In the gospel of John, just after the Last Supper until Jesus goes to the Garden of Gethsemane there is a long narrative from chapter fourteen through the end of chapter seventeen. I intend to address these chapters in the next article. This article is the platform to build the understanding of those chapters upon. In terms of the reform line of Christ’s history the dialogue of Christ and His disciples in those chapters is just after the triumphal entry and just before the cross. Jesus entered Jerusalem, then had his final meal with the disciples, then the narrative takes place and he then goes to Gethsemane and at midnight that same day He is arrested and the seven step process that leads to the crucifixion began. He and the disciples were prophetically located just after the Exeter camp meeting and just before the Great Disappointment, in a history that is represented by the seventh month movement. In the narrative that begins just after the Last Supper the first thing Jesus says is:
Sa ebanghelyo ni Juan, kaagad pagkatapos ng Huling Hapunan hanggang sa pagpunta ni Jesus sa Hardin ng Getsemani, may isang mahabang salaysay mula sa kabanata labing-apat hanggang sa katapusan ng kabanata labing-pito. Nilalayon kong talakayin ang mga kabanatang ito sa susunod na artikulo. Ang artikulong ito ang magsisilbing saligan sa pagbuo ng pag-unawa sa mga kabanatang iyon. Sa pananaw ng linya ng reporma ng kasaysayan ni Cristo, ang dayalogo sa pagitan ni Cristo at ng Kanyang mga alagad sa mga kabanatang iyon ay kaagad pagkatapos ng maluwalhating pagpasok at kaagad bago ang krus. Pumasok si Jesus sa Jerusalem, saka Siya nagkaroon ng huling hapunan kasama ang mga alagad, pagkatapos ay naganap ang salaysay, at pumaroon Siya sa Getsemani, at sa hatinggabi ng araw ding iyon Siya ay inaresto at nagsimula ang pitong-hakbang na prosesong hahantong sa pagpapapako sa krus. Siya at ang mga alagad ay propetikong nasa kalagayan kaagad pagkaraan ng camp meeting sa Exeter at kaagad bago ang Dakilang Pagkakadismaya, sa isang kasaysayang kinakatawan ng kilusan ng ikapitong buwan. Sa salaysay na nagsisimula kaagad pagkaraan ng Huling Hapunan, ang unang sinabi ni Jesus ay:
Let not your heart be troubled: ye believe in God, believe also in me. John 14:1.
Huwag magulumihanan ang inyong puso: sumampalataya kayo sa Diyos, sumampalataya rin naman kayo sa akin. Juan 14:1.
Knowing that a great disappointment was just hours ahead, Jesus sought to strengthen His disciples for the coming crisis. The hidden line of prophecy within the four waymarks that make up the events that are symbolized as the seven thunders is the history where these three steps of the narrative in the gospel of John takes place. That hidden line, within the seven thunders represents the history of the first disappointment to the last disappointment.
Nalalaman na ilang oras na lamang ang nalalabi bago sumapit ang isang malaking pagkadismaya, pinagsikapan ni Jesus na patibayin ang Kanyang mga alagad para sa darating na krisis. Ang nakatagong linya ng propesiya sa loob ng apat na panandang-daan na bumubuo sa mga pangyayaring sinasagisag bilang pitong kulog ay ang kasaysayan kung saan nagaganap ang tatlong hakbang na ito ng salaysay sa Ebanghelyo ni Juan. Ang nakatagong linyang iyon, sa loob ng pitong kulog, ay kumakatawan sa kasaysayan mula sa unang pagkadismaya hanggang sa huling pagkadismaya.
Just before Jesus informs them to “let not” their hearts “be troubled” Judas Iscariot had left the supper to go to the Sanhedrin for the third and final time. When he left the supper for his third meeting, he closed his probation.
Bago pa man sabihin ni Jesus sa kanila, “Huwag magulumihanan ang inyong puso,” si Judas Iscariote ay umalis na sa hapunan upang pumunta sa Sanedrin sa ikatlo at huling pagkakataon. Nang lisanin niya ang hapunan para sa kaniyang ikatlong pakikipagpulong, isinara niya ang kaniyang panahon ng probasyon.
In the context of the hidden line within the symbol of the seven thunders the triumphal entry of Christ represents the Midnight Cry where two classes of worshippers are manifested. The waymark of the middle letter of the Hebrew that is employed to create the Hebrew word “truth,” is the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. Thirteen represents rebellion, and as a prophetic waymark it represents the Midnight Cry where the foolish virgins represent a manifestation of rebellion, as does Judas during the waymark of the triumphal entry.
Sa konteksto ng nakatagong linya sa loob ng sagisag ng pitong kulog, ang matagumpay na pagpasok ni Cristo ay kumakatawan sa Sigaw sa Hatinggabi, kung saan nahahayag ang dalawang uri ng mga sumasamba. Ang palatandaan ng gitnang titik sa Hebreo na ginagamit sa pagbuo ng salitang Hebreo na ‘katotohanan’ ay ang ikalabintatlong titik ng alpabetong Hebreo. Ang labintatlo ay kumakatawan sa paghihimagsik, at bilang isang propetikong palatandaan, ito ay kumakatawan sa Sigaw sa Hatinggabi, kung saan ang mga hangal na dalaga ay kumakatawan sa isang pagpapahayag ng paghihimagsik, gaya rin ni Judas sa palatandaan ng matagumpay na pagpasok.
“There have been and always will be tares among the wheat, the foolish virgins with the wise, those who have no oil in their vessels with their lamps. There was a covetous Judas in the church Christ formed on earth, and there will be Judases in the church in every stage of her history.” Signs of the Times, October 23, 1879.
"Noon pa man ay mayroon na, at laging magkakaroon, ng mga panirang damo sa gitna ng trigo; ng mga mangmang na dalaga kasama ng mga matatalinong dalaga; ng mga walang langis sa kanilang mga sisidlan kasama ng kanilang mga ilawan. Nagkaroon ng isang mapag-imbot na Hudas sa iglesia na itinatag ni Cristo sa lupa, at magkakaroon ng mga Hudas sa iglesia sa bawat yugto ng kaniyang kasaysayan." Signs of the Times, Oktubre 23, 1879.
When Judas returned the money, admitted his betrayal to Caiaphas and then to Christ, he then went to hang himself. As he was leaving the judgment hall he cried out, with the very words that represent the foolish virgin’s dilemma when they recognize they did not obtain the oil.
Nang ibinalik ni Hudas ang salapi at inamin ang kanyang pagtataksil kay Caiaphas at pagkatapos kay Kristo, saka siya nagpunta upang magbigti. At nang siya’y palabas na sa bulwagan ng paghuhukom, siya’y sumigaw, gamit ang mismong mga salitang kumakatawan sa dilema ng mga hangal na birhen kapag kanilang napagtanto na hindi nila natamo ang langis.
“Judas saw that his entreaties were in vain, and he rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late! He felt that he could not live to see Jesus crucified, and in despair went out and hanged himself.” Desire of Ages, 722.
Nakita ni Hudas na walang kabuluhan ang kanyang mga pagsusumamo, at nagmamadaling lumabas mula sa bulwagan na sumisigaw, "Huli na! Huli na!" Naramdaman niyang hindi niya kayang manatiling buhay upang makitang ipapako sa krus si Jesus, at sa kawalang-pag-asa ay lumabas at nagbigti. Desire of Ages, 722.
Judas illustrates a false Midnight Cry message as “rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late!” The message always manifest two classes of worshippers, and just as in Millerite history the foolish virgins carry on after the true Midnight Cry message arrives with a false message. Thus, in Millerite history we have the movement that elected William Miller as the leader, while rejecting the third angel’s message and opposing the little flock that followed Christ into the Most Holy Place.
Si Hudas ay naglalarawan ng isang huwad na mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, sapagkat siya’y “nagmadaling lumabas mula sa bulwagan habang sumisigaw, Huli na! Huli na!” Ang mensahe ay laging nagbubunyag ng dalawang uri ng mga sumasamba, at gaya sa kasaysayang Millerite, ang mga hangal na dalaga, matapos dumating ang tunay na mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, ay nagpapatuloy na taglay ang isang huwad na mensahe. Kaya, sa kasaysayang Millerite, mayroon tayong kilusang humirang kay William Miller bilang pinuno, samantalang tinatanggihan ang mensahe ng ikatlong anghel at sinasalungat ang munting kawan na sumunod kay Cristo sa Kabanal-banalang Dako.
“My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.
Dinala ang aking isipan sa hinaharap, sa oras na ibibigay ang hudyat. “Narito, dumarating ang Kasintahang Lalaki; magsilabas kayo upang salubungin siya.” Ngunit ang ilan ay nagpaliban sa pagkuha ng langis upang muling mapunuan ang kanilang mga ilawan, at huli na nang kanilang matuklasan na ang pagkatao, na kinakatawan ng langis, ay hindi maililipat. Review and Herald, Pebrero 11, 1896.
The third waymark of the hidden history, represents judgment and is represented by the last letter of the Hebrew alphabet. The letter is “Tav,” and when written it is shaped as a cross. The cross represents judgment.
Ang ikatlong palatandaan sa landas ng lingid na kasaysayan ay kumakatawan sa paghahatol at ito’y kinakatawan ng huling titik ng alpabetong Hebreo. Ang titik ay “Tav,” at kapag isinulat, ito ay may anyong krus. Ang krus ay kumakatawan sa paghahatol.
From the first disappointment in Millerite history until the Midnight Cry, or from the letter alpha until the thirteenth letter there is a waymark representing a period of time, which is identified as the tarrying time in the parable of the ten virgins, a tarrying time that is also in Habakkuk chapter two. From the Midnight Cry, or the thirteenth letter of rebellion unto the great disappointment, the last letter of the alphabet there is also a period of time which was called the “seventh month movement,” not because it lasted seven months, but because the message of the Midnight Cry identified that Christ would come on the tenth day of the seventh month of the Jewish calendar, which was the Day of Atonement.
Mula sa unang pagkadismaya sa kasaysayan ng Milerita hanggang sa Sigaw sa Hatinggabi, o mula sa titik alpha hanggang sa ikalabintatlong titik, ay may isang palatandaan na kumakatawan sa isang yugto ng panahon, na tinutukoy bilang ang panahon ng pag-antala sa talinghaga ng sampung dalaga, isang panahon ng pag-antala na nasasaad din sa Habakuk kabanata dalawa. Mula sa Sigaw sa Hatinggabi, o ang ikalabintatlong titik ng paghihimagsik, hanggang sa Dakilang Pagkakadismaya, ang huling titik ng alpabeto, ay mayroon ding isang yugto ng panahon na tinawag na “kilusang ikapitong buwan,” hindi sapagkat tumagal ito nang pitong buwan, kundi sapagkat itinukoy ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi na darating si Cristo sa ikasampung araw ng ikapitong buwan ng kalendaryong Hudyo, na siyang Araw ng Pagbabayad-sala.
The context for the narrative from John chapter fourteen until chapter eighteen begins in a period of time that typifies the seventh month movement of Millerite history. The burden of the narrative the gospel of John is to prepare the disciples for the coming crisis of the cross (the letter ‘Tav’). Christ therefore identifies that from His death until He ascends to His Father and returns would be for His disciples a period of sorrow, uncertainty and disappointment. As with the prophetic characteristics of all the first disappointments that are represented in the testimony of the reform lines, the disappointment involves a condition that is brought about by a disregard of a previously revealed important truth. Christ’s death on the cross was and is an important truth and He had told the disciples directly that He would be crucified and resurrected, but the crisis was so great, so overwhelming, that they forgot what they should have remembered.
Ang konteksto ng salaysay mula sa Juan kabanata labing-apat hanggang kabanata labing-walo ay nagsisimula sa isang yugto ng panahon na sumasagisag sa Kilusang Ikapitong Buwan sa kasaysayang Millerita. Ang pangunahing diin ng salaysay sa Ebanghelyo ni Juan ay ihanda ang mga alagad para sa nalalapit na krisis ng krus (ang titik ‘Tav’). Kaya’t tinukoy ni Cristo na mula sa Kaniyang kamatayan hanggang sa Siya’y umakyat sa Kaniyang Ama at bumalik ay magiging para sa Kaniyang mga alagad isang panahon ng dalamhati, kawalang-katiyakan, at pagkabigo. At tulad ng mga katangiang propetiko ng lahat ng mga unang pagkabigo na kinakatawan sa patotoo ng mga linya ng reporma, ang pagkabigong iyon ay kinasasangkutan ng isang kalagayang bunga ng pagwawalang-bahala sa isang nauna nang ipinahayag na mahalagang katotohanan. Ang kamatayan ni Cristo sa krus ay noon at ngayon ay isang mahalagang katotohanan, at tuwirang sinabi Niya sa mga alagad na Siya’y ipapako sa krus at muling mabubuhay; subalit napakalaki, napakabigat ng krisis, anupa’t nakalimutan nila ang dapat sanang kanilang naalaala.
“When Christ, the Hope of Israel, was hung upon the cross and was lifted up as He told Nicodemus He would be, the disciples’ hope died with Jesus. They could not explain the matter. They could not understand all that Christ had told them about it beforehand.” Faith and Works, 63.
“Nang si Cristo, ang Pag-asa ng Israel, ay ipinako sa krus at itinaas, gaya ng sinabi Niya kay Nicodemo na Siya’y itataas, namatay kasama ni Jesus ang pag-asa ng mga alagad. Hindi nila maipaliwanag ang bagay na yaon. Hindi nila maunawaan ang lahat ng ipinahayag sa kanila ni Cristo ukol dito bago pa man.” Faith and Works, 63.
The burden of the entire narrative in the four chapters of John we are addressing was Jesus preparing His disciples for the period of disappointment they would experience beginning at the midnight arrest of Jesus, until He returned from ascending to His Father. In the four chapters of John, that period of time when Christ was away from the disciples represents a tarrying time. Historically that period of time, which I am identifying as a tarrying time took place after the crisis of the cross. In the four chapters we are preparing to consider, they prophetically represent the tarrying time that begins with the first disappointment, not after the great disappointment of the cross.
Ang diin ng buong salaysay sa apat na kabanata ng Juan na ating tinatalakay ay ang paghahanda ni Jesus sa Kanyang mga alagad para sa panahon ng kabiguan na kanilang daranasin, na magsisimula sa hatinggabing pag-aresto kay Jesus hanggang sa Siya’y bumalik mula sa pag-akyat sa Kanyang Ama. Sa apat na kabanata ng Juan, ang panahong yaon na si Cristo ay wala sa piling ng mga alagad ay kumakatawan sa isang panahon ng pagluluwat. Sa kasaysayan, ang panahong iyon, na aking tinutukoy bilang isang panahon ng pagluluwat, ay naganap pagkatapos ng krisis ng krus. Ang apat na kabanatang ating paghahandaang talakayin ay propetikong kumakatawan sa panahon ng pagluluwat na nagsisimula sa unang kabiguan, hindi pagkatapos ng dakilang kabiguan ng krus.
Why am I suggesting that the last disappointment that Christ was preparing His disciples for, was typifying the first disappointment which in Christ’s reform line was the death of Lazarus? This question needs to be resolved before we can see the narrative in the four chapters of John in the light which upholds the truths that are now being unsealed in connection with the hidden history of the seven thunders.
Bakit ko sinasabi na ang huling kabiguang pinaghahandaan ni Cristo para sa Kanyang mga alagad ay nagsilbing tipo ng unang kabiguan, na sa linya ng reporma ni Cristo ay ang pagkamatay ni Lazaro? Kailangang lutasin muna ang tanong na ito bago natin makita ang salaysay sa apat na kabanata ng Ebanghelyo ni Juan sa liwanag na nagtataguyod sa mga katotohanang ngayo’y inaalisan ng selyo kaugnay ng nakatagong kasaysayan ng pitong kulog.
In the history of Christ, the period of time between the death and resurrection of Lazarus aligns with the tarrying time. Christ then goes to Jerusalem for His triumphal entry. Christ in John fourteen is speaking to His disciples during the history of what would be the seventh month movement that began when the tarrying time had already ended at the arrival of the message of the Midnight Cry that initiated the movement of the seventh month.
Sa kasaysayan ni Cristo, ang panahong namamagitan sa kamatayan at pagkabuhay na mag-uli ni Lazaro ay tumutugma sa panahon ng paghihintay. Pagkatapos, pumaroon si Cristo sa Jerusalem para sa Kaniyang matagumpay na pagpasok. Sa Juan kabanata labing-apat, si Cristo ay nagsasalita sa Kaniyang mga alagad sa kasaysayan ng kung ano ang magiging kilusan ng ikapitong buwan, na nagsimula nang matapos na ang panahon ng paghihintay sa pagdating ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, na siyang nagpasimula sa kilusan ng ikapitong buwan.
To understand how the Hebrew word “truth” confirms the identification of the hidden history that has been unsealed from the symbolic history of the seven thunders requires some careful analysis of the message Christ was then giving to his disciples in John chapter fourteen through chapter seventeen. An example of the waymark of the great disappointment being employed to illustrate the waymark of the first disappointment can be recognized by the experience of the disciples on the road to Emmaus.
Upang maunawaan kung paanong ang salitang Hebreo na “katotohanan” ay pinagtitibay ang pagkakakilanlan ng nakatagong kasaysayan na naalisan ng selyo mula sa simbolikong kasaysayan ng pitong kulog, nangangailangan ito ng masusing pagsusuri sa mensaheng noo’y ibinigay ni Cristo sa kaniyang mga alagad sa Juan kabanata labing-apat hanggang labing-pito. Ang isang halimbawa ng paggamit sa panandang-daan ng Dakilang Pagkabigo upang ilarawan ang panandang-daan ng unang pagkabigo ay makikilala sa pamamagitan ng karanasan ng mga alagad sa daan patungong Emaus.
What ended the tarrying time in Millerite history was the correction of the previously failed prediction of 1843. The work of Samuel Snow in developing the message that ushered in the seventh month movement that concluded with the Great Disappointment can be historically tracked, by following Samuel Snow’s growth in understanding through his published writings and his public presentations that lead up to the Exeter camp meeting. The inspired commentary approaches that development differently than simply the historical development of Snow’s ultimate message. Sister White informs us that the message was recognized when the Lord removed His hand from a mistake in the figures upon Habakkuk’s 1843 chart.
Ang nagtapos sa panahon ng pag-antala sa kasaysayan ng mga Milerita ay ang pagtutuwid sa naunang nabigong hula noong 1843. Ang gawa ni Samuel Snow sa paglinang ng mensaheng nagpasimula sa kilusan ng ikapitong buwan na nagwakas sa Dakilang Kabiguan ay masusundan sa kasaysayan, sa pamamagitan ng pagtalunton sa paglago ng pagkaunawa ni Samuel Snow sa kanyang mga inilathalang sulatin at sa kanyang mga pampublikong presentasyon na humantong sa pagtitipong-kampo sa Exeter. Ang komentaryong may inspirasyon ay tumatalakay sa pag-unlad na iyon sa paraang naiiba kaysa sa payak na makasaysayang pag-unlad ng pangwakas na mensahe ni Snow. Ipinabatid sa atin ni Kapatid na White na ang mensahe ay kinilala nang alisin ng Panginoon ang Kanyang kamay mula sa isang kamalian sa mga bilang sa talahanayan ng 1843 ni Habakuk.
“I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.
Nakita ko ang bayan ng Diyos na nagagalak sa pag-asa, na naghihintay sa kanilang Panginoon. Ngunit itinakda ng Diyos na subukin sila. Tinakpan ng Kanyang kamay ang isang pagkakamali sa pagtutuos ng mga panahong propetiko. Hindi natuklasan ng mga naghihintay sa kanilang Panginoon ang pagkakamaling ito, at ang pinakamaalam na mga lalaking tumutol sa panahong itinakda ay hindi rin ito nakita. Itinakda ng Diyos na maranasan ng Kanyang bayan ang isang pagkadismaya. Lumipas ang panahon, at yaong mga naghintay na may masayang pag-asa sa kanilang Tagapagligtas ay nalungkot at nanglupaypay, samantalang yaong mga hindi inibig ang pagpapakita ni Jesus, kundi niyakap ang mensahe dahil sa takot, ay natuwa na Siya ay hindi dumating sa panahong inaasahan. Ang kanilang pagpapahayag ng pananampalataya ay hindi nakaapekto sa puso ni nakapaglinis sa buhay. Ang paglipas ng panahon ay lubhang angkop upang ibunyag ang gayong mga puso. Sila ang unang tumalikod at nang-uyam sa mga nalulungkot at nadismayang tunay na umiibig sa pagpapakita ng kanilang Tagapagligtas. Nakita ko ang karunungan ng Diyos sa pagsubok sa Kanyang bayan at sa pagbibigay sa kanila ng isang sumusuring pagsubok upang matuklasan ang mga aatras at tatalikod sa oras ng pagsubok.
“Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.
Si Jesus at ang buong hukbo ng langit ay tumingin na may habag at pag-ibig sa mga yaong, na may matamis na pag-asa, ay nanabik na makita Siya na iniibig ng kanilang mga kaluluwa. Ang mga anghel ay umaligid sa kanila upang alalayan sila sa oras ng kanilang pagsubok. Ang mga nagwalang-bahala sa pagtanggap sa makalangit na mensahe ay iniwan sa kadiliman, at ang poot ng Diyos ay nag-alab laban sa kanila, sapagkat ayaw nilang tanggapin ang liwanag na Kanyang ipinadala sa kanila mula sa langit. Ang mga tapat ngunit nabigo, na hindi maunawaan kung bakit hindi dumating ang kanilang Panginoon, ay hindi iniwan sa kadiliman. Muli silang inakay sa kanilang mga Bibliya upang saliksikin ang mga kapanahunang propetiko. Inalis ang kamay ng Panginoon mula sa mga bilang, at naipaliwanag ang kamalian. Nakita nila na ang mga kapanahunang propetiko ay umaabot hanggang 1844, at na ang gayunding mga katunayan na kanilang iniharap upang ipakita na ang mga kapanahunang iyon ay nagwakas noong 1843, ang siya ring nagpatunay na magwawakas ang mga iyon noong 1844. Liwanag mula sa Salita ng Diyos ang suminag sa kanilang paninindigan, at kanilang natuklasan ang isang panahon ng pagluluwat—“Bagaman magluwat [ang pangitain], hintayin mo ito.” Sa kanilang pag-ibig sa agarang pagdating ni Cristo, nakaligtaan nila ang pagluluwat ng pangitain, na inakda upang ihayag ang mga tunay na naghihintay. Muli ay nagkaroon sila ng isang takdang panahon. Gayunman, nakita ko na marami sa kanila ay hindi makalampas sa kanilang matinding kabiguan upang taglayin ang antas ng sigasig at sigla na siyang nagbigay-katangian sa kanilang pananampalataya noong 1843.
“Satan and his angels triumphed over them, and those who would not receive the message congratulated themselves upon their farseeing judgment and wisdom in not receiving the delusion, as they called it. They did not realize that they were rejecting the counsel of God against themselves, and were working in union with Satan and his angels to perplex God’s people, who were living out the heaven-sent message.
Si Satanas at ang kaniyang mga anghel ay nagtagumpay laban sa kanila, at yaong mga ayaw tumanggap ng mensahe ay pinuri ang kanilang sarili sa anila’y malayong-pananaw at karunungan sa pagpapasyang huwag tanggapin ang tinawag nilang “paglilinlang.” Hindi nila napagtanto na tinatanggihan nila ang payo ng Diyos laban sa kanilang sarili, at sila’y gumagawa sa pakikipag-isa kay Satanas at sa kaniyang mga anghel upang ilito ang bayan ng Diyos, na isinasabuhay ang mensaheng ipinadala ng langit.
“The believers in this message were oppressed in the churches. For a time, those who would not receive the message were restrained by fear from acting out the sentiments of their hearts; but the passing of the time revealed their true feelings. They wished to silence the testimony which the waiting ones felt compelled to bear, that the prophetic periods extended to 1844. With clearness the believers explained their mistake and gave the reasons why they expected their Lord in 1844. Their opposers could bring no arguments against the powerful reasons offered. Yet the anger of the churches was kindled; they were determined not to listen to evidence, and to shut the testimony out of the churches, so the others could not hear it. Those who dared not withhold from others the light which God had given them, were shut out of the churches; but Jesus was with them, and they were joyful in the light of His countenance. They were prepared to receive the message of the second angel.” Early Writings, 235–237.
Ang mga mananampalataya sa mensaheng ito ay inusig sa mga iglesia. Sa ilang panahon, ang mga ayaw tumanggap sa mensahe ay napigil ng takot na isagawa ang mga saloobin ng kanilang puso; ngunit sa paglipas ng panahon ay nahayag ang tunay nilang damdamin. Ninais nilang patahimikin ang patotoo na nadama ng mga naghihintay na dapat nilang ipahayag, na ang mga panahong propetiko ay umaabot hanggang 1844. Malinaw na ipinaliwanag ng mga mananampalataya ang kanilang pagkakamali at ibinigay ang mga dahilan kung bakit inaasahan nila ang kanilang Panginoon noong 1844. Walang naiharap na pangangatwiran ang kanilang mga sumasalungat laban sa mga makapangyarihang dahilang iniharap. Gayunman, nag-alab ang galit ng mga iglesia; nagpasiyang huwag pakinggan ang mga katibayan, at ipagbawal sa mga iglesia ang patotoo, upang hindi ito marinig ng iba. Ang mga hindi nangahas na ipagkait sa iba ang liwanag na ibinigay sa kanila ng Diyos ay itiniwalag sa mga iglesia; ngunit kasama nila si Jesus, at sila’y nagagalak sa liwanag ng Kanyang mukha. Sila’y nahanda upang tanggapin ang mensahe ng ikalawang anghel. Early Writings, 235-237.
The history just set forth describes, among other things the experience of July 18, 2020, yet the point I wish you to consider is that the understanding that is represented by the message of the Midnight Cry as given by Samuel Snow at the Exeter camp meeting is represented not by the historical work of Snow, but by the action of the Lord’s hand. His hand had covered a mistake and it was when He removed His hand that the Millerites could then understand their disappointment, and also understand that they had been in the period represented as the tarrying time.
Ang kasaysayang bagong inilahad ay naglalarawan, bukod sa iba pa, ng karanasan noong Hulyo 18, 2020; gayunman, ang puntong ibig kong inyong pag-isipan ay ito: ang pagkaunawang kinakatawan ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, na ibinigay ni Samuel Snow sa pulong-kampo sa Exeter, ay hindi kinakatawan ng makasaysayang gawain ni Snow, kundi ng pagkilos ng kamay ng Panginoon. Tinakpan ng Kaniyang kamay ang isang pagkakamali, at nang inalis Niya ang Kaniyang kamay, saka naunawaan ng mga Millerita ang kanilang pagkabigo, at naunawaan din nila na sila ay nasa panahong inilarawan bilang panahon ng paghihintay.
The removing of His hand is a vital element of the disciples who were on the road to Emmaus. It typifies the end of the period known as the tarrying time and concludes with the understanding that is represented by the Midnight Cry message. Yet the illustration of Emmaus took place after the cross, which represents the Great Disappointment, not the first disappointment of the death of Lazarus.
Ang pag-alis ng Kanyang kamay ay isang mahalagang elemento sa karanasan ng mga alagad na nasa daan patungong Emaus. Ito ay sumasagisag sa katapusan ng panahong kilala bilang panahon ng paghihintay at nagtatapos sa pagkaunawang kinakatawan ng mensaheng Sigaw sa Hatinggabi. Gayunman, ang paglalarawan ng Emaus ay naganap pagkatapos ng krus, na kumakatawan sa Dakilang Pagkakadismaya, hindi sa unang pagkadismaya dahil sa pagkamatay ni Lazaro.
And, behold, two of them went that same day to a village called Emmaus, which was from Jerusalem about threescore furlongs. And they talked together of all these things which had happened. And it came to pass, that, while they communed together and reasoned, Jesus himself drew near, and went with them. But their eyes were holden that they should not know him. And he said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad? Luke 24:13–16.
At, narito, dalawa sa kanila ay nagpunta nang araw ding yaon sa isang nayon na tinatawag na Emmaus, na may humigit-kumulang animnapung estadio ang layo mula sa Jerusalem. At kanilang pinag-uusapan ang lahat ng mga bagay na naganap. At nangyari, na samantalang sila'y nag-uusap at nagtatalakayan, si Jesus mismo ay lumapit at sumama sa kanila. Datapuwa't pinigil ang kanilang mga mata upang siya'y huwag nilang makilala. At sinabi niya sa kanila, Anong uri ng mga pag-uusap ang mayroon kayo sa isa't isa, habang kayo'y naglalakad at nalulumbay? Lucas 24:13-16.
The word “eyes” in the passage represents vision, more than the actual organ of the eye. The word “holden” means strength. The disciples were unable to understand the vision of the cross for Christ had covered their ability to see the prophetic vision of the cross. Christ’s hand is a symbol of His strength. The sadness Jesus identified represented their great disappointment. After further discussion by the disappointed disciples, Christ began to speak.
Ang salitang “mga mata” sa sipi ay kumakatawan sa pangitain, higit kaysa sa aktuwal na organo ng mata. Ang salitang “holden” ay nangangahulugang lakas. Hindi naunawaan ng mga alagad ang pangitain ng krus sapagkat tinakpan ni Cristo ang kanilang kakayahang makita ang propetikong pangitain ng krus. Ang kamay ni Cristo ay sagisag ng Kanyang lakas. Ang kalungkutan na itinukoy ni Jesus ay kumakatawan sa kanilang matinding pagkadismaya. Pagkaraan ng higit pang pagtalakay ng mga nadismayang alagad, nagsimulang magsalita si Cristo.
Then he said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: Ought not Christ to have suffered these things, and to enter into his glory? And beginning at Moses and all the prophets, he expounded unto them in all the scriptures the things concerning himself. And they drew nigh unto the village, whither they went: and he made as though he would have gone further. But they constrained him, saying, Abide with us: for it is toward evening, and the day is far spent. And he went in to tarry with them. Luke 24:25–29.
At sinabi niya sa kanila, O kayong mga hangal at mabagal ang puso sa pagsampalataya sa lahat ng winika ng mga propeta: Hindi ba nararapat na magdanas ang Cristo ng mga bagay na ito at pumasok sa kaniyang kaluwalhatian? At mula kay Moises at sa lahat ng mga propeta ay ipinaliwanag niya sa kanila, sa lahat ng mga Kasulatan, ang mga bagay tungkol sa kaniyang sarili. At nang sila'y malapit na sa nayong kanilang pupuntahan, nag-anyong magpapatuloy pa siya. Ngunit pinigil nila siya, na sinasabi, Manatili ka sa amin; sapagkat dapit-hapon na, at halos lumipas na ang maghapon. At pumasok siya upang manatili kasama nila. Lucas 24:25-29.
Jesus instructed the disciples by employing the “historicist” methodology of biblical interpretation bringing the prophetic lines from Moses onward through sacred history to identify the history of the cross. Jesus used the lines of past prophetic history, which represent the old paths and the methodology of line upon line to instruct the disappointed disciples. When He appeared to travel on without them, they constrained him to come in and tarry with them. They were in the tarrying time, and Christ was about to remove His hand from their eyes. When His hand was removed the tarrying time would end, and as they rushed through the darkness back to Jerusalem and the eleven disciples, they typified the speed of the transmission of the message of the Midnight Cry.
Tinuruan ni Jesus ang mga alagad sa pamamagitan ng paggamit ng metodolohiyang “historisista” ng biblikal na interpretasyon, na sinusundan ang mga linya ng propesiya mula kay Moises pasulong sa kabuuan ng banal na kasaysayan upang matukoy ang kasaysayan ng krus. Ginamit ni Jesus ang mga linya ng nakaraang propetikong kasaysayan, na kumakatawan sa mga dating landas at sa metodolohiyang “line upon line,” upang turuan ang nadismayang mga alagad. Nang wari’y magpapatuloy Siyang maglakbay na hindi sila kasama, pinilit nila Siyang pumasok at manatili kasama nila. Sila ay nasa panahon ng paghihintay, at malapit nang alisin ni Cristo ang Kanyang kamay sa kanilang mga mata. Pagkaalis ng Kanyang kamay ay magwawakas ang panahon ng paghihintay, at samantalang sila’y nagmamadaling naglakbay sa kadiliman pabalik sa Jerusalem at sa labing-isang alagad, sumagisag sila sa bilis ng paglaganap ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi.
And it came to pass, as he sat at meat with them, he took bread, and blessed it, and brake, and gave to them. And their eyes were opened, and they knew him; and he vanished out of their sight. Luke 24:31.
At nangyari, nang siya’y kasalo nilang kumakain, ay kumuha siya ng tinapay, at binasbasan ito, at pinaghati-hati, at ibinigay sa kanila. At nabuksan ang kanilang mga mata, at siya’y nakilala nila; at siya’y naglaho sa kanilang paningin. Lucas 24:31.
Jesus removed His hand that had been holding their understanding of the prophetic vision and when he did so, they knew him. Jesus had brought them the message of the Midnight Cry and they received it while eating, for each message must be eaten. They immediately rushed “like a tidal wave across the land” to tell the eleven disciples.
Inalis ni Jesus ang Kanyang kamay na pumipigil sa kanilang pag-unawa sa pangitain na propetiko, at nang gawin Niya ito, nakilala nila Siya. Dinalhan sila ni Jesus ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, at tinanggap nila ito habang kumakain, sapagkat ang bawat mensahe ay kailangang kainin. Agad silang sumugod "na gaya ng daluyong na rumaragasa sa buong lupain" upang ipaalam sa labing-isang alagad.
And they said one to another, Did not our heart burn within us, while he talked with us by the way, and while he opened to us the scriptures? And they rose up the same hour, and returned to Jerusalem, and found the eleven gathered together, and them that were with them, Saying, The Lord is risen indeed, and hath appeared to Simon. And they told what things were done in the way, and how he was known of them in breaking of bread. And as they thus spake, Jesus himself stood in the midst of them, and saith unto them, Peace be unto you. But they were terrified and affrighted, and supposed that they had seen a spirit. And he said unto them, Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts? Behold my hands and my feet, that it is I myself: handle me, and see; for a spirit hath not flesh and bones, as ye see me have. And when he had thus spoken, he showed them his hands and his feet. And while they yet believed not for joy, and wondered, he said unto them, Have ye here any meat? And they gave him a piece of a broiled fish, and of an honeycomb. And he took it, and did eat before them. And he said unto them, These are the words which I spake unto you, while I was yet with you, that all things must be fulfilled, which were written in the law of Moses, and in the prophets, and in the psalms, concerning me. Then opened he their understanding, that they might understand the scriptures. Luke 24:32–45.
At sinabi nila sa isa’t isa, Hindi ba nag-aalab ang ating puso sa loob natin, habang siya’y nakikipag-usap sa atin sa daan, at habang binubuksan niya sa atin ang mga Kasulatan? At tumindig sila nang oras ding iyon, at nagbalik sa Jerusalem, at natagpuan ang labing-isa na nagkakatipon, at ang mga kasama nila, na nagsasabi, Totoong muling nabuhay ang Panginoon, at nagpakita kay Simon. At isinalaysay nila ang mga nangyari sa daan, at kung paanong nakilala nila siya sa pagpuputol ng tinapay. At samantalang nagsasalita sila ng mga bagay na ito, si Jesus mismo ay tumayo sa gitna nila, at sinabi sa kanila, Sumainyo ang kapayapaan. Ngunit sila’y natakot at nasindak, at inakala nilang isang espiritu ang nakita nila. At sinabi niya sa kanila, Bakit kayo nababagabag? at bakit may mga pag-iisip na bumabangon sa inyong mga puso? Masdan ninyo ang aking mga kamay at ang aking mga paa, na ako nga ito: hipuin ninyo ako, at tingnan; sapagkat ang isang espiritu ay walang laman at mga buto, gaya ng nakikita ninyong taglay ko. At nang masabi niya ito, ipinakita niya sa kanila ang kanyang mga kamay at ang kanyang mga paa. At samantalang hindi pa sila makapaniwala dahil sa kagalakan, at nanggigilalas, sinabi niya sa kanila, Mayroon ba kayong makakain dito? At binigyan nila siya ng isang piraso ng inihaw na isda, at ng pulot-pukyutan. At kinuha niya iyon, at kumain sa harap nila. At sinabi niya sa kanila, Ito ang mga salitang sinabi ko sa inyo, nang ako’y kasama pa ninyo, na kailangang matupad ang lahat ng mga bagay na nasusulat tungkol sa akin sa Kautusan ni Moises, at sa mga Propeta, at sa mga Awit. Pagkatapos ay binuksan niya ang kanilang pag-unawa, upang maunawaan nila ang mga Kasulatan. Lucas 24:32-45.
Just as with the disciples on the road to Emmaus, Jesus presents the message with the past sacred histories of the Bible to explain the history of His death and resurrection, and He did so by giving them an example of eating. God’s people must eat the message. In their uncertainty and sorrow, Jesus brings the tarrying time that took place from His death until His resurrection, ascension and return to a close by opening their understanding to the present truth message that was based upon the sacred histories of the past being brought together line upon line.
Kung paanong sa mga alagad sa daan patungong Emmaus, inilalahad ni Jesus ang mensahe sa pamamagitan ng mga banal na kasaysayan ng nakaraan sa Biblia upang ipaliwanag ang kasaysayan ng Kaniyang kamatayan at muling pagkabuhay, at ginawa Niya ito sa pagbibigay sa kanila ng halimbawa sa pamamagitan ng pagkain. Dapat kainin ng bayan ng Diyos ang mensahe. Sa gitna ng kanilang pag-aalinlangan at dalamhati, tinatapos ni Jesus ang panahon ng paghihintay na naganap mula sa Kaniyang kamatayan hanggang sa Kaniyang muling pagkabuhay, pag-akyat, at pagbabalik sa pamamagitan ng pagbubukas ng kanilang pang-unawa sa mensahe ng kasalukuyang katotohanan na nakabatay sa mga banal na kasaysayan ng nakaraan na pinagsama-sama, tuntunin sa tuntunin.
Therefore, the two disciples on the road to Emmaus (representing the second angel that is joined and empowered by the message of the Midnight Cry) identify the tarrying time that followed the cross as the tarrying time that preceded the Midnight Cry. The disciple’s disappointment therefore represents the first disappointment in the prophetic line, not the great disappointment.
Samakatuwid, kinikilala ng dalawang alagad sa daan patungong Emmaus (na kumakatawan sa ikalawang anghel na isinanib at pinalakas ng mensahe ng Sigaw ng Hatinggabi) ang panahon ng pag-antala na sumunod sa krus bilang ang panahon ng pag-antala na nauna sa Sigaw ng Hatinggabi. Kaya’t ang pagkakadismaya ng alagad ay kumakatawan sa unang pagkakadismaya sa linyang propetiko, hindi sa Dakilang Pagkakadismaya.
The story of Emmaus is then repeated with the disappointed eleven disciples. Jesus joins them, instructs them of the fulfillment of the prophetic word through the methodology of “historicism” and then opens their understanding, while eating. The beginning of the story identifies the end of the story. Jesus then sets forth a third witness to the fact that the disappointment of the cross can be prophetically applied to the first disappointment. He provides the third witness to the structure of the history by telling them to tarry in Jerusalem until they receive power from on high.
Pagkatapos, inuulit ang salaysay tungkol sa Emmaus kasama ang nadismayang labing-isang alagad. Sumasama sa kanila si Jesus, itinuturo sa kanila ang katuparan ng propetikong salita sa pamamagitan ng metodolohiyang "historicism", at saka binubuksan ang kanilang pag-unawa, habang kumakain. Ang pasimula ng salaysay ang tumutukoy sa wakas ng salaysay. Pagkatapos ay naglalahad si Jesus ng ikatlong saksi sa katunayang ang pagkakadismaya na dulot ng krus ay maaaring ilapat nang propetiko sa unang pagkakadismaya. Ibinibigay niya ang ikatlong saksi ukol sa balangkas ng kasaysayan sa pamamagitan ng pagsasabi sa kanila na mamalagi sa Jerusalem hanggang sa tumanggap sila ng kapangyarihan mula sa itaas.
And said unto them, Thus it is written, and thus it behoved Christ to suffer, and to rise from the dead the third day: And that repentance and remission of sins should be preached in his name among all nations, beginning at Jerusalem. And ye are witnesses of these things. And, behold, I send the promise of my Father upon you: but tarry ye in the city of Jerusalem, until ye be endued with power from on high. And he led them out as far as to Bethany, and he lifted up his hands, and blessed them. And it came to pass, while he blessed them, he was parted from them, and carried up into heaven. And they worshipped him, and returned to Jerusalem with great joy: And were continually in the temple, praising and blessing God. Amen. Luke 24:46–53.
At sinabi niya sa kanila, Ganito ang nasusulat: na nararapat na magdusa ang Cristo, at muling mabuhay mula sa mga patay sa ikatlong araw; at na sa kaniyang pangalan ay ipangaral sa lahat ng mga bansa, magbuhat sa Jerusalem, ang pagsisisi at kapatawaran ng mga kasalanan. At kayo ang mga saksi ng mga bagay na ito. At, narito, ipapadala ko sa inyo ang pangako ng aking Ama; ngunit manatili kayo sa lungsod ng Jerusalem hanggang sa kayo’y mabihisan ng kapangyarihan mula sa itaas. At inilabas niya sila hanggang sa Betania, at itinaas niya ang kaniyang mga kamay at binasbasan sila. At nangyari, samantalang binabasbasan niya sila, siya’y humiwalay sa kanila at inakyat sa langit. At sinamba nila siya, at nagsibalik sa Jerusalem na may dakilang kagalakan; at sila’y palagi sa templo, na nagpupuri at nagpapala sa Diyos. Amen. Lucas 24:46-53.
The illustration of the disciples on the road to Emmaus identifies a tarrying time that began at His death until He was resurrected and ascended to His Father. The tarrying time ended for the disciples of Emmaus when the message of the events of the cross was established by the methodology of bringing the lines of past sacred histories together, line upon line. Then the message was carried by the disciples as fast as they possibly could carry it. Then Jesus meets with the eleven disciples, once again the eating of a meal is referenced, line upon line is used to prove the message, and as with the disciples of Emmaus He then opens their understanding and departs. But not before he identifies the history of tarrying in Jerusalem until the tarrying time concludes with the arrival of the Holy Spirit on Pentecost.
Ang paglalarawan hinggil sa mga alagad sa daan patungong Emaus ay tumutukoy sa isang panahon ng paghihintay na nagsimula sa Kaniyang kamatayan hanggang sa Siya’y muling nabuhay at umakyat sa Kaniyang Ama. Nagtapos ang panahon ng paghihintay para sa mga alagad sa Emaus nang ang mensahe ng mga pangyayari ng krus ay napagtibay sa pamamagitan ng metodolohiyang pag-uugnay-ugnay ng mga linya ng mga nakaraang banal na kasaysayan, linya sa ibabaw ng linya. Pagkatapos, dinala ng mga alagad ang mensahe sa pinakamabilis na kaya nila. Pagkatapos ay nakipagkita si Jesus sa labing-isang alagad; muling tinukoy ang pagsasalo sa pagkain, ginamit ang linya sa ibabaw ng linya upang patunayan ang mensahe, at, gaya ng sa mga alagad sa Emaus, binuksan Niya ang kanilang pang-unawa at lumisan. Subalit hindi bago Niya tukuyin ang kasaysayan ng paghihintay sa Jerusalem hanggang sa ang panahon ng paghihintay ay magwakas sa pagdating ng Banal na Espiritu sa Pentekostes.
When Jesus told His disciples to tarry in Jerusalem, it was the end of the story of the road to Emmaus. The beginning of the story represented a disappointment, followed by a tarrying time, followed by a revelation of truth representing the message of the Midnight Cry. That revelation of truth was accomplished when Christ removed His hand, that had been “holden” the eyes of the disciples. That is the beginning of the story, and the middle of the story is repeated with the same story when Christ removed the disappointment from the eleven disciples by revealing Himself and opening their understanding of His Word. Then a last witness of the identical prophetic structure that begins with the first disappointment not the great disappointment.
Nang sinabi ni Jesus sa Kaniyang mga alagad na manatili sa Jerusalem, iyon ang wakas ng salaysay tungkol sa daan patungo sa Emaus. Ang simula ng salaysay ay kumakatawan sa isang pagkadismaya, na sinundan ng isang panahon ng paghihintay, at pagkatapos ay ng isang paghahayag ng katotohanan na kumakatawan sa mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Ang paghahayag na iyon ng katotohanan ay naisakatuparan nang alisin ni Cristo ang Kaniyang kamay na noon ay “pinipigil” ang mga mata ng mga alagad. Iyon ang simula ng salaysay, at ang gitna ng salaysay ay inuulit sa gayunding salaysay nang alisin ni Cristo ang pagkadismaya ng labing-isang alagad sa pamamagitan ng pagpapakita ng Kaniyang sarili at ng pagbubukas ng kanilang pag-unawa sa Kaniyang Salita. Pagkatapos, may isang huling saksi ng ganap na magkatulad na balangkas na propetiko, na nagsisimula sa unang pagkadismaya, hindi sa dakilang pagkadismaya.
The history from Emmaus to Pentecost provides three witnesses of the first disappointment, the tarrying time and the Midnight Cry, yet the actual disappointment that is the waymark at the beginning of each of the three witnesses was actually the second disappointment, not the first. Recognizing that the waymark that is the Great Disappointment in Millerite history is used to illustrate the first disappointment in Millerite history is essential in understanding the narrative we find in the four chapters of John that take place between the eating that took place at the last supper and the arrest at midnight in the garden of Gethsemane. It is worth recognizing that when Jesus appeared to the eleven disciples and ate with them, he asked, “Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts?”
Ang kasaysayan mula sa Emmaus hanggang sa Pentecostes ay nagbibigay ng tatlong saksi hinggil sa unang pagkabigo, sa panahon ng paghihintay, at sa Sigaw sa Hatinggabi; gayunman, ang mismong pagkabigo na siyang palatandaan sa pasimula ng bawat isa sa tatlong saksi ay sa katunayan ang ikalawang pagkabigo, hindi ang una. Ang pagkilala na ang palatandaan na siyang Dakilang Pagkabigo sa kasaysayan ng mga Millerite ay ginagamit upang ilarawan ang unang pagkabigo sa kasaysayan ng mga Millerite ay mahalaga sa pag-unawa sa salaysay na nasusumpungan natin sa apat na kabanata ni Juan na nagaganap sa pagitan ng pagkain sa Huling Hapunan at ng pag-aresto sa hatinggabi sa halamanan ng Getsemani. Dapat ding kilalanin na nang magpakita si Jesus sa labing-isang alagad at kumain kasama nila, itinanong niya, "Bakit kayo nababagabag? at bakit may mga pag-iisip na bumabangon sa inyong mga puso?"
Just after he had eaten the last supper in the book of John, the passage we are going to consider begins with the words of Christ telling them, “Let not your hearts be troubled.” Within five days, they had forgotten that very command. Chapter fourteen through chapter seventeen of John’s gospel represents the first disappointment of July 18, 2020, that ushers in a tarrying time, leading to the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes, and represents the message of the Midnight Cry. That message ushers in a period of time that has been typified by the seventh month movement and is also typified by the Emmaus disciples’ sprint to Jerusalem in the dead of night. That history is what is represented by the three Hebrew letters that were employed by Christ to represent Himself as the “Truth.”
Pagkaraan lamang na Kanyang kainin ang huling hapunan, ayon sa aklat ni Juan, ang bahaging ating isasaalang-alang ay nagsisimula sa mga salita ni Cristo sa kanila, “Huwag mabagabag ang inyong mga puso.” Sa loob ng limang araw, nakalimutan na nila ang mismong utos na iyon. Ang kabanata labing-apat hanggang kabanata labing-pito ng ebanghelyo ni Juan ay kumakatawan sa unang kabiguan ng Hulyo 18, 2020, na nagpapasimula ng isang panahon ng paghihintay, na humahantong sa Pahayag ni Jesucristo na naalisan ng selyo kaagad bago magsara ang panahon ng probasyon, at siyang kumakatawan sa mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Ang mensaheng iyon ay nagpapasimula ng isang yugto ng panahon na inilalarawan sa pamamagitan ng kilusan ng ikapitong buwan, at inilalarawan din ng pagmamadaling pagtakbo ng mga alagad mula sa Emmaus pabalik sa Jerusalem sa kalaliman ng gabi. Ang kasaysayang iyon ang siyang kinakatawan ng tatlong titik na Hebreo na ginamit ni Cristo upang ipakilala ang Kanyang sarili bilang ang “Katotohanan.”
It is in the narrative of these four chapters of John where we find not only the work of the Holy Spirit being identified as the same steps of that very word, but also where the best evidence to uphold the claims that are now being made that the final fulfillment of the message of the Midnight Cry is now being progressively presented at the Exeter camp meeting from the twelfth of August to the seventeenth. When the message is finally recognized by the waiting saints, the world will be plunged into the crisis of the Sunday law as those messengers take the final warning message of the “last days” to a dying world.
Sa salaysay ng apat na kabanatang ito ni Juan, hindi lamang natin nasusumpungan na ang gawain ng Espiritu Santo ay natutukoy na siya ring mga hakbang ng mismong salitang iyon, kundi dito rin matatagpuan ang pinakamabibigat na katibayan upang patibayin ang mga pag-aangking ngayo’y inilalahad na ang pangwakas na katuparan ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay unti-unting inihaharap sa pagtitipong-kampo sa Exeter mula ika-labindalawa hanggang ika-labimpito ng Agosto. Kapag sa wakas ay kinilala ng mga banal na naghihintay ang mensaheng ito, lulubog ang sanlibutan sa krisis ng batas ng Linggo, samantalang dinadala ng mga sugong yaon ang pangwakas na babalang mensahe ng "huling mga araw" sa isang naghihingalong sanlibutan.