In Daniel chapter one, Daniel was carried into the captivity of seventy years prophesied by Jeremiah, and continued until the first year of Cyrus.
Daniel kitabının birinci bölümünde, Daniel, Yeremya’nın peygamberlik ettiği yetmiş yıllık sürgüne götürüldü ve Kiros’un birinci yılına kadar devam etti.
And Daniel continued even unto the first year of king Cyrus. Daniel 1:21.
Ve Daniel, Kral Kiros'un birinci yılına kadar kaldı. Daniel 1:21.
Thus, Daniel lived through the entire history of the seventy years of captivity, until the decree that allowed the return of ancient Israel to rebuild and restore Jerusalem.
Böylece Daniel, yetmiş yıllık esaret döneminin tamamını yaşadı; ta ki Kudüs’ün yeniden inşa edilip eski hâline getirilmesi için kadim İsrail’in geri dönmesine izin veren ferman çıkarılana kadar.
Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord by the mouth of Jeremiah might be fulfilled, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying. Ezra 1:1.
Şimdi, Pers Kralı Koreş'in birinci yılında, RAB'bin Yeremya'nın ağzından bildirdiği söz yerine gelsin diye, RAB Pers Kralı Koreş'in ruhunu uyandırdı; böylece o, bütün krallığında bir duyuru yaptı ve bunu yazıyla da bildirdi, diyerek. Ezra 1:1.
Daniel therefore is the symbol of the testing process of the one hundred and forty-four thousand that began on September 11, 2001, and continues until the “decree,” which marks the call out of Babylon.
Dolayısıyla Daniel, 11 Eylül 2001'de başlayan ve Babil'den çıkış çağrısını işaretleyen "karar"a kadar devam eden yüz kırk dört binin sınama sürecinin sembolüdür.
And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:4, 5.
Ve gökten şöyle diyen başka bir ses daha işittim: “Halkım, ondan çıkın ki onun günahlarına ortak olmayasınız ve onun belalarından pay almayasınız.” Çünkü onun günahları göğe kadar ulaştı ve Tanrı onun haksızlıklarını hatırladı. Vahiy 18:4-5.
The seventy years of captivity is the testing and purification period of the one hundred and forty-four thousand. On September 11, 2001 the third Woe of Islam arrived. This is only recognized by those who accept the foundational truths of Adventism. The first Woe and the second Woe were both correctly identified as Islam by the pioneers. On both the 1843 and the 1850 pioneer charts, which Ellen White endorsed, and which are identified as a fulfillment of Habakkuk chapter two, Islam is identified as the fifth and sixth Trumpets. The last three Trumpets are Woe Trumpets.
Yetmiş yıllık esaret, yüz kırk dört binin sınanma ve arınma dönemidir. 11 Eylül 2001'de İslam'ın Üçüncü Vay'ı geldi. Bu, yalnızca Adventizmin temel hakikatlerini kabul edenler tarafından fark edilir. Birinci Vay ve İkinci Vay, öncüler tarafından doğru biçimde İslam olarak tanımlandı. Ellen White'ın onayladığı ve Habakkuk'un ikinci bölümünün gerçekleşmesi olarak kabul edilen 1843 ve 1850 öncü tablolarının her ikisinde de, İslam beşinci ve altıncı borazan olarak tanımlandı. Son üç borazan Vay borazanlarıdır.
And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.
Ve gördüm; göğün ortasında uçan bir meleğin yüksek sesle şöyle dediğini işittim: “Vay, vay, vay, yeryüzünün sakinlerine, henüz borularını çalacak olan üç meleğin borularının çıkaracağı öteki sesler yüzünden!” Vahiy 8:13.
If there are three Woe Trumpets, and the first and second Woe Trumpets are Islam, it is pretty simple to recognize that the third Woe Trumpet is also Islam. An element of the symbol of Islam as Woe Trumpets, is their restraint, and then when they’re released. Sister White identifies the four winds of Revelation seven, as an “angry horse,” seeking to “break loose” and “bring death and destruction” in its wake.
Eğer üç Vay Borazanı varsa ve birinci ve ikinci Vay Borazanı İslam ise, üçüncü Vay Borazanının da İslam olduğunu fark etmek oldukça basittir. İslam’ın Vay Borazanları olarak simgelenmesinin bir öğesi, onların dizginlenmesi ve ardından serbest bırakılmalarıdır. Bayan White, Vahiy’in yedinci bölümündeki dört rüzgârı, “kopup kurtulmaya” ve ardında “ölüm ve yıkım getirmeye” çalışan “öfkeli bir at” olarak tanımlar.
“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
Melekler, öfkeli bir at olarak tasvir edilen, bağlarını koparıp bütün yeryüzü üzerinde hızla atılmak isteyen ve geçtiği yerde yıkım ve ölüm taşıyan dört rüzgârı tutmaktadır.
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
“Ebedî dünyanın tam eşiğinde mi uyuyacağız? Donuk, soğuk ve ölü mü olacağız? Ah, keşke kiliselerimizde Tanrı’nın Ruhu ve nefesi halkına üflenmiş olsa da, onlar ayakları üzerinde durup yaşasalar. Yolun dar, kapının da dar olduğunu görmemiz gerekir. Ama dar kapıdan geçerken, onun genişliği sınırsızdır.” Manuscript Releases, cilt 20, s. 217.
The four angels who are restraining the four winds are restraining the “angry horse” of Bible prophecy that produces death and destruction. In Revelation chapter nine, where the first and second Woe Trumpet are identified, there is a king that is identified. He is identified in Revelation “nine-eleven”.
Dört rüzgarı dizginleyen dört melek, ölüm ve yıkım getiren Kutsal Kitap kehanetinin “öfkeli atı”nı dizginliyor. Birinci ve ikinci “Vay” borularının belirtildiği Vahiy kitabının dokuzuncu bölümünde bir kral tanımlanır. Onun kimliği Vahiy “dokuz-on bir”de belirtilir.
And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. as being over them. Revelation 9:11.
Ve onların başında, dipsiz çukurun meleği olan bir kral vardı; İbranice'de adı Abaddon'dur, fakat Yunanca'da adı Apollyon'dur. Onların üzerinde olarak. Vahiy 9:11.
The name, and therefore the character of the king of Islam is Abaddon in the Hebrew and Apollyon in the Greek. In both the Old and New Testaments, represented by the Hebrew and the Greek, the character of Islam is found in the definition of the two names. In both words the definition is “death and destruction.” Sister White says the “angry horse” that the four angels are restraining while the one hundred and forty-four thousand are being sealed is seeking to break loose and bring “death and destruction” in its path.
İslam'ın kralının adı ve dolayısıyla karakteri, İbranice'de Abaddon, Yunanca'da Apollyon'dur. İbranice ve Yunanca ile temsil edilen Eski ve Yeni Ahit'in her ikisinde de, İslam'ın karakteri bu iki ismin anlamında bulunur. Her iki kelimenin de anlamı "ölüm ve yıkım"dır. Kardeş White, yüz kırk dört bin mühürlenirken dört meleğin dizginlediği "öfkeli atın" kopup kurtulmaya ve geçtiği yere "ölüm ve yıkım" getirmeye çalıştığını söylüyor.
The first reference in the Scriptures to Islam is Ishmael, the father of those who uphold the religion of Islam. In that first reference he is identified as a wild man, and the word translated as “wild” means “the wild Arabian ass”. The first prophetic reference to Islam, is a symbol of the horse family, and a horse is how the pioneers illustrated Islam of the first and second Woes on the two sacred charts. The four winds of Revelation chapter seven, are held in check, or “restrained”, until God seals His people. The sealing process of the one hundred and forty-four thousand is also the testing process and purification process.
Kutsal Yazılarda İslam’a yapılan ilk atıf, İslam dinine mensup olanların atası olan İsmail’dir. Bu ilk atıfta o, “yabani bir adam” olarak tanımlanır ve “yabani” diye çevrilen kelime “Arap yaban eşeği” anlamına gelir. İslam’a ilişkin ilk peygamberî atıf, at cinsinden bir semboldür; ayrıca öncüler, iki kutsal tabloda birinci ve ikinci Vahlara ilişkin İslam’ı bir atla tasvir etmişlerdir. Vahiy’in yedinci bölümündeki dört rüzgâr, Tanrı halkını mühürleyene kadar dizginlenir, ya da “zapt edilir”. Yüz kırk dört binin mühürlenme süreci aynı zamanda sınanma ve arınma sürecidir.
All these prophetic illustrations are represented by Daniel’s captivity for seventy years, beginning with Jehoiakim, the symbol of the empowerment of the first message, until the “decree” that calls men and women out of Babylon. The restraining and then the releasing of Islam is a prophetic characteristic of Islam as a symbol of biblical prophecy.
Bu peygamberlik tasvirlerinin tümü, ilk mesajın güçlendirilmesinin sembolü olan Yehoiakim’le başlayıp erkekleri ve kadınları Babil’den çağıran “fermana” kadar uzanan, Daniel’in yetmiş yıllık esaretiyle temsil edilir. İslam’ın kısıtlanması ve ardından serbest bırakılması, Kutsal Kitap peygamberliğinde bir sembol olarak yer alan İslam’ın peygamberliksel bir özelliğidir.
When they are referred to as the “four winds”, they are held in check while God’s servants are sealed. At the beginning of the second Woe, in the time prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days that was fulfilled on August 11, 1840, four angels, representing Islam of the second Woe, were “loosed.” At the end of the prophecy, they were “restrained”.
Onlar "dört rüzgar" olarak anıldıklarında, Tanrı'nın kulları mühürlenirken dizginlenirler. İkinci Vay'ın başlangıcında, 11 Ağustos 1840'ta yerine gelen üç yüz doksan bir yıl ve on beş gün süren zaman peygamberliğinde, İkinci Vay'daki İslam'ı temsil eden dört melek "salıverildiler". Peygamberliğin sonunda ise "dizginlendiler".
Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:14, 15.
Borazanı elinde olan altıncı meleğe, “Büyük Fırat Nehri’nde bağlı bulunan dört meleği serbest bırak” denildi. Ve insanların üçte birini öldürmek için bir saat, bir gün, bir ay ve bir yıl için hazırlanmış olan dört melek serbest bırakıldı. Vahiy 9:14, 15.
On September 11, 2001, the first message in the history of the one hundred and forty-four thousand was empowered, when Islam of the third Woe was “loosed.” But it was immediately “restrained”. Sister White explains why this happened, but first we should remember that the purpose of Islam in its first biblical reference was to anger the nations, for Ishmael’s hand would be against every man, and every man’s hand would be against Islam.
11 Eylül 2001’de, Üçüncü Belâ’nın İslamı “salıverildiğinde”, yüz kırk dört binin tarihindeki ilk mesaj güçlendirildi. Ama derhal “dizginlendi”. Bayan White bunun neden böyle olduğunu açıklar; ancak önce, İslam’ın Kutsal Kitap’taki ilk atfında amacının ulusları öfkelendirmek olduğunu hatırlamalıyız; çünkü İsmail’in eli herkesin aleyhinde olacak ve herkesin eli İslam’a karşı olacaktır.
And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.
Rab'bin meleği ona şöyle dedi: “İşte, hamilesin ve bir oğul doğuracaksın; adını İsmail koyacaksın; çünkü Rab senin sıkıntını işitti. O yabani bir adam olacak; eli herkese karşı, herkesin eli de ona karşı olacak; ve bütün kardeşlerinin karşısında yaşayacaktır.” Yaratılış 16:11, 12.
The purpose of Islam in Bible prophecy is to unite all nations against Islam, in advance of the United Nations turning their wrath upon Sabbath keepers. On September 11, 2001 everyone who understands 9/11 as marking the beginning of the repeat of the sequence of the Millerite events has become as “Daniel” when he was taken to Babylon for seventy years. Jehoiakim identifies the starting of that testing process, and Islam of the third Woe was then released, but immediately held in check, so God could seal His people.
Kutsal Kitap peygamberliğinde İslam’ın amacı, Birleşmiş Milletler’in gazabını Şabat’ı tutanlara yöneltmesinden önce, bütün ulusları İslam’a karşı birleştirmektir. 11 Eylül 2001’de, 9/11’i Millerci olaylar dizisinin tekrarının başlangıcını işaret eden bir tarih olarak anlayan herkes, Daniel’in yetmiş yıllığına Babil’e götürüldüğü zamanki gibi oldu. Yehoyakim, o sınama sürecinin başlangıcını işaret eder ve üçüncü “Vay”daki İslam o zaman serbest bırakıldı, ancak Tanrı halkını mühürleyebilsin diye derhal kontrol altına alındı.
“This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
"Bu görüş, Sebt Günü’nü tutan Advent kardeşlerden pek azının bulunduğu ve bunlardan da çok azının, onun tutulmasının Tanrı’nın halkıyla imansızlar arasında bir çizgi çekmeye yetecek ölçüde önemli olduğunu sandığı 1847 yılında verildi. Şimdi o görüşün gerçekleşmesi görülmeye başlanıyor. Burada sözü edilen 'o sıkıntı zamanının başlangıcı', belaların dökülmeye başlanacağı zamana değil, Mesih’in mabette bulunduğu, onların dökülmesinden hemen önceki kısa bir döneme işaret eder. O zamanda, kurtuluş işi sona ererken, yeryüzüne sıkıntı gelecek ve uluslar öfkelenecek, fakat üçüncü meleğin işini engellememeleri için dizginlenecekler. O zamanda 'son yağmur' ya da Rab’bin huzurundan gelen ferahlık gelecek; üçüncü meleğin gür sesine güç vermek ve son yedi belanın döküleceği dönemde kutsalların ayakta durmaları için onları hazırlamak üzere." Erken Yazılar, 85.
Daniel’s seventy years began on September 11, 2001 when Islam was released and angered the nations by suddenly and unexpectedly striking the earth beast of Revelation thirteen. Islam was then restrained, so the work of the third angel can be finished. The work of the third angel is the sealing of God’s people, and when that work began on September 11, 2001 the Latter Rain began to “sprinkle”. Daniel chapter one is illustrating the testing process of the one hundred and forty-four thousand, beginning on September 11, 2001, and continuing until the second “voice” of Revelation eighteen calls God’s other flock out of Babylon. Daniel therefore represents a people who are now in spiritual captivity, until the very conclusion of the testing process. The conclusion of the testing period in Daniel chapter one is identified as the “end of the days.”
Daniel'in yetmiş yılı, İslam'ın serbest bırakılıp Vahiy on üçteki yeryüzü canavarını aniden ve beklenmedik bir şekilde vurarak ulusları öfkelendirdiği 11 Eylül 2001'de başladı. Ardından İslam dizginlendi, böylece üçüncü meleğin işi tamamlanabilsin. Üçüncü meleğin işi Tanrı'nın halkının mühürlenmesidir ve bu iş 11 Eylül 2001'de başladığında, Geç Yağmur "serpmeye" başladı. Daniel'in birinci bölümü, 11 Eylül 2001'de başlayıp Vahiy on sekizinci bölümdeki ikinci "ses" Tanrı'nın diğer sürüsünü Babil'den dışarı çağırana kadar devam eden yüz kırk dört binin sınama sürecini tasvir etmektedir. Bu nedenle Daniel, sınama sürecinin nihai sonuna kadar şu anda ruhsal esaret altında bulunan bir halkı temsil eder. Daniel'in birinci bölümündeki sınama döneminin sonucu "günlerin sonu" olarak tanımlanır.
Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king enquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:18–20.
Kralın onları huzura çıkarma süresi dolunca, hadımların başı onları Nebukadnezar’ın önüne getirdi. Kral onlarla konuştu; ve aralarında Daniel, Hananya, Mişael ve Azarya gibisi bulunmadı. Bu yüzden kralın huzurunda durdular. Kralın onlara sorduğu bilgelik ve anlayışla ilgili her konuda, onları bütün krallığındaki tüm büyücülerden ve müneccimlerden on kat daha üstün buldu. Daniel 1:18-20.
The third test, which represents a prophetic litmus test for Daniel and the three worthies, was when they were judged by Nebuchadnezzar, and found to be “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm.” The third test is represented by judgment, and the judgment occurred at “the end of the days.” In the book of Daniel, the “end of the days,” is where Daniel stands in his lot.
Daniel ve üç yiğit için peygamberlik açısından bir turnusol testi işlevi gören üçüncü sınama, Nebukadnezar tarafından yargılandıkları ve "ülkesindeki tüm büyücüler ve müneccimlerden on kat daha iyi" bulundukları zamandı. Üçüncü sınama yargıyla temsil edilir ve yargı "günlerin sonunda" gerçekleşti. Daniel kitabında "günlerin sonu", Daniel'in payında durduğu yerdir.
“‘Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand…. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou (Daniel) thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’
'Birçokları arınacak, aklanacak ve sınanacak; fakat kötüler kötülük edecek; ve kötülerin hiçbiri anlamayacak; ama bilgeler anlayacak.... Bekleyip bin üç yüz otuz beş güne ulaşana ne mutlu. Ama sen (Daniel) son gelinceye dek yoluna devam et; çünkü dinleneceksin ve günlerin sonunda payına düşen yerde ayağa kalkacaksın.'
“The time has come for Daniel to stand in his lot. The time has come for the light given him to go to the world as never before. If those for whom the Lord has done so much will walk in the light, their knowledge of Christ and the prophecies relating to Him will be greatly increased as they near the close of this earth’s history.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1174.
Daniel'in kendisine düşen yerde durmasının zamanı geldi. Ona verilen ışığın, daha önce hiç olmadığı gibi dünyaya ulaşmasının zamanı geldi. Rabbin onlar için bu kadar çok şey yaptığı kişiler ışıkta yürürlerse, bu dünyanın tarihinin sonuna yaklaştıkça, Mesih'e ve O'na ilişkin peygamberlik sözleri konusundaki bilgileri büyük ölçüde artacaktır. Yedinci Gün Adventistleri Kutsal Kitap Yorumu, cilt 4, 1174.
Sister White identifies the “end of the days” in association with the purification process of verse ten of Daniel chapter twelve. She often employs verse ten, with verse thirteen’s, “end of the days.”
Bayan White, "günlerin sonu"nu Daniel kitabının on ikinci bölümünün onuncu ayetindeki arınma süreciyle ilişkilendirir. Sık sık onuncu ayeti, on üçüncü ayetteki "günlerin sonu" ifadesiyle birlikte kullanır.
“‘Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand…. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou (Daniel) thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’
'Birçokları arınacak, aklanacak ve sınanacak; fakat kötüler kötülük edecek; ve kötülerin hiçbiri anlamayacak; ama bilgeler anlayacak.... Bekleyip bin üç yüz otuz beş güne ulaşana ne mutlu. Ama sen (Daniel) son gelinceye dek yoluna devam et; çünkü dinleneceksin ve günlerin sonunda payına düşen yerde ayağa kalkacaksın.'
“Daniel is today standing in his lot, and we are to give him place to speak to the people. Our message is to go forth as a lamp that burneth. ‘At that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars forever and ever.’
Daniel bugün kendisine düşen yerde duruyor ve biz de ona halka konuşması için yer vermeliyiz. Mesajımız yanan bir kandil gibi ışık saçıp yayılsın. 'O zamanda, senin halkının çocukları için duran büyük önder Mikail ayağa kalkacak; ve o zamana dek bir ulus var olduğundan beri hiç görülmemiş bir sıkıntı zamanı olacak; ve o zamanda senin halkından, kitapta adı yazılı bulunan herkes kurtulacak. Ve toprağın tozunda uyuyanların birçoğu uyanacak; kimileri sonsuz yaşama, kimileri de utanca ve sonsuz aşağılanmaya. Ve bilge olanlar gökkubbenin parlaklığı gibi parlayacak; birçoklarını doğruluğa döndürenler ise sonsuza dek yıldızlar gibi parlayacak.'
“These words present the work that we are to do in these last days. We are not one-half awake. We have not the power that is essential to the doing of the work that must be done. We must come into life, come into union. Now, just now, we must stand in that position where repentance and pardon shall be the striking features of our work. There must be no quarrelling. It is too late to engage with Satan in his work of blinding eyes. It is too late to give heed to seducing spirits and doctrines of devils.
Bu sözler, son günlerde yapmamız gereken işi ortaya koyuyor. Yarı uyanık bile değiliz. Yapılması gereken işi yapabilmek için elzem olan güce sahip değiliz. Canlanmalı, birlik olmalıyız. Şimdi, tam da şimdi, tövbe ve bağışlanmanın işimizin belirgin özellikleri olduğu bir konumda durmalıyız. Çekişme olmamalı. Gözleri körleştirme işinde Şeytan'la meşgul olmak için artık çok geç. Aldatıcı ruhlara ve şeytanların öğretilerine kulak vermek için de artık çok geç.
“I am instructed to say that when the Holy Spirit gives tongue and utterance, we shall see a work done similar to that done on the day of Pentecost. The representatives of Christ will work intelligently. There will not be found one man here and another there seeking to tear down and destroy.
Şunu söylemem talimatı verildi: Kutsal Ruh dil ve söz verdiğinde, Pentekost gününde yapılan işe benzer bir işin yapıldığını göreceğiz. Mesih’in temsilcileri akıllıca çalışacaklar. Yıkıp yok etmeye çalışan biri burada, bir başkası şurada bulunmayacak.
“‘Before the decree bring forth, before the day pass as the chaff, before the fierce anger of the Lord come upon you, before the day of the Lord’s anger come upon you, seek ye the Lord, all ye meek of the earth, which have wrought His judgment; seek righteousness, seek meekness: it may be ye shall be hid in the day of the Lord’s anger.’” Australian Union Conference Record, March 11, 1907.
'Karar yürürlüğe girmeden, gün kav gibi geçip gitmeden, Rab'bin şiddetli öfkesi üzerinize gelmeden, Rab'bin öfkesinin günü üzerinize gelmeden önce, Rab'bi arayın, ey yeryüzünün alçakgönüllüleri, O'nun hükmünü yerine getirenler; doğruluğu arayın, alçakgönüllülüğü arayın; belki Rab'bin öfkesinin gününde saklanırsınız.' Australian Union Conference Record, 11 Mart 1907.
The sealing of the one hundred and forty-four thousand that is represented by the seventy years of Daniel’s captivity in Babylon, is represented in Daniel chapter twelve, and verse ten. The verse possesses the signature of “truth” for it identifies the three-steps that are the characteristics of the Hebrew word “truth.” Many shall be purified, made white and then tried. Daniel and the three worthies were purified by the fear of God in chapter one, for they determined not to eat the Babylonian diet. They then demonstrated a countenance that was made fairer and fatter than those who ate the Babylonian food. Their countenance was the righteousness of Christ which is the white garments. They then were tried when they went into the judgment of Nebuchadnezzar, at the end of the days.
Daniel’in Babil’deki esaretinin yetmiş yılıyla simgelenen yüz kırk dört binin mühürlenmesi, Daniel kitabının on ikinci bölümünün onuncu ayetinde temsil edilir. Ayette “gerçek”in damgası vardır; çünkü İbranice “gerçek” sözcüğünün özellikleri olan üç adımı tanımlar. Birçokları arıtılacak, aklanacak ve sonra sınanacak. Daniel ve üç yiğit, birinci bölümde Tanrı korkusuyla arıtıldılar; çünkü Babil yemeklerini yememeye karar verdiler. Böylece Babil yemeklerini yiyenlerden daha güzel ve daha semiz bir görünüş sergilediler. Görünüşleri, beyaz giysiler olan Mesih’in doğruluğuydu. Günlerin sonunda Nebukadnezar’ın yargısına çıktıklarında da sınandılar.
At “the end of the days,” when Daniel stands “in his lot”, “knowledge of Christ and the prophecies relating to Him will be greatly increased” for God’s people. Nebuchadnezzar noted that in “all matters of wisdom and understanding,” Daniel and the three worthies were “found” to be “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm.”
"günlerin sonunda", Daniel "kendi payına düşen yerde" durduğunda, Tanrı'nın halkı için "Mesih'e dair bilgi ve O'nunla ilgili peygamberliklere dair bilgi büyük ölçüde artacaktır". Nebukadnezar, "bilgelik ve anlayışla ilgili bütün konularda" Daniel ve üç yiğidin, "ülkesindeki bütün büyücüler ve astrologların hepsinden on kat daha iyi" olduklarının "tespit edildiğini" kaydetti.
Daniel chapter one is illustrating the experience of the one hundred and forty-four thousand, who go through a three-step testing process. Commenting on that process, Sister White says, “These words present the work that we are to do in these last days. We are not one-half awake. We have not the power that is essential to the doing of the work that must be done. We must come into life, come into union. Now, just now, we must stand in that position where repentance and pardon shall be the striking features of our work. There must be no quarrelling.”
Daniel kitabının birinci bölümü, üç aşamalı bir sınama sürecinden geçen yüz kırk dört binin deneyimini gözler önüne sermektedir. Bu süreç hakkında yorum yapan Bayan White şöyle diyor: “Bu sözler, bu son günlerde yapmamız gereken işi ortaya koyuyor. Yarı uyanık bile değiliz. Yapılması gereken işi yapmak için gerekli olan güce sahip değiliz. Hayata kavuşmalı, birlik içinde olmalıyız. Şimdi, tam da şimdi, tövbe ve bağışlanmanın çalışmamızın öne çıkan özellikleri olacağı o konumda durmalıyız. Hiçbir çekişme olmamalı.”
The testing process that leads to the “end of the days,” leads to the resurrection of the two witnesses in Revelation chapter eleven. The work we are to do now is to accept the message of September 11, 2001 and wake up, as represented by the dead dry bones. “We must come to life, come into union.” When we do this, the striking features of our work will be our “repentance and pardon.” The striking feature of our work is represented by Daniel in chapter nine, when he prays the Leviticus twenty-six prayer, asking for forgiveness of his sins, and the sins of his fathers, while also acknowledging that he had been walking contrary to God ever since the disappointment that marked the beginning of the tarrying time on July 18, 2020. He must also acknowledge that God had been walking contrary to him during that same period. Daniel represents those that have gone through a captivity of “seventy years”, ever since July 18, 2020.
"Günlerin sonu"na götüren sınanma süreci, Vahiy'in on birinci bölümündeki iki tanığın dirilişine yol açar. Şimdi yapmamız gereken iş, 11 Eylül 2001 mesajını kabul etmek ve ölü, kuru kemiklerle temsil edildiği gibi uyanmaktır. "Hayata dönmeli, birlik olmalıyız." Bunu yaptığımızda, işimizin çarpıcı özellikleri "tövbemiz ve affedilişimiz" olacaktır. İşimizin çarpıcı yönü, Daniel'in dokuzuncu bölümde Levililer yirmi altı duasını etmesiyle temsil edilir; o, kendi günahlarının ve atalarının günahlarının bağışlanmasını dilerken, aynı zamanda 18 Temmuz 2020'de bekleme zamanının başlangıcını işaretleyen hayal kırıklığından beri Tanrı'ya aykırı yürüdüğünü kabul eder. Ayrıca Tanrı'nın da aynı dönemde ona karşı yürüdüğünü kabul etmelidir. Daniel, 18 Temmuz 2020'den bu yana "yetmiş yıl" süren bir esaretten geçenleri temsil eder.
The seventy years is a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The book of Chronicles informs us that the seventy years was the period that the land would “enjoy” the sabbaths which she was not allowed to enjoy due to ancient Israel’s rebellion against the covenant of Leviticus twenty-five.
Yetmiş yıl, Levililer 26’daki 'yedi kez'in bir sembolüdür. Tarihler kitabı, yetmiş yılın, kadim İsrail’in Levililer 25’teki antlaşmaya karşı isyanı nedeniyle tadını çıkarmasına izin verilmeyen Şabatların toprağın 'tadını çıkaracağı' dönem olduğunu bildirir.
To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. 2 Chronicles 36:21.
Yeremya'nın ağzından Rab'bin sözünün yerine gelmesi için, ülke Şabatlarının hakkını alana dek; çünkü ıssız kaldığı sürece Şabat tuttu; yetmiş yıl doluncaya kadar. 2. Tarihler 36:21.
As a symbol of a prophetic “wilderness,” the “three and a half days” that the two witnesses of Revelation eleven were dead in the street after July 18, 2020 is a symbol of the “seventy years”, and also a symbol of the “seven times”. At the “end of the days,” is a symbol of the end of the prophetic days that were sealed up in the book of Daniel.
Kehanetsel bir "çöl"ün simgesi olarak, Vahiy on birdeki iki tanığın 18 Temmuz 2020'den sonra sokakta ölü kaldıkları "üç buçuk gün", "yetmiş yıl"ın bir simgesidir ve ayrıca "yedi kez"in de bir simgesidir. "Günlerin sonunda" ifadesi, Daniel kitabında mühürlenmiş olan kehanetsel günlerin sonunun bir simgesidir.
In 1798, the book of Daniel was unsealed and Daniel stood in his lot, ready to fulfill his purpose.
1798 yılında Daniel kitabının mührü açıldı ve Daniel, kendisine düşen yerde durdu; amacını yerine getirmeye hazırdı.
“When God gives a man a special work to do, he is to stand in his lot and place as did Daniel, ready to answer the call of God, ready to fulfill His purpose.” Manuscript Releases, volume 6, 108.
"Tanrı bir insana yapması için özel bir görev verdiğinde, o kişi Daniel’in yaptığı gibi, kendisine düşen yerde ve konumda durmalı, Tanrı’nın çağrısına yanıt vermeye, O’nun amacını yerine getirmeye hazır olmalıdır." Manuscript Releases, cilt 6, 108.
On October 22, 1844, in fulfillment of Daniel chapter eight, and verse fourteen, the book of Daniel once again stood in its lot. 1798, and 1844, are the conclusion of the first and second indignations, and therefore mark the end of “seven times.” The “end of the days” in the book of Daniel is a symbol of the conclusion of a captivity that is represented by the “seven times.” In Daniel chapter four, Nebuchadnezzar lived as a beast while “seven times” passed over him. At “the end of the days,” his kingdom and reason was restored to him.
22 Ekim 1844’te, Daniel kitabının sekizinci bölümünün on dördüncü ayeti yerine geldi ve Daniel kitabı bir kez daha payına düşen yerde durdu. 1798 ve 1844, ilk ve ikinci gazap dönemlerinin tamamlanışıdır ve bu nedenle “yedi vaktin” sonunu işaret eder. Daniel kitabındaki “günlerin sonu”, “yedi vakit” ile temsil edilen bir esaretin sona erişinin simgesidir. Daniel kitabının dördüncü bölümünde, Nebukadnezar’ın üzerinden “yedi vakit” geçerken o bir hayvan gibi yaşadı. “Günlerin sonunda” krallığı ve aklı kendisine geri verildi.
And at the end of the days I Nebuchadnezzar lifted up mine eyes unto heaven, and mine understanding returned unto me, and I blessed the most High, and I praised and honoured him that liveth forever, whose dominion is an everlasting dominion, and his kingdom is from generation to generation: And all the inhabitants of the earth are reputed as nothing: and he doeth according to his will in the army of heaven, and among the inhabitants of the earth: and none can stay his hand, or say unto him, What doest thou? At the same time my reason returned unto me; and for the glory of my kingdom, mine honour and brightness returned unto me; and my counsellors and my lords sought unto me; and I was established in my kingdom, and excellent majesty was added unto me. Daniel 4:34–36.
Ve günlerin sonunda ben, Nebukadnezar, gözlerimi göğe kaldırdım; aklım başıma geldi ve Yüceler Yücesi’ni kutsadım; sonsuza dek yaşayanı övdüm ve onurlandırdım. Onun egemenliği ebedi bir egemenliktir, krallığı kuşaktan kuşağa sürer. Yeryüzünün bütün sakinleri bir hiç sayılır; göğün ordusunda da yeryüzünün sakinleri arasında da dilediğini yapar; onun elini durdurabilecek ya da ona, ‘Ne yapıyorsun?’ diyebilecek kimse yoktur. Aynı zamanda aklım başıma geldi; krallığımın yüceliği için onurum ve ihtişamım bana geri döndü; danışmanlarım ve soylularım bana başvurdular; krallığımda yeniden yerime getirildim ve bana üstün bir görkem daha eklendi. Daniel 4:34-36.
The end of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand is represented as the “end of the days,” and therefore represents the symbolic conclusion of the “seventy years” and also of the “seven times.” At that time, “repentance and pardon” will be the features that represent the work of those who were previously dead in the street that runs through the valley of dead dry bones.
Yüz kırk dört binin mühürlenme zamanının sonu “günlerin sonu” olarak gösterilir; dolayısıyla hem “yetmiş yıl”ın hem de “yedi vakit”in sembolik tamamlanışını ifade eder. O vakit “tövbe ve af”, ölü, kurumuş kemikler vadisinin içinden geçen caddede daha önce ölü olanların çalışmasını temsil eden nitelikler olacaktır.
The visible feature of the work of repentance of the one hundred and forty-four thousand is represented in Ezekiel chapter nine, as “sighing and crying.” When God’s people confess and put away their personal sins, when they acknowledge that they have repeated the same sins of their fathers, when they set aside their pride of opinion and admit that they have been walking contrary to God, and also that He has been walking contrary to them since the tarrying time arrived on July 18, 2020, they will then be found to have “ten times” more prophetic power than all the other professed wise men in the kingdom.
Yüz kırk dört binin tövbe çalışmasının görünür özelliği, Hezekiel kitabının dokuzuncu bölümünde "iç çekme ve ağlama" olarak temsil edilir. Tanrı’nın halkı kişisel günahlarını itiraf edip terk ettiğinde, babalarının aynı günahlarını tekrarladıklarını kabul ettiğinde, görüşlerine duydukları gururu bir kenara bırakıp Tanrı’ya aykırı yürüdüklerini ve ayrıca bekleme zamanı 18 Temmuz 2020’de geldiğinden beri O’nun da onlara aykırı yürüdüğünü itiraf ettiklerinde, o zaman krallıkta bilge olduklarını iddia eden diğer herkesinkinden "on kat" daha fazla peygamberlik gücüne sahip oldukları anlaşılacaktır.
The sealing process began with the loosing and then the restraining of Islam. That process ends as it began, when Islam is once again released. It is released at the end of the days of the sealing time, which for Daniel was the decree of Cyrus that called men out of Babylon. It is there, at the end of the days of purification, at the judgment of the Sunday law “decree” in the United States, that the faithful will be found to possess “ten times more” prophetic power.
Mühürleme süreci, İslam’ın önce serbest bırakılması ve ardından dizginlenmesiyle başladı. Bu süreç, İslam bir kez daha serbest bırakıldığında, başladığı gibi biter. İslam, mühürleme zamanının günlerinin sonunda serbest bırakılır; Daniel için bu, insanları Babil’den çıkmaya çağıran Kiros’un fermanıydı. Orada, arınma günlerinin sonunda, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar yasası “fermanı”na ilişkin yargıda, sadıkların “on kat daha” peygamberlik gücüne sahip oldukları görülecektir.
“You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.
"Rab'bin gelişini fazla ileri bir zamana erteliyorsunuz. Son yağmurun, gece yarısı haykırışı kadar [aniden] ve on kat güçle geldiğini gördüm." Spalding ve Magan, 5.
We will begin the consideration of Daniel chapter two in the next article.
Daniel kitabının ikinci bölümünü ele almaya bir sonraki yazıda başlayacağız.
“This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.
"Bu, ikinci meleğin mesajına güç vermek üzere olan gece yarısı çığlığıydı. Cesareti kırılmış kutsalları uyandırmak ve önlerinde duran büyük işe onları hazırlamak için gökten melekler gönderildi. En yetenekli insanlar bu mesajı ilk alanlar olmadı. Melekler alçakgönüllü, adanmış olanlara gönderildi ve onları şu çığlığı yükseltmeye sevk ettiler: 'İşte, Damat geliyor; O’nu karşılamaya çıkın!' Bu çığlığın emanet edildiği kişiler acele ettiler ve Kutsal Ruh’un gücüyle mesajı duyurdular ve cesareti kırılmış kardeşlerini uyandırdılar. Bu iş, insanların bilgeliği ve eğitimine değil, Tanrı’nın gücüne dayanıyordu ve bu çığlığı duyan O’nun kutsalları ona karşı koyamadılar. En ruhsal olanlar bu mesajı ilk alanlardı ve daha önce bu işe önderlik etmiş olanlar, 'İşte, Damat geliyor; O’nu karşılamaya çıkın!' çığlığını almakta ve onu güçlendirmeye yardım etmekte en sonuncu oldular." Early Writings, 238.