We have been considering triple applications of prophecy. We are doing this for the purpose of identifying that when the Lord unsealed the last six verses of Daniel eleven with the collapse of the Soviet Union at the “time of the end” in 1989, an “increase of knowledge” was produced that was to test that generation of God’s people.

Bir süredir peygamberliğin üçlü uygulanışlarını ele alıyoruz. Bunu, şu gerçeği tespit etmek için yapıyoruz: Rab, 1989'da, "zamanın sonu"nda, Sovyetler Birliği'nin çöküşüyle birlikte Daniel kitabının on birinci bölümünün son altı ayetinin mührünü açtığında, Tanrı'nın halkının o neslini sınamak üzere bir "bilgi artışı" meydana geldi.

And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

Ve o yoluna, ey Daniel, dedi; çünkü bu sözler son zamanına kadar kapalı tutulmuş ve mühürlenmiştir. Birçoğu arıtılacak, aklanacak ve sınanacaktır; fakat kötüler kötülük etmeye devam edeceklerdir; ve kötülerin hiçbiri anlamayacaktır; fakat hikmet sahipleri anlayacaktır. Daniel 12:9, 10.

Whenever a truth is unsealed by the Lion of the tribe of Judah, Satan works to resist the message. The resistance offered against the truths revealed in those final verses of Daniel eleven forced a deeper study of the truths connected with the verses in order that a sanctified defense against the errors which were proposed to undermine the truths revealed would not stand. One of the principles that was brought to light in the midst of that debate, was the triple application of prophecy. It was initially recognized in connection with the necessity to be correct about what “the daily” in the book of Daniel represented (paganism), and the correct history associated with the “taking away of the daily” (508 AD).

Yahuda oymağının Aslanı tarafından bir hakikatin mührü ne zaman açılırsa, Şeytan mesaja karşı koymak için çalışır. Daniel kitabının on birinci bölümünün son ayetlerinde açığa çıkarılan hakikatlere gösterilen direnç, o ayetlerle bağlantılı hakikatlerin daha derinlemesine incelenmesini zorunlu kıldı; böylece açıklanan hakikatleri baltalamak amacıyla ileri sürülen hatalara karşı kutsal bir savunma, bu hataların ayakta kalmasına izin vermesin. O tartışmanın ortasında gün yüzüne çıkarılan ilkelerden biri, peygamberliğin üçlü uygulanışıydı. Bu, başlangıçta Daniel kitabındaki "sürekli"nin neyi temsil ettiğine (putperestlik) dair doğru bir anlayışa sahip olma gereği ve "süreklinin kaldırılması" (MS 508) ile ilgili doğru tarih bağlamında fark edildi.

The recognition of three desolating powers as the framework of prophecy, paralleled the Millerite framework of prophecy being the first two desolating powers, and the Millerite identification of “the daily” as paganism provided a history consistent with the last six verses of Daniel eleven, as Sister White said it should. Thus, the resistance against the unsealed knowledge at the time of the end in 1989, produced greater light, as the knowledge was increased, and it also identified specific rules for the movement of the third angel, that paralleled the development of certain prophetic rules that had been assembled and employed in the movement of the first angel by William Miller.

Üç ıssızlaştıran gücün peygamberlik çerçevesi olarak tanınması, Millerci peygamberlik çerçevesinde ilk iki ıssızlaştıran gücün esas alınmasına paraleldi; ayrıca Millerci hareketin “günlük”ü paganizm olarak tanımlaması, Kardeş White’ın olması gerektiğini söylediği gibi, Daniel kitabının on birinci bölümünün son altı ayetiyle uyumlu bir tarih sundu. Böylece, 1989’da zamanın sonunda mührü açılmış bilgiye karşı gösterilen direnç, bilgi arttıkça daha büyük bir ışık ortaya çıkardı ve aynı zamanda, William Miller tarafından birinci meleğin hareketinde bir araya getirilip kullanılan bazı peygamberlik kurallarının gelişimine paralel olan, üçüncü meleğin hareketine ilişkin belirli kuralları da belirledi.

We have considered the triple application of the three Rome’s, the three falls of Babylon, and the three Elijah’s and are now addressing the three messengers who prepare the way for the Messenger of the Covenant. We have identified a close overlap and parallel of the three Rome’s, with the three falls of Babylon, and also a close parallel to the three Elijah’s and the three messengers who prepare the way. In the last days William Miller and Future for America both represent the third Elijah and also the third messenger who prepares the way. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the movement of the first angel parallels the movement of the third angel.

Üç Roma'nın, Babil'in üç düşüşünün ve üç İlyas'ın üçlü uygulamasını ele aldık ve şimdi Antlaşma'nın Elçisi'nin yolunu hazırlayan üç haberciden söz ediyoruz. Üç Roma ile Babil'in üç düşüşü arasında yakın bir örtüşme ve paralellik tespit ettik; ayrıca üç İlyas ile yolu hazırlayan üç haberci arasında da yakın bir paralellik bulunuyor. Son günlerde William Miller ve Future for America, hem üçüncü İlyas'ı hem de yolu hazırlayan üçüncü habercinin temsilcileridir. İsa, bir şeyin sonunu her zaman o şeyin başlangıcıyla örnekler ve birinci meleğin hareketi üçüncü meleğin hareketiyle paralellik gösterir.

“God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

“Tanrı, Vahiy 14’ün mesajlarına peygamberlik çizgisinde yerlerini vermiştir ve onların işi bu dünyanın tarihinin sonuna dek sona ermeyecektir. Birinci ve ikinci meleğin mesajları hâlâ bu zaman için gerçektir ve ardından gelen bununla paralel olarak ilerleyecektir. Üçüncü melek uyarısını yüksek bir sesle duyurur. Yuhanna, ‘Bundan sonra,’ dedi, ‘gökten inen başka bir melek gördüm; büyük yetkisi vardı ve yeryüzü onun görkemiyle aydınlandı.’ Bu aydınlanmada, üç mesajın tümünün ışığı birleşmiştir.” The 1888 Materials, 803, 804.

The movement of the first and second angels, was led by William Miller. Sister White identifies Miller as the “chosen messenger.”

Birinci ve ikinci meleklerin hareketine William Miller önderlik etti. Kardeş White, Miller'ı "seçilmiş haberci" olarak tanımlar.

“William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

"William Miller, Şeytan'ın krallığını sarsıyordu ve baş düşman, yalnızca mesajın etkisini boşa çıkarmaya değil, habercinin bizzat kendisini yok etmeye de çalıştı." Peygamberliğin Ruhu, 4. cilt, 219.

She also identifies that Miller had been typified by both Elijah and John the Baptist.

Ayrıca Miller’ın hem İlyas hem de Vaftizci Yahya tarafından simgelenmiş olduğunu belirtir.

“Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance.” Early Writings, 233.

"Binlercesi, William Miller’in vaaz ettiği gerçeği benimsemeye yöneltildi; Tanrı’nın kulları da mesajı ilan etmek için İlyas’ın ruhu ve kudretiyle ortaya çıkarıldı. İsa’nın öncüsü Yahya gibi, bu ciddi mesajı vaaz edenler baltayı ağacın köküne koymak ve insanları tövbeye yaraşır meyveler vermeye çağırmak zorunda olduklarını hissettiler." Erken Yazılar, 233.

John the Baptist, who according to Jesus was the second Elijah, was also the first messenger who was to prepare the way for the Messenger of the Covenant. It is therefore evident that the movement of the third angel will have a “chosen messenger.” That messenger will have been typified by Elijah, John the Baptist and William Miller. Together with Miller the two chosen messengers represent the beginning and the ending of the movement of the three angels of Revelation fourteen, and in doing so, together they represent both the third Elijah and also the third messenger who is to prepare the way for the Messenger of the Covenant.

İsa’ya göre ikinci İlyas olan Vaftizci Yahya, aynı zamanda Antlaşmanın Elçisi’nin yolunu hazırlayacak olan ilk elçiydi. Bu nedenle, üçüncü meleğin hareketinin bir “seçilmiş elçisi” olacağı açıktır. O elçi, İlyas, Vaftizci Yahya ve William Miller ile önceden örneklendirilmiş olacaktır. Miller ile birlikte, iki seçilmiş elçi Vahiy 14’teki üç meleğin hareketinin başlangıcını ve sonunu temsil eder ve böylece birlikte hem üçüncü İlyas’ı hem de Antlaşmanın Elçisi’nin yolunu hazırlayacak olan üçüncü elçiyi temsil ederler.

To reject the message of either the beginning or ending chosen messenger is death, and the message of Future for America is based upon the prophetic application of “line upon line,” which is the methodology of the latter rain. Through the application of “line upon line” it is established that the Millerite movement typified the movement of Future for America. A waymark of the Millerite history is William Miller, the “chosen messenger.” To reject that waymark is to reject the message, so it is established by the beginning and ending of Adventism, that a rejection of the messenger is also a rejection of the message, for the message identifies a chosen messenger. Therefore, to reject the message is to reject the messenger and vise-versa. Without a dancer, there is no dance.

Başlangıçtaki ya da sondaki seçilmiş elçinin mesajını reddetmek ölümdür ve Future for America'nın mesajı, geç yağmurun metodolojisi olan “satır üzerine satır”ın peygamberî uygulanışına dayanır. “Satır üzerine satır” uygulaması aracılığıyla, Millerit hareketinin Future for America hareketine tipolojik bir örnek teşkil ettiği ortaya konur. Millerit tarihteki yol işaretlerinden biri, “seçilmiş elçi” William Miller’dir. Bu yol işaretini reddetmek mesajı reddetmektir; dolayısıyla Adventizmin başlangıcı ve sonu şunu ortaya koyar: elçinin reddi aynı zamanda mesajın reddidir, çünkü mesaj seçilmiş bir elçiyi tanımlar. Bu nedenle, mesajı reddetmek elçiyi reddetmektir ve tersi de geçerlidir. Dansçı olmadan dans olmaz.

“I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rendering of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

Dikkatim Mesih’in ilk gelişinin ilanına yeniden yöneltildi. Yahya, İsa’nın yolunu hazırlamak için İlyas’ın ruhu ve kudretiyle gönderildi. Yahya’nın tanıklığını reddedenler, İsa’nın öğretilerinden yarar görmediler. Onun gelişini önceden haber veren mesaja karşı çıkmaları, onları O’nun Mesih olduğuna dair en güçlü kanıtı kolayca elde edemeyecekleri bir noktaya getirdi. Şeytan, Yahya’nın mesajını reddedenleri daha da ileri götürerek Mesih’i reddetmeye ve O’nu çarmıha germeye sevk etti. Bunu yapmakla kendilerini, göksel tapınağa giden yolu öğretecek olan Pentekost gününün bereketini alamayacakları bir duruma koydular. Tapınağın perdesinin yırtılması, Yahudi kurbanlarının ve törenlerinin artık kabul edilmeyeceğini gösterdi. Büyük Kurban sunulmuş ve kabul edilmişti; Pentekost gününde inen Kutsal Ruh, öğrencilerin zihinlerini yeryüzündeki tapınaktan göksel olana taşıdı; İsa’nın kendi kanıyla girdiği o yerde, kefaretinin yararlarını öğrencilerinin üzerine dökmek için. Ama Yahudiler bütünüyle karanlıkta bırakıldılar. Kurtuluş planına dair sahip olabilecekleri bütün ışığı yitirdiler ve hâlâ işe yaramaz kurbanlarına ve sunularına güvenmeye devam ettiler. Göksel tapınak yeryüzündekinin yerini almıştı; yine de bu değişiklikten haberleri yoktu. Bu nedenle, Kutsal Yer’deki Mesih’in aracılığından yararlanamadılar.

“Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 259–261.

"Birçok kişi, Yahudilerin Mesih’i reddetmeleri ve O’nu çarmıha germeleri karşısında dehşete kapılır; ve O’na yapılan utanç verici kötü muamelenin tarihini okurken, O’nu sevdiklerini düşünür ve Petrus’un yaptığı gibi O’nu inkâr etmeyeceklerini ya da Yahudilerin yaptığı gibi O’nu çarmıha germeyeceklerini sanırlar. Ama herkesin yüreğini okuyan Tanrı, onların hissettiklerini iddia ettikleri İsa sevgisini sınadı. Bütün gök, birinci meleğin mesajının nasıl karşılandığını en derin ilgiyle izledi. Ne var ki İsa’yı sevdiklerini söyleyen ve çarmıhın hikâyesini okurken gözyaşı döken birçok kişi, O’nun gelişinin müjdesiyle alay etti. Mesajı sevinçle kabul etmek yerine, onun bir aldanış olduğunu ilan ettiler. O’nun gelişini sevenlerden nefret ettiler ve onları kiliselerden dışladılar. İlk mesajı reddedenler ikincisinden yarar göremediler; imanla İsa’yla birlikte göksel tapınağın En Kutsal Yeri’ne girmeye hazırlamak için verilen gece yarısı haykırışından da yararlanmadılar. Ve önceki iki mesajı reddederek anlayışlarını öyle kararttılar ki, En Kutsal Yer’e giden yolu gösteren üçüncü meleğin mesajında hiçbir ışık göremiyorlar. Yahudiler İsa’yı nasıl çarmıha gerdilerse, yalnızca adı Hristiyan olan kiliseler de bu mesajları öylece çarmıha germiş; bu yüzden En Kutsal Yer’e giden yolu bilmiyorlar ve orada İsa’nın aracılığından yararlanamıyorlar. Kullanışsız kurbanlarını sunan Yahudiler gibi, onlar da İsa’nın ayrıldığı bölüme işe yaramaz dualarını sunuyorlar; ve Şeytan, bu aldatmacadan memnun kalarak, dindar bir karaktere bürünüyor ve bu sözde Hristiyanların zihinlerini kendine çekiyor; onları tuzağına sıkıca bağlamak için kendi gücüyle, alametleriyle ve yalancı harikalarıyla çalışıyor." Erken Yazılar, 259-261.

Those “who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus,” and those “who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry.” The ministry of John preceded the baptism of Christ, who shortly thereafter cleansed the temple at the beginning of His ministry. Miller’s ministry prepared for Christ to purify the sons of Levi when He came suddenly on October 22, 1844. In either of those two witnesses, the rejection of the messenger who prepares the way, equates to death.

"Yahya’nın tanıklığını reddedenler, İsa’nın öğretilerinden yarar görmediler" ve "ilk mesajı reddedenler ikincisinden yararlanamadılar; gece yarısı çığlığından da yarar görmediler." Yahya’nın hizmeti, Mesih’in vaftizinden önceydi; Mesih ise hizmetinin başında kısa bir süre sonra tapınağı temizledi. Miller’in hizmeti, Mesih’in 22 Ekim 1844’te ansızın geldiğinde Levi oğullarını arıtmasına hazırlık oldu. Her iki tanıkta da, yolu hazırlayan habercinin reddedilmesi ölüm anlamına gelir.

The purging and purification that was accomplished by Christ in His work as the Messenger of the Covenant was for the purpose of raising up a people to accomplish the work of carrying the message of salvation to the world. The work is accomplished in advance of the period of time representing when the executive judgment begins. The destruction of Jerusalem in the history of the disciples represents the executive judgment, and Adventism turned away from their responsibility to accomplish that work, but the Lord had tried to gather them together. He had led His people to publish the 1850 chart as the graphical representation of the message they could have carried to the world.

Antlaşma’nın Elçisi olarak yürüttüğü hizmette Mesih tarafından gerçekleştirilen temizleme ve arındırma, kurtuluş mesajını dünyaya taşıma işini yerine getirecek bir halkı ortaya çıkarmak amacıyla yapılmıştı. Bu iş, icraî yargının başlangıcını temsil eden dönemin öncesinde tamamlanır. Öğrencilerin tarihinde Yeruşalim’in yıkımı icraî yargıyı temsil eder ve Adventizm o işi yerine getirme sorumluluğundan yüz çevirdi, ama Rab onları bir araya toplamaya çalışmıştı. O, halkını, dünyaya taşıyabilecekleri mesajın görsel bir temsili olarak 1850 çizelgesini yayımlamaya yönlendirmişti.

“It was not the will of God that Israel should wander forty years in the wilderness; He desired to lead them directly to the land of Canaan and establish them there, a holy, happy people. But ‘they could not enter in because of unbelief.’ Hebrews 3:19. Because of their backsliding and apostasy they perished in the desert, and others were raised up to enter the Promised Land. In like manner, it was not the will of God that the coming of Christ should be so long delayed and His people should remain so many years in this world of sin and sorrow. But unbelief separated them from God. As they refused to do the work which He had appointed them, others were raised up to proclaim the message. In mercy to the world, Jesus delays His coming, that sinners may have an opportunity to hear the warning and find in Him a shelter before the wrath of God shall be poured out.” The Great Controversy, 458.

Tanrı’nın isteği, İsrail’in kırk yıl çölde dolaşması değildi; onları doğrudan Kenan diyarına götürmek ve orada kutsal, mutlu bir halk olarak yerleştirmek istiyordu. Ama ‘imansızlıkları yüzünden içeri giremediler.’ İbraniler 3:19. İmandaki gerilemeleri ve dinden dönmeleri yüzünden çölde yok olup gittiler ve Vaat Edilen Ülke’ye girmek üzere başkaları yetiştirildi. Aynı şekilde, Mesih’in gelişinin bu kadar uzun gecikmesi ve O’nun halkının günah ve keder dolu bu dünyada bunca yıl kalması Tanrı’nın isteği değildi. Ama imansızlık onları Tanrı’dan ayırdı. O’nun onlara verdiği işi yapmayı reddettiklerinden, mesajı ilan etmek için başkaları yetiştirildi. Dünyaya merhametinden dolayı, günahkârların uyarıyı işitme ve Tanrı’nın gazabı dökülmeden önce O’nda bir sığınak bulma fırsatına sahip olmaları için İsa gelişini erteliyor. Büyük Mücadele, 458.

Had Adventism only held fast their faith, “their work would have been completed.”

Eğer Adventizm sadece imanına sadık kalsaydı, "çalışması tamamlanmış olacaktı."

“Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

"Adventistler, 1844’teki büyük hayal kırıklığından sonra imanlarına sıkı sıkıya sarılıp ilahî takdirin açtığı yolda birlik içinde yürümüş, üçüncü meleğin mesajını kabul edip Kutsal Ruh’un gücüyle onu dünyaya ilan etmiş olsalardı, Tanrı’nın kurtuluşunu görürlerdi; Rab onların gayretleriyle kudretle iş görürdü; çalışma tamamlanırdı ve Mesih, halkını ödüllerine kavuşturmak üzere şimdiye kadar gelmiş olurdu. Fakat hayal kırıklığını izleyen şüphe ve belirsizlik döneminde, advent imanlılarının birçoğu imanlarından vazgeçti... Böylece çalışma sekteye uğradı ve dünya karanlıkta kaldı. Tüm Adventist topluluk Tanrı’nın emirleri ve İsa’nın imanında birleşmiş olsaydı, tarihimiz ne kadar da bambaşka olurdu!" Evangelism, 695.

In the Spring of 1844, the Messenger of the Covenant purified the movement of the Millerites, and then in the Fall brought the message of the third angel. Miller, his message and the movement he represented, had fulfilled the parable of the ten virgins. At the Exeter, NH camp meeting the message of the Midnight Cry arrived and in two short months it was demonstrated which of the virgins had the oil. The two classes were manifested, and the third angel arrived with a message in his hand that was to be eaten, but the wise virgins “yielded their faith” in “the period of doubt and uncertainty.”

1844 yılının baharında, Antlaşmanın Habercisi Millerci hareketi arındırdı ve sonra sonbaharda üçüncü meleğin mesajını getirdi. Miller, mesajı ve temsil ettiği hareket, on bakire meselini yerine getirmişti. New Hampshire’ın Exeter kentindeki kamp toplantısında Gece Yarısı Çığlığı mesajı geldi ve yalnız iki ay içinde hangi bakirelerin yağının olduğu gösterildi. İki sınıf ortaya çıktı ve elinde yenmesi gereken bir mesajla üçüncü melek geldi, ancak bilge bakireler “şüphe ve belirsizlik dönemi”nde “imanlarını teslim ettiler.”

The “period of doubt and uncertainty” had been represented by the disciples at His death, but on the third day He began to open the message of His resurrection to His disciples, and they did not “yield their faith.” The period of doubt and uncertainty for the wise virgins of the movement of the first and second angels’ messages continued for roughly three years, at which point the Lord revealed to Sister White that He had stretched forth His hand to again gather the remnant of His people. He led His people to begin their publishing work and to produce Habakkuk’s second table, but “many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness.”

“Şüphe ve belirsizlik dönemi”, Onun ölümünde öğrenciler tarafından temsil edilmişti, ama üçüncü gün O, dirilişinin mesajını öğrencilerine açmaya başladı ve onlar “imanlarından vazgeçmediler.” Birinci ve ikinci meleğin mesajları hareketinin akıllı kızları için şüphe ve belirsizlik dönemi yaklaşık üç yıl sürdü; bu noktada Rab, Kardeş White’a halkının kalıntısını yeniden toplamak için elini uzattığını bildirdi. Halkını yayın çalışmalarına başlamaya ve Habakkuk’un ikinci levhasını hazırlamaya yöneltti, ancak “Advent inananlarının birçoğu imanlarından vazgeçti. . . . Böylece çalışma sekteye uğradı ve dünya karanlıkta bırakıldı.”

In 1849, William Miller, the chosen messenger of the first and second angels’ message was laid to rest. Had the wise virgins of October 22, 1844 “held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God,” the Lord would have raised up another messenger in the spirit and power of Elijah. Instead “the coming of Christ” was “delayed and His people” “in like manner” to ancient Israel would “remain” “many years in this world of sin and sorrow.”

1849'da, birinci ve ikinci meleklerin mesajının seçilmiş habercisi William Miller toprağa verildi. Eğer 22 Ekim 1844'teki akıllı bakireler "imanlarına sıkı sıkıya sarılmış ve Tanrı'nın açılan inayeti içinde birlik içinde ilerlemiş olsalardı", Rab, İlyas'ın ruhu ve gücüyle başka bir haberciyi yetiştirip görevlendirecekti. Bunun yerine "Mesih'in gelişi" "geciktirildi" ve O'nun halkı, eski İsrail'e "aynı şekilde", "bu günah ve keder dünyasında uzun yıllar" "kalacaktı".

One hundred and twenty-six years after the rebellion of 1863, the Lord raised up the chosen messenger of the third angel. His work was both to prepare the way for the Messenger of the Covenant to suddenly come into His temple and to enter into a covenant relationship with the one hundred and forty-four thousand, during the closing scenes of the investigative judgment, but also to present a message that confronts the threefold union of Ahab, Jezebel and her prophets in the period of the Executive Judgment, which begins at the soon-coming Sunday law.

1863’teki isyandan yüz yirmi altı yıl sonra Rab, üçüncü meleğin seçilmiş habercisini yetiştirdi. Onun görevi, hem Antlaşmanın Habercisi’nin birdenbire kendi tapınağına gelmesi için yolu hazırlamak ve Soruşturma Yargısı’nın kapanış sahneleri sırasında yüz kırk dört binle bir antlaşma ilişkisine girmek, hem de yakında çıkacak Pazar Yasası’yla başlayacak İcra Yargısı döneminde Ahab, Jezebel ve onun peygamberlerinden oluşan üçlü birliğe meydan okuyan bir mesaj sunmaktı.

The third messenger who prepares the way represents a work, a message, a messenger, and a movement during the closing scenes of the Investigative Judgment. The third Elijah represents a work, a message, a messenger and a movement during the closing scenes of the Executive Judgment. The message of the messenger who prepares the way, and the message of Elijah, is the message of the third of the three Woes of Revelation chapters eight through eleven.

Yolu hazırlayan üçüncü elçi, Araştırma Yargısı’nın son safhalarında bir çalışma, bir mesaj, bir elçi ve bir hareketi temsil eder. Üçüncü İlyas, Yürütücü Yargı’nın son safhalarında bir çalışma, bir mesaj, bir elçi ve bir hareketi temsil eder. Yolu hazırlayan elçinin mesajı ve İlyas’ın mesajı, Vahiy kitabının sekizinci ila on birinci bölümlerindeki üç Vay’dan üçüncüsünün mesajıdır.

In the history represented by the messenger who prepares the way, the message of the third Woe, represents the Trumpet which calls Laodicean Adventism to “buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see.” It is the message of God’s love that shows God’s people their transgressions, for “As many as” He loves, He “rebukes and chastens.” It is the message of Christ’s righteousness that calls men to accept His character, which is manifested in the time period when the Messenger of the Covenant is accomplishing the work of cleansing the soul temple, and therefore He calls those whom He loves to manifest His character and be “zealous therefore, and repent,” for He is “at the” dispensation “door,” that represents the close of probation, where He “will spue” Laodicean Adventism “out of” His “mouth.” That dispensational “door” is the door that He “openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth.”

Yolu hazırlayan haberci tarafından temsil edilen tarihte, üçüncü Vay’ın mesajı, Laodikya Adventizmini “benden ateşte arıtılmış altın satın al ki zengin olasın; giyinesin ve çıplaklığının ayıbı görünmesin diye beyaz giysiler; ve görebilesin diye gözlerine sürme sür” diye çağıran Borazanı temsil eder. Bu, Tanrı’nın halkına suçlarını gösteren Tanrı sevgisinin mesajıdır; çünkü O, sevdiği herkesi azarlar ve terbiye eder. Bu, insanları O’nun karakterini kabul etmeye çağıran Mesih’in doğruluğu mesajıdır; bu karakter, Antlaşma’nın Elçisi ruh tapınağını arındırma işini yerine getirdiği zaman diliminde görünür; bu yüzden O, sevdiği kişileri kendi karakterini yansıtmaya ve “bu nedenle gayretli ol ve tövbe et” diye çağırır; çünkü O, sınama süresinin kapanışını temsil eden dönemsel “kapı”nın “önünde”dir; orada O, Laodikya Adventizmini kendi “ağzından” “dışarı” “kusacaktır.” O dönemsel “kapı”, O’nun “açtığı ve hiç kimsenin kapatamadığı; kapattığı ve hiç kimsenin açamadığı” kapıdır.

There is a seeming contradiction that is resolved by the application of “line upon Line,” but many may not even recognize the seeming contradiction. When resolved it adds clarity to the transition from the Investigative to the Executive Judgment which takes place at the soon coming Sunday law. It is resolved by accepting that Pentecost typifies the soon coming Sunday law in the United States. In order to finalize our consideration of the third messenger who prepares the way as a symbol in the Investigative Judgment, in contrast with the third Elijah being a symbol of the Executive Judgment, we will address this seeming contradiction.

"line upon Line"in uygulanmasıyla çözülen görünürde bir çelişki vardır, ancak pek çok kişi bu görünürdeki çelişkiyi bile fark etmeyebilir. Çözüldüğünde, yakında gelecek Pazar yasasında gerçekleşecek Soruşturma Yargısından İcra Yargısına geçişe açıklık kazandırır. Bu, Pentekost'un Amerika Birleşik Devletleri'nde yakında gelecek Pazar yasasını simgelediğinin kabul edilmesiyle çözülür. Soruşturma Yargısında yolu hazırlayan üçüncü habercinin bir sembol olarak değerlendirilmesini, buna karşılık İcra Yargısının sembolü olan üçüncü İlyas ile karşıtlık içinde sonuçlandırmak için, bu görünürdeki çelişkiyi ele alacağız.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeye bir sonraki makalede devam edeceğiz.

“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.

“Üçüncü meleğin mesajının ilanına katılan melek, bütün yeryüzünü kendi yüceliğiyle aydınlatacaktır. Burada, dünya çapında kapsamı olan ve alışılmadık güçte bir iş önceden bildirilmektedir. 1840–44 Advent hareketi, Tanrı’nın kudretinin görkemli bir tezahürüydü; birinci meleğin mesajı dünyadaki her misyon istasyonuna ulaştırıldı ve bazı ülkelerde, on altıncı yüzyıl Reformasyonu’ndan bu yana herhangi bir ülkede tanık olunmuş olan en büyük dinsel ilgi görüldü; ancak bunlar, üçüncü meleğin son uyarısı altındaki kudretli hareket tarafından aşılacaktır.

“The work will be similar to that of the Day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord: His going forth is prepared as the morning; and He shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ Hosea 6:3. ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for He hath given you the former rain moderately, and He will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ Joel 2:23. ‘In the last days, saith God, I will pour out of My Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ Acts 2:17, 21.

“Bu iş, Pentikost Günü’ndekine benzer olacaktır. Nasıl ki ‘ilk yağmur’, müjdenin başlangıcında Kutsal Ruh’un dökülüşüyle, değerli tohumun filizlenmesini sağlamak için verildiyse, aynı şekilde ‘son yağmur’ da hasadın olgunlaşması için onun sonunda verilecektir. ‘Rab’bi tanıyalım, O’nu tanımak için ardınca gidelim; O’nun zuhur edişi sabah gibi hazırlanmıştır; bize yağmur gibi, yeryüzüne yağan son ve ilk yağmur gibi gelecektir.’ Hoşea 6:3. ‘Ey Siyon çocukları, sevinin ve Tanrınız Rab’de sevinç bulun; çünkü size ilk yağmuru ölçülü olarak verdi, ve üzerinize yağmuru, ilk yağmuru ve son yağmuru yağdıracaktır.’ Yoel 2:23. ‘Son günlerde, Tanrı der, Ruhumdan bütün beden üzerine dökeceğim.’ ‘Ve vaki olacak ki, Rab’bin adını çağıran herkes kurtulacaktır.’ Elçilerin İşleri 2:17, 21.”

“The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said: ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus.’ Acts 3:19, 20.” The Great Controversy, 611.

Müjdenin büyük işi, başlangıcını damgalayan Tanrı’nın gücünün tezahüründen daha azıyla sona ermeyecektir. Müjdenin başlangıcında ilk yağmurun dökülmesiyle yerine gelen peygamberlik sözleri, kapanışında son yağmurda yeniden yerine getirilecektir. İşte elçi Petrus’un şöyle derken beklediği “ferahlanma zamanları”: “Bu nedenle tövbe edin ve dönün ki, Rab’bin huzurundan ferahlanma zamanları geldiğinde günahlarınız silinsin; ve O, İsa’yı gönderecektir.” Elçilerin İşleri 3:19, 20. Büyük Mücadele, 611.