In the last article we noted that inspiration identified that the Jews “sealed their rejection” of the gospel at the cross, and then confirmed their rejection again at the stoning of Stephen. How can this be? Of course, the rejection of the gospel by the quibbling Jews of that history was accomplished progressively. They had already been passed by at His birth. Christ’s birth to the stoning of Stephen illustrates a progressive rejection of the gospel.
Son makalede, ilhamın Yahudilerin müjdeyi çarmıhta “reddedişlerini mühürlediklerini” ve ardından bu reddi Stefanos’un taşlanmasında yeniden teyit ettiklerini ortaya koyduğunu belirtmiştik. Bu nasıl olabilir? Elbette, o dönemin münakaşacı Yahudileri tarafından müjdenin reddedilişi aşamalı olarak gerçekleşti. Onlar, O’nun doğumunda zaten bir kenara bırakılmışlardı. Mesih’in doğumundan Stefanos’un taşlanmasına kadar olan dönem, müjdenin aşamalı olarak reddedilişini gözler önüne serer.
“Men know it not, but the tidings fill heaven with rejoicing. With a deeper and more tender interest the holy beings from the world of light are drawn to the earth. The whole world is brighter for His presence. Above the hills of Bethlehem are gathered an innumerable throng of angels. They wait the signal to declare the glad news to the world. Had the leaders in Israel been true to their trust, they might have shared the joy of heralding the birth of Jesus. But now they are passed by.” The Desire of Ages, 47.
İnsanlar bunu bilmez, ama bu müjde göğü sevinçle doldurur. Işık âleminden kutsal varlıklar, daha derin ve daha şefkatli bir ilgiyle yeryüzüne çekilir. Bütün dünya O'nun varlığıyla daha aydınlıktır. Beytlehem'in tepeleri üzerinde sayısız bir melek kalabalığı toplanmıştır. Dünyaya bu sevinçli haberi ilan etmek için işareti bekliyorlar. Eğer İsrail'deki önderler görevlerine sadık olsalardı, İsa’nın doğumunu müjdelemenin sevincini paylaşabilirlerdi. Ama şimdi onlar bir kenara bırakıldılar. Çağların Arzusu, 47.
From the birth of Jesus to the death of Stephen the progressive rejection of the gospel by ancient Israel is illustrated. Acknowledging the Jews rejection of Christ as progressive allows an identification of “sealing their rejection,” at both the cross, where the veil of the temple was rent, and at Stephen’s death. The rending of the veil was a symbol that they were no longer God’s covenant people, and when Stephen was stoned, Stephen saw Jesus standing on the right hand of God, which in Daniel chapter twelve, verse one is a symbol of the close of probation. The destruction of Jerusalem is also a symbol of the close of probation.
İsa’nın doğumundan Stefanus’un ölümüne kadar, kadim İsrail’in İncil’i aşamalı olarak reddedişi gözler önüne serilir. Yahudilerin Mesih’i reddedişinin aşamalı olduğunu kabul etmek, hem tapınağın perdesinin yırtıldığı çarmıhta hem de Stefanus’un ölümünde “reddedişlerinin mühürlenmesi”ni belirlemeye imkân tanır. Perdenin yırtılması, artık Tanrı’nın antlaşma halkı olmadıklarının bir simgesiydi; ve Stefanus taşlanırken, Tanrı’nın sağında ayakta duran İsa’yı gördü ki bu, Daniel kitabının on ikinci bölüm birinci ayetinde, sınama döneminin kapanışının bir simgesidir. Yeruşalim’in yıkımı da sınama döneminin kapanışının bir simgesidir.
“The retribution to come upon Jerusalem could be delayed only a short time; and as Christ’s eye rested upon the doomed city, he saw not merely its destruction, but the destruction of a world. He saw that as Jerusalem was given up to destruction, so the world will be given up to its doom. He saw the retribution that will be visited on the adversaries of God. The scenes that were transacted at the destruction of Jerusalem will be repeated at the great and terrible day of the Lord, but in a more fearful manner.” Review and Herald, December 7, 1897.
"Yeruşalim’in üzerine gelecek cezalandırma ancak kısa bir süre ertelenebilirdi; ve Mesih’in gözü yıkıma mahkûm şehrin üzerinde dururken, yalnızca onun yıkımını değil, bir dünyanın yıkımını gördü. Yeruşalim yıkıma teslim edildiği gibi, dünyanın da mahvına terk edileceğini gördü. Tanrı’nın düşmanlarına uğratılacak cezayı gördü. Yeruşalim’in yıkımı sırasında yaşanan sahneler Rab’bin büyük ve korkunç gününde, fakat daha da dehşet verici bir biçimde tekrarlanacaktır." Review and Herald, 7 Aralık 1897.
It was only God’s mercy that prevented Jerusalem from being destroyed at the cross.
Kudüs'ün çarmıhta yıkılmasını yalnızca Tanrı'nın merhameti önledi.
“In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.” The Desire of Ages, 600.
Yahudilerin Mesih’i çarmıha germesi, Yeruşalim’in yıkımıyla bağlantılıydı. Golgota’da dökülen kan, onları hem bu dünyada hem de gelecek dünyada yıkıma sürükleyen ağırlıktı. Büyük son günde, Tanrı’nın lütfunu reddedenlerin üzerine yargı geldiğinde de böyle olacaktır. Onların sürçme taşı olan Mesih, o zaman onlara öç alan bir dağ olarak görünecek. Doğrular için yaşam olan yüzünün görkemi, kötüler için yakıp tüketen bir ateş olacaktır. Reddedilen sevgi ve hor görülen lütuf yüzünden, günahkâr yok edilecektir. Çağların Özlemi, 600.
It was only God’s mercy that lingered in not bringing Jerusalem’s destruction at the time of the cross.
Çarmıh zamanında Yeruşalim’in yıkımını getirmeyi erteleyen yalnızca Tanrı’nın merhametiydi.
“For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son.” The Great Controversy, 27.
Mesih’in bizzat kendisi tarafından Kudüs’ün yıkımı ilan edildikten sonra neredeyse kırk yıl boyunca Rab, şehre ve millete yönelik yargılarını geciktirdi. Müjdesini reddedenlere ve Oğlunun katillerine karşı Tanrı’nın sabrı hayret vericiydi. Büyük Mücadele, 27.
At the time of His last temple cleansing Jesus had set forth the warning to flee Jerusalem when the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, was seen by His followers. The first time He cleansed the temple He had stated that the Jews had made His father’s house a den of thieves, but the last time He said “your house” is left unto you desolate. Even before the cross, which was just about to take place, the temple where the veil was to be rent at the crucifixion had already been identified as the Jew’s house, not God’s house. Sister White addresses when Christ made that declaration, and as her testimony proceeds she also addresses the forty years of extended mercy.
Son tapınak temizliğinde İsa, peygamber Daniel’in sözünü ettiği yıkıma yol açan iğrençlik takipçileri tarafından görüldüğünde Yeruşalim’den kaçmaları gerektiği uyarısını yapmıştı. Tapınağı ilk kez temizlediğinde, Yahudilerin kendi Babasının evini haydutlar inine çevirdiklerini söylemişti; ama son seferinde “eviniz” size ıssız bırakılıyor dedi. Henüz gerçekleşmek üzere olan çarmıhtan önce bile, perdesinin çarmıha gerilme sırasında yırtılacağı tapınak, artık Tanrı’nın evi değil, Yahudilerin evi olarak tanımlanmıştı. White Hanım, Mesih’in bu beyanı ne zaman yaptığını ele alır ve tanıklığı ilerledikçe uzatılmış merhametin kırk yılına da değinir.
“Christ’s words to the priests and rulers, ‘Behold, your house is left unto you desolate’ (Matthew 23:38), had struck terror to their hearts. They affected indifference, but the question kept rising in their minds as to the import of these words. An unseen danger seemed to threaten them. Could it be that the magnificent temple, which was the nation’s glory, was soon to be a heap of ruins? . . .
Mesih'in kâhinlere ve önderlere yönelik, "İşte, eviniz ıssız bırakılıyor" (Matta 23:38) sözleri yüreklerine korku salmıştı. Umursamazlık takındılar, ama bu sözlerin ne anlama geldiği sorusu zihinlerinde durmadan beliriyordu. Görünmeyen bir tehlike onları tehdit ediyor gibiydi. Yoksa, ulusun gururu olan o görkemli tapınak yakında bir yıkıntı yığınına mı dönüşecekti? . . .
“Christ gave His disciples a sign of the ruin to come on Jerusalem, and He told them how to escape: ‘When ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled.’ This warning was given to be heeded forty years after, at the destruction of Jerusalem. The Christians obeyed the warning, and not a Christian perished in the fall of the city.” The Desire of Ages, 628, 630.
Mesih, Kudüs’e gelecek yıkımın işaretini öğrencilerine verdi ve onlara nasıl kurtulacaklarını söyledi: “Kudüs’ün ordular tarafından kuşatıldığını gördüğünüzde, onun ıssız kalmasının yaklaştığını bilin. O zaman Yahudiye’de olanlar dağlara kaçsın; onun ortasında bulunanlar dışarı çıksın; kırsalda bulunanlar da oraya girmesin. Çünkü bunlar, yazılmış olanların tümünün yerine gelmesi için öç alma günleridir.” Bu uyarı, Kudüs’ün yıkımı sırasında, kırk yıl sonra dikkate alınsın diye verilmişti. Hristiyanlar bu uyarıya uydu ve kentin düşüşünde bir tek Hristiyan bile ölmedi. Çağların Arzusu, 628, 630.
Christ was crucified in the year 31, and nearly forty years later in the year 70, Jerusalem was destroyed after a three-and-a-half-year siege. How could Jerusalem have been destroyed at the cross in the year 31, if there was still three and a half years of probationary time identified as seventy weeks in Daniel chapter nine, verse twenty-four? How can these seeming inconsistencies be resolved? The easiest resolution is to simply identify the fact that when it comes to the close of the probationary time represented by the seventy weeks, that it must be understood as a progressive close of probation. This is true, but it removes any prophetic specificity when applying the waymarks of that history. I will try to explain.
Mesih 31 yılında çarmıha gerildi ve yaklaşık kırk yıl sonra, 70 yılında, Kudüs üç buçuk yıllık bir kuşatmanın ardından yıkıldı. Daniel kitabının dokuzuncu bölümünün yirmi dördüncü ayetinde yetmiş hafta olarak tanımlanan üç buçuk yıllık bir lütuf süresi hâlâ varken, Kudüs 31 yılında, çarmıh sırasında, nasıl yıkılmış olabilir? Bu görünürdeki tutarsızlıklar nasıl giderilebilir? En kolay çözüm, yetmiş hafta ile temsil edilen lütuf süresinin kapanışı söz konusu olduğunda, bunun kademeli bir lütuf kapanışı olarak anlaşılması gerektiği gerçeğini basitçe tespit etmektir. Bu doğrudur, fakat o tarihin kilometre taşlarını uygularken her türlü peygamberlik özgüllüğünü ortadan kaldırır. Açıklamaya çalışacağım.
If Pentecost represents the soon-coming Sunday law where the other flock in Babylon is called out, why was it three and a half years after Pentecost that the gospel went to the Gentiles? Is the death of Christ or the death of Stephen a sign of the close of probation for ancient Israel? If Laodicean Adventism ceases to be a church at the soon-coming Sunday law, did the destruction of the temple in the year 70, represent the end of the temple of Laodicean Adventism at the Sunday law? What might appear as seeming inconsistencies is resolved by the application of “line upon line,” and when that application is employed the testimony of the waymarks we are identifying become very clear and concise.
Pentekost, Babil'deki öteki koyunların dışarı çağrılacağı yakında gelecek Pazar yasasını temsil ediyorsa, neden müjde Pentekost'tan üç buçuk yıl sonra Yahudi olmayanlara gitti? Eski İsrail için lütuf kapısının kapanışının işareti Mesih'in ölümü müydü, yoksa Stefanos'un ölümü mü? Laodikya Adventizmi yakında gelecek Pazar yasasında bir kilise olmaktan çıkıyorsa, MS 70 yılında tapınağın yıkılması, Pazar yasasında Laodikya Adventizminin tapınağının sonunu mu temsil ediyordu? Görünürde tutarsızlık gibi görünen şeyler, 'satır üstüne satır' uygulamasıyla çözülür ve bu uygulama kullanıldığında, tespit etmekte olduğumuz yol işaretlerinin tanıklığı çok açık ve özlü hale gelir.
The week that Christ confirmed the covenant is broken up into two equal periods of three and a half years. The first three and a half years begins at Christ’s baptism and ends with His death. Baptism is the symbol of His death and resurrection, so the beginning of that period of three and a half years is identical to the ending. In that period Christ presented the gospel exclusively to the Jews. The end of that three and a half years marks the beginning of the following three and a half years. The beginning of the second period of three and a half years begins with the death of Christ, and it ends with the death of Stephen. In that period the disciples presented the gospel exclusively to the Jews.
Mesih’in antlaşmayı teyit ettiği hafta, her biri üç buçuk yıl süren iki eşit döneme bölünmüştür. İlk üç buçuk yıl Mesih’in vaftiziyle başlar ve O’nun ölümüyle sona erer. Vaftiz, O’nun ölümünün ve dirilişinin simgesidir; dolayısıyla bu üç buçuk yıllık dönemin başlangıcı ile bitişi özdeştir. O dönemde Mesih müjdeyi yalnızca Yahudilere sundu. O üç buçuk yılın sonu, onu izleyen üç buçuk yılın başlangıcını işaret eder. İkinci üç buçuk yıllık dönem Mesih’in ölümüyle başlar ve Stefanos’un ölümüyle sona erer. Bu dönemde öğrenciler müjdeyi yalnızca Yahudilere sundular.
Those two periods, which are separate prophetic lines, are to be brought together “line upon line.” Both beginnings and endings possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending histories are the same. Both periods of duration are identical, and the work that is carried out during each period is identical. Christ who is the First and the Last, is also the creator of all things, and in that regard He is the Creator of Truth. The Hebrew word “truth” was created by three Hebrew letters. The first letter, followed by the thirteenth letter, followed by the last letter of the Hebrew alphabet are combined to make the Hebrew word “truth.”
Bu iki dönem, ayrı kehanet çizgileri olup, "satır üzerine satır" biçiminde bir araya getirilmelidir. Hem başlangıçlar hem de bitişler Alfa ve Omega'nın imzasını taşır, çünkü başlangıç ve bitişe ait tarihsel anlatılar aynıdır. Her iki zaman dilimi de özdeştir ve her bir dönemde yürütülen iş aynıdır. İlk ve Son olan Mesih, aynı zamanda her şeyin yaratıcısıdır ve bu bakımdan gerçeğin yaratıcısıdır. İbranice "gerçek" sözcüğü üç İbranice harften oluşturulmuştur. İbranice alfabenin ilk harfi, ardından on üçüncü harfi ve ardından son harfi birleştirilerek İbranice "gerçek" sözcüğü oluşturulmuştur.
Both of the periods of three and a half years have Christ as the first and the last, for Christ is at the beginning of the first period at His baptism, as He is at the ending at His death in the first period. And Christ is at His death in the beginning of the second period and He is standing at the right hand of God at the ending of the second period. The number thirteen is the symbol of rebellion, and in both periods whether the gospel was presented in person by Christ, or in the second period by His disciples, the quibbling Jews rebelled against the message of the gospel.
Üç buçuk yıllık her iki dönemin de başlangıcı da sonu da Mesih’tir; çünkü Mesih, ilk dönemin başında vaftiziyle, bu ilk dönemin sonunda ise ölümüyle vardır. Ayrıca Mesih, ikinci dönemin başında ölümüyle, ikinci dönemin sonunda ise Tanrı’nın sağında ayakta durmaktadır. On üç sayısı isyanın sembolüdür; her iki dönemde de, müjde bizzat Mesih tarafından sunulmuş olsun ya da ikinci dönemde onun öğrencileri tarafından, itirazcı Yahudiler müjdeye karşı isyan ettiler.
Both periods are the same duration, possess the signature of Alpha and Omega, and identify the same gospel message. Those two periods are to be brought together “line upon line.” The methodology of “line upon line,” is the testing methodology of the latter rain. It is the methodology of the last days, and the truths which are identified and established by that methodology in the last days are what purges or purifies the sons of Levi during the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
Her iki dönem de aynı süreye sahiptir, Alfa ve Omega'nın imzasını taşır ve aynı Müjde mesajını ortaya koyar. Bu iki dönem 'satır üstüne satır' biçiminde bir araya getirilmelidir. 'Satır üstüne satır' metodolojisi, son yağmurun sınama metodolojisidir. Bu, son günlerin metodolojisidir ve son günlerde bu metodolojiyle tespit edilip tesis edilen hakikatler, yüz kırk dört binin mühürlenmesi sırasında Levioğulları'nı arındıran ya da temizleyen şeylerdir.
Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.
Kime bilgi öğretecek? Kime öğretiyi kavratacak? Sütten kesilmiş, memeden ayrılmış olanlara mı? Çünkü buyruk üstüne buyruk, buyruk üstüne buyruk; satır üstüne satır, satır üstüne satır; burada biraz, orada biraz olmalı. Çünkü kekeme dudaklarla ve başka bir dille bu halka konuşacak. Onlara şöyle dedi: Bu, yorgunu dinlendirebileceğiniz dinlenmedir; bu da tazelenmedir; ama dinlemek istemediler. Ama Rab'bin sözü onlar için buyruk üstüne buyruk, buyruk üstüne buyruk; satır üstüne satır, satır üstüne satır; burada biraz, orada biraz oldu; öyle ki gidip geriye düşsünler, kırılsınlar, tuzağa düşsünler ve yakalansınlar. Yeşaya 28:9-13.
The next verse in Isaiah addresses the scornful men that rule the people of Jerusalem. For those scornful men, the “rest and the refreshing” (the latter rain), which they refused to “hear,” is what causes them to “go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.” That test was presented to them from another tongue, for Elijah, John the Baptist and William Miller were not trained in the theological schools of their respective histories. The latter rain message that tests Laodicean Adventism, is the message that is produced by the application of “line upon line.”
Yeşaya’daki bir sonraki ayet, Yeruşalim halkını yöneten alaycı adamlara seslenir. O alaycı adamlar için, "işitmeyi" reddettikleri "dinlenme ve ferahlanma" (geç yağmur), onların "gitmelerine, geri düşmelerine, parçalanmalarına, tuzağa düşmelerine ve yakalanmalarına" neden olan şeydir. Bu sınama onlara başka bir dilden sunuldu; çünkü İlyas, Vaftizci Yahya ve William Miller, kendi dönemlerinin ilahiyat okullarında eğitim görmemişlerdi. Laodikya Adventizmini sınayan geç yağmur mesajı, "satır üstüne satır" uygulamasının ürünü olan mesajdır.
When the first three and a half years of the week in which Christ confirmed the covenant is laid over the second three and a half years, we find prophetic light that clarifies any seeming inconsistencies that might arise in an inquiring mind. The week was when the Messenger of the Covenant was to confirm the covenant, and a biblical covenant must be confirmed with blood. The baptism and crucifixion of Christ and the stoning of Stephen all identify blood. Both lines represent the blood of the covenant, and those lines are confirming the covenant.
Mesih’in antlaşmayı tasdik ettiği haftanın ilk üç buçuk yılı ikinci üç buçuk yılın üzerine bindirildiğinde, sorgulayan bir zihinde doğabilecek görünürdeki tutarsızlıkları açıklığa kavuşturan peygamberî bir ışık buluruz. Bu hafta, Antlaşma’nın Elçisi’nin antlaşmayı tasdik edeceği zamandı ve Kutsal Kitap’taki bir antlaşma kanla tasdik edilmelidir. Mesih’in vaftizi ve çarmıha gerilmesi ile Stefanus’un taşlanması, hepsi kana işaret eder. Her iki çizgi de antlaşmanın kanını temsil eder ve bu çizgiler antlaşmayı tasdik etmektedir.
When brought together “line upon line,” the baptism and crucifixion are the first waymark, and the crucifixion and stoning of Stephen are the last waymark. When brought together into one line we find the cross and Michael standing up at the death of Stephen as two witnesses of the Jews sealing their rejection of the gospel. The death of Christ, is also the death of His disciple Stephen, which is Passover when the two lines are combined. Three days later Christ is resurrected as the First Fruit offering.
“Satır üstüne satır” şeklinde bir araya getirildiğinde, vaftiz ile çarmıha gerilme ilk yol işaretidir ve çarmıha gerilme ile İstefanos’un taşlanması son yol işaretidir. Tek bir çizgide birleştirildiğinde, çarmıhı ve İstefanos’un ölümünde Mikail’in ayağa kalkmasını, Yahudilerin müjdeyi reddedişlerini mühürleyen iki tanık olarak görürüz. İki çizgi birleştirildiğinde, Mesih’in ölümü aynı zamanda öğrencisi İstefanos’un ölümüyle özdeşleşir; bu da Fısıh’tır. Üç gün sonra Mesih, İlk Ürün sunusu olarak dirilir.
But now is Christ risen from the dead, and become the first fruits of them that slept. 1 Corinthians 15:20.
Ama şimdi Mesih, ölüler arasından dirilmiştir ve uyuyanların ilk ürünü olmuştur. 1. Korintliler 15:20.
In between Passover and the feast of First Fruits on the third day is the beginning of the feast of Unleavened Bread. Unleavened bread does not “rise”, and Christ did not rise on the second day, He rose on the third day. Christ and Stephen die together in the “line upon line” application, but Stephen is resurrected after Christ for there is an order to the first fruit resurrection.
Fısıh Bayramı ile İlk Ürünler Bayramı arasındaki üçüncü gün, Mayasız Ekmekler Bayramı'nın başlangıcıdır. Mayasız ekmek “kabarmaz” ve Mesih ikinci gün dirilmedi; üçüncü gün dirildi. “Satır satır” uygulamasında Mesih ve Stefanos birlikte ölür; ancak ilk ürün dirilişinde bir düzen olduğu için Stefanos, Mesih’ten sonra diriltilir.
But every man in his own order: Christ the first fruits; afterward they that are Christ’s at his coming. 1 Corinthians 15:22.
Ama herkes kendi sırasına göre: İlk ürün Mesih; sonra O’nun gelişinde Mesih’e ait olanlar. 1. Korintliler 15:22.
The Spring feasts cannot be separated from each other, for they are directly related to one another. In this sense, Pentecost represents the soon-coming Sunday law, when there will be a repetition of the pouring out of the Holy Spirit, and the second voice of Revelation chapter eighteen will then call those that do not currently know the gospel, to come out of Babylon. The word “Babylon,” is based upon the word, “Babel,” which means confusion, for it was in the fall of Babel that God confused the languages, and it was at Pentecost that God reverses the confusion of the languages in order to carry the gospel to the world. Thus Pentecost and the Sunday law align.
İlkbahar bayramları birbirinden ayrılamaz, çünkü birbirleriyle doğrudan ilişkilidirler. Bu anlamda Pentekost, Kutsal Ruh’un dökülüşünün yeniden yaşanacağı, yakında yürürlüğe girecek Pazar yasasını temsil eder ve Vahiy kitabının on sekizinci bölümündeki ikinci ses de o zaman, şu anda müjdeyi bilmeyenleri Babil’den çıkmaya çağıracaktır. “Babil” sözcüğü “Babel” sözcüğüne dayanır; “Babel” karışıklık demektir; çünkü Tanrı dilleri Babel’de karıştırmıştı ve müjdeyi dünyaya taşımak için Tanrı dillerdeki karışıklığı Pentekost’ta tersine çevirir. Böylece Pentekost ile Pazar yasası örtüşür.
At Pentecost the gift of languages was given to the disciples, but their message then was still restricted to the Jews. When both lines are brought together Pentecost occurs in the year 34, when Stephen was stoned and the gospel was then carried to those who do not currently know the gospel.
Pentekost’ta diller armağanı öğrencilere verildi, ancak o sırada mesajları hâlâ Yahudilerle sınırlıydı. Her iki çizgi bir araya getirildiğinde, Pentekost 34 yılında gerçekleşir; bu, Stefanos’un taşlandığı ve ardından müjdenin henüz müjdeyi bilmeyenlere götürüldüğü yıldır.
Stephen represents those who are resurrected “at His coming,” but who have died with Him. The First Fruit offering marks the resurrection of Christ on the third day, and it also marks the beginning of the Feast of Weeks, which is also the feast of Pentecost, and which commemorates the giving of the Ten Commandments at Sinai.
Stephen, 'O'nun gelişinde' diriltilecek ve O'nunla birlikte ölmüş olanları temsil eder. İlk ürünler sunusu, üçüncü günde Mesih'in dirilişini işaret eder ve aynı zamanda Pentekost Bayramı olarak da bilinen, Sina'da On Emir'in verilmesini anan Haftalar Bayramı'nın başlangıcını da işaret eder.
October 22, 1844, aligns with the cross, for among other proofs Sister White aligns the disappointment of the disciples after the cross with the disappointment that followed October 22, 1844. Both the cross and October 22, 1844, prefigure the soon-coming Sunday law. Pentecost also typifies the soon coming Sunday law, but Pentecost came fifty-two days after the cross. The cross, which was typified by Passover, ushers in a series of feasts which commemorate the old paths of ancient Israel from the night the angel of death passed over Egypt, through to the giving of the law. Though the feasts possess their own distinctions, they are inseparably linked to each other. It is therefore accurate to apply the complete fifty-two days from Passover to Pentecost as one singular waymark.
22 Ekim 1844, çarmıhla örtüşür; çünkü, diğer kanıtların yanı sıra, Kardeş White, çarmıhtan sonra öğrencilerin yaşadığı hayal kırıklığı ile 22 Ekim 1844’ü izleyen hayal kırıklığı arasında paralellik kurar. Hem çarmıh hem de 22 Ekim 1844, yakında gelecek Pazar yasasını önceden işaret eder. Pentikost da yakında gelecek Pazar yasasını simgeler, fakat Pentikost çarmıhtan elli iki gün sonra geldi. Fısıh tarafından simgelenen çarmıh, ölüm meleğinin Mısır’ın üzerinden geçtiği geceden başlayıp yasanın verilişine kadar uzanan, kadim İsrail’in eski yollarını anan bir dizi bayramı başlatır. Bayramların kendi farklılıkları olsa da, birbirleriyle ayrılmaz biçimde bağlantılıdırlar. Bu nedenle, Fısıh’tan Pentikost’a kadar olan tam elli iki günü tek bir yol işareti olarak değerlendirmek doğrudur.
For this reason, the cross, the death of Stephen, and Pentecost all prefigure the soon coming Sunday law, when the progressive executive judgment upon Modern Babylon begins, as the second voice of Revelation chapter eighteen begins to call God’s other flock out of Babylon. It is at that waymark that the executive judgment upon Jerusalem arrived, though God in His mercy deferred the actual destruction of the temple and city nearly forty years after the cross to the year 70. The destruction of ancient Jerusalem represents the beginning of the progressive executive judgment that begins in the United States when “national apostasy is followed by national ruin.”
Bu nedenle, çarmıh, Stefanos’un ölümü ve Pentekost, Modern Babil üzerine aşamalı icraî yargının başlayıp Vahiy’in on sekizinci bölümündeki ikinci sesin Tanrı’nın diğer sürüsünü Babil’den dışarı çağırmaya başlayacağı yaklaşan Pazar günü yasasını önceden haber verir. İşte tam o işaret noktasında, Kudüs üzerindeki icraî yargının vakti gelmişti; ancak Tanrı, merhametiyle, tapınak ile kentin fiilî yıkımını çarmıhtan yaklaşık kırk yıl sonrasına, 70 yılına erteledi. Eski Kudüs’ün yıkımı, Amerika Birleşik Devletleri’nde “ulusal imandan dönmeyi ulusal yıkım izler” durumunun yaşandığı anda başlayan aşamalı icraî yargının başlangıcını temsil eder.
Truth is established upon the testimony of two, and in the two lines of three and a half years that Christ confirmed the covenant we find two witnesses of a death and resurrection that is associated with the history that identifies the soon-coming Sunday law. That Sunday law in Revelation chapter eleven, is identified as the “hour of the great earthquake.” That “hour” is directly connected to two witnesses that gave a testimony of three and a half years. Their testimony ends with their death and resurrection.
Gerçek, iki tanığın tanıklığıyla tesis edilir ve Mesih’in antlaşmayı doğruladığı üç buçuk yıllık iki dönemde, yakında gelecek Pazar yasasını tanımlayan tarihle ilişkilendirilen bir ölüm ve diriliğin iki tanığını buluruz. Vahiy’in on birinci bölümünde o Pazar yasası, “büyük depremin saati” olarak tanımlanır. O “saat”, üç buçuk yıl boyunca tanıklık eden iki tanıkla doğrudan bağlantılıdır. Tanıklıkları, ölümleri ve dirilişleriyle sona erer.
Their testimony of three and a half years, followed by their death and resurrection has been represented by the death and resurrection of both Jesus and Stephen, for “line upon line,” Stephen is represented as being resurrected with Christ. In the feast of First Fruits, two primary offerings were presented.
Üç buçuk yıllık tanıklıkları, ardından ölümleri ve dirilişleri, hem İsa’nın hem de Stefanos’un ölümü ve dirilişiyle temsil edilmiştir; çünkü “satır üstüne satır” ilkesine göre, Stefanos Mesih’le birlikte dirilmiş olarak temsil edilir. İlk Ürünler Bayramı’nda iki temel sunu sunuldu.
One was a lamb without blemish, and the other an offering of barley. The barley represented the crop to follow, and the lamb represented Christ. Christ was resurrected on the third day, and Stephen represented those that follow, and the barley represented the crop that was to follow. The two witnesses in Revelation eleven testified for three and a half years, after which they were then slain and then were resurrected three and a half days later. Those two witnesses had been typified by Christ, who was the First Fruits, for they represent the one hundred and forty-four thousand, who are also first fruits.
Biri lekesiz bir kuzuydu, diğeri ise arpa sunusuydu. Arpa, ardından gelecek hasadı temsil ediyordu; kuzu ise Mesih’i temsil ediyordu. Mesih üçüncü gün dirildi ve Stefanus, ardından gelecek olanları temsil ediyordu; arpa da ardından gelecek hasadı temsil ediyordu. Vahiy on birdeki iki tanık üç buçuk yıl tanıklık ettiler; bunun ardından öldürüldüler ve üç buçuk gün sonra diriltildiler. Bu iki tanık, İlk Ürün olan Mesih tarafından tiplenmişti; çünkü onlar, aynı zamanda ilk ürünler olan yüz kırk dört bini temsil ederler.
And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.
Ve baktım, işte Kuzu Siyon Dağı’nın üzerinde duruyordu; onunla birlikte, alınlarına Babasının adı yazılmış yüz kırk dört bin kişi vardı. Ve gökten, çok suların sesi gibi ve büyük bir gök gürültüsünün sesi gibi bir ses işittim; ve arpçıların arp çalarken çıkardıkları sesi de işittim. Onlar, tahtın, dört yaratığın ve ihtiyarların önünde adeta yeni bir ilahi söylüyorlardı; yeryüzünden kurtarılmış olan yüz kırk dört bin dışında hiç kimse o ilahiyi öğrenemedi. Bunlar kadınlarla kendilerini kirletmemiş olanlardır; çünkü bakiredirler. Kuzu nereye giderse onu izleyenler bunlardır. Bunlar, insanlar arasından kurtarılmış, Tanrı’ya ve Kuzu’ya ilk ürünler olarak sunulmuş olanlardır. Ağızlarında hile bulunmadı; çünkü Tanrı’nın tahtı önünde kusursuzdurlar. Vahiy 14:1-5.
The barley offering on the feast of First Fruits represented the crop that was to follow, and Stephen in the year 34, followed Christ’s death in the year 31, though “line upon line,” they died at the same waymark. In relation to the first fruit offerings, Christ was the lamb that was slain and Stephen was the barley. According to Paul “Christ” is “the first fruits of them that slept,” and then “afterward they that are Christ’s at his coming.” The one hundred and forty-four thousand are first fruits, and they are those “which follow the Lamb whithersoever he goeth.”
İlk Ürünler Bayramı’ndaki arpa sunusu, ardından gelecek hasadı temsil ediyordu; 31 yılındaki Mesih’in ölümünü 34 yılında Stephen izledi; her ne kadar “satır üzerine satır” olsa da, aynı dönüm noktasında öldüler. İlk ürün sunularıyla ilgili olarak, Mesih kurban edilen kuzuydu ve Stephen arpaydı. Paul’a göre “Mesih”, “uyuyanların ilk ürünüdür” ve sonra da “O’nun gelişinde Mesih’e ait olanlar.” Yüz kırk dört bin ilk ürünlerdir ve onlar, “Kuzu her nereye giderse onu izleyenler”dir.
In the “hour” of the “great earthquake” of Revelation chapter eleven, the two witnesses that have prophesied for three and a half years, only to be slain and lie in the streets for three and a half days, are resurrected. They are those represented by Stephen who prophetically was resurrected with Jesus, but also after Jesus. They are therefore resurrected “three and a half days,” after they are murdered by the beast that ascended from the bottomless pit. The same “hour,” that they are resurrected they ascend to heaven as an ensign. The process of their resurrection and ascension is carefully outlined in God’s prophetic Word, and it includes that they were typified by the literal death of Stephen, thus representing a spiritual death that is accomplished upon the two witnesses as they are transformed from the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel.
Vahiy kitabının on birinci bölümündeki “büyük deprem”in “saatinde”, üç buçuk yıl boyunca peygamberlik etmiş olan, ardından öldürülüp üç buçuk gün boyunca sokaklarda yatmış bulunan iki tanık diriltilir. Onlar, peygamberce İsa ile birlikte, ama aynı zamanda İsa’dan sonra da diriltilmiş olan İstefanos tarafından temsil edilenlerdir. Bu nedenle, dipsiz çukurdan çıkan canavar tarafından öldürüldükten “üç buçuk gün” sonra diriltilirler. Diriltildikleri aynı “saat”te bir sancak olarak göğe yükselirler. Diriliş ve göğe yükseliş süreçleri Tanrı’nın peygamberlik Sözü’nde dikkatle ortaya konmuştur ve buna, İstefanos’un gerçek ölümüyle tiplenmiş olmaları da dahildir; böylece bu, iki tanığın, üçüncü meleğin Laodikeia hareketinden üçüncü meleğin Filadelfya hareketine dönüştürülürlerken üzerlerinde gerçekleşen ruhsal bir ölümü temsil eder.
We will continue this study in the next article.
Bu incelemeye bir sonraki makalede devam edeceğiz.
“One thing is certain: those Seventh-day Adventists who take their stand under Satan’s banner will first give up their faith in the warnings and reproofs contained in the Testimonies of God’s spirit.
“Bir şey kesindir: Şeytan’ın sancağı altında yer alan Yedinci Gün Adventistleri, önce Tanrı’nın Ruhu’nun Tanıklıkları’nda yer alan uyarılara ve azarlamalara olan imanlarından vazgeçeceklerdir.”
“The call to greater consecration and holier service is being made, and will continue to be made. Some who are now voicing Satan’s suggestions will come to their senses. There are those in important positions of trust who do not understand the truth for this time. To them the message must be given. If they receive it, Christ will accept them, and will make them workers together with him. But if they refuse to hear the message, they will take their stand under the black banner of the Prince of Darkness.
“Daha büyük bir adanmışlığa ve daha kutsal bir hizmete çağrı yapılmaktadır ve yapılmaya devam edecektir. Şu anda Şeytan’ın telkinlerini dillendiren bazıları akıllarını başlarına alacaktır. Güven gerektiren önemli mevkilerde bulunan ve bu zaman için olan gerçeği anlamayan kimseler vardır. Mesaj onlara verilmelidir. Onu kabul ederlerse, Mesih onları kabul edecek ve kendisiyle birlikte çalışan işçiler yapacaktır. Fakat mesajı işitmeyi reddederlerse, Karanlıklar Prensi’nin siyah sancağı altında yerlerini alacaklardır.”
“I am instructed to say that the precious truth for this time is open more and more clearly to human minds. In a special sense men and women are to eat of Christ’s flesh and drink of his blood. There will be a development of the understanding, for the truth is capable of constant expansion. The divine originator of truth will come into closer and still closer communion with those who follow on to know him. As God’s people receive his word as the bread of heaven, they will know that his goings forth are prepared as the morning. They will receive spiritual strength, as the body receives physical strength when food is eaten.
Bana, bu zaman için olan değerli gerçeğin insan zihinlerine giderek daha açık bir şekilde açıldığını söylemem için talimat verildi. Özel bir anlamda, kadınlar ve erkekler Mesih’in etinden yemeli ve kanından içmelidir. Anlayışta bir gelişme olacaktır; çünkü gerçek sürekli genişlemeye kabiliyetlidir. Gerçeğin ilahi kaynağı, O’nu tanımaya devam edenlerle daha yakın ve gitgide daha yakın bir paydaşlık kuracaktır. Tanrı’nın halkı O’nun sözünü göksel ekmek olarak kabul ettikçe, O’nun gelişinin sabah gibi hazır olduğunu bilecekler. Yiyecek yenildiğinde beden nasıl fiziksel güç kazanırsa, onlar da ruhsal güç alacaklardır.
“We do not half understand the Lord’s plan in taking the children of Israel from Egyptian bondage, and leading them through the wilderness into Canaan.
Rab'bin İsrailoğullarını Mısır esaretinden çıkarıp çölden geçirerek Kenan'a götürme planının yarısını bile anlamıyoruz.
“As we gather up the divine rays shining from the gospel, we shall have a clearer insight into the Jewish economy, and a deeper appreciation of its important truths. Our exploration of truth is yet incomplete. We have gathered up only a few rays of light. Those who are not daily students of the Word will not solve the problems of the Jewish economy. They will not understand the truths taught by the temple service. The work of God is hindered by a worldly understanding of his great plan. The future life will unfold the meaning of the laws that Christ, enshrouded in the pillar of cloud, gave to his people.” Spalding and Magan, 305, 306.
"Müjde'den parıldayan ilahi ışınları topladıkça, Yahudi düzenine dair daha açık bir kavrayışa sahip olacak ve onun önemli gerçeklerini daha derinden takdir edeceğiz. Gerçeği arayışımız henüz tamamlanmadı. Yalnızca birkaç ışık huzmesi topladık. Söz'ü her gün çalışmayanlar Yahudi düzeninin meselelerini çözemeyecekler. Tapınak hizmetinin öğrettiği gerçekleri anlamayacaklar. Tanrı'nın işi, O'nun büyük planına dair dünyevi bir anlayış yüzünden engellenmektedir. Gelecek yaşam, bulut sütununa bürünmüş Mesih'in halkına verdiği yasaların anlamını açığa çıkaracaktır." Spalding ve Magan, 305, 306.