The Revelation of Jesus Christ - Number Three

Naniniwala ako na ngayon ay nailatag ko na, sa pamamagitan ng mga naunang artikulo, ang sapat na mga representasyong propetiko upang magkaroon tayo ng mabuting puntong sanggunian habang sinisimulan nating tahakin ang Aklat ng Apocalipsis. Kung binabasa mo ang mga artikulong ito sa internet, inaasahan kong nauunawaan mong ang mga artikulo ay sunud-sunod ayon sa petsa. Nauunawaan ko na may mga sumusubaybay sa mga artikulo na pamilyar na sa karamihan ng aking ibinabahagi, at sa kanila ay ipinapaabot ko ang aking paumanhin sa lahat ng pag-uulit. Pinagsisikapan kong magbigay ng sapat na batayang biblikal para sa mga katotohanang ating tinatalakay, upang ang sinumang bago sa mga prinsipyong ginagamit ng Future for America ay makaunawa at manatiling nakikibahagi, bagaman maaaring hindi pa sila ganoon kapamilyar sa mga konseptong ito tulad ng marami sa atin na pamilyar na rito.

May ilang lubhang makapangyarihang katotohanan—na hanggang kamakailan lamang ay hindi ko pa nakikilala—na nabuksan sa aklat ng Pahayag. Maaari ko sanang basta ilantad sa publiko ang mga katotohanang ito nang hindi muna nagsisikap maglatag ng isang batayang propetiko bago ko ibahagi, ngunit ang mga katotohanang ito ay napakabago at napakaseryoso kaya hindi ako naging handang magbahagi nang walang isang saligan na maaaring pagpatungan ng mga katotohanang ito, na aking pinaniniwalaang kinakatawan bilang ang pagbubukas ng mga selyo ng Pahayag na nagaganap bago magsara ang panahong palugit.

Ipinahayag ni Jesus ang isang prinsipyo hinggil sa pagtuturo ng katotohanan, na aking pinaniniwalaang naaangkop dito. Ang prinsipyong ito ay nakapaloob sa pagtukoy sa gawain ng Espiritu Santo.

Nang sabihin ni Cristo, "Marami pa akong sasabihin sa inyo, ngunit ngayon ay hindi pa ninyo makakayanang tanggapin ang mga iyon," pinagtitibay nito ang aking paninindigan na marami ngang dapat ibahagi sa ngayon, subalit dapat munang magkaroon ng lohikal na batayan na mapagtatayuan ng mga katotohanang iyon. Sa gayon, kinikilala ng mga naunang talata ang mensahe ng tatlong anghel na kinakatawan sa pamamagitan ng Espiritu Santo na sumasaway sa "sanlibutan tungkol sa kasalanan, at tungkol sa katuwiran, at tungkol sa paghatol." Ang tatlong mensaheng iyon ang pangwakas na babalang mensahe, kaya’t ang bahaging ito na tumutukoy sa gawain ng Espiritu Santo ay isang mahalagang patotoo, sapagkat binibigyang-diin nito na ang mensahe ay unti-unting nauunawaan, at nauunawaan lamang ito ng mga nagtataglay ng langis ng Espiritu Santo. Ipinakakatawan ni Juan, sa Aklat ng Pahayag, ang mismong katotohanang iyon nang ipinakikilala niyang siya ay isang Adbentista ng Ikapitong Araw na sumasamba sa Sabat sa katapusan ng sanlibutan.

Ang mga Seventh-day Adventist sa katapusan ng sanlibutan ay makauunawa sa mensaheng inalisan ng tatak sa Apocalipsis sapagkat sila ay "nasa Espiritu." Sa konteksto ng talinghagang ipinabatid sa atin na "naglalarawan sa karanasan ng bayang Adbentista," si Juan ay isang matalinong birhen, sapagkat taglay niya ang langis ng Espiritu. Siya ay kumakatawan sa mga matatalinong birhen sa katapusan ng sanlibutan, na nakaririnig ng isang dakilang tinig na "mula sa likuran" nila. Ang "tinig mula sa likuran" niya, na tinukoy sa mismong kasunod na talata, ay ang Alpha at Omega, at ang tinig ay ipinabatid sa kanya na bumalik sa mga dating landas at lumakad doon.

Ang “kapahingahan” na tinutukoy ni Jeremias ay ang pagbubuhos ng Espiritu Santo sa panahon ng huling ulan. Sa kasunod na talata, nagbibigay si Jeremias ng ikalawang halimbawa ng mga dalagang hangal na tumatangging bumalik sa mga saligan ng Adbentismo (ang mga dating landas) at lumakad roon.

Kapag naririnig ni Juan ang tinig sa kaniyang likuran na nagtuturo sa kaniya tungo sa mga landas na sinauna o sa mga saligan ng Adbentismo, ang tinig na kaniyang naririnig ay gaya ng isang pakakak. Ang tinig na iyon ay ipinapahatid sa pamamagitan ng mga "bantay" na itinalaga ng Diyos sa Adbentismo. Si Father Miller ang bantay na umihip sa pakakak ng babala sa pasimula ng Adbentismo, sa panahon ng pagpapahayag ng unang anghel na nag-aanunsyo ng pagbubukas ng paghuhukom. Ngunit si Juan ay partikular na kumakatawan sa mga nagpapahayag ng mensahe ng ikatlong anghel na nag-aanunsyo ng pagsasara ng paghuhukom. Kinakatawan niya ang mga bumabalik sa mga saligang itinatag ng Diyos sa pamamagitan ng gawain ni Miller.

Paulit-ulit naming ipinakita sa paglipas ng mga taon (at ito’y matatagpuan sa mga Talahanayan ni Habakuk) na ang unang mensahe ng anghel, “matakot sa Diyos,” ay upang magpatunay ng pagkakasala, at na sa ikalawang mensahe ng anghel nahahayag ang katuwiran, at ang ikatlo ay nagpapakilala ng paghuhukom. Ito ang tatlong hakbang ng tatlong anghel at gayundin ang tatlong hakbang ng gawain ng Banal na Espiritu. Ang tatlong hakbang na iyon ay kinakatawan din ng tatlong titik na Hebreo na bumubuo sa salitang Hebreo na isinasalin bilang “katotohanan.” Sa sipi mula sa Juan labing-anim, si Jesus ay nagsasalita tungkol sa gawain ng Banal na Espiritu sa paggabay sa bayan ng Diyos tungo sa “buong katotohanan,” samantalang ipinakikita rin sa kanila ang “mga bagay na darating.” Gayunman, sinasabi ni Jesus na mayroon pa siyang “maraming bagay na sasabihin sa inyo, ngunit ngayo’y hindi pa ninyo makakaya ang mga iyon.”

Umaasa akong naunawaan ninyo ang ilan sa kabuluhan ng salitang Hebreo na isinasalin bilang “truth.” Sapagkat kakasimula pa lamang nating ilapat ang sagisag na iyon sa ating pag-aaral. Sa unang tatlong talata ng unang kabanata ng Apocalipsis, natukoy ang proseso ng pakikipagtalastasan sa pagitan ng Diyos at ng tao. Ito ay natukoy na bago pa tukuyin ng Apocalipsis ang tatluhang kalikasan ng Pagka-Diyos. Matatagpuan ang ikalawang saksi nito sa mga huling talata ng Apocalipsis, at sa gayong paraan, batay sa paglalapat ng “line upon line,” ito’y nagbubunga ng higit pang liwanag.

Pagkatapos, kapag idinagdag natin ang Henesis 1:1–2:3, matatagpuan natin ang ikatlong saksi at isa pang linyang propetiko upang ilapat sa naunang dalawang linya na nasa pasimula at sa wakas ng Aklat ng Pahayag.

Pagkatapos, idinaragdag natin ang huling pangako sa Lumang Tipan na tumutukoy sa Elias na darating, at mayroon tayong apat na linya ng propesiya.

Pagkatapos ay idinadagdag natin ang unang kabanata ng Bagong Tipan, at nagkakaroon tayo ng limang linya upang buuin ang pangwakas na mensaheng nasusumpungan sa Bibliya kapag inilalapat ang prinsipyong Alfa at Omega sa lahat ng mga linyang iyon. Kung tatapusin natin ang limang linyang natukoy na natin, sa pamamagitan ng paglapat ng prinsipyong ito nang pantay sa lahat ng limang linyang iyon, nararapat nating asahang masaksihan ang wakas ng Ebanghelyo ni Mateo at ang wakas ng Ebanghelyo ni Juan na nagpapatotoo sa gayunding impormasyon na ipinahahayag ng lahat ng limang "una at huli" na mga linya ng propesiya na ating pinag-aaralan.

Ang mensaheng kasalukuyang binubuksan mula sa pagkakaselyo ay nakasalig sa aklat ng Apocalipsis, kaya ito ang puntong sanggunian para sa iba pang mga linya, umaayon sa ipinabatid sa atin ni Sister White na “ang lahat ng mga aklat ng Bibliya ay nagkakatagpo at nagwawakas sa Apocalipsis.” Ang mensahe ng unang tatlong talata ng aklat ng Apocalipsis ay tumutukoy sa prosesong ginagamit ng Diyos upang iparating ang Kanyang salita kay Juan upang ito’y isulat at ipadala sa mga iglesia. Ang unang aklat ng Bagong Tipan, gaya ng nabanggit na, ay inilalahad ang talaangkanan ni Jesucristo, at nagsisimula ito sa isang napakaimpormatibong punto.

Tinapos ni Jesus ang Kaniyang tuwirang pakikipag-ugnayan sa mga mapagtalong Judio sa pamamagitan ng pagpatahimik sa kanila sa paksa ng "ang anak ni David," isang paksa na maiintindihan lamang sana ng mga Judio kung naunawaan nila ang biblikal na prinsipyo ng pasimula at kawakasan. Hindi nila iyon naunawaan, at hindi rin ito nauunawaan ng karamihan sa mga Adventista. Sinumang nagnanais na makipagtalo laban sa prinsipyong ang kasaysayan ay nauulit ay nagpapakita na hindi nila nauunawaan na ang sinaunang Israel ay isang tipo ng makabagong Israel, at ang kanilang pag-ayaw na paniwalaan ang prinsipyong iyon ay kapareho ng pag-ayaw, sa katapusan ng sinaunang Israel, na unawain ang gayunding prinsipyo. Ipinamalas ni Jesus ang prinsipyong iyon sa Kaniyang huling palaisipan sa mga Judio sa pamamagitan ng pagharap sa kanila sa palaisipan kung paanong ang Panginoon ni David ay maaari ring maging anak ni David?

Ang Kabanata 1 ng Juan ay nagpapahayag na sa pasimula ang Salita ay kasama ng Diyos, at ang Salita ay Diyos, at ang Salita ang lumikha ng lahat ng bagay. Ito ay umaayon, gaya ng inaasahan, sa iba pang mga talatang tinutukoy natin. At kung isasaalang-alang naman natin ang mga huling salita sa Ebanghelyo ni Juan, makikita natin si Pedro, matapos niyang marinig si Jesus na inilalarawan ang magiging uri ng kanyang kamatayan, na nagtatanong kay Jesus kung ano ang mangyayari sa apostol na si Juan.

Ibig malaman ni Pedro kung paano mamamatay si Juan, o kahit kung mamamatay nga si Juan. Ang sagot ay inulit nang dalawang beses sa talatang iyon, nang ipahayag ito ni Jesus at saka muling sinabi ni Juan: “Kung ibig ko na siya [si Juan] ay manatili hanggang sa Ako’y pumarito, ano iyon sa iyo?” Nabuhay nga si Juan hanggang sa Ikalawang Pagparito ni Jesus.

Makikita o maririnig mo lamang ang "katotohanang" iyon kung naniniwala ka sa pag-uulit ng kasaysayan, at gayundin na ang kasaysayang mauulit ay magaganap sa wakas ng sanlibutan. Ang wakas ng sanlibutan ang kinaroroonan ni Juan nang isulat niya ang aklat ng Pahayag. Ang huling aklat sa ebanghelyo ni Juan ay sumasang-ayon sa iba pang mga linya ng pasimula at ng wakas, sapagkat inilalagay nito si Juan sa kasaysayan ng mga pangyayaring humahantong sa Ikalawang Pagparito, kung saan, bilang kinatawan ng mga nagpapahayag ng panghuling mensaheng babala, ipinapadala niya ang mensaheng iyon sa mga iglesia.

Ang wakas ng Ebanghelyo ni Juan ay tumutukoy sa proseso ng pagpapahayag, gaya ng nasa unang tatlong talata ng Apocalipsis, sa pamamagitan ng paglalagay kay Juan, sa paraang propetiko, sa kasaysayan ng Ikalawang Pagparito. Kaya, ginagamit ang unang “ikalawang pagparito” ni Jesus (Patmos) upang ilarawan ang Kaniyang huling “ikalawang pagparito.” Ito’y ganap na umaakma sa iba pang mga linyang ating isinasaalang-alang, sapagkat inilalarawan nito si Juan sa wakas ng sanlibutan, sa Patmos, kung saan tinanggap niya ang Pahayag ni Jesu-Cristo. Ano naman ang tungkol sa wakas ng aklat ni Mateo?

Sa talatang ito, ang lahat ng kapangyarihan ay ibinigay kay Jesus, at ito, siyempre, ay ang Kanyang kapangyarihang lumalang. At pagkatapos ay nagbibigay Siya ng utos na magbautismo sa pangalan ng Ama, ng Anak, at gayundin ng Espiritu Santo na kumilos sa ibabaw ng tubig sa Genesis 1, at ng pitong espiritu na nasa harapan ng trono ng Diyos. Tinutukoy ng talatang ito na ang mga Kristiyano ay dapat kilalanin ang tatlong persona ng makalangit na trio bilang tatlong bukod na entidad. Ang wakas ng Mateo ay nagdaragdag sa mga linya gaya ng ginagawa ng iba pang anim.

Sa Kanyang Salita, ipinapamalas ni Hesus ang wakas sa pamamagitan ng pasimula, sapagkat Siya ang Salita, at Siya ang Alfa at Omega.

Ang pagsasama-sama ng pitong linyang ito ay bumubuo ng isang napakadetalyadong larawan ng proseso ng komunikasyon sa pagitan ng Diyos at ng tao, kalakip ang marami pang kritikal at mahalagang katotohanang inilalahad at pinagtitibay ng iba pang “mga linya” na nagsisilbing mga saksi. Pitong “linya” ng propesiya na kumakatawan sa Alpha at Omega. Ngunit paano naman ang aklat ni Malakias?

Ang aklat ni Malakias ay isang matalim na pagtuligsa laban sa mga saserdoteng hindi tapat sa Adbentismo. Nagsisimula ito sa pagkilala sa dalawang uri ng mga sumasamba sa Adbentismo sa wakas ng sanlibutan.

Ipinababatid pa sa atin ni Malakias na ang dalawang uri ng mga mananamba sa katapusan ng sanlibutan ay dalawang uri ng mga saserdote.

Ang pasimula ng aklat ni Malakias ay sumasagisag sa mensahe ng Laodicea at ng Filadelfia sa pamamagitan ng dalawang uri ng mga saserdote. Iniuutos sa mga saserdote na "makinig." Si Juan ang kumakatawan sa mga saserdoteng nakikinig, at ang isang saserdote ay kumakatawan sa bayang hinirang ng Diyos sa tipan. Sumpâ na sila at susumpain pang muli kung hindi sila "makinig" at "hindi nila" o "ayaw nilang" "isapuso" ito.

Ang mga pari ay ang mga hinirang ng Diyos na sinusubok ng "batong-panulukan" sa saligan ng templo. Ang batong-panulukan ang siyang sinusukatan ng pagkakahanay ng lahat ng iba pang batong-saligan, at ito rin ang batong bumabatá ng bigat ng buong templo. Ang batong-panulukan ni Miller ay ang "pitong ulit" ng Levitico dalawampu't anim. Ang batong-panulukan, o ang batong itinakuwil ng mga tagapagtayo, ay isang tunay na salaysay tungkol sa pagtatayo ng templo, na inilarawan nang lubhang tiyak sa mga sulatin ng Espiritu ng Propesiya. Isang punto hinggil sa unang batong itinakuwil ay ito: itinabi ito pagkaraang itakwil, at mula noon ang mga tagapagtayo ng templo ay palagian nang natitisod sa batong-panulukan, na itinabi sa loob ng kanilang pook ng paggawa. Isa itong batong katitisuran.

Sa Malakias, ipinababatid ng Diyos sa mga masasamang saserdote, na kilala rin bilang mga hangal na dalaga ng Laodicea, na sila’y Kanyang "sinumpa" na at Kanyang susumpain pa. Sinusumpa Niya sila sapagkat ayaw nilang "dinggin" at "ilagak" sa kanilang mga puso ang mensahe ni Elias. Ang mensahe ni Elias ang nagbabalik ng puso ng mga ama sa mga anak at ng puso ng mga anak sa mga ama. Ang pagbalik ng kanilang mga puso ay kumakatawan sa pagdinig sa mensahe ni Elias hinggil sa mga ama at mga anak, na siyang prinsipyo ng una at huli. Hindi sapat ang pagdinig sa mensahe ng una at huli; ito’y dapat ilagak sa puso. Ang pagtanggap sa mensahe ni Elias ay ang paglalagak nito sa iyong puso. Kung hindi didinggin ng isang saserdote ang prinsipyong iyon, siya’y susumpain.

Idinulot nila sa kanilang sarili ang sumpa noong 1863, nang sinimulan nila ang proseso ng pagtanggi sa pinakaunang saligang katotohanang natuklasan ni Miller, at wala silang ginawa kundi ipagpatuloy ang pagtangging iyon hanggang sa araw na ito. Ngunit bagaman ang progresibong sumpa ay nagsimula noong 1863 (sapagkat sinumpa na sila), ang sumpang nasa panahunang panghinaharap ay magaganap kapag sila’y iluluwa mula sa bibig ng Panginoon sa batas ng Linggo. Ang simula ng Aklat ni Malakias ay naglalarawan ng wakas, sapagkat ang wakas ay kumakatawan sa huling babala na ibinigay sa mga marunong at mangmang na saserdote. Ang marunong at mangmang sa Aklat ni Malakias ay kinakatawan bilang sina Esau at Jacob. Ang nakatatandang kapatid ay kumakatawan sa tipan sa pamamagitan ng karapatan sa pagkapanganay, na inihahambing sa isang nakakabatang kapatid. Ang nakatatanda ang una, at ang nakakabata ang huli.

Sa Malakias, kapuwa si Esau at si Jacob ay mga Adventistang Laodiceano, ngunit ang huli, sa kalaunan, ay nakarinig ng “tinig” ng Panginoon, nagsisi, at ang kaniyang pangalan ay pinalitan at naging Israel. Ang nakatatanda, ang panganay, ay hindi nakarinig. Narinig ni Jacob ang tinig ng Panginoon nang gabing nanaginip siya at nakakita ng mga anghel na umaakyat at bumababa sa hagdanan, na kumakatawan kay Cristo. Si Jacob ay kumakatawan sa mga Adventistang Laodiceano sa wakas ng sanlibutan na nahahango mula sa pagiging Laodiceano tungo sa pagiging Filadelfiano kapag kanilang nararanasan ang unang tatlong talata ng Apocalipsis kabanata isa, gaya ng inilalarawan ni Juan at ng panaginip ni Jacob tungkol sa hagdanan ng mga anghel na umaakyat at bumababa. Ang karanasang iyon ang nagmamarka sa simula ng pagbabagong-loob ni Jacob tungo sa Israel, ang Filadelfiano. Ang wakas ng salaysay ng pagbabagong-loob ni Jacob ay nang siya’y nakipagbuno kay Cristo sa Penuel. Kaya’t ang salaysay ng karapatang-panganay ni Jacob ay nagsisimula sa unang tatlong talata ng Apocalipsis kabanata isa, kung kailan nagaganap ang pagbubukas ng pangwakas na babalang mensahe, at nagtatapos sa panahon ng pitong huling salot, sa panahon ng kapighatian.

Ang apat na pangkat ng mga pasimula at mga wakas, “linya sa ibabaw ng linya,” ay nagpapatotoo sa mensahe ng Pahayag ni Jesucristo. Ang tanong ay kung makikinig ang mga hangal na saserdote o hindi.

Ang mga marurunong na saserdote, na nakikinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia, ay naririnig ang mensahe ni Elias. Si Miller ay si Elias, at may mga nakinig, ngunit ang iba ay tumanggi.

Si Miller ay inilalarawan kapwa nina Elias at ni Juan Bautista, sapagkat si Juan Bautista ang naghanda ng daan para sa unang pagparito ni Cristo, at si Miller naman ang naghanda ng daan para sa pagpasok ni Cristo sa Kabanal-banalang Dako ng makalangit na santuwaryo noong Oktubre 22, 1844. Tahasang tinutukoy ni Malakias ang gawain nina Juan at Miller.

Bilang “bantay” sa kaniyang kasaysayan, ang gawain ni Miller ay kumakatawan sa pagbangon ng mga saligan ng templo. Ang kaniyang gawa sa pasimula ay dapat maglarawan ng gawang kumakatawan sa pagtatapos ng templo. Ang gayong huling gawa ay nangangailangan ng isa pang bantay upang bigyan ang trumpeta ng tiyak na tunog. Si Miller at ang mensahe ng unang anghel ay ipinahayag ang pagbubukas ng paghuhukom, at ang bantay na sinasagisagan ni Miller sa katapusan ng Adventismo ay ipapahayag ang pagtatapos ng paghuhukom.

Sa Malakias, nangangako ang Panginoon na maghahatol “laban sa mga mangkukulam, at laban sa mga mangangalunya, at laban sa mga nanunumpa ng kabulaanan, at laban sa mga naniniil sa upahang lingkod sa kaniyang kabayaran, sa babaing bao, at sa ulila, at sa mga humahadlang sa karapatan ng taga-ibang lupa, at hindi natatakot sa akin.” Ang mga tinutukoy dito ay yaong mga “hindi natatakot” sa “Panginoon ng mga hukbo.” Si William Miller ang mensahero ng unang anghel na nananawagan sa mga tao na “matakot sa Diyos.” Ang pagtakwil sa mga saligan ay pagtakwil sa takot sa Diyos.

Kapag inalis natin ang mga panimula o mga wakas na propetiko na tinutukoy nang mahigit sa isang beses, nagiging katumbas ito ng walong linyang propetiko na dapat pagsamahin at ilapat sa unang tatlong talata ng Pahayag. Ano naman ang tungkol sa wakas ng Henesis?

Ang ikalimampung kabanata ng Henesis ay nagwawakas sa kamatayan ni Jose.

Tinutukoy ng Kabanata apatnapu’t walo ang kamatayan ni Jacob. Ang pagkamatay ni Jacob, na unang nasasaad sa Kabanata apatnapu’t walo at humahantong sa pagkamatay ni Joseph sa mga pangwakas na talata ng Kabanata limampu, ay naglalagay ng tatak ng Alpha at Omega sa huling tatlong kabanata ng Genesis bilang pagwawakas ng aklat ng Genesis.

Yaong dalawang kamatayan ay ginagamit bilang mga sagisag ng pasimula at ng wakas ng pagkaalipin ng Israel sa Ehipto. Sa pasimula, ang bangkay ni Jacob ay ibinalik upang ilibing kasama ng kanyang mga ninuno, at nang lumabas si Moises mula sa Ehipto, dinala niya ang bangkay ni Jose upang ilibing sa libingan ng kanyang mga ninuno.

Ang katapusan ng Henesis ay ang huling tatlong kabanata. Sa kabanata apatnapu’t walo, si Jacob (Israel) ay nagpahayag ng mga pagpapala sa kaniyang labindalawang anak na lalaki na tuwirang tinukoy bilang mga propesiya hinggil sa mangyayari sa yaong labindalawang lipi sa “mga huling araw” ng pagsisiyasat na paghuhukom.

Sa "huling mga araw" ng paghuhukom na pagsisiyasat, ang Panginoon ay nangangakong titipunin ang Kaniyang labindalawang anak na lalaki, na kinakatawan bilang ang isandaan at apatnapu't apat na libo sa Aklat ng Apocalipsis. Sila ang mga inilarawan ni Juan sa Aklat ng Apocalipsis. Sila ay tinitipon sa pamamagitan ng isang tawag mula kay Jacob, isang tawag mula sa pasimula ng kanilang kasaysayan na sa kanila'y ipinag-utos na "makinig" at "tumalima." Sa mga huling araw, yaong tinutulad sa mga anak ni Jacob ay "nakikinig" ng isang mensahe at "tumatalima," o gaya ng sabi ni Juan, "tupdin" ang mga bagay na nasusulat doon. Isa itong tawag ng ama sa mga anak; ito ang mensahe ni Elias. Ang mga tinawag ay tinatawag na "mga anak ni Jacob," at sila rin ay dapat na "tumalima kay Israel," na kanilang ama.

Si Esau at si Jacob sa Malakias ay kumakatawan sa mga birheng matatalino at mangmang. Ang panawagan ay mula sa ama nilang si Jacob at ama nilang si Israel, na nagsasaad na kapag ibinigay ang huling panawagan, ang bawat isa ay Adbentistang Laodiceano at ang pagpili ay inilalagay sa kanilang sariling mga kamay—kung magiging anak ni Jacob na mandaraya o ni Israel na mananagumpay. Ang nagpapahintulot sa kanila na makapagpasya ay ang kapangyarihang lumikha na nakapaloob sa mensahe. Kung ang mensahe ay binabasa, dinirinig, at iniingatan, kung gayon sa pamamagitan ng gayunding kapangyarihang lumikha na nagdala sa lahat ng bagay sa pag-iral ay mababago sila upang maging anak ni Israel. Ang pagtangging makinig ay ang pananatili sa karanasan ni Jacob na mandaraya.

Ang panawagan sa pagtitipon ni Jacob, na siya ring panawagan sa pagtitipon ng mensaheng inalisan ng tatak sa Pahayag, ay isang mahalagang sagisag na dapat maunawaan. Ang "pitong ulit" ng Levitico dalawampu't anim ay nagtuturo na walang pagtitipon, maliban kung nauuna ang pagkakalat. Ang isang daan at apatnapu't apat na libo ay yaong mga nangalat bago pa ang panawagan. Ang katotohanang ito ay paulit-ulit na kinikilala sa Bibliya.

Ang tipan na muling ipinagtitibay kasama ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay naglalaman ng pangakong isusulat ng Diyos ang kaniyang kautusan sa ating mga puso. Ngunit yaong para sa kanila isinagawa ng Panginoon ang ganitong akto ng paglalalang ay dati nang nangalat.

Marami pa tayong masasabi tungkol sa pagtitipon ng isandaang apatnapu't apat na libo kaugnay ng “pagkakalat,” ngunit kailangan muna nating pag-isahin ang pagsasaalang-alang sa lagda ng Alpha at Omega sa siyam na sangguniang kasalukuyan nating tinatalakay.

Dalawang uri ang kinakatawan sa huling tatlong kabanata ng Genesis: isang uri ng mga mapaghimagsik at isang uri ng mga pantas. Kapwa uri ay nakaririnig ng isang tinig na nagsasabi, “Ito ang daan; dito kayo lumakad,” ngunit ang isang uri ay tumangging makinig sa tunog ng pakakak at lumakad sa mga dating landas. Ang uri ng mga mapaghimagsik sa Genesis 48 hanggang 50 ay kinakatawan ng ikalabintatlong lipi.

Noong pasimula ng sinaunang Israel ay may labintatlong lipi, at noong pasimula ng makabagong Israel ay may labintatlong alagad. Ang alagad na natangi sa iba pang labindalawang alagad, at si Ephraim na natangi sa iba pang mga lipi, ay kapwa mga sagisag ng paghihimagsik. Tuwirang tinawag ni Sister White si Judas na isang mangmang na dalaga.

Si Hudas Iscariote ay isang mangmang na dalaga; siya ay isang panirang damo, at kung isang mangmang na dalaga, kung gayon ay isa ring Laodiceano.

Ang dalawang anak ni Jose ay kapwa tumanggap ng pagpapala mula kay Jacob sa kabanata apatnapu’t walo ng Henesis, at mula noon tinatawag silang mga “kalahating lipi.” Kalahating lipi man o hindi, mga lipi pa rin sila. Pinalitan si Judas Iscariote ni Matias upang punan ang ikalabindalawang puwesto na dating hawak ni Judas Iscariote. Si Judas ay isang alagad, at sa ganitong diwa—nagkaroon ng labintatlong alagad sa katapusan ng sinaunang Israel, gaya ng nagkaroon ng labintatlong lipi sa pasimula.

Si Efraim, ang anak ni Jose (ang ikalabintatlong lipi), ay naging sagisag ng paghihimagsik nang ang sampung lipi sa hilaga ay nagbuklod sa pagsuporta kay Jeroboam at hinati ang kaharian sa sampung lipi sa hilaga at dalawang lipi sa timog. Bakit ko kinikilala si Efraim na anak ni Jose bilang sagisag ng paghihimagsik sa halip na ang kaniyang kapatid na si Manases? Ang paghihimagsik na iniuugnay kay Efraim ay nagsisimula sa kabanata apatnapu’t walo, bago basbasan ni Jacob ang kaniyang labindalawang anak. Sa kabanata apatnapu’t walo, unang binasbasan ni Jacob ang dalawang anak ni Jose. Dahil panganay si Manases, inaasahan ni Jose na ang unang basbas sa kaniyang mga anak ay mapunta kay Manases, at nagrebelde si Jose laban sa pagpili ni Jacob kay Efraim.

Ang pasimula ni Efraim bilang kinatawan ng mga hinirang ng Diyos ay nagtataglay ng patotoo ng paghihimagsik, at ang wakas ni Efraim ay ang pagkakalat na “pitong ulit” ng Levitico dalawampu’t anim mula 723 BK hanggang 1798. Noong 723 BK, ang hilagang sampung lipi, ang kaharian ni Efraim (na kilala rin bilang Israel), ay tumanggap ng nakamamatay na sugat bilang isang kahariang binabanggit sa propesiya ng Bibliya. Ang nasabing nakamamatay na sugat ang nagpasimula ng isang propesiya ng panahon na nagwakas sa pagtanggap ng kapangyarihang papal at ng kaharian nito ng isang nakamamatay na sugat noong 1798. Ang nakamamatay na sugat ng kapangyarihang papal noong 1798 ay isang tipo ng pangwakas na pagbagsak ng Babilonia, kung kailan ang hari sa hilagaan ay “darating sa kanyang wakas na walang tutulong,” sa Daniel labing-isa, talatang apatnapu’t lima. Ang paghihimagsik at pagbagsak ng Babilonia sa mga huling araw ay tinipuhan ng paghihimagsik at pagbagsak ng kapangyarihang papal noong 1798, na siya namang tinipuhan ng paghihimagsik at pagbagsak ng kaharian ni Efraim (Israel) noong 723 BK, na tinipuhan naman ng paghihimagsik ni Jose laban sa inspirasyong propetiko ng kanyang ama, gaya ng tinukoy sa katapusan ng Henesis.

Ang paghihimagsik na sinasagisagan ni Efraim ay nagsimula sa paghihimagsik ng kaniyang ama (si Jose) laban sa ama nito (si Jacob). Sa bandang huli, ito’y humantong sa paghihimagsik ng sampung hilagang lipi, na nauwi sa “pagkakalat na inilalarawan” bilang “pitong ulit” sa Levitico 26. Ang panahon ng pagkakalat ng hilagang kaharian ay nahahati sa dalawang yugto. Ang una’y nagtatapos noong taong 538, ang kasunod na yugto’y nagtatapos noong 1798, at ang lahat ay tumuturo sa mensaheng inalisan ng tatak bago magsara ang probasyon sa aklat ng Apocalipsis. Tinutukoy ng mensaheng iyon ang pangwakas na pagbagsak ng Babilonya. Sa bawat palatandaan ng propetikong kasaysayan ni Efraim, ang mga iyon ay minamarkahan ng paghihimagsik. Gaya rin ng paghihimagsik ng ikalabintatlong alagad, si Judas Iscariote. Ito ang dalawa sa mga saksi na nagpapakilala sa bilang na labintatlo bilang sagisag ng paghihimagsik. Ngunit wala isa man sa mga banal na katotohanang ito ang makikilala kung ang isang tao ay hindi nakatindig sa mga saligan ng Adventismo na itinayo sa unang katotohanang natuklasan ni Miller at sa unang katotohanang itinakwil ng Adventismo.

Ang wakas ng Aklat ng Henesis ay kaayon ng lahat ng iba pang mga linyang ating isinasaalang-alang. Sa buod:

Nang pasimula, ang makalangit na tatluhan ng Ama, ng Anak, at ng Espiritu Santo ay sumaksi sa paglalang ng mga langit at ng lupa na isinakatuparan ng Anak, na siya rin ang Salita. Ang Salita ang naging daluyan ng pakikipag-ugnayan mula sa Ama tungo sa sangkatauhan, at ang Salita lamang ang tanging daan upang makipag-ugnayan ang sangkatauhan sa Ama. Ang mensahe ng Ama ay ibinigay ng Anak sa anghel na si Gabriel, na pumalit kay Lucifer (ang tagapagdala ng liwanag) matapos ang paghihimagsik ni Lucifer sa langit. Tinatanggap ni Gabriel ang liwanag, o mensahe, at ito’y inihahatid niya sa isang propeta, na siyang banal na nilalang na itinalaga upang ipasa ang mensahe mula sa Ama patungo sa bumagsak na sambahayang nilikha. Ang mensaheng ibinigay sa propeta ay isinusulat at pagkatapos ay inihahatid sa sangkatauhan. Sa bawat hakbang ng proseso ng pakikipag-ugnayan, banal ang mensahe, at dahil dito ang mga propeta, na mga bumagsak na tao, ay nararapat na maging banal. Sa sandaling mailipat ang banal na mensahe sa mga kamay ng bumagsak na sangkatauhan, may posibilidad na hawakan ng sangkatauhan ang banal na mensahe nang may mga kamay na hindi pinabanal. Kaya nga, ang liwanag ng banal na mensahe ay nagbubunga kapwa ng liwanag at ng kadiliman. Kapag tinanggap ng mga nasa angkan ng bumagsak na tao ang mensahe, taglay nito ang gayunding kapangyarihang lumalang ng lahat ng bagay, na siyang kapangyarihang nagbibigay-aaring-ganap sa nilalang na iyon. Ang simula ng proseso ng pakikipag-ugnayan ay nagsasalarawan ng wakas ng proseso ng pakikipag-ugnayan. Kaya, kung ang mensahe ay pinakinggan, binasa, at iningatan, ang mensahe ay muling lumilikha sa bumagsak na sangkatauhan ayon sa wangis ng Anak.

Inilalarawan ni Juan ang bumagsak na sangkatauhan sa mga “huling araw” ng paghuhukom na pagsisiyasat, na makaririnig ng isang tinig sa kanilang likuran at babaling upang tanggapin ang mensaheng umaakay pabalik sa nakaraan. Ang mga tumanggap at ginawang hindi lamang bahagi ng kanilang buhay ang mensahe, kundi ito mismo ang kanilang tanging buhay, ay kaagad at doon din inaaring-ganap. Ang pag-aaring-ganap ay ang gawing banal. Kapag yaong mga bumabasa at nakikinig sa mensaheng mula sa Ama ay tumanggap dito at ginawang banal, ito’y sa pamamagitan ng kapangyarihang mapaglikha na nasa mismong mensahe. Ang kapangyarihang mapaglikha ang tumutupad sa gawaing pag-aaring-ganap sa mga tao, kapag ang mga tao’y sumasampalataya gaya ni Abraham. Itinuturo ng mensahe sa kanila na bumaling at makinig sa tinig sa likuran, na umaakay tungo sa mga dating landas, na mga katotohanang saligan. Inaakay sila ng mensahe sa buong katotohanan, at habang nilalakaran nila ang mga dating landas, sila’y naglalakad sa landas ng mga inaaring-ganap.

Ang mga inaring-ganap sa pamamagitan ng ipinahayag na mensahe ay lumalakad sa landas na sumasagisag sa liwanag na patuloy na lumiliwanag, ngunit ang gayon mismong liwanag ay lalong nagpapadilim sa landas ng masasama. Ang liwanag ay humihiwalay sa kadiliman. Ang kapangyarihang lumikha na nag-utos na magkaroon ng liwanag sa pasimula ay nagbubunga ng gayunding epekto sa sangkatauhan sa wakas gaya ng ginawa ng liwanag sa pasimula. Ang pangkat na tumatangging makinig sa tinig sa likuran, at kaya pinipiling lumakad sa madilim na landas, ay "nadadapa" sa kaniyang Salita, sapagkat sila'y nadadapa sa batong saligan, ang dating sinubok na bato. Ang tinig ay ang Alpha at Omega, at kapag narinig ng mga inaring-ganap ang mga salitang iyon at inihilig ang kanilang mga puso sa mga salitang iyon, iniingatan nila ang mga salitang iyon sa kaibuturan ng kanilang mga puso, sapagkat ang Alpha at Omega ang nagbabalik ng kanilang mga puso sa mga ama (ang nakaraan), at ang mga puso ng mga ama ay nagtuturo tungo sa wakas.

Tinitimbang, o hinahatulan, ng Diyos ang mga lumalakad sa landas ng mga matuwid, at ginagawa Niya ito sa "mga huling araw" kapag ang Kanyang mga hatol ay nasa lupain. Ang mga matuwid ay yaong naghintay sa Panginoon sa katuparan ng panahon ng pag-antala sa talinghaga ng sampung dalaga. Ang hangarin ng mga lumalakad sa landas ng dumaragdag na kaalaman ay ang higit at higit pang pagkaunawa sa pangalan ng Diyos, sa Kanyang likas. Yaong mga naghintay sa kanilang Panginoon ang siyang nagpapahayag ng panghuling babalang mensahe, sapagkat sila ang nagpapahayag ng "Sigaw sa Hatinggabi," na siyang, siyempre, unang panloob na mensahe ng Apocalipsis labing-walo na sinusundan ng ikalawang, panlabas na mensahe.

Nang bumaba ang anghel ng Pahayag 18 noong Setyembre 11, 2001, tinanggihan ng Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw ang panghuling panawagan na bumalik sa mga dating landas. Mula noon ay tumigil na itong maging sungay ng tunay na Protestantismo sa Estados Unidos. Sa puntong iyon, nagsimula ang isang proseso ng pagsubok para sa mga pumiling tanggapin ang mensahe ng malakas na tinig na iyon at kainin ito, gaya ng itinipikal ni Juan nang bumaba ang anghel ng Pahayag 10 sa pasimula ng Adventismo noong Agosto 11, 1840. Ang bansang espirituwal na tumanggap ng balabal ng tunay na Protestantismo nang tanggihan ang mensahe ng unang anghel ay sumunod pagkatapos sa mga yapak ng tumalikod na Protestantismo sa pasimula ng Adventismo.

Ang tunay na Protestanteng sungay ay ipinagkaloob noon sa mga tumanggap sa mensahe sa munting aklat na nasa kamay ng anghel sa Apocalipsis 10. Ang proseso ng pagsubok sa pasimula ng Adventismo mula 1840 hanggang 1844 ay kumakatawan sa isang proseso ng pagsubok sa katapusan ng Adventismo mula Setyembre 11, 2001 hanggang sa batas ng Linggo sa Estados Unidos. Ang unang kasaysayan mula 1840 hanggang 1844, at ang proseso ng pagsubok na nagsimula noong Setyembre 11, 2001, ay nagmamarka ng isang dispensasyonal na paglipat mula sa dating katawan ng mga mananampalataya na nagtaglay ng balabal ng Protestantismo tungo sa isang bagong katawan ng mga mananampalataya na tumatanggap ng balabal ng tunay na Protestantismo.

Mas mahalaga, sa ating pagsasaalang-alang sa landas ng mga inaring-ganap, na sa loob ng kasaysayang iyon ay may isang pagkadismaya na nagmamarka sa pasimula ng panahon ng pag-antala. Ang mga tapat ay naghihintay sa kanilang Panginoon sa panahong iyon, na nagwawakas sa pagbubukas ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Ang prosesong pagsubok na iyon sa pasimula ng Adventismo ay nagtapos nang matapos ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi noong Oktubre 22, 1844. Ang prosesong pagsubok sa wakas ay nagtatapos, para sa mga kinakatawan ni Juan, sa batas ng Linggo sa Estados Unidos. Ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi sa wakas ay magtatapos, gaya rin ng sa pasimula, at sa pasimula ng Adventismo ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay binuksan bago ang pagwawakas ng proseso ng pagsubok. Ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi sa pasimula ay ngayon binubuksan sa wakas.

Ang mga marurunong na dalagang inaaring-ganap ay nakikipagtipan sa Diyos, samantalang ang mga masasamang mangmang na dalaga ay pumapasok sa isang tipan ng kamatayan.

Dinadala ng mga inaring-matuwid sa iglesia ang banal na mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, at pagkaraan niyon ay ipinapahayag nila ang mensahe ng ikalawang tinig habang tinatawag nila ang sangkatauhan na lumabas mula sa Babilonia.

Ang mga lumalabas mula sa Babilonya at sumasanib sa mga lumalakad sa landas ng mga matuwid ay tinatanggap sa kawan sa pamamagitan ng tubig ng bautismo na kinakatawan ng pangalan ng makalangit na tatluhan. Ang mga inaaring-ganap, maging yaong kasalukuyang nakaririnig ng mensaheng ibinigay kay Juan sa Patmos, o yaong pagkatapos noon ay tinawag palabas ng Babilonya, ay pawang inaaring-ganap sa pagtanggap sa Espiritu Santo. Ang pagsasanib na iyon ng pagka-Diyos ng Espiritu Santo at ng pagkatao ng tao ay naisakatuparan, gaya ng itinanghal na huwaran nang akuin ni Cristo ang kalikasang pantao. Ang sandaang apatnapu’t apat na libo ay kinatawan sa pamamagitan ng dalawang saksi, ang labindalawang anak ni Jacob at ang labindalawang alagad. Ang masasama ay kinakatawan ng ikalabintatlong lipi at ng ikalabintatlong alagad. Ang kapwa “ikalabintatlo” sa alinmang paglalarawan ay tinawag upang maging mga saserdote sa Diyos, at ang mga tumatanggi sa tawag na iyon ay kinakatawan ni Esau, samantalang ang nakababatang kapatid niyang si Jacob ay kumakatawan sa mga tumatanggap ng tawag. Si Esau at si Jacob ay kapwa kumakatawan sa mga Seventh-day Adventist na Laodiceano sa wakas ng sanlibutan. Ang isang uri ay tumatanggap sa banal na mensaheng ipinahatid sa pamamagitan ng mga sulatin ng propeta at nagiging Israel, samantalang si Esau ay nananatili sa kaniyang pangalan.

Siyempre pa, marami pang nakapaloob sa siyam na linyang ito ng Alpha at Omega, sapagkat ito ay isang maikling pagbubuod lamang ng mga pasimula at mga wakas sa Salita ng Diyos.

Siyam na linya ng kasaysayan, na kumakatawan sa mga kasaysayang propetiko mula sa paglalang hanggang sa Ikalawang Pagparito. Ang lahat ng siyam na linyang propetiko na ito, na tumutukoy sa mga pasimula at mga wakas, ay tuwirang nakaugnay sa unang tatlong talata ng ikatlong kabanata ng Pahayag. Ipinakikilala ng tatlong talatang iyon na ang Pahayag ni Jesucristo, na naaalisan ng tatak kaagad bago magsara ang panahon ng probasyon, ay isang kapahayagan ng malikhaing kapangyarihan ng Diyos. Alin pang kapangyarihan ang makabubuo ng gayong masalimuot na hinabing magkakaugnay na patotoo mula sa iba’t ibang saksi, na nagpatotoo mula sa panahon ni Moises hanggang sa kapanahunan ni Juan na Tagapahayag?

Hubarin mo ang iyong mga sapatos, sapagkat banal na lupa ito.