The Revelation of Jesus Christ - Number Seventeen

Ang mga tuyong buto na nakahandusay bilang mga patay sa lansangan ay nakaririnig ng “tinig” ng sumisigaw sa ilang sapagkat dumating na ang Mang-aaliw, bilang katuparan ng pangako ni Jesus na isusugo Niya ito. Sa unang pagkadismaya ng mga Millerite, nabatid ng mga Millerite na sila ay nasa panahon ng pagkaantala sa talinghaga ng birhen.

Yaong mga tinipuhan ng mga Milerita ay inuulit ang karanasan ng unang pagkabigo, at kapag ginagawa nila ito, dapat nilang maunawaan na sila rin ay nasa panahon ng pag-antala sa talinhaga ng mga dalaga. Tanging ang impluwensya ng Tagapag-aliw ang nagpapahintulot sa kanila na makita ang katotohanang ito. Ang pagkilalang iyon, na idinulot ng Tagapag-aliw, ay kinakatawan ng unang propesiya na inutusan si Ezekiel na ipahayag sa libis ng mga tuyong, patay na buto.

Ang “ingay” ay kumakatawan sa Espiritu Santo. Sa puntong iyon, kailangang matanto ng mga dalaga na sila ay nasa panahon ng paghihintay. Sagana sa Banal na Kasulatan ang mga tagubilin hinggil sa dapat gawin ng mga nabigo kapag kanilang natanto na sila ay nasa panahon ng paghihintay. Itinuturo ni Jeremias na kailanman ay hindi sila dapat bumalik sa “kapulungan ng mga manunuya,” na, sa mensahe sa Filadelfia, ay ang sinagoga ni Satanas. Dapat din nilang pagbukurin ang mahalaga mula sa hamak. Ang pagtatambis ng mahalaga at ng hamak ay may dalawahang kahulugan.

Natutuhan ko sa aking sarili ang makapropetang pagkakaibang ito ilang taon na ang nakalipas, nang ilapat ko ang panaginip ni William Miller. Tumpak kong tinukoy ang mga hiyas bilang mga katotohanan ng Salita ng Diyos, at ang mga huwad na hiyas bilang mga tiwaling doktrina. Pagkaraan, itinuro sa akin na si James White ay gumawa rin ng paglalapat sa panaginip ni William Miller, at sa kaniyang paglalapat, kinilala niya ang mga hiyas bilang tapat na bayan ng Diyos, at ang mga huwad na hiyas bilang mga huwad na nagpapakilalang nasa katotohanan. Nang sinuri ko kung ano ang itinuro ni James White hinggil sa panaginip, napagtanto kong kami ay kapwa tama. Maaaring katawanin ng mga hiyas ang mga tapat sa Diyos, at ng mga huwad na hiyas ang mga di-tapat, ngunit maaari ring katawanin ng mga hiyas ang mga katotohanan ng Salita ng Diyos at ng mga huwad na hiyas ang mga maling doktrina. Inilapat ni James White ang panaginip ni Miller sa kasaysayang kaniyang kinabubuhayan noon, ngunit tiningnan ko ang panaginip bilang kasaysayan ng mga huling araw. Sama-samang itinuturo ng dalawang paglalapat na ang tao ay nagiging ayon sa kaniyang pinaniniwalaan, at kung pipiliin niyang manangan sa mga maling doktrina, wawalisin siya palabas ng bintana ng tagapagwalis ng dumi, kasama ng mga doktrinang kaniyang kinaugnayan. Tayo ay kung ano ang ating kinakain.

Kapag natuklasan ng mga nadismaya na sila ay nasa panahon ng paghihintay, ayon kay Jeremias ay nararapat nilang ihiwalay ang mahalaga sa hamak.

Ang mahalaga at ang hamak ay kumakatawan sa katotohanan at sa kamalian. Kumakatawan din ito sa dalawang uri ng mga tao.

Tinuruan si Jeremias na, kung siya’y manunumbalik, kailangan niyang mahiwalay sa mga hangal na dalaga, at kinakailangan din niyang humiwalay sa mga maling aral ng mga hangal na dalaga. Ang isandaan apatnapu’t apat na libo ay yaong mga pumapasok sa ganap na pagkakaisa. Si Jeremias ay kumakatawan sa gawaing dapat magampanan ng mga tinawag na tatatakan ng ikalawang mensahe ni Ezekiel tungkol sa apat na hangin, upang sila’y maging "bibig" ng Diyos, kapag nagsalita ang pangitain. Nagsalita ang pangitain sa kasaysayan ng mga Millerita nang dumating ang paghatol, at nagsasalita ito sa kasaysayan ng isandaan apatnapu’t apat na libo kapag nagsasalita ang halimaw na mula sa lupa, at dumarating ang paghatol ng ikatlong "sa aba." Pagkatapos, ang mga nakatupad sa gawaing tinukoy ni Jeremias ay itinataas bilang mga bantay ng Diyos.

Kapag isinusugo ng Panginoon ang Mang-aaliw upang pukawin ang mga nabigo mula sa kanilang kamatayan, Kanyang tinutukoy ang isang gawaing pagdadalisay na dapat nilang ganapin upang maging Kanyang mga tagapagsalita sa krisis ng batas sa Linggo. Sumasang-ayon si Isaias sa payo ni Jeremias.

Yaong mga “nagdadala ng mabuting balita” at “naghahayag ng kapayapaan at kaligtasan” ay itinataas ang “kanilang mga tinig nang magkakasama,” sapagkat sila’y “magkikita nang mata sa mata.”

Ang pariralang “nagdadala ng mabuting balita” ay inuulit nang makalawa sa sipi sa aklat ni Isaias upang tukuyin ang kasaysayan ng Sigaw sa Hatinggabi; gayundin naman, ang mga talatang humahantong sa paglalarawan ni Isaias hinggil sa pagkakaisang natutupad kapag ang mahalaga ay inihihiwalay sa hamak ay tumutukoy din dito.

Si Jeremias ay kumakatawan sa mga nasa unang pagkabigo, na kinikilala na sila ay nasa panahon ng paghihintay. Iniuutos ni Isaias sa gayon ding mga tao: “Gumising, gumising.” Sila ay nagigising at sa kahuli-hulihan ay dumarating sa isang kalagayan na wala nang di-tuli at marumi sa iglesia ng Diyos, sapagkat naisakatuparan na nila ang gawaing paghiwalayin ang mahalaga at ang hamak. “Ibig ng Panginoon na ang kaniyang iglesia ay madalisay, bago ang kaniyang mga hatol ay higit na kapansin-pansing bumagsak sa sanlibutan.”

Yaong kumakapit sa mga maling doktrina ay ihihiwalay sa loob ng kasaysayang nagsisimula sa "tinig" na sumisigaw sa ilang. Yaong tumatangging pahintulutan ang mapaglikhang kapangyarihan ng Diyos na magbunga ng isang personal na karanasang pinabanal ay ihihiwalay mula sa "ginto" sa loob ng kasaysayang nagsisimula sa "tinig" na sumisigaw sa ilang. Mananatili silang mga taga-Laodicea sa mismong puntong lumalagpas ang Laodicea tungo sa Filadelfia.

Ang gawaing pagbubukod ng marangal mula sa hamak ay halos ganap na gawain ng Sugo ng Tipan na biglang dumarating upang dalisayin ang mga anak ni Levi, ngunit dapat din tayong makibahagi.

Sinabihan si Jeremiah na ihiwalay ang mahalaga sa hamak kung ninanais niyang maging tagapagsalita ng Diyos sa darating na paghuhukom. Ang mismong katotohanang naririnig niya ang payo ng Diyos sa kanya ay nagpatunay na ang presensiya ng Mang-aaliw ay naroroon na at maaaring kamtin, kung pipiliin niyang tanggapin ang gawain.

Ang tatlo at kalahating araw ng Apocalipsis labing-isa, kapag ang mga tuyong buto ay patay sa lansangan, ay sagisag ng isang "ilang," at ang "ilang" ay kumakatawan sa "pitong panahon" ng Levitico dalawampu't anim. Sa katapusan ng pagkakapangalat ng tatlo at kalahating araw, yaong mga tinawag upang mapasama sa isandaan at apatnapu't apat na libo ay marapat na "magising" at "ipagpag ang alikabok." Sinabi ni Sister White, "Nais ng Panginoon na mapadalisay ang Kanyang iglesya, bago sa higit na kapansin-pansing paraan bumagsak ang Kanyang mga hatol sa sanlibutan."

Kaugnay ng isang “pinadalisay na iglesia,” tinutukoy niya ang proseso ng paghihiwalay ni Jeremias na nag-aalis ng “mahalaga mula sa hamak.” Iniuugnay din niya ito sa ikatlong kabanata ng Malakias, kung saan may isang sugo na naghahanda ng daan para sa sugo ng tipan. Ang sugong naghahanda ng daan ay ang “tinig na sumisigaw sa ilang” ni Isaias. Ang sugo ng tipan ay si Cristo, na naghahandang makipagtipan sa isandaan at apatnapu’t apat na libo, na “gaya ng” “mga Levita,” ay “ibinukod niya para sa kaniyang tanging gawain.” Pagkatapos ay kinikilala niya sila bilang mga saserdote, at sinipi si Jesus na nagsabi, “Kayo nga’y maging sakdal, gaya ng inyong Ama na nasa langit ay sakdal.”

May isang proseso ng paglilinis na nahuhudyatan sa katapusan ng panahon ng paghihintay, sapagkat ang Panginoon ay may natatanging gawain na dapat ganapin ng isandaang apatnapu’t apat na libo, at magkakaroon Siya ng isang dinalisay na iglesia bago “ang Kanyang mga hatol ay higit na kapansin-pansing bumagsak sa sanlibutan.” Ang Kanyang mga hatol ay nasa sanlibutan na, ngunit sa batas ng Linggo, magsisimulang bumagsak ang “mapanirang mga hatol ng Diyos.”

Ang mga paghatol na iyon ay isang "panahon ng habag para sa mga kailanma'y hindi nakilala ang katotohanan." Ngunit walang habag sa mga paghatol na iyon para sa mga ayaw sumailalim sa kinakailangang pagdadalisay. Ang mga "paghatol" na "mas kapansin-pansing bumabagsak" ay tumutukoy sa mga paghatol na nagsisilbing mga tanda. Ang mga iyon ay nagsisilbing hudyat, at ginagamit ng Espiritu Santo ang kaguluhan at kalituhang idinudulot ng mga paghatol na iyon, upang markahan ang kaibhan sa pagitan ng mga nangingilin sa "huwad na araw ng pamamahinga" at ng mga "nangingilin sa Sabat ng Panginoon nang may budhing tapat," sapagkat ito lamang ang tanging paraan upang ang "sanlibutan ay mapagbalaan." Ang mga paghatol na nagsisilbing hudyat ang kaligiran na ginagamit ng Espiritu Santo upang patnubayan ang mga anak ng Diyos na nasa Babilonia pa, upang makilala ang watawat ng isandaan at apatnapu't apat na libo.

Subalit hindi lamang tumutukoy si Sister White sa kabanata tatlo ng Malakias; isinasama rin niya ang mga huling talata ng aklat ni Malakias, kabanata apat, at muling tinutukoy ang “tinig” na maghahanda ng daan para sa sugo ng tipan. Ang mga huling talatang iyon ay hindi tungkol sa paghahanda para sa sugo ng tipan; ang mga iyon ay tungkol sa pag-alaala sa kautusan ni Moises, at sa pagpapanumbalik ng mga puso ng mga ama sa mga anak, at ng mga anak sa kanilang mga ama. Ang “tinig” ay unang naghahanda para kay Cristo, bilang ang sugo ng tipan, upang biglang pumarito Siya sa Kanyang templo at dalisayin ang Kanyang bayang nadismaya na napukaw, upang maisakatuparan nila ang gawain ng bandila. Pagkatapos ay tinutukoy ni Malakias ang isa pang aspekto ng gawain ng “tinig.”

Siya "ang magbabalik ng puso ng mga ama sa mga anak, at ng puso ng mga anak sa kanilang mga ama," at isasagawa niya ang gawaing ito kaugnay ng kautusang ibinigay sa Horeb. Si Elias, na siya ring "tinig" ni Isaias, ay tutukuyin ang mga kasalanan ng bayan ng Diyos. Bahagi ito ng proseso ng pagdadalisay. Iisa lamang ang pakahulugan sa kasalanan, na ito’y ang pagsalangsang sa kautusang ibinigay sa Horeb. Si Juan Bautista ay si Elias, at kasama sa kanyang gawain ang mismong bahaging iyon.

Si Juan Bautista ay dumating sa "ilang" ng tatlo’t kalahating araw ng Pahayag kabanata labing-isa, sapagkat ang lahat ng mga propeta ay higit na nagsasalita hinggil sa mga huling araw kaysa sa mga araw na kanilang kinabuhayan. Naghatid siya ng mensahe na magsisi sa kasalanan, sapagkat malapit na ang kaharian ng langit, gaya ng nabubuksan ang Pahayag ni Jesucristo kapag "malapit na ang panahon." Inilalarawan ni Juan Bautista ang gawain ng "tinig," sapagkat ayon kay Jesus, siya rin ang Elias na darating.

Itinuro ni Jesus na ang makahulang pagkakakilanlan ni Juan Bautista ay isang pagsubok. Tahasang sinabi niya, “kung ito’y inyong tatanggapin.” Pagkatapos, inudyukan ni Jesus ang Kaniyang mga alagad na tanggapin iyon sa pagsasabi, “Ang may mga tainga upang makarinig, makinig.” Ano ang marapat niyang pakinggan? Pakinggan niya kung sino ang tinig na dumarating sa panghuling ilang ng Bibliya, at naghahanda ng daan para sa sugo ng tipan, upang ihanda ang isang daan at apatnapu’t apat na libo upang gumanap ng isang natatanging gawain sa panahon ng mga kapansin-pansing hatol ng Diyos.

Si Juan ay nagsuot ng “kasuutang yari sa buhok ng kamelyo, at pamigkis na katad sa kaniyang baywang; at ang kaniyang pagkain ay mga balang at pulot na ligaw.” Ang kaniyang “pagkain” ay ang mensahe ng Islam, sapagkat ang salitang “locusts” ay kumakatawan sa Islam, at ang pulot ay ang salita ng Diyos, na naging matamis sa kaniyang bibig. Ang matamis na mensaheng kaniyang kinain ay tungkol sa “ligaw” na asnong Arabe, ang pinakaunang sagisag ng Islam sa mga Kasulatan. Ang matamis na mensahe ng ligaw na asnong Arabe ng Islam, na kinakatawan din ng “locusts”, ay hinabi rin sa kaniyang kasuutan, sapagkat ang mga kamelyo ay isa pang sagisag ng Islam. Hindi pagpilipit sa kahulugan ng salitang “locusts” ang gamitin ito bilang sagisag ng Islam, kahit pa ang pagkaing kinain ni Juan ay tumutukoy sa punong locust at hindi sa mga insekto. Ang salitang “locusts” ay isang sagisag ng Islam, at hindi inilalarawan ni Juan ang pagkain ng anumang pisikal na pagkain; ang kaniyang pagkain ay sagisag ng propetikong mensaheng kaniyang kinain.

Ang kaniyang pamigkis ay ang “propesiya” na inilalarawan sa Habakuk. Ang propesiyang iyon ang nagbubuklod sa unang kabiguan, sa panahon ng pag-antala ng mga dalaga, at sa mga saligan ng Adbentismo gaya ng kinakatawan sa mga sagradong tsart. Si Habakuk ang propetikong pamigkis na nagbuklod sa lahat ng mga katotohanang iyon.

Ang mensaheng propetiko na, gaya ng isang bigkis, ay nagbuklod sa mga mensaheng bumubuo sa babala ng “tinig,” ay ang talinghaga ng mga dalaga kaugnay ng pangitaing nagluwat, datapwat magsasalita. Ang pangitain ng Sigaw sa Hatinggabi ay nagpapakilala ng kaibhan sa pagitan ng mga hamak, na ang “kaluluwa ay nagmamataas,” at ng mga mahalaga, na inaaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalataya. Ang pag-aaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalataya ang bigkis na suot ng “tinig.”

Nang, pagkaraan ng kabiguan noong Hulyo 18, 2020, dumating ang “tinig na sumisigaw sa ilang” ng kabiguan, ang mensahe nito ay ang gayunding mensahe na taglay na nito mula pa noong Setyembre 11, 2001. Ang mensaheng iyon mula sa darating na Elias, para sa mga naghihintay na nabigong mga patay na tuyong buto, ay ito: na ang Islam ang “mga hudyat na kahatulan” na nagbibigay ng kaligiran upang ang iba pang mga anak ng Diyos na nasa Babilonia ay matuto ng katuwiran.

Si Juan Bautista, na siyang Elias na darating, ay ang "tinig" sa "ilang" ng tatlo't kalahating araw ng Kabanata Labing-isa ng Apocalipsis. Kasama sa kaniyang gawain ang pagtukoy sa ikaapat at pangwakas na salinlahi ng Adbentismo, na ang kanilang mga kaluluwa ay nagmamataas at nagtitiwala sa pamanang espirituwal ng kanilang mga ama, ngunit nakadarama na malapit nang dumating ang poot ng Diyos. Sila ang ikaapat na salinlahi, sapagkat lubos na nahayag sila bilang isang salinlahing kabaligtaran mismo ni Cristo. Sila ang lahi ng mga ulupong, ngunit tumutukoy pa rin sila sa kanilang amang si Abraham, upang igiit na sila nga ang salinlahi ng Kordero. Ang salinlahi ng Kordero ay ang hinirang na salinlahi ni Pedro; sila ang mga sumusunod sa Kordero saanman siya pumaroon.

Malinaw na inilantad ni Juan ang mga kasalanan ng mga nagparitong makinig sa kaniyang mensahe, sapagkat sila’y nagsisi at nabautismuhan. Ipinabatid din niya sa kanila na may Isang susunod sa kaniya, na lubusang lilinisin ang Kaniyang giikan. Ang Isa na iyon ay ang Sugo ng Tipan; Siya ang “taong may walis-panlinis” na nagwawalis ng mga huwad na barya at hiyas palabas ng bintana at ibinabalik ang mga orihinal na hiyas, na pagkatapos ay nagliliwanag nang sampung ulit na higit kaysa noong si William Miller ay pinatnubayan ng mga anghel sa gawaing pagtitipon ng mga orihinal na hiyas sa kilusan ng unang anghel.

Tuwiran si Juan Bautista sa kaniyang pagtuligsa sa pagtitiwala ng mga Adventistang Laodiceano sa kanilang amang si Abraham, sapagkat ang darating na Elias ay upang ibalik ang puso ng mga ama sa mga anak at gayundin ang puso ng mga anak sa mga ama. Ang prinsipyo ng biblikal na paglalapat ng una at ng huli ay nahahayag sa gawaing iyon; gayundin naman, naroroon ang lunas para sa mga nasusumpungan ang kanilang mga sarili na nasa kalagayang nagkakawatak-watak, sa lupain ng mga kaaway, patay sa ilang. Dapat nilang kilalanin ang kanilang mga kasalanan, at ang mga kasalanan ng kanilang mga ama, at magsisi. Kasabay ng pagkilala sa kanilang mga kasalanan at sa mga kasalanan ng kanilang mga ama, kailangan din nilang aminin na hindi sila lumalakad na kasama ng Panginoon sa panahon ng ilang na tatlo at kalahating araw. Higit pa rito, kailangan nilang aminin na ang Diyos ay hindi lumalakad na kasama nila sa kasaysayang iyon.

Ang sumpa ay dahil sa hindi nila inalala ang mga Sabat ng lupain.

Si Juan Bautista, na siyang Elias na darating, ay sumasagisag sa "tinig" sa ilang ng tatlo’t kalahating araw ng Pahayag labing-isa. Uutusan niya ang mga tuyong buto ng mga patay na "alalahanin" ang kautusan ni Moises sa Horeb, at kung gagawin nila iyon, kung magkagayon "aalalahanin" naman ng sugo ng tipan ang tipan ng kanilang mga ama. Ngunit tanging kung ikukumpisal nila ang kanilang mga kasalanan, ang mga kasalanan ng kanilang mga ama, at, lalo pang nagpapakumbaba, tutukuyin nila nang tiyak ang mga pagsalangsang na "ipinagsalangsang laban sa" Diyos.

Kailangan din nilang aminin na sila ay lumalakad na "salungat" sa Diyos, at na ang Diyos ay lumalakad na "salungat" sa kanila.

Kailangan din nilang kilalanin na sila ang mga patay at tuyong buto sa lansangan ng Apocalipsis labing-isa, sapagkat kailangan nilang aminin na ipinasok sila ng Diyos sa lupain ng kaaway, at ang lupain ng kaaway ay kamatayan.

Ayon kay Juan Bautista, kailangan din nilang sagutin ang tanong kung sino ang "tinig" na sumisigaw sa "ilang", sapagkat itinanong ni Juan, "Sino ang nagbabala sa inyo upang tumakas kayo mula sa darating na poot?"

Ipagpapatuloy natin ang mga paksang ito sa susunod na artikulo.