas na mensahe para sa sangkatauhan. Ito ay maliwanag na isang mensahe, sapagkat ang “Pahayag ni Jesucristo” ay ipinagkaloob sa Kaniya ng Ama sa Langit upang ipakita sa Kaniyang mga lingkod kung ano ang “dapat maganap sa madaling panahon.”

Tayo’y inuutusang isaalang-alang na ang “Espiritu Santo ay humubog nang gayon sa mga bagay, kapwa sa pagbibigay ng propesiya” at gayundin “sa mga pangyayaring inilarawan.”

Ang "mga pangyayaring inilalarawan" at gayundin ang "pagkakaloob ng propesiya" sa mga unang tatlong talata ng unang kabanata ng Pahayag ay partikular na nagpapakita ng hakbang-hakbang na proseso kung paano ipinapahayag ng Diyos ang Kanyang mensahe sa mga tao, at tinutukoy din na ang mensaheng ipinapahayag ay tinatawag na "ang Pahayag ni Jesucristo."

Pagkatapos, gumawa si Jesucristo ng dalawang bagay ukol sa mensaheng tinanggap niya mula sa Diyos. Ipinadala niya ang mensahe sa pamamagitan ng kaniyang anghel, at ipinahiwatig din niya ang kaniyang mensahe sa pamamagitan ng anghel na iyon. Pagkatapos, dinala ng kaniyang anghel ang mensahe kay propetang Juan, na isinulat ni Juan at ipinadala sa mga iglesia para sa iyo at sa akin. Ang unang tatlong talata ay "sa gayong paraan hinubog" ng "Espiritu Santo" upang bigyang-diin kapwa ang "mensahe" at ang "proseso ng komunikasyon" na sangkot sa paghahatid ng mensahe.

Ang tatlong talatang ating pinag-aaralan ay naglalahad ng panghuling mensahe sa sangkatauhan, ngunit hindi lamang basta panghuling mensahe—higit na mahalaga, ang tatlong talatang ito ay kumakatawan sa panghuling mensaheng “babala” sa planetang Lupa. Nakikilala ang katangiang “babala” ng mensaheng ito kapag may isang uri ng mga tao na tinutukoy bilang “mapapalad” sapagkat binasa, pinakinggan, at iningatan nila “ang mga bagay na nasusulat doon.” May isang uri ng mga tao na hindi magbabasa ni makikinig sa isang babalang kinakatawan bilang “Ang Pahayag ni Jesucristo.” Hindi maaaring sila ay mapalad. Malinaw na kung may isang uri na mapalad dahil sa pagbabasa, pakikinig, at pag-iingat ng mga bagay na nasusulat, may isang uri naman na hindi mapalad. Magbabasa, makikinig, at mag-iingat ba ang isang tao ng mensahe ng Pahayag ni Jesucristo? Kung gayon, siya’y magiging mapalad; kung hindi, siya’y susumpain.

Ang pariralang "malapit na ang panahon" sa ikatlong talata ay tumutukoy na ito ay isang tiyak na panahon kung kailan darating sa kasaysayan ang huling mensaheng babala. "Ang panahon,"—(isang tiyak na panahon)—"ay malapit na." Isang tiyak na panahon ang malapit nang dumating, sapagkat ito’y malapit na, at nauunawaan ng bayan ng Diyos (na kinakatawan ni Juan) ang mensahe bago dumating ang "panahon." Isinulat ni Juan ang aklat ng Apocalipsis sa dakong huli ng unang siglo, gayunman, itinutukoy ng mga talatang ito na magkakaroon ng isang punto sa kasaysayan, matagal na pagkaraan ng taong 100, kung kailan ipapahayag ang pangwakas na mensaheng babala. Kapag ang "panahon ay" "malapit na," ang mensaheng nagtutukoy sa "mga bagay na kailangang maganap sa lalong madaling panahon" ay ihahayag sa mga lingkod ng Diyos.

Sa seryeng ito ng mga artikulo, gagamitin ang Bibliya at ang mga sulatin ni Ellen White bilang awtoridad upang pagtibayin ang aming pagpapaliwanag hinggil sa mga talatang biblikal na aming sinisipi.

Sasangguniin din natin ang mga panuntunan ng pagpapakahulugan sa propesiya na tinipon ni William Miller at ang mga panuntunang itinukoy sa kalipunang pinamagatang Prophetic Keys. Gagamitin din natin ang propetikong pag-aaral na tinatawag na Habakkuk’s Tables.

Hindi namin nilalayong bigyan ng depinisyon ang bawat tuntuning aming ginagamit. Alang-alang sa ikli, tutukoy na lamang kami sa kalipunang Prophetic Keys para sa sinumang nagnanais na magbasa ng higit na masusing pagpapatunay hinggil sa tuntunin. Sa pamamagitan ng seryeng Habakkuk's Tables, nilalayon naming tukuyin ang ilang paglalahad kung saan ang isang paksang saglit lamang naming tatalakayin ay tinatalakay nang higit na malalim.

Habang isinasagawa natin ang pag-aaral sa aklat ng Pahayag, hinihikayat namin ang tugon ng publiko, subalit tutugunan lamang namin ang mga ambag na nakatutulong sa nagpapatuloy na pag-aaral. Ang aming pagtalakay ay sasaklaw sa kasalukuyang serye ng mga paglalahad, sa mga tuntuning propetiko na aming ipinaiiral, at sa mga impormasyong matatagpuan sa mga Talahanayan ni Habakkuk.

Ang salitang Griyego na isinalin bilang "signified" ay nangangahulugang "ipahiwatig." Ipinadala niya ang mensahe sa pamamagitan ng "kaniyang" anghel, at ipinahiwatig niya ito sa pamamagitan ng "kaniyang" anghel. Ang "kaniyang" anghel ay si Gabriel.

Ang anghel na si Gabriel ay isinusugo taglay ang mensahe, at ang anghel na si Gabriel ay kumakatawan din sa mensahe. Kapag ang sangkatauhan ay dumarating sa isang yugto sa kasaysayan na "the time is at hand" para ihayag ang pangwakas na mensaheng babala, ang naturang pangwakas na mensahe ay kinakatawan ng isang anghel. Sa aklat ng Apocalipsis, ang "mga mensahe" ay madalas na kinakatawan ng mga anghel, at siyempre ang salitang Griyego na isinalin bilang "anghel" sa Apocalipsis ay nangangahulugang sugo.

Bawat pagpapahayag ng katotohanan ng Diyos na dumating sa kasaysayan ay tiyak na isang pagpapahayag ni Jesu-Cristo, ngunit ang “Pahayag ni Jesu-Cristo” sa unang kabanata ng Aklat ng Pahayag ay ang pangwakas na babala sa sangkatauhan, at ito’y nagaganap sa isang tiyak na sandali na inilalarawan bilang isang “panahon.” Mayroon pang isang bahagi sa Aklat ng Pahayag kung saan binanggit ni Juan na “malapit na ang panahon.” Ang nasabing bahagi ay nagbibigay ng ikalawang saksi upang subukin ang mga paunang pahayag na aking ginawa hinggil sa mga talatang isa hanggang tatlo.

Sa katapusan ng aklat ng Pahayag, nasusumpungan natin ang gayunding paksa tulad ng sa pasimula ng Pahayag. Muling tinutukoy ang proseso ng pagpapahayag at ang mensahe kapag "ang Panginoong Diyos" ay "nagpadala ng kaniyang anghel upang ipakita sa kaniyang mga lingkod ang mga bagay na kailangang maganap sa lalong madaling panahon." At sa sandaling maipakita sa mga lingkod ang mensaheng tumutukoy sa "mga bagay na kailangang maganap sa lalong madaling panahon," kaagad ipinahahayag ni Cristo na Siya'y madaling pumaparito. Ito ang mensaheng nauuna sa ikalawang pagparito ni Cristo, kaya ito ang panghuling babalang mensahe—yaon ding mismong mensaheng kinakatawan bilang "ang Pahayag ni Jesucristo" sa talatang isa ng unang kabanata. Ang pagpapalang ipinangako sa unang tatlong talata ng Pahayag ay inuulit sa pahayag na "mapalad ang tumutupad sa mga salita ng propesiya ng aklat na ito."

Sa mga talatang ito ay nasusumpungan natin ang isang pagpapalawak ng proseso ng pakikipagtalastasan na itinakda sa unang kabanata, sapagkat makikita natin na pagkaraang iparating ni Gabriel ang mensahe kay Juan, si Juan ay lubhang nalipos ng pagkamangha sa mensahe kaya’t ninais niyang sumamba kay Gabriel; at pagkatapos ay ginamit niya ang di-pagkaunawa ni Juan upang ipahayag na ang mga anghel sa langit, ang mga propeta sa lupa, at lahat ng tumatalima sa mga salita ng mensahe, ay mga "kapwa lingkod" na nararapat sumamba sa Diyos-Manlilikha, hindi sa nilikha ng Diyos.

Ang mga talatang ito ay naglalarawan ng gayunding mga pangyayari at mensahe na ating pinagbubulay-bulayan sa unang kabanata. Inuulit nila ang mga pahayag na tapat at tunay na nagpapakita sa mga lingkod ng Diyos kung ano ang kinakailangang maganap sa di-magtatagal. Muling inilalagay ang mensahe sa balangkas ng proseso ng pakikipagtalastasan sa pagitan ng Diyos at ng Kanyang mga lingkod. Sa ikadalawampu’t dalawang kabanata ay nasusumpungan pa natin ang higit pang katibayan na ang mensahe ay ang pangwakas na babala, sapagkat ang "panahon" na "malapit na" ay minamarkahan bilang nagaganap kaagad bago magsara ang probasyon ng tao; sapagkat ang pagbigkas na, "ang di-makatarungan, hayaang manatiling di-makatarungan; at ang marumi, hayaang manatiling marumi; at ang matuwid, hayaang manatiling matuwid; at ang banal, hayaang manatiling banal," ay nagmamarka sa pagsasara ng probasyon, na nagmamarka rin sa pasimula ng pitong huling salot, na siya namang nagwawakas sa Ikalawang Pagparito ni Cristo.

Sa simula at sa katapusan ng Aklat ng Pahayag ay iisang salaysay ang inihaharap. Ang pag-uugnay sa dalawang siping ito ay nagbibigay-daan upang maunawaan na ang "Pahayag ni Jesu-Cristo" ang pangwakas na mensaheng babala sa sangkatauhan bago ang Ikalawang Pagparito ni Cristo. Ang mensaheng ito ay simbolikong kinakatawan ng isang anghel na dumarating bago sumapit ang pagsasara ng probasyon. Hinahati ng mensahe ang sangkatauhan sa dalawang uri batay sa kung binabasa, dinirinig, at tinutupad nila ang mensaheng ibinubukas mula sa pagkakaselyo kapag "malapit na ang panahon,"—kaagad bago magsara ang probasyon.

Mahigit isang daang taon na ang nakalipas, noong 1906, ipinabatid sa atin na malapit na “tayo ay papasok sa katuparan ng mga pangyayaring ipinakita ni Cristo kay Juan na magaganap.” Ang mensahe ay nakatatakan pa noong 1906. Mahalaga na maunawaan na ang mensahe ng Pahayag ni Jesu-Cristo ay ibinubukas sa bayan ng Diyos bago pa maganap ang mga pangyayari. Sinabi sa atin na ang aklat ng Pahayag “ay ang mismong ipinahihiwatig ng pangalan nito—isang pahayag ng mga pinakamahahalagang pangyayaring magaganap sa mga huling araw ng kasaysayan ng daigdig na ito.”

Ibinubukas ang mga ito upang ang bayan ng Diyos ay makapagbigay ng babala, upang yaong mga nakikinig sa babala ay “magkaroon ng pagkakataong maghanda para sa mga pangyayaring malapit nang maganap.” Dapat pansinin (sapagkat kinakatawan ni Juan ang bayan ng Diyos sa kasaysayan kung kailan dapat ipahayag ang mensahe) na tinukoy ni Juan ang dalawang isyung dahilan ng pag-uusig laban sa kanya. Ito ay “dahil sa kaniyang tapat na pagtitiwala sa salita ng Diyos, at sa patotoo ni Cristo,” na siya ay “ipinatapon sa Pulo ng Patmos.” Ipinatapon siya sapagkat tinanggap niya kapwa ang Bibliya at ang Espiritu ng Propesiya, na siyang “patotoo ni Jesus.”

Si Juan ay kumakatawan sa isang sambayanan sa wakas ng sanlibutan na nakauunawa ng mensahe ng Pahayag ni Jesucristo, at inuusig dahil sa kanilang paninindigan sa kapwa Bibliya at Espiritu ng Propesiya.

Sa unang tatlong talata ng unang kabanata, binibigyang-diin ang proseso ng pakikipag-ugnayan sa pagitan ng Diyos Ama at ng kaniyang mga lingkod. Ang ika-dalawampu’t dalawang kabanata ay nagdaragdag sa salaysay hinggil sa prosesong ito ng pakikipag-ugnayan. Ang dalawang sipi ay kumakatawan sa pasimula at sa wakas ng aklat ng Pahayag, at magkasama nilang inilalahad nang masusi ang gampanin ni Juan sa paglalarawang propetiko. Hindi lamang siya ang sumulat ng mga salita ng Pahayag, kundi kumakatawan din siya sa mga nasa katapusan ng sanlibutan na nagpapahayag ng huling mensaheng babala.

Nakita at narinig ni Juan ang mga "bagay" na bumubuo ng mensahe, at iniutos sa kanya na isulat at ipadala ang mensahe sa mga iglesia.

Ang kanyang “narinig” at “nakita” ay ipinag-utos sa kanya na isulat at ipadala sa pitong iglesia sa Asya Menor, ngunit pagdating sa bawat isa sa mga iglesia, si Jesus ang tuwirang nagdikta ng mga mensahe kay Juan, sapagkat ang bawat mensahe sa bawat isa sa pitong iglesia ay nagsisimula sa pariralang “At sa anghel ng iglesia sa ... isulat mo.” Si Jesus ang nagdikta ng mga indibiduwal na mensahe sa mga iglesia.

Idinikta ni Jesus kay Juan, at sinabi rin niya kay Juan na isulat ni Juan ang mga nakita at narinig ni Juan, at minsan ay sinabi niya kay Juan na "huwag" isulat ni Juan ang narinig ni Juan.

Sinabihan si Juan na selyuhan ang winika ng pitong kulog, at sa gayon ay sinelyuhan niya ang mensahe ng pitong kulog, gaya ng inatasan si Daniel na selyuhan ang kaniyang aklat hanggang sa panahon ng kawakasan.

Ang ating kinikilala ay ito: na sa kapwa pasimula at wakas ng Aklat ng Pahayag ay may isang mensaheng tinukoy. Maging ang paraan ng pagpapahayag ng mensaheng iyon ay tinukoy din. Tahasang tinalakay ang gampanin ni Juan sa pagpapahayag ng mensahe. May mga pagkakataon na isinulat lamang niya ang kanyang nakita at narinig. Sa ibang pagkakataon ay diniktahan siya, at minsan ay sinabihan siyang huwag isulat ang kanyang narinig. Ang mensahe ng Pahayag ni Jesu-Cristo ay ibinigay ng Ama kay Jesus, kay Gabriel, at pagkatapos ay sa propetang si Juan, na binigyan ng tungkuling isulat ang mensahe at ipadala ito sa mga iglesia.

Maaaring mabasa ang talata at hindi mapansin ang prinsipyong propetiko na tinukoy sa utos kay Juan na sumulat. Ang pagsulat ng mga “bagay” na nakita at narinig ay ang pagtatala ng kasalukuyang kasaysayan, sapagkat sa panahon ni Juan umiiral ang mga “bagay” na iyon. Ang pagtatala ng kasalukuyang kasaysayan, at sa gayong paraan ay kasabay na isinusulat ang mga bagay na mangyayari pa sa hinaharap, ang pangunahing tuntuning propetiko sa aklat ng Pahayag. Si Juan ay ginamit upang bigyang-diin at ilarawan ang mismong prinsipyong iyon at ang kahalagahan nito, sapagkat sa esensya ay inutusan siyang isulat “ang mga bagay na naririto ngayon,” at sa paggawa nito ay kanyang isusulat din “ang mga bagay na mangyayari pa pagkatapos nito,” sapagkat ang kasaysayan ay umuulit. Ang pamamaraang propetikong ito ay ang lagda ni Jesus, sapagkat ang lagda ay isang pangalan at ang Kanyang pangalan sa unang kabanata ng Pahayag ay ang Alpha at Omega. Kanyang iniuugnay ang wakas sa pasimula.

Sinisimulan pa lamang natin ang pag-aaral ng “Ang Pahayag ni Jesucristo,” at kasalukuyan nating tinatalakay ang unang tatlong talata ng unang kabanata. Ang pangwakas na mensaheng babala na pinamagatang “Ang Pahayag ni Jesucristo” ay ipinabatid mula sa Amang nasa Langit kay Jesus, kay Gabriel, hanggang kay Juan, na siya namang nagtala nito sa isang aklat upang ipadala sa mga iglesia. Sapagkat ang mensahe ay tuwirang pinamagatang “Ang Pahayag ni Jesucristo,” mahalagang pansinin na, sa lahat ng mga bahagi na nasulat para sa mga tao sa pamamagitan ng kinasihang Salita na naghahayag kay Cristo, ang isang katangian tungkol sa kung sino at ano si Jesus ay inilalarawan sa gawaing pagtatala ni Juan ng mensahe. Habang isinusulat niya ang mga bagay na noon ay umiiral, isinusulat din niya ang mga bagay na mangyayari pa.

Ang katotohanang nauulit ang kasaysayan ay naipakikita kapag sumusulat si Juan ng isang babala para sa kanyang kapanahunan, na siya ring babala para sa panahong darating. Nang sumulat si Juan sa pitong iglesia sa pasimula ng iglesiang Kristiyano, nagsusulat din siya ng isang babala para sa iglesiang Kristiyano sa wakas ng sanlibutan. Ang katangiang ito ng pagkatao ni Kristo ay inilalarawan kapag si Kristo ay tinatawag na ang Alfa at Omega, o ang pasimula at ang wakas, o ang una at ang huli. Sa katunayan, kinikilala ng Bibliya ang katangiang ito ng pagkatao ni Kristo bilang siyang nagpapatunay na siya ang tanging Diyos.

Sa unang kabanata ng Apocalipsis, nasusumpungan natin si Hesus na nagpapakilala sa Kaniyang sarili bilang ang Alfa at ang Omega.

Maraming katotohanan ang nakapaloob sa mga talatang ito, ngunit dito ay nais ko lamang ituro na, nang marinig ni Juan ang tinig ni Cristo na mala-trumpeta at bumaling upang makita kung sino ang nagsalita sa kanya, nakita niya si Jesucristo bilang ang Makalangit na Punong Saserdote sa loob ng Dakong Banal ng makalangit na santuwaryo. Pagkaraan ay ipinakilala ni Jesus ang Kanyang sarili bilang ang Alfa at ang Omega at bilang ang Una at ang Huli. Sa mensahe at sa pagpapahayag nito sa unang tatlong talata, nasumpungan natin ang isang linya ng katotohanan na tumutugma sa linya ng katotohanan sa katapusan ng Aklat ng Pahayag. Bilang ang Alfa at ang Omega, inilalarawan ni Jesus ang wakas sa pamamagitan ng pasimula, ang huli sa pamamagitan ng una. Sa katapusan ng Aklat ng Pahayag, gaya rin ng sa pasimula, muli Niyang ipinakilala ang Kanyang sarili bilang ang Alfa at ang Omega.

Ang Aklat ng Pahayag ay maingat na inilalarawan na, nang itinala ni Juan ang mensahe, ang mensaheng iyon ay nakasalig sa simulain na ang pasimula ay naglalarawan ng wakas. Ang mensaheng ito ang unang katotohanang ibinunyag sa Aklat ng Pahayag, at ang gayunding katotohanan ang siyang huling binanggit sa aklat. At sa patotoo sa pasimula at sa wakas ng Aklat ng Pahayag, ipinakikilala ni Jesus ang kaniyang sarili bilang ang Alpha at Omega, ang pasimula at ang wakas, at ang una at ang huli.

Itinutukoy ng unang tatlong talata ng aklat ng Pahayag ang pangwakas na mensaheng babala para sa sangkatauhan. Ito ang babalang nauuna sa pitong huling salot at sa Ikalawang Pagparito ni Cristo. Ang mensahe ng Pahayag ni Jesucristo ay "ipinadala at ipinahiwatig" "sa pamamagitan ng kaniyang anghel."

Ang gayunding mensahe ng babala ay pagkatapos ay itinutukoy sa huling bahagi ng Apocalipsis, at inilalarawan din ito bilang ang ikatlong anghel ng Apocalipsis labing-apat.

Ang pangwakas na mensaheng babala ay ang mensaheng kinakatawan ng ikatlong anghel. Ito ang pangwakas na babala sapagkat tuwirang tinutukoy nito ang huling pagsubok para sa sangkatauhan. May isa pang anghel na sumusunod at nakikiisa sa ikatlong anghel, at ang anghel na iyon ay siya ring pangwakas na mensaheng babala.

Ang mensahe na siyang Pahayag ni Jesucristo ay inilalarawan sa kabanata isa, kabanata labing-apat, kabanata labing-walo, at kabanata dalawampu't dalawa. Ang mensaheng ito ay ipinahiwatig ng isang anghel na tinukoy, sa unang at huling pagbanggit sa Pahayag, bilang ang anghel na si Gabriel; at pagkatapos, sa mga kabanatang labing-apat at labing-walo, ang mensahe ay simbolikong inilalarawan ng isang anghel na lumilipad sa langit o bumababa mula sa langit.

Ang anghel na bumababa mula sa langit sa kabanata labing-walo ay inilarawan bilang isang tipo nang mas maaga, sa kabanata sampu, nang isang anghel ay bumaba at inilagay ang isang paa sa lupa at ang isa pa sa dagat. Ang anghel na iyon ay may isang aklat na ipinag-utos kay Juan na kainin, na naging matamis sa kanyang bibig at mapait sa kanyang tiyan. Ang aklat na kinain ni Juan ay isang mensahe, at ang mensaheng kinakatawan ng munting aklat ay isang tipo ng mensahe ng anghel sa Apocalipsis labing-walo, kaya’t ito rin ay isang representasyon ng huling mensaheng babala.

Sinasabi sa atin na ang mensahe ng Diyos ay ipinadala at ipinahiwatig sa pamamagitan ng isang anghel, at kapag masusi nating tinitingnan ang paglalarawan ng huling babalang mensahe sa Aklat ng Pahayag, natutuklasan natin na sa pitong pagkakataon, isang anghel ang sumasagisag sa huling babalang mensahe. Sa una at sa huling pagkakataon, ang anghel ay si Gabriel. Pagkatapos, sa Pahayag kabanata sampu, may isang anghel na bumaba na may maliit na aklat sa kanyang kamay. Sa Pahayag kabanata labing-apat, may tatlo pang anghel, na pawang kumakatawan sa huling babalang mensahe. Pagkatapos, sa Pahayag kabanata labing-walo, mayroon pang isang anghel na kumakatawan sa gayunding huling babalang mensahe. Pitong huling babalang mensahe ang kinakatawan ng mga anghel. Ang una at ang huli ay ang anghel na si Gabriel, at ang limang anghel na nasa pagitan ng una at huli ay mga simbolikong anghel.

Siyempre, bawat isa sa pitong iglesia ay may anghel din, ngunit sila’y nagdadala ng mensahe sa mga iglesia, samantalang ang pangwakas na mensahe ng babala na ating pinagtatalakay ay isang mensaheng sumasaklaw sa buong sanlibutan bilang madla nito.

Bawat isa sa pitong linyang propetiko na kumakatawan sa pangwakas na mensahe ng babala ay dapat masusing suriin at iayon sa isa’t isa, ngunit sa yugtong ito nais ko lamang bigyang-kahulugan ang isang batayang simulain ng Alpha at Omega. Ang unang pagbanggit ng isang paksa sa salita ng Diyos ang siyang pinakamahalagang sanggunian. Ang unang pagbanggit ng “binhi” sa Bibliya ay nasa Genesis 1:11, kung saan sinasabi na ang binhi ay magbubunga “ayon sa kaniyang kauri.” Ang unang pagbanggit tungkol sa binhi ay nagbibigay-diin na taglay nito ang DNA na kailangan upang magparami ng sarili nito. Kinilala ni Jesus ang Salita ng Diyos bilang isang binhi.

Ang binhi, na siyang Salita ng Diyos, ay taglay ang lahat ng DNA na kailangan upang makabuo ng isang ganap na halaman. Ang unang pagbanggit ng isang paksa sa Salita ng Diyos ay naglalaman na ng lahat ng mga elemento ng paksaing iyon. Ang katotohanang ito ay tinutukoy bilang "ang tuntunin ng unang pagbanggit." Kapag mas masusing sinusuri ang tuntuning ito, lalo itong nagiging tiyak.

Bago tayo magpatuloy sa ating pagpapaliwanag hinggil sa Alpha at Omega at sa pagpapakahulugan ng Salita ng Diyos bilang binhi, makabubuting isaalang-alang, mula sa siping ating binanggit sa Mateo, ang ilang may-kaugnayang punto sa ating pagsasaalang-alang sa aklat ng Pahayag. Ang lahat ng mga propeta ay nagsasalita hinggil sa wakas ng sanlibutan.

Ang siping ito ay nagbibigay ng tatlong saksi—sina Pablo, Pedro, at Ellen White—na nagpapatotoo sa katotohanang ang lahat ng mga propeta ay nagsasalita hinggil sa wakas ng sanlibutan, na siyang mismong panahon kung kailan inaalisan ng selyo ang hiwaga sa Aklat ng Apocalipsis. Kaya, sa Mateo, kabanata labintatlo, nang sinabi ni Jesus, "Mapalad ang inyong mga mata, sapagkat nakakakita; at ang inyong mga tainga, sapagkat nakakarinig. Sapagkat katotohanang sinasabi ko sa inyo, na maraming propeta at mga taong matuwid ang nagnasang makita ang mga bagay na inyong nakikita, at hindi nila iyon nakita; at marinig ang mga bagay na inyong naririnig, at hindi nila iyon narinig," ipinahayag niya ang gayunding pagpapalang binabanggit sa unang tatlong talata ng unang kabanata ng Apocalipsis.

Inilahad ni Jesus ang talinghaga ng Manghahasik, at pagkatapos ay inakay ang mga alagad na makipagtalastasan sa kanya hinggil sa talinghaga. Ngunit bago sila dalhin sa pakikipag-ugnayan kay Jesus, kanyang ipinahayag para sa kanila—at higit na mahalaga, para sa atin—"Ang may mga tainga upang makinig, makinig."

Ibinigay ni Jesus ang talinghaga at tinapos ito sa babala para sa mga may kaloobang makinig. Pagkatapos ay inakay ang mga alagad sa pagtalakay kung saan tinutugunan ni Jesus ang hindi bababa sa tatlong mahalagang kaisipan. Kinikilala niya ang pagkakaiba sa pagitan ng dalawang uri ng mga tagapakinig, at sa paggawa nito ay tumutukoy siya sa isang sipi mula sa Aklat ni Isaias upang magbigay ng ikalawang saksi hinggil sa dalawang uri ng mga tagapakinig (sapagkat tandaan na ang lahat ay nakapaloob sa konteksto ng mga may kaloobang makinig). Ang ikatlong kaisipang inilalatag niya, lampas pa sa dalawang uri ng mga tagapakinig at sa Aklat ni Isaias bilang ikalawang saksi, ay ang katotohanang ang Salita ng Diyos ay isang binhi. Samakatuwid, ang katotohanang ang Salita ng Diyos ay isang binhi ay bahagi ng dapat marinig ng mga nakikinig sa Pahayag ni Jesucristo sa unang kabanata ng Aklat ng Pahayag. May dalawang tagapakinig sa unang tatlong talata, gaya ng may dalawang uri ng mga tagapakinig sa Mateo 13. Ang Mateo 13 ay nagdaragdag lamang ng ilang pananaw hinggil sa iba’t ibang paraan kung paanong pinipili ng mga ayaw makinig na huwag makinig. At ang patotoo ni Isaias ay lalo pang nagdaragdag sa mensaheng dapat nating marinig.

Walang pasubali, ang siping ito mula sa aklat ni Isaias ay lubhang kamangha-mangha sa lalim ng mga paksang panghula na tinatalakay nito. Marami sa mga paksang ito ay paulit-ulit nang natalakay sa Mga Talahanayan ni Habakuk, kaya’t ibuod na lamang natin ang mga puntong mula sa siping ito na sumusuporta sa ating pagsasaalang-alang sa pagtuturing ni Jesus sa Kanyang salita bilang isang binhi.

Napatunayang si Isaias, sa siping ito, ay kumakatawan sa isang propeta, at sa gayo’y sa bayan ng Diyos sa katapusan ng panahon. Higit na mahalaga para sa ating layunin, si Isaias ay kumakatawan sa isang bayang namumuhay sa kasalanan, samantalang gumaganap sa loob ng iglesya ng Diyos. Hanggang sa magkaroon si Isaias ng pahayag ng kaluwalhatian ng Diyos, hindi niya nakikilala ang sarili niyang pagkamakasalanan. Siya ay Laodiceano; siya ay bulag.

Ang pangitain ay "kumakatawan sa kalagayan ng bayan ng Diyos sa mga huling araw." Ang bayan ng Diyos sa mga huling araw ay mga taga-Laodicea.

Nang si Isaias ay nabagong-loob mula sa kaniyang kalagayang Laodiceano, nagkusang-loob siyang dalhin ang pangwakas na mensaheng babala sa sanlibutan. Ang talatang tatlo ng ikaanim na kabanata ay nag-uugnay sa propetikong kasaysayan ni Isaias sa propetikong kasaysayan ng Pahayag labing-walo, kung kailan bumababa ang anghel at nililiwanagan ang lupa sa pamamagitan ng kaniyang kaluwalhatian.

Si Isaias ay kumakatawan sa bayan ng Diyos sa panahon ng pagbaba ng anghel ng Apocalipsis labing-walo, sapagkat nang siya’y dinala sa santuwaryong makalangit, narinig niya ang mga serapin na nagsasabing, “Banal, banal, banal ang Panginoon ng mga hukbo; ang buong lupa ay puspos ng kanyang kaluwalhatian.” Si Isaias, gaya ni Juan sa Apocalipsis, ay kumakatawan sa bayan ng Diyos na nagpapahayag ng panghuling mensaheng babala. Tinawag ni Juan ang bayan ng Diyos na “ang nalalabi,” at tinukoy naman sila ni Isaias bilang “isang ikasampung bahagi,” o “ikapu.” Ang salitang-ugat sa Hebreo ay nangangahulugang “magbigay ng ikapu.”

Ang propetikong tanong na “hanggang kailan?” na itinanong ni Isaias ay paulit-ulit na itinatanong sa Salita ng Diyos (at, sa ikli ng paliwanag, ang sagot sa tanong na “hanggang kailan?” ay na ito’y tumutukoy sa pagdating ng Pambansang Batas sa Linggo sa Estados Unidos.) Ayon kay Ellen White, sa panahong iyon, “ang pambansang pagtalikod sa pananampalataya ay susundan ng pambansang pagkapahamak,” at ayon kay Isaias, ito ang panahon “na ang mga lungsod ay mawawasak na walang naninirahan, at ang mga bahay ay walang tao, at ang lupain ay lubos na magiging ilang; at ilalayo ng Panginoon ang mga tao sa malayo, at magkakaroon ng malaking pagtalikod sa kalagitnaan ng lupain.” Ang “malaking pagtalikod sa kalagitnaan ng lupain” ay ang “marami” na mababagsak sa Batas sa Linggo ayon sa Daniel 11:41. Sila ang mga taong binabanggit sa Isaias anim at Mateo labintatlo na may mga mata ngunit hindi nakakakita, at may mga tainga ngunit hindi nakaririnig, at gayundin yaong nasa Apocalipsis tatlo na tumatanggi sa payo sa iglesya ng Laodicea.

Nagkaroon si Isaias ng pangitain kay Jesu-Cristo sa Kanyang santuwaryo, gaya rin ni Juan sa Apocalipsis. Si Isaias ay kumakatawan sa “ikasampu” o ikapu na “nagbabalik” at “kakainin” bilang isang puno. Ang salitang Hebreo na isinalin bilang “kakainin” ay nangangahulugang tupukin ng apoy. Gayunman, ang “ikasampu” ay may “substansiya” sa kanilang kaloob-looban na hindi natutupok ng apoy. Lumalabas na ang siyam na bahagi sa sampu ay walang gayong substansiya? Ang apoy na inilalarawan na kumakain at tumutupok sa punong teil at roble ay ang apoy ng Sugo ng Tipan na biglang dumarating sa Kanyang templo sa aklat ni Malakias.

Ang ikasampung bahagi ayon kay Isaias (na siyang ikapu) ay siya ring “handog sa katuwiran” ni Malakias. Ang handog ni Malakias ay ang bayan ng Diyos, na kinakatawan bilang “mga anak ni Levi” na dinadalisay sa pamamagitan ng apoy upang maghandog ng “handog sa katuwiran,” at yaong mga “nilalamon” ng apoy sa patotoo ni Isaias ay ang ikasampung bahagi, o ang ikapu.

Dito’y ipinahayag ni Pablo na ang mga gawa ng bawat tao ay mahahayag sa pamamagitan ng "apoy". Sa Malakias, tinutupok ng apoy ang latak. Sa Isaias, ang paglilinis ng "ikapu" ay nagaganap "kapag" kanilang inilalaglag ang kanilang mga dahon. Ang mga dahon ay sagisag ng tagong kasalanan, pagpapanggap, at pagpapalagay-sa-sarili, gaya ng pinatutunayan nina Adan at Eva.

Ang “ikasampung bahagi” na tinutukoy ni Isaias ay may taglay sa loob nito ang isang sangkap na hindi matutupok, at ang sangkap na iyon ay ang “banal na binhi.” Si Kristo ay nasa kaibuturan nila, ang pag-asa ng kaluwalhatian. Si Isaias mismo ay isang “banal na binhi” at siya rin ang “ikasampung bahagi” na kanyang tinutukoy. Ang kapwa “banal na binhi” at ang “ikasampung bahagi” ay bumabalik mula sa kalagayang Laodiceano tungo sa kalagayang Filadelfiano sa pamamagitan ng Pagbubunyag ni Jesucristo sa Kanyang santuwaryo.

Ang pangitain ng kaluwalhatian ng Diyos na nagbunsod kay Isaias na sumigaw na siya’y napahamak, na siya’y isang taong marumi at makasalanan na nangangailangan ng kapatawaran, ay nagaganap sa makalangit na santuwaryo kapag inihuhulog ng mga punong-kahoy ang kanilang mga dahon. Ang salitang “cast” ay nangangahulugang “itapon,” o “pabagsakin” ang isang puno. Ang pagtataboy sa Laodicea ay kinakatawan rito. Ang “ikasampu” o nalalabi ay daraan sa “apoy” ng paglilinis na dala ng Sugo ng Tipan ni Malakias, kaya’t ang kanilang mga gawang-tao ay espirituwal na masusunog, at sa gayon ay matitira lamang ang “substansiya” na hindi masusunog, na siyang “Banal na Binhi.” Ang mga tumatangging makinig ay itataboy na parang mga tuyong, patay na dahon, o isusuka mula sa bibig ng Panginoon.

Si Jesus ang Banal na Binhi, at ang isang binhi ay nagtataglay ng lahat ng kailangang DNA upang makabuo ng buong halaman. Ang Salita ng Diyos ay isang binhi, at kaya nga ang unang pagbanggit ng isang bagay sa Salita ng Diyos ay naglalaman ng lahat ng impormasyong kailangan upang dalhin ang paksang iyon sa ganap na pagkahinog sa mananampalataya, kung ito ay nauunawaan nang wasto.

Tinutukoy ng Kabanata Anim ng Isaias ang isang bayan na hindi “makikinig” sa panahong kailangan mong makinig upang ikaw ay mapagpala sa pamamagitan ng mensahe ng Pahayag ni Jesucristo. Ang bayang tinukoy ni Jesus ay ang hinirang na bayan ng Diyos, sila ang Kaniyang asawa, sila ang Kaniyang bayang tipan, sila ang sinaunang Israel.

Ang Sinaunang Israel, o ang unang Israel, ay isang tipo ng makabagong Israel, o ang huling Israel. Ang bayan ng Diyos sa katapusan ng sanlibutan ay ang mga Adventista ng Ikapitong Araw, ang Kaniyang piniling bayan, ang Kaniyang asawa, ang Kaniyang bayang tipan—ang makabagong Israel. Ang patotoo ng kasaysayan ni Isaias, kalakip ng kasaysayan ni Cristo, ay nagbibigay ng dalawang saksi na nagpapatibay na sa katapusan ng sanlibutan ang Adventismo ng Ikapitong Araw ay malalagay sa isang napapahamak at hindi-maililigtas na "kalagayan" na kinakatawan sa mensahe sa Laodicea.

Hindi naman sila talagang di-maililigtas, kundi di-maililigtas lamang sa kanilang kalagayang Laodiceano, gaya ni Isaias bago ang kanyang karanasan at gaya ng mga Judio sa kasaysayan ni Kristo.

Isa sa mga bagay na dapat "dinggin" ng isang taga-Laodicea ay ang Talinghaga ng Manghahasik. Sa talinghagang iyon, dapat niyang "marinig" na ang Salita ng Diyos ay "binhi", isang banal na binhi. Kapag iyon ay "narinig", may naitatatag na saligan na siyang nagsisimulang magbukas ng lihim na mensahe ng Pahayag, sapagkat ang mensaheng iyon ay nakabalot sa malalim na pagkilala na si Jesus ang Alfa at Omega, ang Una at ang Huli, ang Pasimula at ang Wakas. Ang pagkaunawa sa ugnayan ng wakas sa pasimula ay kinapapalooban ng pagkaunawang si Jesus ang Salita, at Siya ang Binhi.

Upang maunawaan ang ugnayan sa pagitan ng wakas at ng pasimula, kinakailangan ang pag-unawa sa "panuntunan ng unang pagbanggit." Itinuturo ng panuntunang ito na ang pasimula ng isang paksa ang pinakamahalagang sanggunian, sapagkat taglay nito ang buong salaysay, yamang, bilang Salita ng Diyos, ito ay isang binhi. Ang huling sanggunian ay pangalawa sa kahalagahan, sa diwa na doon nabibigkis ang lahat ng sangkap ng salaysay, anupa’t walang naiiwang dulo na hindi nakabigkis. Ngunit ang mga sangguniang nasa gitna ng pagtalakay sa isang paksa ang nagdaragdag ng lakas at linaw sa salaysay, at sa ganitong diwa ang gitna ay kasinghalaga ng pasimula at ng wakas.

Marami pang dapat talakayin hinggil sa paksang ito, ngunit sa pagbabalik sa sipi sa Mateo kabanata labintatlo, mapapansin natin na tinukoy ni Jesus ang dalawang uri ng mga tao: ang mga nakikinig at ang mga hindi nakikinig. Ipinakikita niya na hindi iisa ang mga paraan ng di-pakikinig, ngunit pagkatapos ay nagpapahayag siya ng pagpapala sa mga nakikinig.

Sa diwang propetiko, ang "pagpapala"ng ito ay samakatuwid ang gayunding mismong pagpapala gaya ng nasa Apocalipsis 1:3:

Ang pagtukoy ni Jesus sa Isaias 6 sa Mateo 13, kalakip ng mga sulatin ni Ellen White, ay nagpapatunay na may mga bagay na nakikita at naririnig sa katapusan ng sanlibutan na lubhang dakila anupa’t marami sa mga matuwid na lalaki at mga propeta ang minithing mabuhay sa panahong iyon, kung kailan tatanggalan ng selyo ang huling mensahe ng babala, at na noon ay "makikita" at "maririnig" ng mga tao ang mga yaon.

Sinabihan si Juan na tatakan ang mga winika ng “Pitong Kulog” sa ikasampung kabanata, at sa ikadalawampu’t dalawang kabanata ay ipinahayag: “Huwag mong tatakan ang mga pananalita ng propesiya ng aklat na ito: sapagkat malapit na ang panahon.” Tinutukoy ng susunod na talata ang pagsasara ng panahon ng pagsubok ng sangkatauhan. Bago mismong magsara ang panahon ng pagsubok ay may pahayag na alisan ng tatak ang “Pitong Kulog,” na siyang tanging bahagi sa aklat ng Apocalipsis na nakatatak pa noong panahong iyon. Tungkol sa “Pitong Kulog,” ipinaaalam sa atin na kinakatawan nila ang pasimula at wakas ng Adventismo.

Ang Pitong Kulog ay kumakatawan sa mga pangyayari noong pasimula ng Adventismo sa kasaysayan ng mga mensahe ng unang at ikalawang anghel, mula 1798 hanggang Oktubre 22, 1844, at sa gayunding artikulong binanggit sa itaas, ipinabatid sa atin na ang Pitong Kulog ay “tumutukoy sa mga pangyayaring darating na ihahayag ayon sa kanilang pagkakasunod-sunod.” Ang pasimulang kasaysayan ng Adventismo ay naglalarawan ng pagtatapos ng Adventismo, sapagkat si Jesucristo, bilang ang Alfa at Omega, ay naglalagay ng Kanyang lagda sa buong kasaysayan ng Adventismo, sapagkat ito ay kasimbabanal na kasaysayan gaya ng kasaysayan ng sinaunang Israel.

Ayon kay Jesus sa Mateo 13, ang mga pangyayaring ito ang minithi ng mga propeta na makita, at ang mga alagad ay pinagpala sapagkat nalalaman nila ang mga ito. Ang mga alagad na iyon ay kumakatawan sa bayan ng Diyos sa katapusan ng sanlibutan, na pinagpala dahil sa kanilang nakikita at naririnig. Ang kanilang nakikita at naririnig ay ang mensahe ng Pahayag ni Jesu-Kristo, na siya ring kinakatawan ng mensahe ng Pitong Kulog, na kumakatawan kapwa sa kasaysayang Millerite at sa kasaysayan ng isang daan at apatnapu't apat na libo.

Tinutukoy ni Ellen White na ang kasaysayang itinutukoy ni Cristo bilang ang kasaysayang ninais ng mga matuwid na makita ay ang kasaysayan ng mga Millerita mula 1840 hanggang 1844, at saka sinasabi niya na isang “mensaheng malapit nang ibigay ayon sa pagtatalaga ng Diyos na lalago tungo sa malakas na sigaw.” Ang “malakas na sigaw” ay sumasagisag sa pangwakas na babala ng ikatlong anghel, at kapag naibigay ang mensaheng iyon, uulitin nito ang kasaysayan ng pasimula ng Adventismo. Ang pangwakas na babalang mensahe ay ang “mga mensahe” na “dapat dalhin sa lahat ng mga iglesia,” at ang lahat ng “mga mensaheng ibinigay mula 1840–1844 ay gagawing mabisa ngayon.”

Ang Alfa at Omega ay naglalarawan ng wakas kasama ang pasimula. Ayon kay Ellen White, "ang mga mensahe ay dapat makarating sa lahat ng mga iglesia," at sinabi ni Jesus kay Juan, "Ako ang Alfa at Omega, ang una at ang huli: at, ang iyong nakikita, isulat mo sa isang aklat, at ipadala mo ito sa pitong iglesia na nasa Asya; sa Efeso, at sa Esmirna, at sa Pergamo, at sa Tiatira, at sa Sardis, at sa Filadelfia, at sa Laodicea."

Ang mga mensahe mula 1840 hanggang 1844 ay bahagi ng nararapat na ipadala sa mga iglesia.