We have been setting forth the sequence of prophetic events that are identified by the hidden history of the seven thunders that is represented in Revelation chapters eleven through thirteen. We have not yet reached the point in the development of these events, where we will overlay the history of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism. Nor have we yet prepared a platform of understanding to pinpoint the role of Islam in the message of the Midnight Cry. There is, though, a very important truth connected with these events, that identifies what a person must do when they understand the truths that are being unsealed. The blessing of Revelation includes the responsibility of “keeping” those things that are written.

Inilalahad namin ang pagkakasunod-sunod ng mga pangyayaring propetiko na tinutukoy ng nakatagong kasaysayan ng pitong kulog na kinakatawan sa Apocalipsis, kabanata labing-isa hanggang labing-tatlo. Hindi pa namin nararating ang yugto sa pag-unlad ng mga pangyayaring ito kung saan pagtutugmain namin ang kasaysayan ng sungay ng Protestantismo at ang kasaysayan ng sungay ng Republikanismo. Ni hindi pa rin namin naihahanda ang isang balangkas ng pag-unawa upang matukoy nang tiyak ang papel ng Islam sa mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Mayroon, gayunman, isang napakahalagang katotohanang kaugnay ng mga pangyayaring ito, na tumutukoy sa dapat gawin ng isang tao kapag nauunawaan niya ang mga katotohanang inaalisan ng selyo. Ang pagpapala ng Apocalipsis ay kinapapalooban ng pananagutang “ingatan” ang mga bagay na nakasulat.

The line of history that is being unsealed conveys the creative power of God to those who would hear, read and keep those things written therein. It is therefore time to break away from our consideration of Isaiah’s last prophetic narrative, and Revelation chapters eleven through thirteen in order to establish the significance of the “three and a half days” that Elijah and Moses were dead in the street of the information super highway, that runs through the valley of dead dry bones. What we will identify now, is the symbolism of “the wilderness.”

Ang daloy ng kasaysayan na inaalisan ng tatak ay nagpapahayag ng malikhaing kapangyarihan ng Diyos sa mga makikinig, magbabasa, at mag-iingat sa mga bagay na nakasulat doon. Kaya panahon na upang lumihis muna tayo mula sa ating pagsasaalang-alang sa huling propetikong salaysay ni Isaias, at sa mga kabanata labing-isa hanggang labing-tatlo ng Apocalipsis upang itatag ang kabuluhan ng “tatlo at kalahating araw” na patay sina Elias at Moises sa lansangan ng super highway ng impormasyon, na dumaraan sa libis ng patay na tuyong mga buto. Ang ating tutukuyin ngayon ay ang simbolismo ng “ang ilang.”

In the last article we identified four prophetic witnesses of the sequence of events that are established by the hidden history of the seven thunders. The line of the image of Christ, the line of the two witnesses, the line of the image of the beast and the line of the counterfeit king of the north.

Sa nakaraang artikulo, tinukoy natin ang apat na propetikong saksi ng pagkakasunod-sunod ng mga pangyayaring itinatatag ng nakatagong kasaysayan ng pitong kulog. Ang linya ng larawan ni Cristo, ang linya ng dalawang saksi, ang linya ng larawan ng halimaw, at ang linya ng huwad na hari sa hilaga.

The second half of the line of the counterfeit king of the north, begins with the empowerment of the papacy in 538. Then the papacy, the spiritual counterfeit king of the north, trampled down spiritual Jerusalem and spiritual Israel for twelve hundred and sixty years.

Ang ikalawang kalahati ng linya ng huwad na hari sa hilaga ay nagsisimula sa pagkakaloob ng kapangyarihan sa kapapahan noong 538. Pagkatapos, ang kapapahan, ang espirituwal na huwad na hari sa hilaga, ay niyurakan ang espirituwal na Jerusalem at ang espirituwal na Israel sa loob ng labindalawang daan at animnapung taon.

And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

At sila’y mabubuwal sa talim ng tabak, at dadalhing bilang mga bihag sa lahat ng mga bansa; at ang Jerusalem ay yuyurakan ng mga Hentil, hanggang sa maganap ang mga panahon ng mga Hentil. Lucas 21:24.

John was told to measure both the sanctuary and the host, but he was also told to leave out the courtyard, for it had been given to the Gentiles for twelve hundred and sixty years.

Si Juan ay inutusang sukatin kapwa ang santuwaryo at ang hukbo, ngunit inutusan din siyang huwag isama ang looban, sapagkat ito’y ibinigay na sa mga Hentil sa loob ng isang libo’t dalawang daan at animnapung taon.

And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

At ibinigay sa akin ang isang tambo na tulad ng isang pamalo; at ang anghel ay tumayo at nagsabi, Tumindig ka, at sukatin mo ang templo ng Diyos, at ang dambana, at ang mga sumasamba doon. Ngunit ang looban na nasa labas ng templo ay iwan mo, at huwag mo itong sukatin; sapagkat ibinigay iyon sa mga Hentil; at yuyurakan nila ang banal na lunsod sa loob ng apatnapu't dalawang buwan. Pahayag 11:1, 2.

John and Luke testify that the Gentiles “tread under foot” “Jerusalem,” for “forty and two months.” John identifies the duration, and Luke marks the conclusion of the history. These two witnesses are addressing the question of Daniel chapter eight, and verse thirteen.

Nagpapatotoo sina Juan at Lucas na “yuyurakan” ng mga Hentil ang “Jerusalem” sa loob ng “apatnapu’t dalawang buwan.” Tinutukoy ni Juan ang tagal ng panahon, at tinutukoy ni Lucas ang wakas ng kasaysayan. Ang dalawang saksi na ito ay tumutugon sa tanong sa Daniel kabanata walo at talatang labintatlo.

Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

Nang magkagayo’y narinig ko ang isang banal na nagsasalita, at ang ibang banal ay nagsabi sa yaong banal na nagsasalita, Hanggang kailan ang pangitain tungkol sa palaging handog, at sa pagsalangsang na nagdudulot ng pagkatiwangwang, na ipinagkakaloob upang yurakan ang banal na dako at ang hukbo? Daniel 8:13.

The question about the duration that the sanctuary and host were to be trodden under foot, identifies two desolating powers that would accomplish the act of treading down Jerusalem, which in Daniel is represented as the “sanctuary” and also the “host.” The correct foundational understanding of this verse, as expressed by J. N. Andrews, is that the verse identifies two desolating powers, which trampled down both the sanctuary and the host. The first desolating power identified in the verse is paganism, and the second is papalism. The word “host,” is Daniel’s expression for what John identifies as the “worshippers” in the temple, that is in Jerusalem.

Ang tanong tungkol sa tagal kung hanggang kailan yuyurakan ang santuwaryo at ang “host” ay nagpapakilala ng dalawang kapangyarihang mapangwasak na magsasakatuparan ng pagyurak sa Jerusalem, na sa Daniel ay kinakatawan bilang ang “santuwaryo” at gayundin ang “host”. Ang wasto at saligang pag-unawa sa talatang ito, gaya ng ipinahayag ni J. N. Andrews, ay na ang talata ay nagpapakilala ng dalawang kapangyarihang mapangwasak, na yumurak kapwa sa santuwaryo at sa “host”. Ang unang kapangyarihang mapangwasak na tinukoy sa talata ay paganismo, at ang ikalawa ay papalismo. Ang salitang “host” ay katawagan ni Daniel para sa tinutukoy ni Juan bilang mga “sumasamba” sa templo, na nasa Jerusalem.

“THERE ARE TWO ‘DESOLATIONS’ IN DANIEL 8.—This fact is made so plain by Josiah Litch that we present his words:

May dalawang 'paninira' sa Daniel 8.—Ang katotohanang ito ay ginawang napakalinaw ni Josiah Litch, kaya inilalahad namin ang kaniyang mga salita:

“‘The daily sacrifice’ is the present reading of the English text. But no such thing as sacrifice is found in the original. This is acknowledged on all hands. It is a gloss or construction put on it by the translators. The true reading is, ‘the daily and the transgression of desolation,’ daily and transgression being connected together by “and;” the daily desolation and the transgression of desolation. They are two desolating powers, which were to desolate the sanctuary and the host.’—Prophetic Expositions, Volume 1, page 127.

"'The daily sacrifice' ang kasalukuyang pagbasa sa tekstong Ingles. Ngunit walang ganyang bagay na 'sacrifice' na matatagpuan sa orihinal. Ito ay kinikilala ng lahat. Isa lamang itong glosa o konstruksyong inilapat dito ng mga tagapagsalin. Ang tunay na pagbasa ay, 'the daily and the transgression of desolation,' na ang daily at transgression ay pinag-ugnay ng 'and;' ang araw-araw na kagibaan at ang pagsalangsang ng kagibaan. Dalawa silang kapangyarihang mapanggiba, na magdudulot ng kagibaan sa santuwaryo at sa hukbo.'-Prophetic Expositions, Tomo 1, pahina 127."

“It is plain that the sanctuary and the host were to be trodden under foot by the daily and the transgression of desolation. The careful reading of verse 13 settles this point. And this fact establishes another, viz.: that these two desolations are the two grand forms under which Satan has attempted to overthrow the worship and the cause of Jehovah. Mr. Miller’s remarks on the meaning of these two terms, and the course pursued by himself in ascertaining that meaning, is presented under the following head:

Maliwanag na ang santuwaryo at ang hukbo ay yuyurakan ng palagian at ng pagsalangsang na nagdudulot ng pagkatiwangwang. Ang masusing pagbasa sa talatang 13 ay lumulutas sa puntong ito. At ang katunayang ito ay nagpapatibay pa ng isa, samakatuwid baga: na ang dalawang pagkatiwangwang na ito ang dalawang dakilang anyo na sa pamamagitan ng mga ito’y sinikap ni Satanas na pabagsakin ang pagsamba at ang gawain ni Jehova. Ang mga paliwanag ni Ginoong Miller hinggil sa kahulugan ng dalawang katawagang ito, at ang pamamaraang sinunod niya sa pagtitiyak ng kahulugang iyon, ay inilalahad sa ilalim ng sumusunod na pamagat:

“THE TWO DESOLATIONS ARE PAGANISM AND PAPACY

ANG DALAWANG PAMIMINSALA AY ANG PAGANISMO AT ANG PAPADO

“‘I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take way;’ he shall take away, ‘the daily;’ ‘from the time the daily shall be taken away’, etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally, I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, oh! how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is ‘the daily!’ Well now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ popery is meant. Well, what is it which hinders popery from being revealed? Why, it is paganism; well, then, ‘the daily’ must mean paganism.’—Second Advent Manual, page 66.” J. N. Andrews, The Sanctuary and the 2300 Days, 33, 34.

"'Nagpatuloy akong magbasa, at wala akong nasumpungang iba pang paglitaw nito [the daily], kundi sa Daniel. Pagkatapos ay [sa tulong ng isang konkordansiya] kinuha ko ang mga salitang kaugnay nito, 'take way;' he shall take away, 'the daily;' 'from the time the daily shall be taken away', atbp. Nagpatuloy akong magbasa, at inakala kong wala akong masusumpunging liwanag ukol sa teksto; sa wakas, nakarating ako sa 2 Tesalonica 2:7, 8. 'For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,' atbp. At nang dumating ako sa tekstong iyon, o! kay linaw at kay maluwalhati ang paglitaw ng katotohanan! Naroon nga! Iyon ang 'the daily!' Ngayon, ano ang ibig sabihin ni Pablo sa 'he who now letteth,' o sa 'humahadlang'? Sa 'the man of sin,' at sa 'the wicked,' ang tinutukoy ay ang kapapahan. Ngayon, ano ang siyang humahadlang upang mahayag ang kapapahan? Aba, ito ay paganismo; kung gayon, ang 'the daily' ay dapat mangahulugan ng paganismo.'-Second Advent Manual, pahina 66." J. N. Andrews, The Sanctuary and the 2300 Days, 33, 34.

In fulfillment of the “seven times” of Leviticus twenty-six, paganism trampled down the sanctuary and host for twelve hundred and sixty years, and then papalism did the same work for an additional twelve hundred and sixty years. The papacy had trampled down Jerusalem for twelve hundred and sixty years according to Luke and John, until the papacy received its deadly wound in 1798. Subtracting twelve hundred and sixty years from 1798, arrives at 538. Subtracting twelve hundred and sixty years from 538, arrives at 723 BC, when Assyria, the literal king of the north at that time, took the northern kingdom of Israel into slavery.

Bilang katuparan ng “pitong ulit” sa Levitico 26, niyurakan ng paganismo ang santuwaryo at ang hukbo sa loob ng isang libo dalawang daan at animnapung taon, at pagkatapos ay ginawa ng papalismo ang gayunding gawain para sa karagdagang isang libo dalawang daan at animnapung taon. Ang Papasiya ay niyurakan ang Jerusalem sa loob ng isang libo dalawang daan at animnapung taon, ayon kina Lucas at Juan, hanggang sa matanggap ng Papasiya ang sugat na ikamamatay noong 1798. Kapag ibinawas ang isang libo dalawang daan at animnapung taon mula sa 1798, lumalabas ang 538. Kapag ibinawas ang isang libo dalawang daan at animnapung taon mula sa 538, lumalabas ang 723 BC, noong dinala ng Asiria, ang literal na hari sa hilaga noong panahong iyon, ang hilagang kaharian ng Israel sa pagkaalipin.

John only refers to the twelve hundred and sixty years that the papacy trampled down the sanctuary and the host, but Luke addresses both periods of twelve hundred and sixty years that paganism and papalism trampled down Jerusalem, for he states “until the times of the Gentiles be fulfilled.” Luke identifies the trampling down of Jerusalem as more than a single “time”, for he calls it the fulfillment of the “times” of the Gentiles.

Si Juan ay tumutukoy lamang sa 1,260 taon na niyurakan ng papado ang santuwaryo at ang hukbo, ngunit tinutukoy ni Lucas ang kapuwa dalawang panahong tig-1,260 taon na niyurakan ng paganismo at ng papalismo ang Jerusalem, sapagkat sinabi niya, "hanggang sa matupad ang mga panahon ng mga Hentil." Kinilala ni Lucas na ang pagyurak sa Jerusalem ay higit pa sa iisang "panahon," sapagkat tinawag niya itong katuparan ng "mga panahon" ng mga Hentil.

Of course, in 1856, Millerite Adventism became Laodicean, and seven years later they rejected the truth of the “seven times” of Leviticus twenty-six, so it is impossible for Adventism to see these simple biblical facts. The fact that I am identifying is that the hidden history of the seven thunders, which identifies three waymarks, and a period of time between the first and second waymark, and then a second period of time between the second and third waymark, is represented within the prophetic line of the counterfeit king of the north.

Walang pagsala, noong 1856, ang Milleritang Adbentismo ay pumasok sa kalagayang Laodiceano, at pagkalipas ng pitong taon ay itinakwil nila ang katotohanan ng “pitong panahon” sa Levitico dalawampu’t anim; kaya imposibleng makita ng Adbentismo ang mga payak na katotohanang biblikal na ito. Ang katotohanang aking tinutukoy ay na ang nakatagong kasaysayan ng pitong kulog, na nagpapakilala ng tatlong palatandaan, at ng isang yugto ng panahon sa pagitan ng una at ikalawang palatandaan, at saka isang ikalawang yugto ng panahon sa pagitan ng ikalawa at ikatlong palatandaan, ay kinakatawan sa loob ng linyang propetiko ng huwad na hari sa hilaga.

That line started in 723 BC, with the northern kingdom of Israel going into slavery at the hands of the king of Assyria, a literal king of the north. Then in 538, the spiritual king of the north was empowered, and he then trampled down spiritual Jerusalem for another twelve hundred and sixty years, until he received a deadly wound in 1798. From 723 BC, until 538, the powers that held Israel in subjection were always pagan powers.

Ang linyang iyon ay nagsimula noong 723 BK, nang ang hilagang kaharian ng Israel ay pumasok sa pagkaalipin sa kamay ng hari ng Asiria, isang literal na hari ng hilaga. Pagkatapos, noong 538, ang espirituwal na hari ng hilaga ay pinagkalooban ng kapangyarihan, at niyurakan niya ang espirituwal na Jerusalem sa loob pa ng isang libo dalawandaang animnapu't taon, hanggang sa tumanggap siya ng isang nakamamatay na sugat noong 1798. Mula 723 BK hanggang 538, ang mga kapangyarihang nagpailalim sa Israel ay palaging mga paganong kapangyarihan.

The line of Christ identifies the anointing of the true king of the north at His baptism in the year 27, and twelve hundred and sixty prophetic days later, He was crucified. His disciples were then empowered to present the message of the true king of the north, until the stoning of Stephen in the year 34. The only time Christ did not walk in the entire twelve hundred and sixty days of His ministry, was when he rode into Jerusalem in the triumphal entry. He therefore trod down Jerusalem for twelve hundred and sixty days, as did His disciples after the cross. Both lines, the counterfeit king of the north and Christ, the true king of the north, trod down Jerusalem and the host for twelve hundred and sixty days.

Ang linya ni Cristo ay tumutukoy sa pagpapahid sa tunay na hari sa hilaga sa Kanyang bautismo noong taong 27, at pagkaraan ng isang libo dalawang daan at animnapung araw na propetiko, Siya ay ipinako sa krus. Pagkatapos ay binigyan ng kapangyarihan ang Kanyang mga alagad upang ihayag ang mensahe ng tunay na hari sa hilaga, hanggang sa pagbabato kay Esteban noong taong 34. Ang tanging pagkakataon sa buong isang libo dalawang daan at animnapung araw ng Kanyang ministeryo na hindi naglakad si Cristo ay noong Siya’y pumasok sa Jerusalem na nakasakay sa maluwalhating pagpasok. Kaya’t niyurakan Niya ang Jerusalem sa loob ng isang libo dalawang daan at animnapung araw, gaya rin ng ginawa ng Kanyang mga alagad pagkatapos ng krus. Ang dalawang linyang ito—ang huwad na hari sa hilaga at si Cristo, ang tunay na hari sa hilaga—ay niyurakan ang Jerusalem at ang hukbo sa loob ng isang libo dalawang daan at animnapung araw.

Paganism was a counterfeit of the worship system of the earthly sanctuary service of the literal Jews, and papalism is a counterfeit of the heavenly sanctuary service of the spiritual Jews. Paganism’s twelve hundred and sixty years, was parallel to Christ’s twelve hundred and sixty days, and papalism’s twelve hundred and sixty years, was parallel to the disciples’ twelve hundred and sixty days.

Ang Paganismo ay naging huwad na panggagaya sa kaayusan ng pagsamba ng paglilingkod sa santuwaryong makalupa ng mga literal na Hudyo, at ang papalismo ay isang huwad na panggagaya sa paglilingkod sa santuwaryong makalangit ng mga espirituwal na Hudyo. Ang labindalawang daan at animnapung taon ng Paganismo ay tumutugma sa labindalawang daan at animnapung araw ni Cristo, at ang labindalawang daan at animnapung taon ng papalismo ay tumutugma sa labindalawang daan at animnapung araw ng mga alagad.

Each of the two lines contain the identical prophetic structure of the hidden history of the seven thunders, that began to be publicly unsealed in July, 2023. The unsealing was accomplished in part by the recognition of the Millerite movement’s first disappointment. Their first disappointment ushered in a period of time, called the “tarrying time” in the parable of the ten virgins. The “tarrying time” ended at the Exeter, New Hampshire camp meeting, when the message of the Midnight Cry had been fully established. The Exeter camp meeting became the second waymark, which then ushered in a period of time where the message of the Midnight Cry was proclaimed, until the third waymark of judgment and the last disappointment arrived.

Bawat isa sa dalawang linya ay naglalaman ng magkaparehong propetikong balangkas ng nakatagong kasaysayan ng pitong kulog, na nagsimulang hayagang alisin ang selyo nito noong Hulyo 2023. Ang pagbubukas ng selyo ay naisakatuparan, sa bahagi, sa pagkilala sa unang pagkakadismaya ng kilusang Millerita. Ang kanilang unang pagkakadismaya ay nagpasimula ng isang yugto ng panahon, na tinatawag na “panahon ng pag-antala” sa talinhaga ng sampung dalaga. Nagtapos ang “panahon ng pag-antala” sa camp meeting sa Exeter, New Hampshire, nang ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay ganap nang naitatag. Ang camp meeting sa Exeter ay naging ikalawang panandang-daan, na nagpasimula naman ng isang yugto ng panahon kung saan ipinahayag ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, hanggang sa dumating ang ikatlong panandang-daan ng paghatol at ang huling pagkakadismaya.

The three waymarks were the first disappointment, the Midnight Cry message and the last disappointment. Those three waymarks align with the Hebrew word “truth” which represent the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet. The first and the last both being disappointments, represents the signature of Alpha and Omega.

Ang tatlong palatandaan sa landas ay ang unang pagkakadismaya, ang mensaheng Sigaw sa Hatinggabi at ang huling pagkakadismaya. Ang tatlong palatandaang iyon ay tumutugma sa salitang Hebreo na “katotohanan,” na kumakatawan sa unang, ikalabintatlo, at huling titik ng alpabetong Hebreo. Ang una at ang huli, na kapwa pagkakadismaya, ay kumakatawan sa lagda ng Alpha at Omega.

There is no direct representation of twelve hundred and sixty days in the Millerite history, yet the Millerite history is the history of the first movement and therefore typifies the last movement. The history of the first disappointment in the last movement began on July 18, 2020, and it is illustrated in Revelation chapter eleven. In Revelation chapter eleven, the two witnesses are slain, marking the first disappointment in the last movement, that was typified by the first movement.

Walang tuwirang paglalarawan ng isang libo’t dalawang daan at animnapung araw sa kasaysayang Millerita, gayon ma’y ang kasaysayang Millerita ay ang kasaysayan ng unang kilusan, at kaya’t nagsisilbing tipo ng huling kilusan. Nagsimula ang kasaysayan ng unang kabiguan sa huling kilusan noong Hulyo 18, 2020, at ito’y inilalarawan sa Apocalipsis kabanata labing-isa. Sa Apocalipsis kabanata labing-isa, pinaslang ang dalawang saksi, at ang pangyayaring ito ang nagmamarka ng unang kabiguan sa huling kilusan, na itinipo ng unang kilusan.

In Revelation eleven the disappointment ushered in a period of twelve hundred and sixty days that their dead bodies were in the street, thus marking the tarrying time of the parable. At their resurrection they are lifted up as an ensign in the same hour as the judgment of the Sunday law. The history of the two witnesses includes a symbolic period of twelve hundred and sixty days.

Sa Pahayag kabanata labing-isa, ang kabiguan ay nagpasimula ng isang panahong isang libo’t dalawang daan at animnapung araw na ang kanilang mga bangkay ay nasa lansangan, na sa gayo’y nagsilbing palatandaan ng panahon ng pagkaantala sa talinghaga. Sa kanilang muling pagkabuhay, sila’y itinataas bilang isang watawat sa oras ding iyon ng paghatol hinggil sa batas ng Linggo. Ang kasaysayan ng dalawang saksi ay kinapapalooban ng isang simbolikong panahong isang libo’t dalawang daan at animnapung araw.

The details of the movement of the third angel in the hidden history of the seven thunders provides much more specification than the other parallel lines, but the line of the third angel, the line of the true king of the north, and the line of the counterfeit king of the north, all possess the same prophetic characteristics of a beginning point, followed by a period of time that reaches to a middle point, that is followed by a period of time that reaches to judgment at the end-point.

Ang mga detalye ng pagkilos ng ikatlong anghel sa nakatagong kasaysayan ng pitong kulog ay nagbibigay ng higit na masusing pagtutukoy kaysa sa iba pang kahilerang mga linya, subalit ang linya ng ikatlong anghel, ang linya ng tunay na hari sa hilagaan, at ang linya ng huwad na hari sa hilagaan ay pawang nagtataglay ng magkakatulad na mga katangiang propetiko: isang panimulang punto, na sinusundan ng isang yugto ng panahon na umaabot sa isang gitnang punto, at sinusundan pa ng isang yugto ng panahon na humahantong sa paghatol sa pangwakas na punto.

The twelve hundred and sixty days is a primary element of the hidden history of the seven thunders. The twelve hundred and sixty days is symbolized as a “wilderness” in Revelation chapter twelve.

Ang isang libo dalawang daan at animnapung araw ay isang pangunahing elemento ng nakatagong kasaysayan ng pitong kulog. Ang isang libo dalawang daan at animnapung araw ay sinasagisag bilang “ilang” sa Kabanata Labindalawa ng Apocalipsis.

And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

At ang babae ay tumakas sa ilang, na doon ay may dakong inihanda ng Diyos, upang siya’y alagaan roon sa isang libo dalawang daan at animnapung araw. Apocalipsis 12:6.

The church fled into the wilderness to escape the treading down of the papal power for twelve hundred and sixty years. Verse fourteen provides another witness.

Ang iglesia ay tumakas patungo sa ilang upang makaligtas sa pagyurak ng kapangyarihan ng kapapahan sa loob ng isang libo dalawang daan at animnapung taon. Ang talatang labing-apat ay nagbibigay ng isa pang patotoo.

And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:14.

At sa babae ay ipinagkaloob ang dalawang pakpak ng isang malaking agila, upang siya’y makalipad patungo sa ilang, sa kaniyang dako, kung saan siya’y pinangangalagaan sa loob ng isang panahon, at mga panahon, at kalahati ng isang panahon, mula sa harapan ng ahas. Apocalipsis 12:14.

The church fled from the persecution of the dragon and the papacy for twelve hundred and sixty years, and therefore the “wilderness” is a symbol of the twelve hundred and sixty days. That number occurs directly seven times in the books of Daniel and Revelation, but it is represented several other ways in the Scriptures. In each case, it represents the “seven times” of Leviticus twenty-six.

Ang Simbahan ay tumakas mula sa pag-uusig ng dragon at ng kapapahan sa loob ng isang libo dalawang daan at animnapung taon; kaya’t ang "ilang" ay isang sagisag ng isang libo dalawang daan at animnapung araw. Ang bilang na iyon ay tuwirang lumilitaw nang pitong ulit sa mga aklat ni Daniel at ng Pahayag, ngunit inilalarawan din ito sa iba't ibang paraan sa Kasulatan. Sa bawat pagkakataon, kinakatawan nito ang "pitong ulit" ng Levitico dalawampu't anim.

Whether it was paganism trampling down the sanctuary and host from 723 BC to the year 538, or the papacy trampling down spiritual Jerusalem and the worshippers therein, it was an illustration of the scattering of God’s people, that was brought about by God’s people breaking the “sabbaths-of-the-land” covenant as represented in Leviticus chapters twenty-five and twenty-six. In chapter twenty-six it is called the quarrel of God’s covenant.

Kung ito man ay ang paganismo na yumurak sa santuwaryo at sa hukbo mula 723 BK hanggang sa taong 538, o ang Kapapahan na yumurak sa espirituwal na Jerusalem at sa mga mananamba roon, ito'y isang paglalarawan ng pagkakapangalat ng bayan ng Diyos, na idinulot ng paglabag ng bayan ng Diyos sa tipang "mga Sabbath ng lupain," gaya ng nakasaad sa Levitico, mga kabanata dalawampu't lima at dalawampu't anim. Sa kabanata dalawampu't anim, ito'y tinatawag na "alitan ng tipan ng Diyos."

And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:25.

At dadalhin ko ang tabak laban sa inyo, na siyang maghihiganti sa alitan ng aking tipan: at kapag kayo’y nagtitipon sa loob ng inyong mga bayan, magsusugo ako ng salot sa gitna ninyo; at kayo’y ibibigay sa kamay ng kaaway. Levitico 26:25.

The rebellion against God’s covenant brought upon God’s people the slavery and scattering that is represented as the “quarrel of my covenant.” Without understanding the punishment, which Daniel calls Moses’ “curse” and “oath”, that is also called the “quarrel of my covenant,” blinds a person from seeing the deeper meaning of Christ’s work as represented in Daniel chapter nine. A consistent evaluation of God’s people who are in Laodicean blindness in the writings of Ellen White is that they cannot “reason from cause, to effect.” You may profess to understand the twelve hundred and sixty years of the Dark Ages, but if you don’t know the “cause” of that trampling down you are blind.

Ang paghihimagsik laban sa tipan ng Diyos ay nagdulot sa bayan ng Diyos ng pagkaalipin at pagkakalat na kinakatawan bilang “alitan ng aking tipan.” Ang kawalan ng pagkaunawa sa parusang ito, na tinatawag ni Daniel na “sumpa” at “panunumpa” ni Moises, na tinatawag ding “alitan ng aking tipan,” ay bumubulag sa isang tao sa pagkakita sa higit na malalim na kahulugan ng gawain ni Cristo gaya ng inilarawan sa Daniel kabanata siyam. Ang palagiang pagsusuri sa bayan ng Diyos na nasa Laodiceanong pagkabulag, sa mga sulatin ni Ellen White, ay ito: hindi sila makapangatuwiran “mula sa sanhi, tungo sa bunga.” Maaari mong angkining nauunawaan mo ang isang libo dalawang daan at animnapung taon ng Madilim na Panahon, ngunit kung hindi mo nalalaman ang “sanhi” ng pagyurak na iyon, ikaw ay bulag.

And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.

At patitibayin niya ang tipan sa marami sa isang sanlinggo: at sa kalagitnaan ng sanlinggo ay ipatitigil niya ang hain at ang handog, at dahil sa paglaganap ng mga karumaldumal ay gagawin niyang tiwangwang, hanggang sa kaganapan, at ang itinakda ay ibubuhos sa ginawang tiwangwang. Daniel 9:27.

Christ’s confirmation of the covenant is directly associated with the “quarrel of His covenant.” The duration of the “curse” was twenty-five hundred and twenty years, and the duration of Christ confirming that very same covenant was twenty-five hundred and twenty days. In agreement with the Hebrew word “truth” which provides the structure of the hidden history of the seven thunders, the prophetic week that Christ was to confirm His covenant possessed three waymarks that are represented by the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet.

Ang pagpapatibay ni Cristo ng tipan ay tuwirang kaugnay sa “hidwaan ng Kaniyang tipan.” Ang tagal ng “sumpa” ay dalawang libo limang daan at dalawampung taon, at ang tagal ng pagpapatibay ni Cristo sa mismong iyon ding tipan ay dalawang libo limang daan at dalawampung araw. Alinsunod sa salitang Hebreo na “katotohanan” na nagbibigay ng balangkas sa nakatagong kasaysayan ng pitong kulog, ang linggong propetiko na sa loob nito’y ipagpapatibay ni Cristo ang Kaniyang tipan ay nagtataglay ng tatlong palatandaan sa daan na kinakatawan ng unang titik, ikalabintatlong titik, at huling titik ng alpabetong Hebreo.

The first waymark of the week was His baptism, the second waymark was the cross and the last was the death of Stephen. To refuse to see the “seven times” of Leviticus twenty-six, as the heavenly angels led William Miller to see the “seven times,” eliminates the ability to fully see the very prophecy where Christ shed His blood and confirmed the very covenant that His literal ancient people had rejected. Everyone that is ultimately saved will have only a partial and incomplete understanding of “truth.” But no one gets saved that purposely refuses to see the “truth.” There is only one way to the Father, and that is through Jesus, and Jesus is the “truth.”

Ang unang panandang-daan ng sanlinggo ay ang Kaniyang bautismo, ang ikalawang panandang-daan ay ang krus, at ang huli ay ang kamatayan ni Esteban. Ang pagtangging makita ang “seven times” ng Levitico dalawampu’t anim, kung paanong ginabayan ng mga anghel sa langit si William Miller upang makita ang “seven times,” ay nag-aalis ng kakayahang lubos na makita ang mismong propesiyang doo’y ibinuhos ni Cristo ang Kaniyang dugo at pinagtibay ang mismong tipan na tinanggihan ng Kaniyang literal na sinaunang bayan. Bawat isa na sa wakas ay maliligtas ay magkakaroon lamang ng bahagya at hindi ganap na pagkaunawa sa “katotohanan.” Ngunit walang sinumang maliligtas na sadyang tumatangging makita ang “katotohanan.” Iisa lamang ang daan patungo sa Ama, at iyon ay sa pamamagitan ni Jesus, at si Jesus ang “katotohanan.”

This is a worthwhile understanding to ponder, for it speaks to the covenant of Leviticus twenty-five and twenty-six. The “curse” of the “seven times” was brought upon ancient literal Israel through their unwillingness to implement the guidelines of allowing the land to rest, and of fulfilling the Jubilee instructions. It was a sin of omission. The curse was brought upon them for their omitting a work they were commanded to do, rather than because they had directly broken a commandment, such as thou shalt not kill or thou shalt not steal. They simply ignored the guidelines associated with allowing the land to rest. Adventists that simply do not accept the “seven times” (that the angels led William Miller to discover) because for whatever unsanctified reason, simply have never taken the time to truly investigate the truth, and are accomplishing the same type of rebellion of omission by disregarding the very same covenant information that ancient literal Israel disregarded. The beginning illustrates the ending.

Ito ay isang kapaki-pakinabang na pagkaunawa na marapat pagnilayan, sapagkat tumutukoy ito sa tipan ng Levitico 25 at 26. Ang "sumpa" ng "pitong panahon" ay sumapit sa sinaunang literal na Israel dahil sa kanilang pagtangging ipatupad ang mga alituntunin ng pagpapahinga ng lupain at ng pagtupad sa mga tagubilin ukol sa Jubileo. Ito ay isang kasalanang pagkukulang. Ang sumpa ay dumating sa kanila dahil sa kanilang pagkukulang na gawin ang gawaing iniutos sa kanila, at hindi dahil tuwiran nilang nilabag ang isang kautusan, gaya ng "Huwag kang papatay" o "Huwag kang magnanakaw." Binalewala lamang nila ang mga alituntuning kaugnay ng pagpapahinga ng lupain. Ang mga Adventista na sadyang hindi tumatanggap sa "pitong panahon" (na sa patnubay ng mga anghel ay natuklasan ni William Miller), sapagkat, anuman ang hindi pinabanal na dahilan, kailanma’y hindi nag-ukol ng panahon upang tunay na siyasatin ang katotohanan, ay gumagawa ng gayunding uri ng paghihimagsik sa pamamagitan ng pagkukulang, sa pagwawalang-bahala sa mismong gayunding kabatiran ukol sa tipan na winalang-bahala ng sinaunang literal na Israel. Ang pasimula ay naglalarawan ng wakas.

The twelve hundred and sixty days in Revelation twelve that is identified as a “wilderness,” is a symbol of the “seven times.” Both the twelve hundred and sixty days of Christ’s ministry, and the twelve hundred and sixty days of the disciple’s ministry represent the entire week that the covenant was being confirmed. Both the twelve hundred and sixty years that paganism trampled down God’s people, and the twelve hundred and sixty years that papalism trampled down God’s people, represent the entire “seven times” of the curse of Moses.

Ang 1,260 araw sa Pahayag 12 na tinutukoy bilang “ilang” ay sagisag ng “pitong panahon.” Kapwa ang 1,260 araw ng ministeryo ni Cristo at ang 1,260 araw ng ministeryo ng mga alagad ay kumakatawan sa buong sanlinggo ng pagpapatibay ng tipan. Kapwa ang 1,260 taon na niyurakan ng paganismo ang bayan ng Diyos at ang 1,260 taon na niyurakan ng papalismo ang bayan ng Diyos ay kumakatawan sa buong “pitong panahon” ng sumpa ni Moises.

In Revelation eleven, after twelve hundred and sixty days, the dead bones are brought back to life in order to enter into covenant as the one hundred and forty-four thousand. But in order for them to accomplish that covenant relationship, they are required to fulfill the terms of the covenant, just as Daniel did in chapter nine. The terms of the covenant of the “seven times” contains specific directions for those who find themselves in the land of the enemy. When those who wake up to the reality that they have been scattered desire to return to the Lord, Leviticus twenty-six provides directions for how they are to return.

Sa Aklat ng Pahayag, kabanata labing-isa, pagkalipas ng isang libo’t dalawang daan at animnapung araw, ang mga patay na buto ay muling binuhay upang makipagtipan bilang ang isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ngunit upang maisakatuparan nila ang ugnayang iyon sa tipan, kinakailangan nilang tuparin ang mga tuntunin ng tipan, gaya ng ginawa ni Daniel sa kabanata siyam. Ang mga tuntunin ng tipan ng “pitong panahon” ay naglalaman ng mga tiyak na tagubilin para sa mga nasusumpungan ang kanilang sarili na nasa lupain ng kaaway. Kapag yaong mga nagigising sa katotohanang sila’y nangalat ay nagnanais na manumbalik sa Panginoon, ang Levitico dalawampu’t anim ay nagbibigay ng mga tagubilin kung paano sila manunumbalik.

And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. Leviticus 26:39–42.

At ang mga nalabi sa inyo ay mauubos dahil sa kanilang kasamaan sa mga lupain ng inyong mga kaaway; at pati dahil sa mga kasamaan ng kanilang mga ama ay mauubos sila kasama nila. Kung ipagtatapat nila ang kanilang kasamaan, at ang kasamaan ng kanilang mga ama, pati ang kanilang pagsalangsang na isinagawa nila laban sa akin, at na sila man ay lumakad na salungat sa akin; at na ako man ay lumakad na salungat sa kanila, at dinala ko sila sa lupain ng kanilang mga kaaway; kung magkagayo’y ang kanilang mga pusong di-tuli ay magpakumbaba, at kanilang tanggapin ang kaparusahan ng kanilang kasamaan: kung magkagayo’y aalalahanin ko ang aking tipan kay Jacob, at gayon din ang aking tipan kay Isaac, at ang aking tipan kay Abraham ay aalalahanin ko; at aalalahanin ko ang lupain. Levitico 26:39-42.

The expression “pine away” in the Scriptures means to be dissolved, corrupted and consumed away. To pine away is to deteriorate into dead dry bones. And the instruction identifies death, for it represents those that awaken to their condition as being “in your enemies land.”

Ang pariralang "pine away" sa Kasulatan ay nangangahulugang malusaw, mabulok, at maubos. Ang "pine away" ay ang pagkasira hanggang sa maging mga patay na tuyong buto. At tinutukoy ng tagubilin ang kamatayan, sapagkat kinakatawan nito ang mga nagigising sa kanilang kalagayan bilang "nasa lupain ng inyong mga kaaway."

The last enemy that shall be destroyed is death. 1 Corinthians 15:26.

Ang huling kaaway na lilipulin ay ang kamatayan. 1 Corinto 15:26.

July 18, 2020, the first disappointment in the movement of the third angel took place. It has been typified by all the other first disappointments in the sacred prophetic reform lines. Ezekiel chapter thirty-seven identifies God’s people in the last days as having been dissolved, corrupted and consumed away until they were simply a valley of dead dry bones. They are in the enemy’s land, which is the land of death. In Revelation eleven, the two witnesses were slain and left in the street. All the prophets agree with each other. Moses is therefore speaking to those that are dead in the street that runs through Ezekiel’s valley. In their disappointed condition they are given instruction through Jeremiah.

Noong Hulyo 18, 2020, naganap ang unang kabiguan sa kilusan ng ikatlong anghel. Ito ay naunang inilarawan ng lahat ng iba pang mga unang kabiguan sa mga banal na linya ng repormang propetiko. Tinutukoy ng Ezekiel kabanata tatlumpu’t pito ang bayan ng Diyos sa mga huling araw bilang nalusaw, nabulok, at nalalaho, hanggang sa sila’y maging isang libis lamang ng mga tuyong buto ng mga patay. Sila ay nasa lupain ng kaaway, na siyang lupain ng kamatayan. Sa Apocalipsis labing-isa, ang dalawang saksi ay pinaslang at iniwang nasa lansangan. Nagkakaisa ang lahat ng mga propeta. Kaya si Moises ay nangungusap sa mga patay sa lansangang dumaraan sa libis ni Ezekiel. Sa kanilang kalagayan ng pagkabigo, pinagkakalooban sila ng tagubilin sa pamamagitan ni Jeremias.

Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.

Kaya’t ganito ang sabi ng Panginoon: Kung ikaw ay manunumbalik, ay muli kitang ibabalik, at ikaw ay tatayo sa harap ko; at kung iyong ihiwalay ang mahalaga mula sa hamak, ikaw ay magiging gaya ng aking bibig: manumbalik sila sa iyo; ngunit huwag kang manumbalik sa kanila. Jeremias 15:19.

Jeremiah is informed that if he desires to speak for God, he must return, and in so doing he must separate the precious from the vile. The context of the passage identifies that the vile are those that he is not to return unto. When he is represented in the passage as being in his disappointed state, he identifies that he was alone.

Ipinaalam kay Jeremias na kung ninanasa niyang magsalita para sa Diyos, kailangan niyang manumbalik; at sa gayong pagbabalik ay dapat niyang paghiwalayin ang mahalaga mula sa hamak. Ipinakikilala ng konteksto ng sipi na ang mga hamak ay silang hindi niya dapat balikan. At nang siya’y inilalarawan sa sipi bilang nasa kalagayan ng pagkadismaya, tinukoy niya na siya’y nag-iisa.

I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Jeremiah 15:17.

Hindi ako umupo sa kapulungan ng mga manunuya, ni nagalak; ako’y umupong nag-iisa dahil sa iyong kamay: sapagkat pinuspos mo ako ng poot. Jeremias 15:17.

Jeremiah was not seated in the “assembly of mockers,” for he was seated alone. He was not to return to the vile, who are the assembly of mockers. In 1863, Adventism began its return to the “assembly of mockers” when it returned to the biblical methodology of the daughters of Babylon in order to reject Moses’ “seven times.” But Jeremiah is more specifically speaking of the last days, than the Millerite history. When those in the valley of dead bones awaken to the fact that they are in the enemies’ land, they are never to return to those that rejoiced over their death in the street. That group can return unto Jeremiah, but he cannot return unto them.

Hindi nakaupo si Jeremias sa "kapulungan ng mga manglilibak," sapagkat siya'y nakaupong nag-iisa. Hindi siya dapat bumalik sa mga hamak, na siyang kapulungan ng mga manglilibak. Noong 1863, sinimulan ng Adbentismo ang pagbabalik nito sa "kapulungan ng mga manglilibak" nang ito'y bumalik sa metodolohiyang biblikal ng mga anak na babae ng Babilonia upang tanggihan ang "pitong ulit" ni Moises. Ngunit mas tiyak na tumutukoy si Jeremias sa mga huling araw kaysa sa kasaysayan ng mga Millerita. Kapag ang mga nasa lambak ng mga patay na buto ay nagising sa katotohanang sila'y nasa lupain ng mga kaaway, kailanman ay hindi sila dapat bumalik sa mga nagalak sa kanilang kamatayan sa lansangan. Ang pangkat na iyon ay maaaring bumalik kay Jeremias, ngunit hindi siya maaaring bumalik sa kanila.

But if they are to return, they also must fulfill the directions given by Moses that are directly associated with the “seven times.” Those that are dead in the street in Revelation eleven, are dead for three and a half days, which prophetically is the “wilderness.”

Ngunit kung sila’y babalik, kinakailangan din nilang tupdin ang mga tagubiling ibinigay ni Moises na tuwirang kaugnay ng "pitong panahon." Yaong mga patay sa lansangan sa Pahayag labing-isa ay patay sa loob ng tatlong araw at kalahati, na, ayon sa propesiya, ay ang "ilang."

This is why the initial awakening of the dead is accomplished by a message that causes the bones to be formed together, but they are not yet alive. It takes the message of the four winds, which is the sealing message, to turn them into a mighty army. The first message that brings them together comes from a “voice.”

Ito ang dahilan kung bakit ang paunang paggising ng mga patay ay isinasakatuparan sa pamamagitan ng isang mensaheng nagiging sanhi na magkadugtong at magsama-sama ang mga buto, ngunit hindi pa sila buhay. Kinakailangan ang mensahe ng apat na hangin, na siyang mensahe ng pagtatatak, upang sila’y maging isang makapangyarihang hukbo. Ang unang mensaheng nagtitipon sa kanila ay nagmumula sa isang "tinig".

Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The voice of him that crieth in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make straight in the desert a highway for our God. Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low: and the crooked shall be made straight, and the rough places plain. Isaiah 40:1–4.

Aliwin ninyo, aliwin ninyo ang aking bayan, wika ng inyong Diyos. Mangusap kayo sa Jerusalem nang may kaaliwan, at ipagsigaw ninyo sa kaniya, na ang kaniyang pakikipagdigma ay natapos na, na ang kaniyang kasamaan ay napatawad; sapagkat siya’y tumanggap mula sa kamay ng Panginoon ng doble para sa lahat ng kaniyang mga kasalanan. Tinig ng isang sumisigaw sa ilang, Ihanda ninyo ang daan ng Panginoon, gawing tuwid sa ilang ang isang lansangan para sa ating Diyos. Bawat libis ay itataas, at bawat bundok at burol ay ibababa; at ang baluktot ay itutuwid, at ang mga baku-bakong dako ay gagawing patag. Isaias 40:1-4.

The voice comes from the wilderness, which is a symbol of the scattering of the “seven times.” That voice is in the wilderness, for Ezekiel was also taken to the valley of dead bones. He was testifying from the very valley, not from a distance.

Ang tinig ay nagmumula sa ilang, na siyang sagisag ng pagkakawatak-watak sa "pitong panahon." Ang tinig na iyon ay nasa ilang, sapagkat si Ezekiel ay dinala rin sa libis ng mga patay na buto. Nagpapatotoo siya mula sa mismong libis, hindi mula sa malayo.

The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones. Ezekiel 37:1.

Ang kamay ng Panginoon ay sumasa akin, at dinala niya ako sa pamamagitan ng Espiritu ng Panginoon, at inilapag niya ako sa gitna ng libis na puno ng mga buto. Ezekiel 37:1.

The valley is the wilderness of three and a half days. The promise of the voice is that Jerusalem’s iniquity is pardoned and that her warfare is finished. The promise is representing the sealing of the one hundred and forty-four thousand that is accomplished in the last days. But the pardoning of her iniquity is associated with her receiving “double” for all her sins. The remedy offered by Moses requires a confession of not only their iniquities, but also the iniquities of their fathers. If they will fulfill that command, their iniquity will be pardoned.

Ang lambak ay ang ilang ng tatlo’t kalahating araw. Ang pangako ng tinig ay ito: napatawad na ang kalikuan ng Jerusalem, at natapos na ang kaniyang pakikipagdigma. Ang pangakong iyon ay kumakatawan sa paglalagay ng tatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo na natutupad sa mga huling araw. Ngunit ang pagpapatawad sa kaniyang kalikuan ay kaugnay ng pagtanggap niya ng “doble” para sa lahat ng kaniyang mga kasalanan. Ang lunas na inihain ni Moises ay nangangailangan ng pag-amin hindi lamang sa kanilang mga kalikuan, kundi pati sa mga kalikuan ng kanilang mga ama. Kung kanilang tutuparin ang utos na iyon, ang kanilang kalikuan ay mapapatawad.

We will continue these truths in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang mga katotohanang ito sa susunod na artikulo.

Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Daniel 9:11–13.

Oo, ang buong Israel ay sumalansang sa Iyong kautusan, maging sa pagtalikod upang huwag sumunod sa Iyong tinig; kaya’t ibinuhos sa amin ang sumpa at ang panunumpang nasusulat sa kautusan ni Moises na lingkod ng Diyos, sapagkat kami ay nagkasala laban sa Kaniya. At pinagtibay Niya ang Kaniyang mga salita, na Kaniyang sinalita laban sa amin, at laban sa aming mga hukom na humukom sa amin, sa pagpapasapit sa amin ng malaking kasamaan; sapagkat sa ilalim ng buong langit ay hindi naganap ang tulad ng naganap sa Jerusalem. Ayon sa nasusulat sa kautusan ni Moises, ang lahat ng kasamaang ito ay sumapit sa amin; gayunma’y hindi namin iniharap ang aming panalangin sa harap ng Panginoon naming Diyos, upang kami’y manumbalik mula sa aming mga kasamaan at maunawaan ang Iyong katotohanan. Daniel 9:11-13.