In chapter eleven of Revelation, the two witnesses are lifted up to heaven as an ensign in “the same hour” that a “tenth part of the city” falls. In that hour the “second woe is past; and behold, the third woe cometh quickly.” Islam is the seventh trumpet and the third woe that comes at the “hour” of the Sunday law “earthquake.”
Sa ikalabing-isang kabanata ng Pahayag, ang dalawang saksi ay itinaas sa langit bilang isang watawat sa "gayon ding oras" na bumagsak ang "ikasampung bahagi ng lungsod." Sa oras na iyon, "Lumipas na ang ikalawang sa aba; at narito, ang ikatlong sa aba ay dumarating agad." Ang Islam ang ikapitong pakakak at ang ikatlong sa aba na darating sa "oras" ng "lindol" ng batas sa Linggo.
And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. The second woe is past; and, behold, the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded; and there were great voices in heaven, saying, The kingdoms of this world are become the kingdoms of our Lord, and of his Christ; and he shall reign for ever and ever. And the four and twenty elders, which sat before God on their seats, fell upon their faces, and worshipped God, Saying, We give thee thanks, O Lord God Almighty, which art, and wast, and art to come; because thou hast taken to thee thy great power, and hast reigned. And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. And the temple of God was opened in heaven, and there was seen in his temple the ark of his testament: and there were lightnings, and voices, and thunderings, and an earthquake, and great hail. Revelation 11:12–19.
At narinig nila ang isang malakas na tinig mula sa langit na nagsasabi sa kanila, Umakyat kayo rito. At sila’y umakyat sa langit sa isang alapaap; at pinagmasdan sila ng kanilang mga kaaway. At sa oras ding iyon ay nagkaroon ng isang malakas na lindol, at bumagsak ang ikasampung bahagi ng lungsod; at sa lindol ay napatay ang pitong libong tao; at ang nalabi ay nasindak, at nagbigay ng kaluwalhatian sa Diyos ng langit. Nakaraan na ang ikalawang kapighatian; at narito, ang ikatlong kapighatian ay dumarating na madali. At humipan ang ikapitong anghel; at nagkaroon ng malalakas na tinig sa langit, na nagsasabi, Ang mga kaharian ng sanlibutang ito ay naging sa ating Panginoon, at sa kaniyang Cristo; at siya’y maghahari magpakailanman. At ang dalawampu’t apat na matatanda, na nakaupo sa harap ng Diyos sa kanilang mga luklukan, ay nagpatirapa at sumamba sa Diyos, na nagsasabi, Pinasasalamatan ka namin, O Panginoong Diyos na Makapangyarihan sa lahat, na ngayon, at nang nakaraan, at siyang darating; sapagkat hinawakan mo ang iyong dakilang kapangyarihan, at naghari ka. At ang mga bansa ay nagalit, at dumating ang iyong poot, at ang panahon ng mga patay, upang sila’y hatulan, at upang bigyan mo ng gantimpala ang iyong mga lingkod na mga propeta, at ang mga banal, at silang natatakot sa iyong pangalan, maliliit at malalaki; at upang lipulin mo ang mga sumisira sa lupa. At nabuksan ang templo ng Diyos na nasa langit, at nakita sa kaniyang templo ang kaban ng kaniyang tipan; at nagkaroon ng mga kidlat, at mga tinig, at mga kulog, at isang lindol, at malaking granizo. Pahayag 11:12-19.
The two witnesses ascend to heaven in a cloud, which prophetically represents a group of angels. As previously cited in these articles and as found in Habakkuk’s Tables, Sister White identifies that when the individual messages represented as the first, the second and the third angel arrive into prophetic history, they are portrayed as singular angels, but the message of the Midnight Cry, is represented by many angels. The two witnesses are lifted up into heaven as they proclaim the message of the Midnight Cry by an army of angels, thus they are taken into heaven “in a cloud.”
Umaakyat ang dalawang saksi sa langit sa isang alapaap, na sa paraang propetiko ay kumakatawan sa isang pangkat ng mga anghel. Gaya ng naunang binanggit sa mga artikulong ito at gaya ring nasusumpungan sa Mga Talahanayan ni Habakuk, tinutukoy ni Kapatid na White na kapag ang mga bukod na mensaheng kinakatawan bilang unang, ikalawang, at ikatlong anghel ay pumapasok sa kasaysayang propetiko, inilalarawan ang mga ito bilang tig-iisang anghel; ngunit ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay kinakatawan ng maraming anghel. Iniaangat ang dalawang saksi tungo sa langit habang ipinahahayag nila ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi sa pamamagitan ng isang hukbo ng mga anghel; kaya’t sila’y dinadala sa langit "sa isang alapaap."
“Near the close of the second angel’s message, I saw a great light from heaven shining upon the people of God. The rays of this light seemed bright as the sun. And I heard the voices of angels crying, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’
Nang malapit na sa pagtatapos ng mensahe ng ikalawang anghel, nakita ko ang isang dakilang liwanag mula sa langit na tumatanglaw sa bayan ng Diyos. Ang mga sinag ng liwanag na ito ay tila maningning na gaya ng araw. At narinig ko ang mga tinig ng mga anghel na nagsisigaw, “Narito, dumarating ang Kasintahang Lalaki; lumabas kayo upang salubungin Siya!”
“This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.
Ito ang sigaw sa hatinggabi, na nakatalagang magbigay ng kapangyarihan sa mensahe ng ikalawang anghel. Ang mga anghel ay sinugo mula sa langit upang pukawin ang mga banal na napapanghinaan ng loob at ihanda sila para sa dakilang gawaing nasa harap nila. Ang mga pinakabihasang tao ay hindi ang mga unang tumanggap ng mensaheng ito. Ang mga anghel ay sinugo sa mga mapagkumbaba at lubos na tapat, at inatasan silang itaas ang sigaw, ‘Narito, dumarating ang Kasintahang Lalaki; lumabas kayo upang salubungin Siya!’ Ang mga pinagkatiwalaan ng sigaw ay nagmadali, at sa kapangyarihan ng Espiritu Santo ay ipinahayag ang mensahe, at pinukaw ang kanilang mga kapatid na napapanghinaan ng loob. Ang gawaing ito ay hindi nakasalalay sa karunungan at kaalaman ng mga tao, kundi sa kapangyarihan ng Diyos, at ang Kaniyang mga banal na nakarinig sa sigaw ay hindi ito napaglabanan. Ang mga pinakaespirituwal ang unang tumanggap ng mensaheng ito, at ang mga dating nanguna sa gawain ang naging pinakahuli sa pagtanggap at sa pagtulong upang palakasin ang sigaw, ‘Narito, dumarating ang Kasintahang Lalaki; lumabas kayo upang salubungin Siya!’ Early Writings, 238.
In the hour of the earthquake, which destroys a tenth part of the city, seven thousand men are slain. The earthquake is the Sunday law in the United States. A city is a kingdom in prophecy, and the United States is one tenth of the kingdom of the ten kings of Revelation 17. The United States is overthrown at the earthquake of the Sunday law and ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy, and then transcends into the premier king of the ten kings, the seventh kingdom of Bible prophecy, who will agree to give their kingdom unto the papacy who is the eighth which is of the seven.
Sa oras ng lindol, na sumisira sa ikasampung bahagi ng lungsod, pitong libong tao ang napatay. Ang lindol ay ang Batas sa Linggo sa Estados Unidos. Ang isang lungsod ay isang kaharian sa propesiya, at ang Estados Unidos ay ikasampung bahagi ng kaharian ng sampung hari ng Pahayag 17. Ang Estados Unidos ay nababagsak sa lindol ng Batas sa Linggo at tumitigil sa pagiging ikaanim na kaharian sa propesiya ng Bibliya, at pagkatapos ay nagiging pangunahing hari ng sampung hari, ang ikapitong kaharian sa propesiya ng Bibliya, na papayag na ibigay ang kanilang kaharian sa Kapapahan, na siyang ikawalo at mula sa pito.
And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:12–18.
At ang sampung sungay na iyong nakita ay sampung hari, na hindi pa tumatanggap ng kaharian; ngunit tatanggap sila ng kapangyarihan bilang mga hari sa loob ng isang oras kasama ng hayop. Sila ay may iisang kaisipan, at ibibigay nila ang kanilang kapangyarihan at lakas sa hayop. Sila'y makikidigma laban sa Kordero, at lulupigin sila ng Kordero, sapagkat siya ang Panginoon ng mga panginoon, at Hari ng mga hari; at ang mga kasama niya ay yaong mga tinawag, at mga hinirang, at mga tapat. At sinabi niya sa akin, Ang mga tubig na iyong nakita, na kinauupuan ng patutot, ay mga bayan, at mga karamihan, at mga bansa, at mga wika. At ang sampung sungay na iyong nakita sa hayop, ang mga ito'y mamuhi sa patutot, at gagawin siyang wasak at hubad, at kakanin ang kaniyang laman, at susunugin siya sa apoy. Sapagkat inilagay ng Diyos sa kanilang mga puso na tuparin ang kaniyang kalooban, at magkaisa, at ibigay ang kanilang kaharian sa hayop, hanggang sa matupad ang mga salita ng Diyos. At ang babae na iyong nakita ay ang dakilang lungsod, na naghahari sa mga hari sa lupa. Apocalipsis 17:12-18.
The ten kings of the United Nations “agree” to “give their worldwide “kingdom unto the beast.” They have “one mind,” just as they “consulted together with one consent,” in Psalms eighty- three. Ahab was the king of the ten tribes, who committed the unlawful relationship of fornication with the whore of Tyre in Isaiah twenty-three. Ahab and Jezebel’s unlawful relationship typified the unlawful relationship of Herod and Herodias in the time of Elijah, represented as John the Baptist. Herod was a representative of the Roman Empire, which in Daniel seven, the Roman Empire consists of ten horns. The ten horns were typified by Ahab’s kingdom of ten tribes, and they both provide witnesses to the ten kings of the United Nations. With Ahab and Herod representing the state in the unlawful relationships, their role was to accomplish the persecution of heretics for the whore of Tyre, who sings her songs at the end of the symbolic seventy years.
Ang sampung hari ng Nagkakaisang mga Bansa ay "sumasang-ayon" na "ibigay ang kanilang pandaigdigang kaharian sa hayop." Mayroon silang "iisang pag-iisip," gaya ng "nagsanggunian sila na may iisang pasiya," sa Mga Awit walumpu’t tatlo. Si Ahab ang hari ng sampung lipi, na nagkasala ng ipinagbabawal na pakikiapid sa patutot ng Tiro sa Isaias dalawampu’t tatlo. Ang ipinagbabawal na ugnayan nina Ahab at Jezebel ay sumagisag sa ipinagbabawal na ugnayan nina Herodes at Herodias sa panahon ni Elias, na kinakatawan bilang si Juan Bautista. Si Herodes ay kinatawan ng Imperyong Romano, na, sa Daniel pito, ang Imperyong Romano ay binubuo ng sampung sungay. Ang sampung sungay ay isinagisag ng kaharian ni Ahab na may sampung lipi, at kapwa silang sumasaksi tungkol sa sampung hari ng Nagkakaisang mga Bansa. Yamang si Ahab at si Herodes ang kumakatawan sa estado sa mga ipinagbabawal na ugnayan, ang kanilang tungkulin ay isakatuparan ang pag-uusig sa mga erehe alang-alang sa patutot ng Tiro, na umaawit ng kaniyang mga awit sa katapusan ng simbolikong pitumpung taon.
“Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.
Ang mga hari at mga pinuno at mga gobernador ay ipinataw nila sa kanilang sarili ang tatak ng antikristo, at sila’y inilarawan bilang dragon na humahayo upang makipagdigma laban sa mga banal—yaong mga tumutupad sa mga utos ng Diyos at nagtataglay ng pananampalataya ni Jesus. Mga Patotoo sa mga Ministro, 38.
At the Sunday law the earth beast ceases to reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, for it has just committed fornication with Jezebel, and then takes the leadership of the United Nations. It then forces the entire world to set up a worldwide image of the beast, as they had previously accomplished at the Sunday law in their nation.
Sa batas ng Linggo, ang halimaw na mula sa lupa ay tumitigil sa paghahari bilang ikaanim na kaharian sa propesiya ng Bibliya, sapagkat katatapos lamang nitong makiapid kay Jezebel, at pagkatapos ay kinukuha nito ang pamumuno sa Mga Nagkakaisang Bansa. Pagkatapos ay pinipilit nito ang buong sanlibutan na itatag ang isang pandaigdigang larawan ng halimaw, gaya ng nauna na nitong naisagawa noong ipinatupad ang batas ng Linggo sa sarili nitong bansa.
And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name. Revelation 13:14–17.
At nililinlang niya ang mga nananahan sa lupa sa pamamagitan ng mga himalang ipinagkaloob sa kanya na gawin sa harapan ng hayop; at sinasabi niya sa mga nananahan sa lupa na gumawa sila ng isang larawan ng hayop, yaong nasugatan ng tabak at nabuhay. At ipinagkaloob sa kanya na magbigay ng hininga sa larawan ng hayop, upang ang larawan ng hayop ay makapagsalita, at mag-utos na ang lahat ng ayaw sumamba sa larawan ng hayop ay ipapatay. At pinangyayari niyang ang lahat, maliliit at malalaki, mayaman at dukha, laya at alipin, ay tumanggap ng isang tatak sa kanilang kanang kamay, o sa kanilang mga noo; at upang walang sinuman ang makabili o makapagbenta, maliban yaong may tatak, o ang pangalan ng hayop, o ang bilang ng kanyang pangalan. Pahayag 13:14-17.
Ahab, Herod, the ten kings of the Roman Empire and the ten kings of the United Nations represent the dragon that goes to make war with the saints, for it is always Jezebel’s paramour that accomplishes the persecuting of those who Jezebel classifies as heretics.
Sina Ahab at Herodes, ang sampung hari ng Imperyong Romano, at ang sampung hari ng Nagkakaisang Bansa ay kumakatawan sa dragon na humahayo upang makipagdigma laban sa mga banal, sapagkat lagi’t lagi, ang kalaguyo ni Jezebel ang siyang nagsasakatuparan ng pag-uusig sa mga itinuturing ni Jezebel na mga erehe.
“Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.
“Kaya’t bagaman ang dragon, sa pangunahing diwa, ay kumakatawan kay Satanas, sa ikalawang diwa ito’y sagisag ng paganong Roma.” The Great Controversy, 439.
At the earthquake of the Sunday law there are “seven thousand” men that are “slain.” In Daniel eleven and verse forty-one, “many are overthrown.” Those overthrown when the Sunday law arrives, are Laodicean Seventh-day Adventists who have not prepared for the crisis. The number “seven thousand” represents the remnant of God’s people. God told Elijah, at the crisis of mount Carmel, which represents the Sunday law crisis, that there were “seven thousand in Israel” who had not bowed a knee to Baal. The apostle Paul comments on this.
Sa lindol na kaugnay ng batas sa Linggo, may "pitong libong" lalaki na "napatay." Sa Daniel labing-isa at talatang apatnapu't isa, "marami ang nangabuwal." Yaong mga nangabuwal pagdating ng batas sa Linggo ay mga Adventista ng Ikapitong Araw na Laodiceano na hindi naghanda para sa krisis. Ang bilang na "pitong libo" ay kumakatawan sa nalabi ng bayan ng Diyos. Sinabi ng Diyos kay Elias, sa krisis sa Bundok Carmel, na kumakatawan sa krisis ng batas sa Linggo, na mayroong "pitong libo sa Israel" na hindi iniluhod ang tuhod kay Baal. Nagbigay ng paliwanag ukol dito ang apostol Pablo.
I say then, Hath God cast away his people? God forbid. For I also am an Israelite, of the seed of Abraham, of the tribe of Benjamin. God hath not cast away his people which he foreknew. Wot ye not what the scripture saith of Elias? how he maketh intercession to God against Israel, saying, Lord, they have killed thy prophets, and digged down thine altars; and I am left alone, and they seek my life. But what saith the answer of God unto him? I have reserved to myself seven thousand men, who have not bowed the knee to the image of Baal. Even so then at this present time also there is a remnant according to the election of grace. Romans 11:1–5.
Sinasabi ko nga: Itinakwil ba ng Diyos ang kanyang bayan? Huwag nawang mangyari. Sapagkat ako man ay Israelita, mula sa binhi ni Abraham, sa lipi ni Benjamin. Hindi itinakwil ng Diyos ang kanyang bayang una nang nakilala niya. Hindi ba ninyo nalalaman kung ano ang sinasabi ng kasulatan tungkol kay Elias? Kung paanong dumaing siya sa Diyos laban sa Israel, na sinasabi, Panginoon, pinatay nila ang iyong mga propeta, at giniba ang iyong mga dambana; at ako na lamang ang natitira, at hinahanap nila ang aking buhay. Ngunit ano ang sagot ng Diyos sa kanya? Naglaan ako para sa aking sarili ng pitong libong lalaki, na hindi iniluhod ang tuhod sa larawan ni Baal. Gayundin, sa kasalukuyang panahon ay may nalalabi ayon sa pagkahirang ng biyaya. Roma 11:1-5.
The words “seven thousand” represent a remnant of God’s people, but the context where they are symbolically identified, must be factored in. The men overthrown at the earthquake of the Sunday law are the remnant of unfaithful Seventh-day Adventists who are there and then, taken captive by modern spiritual Babylon. In the prophetic history of ancient literal Israel, when Babylon desolated Jerusalem the second of three times, there was a remnant of “seven thousand” “mighty” men “of the land” taken captive.
Ang mga salitang "pitong libo" ay kumakatawan sa isang nalabi ng bayan ng Diyos, ngunit dapat isaalang-alang ang kontekstong kung saan sila ay kinikilala sa paraang simboliko. Ang mga lalaking ibinuwal sa lindol ng Batas ng Linggo ay ang nalabi ng mga hindi tapat na Adventista ng Ikapitong Araw na doo’t noo’y nabihag ng makabagong espirituwal na Babilonya. Sa makapropesiyang kasaysayan ng sinaunang literal na Israel, nang wasakin ng Babilonya ang Jerusalem sa ikalawa sa tatlong pagkakataon, may nalabing "pitong libo" na mga "makapangyarihan" na lalaki "ng lupain" na dinala sa pagkabihag.
And he carried away Jehoiachin to Babylon, and the king’s mother, and the king’s wives, and his officers, and the mighty of the land, those carried he into captivity from Jerusalem to Babylon. And all the men of might, even seven thousand, and craftsmen and smiths a thousand, all that were strong and apt for war, even them the king of Babylon brought captive to Babylon. And the king of Babylon made Mattaniah his father’s brother king in his stead, and changed his name to Zedekiah. 2 Kings 24:15–17.
At dinala niya sa Babilonia si Jehoiachin, pati ang ina ng hari, ang mga asawa ng hari, ang kaniyang mga opisyal, at ang mga makapangyarihan sa lupain; ang mga iyon ay dinala niyang bihag mula sa Jerusalem patungo sa Babilonia. At ang lahat ng mga lalaking makapangyarihan, maging pitong libo, at ang mga manggagawa at mga panday, isang libo, lahat ng may lakas at sanay sa digmaan, ay dinala ring bihag ng hari ng Babilonia sa Babilonia. At ang hari ng Babilonia ay ginawang hari si Mattaniah, na kapatid ng kaniyang ama, bilang kahalili niya, at pinalitan ang kaniyang pangalan ng Zedekiah. 2 Hari 24:15-17.
Once the mighty men of Jerusalem are overthrown at the earthquake of the Sunday law, “the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded.” The third woe is the seventh trumpet that the seventh angel sounds. In the “hour” of the “earthquake” of the Sunday law—Islam strikes!
Kapag ang mga makapangyarihang lalaki ng Jerusalem ay naipabagsak sa lindol ng batas ng Linggo, “ang ikatlong sa aba ay dumarating nang madali. At humipan ang ikapitong anghel.” Ang ikatlong sa aba ay ang ikapitong pakakak na hinihipan ng ikapitong anghel. Sa “oras” ng “lindol” ng batas ng Linggo—sasalakay ang Islam!
One of the primary characteristics of Islam in the first and second woes, was the historical fact that their mode of warfare was unlike the common tactics of war carried out in the history where they fulfilled their prophetic role. Their mode of warfare was to strike suddenly and unexpectedly. The word “assassin” is derived from the practices of the Islamic warriors in that period of history. Their attacks were as the Japanese Kamikazes of World War Two. The Islamic warriors expected to die when they assassinated their target. For this reason, a common practice for the warriors was to prepare for death by getting intoxicated on hashish, before their attack to help subdue the fear of death. When they struck their victims, it was sudden and unexpected, and their dependence upon hashish for the desired mental state, combined with the secret attack, formed the etymological basis of the word “assassin,” due to its connection with the word hashish.
Isa sa pangunahing katangian ng Islam sa unang at ikalawang “woe” ay ang historikal na katotohanang ang kanilang paraan ng pakikidigma ay hindi tulad ng karaniwang mga taktika ng digmaan na makikita sa kasaysayan, kung kailan tinupad nila ang kanilang propetikong papel. Ang kanilang paraan ng pakikidigma ay ang biglaan at di-inaasahang paglusob. Ang salitang “assassin” ay nag-ugat sa mga gawi ng mga mandirigmang Islamiko sa panahong iyon ng kasaysayan. Ang kanilang mga pag-atake ay gaya ng sa mga Hapong Kamikaze noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Inaasahan ng mga mandirigmang Islamiko na mamamatay sila kapag pinaslang nila ang kanilang target. Dahil dito, karaniwang gawi ng mga mandirigma ang maghanda sa kamatayan sa pamamagitan ng pagpapalango sa sarili sa hashish bago ang kanilang pag-atake, upang makatulong na mapahupa ang takot sa kamatayan. Kapag tinamaan nila ang kanilang mga biktima, ito’y biglaan at di-inaasahan; at ang kanilang pagsandig sa hashish para sa ninanais na kalagayang pang-isipan, na pinagsanib sa lihim na pag-atake, ang bumuo ng etimolohikal na saligan ng salitang “assassin,” dahil sa kaugnayan nito sa salitang hashish.
The third woe and the seventh trumpet “cometh quickly.”
Ang ikatlong kapahamakan at ang ikapitong pakakak ay “darating na madali.”
Similarly, on October 22, 1844, the messenger of the covenant came “suddenly” to His temple. Sister White defined the “suddenness” of the arrival of the messenger of the covenant, representing that His coming was “unexpected.” Therefore all four “comings” that were fulfilled on October 22, 1844 were unexpected and sudden.
Gayon din, noong Oktubre 22, 1844, ang sugo ng tipan ay "biglang" dumating sa Kaniyang templo. Binigyang-kahulugan ni Kapatid na White ang "biglaang katangian" ng pagdating ng sugo ng tipan, na ipinakikitang ang Kaniyang pagparito ay "hindi inaasahan." Samakatuwid, ang lahat ng apat na "pagparito" na natupad noong Oktubre 22, 1844 ay hindi inaasahan at biglaan.
“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.
Ang pagdating ni Cristo, bilang ating Dakilang Saserdote, sa Kabanal-banalang Dako para sa paglilinis ng santuwaryo, na ipinakikita sa Daniel 8:14; ang pagdating ng Anak ng Tao sa Matanda sa mga Araw, gaya ng iniharap sa Daniel 7:13; at ang pagdating ng Panginoon sa Kanyang templo, na ipinanghula ni Malakias, ay mga paglalarawan ng iisang pangyayari; at ito rin ay kinakatawan ng pagdating ng lalaking ikakasal sa kasalan, na inilarawan ni Cristo sa talinghaga ng sampung dalaga, sa Mateo 25. The Great Controversy, 426.
The parable of the ten virgins is repeated to the very letter, thus all four “comings” that were fulfilled on October 22, 1844, are to be fulfilled to the very letter again at the earthquake that is the Sunday law. Commenting on the parable of the virgins, Sister White adds to the witness that identifies the suddenness and unexpectedness that is symbolized at the earthquake of the Sunday law, which is the perfect fulfillment of the Midnight Cry.
Ang talinghaga ng sampung dalaga ay inuulit ayon mismo sa titik; kaya’t ang lahat ng apat na “pagparito” na natupad noong ika-22 ng Oktubre, 1844, ay muling matutupad, ayon din mismo sa titik, sa lindol na siyang batas ng Linggo. Sa pagtalakay sa talinghaga ng mga dalaga, nagdaragdag si Kapatid na White ng patotoo na nagtutukoy sa biglaan at di-inaasahan na isinasagisag sa lindol ng batas ng Linggo, na siyang ganap na katuparan ng Sigaw sa Hatinggabi.
“Character is revealed by a crisis. When the earnest voice proclaimed at midnight, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ the sleeping virgins roused from their slumbers, and it was seen who had made preparation for the event. Both parties were taken unawares, but one was prepared for the emergency, and the other was found without preparation. Character is revealed by circumstances. Emergencies bring out the true metal of character. Some sudden and unlooked-for calamity, bereavement, or crisis, some unexpected sickness or anguish, something that brings the soul face to face with death, will bring out the true inwardness of the character. It will be made manifest whether or not there is any real faith in the promises of the word of God. It will be made manifest whether or not the soul is sustained by grace, whether there is oil in the vessel with the lamp.
Ang pagkatao ay nahahayag sa panahon ng krisis. Nang ipinahayag ng isang taimtim na tinig sa hatinggabi, “Narito, dumarating ang kasintahang lalaki; magsilabas kayo upang salubungin siya,” ang mga dalagang natutulog ay nagising mula sa kanilang idlip, at nahayag kung sino ang naghanda para sa pangyayaring iyon. Kapwa panig ay nabigla, ngunit ang isa ay nakahanda sa kagipitan, at ang isa nama’y nasumpungang walang paghahanda. Ang pagkatao ay nahahayag sa pamamagitan ng mga pangyayari. Ang mga kagipitan ang naglalantad ng tunay na tibay ng pagkatao. Ang biglaang at di-inaasahang kapahamakan, pagdadalamhati dahil sa pagpanaw, o krisis, ang hindi inaasahang karamdaman o matinding pighati—anumang naglalagay sa kaluluwa sa harap-harapan ng kamatayan—ay maglalantad ng tunay na kaibuturan ng pagkatao. Mahahayag kung mayroon o wala mang tunay na pananampalataya sa mga pangako ng salita ng Diyos. Mahahayag kung ang kaluluwa ay itinataguyod ng biyaya, kung may langis sa sisidlan kasama ng lampara.
“Testing times come to all. How do we conduct ourselves under the test and proving of God? Do our lamps go out? or do we still keep them burning? Are we prepared for every emergency by our connection with Him who is full of grace and truth? The five wise virgins could not impart their character to the five foolish virgins. Character must be formed by us as individuals.” Review and Herald, October 17, 1895.
Dumarating sa lahat ang mga panahon ng pagsubok. Paano natin inihaharap ang ating sarili sa ilalim ng pagsubok at pagpapatunay ng Diyos? Nauupos ba ang ating mga lampara, o patuloy pa ba nating pinananatiling nagniningas ang mga ito? Tayo ba’y nakahanda sa bawat kagipitan sa pamamagitan ng ating ugnayan sa Kanya na puspos ng biyaya at katotohanan? Ang limang marurunong na dalaga ay hindi maipagkakaloob ang kanilang karakter sa limang mangmang na dalaga. Ang karakter ay dapat nating hubugin bilang mga indibidwal. Review and Herald, 17 Oktubre 1895.
At the earthquake of the Sunday law, the United States ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy. The remnant of seven thousand Laodicean Adventists that have not prepared for the crisis, will manifest a character prepared for the mark of the beast. Then Islam suddenly and unexpectedly arrives, for “the third woe cometh quickly” as “the seventh angel” sounds!
Sa lindol ng batas sa Linggo, ang Estados Unidos ay hihinto sa pagiging ikaanim na kaharian ng biblikal na propesiya. Ang nalabi, na pitong libong Adventistang Laodiceano na hindi naghanda para sa krisis, ay magpapamalas ng isang karakter na nakahanda para sa tatak ng hayop. Kung magkagayon, bigla at di-inaasahang darating ang Islam, sapagkat "ang ikatlong sa aba'y dumarating na madali" habang "ang ikapitong anghel" ay humihihip!
The four ‘comings’ that were all fulfilled on October 22, 1844 are then repeated. The first coming identified the opening of the judgment, in fulfillment of Daniel eight verse fourteen. It confirmed the message of the first angel that announced that the “hour” of His judgment is come. That fulfillment typifies the “hour” of the earthquake, which begins at the Sunday law, and is the “hour” when Islam brings “His judgment” upon the United States for the passage of a Sunday law.
Ang apat na 'pagdating' na lahat ay natupad noong ika-22 ng Oktubre, 1844, ay saka inuulit. Ang unang pagdating ay tumukoy sa pagbubukas ng paghatol, bilang katuparan ng Daniel 8:14. Pinagtibay nito ang mensahe ng unang anghel na naghayag na dumating na ang 'oras' ng Kaniyang paghatol. Ang katuparang iyon ay sumasagisag sa 'oras' ng lindol, na nagsisimula sa batas sa Linggo, at siyang 'oras' kung kailan nagdadala ang Islam ng 'Kaniyang paghatol' sa Estados Unidos dahil sa pagpasa ng isang batas sa Linggo.
The messenger of the covenant in Malachi chapter three, came suddenly to the temple He had raised up in forty-six years from 1798 to 1844, to enter into a covenant with the “Levites” of the Millerite history. At the earthquake of the Sunday law, the messenger of the covenant suddenly comes to enter into the temple of resurrected dead dry bones, to enter into covenant with the “Levites” of the history of the one hundred and forty-four thousand.
Ang sugo ng tipan sa ikatlong kabanata ng Malakias ay biglang dumating sa templong Kaniyang itinayo sa loob ng apatnapu’t anim na taon mula 1798 hanggang 1844, upang pumasok sa tipan kasama ang mga “Levita” ng kasaysayan ng mga Millerita. Sa lindol ng Batas ng Linggo, ang sugo ng tipan ay biglang dumarating upang pumasok sa templo ng mga tuyong buto ng mga patay na muling binuhay, upang pumasok sa tipan kasama ang mga “Levita” ng kasaysayan ng isandaang apatnapu’t apat na libo.
At the earthquake of the Sunday law the Son of man comes to the Father to receive a kingdom in fulfillment of Daniel seven verse thirteen, as He did on October 22, 1844, for at the “hour” of the earthquake there are “voices in heaven,” who proclaim, that the “kingdoms of this world are become the kingdoms of our Lord, and of his Christ; and he shall reign for ever and ever. And the four and twenty elders, which sat before God on their seats, fell upon their faces, and worshipped God, Saying, We give thee thanks, O Lord God Almighty, which art, and wast, and art to come; because thou hast taken to thee thy great power, and hast reigned.”
Sa pagyanig ng batas ng Linggo ay dumarating ang Anak ng tao sa Ama upang tumanggap ng isang kaharian, sa katuparan ng Daniel pito talatang labintatlo, gaya ng ginawa Niya noong Oktubre 22, 1844; sapagkat sa "oras" ng lindol ay may mga "tinig sa langit" na nagpapahayag na ang "mga kaharian ng sanlibutang ito ay naging mga kaharian ng ating Panginoon at ng kaniyang Cristo; at siya’y maghahari magpakailan-kailanman." At ang dalawampu’t apat na matatanda, na nakaupo sa harap ng Diyos sa kanilang mga luklukan, ay nagpatirapa at sumamba sa Diyos, na nagsasabi, "Pinasasalamatan ka namin, O Panginoong Diyos na Makapangyarihan sa lahat, na siyang ngayon, at siyang noon, at siyang darating; sapagkat kinuha mo para sa iyo ang iyong dakilang kapangyarihan, at ikaw ay naghari."
In the hour of the earthquake, when His judgment is come, and the two witnesses who have been previously resurrected from the street where they had been murdered stand up. Then, as a mighty army, they are lifted up to heaven while the remnant of seven thousand Laodicean Adventist are overthrown. The wise wheat has there and then been separated from the foolish tares. Christ then receives His kingdom and the seventh trumpet sounds, which is also the third woe, which arrives suddenly and unexpectedly, and then “the nations” are “angry, and thy wrath is come.”
Sa oras ng lindol, kung kailan dumating na ang kaniyang paghatol, at ang dalawang saksi na dati nang binuhay na maguli mula sa lansangan kung saan sila pinaslang ay tumindig. Pagkatapos, na gaya ng isang makapangyarihang hukbo, sila’y iniakyat sa langit samantalang ang nalabing pitong libong Laodiceang Adventista ay ibinuwal. Doon at noon din, ang matalinong trigo ay nahiwalay na sa hangal na panirang damo. Pagkatapos ay tinatanggap ni Cristo ang kaniyang kaharian at tumutunog ang ikapitong pakakak, na siya rin ang ikatlong sa aba, na dumarating na bigla at di-inaasahan, at kung magkagayo’y “ang mga bansa” ay “nangalit, at dumating ang iyong poot.”
The angering of the nations is the prophetic role of Islam, and it begins at the hour of the earthquake and continues until the close of human probation and the seven last plagues, which are presented by the words, “thy wrath has come.” Between the Sunday law in the United States and the close of probation, where God’s wrath is manifested in the seven last plagues—the third woe, a symbol of Islam; the seventh trumpet, a symbol of Islam; and the angering of the nations, a symbol of Islam; provides three symbolic witnesses that the message of the Midnight Cry is a fulfillment of Islam’s arrival at the Sunday law.
Ang pagpapagalit sa mga bansa ang propetikong gampanin ng Islam, at ito’y nagsisimula sa oras ng lindol at nagpapatuloy hanggang sa pagwawakas ng probasyon ng sangkatauhan at sa pitong huling salot, na inihaharap sa mga salitang, “dumating na ang iyong poot.” Sa pagitan ng batas ng Linggo sa Estados Unidos at ng pagwawakas ng probasyon—kung saan ang poot ng Diyos ay nahahayag sa pitong huling salot—ang ikatlong kasawiang-palad, isang sagisag ng Islam; ang ikapitong trompeta, isang sagisag ng Islam; at ang pagpapagalit sa mga bansa, isang sagisag ng Islam; ay nagbibigay ng tatlong simbolikong saksi na ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay isang katuparan ng pagdating ng Islam sa batas ng Linggo.
As with the Millerite movement at the beginning, the Midnight Cry message was a correction of a failed prediction. In the Millerite history it was a failure of the event that was predicted to take place. In Millerite history at the beginning, the Philadelphians presented their failed prediction, because God held His hand over a mistake in the 1843 chart.
Gaya ng sa kilusang Milerita noong pasimula, ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay isang pagtutuwid sa isang nabigong prediksyon. Sa kasaysayang Milerita, ang nabigo ay ang mismong pangyayaring hinulaan na maganap. Sa pasimula ng kasaysayang Milerita, inilahad ng mga taga-Filadelfia ang kanilang nabigong prediksyon, sapagkat tinakpan ng Diyos ng Kanyang kamay ang isang pagkakamali sa tsart ng 1843.
In the Laodicean movement at the end of Future for America, God never held His hand over the mistake. It was human hands that covered the truth that time was to be no longer used in prophetic application. Human hands represent human works.
Sa kilusang Laodiceano sa katapusan ng Future for America, hindi kailanman tinakpan ng Diyos ang pagkakamali gamit ang Kanyang kamay. Ang katotohanang ang panahon ay hindi na dapat gamitin sa aplikasyong propetiko ay tinakpan ng mga kamay ng tao. Ang mga kamay ng tao ay kumakatawan sa mga gawang pantao.
In the ending movement of the one hundred and forty-four thousand, the error of applying time was sin, for the application of prophetic time was to be no longer used. The sinful application of time was typified by Moses disregarding God’s command to circumcise his son, and it was typified by Uzzah disregarding God’s command that only the priests could handle the ark. It was not the Lord’s will for either of those sinful actions or inactions to be accomplished by God’s people. Sin has only one definition and it is the transgression of the law. Moses transgressed God’s law of circumcision, Uzzah transgressed God’s law of the sanctuary and this movement transgressed God’s prophetic law. Ancient Israel was made the depositaries of God’s law and the Advent movement in its beginning and end were also made the depositaries of God’s prophetic truths.
Sa pangwakas na kilusan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, ang pagkakamali ng paglalapat ng panahon ay kasalanan, sapagkat ang paglalapat ng makahulang panahon ay hindi na dapat ipinatutupad. Ang makasalanang paglalapat ng panahon ay isinagisag sa pamamagitan ni Moises na nagwawalang-bahala sa utos ng Diyos na tuliin ang kaniyang anak, at isinagisag din sa pamamagitan ni Uzzah na nagwawalang-bahala sa utos ng Diyos na ang mga saserdote lamang ang maaaring humawak sa kaban. Hindi kalooban ng Panginoon na alinman sa mga makasalanang pagkilos o hindi pagkilos na iyon ay magawa ng bayan ng Diyos. Ang kasalanan ay may iisang kahulugan lamang, at ito ay ang pagsalangsang sa kautusan. Si Moises ay sumalangsang sa kautusan ng Diyos tungkol sa pagtutuli, si Uzzah ay sumalangsang sa kautusan ng Diyos hinggil sa santuwaryo, at ang kilusang ito ay sumalangsang sa makahulang kautusan ng Diyos. Ang sinaunang Israel ay ginawang mga tagapag-ingat ng kautusan ng Diyos, at ang Kilusang Adbentista sa pasimula at sa wakas nito ay ginawang mga tagapag-ingat din ng mga makahulang katotohanan ng Diyos.
In her distress, Zipporah immediately accomplished the act of circumcising their son herself, thus representing the repentance those who were involved in this movement were to immediately manifest for the sinful inaction of allowing the application of time to be associated with the message. David likewise manifests severe repentance for Uzzah’s action. For the movement to argue that the application of time in the prediction of July 18, 2020 was in some way correct, that somehow that it was God’s will, is to argue that Moses and Zipporah didn’t truly need to uphold God’s explicit commands, and that God did not really care whether Uzzah touched the ark. July 18, 2020 was a false prediction, and the element that was false was the element of time.
Sa kanyang pagkabagabag, isinagawa mismo ni Zipporah ang pagtutuli sa kanilang anak, at sa gayon ay kumakatawan sa pagsisising dapat na agad ipamalas ng mga nasangkot sa kilusang ito dahil sa makasalanang pagpapabaya sa pagpapahintulot na maiugnay sa mensahe ang paglalapat ng panahon. Gayundin, ipinamalas ni David ang matinding pagsisisi dahil sa ginawa ni Uzzah. Para sa kilusan na igiit na ang paglalapat ng panahon sa hulang para sa Hulyo 18, 2020 ay sa paanuman ay wasto, na sa paanuman iyon ay kalooban ng Diyos, ay ang paggiit na hindi tunay na kailangang panindigan nina Moises at Zipporah ang tahasang mga utos ng Diyos, at na hindi talaga alintana sa Diyos kung hinawakan ni Uzzah ang kaban. Ang Hulyo 18, 2020 ay isang huwad na hula, at ang elementong huwad ay ang elemento ng panahon.
These truths will be explored further in the next article.
Ang mga katotohanang ito ay higit pang susuriin sa susunod na artikulo.
“The Lord has shown me that the message of the third angel must go, and be proclaimed to the scattered children of the Lord, and that it should not be hung on time; for time never will be a test again. I saw that some were getting a false excitement arising from preaching time; that the third angel’s message was stronger than time can be. I saw that this message can stand on its own foundation, and that it needs not time to strengthen it, and that it will go in mighty power, and do its work, and will be cut short in righteousness.” Experience and Views, 48.
Ipinakita sa akin ng Panginoon na ang mensahe ng ikatlong anghel ay dapat humayo at ipangaral sa mga nangalat na anak ng Panginoon, at na ito’y hindi dapat ibatay sa panahon; sapagkat ang panahon ay hindi na muling magiging isang pagsubok. Nakita ko na may ilan na nagkakaroon ng huwad na kasiglahan na nagmumula sa pangangaral tungkol sa panahon; na ang mensahe ng ikatlong anghel ay higit na makapangyarihan kaysa sa panahon. Nakita ko na ang mensaheng ito ay makatatayo sa sarili nitong saligan, at hindi nito kailangan ang panahon upang patibayin ito, at na ito’y hahayo sa makapangyarihang lakas, at gagawin ang kanyang gawain, at paiikliin sa katuwiran. Experience and Views, 48.