William Miller was given great light upon the seven churches, the seven seals and the seven trumpets in the book of Revelation. He placed those prophetic symbols within the framework of the two desolating powers of paganism followed by papalism. He did not see every prophetic characteristic of those symbols, but what he did see established the foundational understanding of the internal history and external history of God’s church from the time of apostles until the end of the world. The internal history was represented by the churches, and the churches’ external history was represented by the seals. He saw that the trumpets were symbols of God’s judgment upon Rome, that typified God’s judgment upon Rome at the end of the world, though he did not see that Rome at the end of the world was made up of a threefold union.

William Miller, Vahiy kitabındaki yedi kilise, yedi mühür ve yedi borazan hakkında büyük bir aydınlanma aldı. Bu peygamberlik simgelerini, putperestlik ve onu izleyen Papalık’tan oluşan iki yıkıcı gücün çerçevesine yerleştirdi. Bu simgelerin her peygamberlik özelliğini görmedi, ancak gördükleri, havariler zamanından dünyanın sonuna kadar Tanrı’nın kilisesinin iç tarihi ve dış tarihine ilişkin temel anlayışı oluşturdu. İç tarih kiliselerle, kiliselerin dış tarihi ise mühürlerle temsil ediliyordu. Borazanların, Tanrı’nın Roma üzerindeki yargısının simgeleri olduğunu ve bunun dünyanın sonunda Roma üzerindeki Tanrı yargısını örneklediğini gördü; ancak dünyanın sonunda Roma’nın üçlü bir birlikten oluştuğunu görmedi.

The book written by Uriah Smith titled Daniel and Revelation, contains some erroneous ideas, but it was identified by Sister White as, “God’s helping hand.” She identified that it should be circulated along with The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, and The Desire of Ages. Her strong endorsement did not mean that the book was on the same inspired level as her books, but that the book contained “grand instruction,” and had been responsible for “bringing many precious souls to a knowledge of the truth.”

Uriah Smith tarafından yazılan Daniel and Revelation adlı kitap bazı hatalı fikirler içerse de, Sister White tarafından “Tanrı’nın yardım eli” olarak nitelendirilmiştir. Bu kitabın The Great Controversy, Patriarchs and Prophets ve The Desire of Ages ile birlikte dağıtılması gerektiğini belirtmiştir. Onun güçlü onayı, kitabın kendi kitaplarıyla aynı esin düzeyinde olduğu anlamına gelmiyordu; bilakis, kitabın “büyük öğreti” içerdiğini ve “birçok değerli canın gerçeğin bilgisine ulaşmasına vesile olduğunu” ifade ediyordu.

The book employs Millerite prophetic logic, accompanied with concepts of prophecy that were unseen before October 22, 1844. We will refer to passages in the book as we set forth the triple application of the three Woes.

Kitap, Millerci peygamberlik mantığını, 22 Ekim 1844’ten önce görülmemiş peygamberlik kavramlarıyla birlikte kullanır. Üç Vay’ın üçlü uygulamasını ortaya koyarken kitaptaki pasajlara atıfta bulunacağız.

Miller stated that the “seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom.” The first four trumpets represent the judgments that were brought upon pagan Rome, and the fifth and sixth trumpets were God’s judgments that were brought upon papal Rome, but Miller would not have recognized that the seventh trumpet represented God’s judgment upon Modern Rome. Speaking of the seven seals and seven trumpets of Revelation, Uriah Smith wrote:

Miller, "yedi borazan, yeryüzüne ya da Roma devletine gönderilmiş, kendine özgü ve ağır yedi yargının bir tarihidir" dedi. İlk dört borazan, putperest Roma’ya uygulanan yargıları temsil eder; beşinci ve altıncı borazanlar ise Papalık Roması’na getirilen Tanrı’nın yargılarıydı; ancak Miller, yedinci borazanın Modern Roma üzerine Tanrı’nın yargısını temsil ettiğini kabul etmezdi. Vahiy’deki yedi mühür ve yedi borazandan söz ederken, Uriah Smith şöyle yazdı:

“Having taken the book, the Lamb proceeds at once to open the seals; and the attention of the apostle is called to the scenes that transpire under each seal. The number seven has already been noticed as denoting in the Scriptures completeness and perfection. The seven seals therefore embrace the whole of a certain class of events, reaching down perhaps to the time of Constantine, and the seven trumpets another series from that time farther on, cannot be correct. The trumpets denote a series of events which transpire contemporaneously with the events of the seals, but of an entirely different character. A trumpet is a symbol of war; hence the trumpets denote great political commotions to take place among the nations during the gospel age. The seals denote events of a religious character, and contain the history of the church from the opening of the Christian era to the coming of Christ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 431.

Kitabı aldıktan sonra, Kuzu derhal mühürleri açmaya girişir; elçinin dikkati de her bir mühür altında cereyan eden sahnelere çekilir. Yedi sayısının, Kutsal Yazılarda bütünlük ve mükemmelliği ifade ettiği daha önce belirtilmiştir. Şu halde, yedi mührün belirli bir olaylar sınıfının tümünü kapsayarak belki Konstantin dönemine kadar indiğini, yedi borazanın ise o zamandan itibaren daha ileriye uzanan başka bir diziyi ifade ettiğini söylemek doğru olamaz. Borazanlar, mühürlerin olaylarıyla eşzamanlı olarak cereyan eden, fakat tamamen farklı nitelikte bir dizi olayı ifade eder. Bir borazan savaşın bir simgesidir; bu nedenle borazanlar, İncil çağı boyunca uluslar arasında meydana gelecek büyük siyasal çalkantıları ifade eder. Mühürler ise dinsel nitelikteki olayları ifade eder ve Hristiyanlık çağının başlangıcından Mesih’in gelişine kadar kilisenin tarihini kapsar. Uriah Smith, Daniel ve Vahiy, 431.

A trumpet is a symbol of war and political commotion. Speaking of verse two of chapter eight of Revelation Smith states:

Bir borazan savaşın ve politik kargaşanın bir simgesidir. Vahiy kitabının sekizinci bölümünün ikinci ayeti hakkında konuşurken Smith şöyle der:

“‘VERSE 2. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets.’

'2. Ayet. Ve Tanrı'nın önünde duran yedi meleği gördüm; ve onlara yedi borazan verildi.'

“This verse introduces a new and distinct series of events. In the seals we have had the history of the church during what is called the gospel dispensation. In the seven trumpets, now introduced, we have the principal political and warlike events which were to transpire during the same time.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 476.

"Bu ayet yeni ve ayrı bir olaylar dizisini tanıtır. Mühürlerde, müjde çağı denilen dönem boyunca kilisenin tarihi yer alır. Şimdi tanıtılan yedi borazanda ise, aynı zaman zarfında gerçekleşecek başlıca siyasal ve savaşla ilgili olaylar yer alır." Uriah Smith, Daniel ve Vahiy, 476.

The seventh seal is opened in the first six verses of Revelation chapter eight, and in the backdrop of the opening of the seventh seal, seven angels with seven trumpets are prepared to blow.

Vahiy'in sekizinci bölümünün ilk altı ayetinde yedinci mühür açılır ve yedinci mührün açılışı sırasında, yedi borazanlı yedi melek üflemek üzere hazırlanırlar.

And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. And the seven angels which had the seven trumpets prepared themselves to sound. Revelation 8:1–6.

Yedinci mührü açtığında, gökte yaklaşık yarım saatlik bir sessizlik oldu. Ve Tanrı’nın önünde duran yedi meleği gördüm; onlara yedi borazan verildi. Ve başka bir melek geldi ve elinde altın bir buhurdanla sunağın yanında durdu; ona çok tütsü verildi ki, onu tahtın önünde bulunan altın sunak üzerinde bütün kutsalların dualarıyla birlikte sunsun. Ve tütsünün dumanı, kutsalların dualarıyla birlikte, meleğin elinden Tanrı’nın huzuruna yükseldi. Ve melek buhurdanı aldı, onu sunağın ateşiyle doldurdu ve yeryüzüne fırlattı; ve sesler, gök gürlemeleri, şimşekler ve bir deprem meydana geldi. Ve yedi borazanı olan yedi melek çalmak için hazırlandı. Vahiy 8:1-6.

There is a prophetic anomaly that we have been identifying in previous articles, but which we have not yet specifically addressed its particular prophetic phenomenon. That anomaly is that symbols that represent a sequence of waymarks in prophetic history, are all brought together in the conclusion of the history they represent. We have shown that the four generations of Laodicean Adventism that is represented by the four abominations of Ezekiel chapter eight marked specific waymarks, but that each of them, as a test, repeat in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. This anomaly is also found in the seven trumpets, for though they represent specific judgments upon pagan, papal and modern Rome, they all come together again when the executive judgment upon modern Rome begins at the soon-coming Sunday law.

Önceki makalelerde tespit ettiğimiz, fakat kendine özgü peygamberî olgusunu henüz özel olarak ele almadığımız bir peygamberî anomali var. Bu anomali şudur: peygamberî tarihte bir dizi işaret taşını temsil eden semboller, temsil ettikleri tarihin sonuçlanışında topluca bir araya getirilir. Hezekiel’in sekizinci bölümündeki dört iğrençliğin temsil ettiği Laodikya Adventizminin dört kuşağının belirli işaret taşlarını işaretlediğini; ancak bunların her birinin, birer imtihan olarak, yüz kırk dört binin mühürlenişinin tarihinde tekrarlandığını gösterdik. Bu anomali yedi borazanda da görülür; zira onlar putperest, papalık ve modern Roma üzerine belirli yargıları temsil etseler de, modern Roma üzerindeki icraî yargı yakında gelecek Pazar yasasıyla başladığında hepsi yeniden bir araya gelir.

The seven trumpets have specific dates when they were fulfilled in the past, but Sister White also places the seven angels with seven trumpets in Revelation chapter eight, in the history of the soon coming Sunday law.

Yedi borazan, geçmişte gerçekleştiği belirli tarihlere sahiptir; ancak Kardeş White, Vahiy kitabının sekizinci bölümünde yedi borazan taşıyan yedi meleği, yakında gelecek Pazar günü yasasının tarihi bağlamına da yerleştirir.

“‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

'Ve beşinci mührü açtığında, sunağın altında Tanrı'nın sözü uğruna ve tuttukları tanıklık uğruna öldürülmüş olanların canlarını gördüm; ve yüksek sesle bağırarak şöyle dediler: Ne zamana kadar, ey Rab, Kutsal ve Gerçek olan, yeryüzünde yaşayanları yargılayıp kanımızın öcünü almayacaksın? Ve her birine beyaz kaftanlar verildi [pak ve kutsal ilan edildiler]; ve onlara, kendileri gibi öldürülecek olan hizmettaşları ve kardeşleri de tamamlanıncaya dek bir süre daha dinlenmeleri gerektiği söylendi' [Vahiy 6:9-11]. Burada Yuhanna'ya, gerçekte o anda olmayan, fakat gelecekte bir zaman diliminde olacak sahneler gösterildi.

“Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

"Vahiy 8:1-4 alıntılanmıştır." Manuscript Releases, 20. cilt, 197.

In the previous passage Sister White applies the dialogue and fulfillment of the fifth seal to the period when the seven angels are about to sound in chapter eight, but she also places the same representation at the history of the two voices of Revelation chapter eighteen.

Önceki pasajda Sister White, beşinci mührün diyalogunu ve gerçekleşmesini, sekizinci bölümde yedi meleğin borazanlarını çalmak üzere olduğu döneme uygular; ancak aynı temsili, Vahiy on sekizinci bölümdeki iki sesin tarihinde de konumlandırır.

“When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

"Beşinci mühür açıldığında, Vahyi gören Yuhanna görümde sunağın altında Tanrı'nın Sözü ve İsa Mesih'in tanıklığı uğruna öldürülenler topluluğunu gördü. Bundan sonra, sadık ve doğru olanların Babil'den çıkmaya çağrıldığı, Vahiy'in on sekizinci bölümünde anlatılan sahneler geldi. [Vahiy 18:1-5, alıntılandı.]" Manuscript Releases, 20. cilt, 14.

The seven trumpets represent God’s judgment in the history of pagan, papal and Modern Rome, but they are also represented in the history of September 11, 2001, and the second voice of the soon-coming Sunday law. After addressing the first six verses of Revelation chapter eight, Uriah Smith begins to present the first four trumpets’ historical fulfillments.

Yedi borazan, Tanrı’nın yargısını putperest, papalık ve modern Roma’nın tarihinde temsil eder; ama aynı zamanda 11 Eylül 2001 ve yakında çıkacak Pazar yasasının ikinci sesi bağlamında da temsil edilirler. Vahiy kitabının sekizinci bölümünün ilk altı ayetini ele aldıktan sonra, Uriah Smith ilk dört borazanın tarihsel gerçekleşmelerini sunmaya başlar.

“The subject of the seven trumpets is here resumed, and occupies the remainder of this chapter and all of chapter 9. The seven angels prepare themselves to sound. Their sounding comes in as a complement to the prophecy of Daniel 2 and 7, commencing with the breaking up of the old Roman empire into its ten divisions, of which, in the first four trumpets, we have a description.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 477.

"Yedi borazan konusu burada yeniden ele alınır ve bu bölümün geri kalanını ve 9. bölümün tamamını kapsar. Yedi melek borazan çalmaya hazırlanır. Onların çalınması, Daniel 2 ve 7'deki peygamberliğe tamamlayıcı niteliktedir; eski Roma İmparatorluğu'nun on bölüme ayrılmasıyla başlar ve bu bölünmenin bir tasvirini ilk dört borazanda buluruz." Uriah Smith, Daniel ve Vahiy, 477.

Smith identifies that the first four trumpets were God’s judgments upon pagan Rome. He quotes verse seven that identifies the prophetic characteristics of the first trumpet, and then identifies its historical fulfillment.

Smith, ilk dört borazanın putperest Roma üzerindeki Tanrı’nın yargıları olduğunu saptar. İlk borazanın peygamberlik özelliklerini ortaya koyan yedinci ayeti alıntılar ve ardından bunun tarihsel gerçekleşmesini belirler.

“The first sore and heavy judgment which fell on Western Rome in its downward course, was the war with the Goths under Alaric, who opened the way for later inroads. The death of Theodosius, the Roman emperor, occurred in January, 395, and before the end of the winter the Goths under Alaric were in arms against the empire.

Batı Roma’nın gerileme sürecinde başına gelen ilk ağır darbe, sonraki akınların yolunu açan Alarik komutasındaki Gotlarla yapılan savaştı. Roma İmparatoru Theodosius’un ölümü 395 yılının Ocak ayında gerçekleşti ve kış bitmeden Alarik komutasındaki Gotlar imparatorluğa karşı silaha sarılmıştı.

“The first invasion under Alaric ravaged Thrace, Macedonia, Attica, and the Peloponnesus, but did not reach the city of Rome. On his second invasion, however, the Gothic chieftain crossed the Alps and the Apennines and appeared before the walls of the ‘eternal city,’ which soon fell a prey to the fury of the barbarians.

Alarik komutasındaki ilk istila Trakya, Makedonya, Attika ve Peloponez’i yakıp yıktı, ancak Roma kentine ulaşmadı. Ne var ki ikinci istilasında, Got önderi Alpleri ve Apeninleri aşıp ‘ebedî şehir’in surları önünde belirdi; bu şehir kısa süre sonra barbarların hışmına kurban gitti.

“The blast of the first trumpet has its location about the close of the fourth century and onward, and refers to these desolating invasions of the Roman empire under the Goths.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 478.

"İlk borunun çalınışı zaman olarak dördüncü yüzyılın sonlarına doğru ve sonrasına denk düşer ve Gotlar tarafından Roma İmparatorluğu’na yapılan bu yıkıcı istilalara işaret eder." Uriah Smith, Daniel ve Vahiy, 478.

Smith identifies Alaric as the symbol of God’s judgment upon pagan Rome represented by the first trumpet. Each of the trumpets have a historical figure that represents the trumpet, Alaric represents the arrival of the first trumpet from the end of the fourth century. Miller could not have seen that this trumpet was brought upon Rome because of Sunday enforcement, for Miller was a Sunday keeper. Smith missed this fact also, but Smith did recognize that the first enforced Sunday law was instituted by Constantine in the year 321. The prophetic rule of thumb associated with Sunday enforcement is always the same, for God never changes, and that rule is that “national apostasy is followed by national ruin”. Alaric represents the beginning of national ruin which began in the very period that Constantine passed the first Sunday law.

Smith, ilk borazanla temsil edilen putperest Roma üzerindeki Tanrı’nın yargısının sembolü olarak Alaric’i tanımlar. Borazanların her birini temsil eden tarihî bir figür vardır; Alaric, dördüncü yüzyılın sonundan itibaren birinci borazanın gelişini temsil eder. Miller, bu borazanın Pazar gününün zorla uygulanması nedeniyle Roma’nın üzerine geldiğini göremezdi; çünkü Miller Pazar gününü tutan biriydi. Smith de bu gerçeği gözden kaçırdı, ancak Smith, ilk zorunlu Pazar yasasının 321 yılında Constantine tarafından yürürlüğe konulduğunu kabul etti. Pazar gününün zorla uygulanmasıyla ilişkili peygamberlikte temel kural her zaman aynıdır, çünkü Tanrı asla değişmez; ve o kural şudur: "ulusal imandan dönmeyi ulusal yıkım izler." Alaric, Constantine’in ilk Pazar yasasını çıkardığı dönemde başlayan ulusal yıkımın başlangıcını temsil eder.

Smith continues on by quoting verse eight, which identifies the second trumpet, and then continues his commentary:

Smith, ikinci borazanı belirten sekizinci ayeti alıntılar ve sonra yorumuna devam eder:

“The Roman empire, after Constantine, was divided into three parts; and hence the frequent remark, ‘a third part of men,’ etc., in allusion to the third part of the empire which was under the scourge. This division of the Roman kingdom was made at the death of Constantine, among his three sons, Constantius, Constantine II, and Constans. Constantius possessed the East, and fixed his residence at Constantinople, the metropolis of the empire. Constantine the Second held Britain, Gaul, and Spain. Constans held Illyricum, Africa, and Italy. (See Sabine’s Ecclesiastical History, p. 155.) Of this well-known historical fact, Elliott, as quoted by Albert Barnes, in his notes on Rev.12:4, says: ‘Twice, at least, before the Roman empire became divided permanently into the two parts, the Eastern and the Western, there was a tripartite division of the empire. The first occurred in A.D. 311, when it was divided between Constantine, Licinius, and Maximin; the other, A.D. 337, on the death of Constantine, Constans and Constantius.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 480.

Konstantin’den sonra Roma imparatorluğu üç parçaya bölündü; ve bu nedenle, “insanların üçte biri” vb. şeklindeki sık tekrarlanan ifade, kamçı altında bulunan imparatorluğun üçte birine bir göndermedir. Roma krallığının bu bölünmesi, Konstantin’in ölümünde, üç oğlu Konstantius, II. Konstantin ve Konstans arasında yapıldı. Konstantius Doğu’ya sahip oldu ve ikametini imparatorluğun başkenti Konstantinopolis’e taşıdı. II. Konstantin Britanya, Galya ve İspanya’yı elinde tuttu. Konstans İllirikum, Afrika ve İtalya’yı elinde tuttu. (Bkz. Sabine’in Kilise Tarihi, s. 155.) Bu iyi bilinen tarihî olgu hakkında, Albert Barnes tarafından Vahiy 12:4 üzerine notlarında alıntılanan Elliott şöyle der: “Roma imparatorluğu kalıcı olarak Doğu ve Batı olmak üzere iki parçaya bölünmeden önce, en az iki kez, imparatorluğun üçlü bir bölünmesi oldu. İlki M.S. 311’de, Konstantin, Licinius ve Maximin arasında bölündüğünde meydana geldi; diğeri ise M.S. 337’de, Konstantin’in ölümünde, Konstans ve Konstantius arasında.” Uriah Smith, Daniel ve Vahiy, 480.

The historical phenomenon of Rome being divided into three parts, and also two parts that is referenced by the historians which Smith cites, are the elements of Rome that identify the threefold union of Modern Rome, that makes up a structure that is divided into two, representing the combination of church and state. When Smith continues he then identifies the historical figure associated with the second trumpet.

Smith’in atıf yaptığı tarihçilerin sözünü ettiği, Roma’nın üç parçaya ve ayrıca iki parçaya bölünmesi şeklindeki tarihsel olgu, Modern Roma’nın üçlü birliğini tanımlayan Roma unsurlarıdır; bu birlik, kilise ile devletin birleşimini temsil eden, ikiye bölünmüş bir yapı oluşturur. Smith devam ettiğinde ise, ikinci boruyla ilişkilendirilen tarihî şahsiyeti belirler.

“The history illustrative of the sounding of the second trumpet evidently relates to the invasion and conquest of Africa, and afterward of Italy, by the terrible Genseric. His conquests were for the most part NAVAL; and his triumphs were “as it were a great mountain burning with fire, cast into the sea.” What figure would better, or even so well, illustrate the collision of navies, and the general havoc of war on the maritime coasts? In explaining this trumpet, we are to look for some events which will have a particular bearing on the commercial world. The symbol used naturally leads us to look for agitation and commotion. Nothing but a fierce maritime warfare would fulfil the prediction. If the sounding of the first four trumpets relates to four remarkable events which contributed to the downfall of the Roman empire, and the first trumpet refers to the ravages of the Goths under Alaric, in this we naturally look for the next succeeding act of invasion which shook the Roman power and conduced to its fall. The next great invasion was that of “the terrible Genseric,” at the head of the Vandals. His career occurred during the years A.D. 428–468. This great Vandal chief had his headquarters in Africa. . ..

İkinci borunun çalınışını tasvir eden tarih, açıkça, korkunç Genseric tarafından Afrika’nın ve ardından İtalya’nın istilası ve fethine ilişkindir. Fetihlerinin büyük kısmı DENİZ SAVAŞLARINA DAYALIYDI; ve zaferleri “sanki ateşle yanan büyük bir dağın denize atılması” gibiydi. Donanmaların çarpışmasını ve deniz kıyılarındaki savaşın genel yıkımını bundan daha iyi, hatta bu kadar iyi hangi imge tasvir edebilir? Bu boruyu açıklarken, ticaret dünyası üzerinde özel bir etkisi olacak bazı olaylar aramalıyız. Kullanılan sembol doğal olarak bizi çalkantı ve kargaşa aramaya yöneltir. Bu kehaneti ancak şiddetli bir deniz savaşı yerine getirebilir. İlk dört borunun çalınması, Roma imparatorluğunun çöküşüne katkıda bulunan dört kayda değer olaya karşılık geliyorsa ve birinci boru Alarik komutasındaki Gotların tahribatına atıfta bulunuyorsa, burada doğal olarak Roma gücünü sarsan ve onun düşüşüne yol açan bir sonraki istilâ eylemini ararız. Bir sonraki büyük istila, Vandalların başındaki “korkunç Genseric”in istilasıydı. Onun faaliyet dönemi M.S. 428-468 yılları arasına rastlar. Bu büyük Vandal reisinin karargâhı Afrika’daydı. . ..

“Concerning the important part which this bold corsair acted in the downfall of Rome, Mr. Gibbon uses this significant language: ‘Genseric, a name which, in the destruction of the Roman empire, has deserved an equal rank with the names of Alaric and Attila.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 481, 484.

“Bu cüretkâr korsanın Roma’nın yıkılışında üstlendiği önemli role ilişkin olarak, Bay Gibbon şu anlamlı ifadeyi kullanır: ‘Genseric, Roma İmparatorluğu’nun yıkımında, Alarik ve Attila’nın adlarıyla eşit bir mertebeyi hak etmiş bir addır.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 481, 484.

Smith, while quoting the historian Gibbon, who pointed out the historical symbols of the first three trumpets, identified that Genseric was the second trumpet and then said that Genseric, “deserved equal rank with Alaric and Attila.” Alaric is the first trumpet, Genseric the second and Attila the Hun was the third trumpet, which is addressed in verse ten. Smith pointed out that the second trumpet, represented by Genseric, represented the history of “428-468.” Then Smith quotes verse ten which identifies the third trumpet, and continues his narrative:

Smith, ilk üç borazanın tarihsel simgelerine işaret eden tarihçi Gibbon’ı alıntılarken, Genseric’in ikinci borazan olduğunu tespit etti ve ardından Genseric’in “Alarik ve Attila ile eşit rütbeyi hak ettiğini” söyledi. Alarik birinci borazan, Genseric ikinci ve Hun Attila da onuncu ayette ele alınan üçüncü borazandır. Smith, Genseric tarafından temsil edilen ikinci borazanın “428-468” tarihlerini kapsadığını belirtti. Ardından Smith, üçüncü borazanı tanımlayan onuncu ayeti alıntılar ve anlatısını şöyle sürdürür:

“In the interpretation and application of this passage, we are brought to the third important event which resulted in the subversion of the Roman empire. And in finding a historical fulfilment of this third trumpet, we shall be indebted to the Notes of Dr. Albert Barnes for a few extracts. In explaining this scripture, it is necessary, as this commentator says, ‘That there should be some chieftain or warrior who might be compared to a blazing meteor; whose course would be singularly brilliant; who would appear suddenly LIKE a blazing star, and then disappear like a star whose light was quenched in the waters.’— Notes on Revelation 8.

Bu pasajın yorumlanması ve uygulanması, bizi Roma İmparatorluğu'nun altüst edilmesine yol açan üçüncü önemli olaya götürür. Ve bu üçüncü borazanın tarihsel bir karşılığını bulmada, birkaç alıntı için Dr. Albert Barnes'ın Notları'na borçlu olacağız. Bu pasajı açıklarken, bu yorumcunun dediği gibi, 'Alev saçan bir meteora benzetilebilecek bir reis ya da savaşçı bulunmalıdır; seyri benzersiz derecede parlak olmalıdır; ansızın ALEV SAÇAN bir yıldız GİBİ görünmelidir ve sonra ışığı sular içinde sönen bir yıldız gibi kaybolmalıdır.' - Vahiy 8 Üzerine Notlar.

“It is here premised that this trumpet has allusion to the desolating wars and furious invasions of Attila against the Roman power, which he carried on at the head of his hordes of Huns. . ..

Burada şu varsayılmaktadır: bu boru, Attila'nın Hun ordularının başında Roma gücüne karşı yürüttüğü yakıp yıkan savaşlara ve şiddetli istilalara atıfta bulunmaktadır...

“‘And the Name of the Star is Called Wormwood [denoting the bitter consequences].’ These words—which are more intimately connected with the preceding verse, as even the punctuation in our version denotes—recall us for a moment to the character of Attila, to the misery of which he was the author or the instrument, and to the terror that was inspired by his name.

"'Ve yıldızın adı Pelinotu diye anılır [acı sonuçları ifade eden].' Bu sözler — çevirimizdeki noktalama işaretlerinin bile gösterdiği üzere — kendilerinden önceki ayetle daha yakından bağlantılıdır ve bize bir anlığına Attila’nın karakterini, müsebbibi ya da aracı olduğu ıstırabı ve adının uyandırdığı dehşeti hatırlatır."

“‘Total extirpation and erasure,’ are terms which best denote the calamities he inflicted.’ He styled himself, ‘The Scourge of God.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 484, 487.

"Top yekûn kökünü kazıma ve izlerini silme", onun uğrattığı felaketleri en iyi ifade eden terimlerdir. Kendisine "Tanrı'nın Kamçısı" adını verdi. Uriah Smith, Daniel and Revelation, 484, 487.

The history of the third trumpet, represented by Attila the Hun, was the year 441, unto his death in the year 453. Smith then quotes verse twelve, which presents the fourth trumpet and describes the barbarian monarch Odoacer, where the threefold symbolism of Western Rome is represented by the sun, the moon and the stars. He identifies the three symbols as symbols of the “sun, moon, and stars—for they are undoubtedly here used as symbols—evidently denote the great luminaries of the Roman government,—its emperors, senators, and consuls. Bishop Newton remarks that the last emperor of Western Rome was Romulus, who in derision was called Augustulus, or the “diminutive Augustus.” Western Rome fell A.D. 476. Still, however, though the Roman sun was extinguished, its subordinate luminaries shone faintly while the senate and consuls continued. But after many civil reverses and changes of political fortune, at length, A.D. 566, the whole form of the ancient government was subverted, and Rome itself was reduced form being the empress of the world to a poor dukedom tributary to the Exarch of Ravenna.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 487.

Hun Attila tarafından temsil edilen üçüncü borazanın tarihi, 441 yılından onun 453 yılındaki ölümüne kadar olan dönemdi. Smith daha sonra dördüncü borazanı sunan ve barbar hükümdar Odoacer’i tasvir eden on ikinci ayeti alıntılar; burada Batı Roma’nın üçlü simgeselliği güneş, ay ve yıldızlarla temsil edilir. O, üç simgeyi şu şekilde tanımlar: “güneş, ay ve yıldızlar — çünkü burada kuşkusuz semboller olarak kullanılmışlardır — açıkça Roma yönetiminin büyük ışıklarını — imparatorlarını, senatörlerini ve konsüllerini — ifade eder. Piskopos Newton, Batı Roma’nın son imparatorunun Romulus olduğunu ve onunla alay etmek için Augustulus, yani ‘küçük Augustus’ diye adlandırıldığını belirtir. Batı Roma MS 476’da düştü. Ne var ki, Roma güneşi sönmüş olsa da, senato ve konsüller sürdükçe tali ışıkları sönük de olsa parlamayı sürdürdü. Ancak birçok iç sarsıntı ve siyasal talih değişiminden sonra nihayet MS 566’da eski yönetimin tüm biçimi altüst edildi ve bizzat Roma, dünyanın imparatoriçesi olmaktan Ravenna Eksarhı’na haraç veren yoksul bir dukalığa indirgenmişti.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 487.

Here we find another witness to the threefold division of Rome, that prefigures the threefold union of modern Rome. With eastern Rome and emperor Constantine the threefold division was represented by his three sons, but with western Rome it was their threefold form of government. Smith then identifies that the sun, moon, and stars represent a specific order in which western Rome was brought down. He concludes his narrative with the following introduction of the last three trumpets.

Burada, Roma’nın üçlü bölünmesine dair, modern Roma’nın üçlü birliğinin habercisi olan bir başka tanıkla karşılaşıyoruz. Doğu Roma’da, İmparator Konstantin’in üç oğlu bu üçlü bölünmeyi temsil ediyordu; ancak Batı Roma’da bunu üçlü yönetim biçimi temsil ediyordu. Smith daha sonra güneş, ay ve yıldızların, Batı Roma’nın yıkıldığı belirli bir sırayı temsil ettiğini tespit eder. Anlatısını, son üç borazana ilişkin aşağıdaki girişle tamamlar.

“Fearful as were the calamities brought upon the empire by the first incursions of these barbarians, they were comparatively light as contrasted with the calamities which were to follow. They were but as the preliminary drops of a shower before the torrent which was soon to fall upon the Roman world. The three remaining trumpets are overshadowed with a cloud of woe, as set forth in the following verses.

Bu barbarların ilk akınlarının imparatorluğa getirdiği felaketler ne kadar korkunç olsa da, ardından gelecek felaketlerle karşılaştırıldığında nispeten hafifti. Onlar, Roma dünyasının üzerine yakında boşalacak selin habercisi olan sağanağın öncü damlalarından başka bir şey değildi. Geriye kalan üç borazan, aşağıdaki ayetlerde ortaya konduğu gibi bir keder bulutunun gölgesi altındadır.

“‘VERSE 13. And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound.’

'13. AYET. Ve gördüm; ve göğün ortasında uçan bir meleğin yüksek sesle şöyle dediğini işittim: Vay, vay, vay, yeryüzünün sakinlerine; henüz borularını çalacak olan üç meleğin borularının diğer sesleri yüzünden.'

“This angel is not one of the series of the seven trumpet angels, but simply one who announces that the three remaining trumpets are woe trumpets, on account of the more terrible events to transpire under their sounding. Thus the next, or fifth trumpet, is the first woe; the sixth trumpet, the second woe; and the seventh, the last one in this series of seven trumpets, is the third woe.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 493.

"Bu melek, yedi borazan meleğinden oluşan dizinin bir üyesi değildir; yalnızca, geriye kalan üç borazanın, çalındıklarında meydana gelecek daha korkunç olaylar nedeniyle, ‘vay’ borazanları olduğunu duyuran biridir. Buna göre, sıradaki, yani beşinci borazan, birinci vaydır; altıncı borazan ikinci vaydır; ve yedinci, bu yedi borazandan oluşan dizideki sonuncusu, üçüncü vaydır." Uriah Smith, Daniel ve Vahiy, 493.

We will continue with the three trumpet Woes in the next article.

Bir sonraki yazıda üç borazan felaketiyle devam edeceğiz.

“The calamities of imperial Rome, in its downfall, were told to the very last of them, till Rome was without an emperor, a consul, or a senate. ‘Under the Exarchs of Ravenna, Rome was degraded to the second rank.’ The third part of the sun was smitten, and the third part of the moon, and the third part of the stars. The race of the Caesars was not extinct with the emperors of the West. Rome, before its fall, possessed but a portion of the imperial power. Constantinople divided with it the empire of the world. And neither Goths nor Vandals lorded over that still imperial city, the emperor of which, after the first transference of the seat of empire by Constantine, often held the emperor of Rome as his nominee and vicegerent. And the fate of Constantinople was reserved till other ages, and was announced by other trumpets. Of the sun, the moon, and the stars, as yet but the third part was smitten.

İmparatorluk Roma’nın çöküşünde uğradığı felaketler, sonuncusuna kadar anlatıldı; ta ki Roma’nın ne bir imparatoru, ne bir konsülü, ne de bir senatosu kalmayıncaya dek. 'Ravenna Eksarkları döneminde, Roma ikinci dereceye düşürüldü.' Güneşin üçte biri vuruldu; ayın üçte biri ve yıldızların üçte biri de vuruldu. Sezarların soyu, Batı imparatorlarıyla birlikte tükenmiş değildi. Roma, düşüşünden önce, imparatorluk gücünün ancak bir bölümüne sahipti. Konstantinopolis, dünya imparatorluğunu onunla paylaşıyordu. Ve ne Gotlar ne de Vandallar, hâlâ imparatorluk şehri olan o şehir üzerinde egemenlik kurdu; bu şehrin imparatoru ise, Konstantin’in imparatorluk merkezini ilk kez nakletmesinden sonra, Roma imparatorunu çoğu kez kendi atadığı bir temsilci ve naip olarak kabul ederdi. Ve Konstantinopolis’in akıbeti başka çağlara bırakılmıştı ve başka borularla ilan edildi. Şimdilik, güneşin, ayın ve yıldızların yalnızca üçte biri vurulmuştu.

“The concluding words of the Fourth Trumpet imply the future restoration of the Western Empire: ‘The day shone not for the third part of it, and the night likewise.’ In respect to civil authority, Rome became subject to Ravenna, and Italy was a conquered province of the Eastern Empire. But, as more appropriately pertaining to other prophecies, the defense of the worship of images first brought the spiritual and temporal powers of the pope and of the emperor into violent collision; and, by conferring on the pope all authority over the churches, Justinian laid his helping hand to the promotion of the papal supremacy, which afterward assumed the power of creating monarchs. In the year of our Lord 800, the pope conferred on Charlemagne the title of Emperor of the Romans.’—Keith. That title was again transferred from the king of France to the king of Germany. And by the Emperor Francis the Second even this fiction was finally and forever renounced, Aug. 6, 1806.” A. T. Jones, The Great Nations of Today, 54.

"Dördüncü Boru'nun kapanış sözleri, Batı İmparatorluğu'nun gelecekte yeniden kurulacağını ima eder: 'Gün onun üçte biri için ışımadı; gece de öyle.' Sivil otorite bakımından Roma, Ravenna'ya tâbi oldu ve İtalya, Doğu İmparatorluğu'nun fethedilmiş bir eyaleti hâline geldi. Ancak, daha uygun biçimde diğer peygamberliklere ait olduğundan, ikonlara tapınmanın savunusu önce papa ile imparatorun ruhsal ve dünyevî güçlerini şiddetli bir çarpışmaya sürükledi; ve Justinianus, kiliseler üzerindeki bütün yetkiyi papaya vererek, sonradan hükümdarlar yaratma yetkisini üstlenen papalık üstünlüğünün yükseltilmesine yardım elini uzattı. MS 800 yılında papa Şarlman'a 'Romalıların İmparatoru' unvanını verdi.' - Keith. O unvan yeniden Fransa kralından Almanya kralına devredildi. Ve İmparator II. Franz, 6 Ağustos 1806'da bu kurmacadan bile nihai ve temelli olarak vazgeçti." A. T. Jones, The Great Nations of Today, 54.