The first half of Revelation chapter nine, identifies the fifth trumpet, which is the first woe, and the second half of the chapter identifies the sixth trumpet, which is the second woe. Both trumpets are graphically illustrated on the 1843 and the 1850 pioneer charts. When the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the time of the end in 1989 with the collapse of the Soviet Union the reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand began.

Vahiy kitabının dokuzuncu bölümünün ilk yarısı, ilk bela olan beşinci borazanı; bölümün ikinci yarısı ise ikinci bela olan altıncı borazanı tanımlar. Her iki borazan da 1843 ve 1850 tarihli öncü tablolarda görsel olarak gösterilmiştir. 1989’da Sovyetler Birliği’nin çöküşüyle birlikte, sonun zamanında, Daniel kitabının on birinci bölümünün son altı ayetinin mühürleri açıldığında, yüz kırk dört binin ıslah hareketi başladı.

Among the truths recognized in 1989, were the great reformatory movements of Bible history, and that they all paralleled each other. All the prophets, and therefore every sacred history, including the sacred reformatory movements, illustrate the final great reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, which is also the mighty movement of the third angel. When the sealing process begins, so too, does the sprinkling of the latter rain. The unsealing of the reformatory movements in 1989, followed by the unsealing of the last six verses of Daniel eleven in 1992, produced an environment of resistance, as always occurs when a new and present truth is unsealed.

1989'da tanınan hakikatler arasında, Kutsal Kitap tarihindeki büyük ıslah hareketleri ve bunların birbirleriyle paralellik gösterdiği gerçeği de vardı. Bütün peygamberler ve dolayısıyla, kutsal ıslah hareketleri dâhil her kutsal tarih, aynı zamanda üçüncü meleğin kudretli hareketi olan yüz kırk dört binin nihai büyük ıslah hareketini tasvir eder. Mühürleme süreci başladığında, geç yağmurun serpilişi de başlar. 1989'da ıslah hareketlerinin mühürlerinin açılması ve 1992'de Daniel kitabının on birinci bölümünün son altı ayetinin mühürünün açılması, yeni ve şimdiki bir hakikatin mühürü açıldığında her zaman olduğu gibi bir direnç ortamı oluşturdu.

In the resistance of the truth of the last six verses of Daniel eleven, the Lord opened up the truth that the prophetic history of pagan Rome, combined with the prophetic history of papal Rome, as established upon two witnesses, identifies the prophetic history of modern Rome. The rule of the triple application of prophecy was recognized, and thereafter employed to defend against error and identify and establish truth. The rules that uphold that every reform line parallels the other reform lines, and the rules associated with a triple application of prophecy, became the bedrock of the rules that were established in the movement of the third angel, as had been typified by the rules established, employed, and published in the Millerite history.

Daniel’in on birinci bölümünün son altı ayetiyle ilgili gerçeğe karşı gösterilen direniş sırasında, Rab şunu açığa çıkardı: putperest Roma’nın peygamberlik tarihi, papalık Roma’nın peygamberlik tarihiyle birleştiğinde ve iki tanık üzerine kurulu olarak, modern Roma’nın peygamberlik tarihini tanımlar. Peygamberliğin üçlü uygulanışı kuralı tanındı ve ardından yanlışa karşı savunmak, gerçeği belirleyip tesis etmek için kullanıldı. Her bir reform hattının diğer reform hatlarıyla paralel olduğunu savunan kurallar ve peygamberliğin üçlü uygulanışıyla bağlantılı kurallar, Millerit tarihinde kurulmuş, uygulanmış ve yayımlanmış kurallar tarafından örneklenmiş olduğu gibi, Üçüncü Melek hareketinde tesis edilen kuralların temelini oluşturdu.

The triple application of prophecy as a rule, was unsealed for the movement of the one hundred and forty-four thousand, for they are the movement of the latter rain, and Islam of the third woe is the message of the latter rain. The principle of the triple application of prophecy was identified by the Lion of the tribe of Judah, well before Islam of the third woe arrived in history on September 11, 2001, for He desired that His last-day people would easily recognize the message represented by the arrival of the third woe when He returned His people to Jeremiah’s old paths.

Bir kural olarak peygamberliğin üçlü uygulanması, yüz kırk dört binin hareketi için mühürü açıldı; çünkü onlar geç yağmurun hareketidir ve üçüncü veylin İslamı, geç yağmurun mesajıdır. Peygamberliğin üçlü uygulanması ilkesi, Yahuda oymağının Aslanı tarafından, üçüncü veylin İslamının 11 Eylül 2001'de tarih sahnesine çıkmasından çok önce tanımlanmıştı; çünkü O, halkını Yeremya'nın eski yollarına geri döndürdüğünde, son günlerdeki halkının üçüncü veylin gelişinin temsil ettiği mesajı kolayca tanımasını arzu ediyordu.

The pioneer understanding of the fifth and sixth trumpets as set forth in Revelation chapter nine, was understood to be the passage in the book of Revelation that was the most firmly and clearly supported by history. Uriah Smith begins his presentation of Revelation chapter nine by employing the words of the historian Keith to make that very point.

Vahiy’in dokuzuncu bölümünde ortaya konan beşinci ve altıncı borazanlara ilişkin öncülerin anlayışı, tarihin en sağlam ve en açık biçimde desteklediği Vahiy Kitabı pasajı olarak kabul edilmişti. Uriah Smith, tam da bu noktayı vurgulamak için tarihçi Keith’in sözlerine başvurarak Vahiy’in dokuzuncu bölümüne ilişkin sunumuna başlar.

“For an exposition of this trumpet, we shall again draw from the writings of Mr. Keith. This writer truthfully says: ‘There is scarcely so uniform an agreement among interpreters concerning any other part of the Apocalypse as respecting the application of the fifth and sixth trumpets, or the first and second woes, to the Saracens and Turks. It is so obvious that it can scarcely be misunderstood. Instead of a verse or two designating each, the whole of the ninth chapter of the Revelation in equal portions, is occupied with a description of both.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.

"Bu borazan hakkında bir açıklama için yine Bay Keith'in yazılarından yararlanacağız. Bu yazar doğru olarak şöyle diyor: 'Müfessirler arasında, Vahiy'in başka herhangi bir bölümü hakkında, beşinci ve altıncı borazanların ya da birinci ve ikinci vayların Sarazenler ve Türklere uygulanması konusundaki kadar yeknesak bir görüş birliği neredeyse yoktur. Bu o kadar açıktır ki neredeyse yanlış anlaşılması mümkün değildir. Her birini belirten bir iki ayet yerine, Vahiy'in dokuzuncu bölümünün bütünü, eşit kısımlar hâlinde, her ikisinin tasvirine ayrılmıştır.'" Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.

The chapter division of the first and second woes divides the history of the first woe, represented by Mohammed. It is geographically located by what the historian Alexander Keith calls the Saracens, which we would today call Arabia. The history of the second woe, represented by Osman 1, geographically located in Turkey, which the historian identifies as the Turks. The history of the first woe was located and fulfilled in Arabia, the birthplace of Islam and Mohammed. The history of the second woe was located and fulfilled in Turkey, the birthplace of the Ottoman Empire.

İlk ve ikinci felakete ilişkin bölümleme, Muhammed’in temsil ettiği birinci felaketin tarihini ayırır. Onun coğrafi konumu, tarihçi Alexander Keith’in “Sarazenler” dediği, bugün Arabistan diye adlandırdığımız yerdir. Osman I’in temsil ettiği ikinci felaketin coğrafi konumu ise, tarihçinin “Türkler” olarak tanımladığı Türkiye’dir. Birinci felaketin tarihi, İslam’ın ve Muhammed’in doğum yeri olan Arabistan’da gerçekleşmiş ve orada yerine gelmiştir. İkinci felaketin tarihi ise, Osmanlı İmparatorluğu’nun doğum yeri olan Türkiye’de gerçekleşmiş ve orada yerine gelmiştir.

The history of the first woe, identifies a warfare that was directed against Rome by independent warriors whose only mutual alliance with one another was the religion of Islam. The history of the second woe, identifies a warfare that was directed against Rome by an organized religion and state power, which is called a Caliphate. In either case, the independent warfare against Rome in the history represented by Mohammed, or the organized warfare represented by Ottman, or the Ottoman Empire, the mode of warfare was to attack suddenly and unexpectedly. It was not a warfare that was carried out by dressing all the soldiers in the same-colored uniforms, then organizing the soldiers into a line and marching them forward into gunfire as was the military custom of that time. The word “assassin” is based upon the Islamic mode of warfare of striking suddenly and unexpectedly, and usually resulting in the death of the attacker also.

Birinci eyvahın tarihi, aralarındaki tek ortak bağ İslam dini olan bağımsız savaşçıların Roma’ya karşı yürüttüğü bir savaşı tanımlar. İkinci eyvahın tarihi ise, Halifelik denen örgütlü bir din ve devlet gücü tarafından Roma’ya karşı yürütülen bir savaşı tanımlar. Gerek Muhammed’in temsil ettiği tarihteki Roma’ya karşı bağımsız savaşta, gerekse Ottman ya da Osmanlı İmparatorluğu’nun temsil ettiği örgütlü savaşta, savaşın tarzı ani ve beklenmedik saldırılar düzenlemekti. Bu, o dönemin askeri geleneğinde olduğu gibi tüm askerlerin aynı renk üniformalar giydirilip sıraya dizilerek ateş hattına yürütülmesiyle icra edilen bir savaş değildi. “Assassin” sözcüğü, ani ve beklenmedik biçimde vurmayı esas alan ve çoğu kez saldırganın da ölümüyle sonuçlanan İslami savaş tarzına dayanır.

The word “assassin” is derived from the Arabic word “hashshashin,” which comes from “hashish,” meaning “hashish” or “cannabis.” The term was originally used to refer to a secretive and fanatical group of Nizari Ismaili Muslims in the Middle East during the medieval period. The members of this group were known for their unconventional and often violent methods, including the use of political assassinations to achieve their goals. It is said that they would sometimes consume hashish to prepare for their missions, which led to the use of the term “hashshashin” or “assassins” in the Western world. The Assassins were active during the medieval period, primarily in Persia and Syria, and they played a significant role in various political conflicts and assassinations during that time. The term “assassin” eventually made its way into European languages, where it came to refer more broadly to individuals who carry out political or targeted killings.

"Assassin" sözcüğü, "haşiş" ya da "kenevir" anlamına gelen "hashish"ten türeyen Arapça "hashshashin" kelimesinden gelir. Bu terim, Orta Çağ döneminde Orta Doğu’da gizli ve fanatik bir Nizari İsmaili Müslümanlar grubunu ifade etmek için başlangıçta kullanılıyordu. Bu grubun üyeleri, amaçlarına ulaşmak için siyasi suikastların kullanımı da dahil olmak üzere, alışılmadık ve çoğu zaman şiddet içeren yöntemleriyle tanınıyordu. Görevlerine hazırlanmak için zaman zaman haşiş tükettikleri söylenir; bu da Batı dünyasında "hashshashin" ya da "assassins" teriminin kullanılmasına yol açtı. Assassinler Orta Çağ boyunca, başlıca Persya ve Suriye’de etkinlerdi ve o dönemde çeşitli siyasi çatışmalarda ve suikastlarda önemli bir rol oynadılar. "Assassin" terimi sonunda Avrupa dillerine geçti ve burada daha geniş anlamda, siyasi ya da hedefe yönelik öldürmeleri gerçekleştiren bireyleri ifade eder hale geldi.

This mode of warfare is an important prophetic characteristic of the three woes, for the prophetic role of Islam is to produce war. Islam as a symbol is all about warfare, and in Revelation chapter nine, Islam of the first and second woes is an illustration of their warfare. Their warfare is identified in the book of Revelation, as the action that angers the nations, just before probation closes.

Bu savaş biçimi, üç veylin önemli bir peygamberlik özelliğidir; çünkü İslam’ın peygamberlikteki rolü savaş çıkarmaktır. Sembol olarak İslam bütünüyle savaşla ilgilidir; Vahiy kitabının dokuzuncu bölümünde, birinci ve ikinci veylde tasvir edilen İslam, onların savaşının bir örneğidir. Onların savaşı, Vahiy kitabında, lütuf kapısı kapanmadan hemen önce ulusları öfkelendiren eylem olarak tanımlanır.

And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.

Uluslar öfkelendi; senin gazabın geldi; ölülerin yargılanacağı, kulların olan peygamberlere, kutsallara ve adından korkanların hepsine—büyük küçük—ödül vereceğin ve yeryüzünü yok edenleri yok edeceğin zaman da geldi. Vahiy 11:18.

The “nations” are made “angry”, just before God’s wrath comes, and God’s wrath, as represented in the book of Revelation, is the seven last plagues that come when human probation closes. There are three waymarks in the verse; the angering of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead. The judgment of the dead here referenced is the judgment of the wicked dead that occurs during the thousand-year millennium, and not the investigative judgment of the dead that began on October 22, 1844. Sister White is clear that the three waymarks in this verse are distinct, and occur in the order in the verse.

“Milletler” Tanrı’nın gazabı gelmeden hemen önce “öfkelendirilir” ve Vahiy kitabında tasvir edildiği üzere Tanrı’nın gazabı, insanların sınama süresi sona erdiğinde gelen son yedi beladır. Ayette üç yol işareti vardır: milletlerin öfkelendirilmesi, Tanrı’nın gazabı ve ölüleri yargılama zamanı. Burada anılan ölülerin yargılanması, bin yıllık milenyum sırasında gerçekleşen kötü ölülerin yargılanmasıdır ve 22 Ekim 1844’te başlayan ölülerin soruşturma yargısı değildir. Bayan White, bu ayetteki üç yol işaretinin birbirinden ayrı olduğunu ve ayetteki sıraya göre gerçekleştiğini açıkça belirtir.

“I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.

Ulusların öfkesi, Tanrı’nın gazabı ve ölüleri yargılama zamanının birbirinden ayrı ve farklı olduğunu, birinin diğerini izlediğini; ayrıca Mikail’in henüz ayağa kalkmadığını ve eşi benzeri görülmemiş sıkıntı zamanının da henüz başlamadığını gördüm. Uluslar şimdi öfkeleniyor, ancak Başkâhinimiz kutsal yerdeki işini tamamladığında ayağa kalkacak, intikam giysilerine bürünecek ve o zaman son yedi bela dökülecek.

“I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

"Gördüm ki, dört melek İsa'nın tapınakta yaptığı iş tamamlanıncaya kadar dört rüzgarı tutacak ve sonra son yedi bela gelecek." Erken Yazılar, 36.

The role of Islam in the last book of the Bible is to anger the nations, and they do this through warfare. The role of Islam in the first book of the Bible is to bring every man’s hand in the world together against Islam, represented as Ishmael.

Kutsal Kitap’ın son kitabında İslam’ın rolü, milletleri öfkelendirmektir ve bunu savaş yoluyla yapar. Kutsal Kitap’ın ilk kitabında İslam’ın rolü ise, İsmail olarak temsil edilen İslam’a karşı dünyadaki her insanın elini bir araya getirmektir.

And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

RAB’bin meleği ona dedi: İşte, gebe kaldın ve bir oğul doğuracaksın; onun adını İsmail koyacaksın; çünkü RAB çektiğin sıkıntıyı işitmiştir. Ve o yaban adamı olacaktır; onun eli herkese karşı, herkesin eli de ona karşı olacaktır; ve bütün kardeşlerinin huzurunda yaşayacaktır. Yaratılış 16:11, 12.

The word “hand,” as a symbol is like all biblical symbols, and it can have more than one meaning depending upon the context where it is used. By far the “hand,” as a symbol in Bible prophecy, is a symbol of warfare. The Hebrew word translated as “wild man,” is the word for the wild Arabian ass, which possesses several important prophetic implications, one of which is that the Arabian ass is a member of the Equidae family of animals, as is the horse. In Revelation chapter nine, and on both of the sacred charts of Habakkuk (the 1843 and 1850 pioneer charts), the horse is used as the symbol of the warfare represented by Islam of the three woes. The first and last mention of Islam, as represented in the book of Genesis, and the book of Revelation identify Islam with the symbol of the Equidae family (ass or horse), and they both emphasize the role of Islam as being to bring warfare to “every man” (the nations).

"El" sözcüğü, bir sembol olarak tüm Kutsal Kitap sembolleri gibidir ve kullanıldığı bağlama bağlı olarak birden fazla anlama gelebilir. Kutsal Kitap peygamberliğinde bir sembol olarak "el" çoğunlukla savaşın sembolüdür. "Vahşi adam" olarak çevrilen İbranice kelime, vahşi Arap eşeği için kullanılan kelimedir; bunun birkaç önemli peygamberlik iması vardır; bunlardan biri, Arap eşeğinin tıpkı at gibi Atgiller (Equidae) familyasına mensup olmasıdır. Vahiy kitabının dokuzuncu bölümünde ve Habakkuk’un her iki kutsal tablosunda (1843 ve 1850 öncü tabloları) at, üç belanın İslam tarafından temsil edilen savaşın sembolü olarak kullanılır. Yaratılış kitabında ve Vahiy kitabında temsil edildiği şekliyle İslam’a yapılan ilk ve son atıf, İslam’ı Atgiller familyasının (eşek veya at) sembolüyle özdeşleştirir ve her ikisi de İslam’ın rolünün "her insana" (uluslara) savaş getirmek olduğunu vurgular.

In the book of Revelation, chapter NINE, verse ELEVEN, the character of Islam is identified, for prophetically character is represented by a name. The name given to the king that rules over Islam reflects that first reference to Islam in the book of Genesis, where it is written that the character or spirit of Ishmael “shall dwell in the presence of all his brethren.” The king which rules over all of Islam is the spirit of Ishmael (their king), whose hand is “against every man”.

Vahiy Kitabı’nın dokuzuncu bölüm, on birinci ayetinde İslam’ın karakteri belirlenir; çünkü peygamberlikte karakter bir adla temsil edilir. İslam’ı yöneten krala verilen ad, Yaratılış Kitabı’nda İslam’a yapılan ilk göndermeyi yansıtır; orada İsmail’in karakteri ya da ruhu için “bütün kardeşlerinin karşısında yaşayacaktır” diye yazılıdır. Bütün İslam’ı yöneten kral, İsmail’in ruhudur (onların kralı); onun eli “her insana karşı”dır.

And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11.

Ve onların başında, dipsiz çukurun meleği olan bir kral vardı; İbranice'de adı Abaddon'dur, fakat Yunanca'da adı Apollyon'dur. Vahiy 9:11.

In the Old Testament, represented by the Hebrew, or the New Testament, represented by the Greek, the character that reigns over the adherents of the religion of Islam is identified as either Abaddon or Apollyon, which in either means “death and destruction.” Death and destruction are the character of Islam, whether represented in the Old or New Testaments. The specific characteristics of the spirit that rules within every adherent of Islam, in connection with the symbol of the ass or the horse are both elements of the First and the Last references to Islam. These two prophetic attributes possess the signature of Alpha and Omega. When Sister White identifies the message that brings the one hundred and forty-four thousand to life as the mighty army of the third angel, she states the following:

Eski Ahit, İbraniceyle; Yeni Ahit ise Yunancayla temsil edilirken, İslam dininin mensupları üzerinde hüküm süren karakter ya Abaddon ya da Apollyon olarak tanımlanır; her ikisi de “ölüm ve yıkım” anlamına gelir. Ölüm ve yıkım, ister Eski ister Yeni Ahit’te temsil edilsin, İslam’ın karakteridir. İslam’ın her mensubunun içinde hükmeden ruhun, eşek ya da at sembolüyle bağlantılı belirli özellikleri, İslam’a dair İlk ve Son göndermelerin her ikisinin de unsurudur. Bu iki peygamberî sıfat Alfa ve Omega’nın imzasını taşır. Kardeş White, yüz kırk dört bini hayata kavuşturan mesajı üçüncü meleğin kudretli ordusu olarak tanımladığında, şöyle der:

“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

“Melekler, öfkeli bir at gibi betimlenen ve bütün yeryüzünün üzerinden kopup gitmeye, geçtiği her yere yıkım ve ölüm taşımaya çalışan dört rüzgârı tutmaktadırlar.”

“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

“Sonsuz dünyanın tam eşiğinde uyuyacak mıyız? Kayıtsız, soğuk ve ölü mü olacağız? Ah, keşke kiliselerimizde Tanrı’nın Ruhu ve soluğu, O’nun halkının içine üflenmiş olsa da, ayakları üzerinde dursalar ve yaşasalar. Yolun dar, kapının ise sıkı olduğunu görmemiz gerekir. Fakat sıkı kapıdan geçtikçe, onun genişliği sınırsızdır.” Manuscript Releases, cilt 20, 217.

The four winds are held during the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the four winds are an “angry horse” that bears “death and destruction in its path.” On September 11, 2001 the third woe arrived into prophetic history bringing “death and destruction,” thus “angering the nations,” when it struck the spiritual glorious land “suddenly and unexpectedly.” On October 7, 2023, the third woe, continued on its path of “death and destruction” thus further “angering the nations” when it attacked the literal glorious land “suddenly and unexpectedly.” The first unexpected attack marked the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the recent attack on October 7, 2023, marks the beginning of the ending period or “binding off” of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Shall we sleep on the very verge of the eternal world?

Dört rüzgar, yüz kırk dört binin mühürlenmesi sırasında tutulmaktadır ve dört rüzgar, yolunda “ölüm ve yıkım” taşıyan “öfkeli bir at”tır. 11 Eylül 2001’de, ruhsal görkemli diyara “ani ve beklenmedik” bir şekilde vurduğunda, üçüncü felaket “ölüm ve yıkım” getirerek ve böylece “ulusları öfkelendirerek” peygamberlik tarihine girdi. 7 Ekim 2023’te, fiziksel görkemli diyara “ani ve beklenmedik” bir saldırı düzenlediğinde, üçüncü felaket “ölüm ve yıkım” yolunda ilerlemeye devam ederek “ulusları daha da öfkelendirdi.” İlk beklenmedik saldırı, yüz kırk dört binin mühürlenmesi döneminin başlangıcını işaretledi ve 7 Ekim 2023’teki son saldırı, yüz kırk dört binin mühürlenmesinin bitiş dönemi ya da “bağlanıp bitirilmesi”nin başlangıcını işaretlemektedir. Sonsuz dünyanın tam eşiğinde uyuyacak mıyız?

On both sacred pioneer charts Islam of the first and second woes is graphically illustrated by Islamic warriors riding upon their warhorses. The rider upon the warhorse of the first woe in both illustrations is carrying a spear, and the rider of the horse representing the second woe, is firing a rifle. The distinction is plainly identified in Revelation chapter nine, for it was in the history of the second woe, that gunpowder was invented and first used in warfare. Commenting on verses seventeen through nineteen, of Revelation chapter nine, Uriah Smith records the following:

Her iki kutsal öncü tabloda da, birinci ve ikinci belayla ilişkilendirilen İslam, savaş atlarına binmiş İslam savaşçılarıyla görsel olarak tasvir edilmiştir. Her iki çizimde de birinci belanın savaş atının üzerindeki binici bir mızrak taşırken, ikinci belayı temsil eden atın binicisi tüfekle ateş etmektedir. Bu ayrım Vahiy kitabının dokuzuncu bölümünde açıkça ortaya konur; zira barut, ikinci belanın tarihsel döneminde icat edilmiş ve ilk kez savaşta kullanılmıştır. Vahiy kitabı dokuzuncu bölümün on yedi ila on dokuzuncu ayetlerini yorumlarken, Uriah Smith şunları kaydeder:

“The first part of this description may have reference to the appearance of these horsemen. Fire, representing a color, stands for red, ‘as red as fire’ being a frequent term of expression; jacinth, or hyacinth, for blue; and brimstone, for yellow. And these colors greatly predominated in the dress of these warriors; so that the description, according to this view, would be accurately met in the Turkish uniform, which was composed largely of red, or scarlet, blue, and yellow. The heads of the horses were in appearance as the heads of lions to denote their strength, courage, and fierceness; while the last part of the verse undoubtedly has reference to the use of gunpowder and firearms for purposes of war, which were then but recently introduced. As the Turks discharged their firearms on horseback, it would appear to the distant beholder that the fire, smoke, and brimstone issued out of the horses’ mouths, as illustrated by the accompanying plate.

Bu tasvirin ilk kısmı, bu atlıların görünüşüne atıfta bulunuyor olabilir. Bir rengi temsil eden ateş, kırmızıyı ifade eder; “ateş gibi kırmızı” ifadesi de sık kullanılan bir anlatımdır; yacinth ya da hyacinth maviye; kükürt ise sarıya karşılık gelir. Ve bu renkler bu savaşçıların giysilerinde fazlasıyla baskındı; öyle ki, bu bakış açısından, tasvir büyük ölçüde kırmızı ya da al, mavi ve sarıdan oluşan Türk üniformasında tam karşılığını bulurdu. Atların başları, güçlerini, cesaretlerini ve vahşiliklerini belirtmek üzere, görünüşte aslan başları gibiydi; ayetin son kısmı ise kuşkusuz, o dönemde henüz yeni yeni kullanılmaya sokulmuş olan barut ve ateşli silahların savaş amacıyla kullanımına atıfta bulunur. Türkler ateşli silahlarını at sırtında ateşlediklerinden, uzaktan bakan birine, beraberindeki levhada gösterildiği gibi, ateşin, dumanın ve kükürdün atların ağızlarından çıkıyormuş gibi görünebilirdi.

“Respecting the use of firearms by the Turks in their campaign against Constantinople, Elliott (Horae Apocalypticae, Vol. I, pp. 482–484) thus speaks:—‘It was to “the fire and the smoke and the sulphur,” to the artillery and firearms of Mahomet, that the killing of the third part of men, i.e., the capture of Constantinople, and by consequence the destruction of the Greek empire, was owing. Eleven hundred years and more had now elapsed since her foundation by Constantine. In the course of them, Goths, Huns, Avars, Persians, Bulgarians, Saracens, Russians, and indeed the Ottoman Turks themselves, had made their hostile assaults, or laid siege against it. But the fortifications were impregnable by them. Constantinople survived, and with it the Greek empire. Hence the anxiety of the Sultan Mahomet to find that which would remove the obstacle. “Canst thou cast a cannon,” was his question to the founder of cannon that deserted to him, “of the size sufficient to batter down the wall of Constantinople?” Then the foundry was established at Adrianople, the cannon cast, the artillery prepared, and the siege began.’

Türklerin Konstantinopolis’e karşı yürüttükleri seferde ateşli silahları kullanmalarına ilişkin olarak, Elliott (Horae Apocalypticae, Cilt I, s. 482-484) şöyle der:-‘“Ateş, duman ve kükürt”e, yani Mehmed’in toplarına ve ateşli silahlarına, insanların üçte birinin öldürülmesi — yani Konstantinopolis’in zaptı ve bunun sonucu olarak Yunan İmparatorluğu’nun yıkılışı — borçluydu. Konstantin tarafından kuruluşunun üzerinden bin yüz yıldan fazla zaman geçmişti. Bu süre içinde Gotlar, Hunlar, Avarlar, Persler, Bulgarlar, Sarazenler, Ruslar ve hatta bizzat Osmanlı Türkleri ona düşmanca saldırılar düzenlemiş ya da onu kuşatma altına almışlardı. Ama surları onlar için zaptedilemezdi. Konstantinopolis ayakta kaldı ve onunla birlikte Yunan İmparatorluğu da. İşte bu yüzden Sultan Mehmed, bu engeli ortadan kaldıracak şeyi bulmak için büyük bir kaygı içindeydi. “Konstantinopolis’in surlarını yıkmaya yetecek büyüklükte bir top dökebilir misin?” diye sordu tarafına geçen top dökümcüsüne. Bunun üzerine Edirne’de bir dökümhane kuruldu, toplar döküldü, topçu hazırlandı ve kuşatma başladı.’

“It well deserves remark, how Gibbon, always the unconscious commentator on the Apocalyptic prophecy, puts this new instrumentality of war into the foreground of his picture, in his eloquent and striking narrative of the final catastrophe of the Greek empire. In preparation for it, he gives the history of the recent invention of gunpowder, ‘that mixture of saltpeter, sulphur, and charcoal;’ tells of its earlier use by the Sultan Amurath, and also, as before said, of Mahomet’s foundry of larger cannon at Adrianople; then, in the progress of the siege itself, describes how ‘the volleys of lances and arrows were accompanied with the smoke, the sound, and the fire of the musketry and cannon;’ how ‘the long order of the Turkish artillery was pointed against the walls, fourteen batteries thundering at once on the most accessible places;’ how ‘the fortifications which had stood for ages against hostile violence were dismantled on all sides by the Ottoman cannon, many breaches opened, and near the gate of St. Romanus, four towers leveled with the ground:’ how, as ‘from the lines, the galleys, and the bridge, the Ottoman artillery thundered on all sides, the camp and city, the Greeks and the Turks, were involved in a cloud of smoke, which could only be dispelled by the final deliverance or destruction of the Roman empire:’ how ‘the double walls were reduced by the cannon to a heap of ruins:’ and how the Turks at length ‘rising through the breaches,’ ‘Constantinople was subdued, her empire subverted, and her religion trampled in the dust by the Moslem conquerors.’ I say it well deserves observation how markedly and strikingly Gibbon attributes the capture of the city, and so the destruction of the empire, to the Ottoman artillery. For what is it but a comment on the words of our prophecy? ‘By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the sulphur, which issued out of their mouths.’

Şuna dikkat etmek yerindedir: Gibbon, Vahiy kehanetinin her daim farkında olmadan bir yorumcusu olarak, Yunan imparatorluğunun nihai felaketini anlatan belâgatli ve çarpıcı anlatısında, savaşın bu yeni aracını ön plana çıkarır. Bunun için hazırlık mahiyetinde, barutun yakın zamandaki icadının, 'şu güherçile, kükürt ve odun kömürü karışımının,' tarihini anlatır; Sultan Amurath tarafından erken kullanımından ve ayrıca, daha önce söylendiği gibi, Adrianople’de Mahomet’in daha büyük toplar için dökümhanesinden söz eder; sonra da, kuşatmanın bizzat ilerleyişinde, 'mızrak ve ok salvolarına tüfek ve topun dumanının, sesinin ve ateşinin eşlik ettiğini;' 'Türk topçusunun uzun dizilişinin surlara çevrildiğini, bir anda on dört bataryanın en erişilebilir yerlere gürlediğini;' 'yüzyıllar boyunca düşman şiddetine karşı ayakta kalmış tahkimatın Osmanlı toplarıyla her yandan söküldüğünü, birçok gedik açıldığını ve St. Romanus kapısı yakınında dört kulenin yerle bir edildiğini;' nasıl ki 'hatlardan, kadırgalardan ve köprüden Osmanlı topçusu her yandan gürlerken, ordugâh ve şehir, Yunanlılar ve Türkler, ancak Roma imparatorluğunun nihai kurtuluşu ya da yıkımıyla dağıtılabilecek bir duman bulutuna gömülmüştü;' 'çifte surların toplar tarafından bir harabe yığınına indirildiğini;' ve nihayet Türklerin 'gediklerden yükselerek,' 'Konstantinopolis’in boyun eğdirildiğini, imparatorluğunun altüst edildiğini ve dininin Müslüman fatihler tarafından toz toprak içinde çiğnendiğini' tasvir eder. Şunu söylemek isterim: Gibbon’ın, şehrin ele geçirilmesini ve böylece imparatorluğun yıkılışını ne denli belirgin ve çarpıcı biçimde Osmanlı topçusuna bağladığı, gerçekten dikkat edilmeye değerdir. Zira bu, kehanetimizin sözlerine bir şerhten başka nedir? 'Ağızlarından çıkan ateş, duman ve kükürtle, bu üçüyle insanların üçte biri öldürüldü.'

“‘VERSE 18. By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the brimstone, which issued out of their mouths. 19. For their power is in their mouth, and in their tails; for their tails were like unto serpents, and had heads, and with them they do hurt.’

'18. Ayet. Bu üçüyle insanların üçte biri öldürüldü: ağızlarından çıkan ateşle, dumanla ve kükürtle. 19. Çünkü güçleri ağızlarında ve kuyruklarındadır; çünkü kuyrukları yılanlara benzerdi ve başları vardı ve onlarla zarar verirler.'

“These verses express the deadly effect of the new mode of warfare introduced. It was by means of these agents,—gunpowder, firearms, and cannon,—that Constantinople was finally overcome, and given into the hands of the Turks.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.

"Bu ayetler, getirilen yeni savaş tarzının ölümcül etkisini dile getirir. Konstantinopolis nihayet bu araçlar — barut, ateşli silahlar ve toplar — sayesinde alt edildi ve Türklerin eline geçti." Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510-514.

We will continue the study of the third woe, in the next article.

Üçüncü felaketi incelemeye bir sonraki yazıda devam edeceğiz.

“I awoke from my sleep last night with a great burden upon my mind. I was delivering a message to our brethren and sisters, and it was a message of warning and instruction concerning the work of some who are advocating erroneous theories as to the reception of the Holy Spirit, and its operation through human agencies.

Dün gece uykumdan zihnimde büyük bir yükle uyandım. Erkek ve kadın kardeşlerimize bir mesaj iletiyordum; bu, Kutsal Ruh’un nasıl alınacağı ve onun insan aracılığıyla nasıl işleyeceği konusunda yanlış teoriler savunan bazı kimselerin yürüttüğü çalışmalar hakkında uyarı ve öğüt niteliğinde bir mesajdı.

“I was instructed that fanaticism similar to that which we were called to meet after the passing of the time in 1844 would come in among us again in the closing days of the message, and that we must meet this evil just as decidedly now as we met it in our early experiences.

Bana, 1844’te zamanın geçmesinin ardından onunla mücadele etmeye çağrıldığımız türden bir bağnazlığın, mesajın son günlerinde aramıza yeniden gireceği ve bu kötülükle şimdi de, ilk deneyimlerimizde onunla nasıl yüzleştiksek aynı kararlılıkla yüzleşmemiz gerektiği bildirildi.

“We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecies are fulfilling. Strange and eventful history is being recorded in the books of heaven—events which it was declared should shortly precede the great day of God. Everything in the world is in an unsettled state. The nations are angry, and great preparations for war are being made. Nation is plotting against nation, and kingdom against kingdom. The great day of God is hasting greatly. But although the nations are mustering their forces for war and bloodshed, the command to the angels is still in force, that they hold the four winds until the servants of God are sealed in their foreheads.” Selected Messages, book 1, 221.

Büyük ve ciddi olayların eşiğinde duruyoruz. Kehanetler gerçekleşiyor. Gökteki kitaplara tuhaf ve olaylarla dolu bir tarih kaydediliyor—Tanrı’nın büyük gününden önce pek yakında vuku bulacağı ilan edilen olaylar. Dünyadaki her şey istikrarsız bir halde. Uluslar öfkeli ve savaş için büyük hazırlıklar yapılıyor. Ulus ulusa, krallık krallığa karşı planlar kuruyor. Tanrı’nın büyük günü büyük bir hızla yaklaşıyor. Fakat uluslar savaş ve kan dökümü için güçlerini topluyor olsalar da, meleklere verilen, Tanrı’nın kulları alınlarında mühürlenene kadar dört rüzgârı tutmaları yönündeki buyruk hâlâ yürürlüktedir. Seçilmiş Mesajlar, kitap 1, 221.