It has been shown that the history of August 11, 1840 until October 22, 1844 is the history represented by the seven thunders which were sealed up until just before the close of probation. In this article I will begin by reviewing some of what we have identified about the symbolism of the seven thunders. We are using historical lines upon historical lines to present these truths. There are four prophetic waymarks from August 11, 1840 until and including October 22, 1844; the empowerment of the first angel’s message, the first disappointment, the Midnight Cry and the Great Disappointment.

Naipakita na ang kasaysayan mula Agosto 11, 1840 hanggang Oktubre 22, 1844 ay ang kasaysayang kinakatawan ng pitong kulog, na tinatakan hanggang bago pa man magwakas ang panahon ng probasyon. Sa artikulong ito, sisimulan ko sa pagrepaso ng ilan sa ating natukoy hinggil sa simbolismo ng pitong kulog. Gumagamit tayo ng mga linya ng kasaysayan, linya sa ibabaw ng linya, upang iharap ang mga katotohanang ito. May apat na palatandaang propetiko mula Agosto 11, 1840 hanggang sa, kabilang ang, Oktubre 22, 1844: ang pagpapalakas sa mensahe ng unang anghel, ang unang pagkabigo, ang Hiyaw sa Hatinggabi, at ang Dakilang Pagkabigo.

August 11, 1840 was typified by Moses at the burning bush. The first disappointment in the spring of 1844 was typified by the wife of Moses, Zipporah when she sorrowfully and fearfully circumcised their son. The Midnight Cry that began at the Exeter camp meeting from August 12–17 was typified by the arrival of Moses in Egypt and his initial warning about the death of Egypt’s firstborn. The Great Disappointment of October 22, 1844 was typified by the Hebrews at the Red Sea.

Ang Agosto 11, 1840 ay isinagisag ng karanasan ni Moises sa nagliliyab na palumpong. Ang unang pagkakadismaya noong tagsibol ng 1844 ay isinagisag ng asawa ni Moises na si Zipporah, nang sa dalamhati at takot ay tinuli niya ang kanilang anak. Ang Sigaw sa Hatinggabi na nagsimula sa camp meeting sa Exeter noong Agosto 12–17 ay isinagisag ng pagdating ni Moises sa Ehipto at ng kanyang paunang babala hinggil sa kamatayan ng mga panganay ng Ehipto. Ang Dakilang Pagkakadismaya noong Oktubre 22, 1844 ay isinagisag ng mga Hebreo sa Dagat na Pula.

In the time of King David August 11, 1840 was typified by the Philistines returning the ark of God. The first disappointment in the spring of 1844 was typified by Uzzah touching the ark of God. The Midnight Cry that began at the Exeter camp meeting from August 12–17 was typified by David bringing the ark into Jerusalem. The Great Disappointment of October 22, 1844 was typified by David’s wife Michal as she despised David for entering Jerusalem with the ark.

Sa kapanahunan ni Haring David, ang Agosto 11, 1840 ay itinipo sa pamamagitan ng pagbalik ng kaban ng Diyos na ibinalik ng mga Filisteo. Ang unang pagkadismaya noong tagsibol ng 1844 ay itinipo sa pamamagitan ng paghipo ni Uzzah sa kaban ng Diyos. Ang Hiyaw sa Hatinggabi na nagsimula sa miting sa kampo sa Exeter noong Agosto 12–17 ay itinipo sa pamamagitan ng pagdadala ni David ng kaban sa Jerusalem. Ang Dakilang Pagkadismaya noong Oktubre 22, 1844 ay itinipo sa pamamagitan ng asawa ni David na si Michal, nang hinamak ng asawa ni David na si Michal si David dahil sa pagpasok ni David sa Jerusalem na dala ang kaban.

August 11, 1840 was typified by the baptism of Christ. The first disappointment in the spring of 1844 was typified by the disappointment of Lazarus’ death. The Midnight Cry that began at the Exeter camp meeting from August 12–17 was typified by the Triumphal Entry of Christ into Jerusalem. The Great Disappointment of October 22, 1844 was typified by the disappointment of the cross.

Ang Agosto 11, 1840 ay inilarawan nang pauna ng bautismo ni Cristo. Ang unang pagkadismaya noong tagsibol ng 1844 ay inilarawan nang pauna ng pagkadismaya sa pagkamatay ni Lazaro. Ang Sigaw sa Hatinggabi, na nagsimula sa camp meeting sa Exeter noong Agosto 12–17, ay inilarawan nang pauna ng Maringal na Pagpasok ni Cristo sa Jerusalem. Ang Dakilang Pagkadismaya noong Oktubre 22, 1844 ay inilarawan nang pauna ng pagkadismaya sa krus.

We have pointed out that these four waymarks, represent only a partial segment of the complete structure of every reformatory movement. We are identifying the four waymarks as witnesses of the history that began on September 11, 2001. One of the prophetic characteristics of each of the four lines, is that the waymarks in each line possess the same theme.

Ipinakita natin na ang apat na panandang-daan na ito ay kumakatawan lamang sa isang bahagyang bahagi ng kabuuang balangkas ng bawat kilusang repormatibo. Tinutukoy natin ang apat na panandang-daan bilang mga saksi ng kasaysayang nagsimula noong Setyembre 11, 2001. Isa sa mga propetikong katangian ng bawat isa sa apat na linya ay na ang mga panandang-daan sa bawat linya ay may iisang tema.

For Moses, all four of the waymarks addressed God’s work of entering into a covenant with a chosen people in fulfillment with the prophecy of Abraham. With King David’s reform line all four of the waymarks were associated with the ark of God. In Christ’s line all four of the waymarks were associated with death and resurrection.

Para kay Moises, lahat ng apat na palatandaan ay tumutukoy sa gawa ng Diyos ng pakikipagtipan sa isang piniling bayan, bilang katuparan ng propesiya ni Abraham. Sa linya ng reporma ni Haring David, ang apat na palatandaan ay pawang nauugnay sa kaban ng Diyos. Sa linya ni Cristo, ang apat na palatandaan ay pawang nauugnay sa kamatayan at muling pagkabuhay.

August 11, 1840 was a confirmation of the day for a year principle. The first disappointment in the spring of 1844 was caused by a failed application of the day for a year principle. Samuel Snow’s message of the Midnight Cry was the correction and a perfection of the failed application of the day for a year principle. The corrected message was based upon the day for a year principle and was fulfilled on October 22, 1844. All four waymarks are identifying the day for a year principle.

Ang Agosto 11, 1840 ay isang pagpapatibay ng prinsipyong araw-para-sa-taon. Ang unang pagkadismaya noong tagsibol ng 1844 ay sanhi ng nabigong paglalapat ng prinsipyong araw-para-sa-taon. Ang mensahe ni Samuel Snow ng Sigaw sa Hatinggabi ay siyang pagwawasto at pagdadala sa kasakdalan ng nabigong paglalapat ng prinsipyong araw-para-sa-taon. Ang naituwid na mensahe ay nakabatay sa prinsipyong araw-para-sa-taon at natupad noong Oktubre 22, 1844. Ang apat na panandang-daan ay pawang nagpapakilala sa prinsipyong araw-para-sa-taon.

Sister White informs us the seven thunders represent the events that transpired during the first and second angels’ messages; but she teaches that the seven thunders also represent “future events that will be disclosed in their order.” The seven thunders represent four prophetic events that began on August 11, 1840 and ended on October 22, 1844 and those four waymarks will be repeated in our history in the same order.

Ipinababatid sa atin ni Sister White na ang pitong kulog ay kumakatawan sa mga pangyayaring naganap sa panahon ng unang at ikalawang mensahe ng mga anghel; ngunit itinuturo rin niya na ang pitong kulog ay kumakatawan sa “mga pangyayaring darating na mahahayag ayon sa kanilang pagkakasunud-sunod.” Ang pitong kulog ay kumakatawan sa apat na pangyayaring propetiko na nagsimula noong ika-11 ng Agosto, 1840 at nagtapos noong ika-22 ng Oktubre, 1844, at ang apat na panandang-daan na iyon ay mauulit sa ating kasaysayan sa gayunding pagkakasunud-sunod.

September 11, 2001 was typified by August 11, 1840 and both of those dates are connected with Islam, thus tying the beginning of Adventism together with the end of Adventism. Both August 11, 1840 and September 11, 2001 were a confirmation of the primary prophetic rule of their respective histories.

Ang Setyembre 11, 2001 ay tinipuhan ng Agosto 11, 1840, at kapuwa ang mga petsang iyon ay may kaugnayan sa Islam, sa gayon ay pinagdurugtong ang pasimula ng Adbentismo at ang wakas ng Adbentismo. Kapuwa ang Agosto 11, 1840 at ang Setyembre 11, 2001 ay naging pagpapatunay ng pangunahing panuntunang propetiko sa kani-kanilang kasaysayan.

On September 11, 2001, the angel of Revelation eighteen descended and on August 11, 1840 the angel of Revelation ten descended. The first disappointment of Future for America was a failed prediction concerning Islam on July 18, 2020. The message that is unsealed, as was the Midnight Cry at Exeter in the summer of 1844, is a correction of the failed prediction that had been previously given. For the Millerites the correction was in relation to the previously failed application of the day for a year principle identifying 1843 as the time of the Lord’s return. Today the correction which is represented by the Millerite Midnight Cry message must be a waymark that represents Islam, as the previous two waymarks were. The correction typified by the work of Samuel Snow was not to disregard the previous failed prediction, but to fine tune the prediction that had previously failed.

Noong ika-11 ng Setyembre, 2001, bumaba ang anghel ng Apocalipsis 18, at noong ika-11 ng Agosto, 1840, bumaba ang anghel ng Apocalipsis 10. Ang unang pagkakadismaya ng Future for America ay isang nabigong hula hinggil sa Islam noong ika-18 ng Hulyo, 2020. Ang mensaheng inalisan ng tatak, gaya ng Sigaw sa Hatinggabi sa Exeter noong tag-araw ng 1844, ay isang pagwawasto sa nabigong hulang nauna nang ibinigay. Para sa mga Millerita, ang pagwawasto ay may kinalaman sa naunang nabigong aplikasyon ng prinsipyong araw-para-sa-isang-taon na tumutukoy sa 1843 bilang panahon ng pagbabalik ng Panginoon. Ngayon, ang pagwawasto na kinakatawan ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ng mga Millerita ay dapat maging isang palatandaan na kumakatawan sa Islam, gaya ng naunang dalawang palatandaan na kapwa kumakatawan sa Islam. Ang pagwawastong inilalarawan ng gawain ni Samuel Snow ay hindi upang ipagwalang-bahala ang naunang nabigong hula, kundi upang pinuhin ang hulang nauna nang nabigo.

“The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844.” Early Writings, 247.

Nakita ng mga nadismaya sa Banal na Kasulatan na sila ay nasa panahon ng pagkaantala, at na kailangan nilang matiyagang hintayin ang katuparan ng pangitain. Ang gayunding katibayan na nag-akay sa kanila na hintayin ang kanilang Panginoon noong 1843 ay siya ring nag-akay sa kanila na asahan Siya noong 1844. Early Writings, 247.

Today the message that is typified by the message that came out of the Exeter camp meeting will be a perfection of the previously failed prediction. The Great Disappointment of Millerite history represents a great disappointment that takes place at the Sunday law, but it will be in the context of a prediction about Islam. Samuel Snow’s message was an identification of the exact date. It was the right date, but the wrong event. The message today represented by Snow’s message will be a message of Islam that is the perfection of the message that failed at the first disappointment of July 18, 2020.

Sa kasalukuyan, ang mensaheng sinasagisag ng mensaheng nagmula sa Exeter Camp Meeting ay magiging kasakdalan ng nauna nang nabigong hula. Ang Great Disappointment sa kasaysayan ng mga Millerite ay kumakatawan sa isang dakilang pagkabigo na nagaganap sa panahon ng batas sa Linggo, ngunit ito’y nasa konteksto ng isang hula hinggil sa Islam. Ang mensahe ni Samuel Snow ay isang pagtukoy sa eksaktong petsa. Tamang petsa iyon, ngunit maling pangyayari. Ang mensahe sa kasalukuyan na kinakatawan ng mensahe ni Snow ay magiging isang mensahe tungkol sa Islam na siyang kasakdalan ng mensaheng nabigo sa unang pagkabigo noong Hulyo 18, 2020.

There are no times or dates involved now, for since October 22, 1844 time setting is no longer to be a part of God’s prophetic message.

Wala nang tinutukoy na mga takdang panahon o petsa sa kasalukuyan, sapagkat mula noong Oktubre 22, 1844, ang pagtatakda ng panahon ay hindi na dapat maging bahagi ng makahulang mensahe ng Diyos.

“The Lord has shown me that the message of the third angel must go, and be proclaimed to the scattered children of the Lord, and that it should not be hung on time; for time never will be a test again. I saw that some were getting a false excitement arising from preaching time; that the third angel’s message was stronger than time can be. I saw that this message can stand on its own foundation, and that it needs not time to strengthen it, and that it will go in mighty power, and do its work, and will be cut short in righteousness.” Experience and Views, 48, 49.

Ipinakita sa akin ng Panginoon na ang mensahe ng ikatlong anghel ay dapat humayo, at ipahayag sa mga anak ng Panginoon na nangalat, at na hindi ito dapat itali sa panahon; sapagkat ang panahon ay hindi na muling magiging isang pagsubok. Nakita ko na may ilang nagkakamit ng huwad na kasiglahan na nagmumula sa pangangaral tungkol sa panahon; na ang mensahe ng ikatlong anghel ay higit na makapangyarihan kaysa sa panahon. Nakita ko na ang mensaheng ito ay makatatayo sa sarili nitong saligan, at na hindi nito kailangan ang panahon upang palakasin ito, at na ito ay hahayo na may makapangyarihang lakas, at gagawin ang kanyang gawain, at paiikliin sa katuwiran. Experience and Views, 48, 49.

The fourth waymark of our history must be the Sunday law, for the sacred histories of all the reform lines added together line upon line, in conjunction with the inspired commentary of those histories through the Spirit of Prophecy are conclusive that the Sunday law is the fourth waymark after the mighty angel descends in our history. The fourth waymark in the history of the seven thunders that are “future events that will be disclosed in their order” must be connected with Islam, based upon the fact that the same theme always exists in the same four waymarks in every reformatory movement.

Ang ikaapat na panandang-daan ng ating kasaysayan ay kinakailangang ang batas sa Linggo, sapagkat ang mga banal na kasaysayan ng lahat ng mga linya ng reporma, na pinagsama-sama, linya sa ibabaw ng linya, kasama ang inspiradong komentaryo sa mga kasaysayang iyon sa pamamagitan ng Espiritu ng Propesiya, ay mapagpasyang nagpapatunay na ang batas sa Linggo ang ikaapat na panandang-daan matapos bumaba ang makapangyarihang anghel sa ating kasaysayan. Ang ikaapat na panandang-daan sa kasaysayan ng pitong kulog, na “mga pangyayari sa hinaharap na ihahayag ayon sa kanilang pagkakasunod-sunod,” ay kinakailangang maiugnay sa Islam, batay sa katunayang ang gayunding paksa ay laging umiiral sa gayunding apat na panandang-daan sa bawat kilusang repormatibo.

Islam will be part of the prophetic events at the Sunday law for a second reason. Jesus, the Lion of the tribe of Judah has specifically taken the history of these four events and defined them as a symbol unto themselves. That symbol is the seven thunders. There are other waymarks in every reformatory movement that exist both before and after the four waymarks that the Lion of the tribe of Judah specifies as the seven thunders. As a symbol unto themselves, the first waymark of the symbolic history containing these four waymarks represented the attack by Islam on the United States on September 11, 2001. The fact that Alpha and Omega identify the end with the beginning, establishes Islam at the Sunday law, for the first of those four waymarks was the attack of Islam on September 11, 2001, therefore the fourth and last waymark must also be an attack by Islam against the United States.

Magiging bahagi ang Islam ng mga kaganapang propetiko sa batas ng Linggo dahil sa ikalawang dahilan. Si Jesus, ang Leon mula sa lipi ni Juda, ay tahasang kinuha ang kasaysayan ng apat na kaganapang ito at itinakda iyon bilang isang sagisag sa sarili nito. Ang sagisag na iyon ay ang pitong kulog. Mayroon pang ibang mga pananda sa bawat kilusang repormatibo na umiiral bago at pagkatapos ng apat na panandang tinutukoy ng Leon mula sa lipi ni Juda bilang ang pitong kulog. Bilang isang sagisag sa sarili nito, ang unang pananda ng simbolikong kasaysayan na naglalaman ng apat na panandang ito ay kumakatawan sa pag-atake ng Islam sa Estados Unidos noong Setyembre 11, 2001. Ang katunayang ang Alfa at Omega ay itinutulad ang wakas sa pasimula ay nagtatatag ng Islam sa batas ng Linggo, sapagkat ang una sa apat na panandang iyon ay ang pag-atake ng Islam noong Setyembre 11, 2001; kaya nga ang ikaapat at huling pananda ay dapat ding maging isang pag-atake ng Islam laban sa Estados Unidos.

It might very well be that the Sunday law is another attack by Islam on New York City, and that would answer as an end that is identified by the beginning, but at minimum it will be an attack by Islam as was the prediction of July 18, 2020.

Lubhang malamang na ang batas sa Araw ng Linggo ay isa pang pag-atake ng Islam sa Lungsod ng New York, at iyon ay tutugma bilang isang wakas na natutukoy sa pamamagitan ng pasimula, ngunit hindi bababa rito, ito ay magiging isang pag-atake ng Islam gaya ng hulang noong Hulyo 18, 2020.

We have also pointed out that the Alpha and Omega hid a history within those four histories. In fact, that hidden internal history is a primary revelation that is now being brought out in conjunction with the command to “seal not the sayings of the prophecy of the book of Revelation.” That hidden internal history is recognized when we see within the four waymarks that are represented by the seven thunders that there is a period within the four waymarks that begins with a disappointment and ends with a disappointment. From the arrival of the second angel until the arrival of the third in Millerite history is a specific history that represents a symbol unto itself. It begins with an angel’s message that must be eaten, thus marking the tarrying time in the parable of the ten virgins. It then identifies the Midnight Cry which is also a message that must be eaten and then leads to the arrival of the third message that must be eaten.

Itinuro rin natin na ang Alpha at Omega ay nagkubli ng isang kasaysayan sa loob ng apat na kasaysayang iyon. Sa katunayan, ang nakatagong panloob na kasaysayang iyon ay isang pangunahing kapahayagan na ngayo’y inilalantad kaugnay ng utos na “huwag tatakan ang mga pananalita ng propesiya ng aklat ng Pahayag.” Ang nakatagong panloob na kasaysayang iyon ay nakikilala kapag nakikita natin na sa loob ng apat na panandang-daan, na kinakatawan ng pitong kulog, ay may isang yugto na nagsisimula sa isang pagkabigo at nagwawakas sa isang pagkabigo. Mula sa pagdating ng ikalawang anghel hanggang sa pagdating ng ikatlo sa kasaysayang Millerita ay isang natatanging kasaysayan na isang sagisag din sa kaniyang sarili. Nagsisimula ito sa isang mensahe ng anghel na dapat kainin, kaya’t minamarkahan ang panahong paghihintay sa talinhaga ng sampung dalaga. Pagkatapos ay tinutukoy nito ang Sigaw sa Hatinggabi, na isa ring mensaheng dapat kainin, at humahantong sa pagdating ng ikatlong mensaheng dapat kainin.

The hidden internal line within the line of the seven thunders is confirmed prophetically not only by the beginning representing a disappointment, and an angel’s arrival and a message to eat, that is then repeated at the great disappointment, but it is also confirmed by the “truth.”

Ang nakatagong panloob na linya sa loob ng linya ng pitong kulog ay pinagtitibay sa makahulang paraan, hindi lamang sa pamamagitan ng pasimula na kumakatawan sa isang pagkabigo, at ng pagdating ng isang anghel at ng isang mensahe upang kainin, na pagkatapos ay inuulit sa dakilang pagkabigo, kundi pinagtitibay din ito ng "katotohanan".

The Hebrew word “‘ĕmeṯ” that is translated as “truth” in the Old Testament was created by the wonderful linguist by using the first letter of the Hebrew alphabet, followed by the thirteenth letter of the alphabet and then ending with the last letter of the alphabet to form the word translated as truth. We have shown that those letters represent the principle of the rule of first mention, the principle that identifies the end from the beginning. The first letter is the letter “alpha”. The middle letter is the thirteenth letter of the Hebrew alphabet and represents rebellion. The last letter is the last, the end, the omega. We have shown that these three letters represent the three steps of the everlasting gospel as confirmed by several prophetic lines.

Ang salitang Hebreo na "'ĕmeṯ" na isinasalin bilang "katotohanan" sa Lumang Tipan ay nilikha ng kahanga-hangang dalubwika sa pamamagitan ng paggamit ng unang titik ng alpabetong Hebreo, kasunod ang ikalabintatlong titik ng alpabeto, at pagkatapos ay nagtatapos sa huling titik ng alpabeto upang mabuo ang salitang isinasalin bilang katotohanan. Naipakita natin na ang mga titik na iyon ay kumakatawan sa prinsipyo ng tuntunin ng unang pagbanggit, ang prinsipyong tumutukoy sa wakas mula sa simula. Ang unang titik ay ang titik "alpha". Ang gitnang titik ay ang ikalabintatlong titik ng alpabetong Hebreo at kumakatawan sa paghihimagsik. Ang huling titik ay ang pinakahuli, ang wakas, ang "omega". Naipakita natin na ang tatlong titik na ito ay kumakatawan sa tatlong hakbang ng walang-hanggang Ebanghelyo, gaya ng pinagtitibay ng ilang linyang propetiko.

Those three letter’s meanings correspond to the meaning of each of the three angels’ messages. Those three letter’s meanings correspond to the purification process of the wise and wicked in Daniel twelve verse ten who are purified, made white and tried. The three Hebrew letters that were brought together to create the word “truth,” possess the signature of Alpha and Omega and the three steps which they identify in the first angel’s message, is called the everlasting gospel. The three steps represented by those letters also represent the work of the Holy Spirit as set forth in John sixteen.

Ang mga kahulugan ng tatlong titik na iyon ay tumutugma sa kahulugan ng bawat isa sa tatlong mensahe ng tatlong anghel. Ang mga kahulugan ng tatlong titik na iyon ay tumutugma rin sa proseso ng paglilinis ng mga marurunong at ng mga masasama sa Daniel labindalawa talatang sampu, na nililinis, pinaputi, at sinusubok. Ang tatlong titik na Hebreo na pinagsama upang mabuo ang salitang "katotohanan" ay nagtataglay ng lagda ng Alfa at Omega; at ang tatlong hakbang na kanilang tinutukoy sa mensahe ng unang anghel ay tinatawag na walang hanggang ebanghelyo. Ang tatlong hakbang na kinakatawan ng mga titik na iyon ay kumakatawan din sa gawain ng Espiritu Santo gaya ng inilahad sa Juan labing-anim.

And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. John 16:8–11.

At pagdating niya, kanyang susumbatan ang sanlibutan tungkol sa kasalanan, at tungkol sa katuwiran, at tungkol sa paghatol: Tungkol sa kasalanan, sapagkat hindi sila sumasampalataya sa akin; Tungkol sa katuwiran, sapagkat ako’y paroroon sa aking Ama, at hindi na ninyo ako makikita; Tungkol sa paghatol, sapagkat ang prinsipe ng sanlibutang ito ay nahatulan. Juan 16:8-11.

The first disappointment is represented as sin, as illustrated by Moses, Uzzah, Mary and Martha, and the Millerites for as John sixteen describes the work of the Holy Spirit in convicting of “sin;” it was because “they believe not.” Each of the symbols we just cited represent the first disappointment, and each of their histories testify that the disappointment was caused by the sin of not believing something that had been previously revealed to them. The first step is the conviction of sin. The first step is the first letter of the Hebrew alphabet.

Ang unang pagkadismaya ay inilalarawan bilang kasalanan, gaya ng makikita kina Moises, Uzzah, Maria at Marta, at sa mga Millerita; sapagkat, gaya ng inilalarawan ng Juan labing-anim ang gawain ng Espiritu Santo sa pagsusumbat tungkol sa “kasalanan,” ito ay sapagkat “hindi sila sumasampalataya.” Bawat isa sa mga simbolong ating binanggit ay kumakatawan sa unang pagkadismaya, at bawat isa sa kanilang mga kasaysayan ay nagpapatotoo na ang pagkadismaya ay idinulot ng kasalanan ng hindi paniniwala sa isang bagay na naipahayag na sa kanila noon pa. Ang unang hakbang ay ang pagkakumbinsi tungkol sa kasalanan. Ang unang hakbang ay ang unang titik ng alpabetong Hebreo.

The second waymark of the hidden history is righteousness, which is where the manifestation of the power of God is manifested in the righteousness of those carrying the Midnight Cry message. They manifest God’s righteousness at the conclusion of the tarrying time, for John sixteen says Christ went to his Father and they saw Christ no more. Christ had tarried in advance of the manifestation of righteousness. With the Millerites, when Christ removed His hand, the mistake was recognized. Then the content of the corrected message produced two classes of worshippers. One class manifested righteousness, for they had oil, and the other class manifested the rebellion represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet.

Ang ikalawang palatandaan ng nakatagong kasaysayan ay ang katuwiran; dito nahahayag ang kapangyarihan ng Diyos sa katuwiran ng mga tagapagdala ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Ipinakikita nila ang katuwiran ng Diyos sa katapusan ng panahong paghihintay, sapagkat sinasabi ng Juan labing-anim na si Cristo ay pumaroon sa Kaniyang Ama at hindi na nila nakita si Cristo. Si Cristo ay nagluwat muna bago maipahayag ang katuwiran. Sa mga Millerita, nang alisin ni Cristo ang Kaniyang kamay, nakilala ang kamalian. Pagkatapos, ang nilalaman ng naitamang mensahe ay nagbunga ng dalawang uri ng mga sumasamba. Ang isang uri ay naghayag ng katuwiran, sapagkat sila’y may langis, at ang isa nama’y naghayag ng paghihimagsik na kinakatawan ng ikalabintatlong titik ng alpabetong Hebreo.

“The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

Ang mga pinahiran na nakatayo sa piling ng Panginoon ng buong lupa ay taglay ang posisyong minsang ibinigay kay Satanas bilang kerubing tumatakip. Sa pamamagitan ng mga banal na nilalang na nakapalibot sa Kanyang trono, pinananatili ng Panginoon ang walang patid na pakikipag-ugnayan sa mga nananahan sa lupa. Ang gintong langis ay kumakatawan sa biyayang sa pamamagitan nito ay pinananatili ng Diyos na may walang patid na tustos ang mga ilawan ng mga mananampalataya, upang hindi magkurap at mapawi. Kung hindi ibinubuhos mula sa langit ang banal na langis na ito sa pamamagitan ng mga mensahe ng Espiritu ng Diyos, ang mga kapangyarihan ng kasamaan ay magtatamo ng ganap na pamamahala sa mga tao.

“God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

Nalalapastangan ang Diyos kapag hindi natin tinatanggap ang mga mensaheng ipinadadala niya sa atin. Sa gayo’y tinatanggihan natin ang ginintuang langis na ibig niyang ibuhos sa ating mga kaluluwa upang maipaabot sa mga nasa kadiliman. Kapag dumating ang tawag, “Narito, dumarating ang kasintahang-lalaki; magsilabas kayo upang salubungin siya,” ang mga hindi tumanggap ng banal na langis, na hindi pinagyaman ang biyaya ni Cristo sa kanilang mga puso, ay matutuklasan, gaya ng mga dalagang mangmang, na hindi sila handang salubungin ang kanilang Panginoon. Wala sa kanila mismo ang kapangyarihang magtamo ng langis, at nauuwi sa pagkawasak ang kanilang mga buhay. Ngunit kung hihilingin ang Banal na Espiritu ng Diyos, kung magsumamo tayo, gaya ni Moises, “Ipakita mo sa akin ang iyong kaluwalhatian,” ang pag-ibig ng Diyos ay ibubuhos sa ating mga puso. Sa pamamagitan ng mga ginintuang tubo, ang ginintuang langis ay ipapadaloy sa atin. “Hindi sa pamamagitan ng kalakasan, ni ng kapangyarihan, kundi sa pamamagitan ng aking Espiritu,” sabi ng Panginoon ng mga Hukbo. Sa pagtanggap ng maningning na mga sinag ng Araw ng Katuwiran, ang mga anak ng Diyos ay nagliliwanag bilang mga ilaw sa sanlibutan. Review and Herald, Hulyo 20, 1897.

Take note that those who receive the message of the Midnight Cry have been typified by Moses in the cave of Horeb, pleading for God to show him His glory. Those two classes had finalized their characters before the Midnight Cry, during the tarrying time.

Tandaan na yaong mga tumatanggap ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay inilalarawan sa katauhan ni Moises, sa yungib ng Horeb, na namamanhik sa Diyos na ipakita sa kaniya ang Kanyang kaluwalhatian. Ang dalawang uri na iyon ay nahubog na nang ganap ang kanilang mga pagkatao bago ang Sigaw sa Hatinggabi, sa panahon ng pag-antala.

“We are now living in a most perilous time, and not one of us should be tardy in seeking a preparation for the coming of Christ. Let none follow the example of the foolish virgins, and think that it will be safe to wait until the crisis comes before gaining a preparation of character to stand in that time. It will be too late to seek for the righteousness of Christ when the guests are called in and examined. Now is the time to put on the righteousness of Christ,—the wedding garment that will fit you to enter into the marriage supper of the Lamb. In the parable, the foolish virgins are represented as begging for oil, and failing to receive it at their request. This is symbolic of those who have not prepared themselves by developing a character to stand in a time of crisis.” The Youth’s Instructor, January 16, 1896.

Namumuhay tayo ngayon sa lubhang mapanganib na panahon, at wala ni isa sa atin ang dapat mag-antala sa pagsisikap na maghanda para sa pagparito ni Cristo. Huwag sanang may sumunod sa halimbawa ng mga mangmang na dalaga, at umisip na magiging ligtas ang maghintay hanggang dumating ang krisis bago pa makamtan ang paghahanda ng pagkatao upang makatindig sa panahong iyon. Huli na ang maghanap ng katuwiran ni Cristo kapag ang mga panauhin ay tinatawag na pumasok at sinisiyasat. Ngayon ang panahon upang isuot ang katuwiran ni Cristo, ang damit-pangkasal na mag-aangkop sa iyo upang makapasok sa hapunan ng kasalan ng Kordero. Sa talinghaga, ang mga mangmang na dalaga ay inilarawan na nagsusumamo para sa langis, at nabigong matanggap ito sa kanilang kahilingan. Ito ay sagisag ng mga hindi naghanda sa kanilang sarili sa pamamagitan ng paglinang ng pagkataong makatatayo sa panahon ng krisis. The Youth’s Instructor, Enero 16, 1896.

At the midnight cry one class had the necessary oil, and the other did not. The second step is the manifestation at the conclusion of the tarrying time of either righteousness or unrighteousness “because” the bridegroom went “to” his “Father, and ye see me no more.” The second step is the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. The third step in the hidden history is judgment and the great disappointment and the last letter of the alphabet.

Sa sigaw sa hatinggabi, ang isang pangkat ay nagtaglay ng kinakailangang langis, at ang isa nama’y wala. Ang ikalawang hakbang ay ang pagbubunyag, sa katapusan ng panahon ng pag-antala, ng alinman sa katuwiran o sa kawalang-katuwiran, "sapagkat" ang kasintahang-lalaki ay pumaroon "sa" kaniyang "Ama, at hindi na ninyo ako makikita." Ang ikalawang hakbang ay ang ikalabing-tatlong titik ng alpabetong Hebreo. Ang ikatlong hakbang sa nakatagong kasaysayan ay ang paghuhukom at ang dakilang pagkadismaya at ang huling titik ng alpabeto.

The hidden history within the seven thunders is testified to by the word “truth,” by the beginning disappointment identifying the last disappointment, by an angel arriving with a message at the beginning and end. The hidden history will only be recognized by those who have accepted the rules of Bible study that have been given by the highest authority. Miller’s rules in the beginning and Prophetic Keys at the end.

Ang nakatagong kasaysayan sa loob ng pitong kulog ay pinatotohanan ng salitang “katotohanan,” ng pagkakadismaya sa pasimula na tumutukoy sa huling pagkakadismaya, at ng isang anghel na dumarating na may dalang mensahe sa pasimula at sa wakas. Ang nakatagong kasaysayan ay makikilala lamang ng mga tumanggap sa mga alituntunin ng pag-aaral ng Bibliya na ibinigay ng pinakamataas na awtoridad. Ang mga tuntunin ni Miller sa pasimula at ang Prophetic Keys sa wakas.

With the history of the seven thunders, as we have just set forth, there is an emphasis that should be repeated and remembered. The first disappointment in every reform line is a disregard of previously established truth. Moses forgot to circumcise his son, though it was the very symbol of the Covenant that Abraham’s prophecy was identifying. Uzzah forgot that only the priesthood could touch the ark. Mary and Elizabeth give testimony in the story of Lazarus that they previously knew of Christ’s resurrection power. When the 1843 chart was produced the leaders (peer pressure) leaned upon Father Miller to disregard what he had always said about the year 1843. They insisted he change his established testimony that allowed for wiggle room unto the date of 1843 as their prediction of the fulfillment of the twenty-three hundred days. Miller’s testimony identifies that peer pressure brought by the other leaders in the movement led him to drop his vague identification of the fulfillment of the date for the fulfillment of the prophecy and state directly that it would be fulfilled in 1843.

Sa kasaysayan ng pitong kulog, gaya ng ating inilatag, may isang punto ng diin na dapat paulit-ulitin at alalahanin. Ang unang pagkadismaya sa bawat linya ng reporma ay ang pagwawalang-bahala sa dati nang natatag na katotohanan. Nakalimutan ni Moises na tuliin ang kaniyang anak, bagaman iyon mismo ang tanda ng Tipan na tinutukoy ng hula ni Abraham. Nakalimutan ni Uzzah na tanging ang mga kabilang sa pagkasaserdote lamang ang maaaring humipo sa kaban. Si Maria at Elisabet ay nagbibigay-saksi sa salaysay ni Lazaro na dati na nilang nalalaman ang kapangyarihan ni Cristo sa pagkabuhay na mag-uli. Nang inilabas ang tsart noong 1843, ang mga pinuno (presyur mula sa mga kapantay) ay nagpumilit kay Amang Miller na isantabi ang lagi niyang sinasabi hinggil sa taong 1843. Ipinilit nilang baguhin niya ang kaniyang natatag na patotoo, na nagbibigay ng palugit hanggang sa petsang 1843, upang ang mismong 1843 ang maging kanilang prediksiyon ng katuparan ng dalawang libo’t tatlong daang araw. Ipinakikita ng patotoo ni Miller na ang presyur mula sa iba pang mga pinuno sa kilusan ang nagtulak sa kaniya na isuko ang malabo niyang pagtukoy sa petsa ng katuparan ng hula at tuwirang ipahayag na ito’y matutupad noong 1843.

With Future for America, we knew that there was never to be another message “hung upon time.” Future for America had repeatedly taught that fact throughout the history of the movement. The first disappointment is always premised upon a disregard of an established testing truth. It was a sinful disregard of a truth, but more significantly it was a sinful disregard of the primary rule of William Miller, which had been specifically identified as ending in 1844.

Sa Future for America, batid namin na kailanman ay hindi na dapat magkaroon ng panibagong mensaheng “nakasandig sa panahon.” Paulit-ulit na itinuro ng Future for America ang katotohanang iyon sa buong kasaysayan ng kilusan. Ang unang pagkabigo ay laging nakasalig sa pagwawalang-bahala sa isang itinatag na katotohanang pangsubok. Iyon ay isang makasalanang pagwawalang-bahala sa isang katotohanan, ngunit higit na mahalaga, ito ay isang makasalanang pagwawalang-bahala sa pangunahing tuntunin ni William Miller, na tahasang tinukoy na nagwakas noong 1844.

And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

At ang anghel na nakita kong nakatayo sa ibabaw ng dagat at sa ibabaw ng lupa ay itinaas ang kaniyang kamay sa langit, at sumumpa sa pamamagitan ng nabubuhay magpakailan-kailanman, na lumikha ng langit at ng mga bagay na naroroon, at ng lupa at ng mga bagay na naroroon, at ng dagat at ng mga bagay na naroroon, na hindi na magkakaroon ng panahon. Apocalipsis 10:5, 6.

The angel that stood upon the land and sea according to Sister White was “no less a personage than Jesus Christ.” Future for America disregarded a direct command from Jesus Christ! Personally, I have only interacted with a handful of persons that I was associated with before July 18, 2020. Only two of those few persons, and one of those two is now sleeping in Jesus have I studied with and tested what was coming from God’s Word concerning the experience of July 18, 2020. But based upon Millerite history, which is the beginning of which we are the end, I am certain that there are still those that were in the movement at that time, that are still producing applications of prophecy that are “hung upon time.” There is nothing new under the sun.

Ang anghel na tumindig sa lupa at sa dagat, ayon kay Sister White, ay walang iba kundi si Jesucristo mismo. Binalewala ng Future for America ang isang tuwirang utos mula kay Jesucristo! Sa personal, kakaunti lamang sa mga taong nakasama ko bago ang Hulyo 18, 2020 ang aking nakausap. Sa dalawa lamang sa kakaunting iyon—at ang isa sa dalawa ay ngayo’y natutulog kay Jesus—ako’y nakipag-aral at sinubok ang mga ipinapahayag ng Salita ng Diyos hinggil sa karanasan noong Hulyo 18, 2020. Ngunit batay sa kasaysayan ng mga Millerita, na siyang pasimula na tayo ang wakas, natitiyak ko na mayroon pa ring mga taong nasa kilusan noong panahong iyon na patuloy na gumagawa ng mga aplikasyon ng propesiya na “nakasandig sa panahon.” Walang bago sa ilalim ng araw.

Time is much too short to continue with that type of prophetic excitement, but let each man be fully persuaded in his own mind. And let each of the men that takes a position on the side that is still playing with time that Future for America rejects all of those applications, for they are nothing less than satanic delusions.

Sadyang napakaikli na ng panahon upang ipagpatuloy ang gayong uri ng propetikong pananabik, ngunit hayaang ang bawat tao ay lubos na matiyak sa kaniyang sariling pag-iisip. At mabatid nawa ng bawat isa sa mga lalaking pumapanig sa hanay na patuloy pang nakikipaglaro sa panahon na itinatakwil ng Future for America ang lahat ng gayong mga paglalapat, sapagkat ang mga iyon ay hindi iba kundi mga satanikong paglilinlang.

The internal hidden prophetic line within the four waymarks that make up the seven thunders is what is now being unsealed by the Lion of the tribe of Judah. This article has simply been a review of what we have stated about the Hebrew word “‘ĕmeṯ” that is translated as truth. It did not touch all that we have previously shared but the purpose of the review is to demonstrate that John chapter sixteen verse eight absolutely agrees with the prophetic model we are proposing for the hidden internal prophetic line within the seven thunders.

Ang panloob na nakatagong linyang propetiko na nasa apat na palatandaan na bumubuo sa pitong kulog ang siyang ngayo’y inilalantad ng Leon mula sa lipi ni Juda. Ang artikulong ito ay payak na naging pagrepaso lamang ng aming sinabi hinggil sa salitang Hebreo na "'ĕmeṯ" na isinasalin bilang katotohanan. Hindi nito tinalakay ang lahat ng dati na naming ibinahagi, subalit ang layunin ng pagrepaso ay ipakita na ang Juan kabanata labing-anim, talata walo ay ganap na umaayon sa modelong propetiko na aming ipinapanukala para sa nakatagong panloob na linyang propetiko sa loob ng pitong kulog.

There is still a little more review necessary before we reach a conclusion that we will take up in the next article.

May kaunti pang karagdagang pagsusuri na kinakailangan bago tayo humantong sa isang konklusyon na ating tatalakayin sa susunod na artikulo.

Seal not the sayings of the prophecy of this book, for the time is at hand: He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be. I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Revelation 22:10–13.

Huwag mong tatakan ang mga pananalita ng propesiya ng aklat na ito, sapagkat malapit na ang panahon: ang liko ay magpakaliko pa rin: at ang marumi ay magpakarumi pa rin: at ang matuwid ay magpakatuwid pa rin: at ang banal ay magpakabanal pa rin. At, narito, ako'y madaling pumaparito; at ang aking gantimpala ay nasa akin, upang bigyan ang bawat isa ayon sa kaniyang gawa. Ako ang Alpha at ang Omega, ang pasimula at ang wakas, ang una at ang huli. Pahayag 22:10-13.