The fulfillment of the signs represented by the sun, moon, and stars have been amply addressed by the historians, the pioneers of Adventism and through the writings of Sister White. Some of the signs Jesus addressed are not as familiar as others. Few recognize that the “distress of nations” upon the “earth,” had a specific fulfillment. They are not clear about what the symbol of the shaking of the “powers of heaven,” as opposed to the shaking the powers of earth represent. And few Laodicean Adventist understand that the “coming” of “the Son of man coming in a cloud” was fulfilled in Millerite history.

Güneş, ay ve yıldızlarla temsil edilen işaretlerin yerine gelişi, tarihçiler, Adventizmin öncüleri ve White Kardeş’in yazıları aracılığıyla fazlasıyla ele alınmıştır. İsa’nın değindiği bazı işaretler diğerleri kadar tanıdık değildir. “Yeryüzünde” ulusların “sıkıntısı”nın belirli bir şekilde yerine geldiğini pek az kişi fark eder. Göğün “güçlerinin sarsılması” simgesinin, yeryüzünün güçlerinin sarsılmasına karşıt olarak neyi temsil ettiği konusunda net değiller. Ve az sayıda Laodikya Adventisti, “bir bulut içinde gelen İnsanoğlu”nun “gelişi”nin Millerit tarihinde yerine geldiğini anlar.

“The exact day and hour of Christ’s coming have not been revealed. The Saviour told his disciples that he himself could not make known the hour of his second appearing. But he mentioned certain events by which they might know when his coming was near. ‘There shall be signs,’ he said, ‘in the sun, and in the moon, and in the stars.’ ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall.’ Upon the earth, he said, there shall be ‘distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth.’

Mesih’in gelişinin tam günü ve saati açıklanmamıştır. Kurtarıcı, öğrencilerine, ikinci gelişinin saatini kendisinin de bildiremeyeceğini söyledi. Ama gelişinin yakın olduğunu anlayabilmeleri için bazı olaylardan söz etti. ‘Alametler olacak,’ dedi, ‘güneşte, ayda ve yıldızlarda.’ ‘Güneş kararacak, ay ışığını vermeyecek ve gökteki yıldızlar düşecek.’ Yeryüzünde ise, dedi, ‘uluslar şaşkınlık ve çaresizlik içinde sıkıntı çekecek; deniz ve dalgalar kükreyecek; korkudan ve yeryüzüne gelecek olanları beklemekten insanların yürekleri çökecek.’

“‘And they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And he shall send his angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together his elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’

'Ve İnsanoğlu'nun göğün bulutları içinde, kudret ve büyük görkemle geldiğini görecekler. Ve büyük bir borazan sesiyle meleklerini gönderecek; onlar da onun seçtiklerini dört rüzgârdan, göğün bir ucundan öbür ucuna kadar toplayacaklar.'

“The signs in the sun, moon, and stars have been fulfilled. Since that time earthquakes, tempests, tidal waves, pestilence, and famine have multiplied. The most awful destructions, by fire and flood, are following one another in quick succession. The terrible disasters that are taking place from week to week speak to us in earnest tones of warning, declaring that the end is near, that something great and decisive will soon of necessity take place.

Güneşte, ayda ve yıldızlarda alametler yerine geldi. O zamandan beri depremler, fırtınalar, tsunamiler, salgınlar ve kıtlık çoğaldı. Yangın ve sel yoluyla en korkunç yıkımlar hızla peş peşe birbirini izliyor. Haftadan haftaya meydana gelen korkunç felaketler bize ciddi bir uyarı tonuyla sesleniyor; sonun yakın olduğunu, yakında kaçınılmaz olarak büyük ve belirleyici bir şeyin gerçekleşeceğini ilan ediyor.

“Probationary time will not continue much longer. Now God is withdrawing his restraining hand from the earth. Long has he been speaking to men and women through the agency of his Holy Spirit; but they have not heeded the call. Now he is speaking to his people, and to the world, by his judgments. The time of these judgments is a time of mercy for those who have not yet had opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; his hand is still stretched out to save. Large numbers will be admitted to the fold of safety who in these last days will hear the truth for the first time.” Review and Herald, November 22, 1906.

Lütuf zamanı artık çok uzun sürmeyecek. Şimdi Tanrı yeryüzü üzerinden dizginleyici elini çekiyor. Uzun zamandır Kutsal Ruhu aracılığıyla insanlara sesleniyordu; ancak onlar bu çağrıya kulak asmadılar. Şimdi ise yargılarıyla kendi halkına ve dünyaya sesleniyor. Bu yargıların zamanı, henüz gerçeğin ne olduğunu öğrenme fırsatı bulamamış olanlar için bir merhamet zamanıdır. Rab onlara şefkatle bakacak. Merhametli yüreği etkilenmiş; kurtarmak için eli hâlâ uzanıyor. Bu son günlerde gerçeği ilk kez duyacak olanlardan çok sayıda kişi güvenli ağıla kabul edilecek. Review and Herald, 22 Kasım 1906.

The Millerite history is repeated to the very letter in the last days. The “signs” that marked the arrival and history of the first angel, typify “signs” that mark the arrival and history of the third angel. All the sacred reformatory movements parallel the movement of the third angel in the last days.

Millerci tarih son günlerde harfiyen tekrarlanır. Birinci meleğin gelişini ve tarihini belirleyen "işaretler", üçüncü meleğin gelişini ve tarihini belirleyen "işaretlere" örneklik eder. Bütün kutsal reform hareketleri, son günlerde üçüncü meleğin hareketiyle paralellik gösterir.

“The work of God in the earth presents, from age to age, a striking similarity in every great reformation or religious movement. The principles of God’s dealing with men are ever the same. The important movements of the present have their parallel in those of the past, and the experience of the church in former ages has lessons of great value for our own time.” The Great Controversy, 343.

"Tanrı’nın yeryüzündeki işi, çağdan çağa, her büyük reform ya da dinî harekette dikkat çekici bir benzerlik sergiler. Tanrı’nın insanlarla muamelesinin ilkeleri her zaman aynıdır. Günümüzdeki önemli hareketlerin geçmiştekilerde bir karşılığı vardır ve kilisenin eski çağlardaki deneyimi, kendi zamanımız için büyük değer taşıyan dersler içerir." Büyük Tartışma, 343.

The history represented by the mighty angel of Revelation eighteen, is the third angel, and the history represented by the third angel runs parallel to the history of the first and second angels of Millerite history.

Vahiy 18’in kudretli meleğinin temsil ettiği tarih, üçüncü meleğin tarihidir ve üçüncü meleğin temsil ettiği tarih, Millerit tarihindeki birinci ve ikinci meleklerin tarihleriyle paralellik gösterir.

“God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

“Tanrı, Vahiy 14’ün mesajlarına peygamberlik çizgisi içinde yerlerini vermiştir ve onların işi bu dünyanın tarihinin kapanışına dek sona ermeyecektir. Birinci ve ikinci meleğin mesajları hâlâ bu zaman için gerçektir ve bundan sonra gelenle paralel olarak ilerlemelidir. Üçüncü melek uyarısını yüksek bir sesle duyurur. Yuhanna, ‘Bundan sonra,’ dedi, ‘gökten inen başka bir melek gördüm; büyük yetkiye sahipti ve yeryüzü onun görkemiyle aydınlandı.’ Bu aydınlanmada, üç mesajın tümünün ışığı birleşmiştir.” The 1888 Materials, 803, 804.

The work of the first and second angels, which is paralleled by the work of the third angel, is also illustrated in the parable of the ten virgins.

Üçüncü meleğin hizmetiyle paralel olan birinci ve ikinci meleklerin hizmeti, on bakire benzetmesinde de örneklendirilmiştir.

“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

“Ben sık sık, bunların beşi akıllı, beşi akılsız olan on bakirenin meseline yönlendirilirim. Bu mesel harfi harfine yerine gelmiştir ve gelecektir; çünkü bu zamana özel bir uygulaması vardır ve üçüncü meleğin mesajı gibi yerine gelmiş olup zamanın sonuna dek mevcut hakikat olmaya devam edecektir.” Review and Herald, 19 Ağustos 1890.

The history represented in Revelation chapter ten of the Book of revelation is represented as the seven thunders, and the seven thunders represent the events which took place during the history of the Millerites, which was the history of the first and second angels’ messages. The seven thunders also represent “future events” that occur in the last days, and they are fulfilled in the same “order” as they were in the history of the Millerites.

Vahiy Kitabı’nın onuncu bölümünde anlatılan tarih, yedi gök gürültüsü olarak temsil edilir; yedi gök gürültüsü, birinci ve ikinci meleğin mesajlarının tarihi olan Milleritler döneminde gerçekleşen olayları temsil eder. Yedi gök gürültüsü ayrıca son günlerde meydana gelecek “gelecek olayları” da temsil eder ve bunlar, Milleritlerin tarihindekiyle aynı “sırayla” yerine gelir.

“The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. …

Yedi gök gürlemesinde ifade edilen, Yuhanna’ya verilen özel ışık, ilk ve ikinci meleklerin mesajları sırasında gerçekleşecek olayların bir tasviriydi. ...

“After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

“Bu yedi gök gürlemesi seslerini çıkardıktan sonra, küçük kitap konusunda Daniel’e olduğu gibi Yuhanna’ya da şu buyruk gelir: ‘Yedi gök gürlemesinin söylediklerini mühürle.’ Bunlar, sırası geldiğinde açıklanacak olan gelecekteki olaylarla ilgilidir.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, cilt 7, 971.

All the reform movements parallel one another, and they are to be brought together “line upon line,” in order to illustrate the final reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand. The parable of the ten virgins illustrates the internal experience of God’s people in the Millerite movement and the movement of the one hundred and forty-four thousand.

Tüm reform hareketleri birbirine paraleldir ve yüz kırk dört binin son reform hareketini tasvir etmek için "satır üstüne satır" bir araya getirilmelidir. On bakire meseli, Tanrı’nın halkının Millerci harekette ve yüz kırk dört binin hareketinde yaşadığı içsel deneyimi tasvir eder.

“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

“Matta 25’teki on bakire benzetmesi de Adventist halkın deneyimini örneklendirir.” The Great Controversy, 393.

The work and message of both the Millerites and the one hundred and forty-four thousand is represented by the three angels of Revelation fourteen.

Milleritlerin ve yüz kırk dört binin hizmeti ve mesajı, Vahiy 14’teki üç melek tarafından temsil edilir.

“I have had precious opportunities to obtain an experience. I have had an experience in the first, second, and third angels’ messages. The angels are represented as flying in the midst of heaven, proclaiming to the world a message of warning, and having a direct bearing upon the people living in the last days of this earth’s history. No one hears the voice of these angels, for they are a symbol to represent the people of God who are working in harmony with the universe of heaven. Men and women, enlightened by the Spirit of God, and sanctified through the truth, proclaim the three messages in their order.” Life Sketches, 429.

Deneyim edinmek için kıymetli fırsatlarım oldu. Birinci, ikinci ve üçüncü meleklerin mesajları konusunda deneyim kazandım. Melekler, göğün ortasında uçarak dünyaya bir uyarı mesajı ilan ederken resmedilir; bu mesajlar, bu dünyanın tarihinin son günlerinde yaşayan insanları doğrudan ilgilendirir. Hiç kimse bu meleklerin sesini duymaz; çünkü onlar, göksel âlemle uyum içinde çalışan Tanrı’nın halkını temsil eden bir semboldür. Tanrı’nın Ruhu tarafından aydınlatılmış ve hakikat aracılığıyla kutsallaştırılmış erkekler ve kadınlar, bu üç mesajı sırasıyla ilan eder. Life Sketches, 429.

The prophetic events represented in Revelation chapter ten, are represented by the seven thunders. Those events mark where the divine is joined with the human. The “signs” that were identified by Christ in Matthew chapter twenty-four, Mark thirteen and Luke twenty-one represent the “signs” that ushered in the Millerite movement and represent a parallel testimony to the movement of the one hundred and forty-four thousand. The one hundred and forty-four thousand do not taste of death as represented by Enoch and Elijah. September 11, 2001, the “sign” that Christ identified as marking the arrival of the final generation of earth’s history, is identified in Luke chapter twenty-one. To be among that group that has been represented by Enoch and Elijah, who are called the one hundred and forty-four thousand requires that the “sign” and all that it represents is recognized.

Vahiy kitabının onuncu bölümünde yer alan peygamberlik olayları, yedi gök gürlemesiyle simgelenmiştir. Bu olaylar, ilahi olanla insani olanın birleştiği noktayı işaret eder. Mesih’in Matta yirmi dördüncü bölüm, Markos on üçüncü bölüm ve Luka yirmi birinci bölümde belirttiği “işaretler”, Millerci hareketi başlatan işaretleri temsil eder ve yüz kırk dört binin hareketine paralel bir tanıklık oluşturur. Yüz kırk dört bin, Hanok ve İlyas’ta temsil edildiği gibi ölümü tatmaz. 11 Eylül 2001, Mesih’in dünyanın tarihindeki son neslin gelişini işaretlediğini belirttiği “işaret”tir; bu Luka’nın yirmi birinci bölümünde belirtilmiştir. Hanok ve İlyas tarafından temsil edilen ve yüz kırk dört bin diye adlandırılan o grubun arasında yer alabilmek, bu “işaret”in ve onun temsil ettiği her şeyin tanınmasını gerektirir.

After Jesus led His disciples down through the history of the “signs” which ushered in the Millerite movement He then repeated and enlarged His historical testimony, by including a parable that represented the same history.

İsa, Millerci hareketi başlatan “işaretlerin” tarihi boyunca öğrencilerine rehberlik ettikten sonra, aynı tarihi temsil eden bir benzetmeyi de dahil ederek tarihsel tanıklığını tekrarlayıp genişletti.

And he spake to them a parable; Behold the fig tree, and all the trees; When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand. Verily I say unto you, This generation shall not pass away, till all be fulfilled. Heaven and earth shall pass away: but my words shall not pass away. Luke 21:29–33.

Ve onlara bir benzetme anlattı: İncir ağacına ve bütün ağaçlara bakın; onlar filiz sürmeye başladığında, yazın artık yakın olduğunu kendiniz görür ve bilirsiniz. Aynı şekilde siz de, bunların gerçekleştiğini gördüğünüzde, Tanrı’nın Egemenliği’nin yakın olduğunu bilin. Size doğrusunu söyleyeyim, hepsi yerine gelmeden bu kuşak geçmeyecek. Gök ve yer geçip gidecek, ama sözlerim geçmeyecek. Luka 21:29-33.

Jesus begins the parable by identifying a distinction between “the fig tree,” in the singular, and “all the trees.” The “fig tree,” is the covenant people, who in the last days is Laodicean Adventism, who profess to be the remnant people of God. The other “trees” were the Gentiles.

İsa benzetmeye, tekil olarak "incir ağacı" ile "bütün ağaçlar" arasında bir ayrım yaparak başlar. "İncir ağacı" antlaşma halkıdır; son günlerde bu, Tanrı'nın artakalan halkı olduğunu iddia eden Laodikya Adventizmidir. Diğer "ağaçlar" ise Yahudi olmayanlardı.

“Mark the cursing of the fig tree, representing the Jewish nation, covered with leaves of profession, but no fruit to be found thereon. The curse is pronounced upon the fig tree, which represents the moral, thinking, living agent, cursed of God, living as were the Jews for forty years after this event, yet dead. Mark, the other trees, representing the Gentiles, were not covered. They were leafless, making no pretension to having a knowledge of God. Their time of fruit-leaving was not yet.” Special Testimonies for Ministers and Workers, number 7, 59–61.

Yahudi ulusunu temsil eden, dindarlık iddiasının yapraklarıyla kaplı ama üzerinde meyve bulunmayan incir ağacına edilen lanete dikkat edin. Tanrı tarafından lanetlenmiş olan ve ahlaki, düşünen, yaşayan özneyi temsil eden incir ağacı lanetlenir; bu olaydan sonra kırk yıl boyunca Yahudiler gibi yaşar görünse de yine de ölüdür. Şunu da not edin: Öteki ulusları temsil eden ağaçlar yaprakla örtülü değildi. Yapraksızdılar; Tanrı’yı bildiklerine dair hiçbir iddiada bulunmuyorlardı. Meyve ve yaprak zamanı henüz gelmemişti. Din hizmetkârları ve işçiler için Özel Tanıklıklar, sayı 7, 59-61.

Laodicean Adventism in the last days is cursed, for though it professes to be the remnant people of God, its profession is fruitless. Jesus is making two interconnected, but different points in the passage. He is identifying the distinction between the professed people of God and the Gentiles, who do not profess to uphold the law of God, or possess the Spirit of Prophecy which are the characteristics of the remnant of the last days, which Laodicean Adventism professes to uphold. The leaves in the last days represent the claimed profession to be the remnant identified by John in the book of Revelation.

Son günlerdeki Laodikya ruhundaki Adventizm lanetlidir; çünkü Tanrı’nın artakalan halkı olduğunu iddia etse de bu iddia meyvesizdir. İsa bu pasajda birbiriyle bağlantılı ama farklı iki nokta ortaya koyuyor. O, Tanrı’nın halkı olduklarını iddia edenlerle, Tanrı’nın yasasına bağlı olduklarını ya da Peygamberlik Ruhu’na sahip olduklarını ileri sürmeyen uluslardan olanlar arasındaki ayrımı ortaya koyuyor; oysa bunlar, Laodikya ruhundaki Adventizm’in sahiplendiğini iddia ettiği, son günlerin artakalanının ayırt edici özellikleridir. Son günlerdeki yapraklar, Yuhanna’nın Vahiy kitabında tanımlanan artakalan oldukları yönündeki iddiayı temsil eder.

“The Gentile world was represented by the leafless, fruitless fig trees. The Gentiles were destitute, as were the Jews, of godliness, but they had not claimed to be in favor with God. They made no boast of exalted spirituality. They were blind in every sense to the ways and works of God, With them the time for figs was not yet. They were still looking forward to a day which would bring them light and hope.” Signs of the Times, February 15, 1899.

"Yahudi olmayanların dünyası, yapraksız, meyvesiz incir ağaçlarıyla temsil ediliyordu. Yahudi olmayanlar da, tıpkı Yahudiler gibi, dindarlıktan yoksundu; ancak Tanrı'nın hoşnutluğunu kazandıklarını iddia etmemişlerdi. Yüce bir ruhsallıkla övünmüyorlardı. Tanrı'nın yollarına ve işlerine her bakımdan kördüler. Onlar için incirlerin vakti henüz gelmemişti. Kendilerine ışık ve umut getirecek bir günü hâlâ bekliyorlardı." Signs of the Times, 15 Şubat 1899.

The distinction between the fig tree and the other trees was given one other distinction by Christ. The time for the trees to bud out for the figs, was different than the time for the Gentiles trees to bud out. In the last days “two distinct calls are given to the churches,” and the first voice from the angel of Revelation chapter eighteen, identifies the time when the budding-out for the one hundred and forty-four thousand was to occur. The “second voice” of Revelation eighteen, represents when the other trees were to bud out.

İncir ağacı ile diğer ağaçlar arasındaki ayrıma Mesih bir başka ayrım daha ekledi. İncir ağacının tomurcuklanma zamanı, Uluslara ait ağaçların tomurcuklanma zamanından farklıydı. Son günlerde "kiliselere iki ayrı çağrı verilir" ve Vahiy kitabının on sekizinci bölümündeki meleğin ilk sesi, yüz kırk dört binin tomurcuklanmasının ne zaman gerçekleşeceğini belirler. Vahiy on sekizinci bölümün "ikinci sesi", diğer ağaçların ne zaman tomurcuklanacağını bildirir.

In Christ’s day the Jews were the fig tree, the Gentiles were the other trees. In Millerite history the Protestants were the fig tree, and the Millerites were the other trees. In the last days, Laodicean Adventism is the fruitless fig tree which is removed from Jerusalem (the vineyard), and the one hundred and forty-four thousand are the fig trees that bears fruit. God’s other children who are still in Babylon are represented as the Gentiles.

Mesih’in günlerinde Yahudiler incir ağacıydı, Yahudi olmayanlar ise diğer ağaçlardı. Millerci hareketin tarihinde Protestanlar incir ağacıydı ve Millerciler diğer ağaçlardı. Son günlerde Laodikya Adventizmi, Kudüs’ten (bağdan) çıkarılan meyvesiz incir ağacıdır ve yüz kırk dört bin, meyve veren incir ağaçlarıdır. Tanrı’nın hâlâ Babil’de bulunan diğer çocukları Yahudi olmayanlar olarak temsil edilir.

A “gentile,” by definition is a “stranger.” The gentile trees are dormant (dead), bearing no buds or fruit at the time the fig tree buds out and comes to life. A dormant tree is a dry tree, and when the Gentiles are called to come out of Babylon, by the second voice of Revelation chapter eighteen, they will then choose to keep the seventh-day Sabbath and enter into covenant with the Lord.

Tanımı gereği, “uluslardan olan” bir kişi “yabancı”dır. Uluslardan olanların ağaçları uykudadır (ölüdür); incir ağacı tomurcuklanıp canlandığında tomurcuk ya da meyve taşımazlar. Uykuda olan ağaç kuru ağaçtır ve Vahiy kitabının on sekizinci bölümündeki ikinci ses aracılığıyla Babil’den çıkmaya çağrıldıklarında, uluslardan olanlar o zaman Yedinci Gün Sebti’ni tutmayı seçip Rab’le antlaşmaya gireceklerdir.

Neither let the son of the stranger, that hath joined himself to the Lord, speak, saying, The Lord hath utterly separated me from his people: neither let the eunuch say, Behold, I am a dry tree. For thus saith the Lord unto the eunuchs that keep my sabbaths, and choose the things that please me, and take hold of my covenant; Even unto them will I give in mine house and within my walls a place and a name better than of sons and of daughters: I will give them an everlasting name, that shall not be cut off. Also the sons of the stranger, that join themselves to the Lord, to serve him, and to love the name of the Lord, to be his servants, every one that keepeth the sabbath from polluting it, and taketh hold of my covenant; Even them will I bring to my holy mountain, and make them joyful in my house of prayer: their burnt offerings and their sacrifices shall be accepted upon mine altar; for mine house shall be called an house of prayer for all people. Isaiah 56:3–7.

Rab’be bağlanan yabancı, “Rab beni halkından bütünüyle ayırdı” demesin; hadım da, “İşte, ben kuru bir ağaçım” demesin. Çünkü Rab şöyle diyor: Şabatlarımı tutan, hoşnut olduğum şeyleri seçen ve antlaşmama sarılan hadımlara, evimde ve duvarlarım içinde oğulların ve kızlarınkinden daha iyi bir yer ve ad vereceğim; onlara kesilip atılmayacak sonsuz bir ad vereceğim. Rab’be hizmet etmek, Rab’bin adını sevmek ve O’nun kulları olmak için O’na bağlanan, Şabatı kirletmeden tutan ve antlaşmama sarılan yabancıların hepsini de kutsal dağıma getireceğim ve dua evimde onları sevindireceğim; yakmalık sunuları ve kurbanları sunağımda kabul edilecek; çünkü evime bütün halklar için dua evi denilecek. Yeşaya 56:3-7.

A stranger is a “gentile,” and the “second voice” calls them to come out of Babylon, and they are brought to God’s holy mountain, it will then be His “holy” mountain, for the wheat and tares will have been separated by the testing process represented in the history of the “first voice”. When they come to the mountain of the Lord in the last days, the Gentiles will no longer be strangers, or dry trees.

Bir yabancı bir "gentile"dir ve "ikinci ses" onları Babil'den çıkmaya çağırır; Tanrı'nın kutsal dağına getirilirler, o zaman O'nun "kutsal" dağı olacaktır; çünkü "ilk ses"in tarihinde temsil edilen sınama süreciyle buğday ve delice otları birbirinden ayrılmış olacaktır. Son günlerde Rab'bin dağına geldiklerinde, Gentile'ler artık yabancı ya da kuru ağaçlar olmayacak.

The sun and the moon shall be darkened, and the stars shall withdraw their shining. The Lord also shall roar out of Zion, and utter his voice from Jerusalem; and the heavens and the earth shall shake: but the Lord will be the hope of his people, and the strength of the children of Israel. So shall ye know that I am the Lord your God dwelling in Zion, my holy mountain: then shall Jerusalem be holy, and there shall no strangers pass through her any more. Joel 3:15–17.

Güneş ve ay kararacak, yıldızlar parlaklıklarını yitirecek. Rab de Siyon’dan kükreyecek, Yeruşalim’den sesini duyuracak; gökler ve yer sarsılacak; ama Rab halkının umudu ve İsrailoğullarının gücü olacak. Böylece, kutsal dağım Siyon’da yaşayan Tanrınız Rab olduğumu bileceksiniz. O zaman Yeruşalim kutsal olacak ve artık içinden yabancılar geçmeyecek. Yoel 3:15-17.

The ushering in of the history where the “second voice” calls God’s other flock out of Babylon has “signs” that were typified by the signs of the Millerite movement. In Matthew chapter twenty-four, Mark chapter thirteen and Luke chapter twenty-one Christ’s testimony that we are considering is set forth. In each of those three witnesses one of the “signs” identified is that the powers of heaven shall be shaken, but in Joel’s representation of the “signs” which identify when Jerusalem shall be “holy”, both “the heavens and the earth shall shake.”

Tanrı’nın diğer sürüsünü Babil’den çağıran “ikinci ses”in sahneye çıktığı tarihsel dönemin başlangıcının, Millerci hareketin işaretleriyle örneklenmiş “işaretleri” vardır. İncelediğimiz Mesih’in tanıklığı Matta’nın yirmi dördüncü bölümünde, Markos’un on üçüncü bölümünde ve Luka’nın yirmi birinci bölümünde ortaya konur. Bu üç tanığın her birinde tanımlanan “işaretlerden” biri, göklerin güçlerinin sarsılacağıdır; ancak Yeruşalim’in ne zaman “kutsal” olacağını belirleyen “işaretler”in Yoel’in tasvirinde hem “gökler” hem de “yer” sarsılacaktır.

Joel is identifying the perfect fulfillment of the predicted “signs” that occur when Jerusalem is holy. That time is when the Lord has removed the sins from the one hundred and forty-four thousand, and the church of Laodicea has transitioned to the movement of Philadelphia. It is then that the sixth movement (Philadelphia), becomes the eighth movement (Philadelphia), that is of the seven churches. It is then that the Church Militant becomes the Church Triumphant. The Church Militant is a label for God’s church that is composed of the wheat and the tares. The Church Triumphant is God’s holy mountain that is “holy,” and “no strangers pass through her anymore.”

Joel, Yeruşalim kutsal olduğunda meydana gelen öngörülen "işaretlerin" kusursuz gerçekleşmesini belirliyor. O zaman, Rab yüz kırk dört binin günahlarını kaldırdığında ve Laodikeia kilisesi Filadelfya hareketine geçmiş olduğunda gerçekleşir. İşte o zaman altıncı hareket (Filadelfya), yedi kiliseye ait olan sekizinci hareket (Filadelfya) olur. İşte o zaman Militan Kilise, Muzaffer Kilise olur. Militan Kilise, buğday ve delicelerden oluşan Tanrı'nın kilisesi için kullanılan bir tanımdır. Muzaffer Kilise ise "kutsal" olan ve "artık içinden yabancılar geçmeyen" Tanrı'nın kutsal dağıdır.

The ushering in of the ensign that is lifted up, which is the Church Triumphant, which is the “eighth that is of the seven”, which is when Jerusalem is “holy”, is accompanied by “signs.” In order for Jesus to provide the point of reference for His people to recognize the life or death “sign,” that identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand, He employed trees and the natural cycle of a tree’s life to teach the all-important lesson.

Yükseltilen sancağın gelişi—ki bu Muzaffer Kilise’dir, "yediden olan sekizinci"dir ve Yeruşalim’in "kutsal" olduğu zamandır—"işaretler" eşliğinde gelir. İsa, halkının yüz kırk dört binin mühürlenmesini belirleyen ölüm-kalım "işareti"ni tanıyabilmeleri için bir referans noktası sağlamak amacıyla, bu hayati dersi öğretmek üzere ağaçları ve bir ağacın yaşamının doğal döngüsünü kullandı.

“Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 308.

Mesih, halkına kendi gelişinin işaretlerini gözetmelerini ve kendilerine gelecek Kralın belirtilerini gördüklerinde sevinmelerini buyurmuştu. ‘Bu şeyler gerçekleşmeye başladığında,’ dedi, ‘o zaman yukarı bakın ve başlarınızı kaldırın; çünkü kurtuluşunuz yakındır.’ O, takipçilerine baharın tomurcuklanan ağaçlarını göstererek şöyle dedi: ‘Onlar şimdi filizlenmeye başladığında, siz de bizzat görür ve bilirsiniz ki yaz artık yakındır. Aynı şekilde siz de, bu şeylerin gerçekleştiğini gördüğünüzde, Tanrı’nın krallığının yakın olduğunu bilin.’ Luka 21:28, 30, 31. Büyük Mücadele, 308.

When the trees of Spring begin to bud out, Summer is near.

İlkbaharda ağaçlar tomurcuklanmaya başladığında, yaz yakındır.

The harvest is past, the summer is ended, and we are not saved. Jeremiah 8:20.

Hasat geçti, yaz sona erdi ve biz kurtulmadık. Yeremya 8:20.

The budding trees identify that it is Spring, and we then know Summer is near, and it is in the Summer when the harvest is gathered.

Tomurcuklanan ağaçlar baharın geldiğini gösterir, biz de yazın yaklaştığını anlarız ve hasat yazın toplanır.

The enemy that sowed them is the devil; the harvest is the end of the world; and the reapers are the angels. Matthew 13:39.

Onları eken düşman şeytandır; hasat dünyanın sonudur; ve biçiciler meleklerdir. Matta 13:39.

The harvest is at the end of the world. When the trees begin to bud out, you are required to know that the end of the world is imminent.

Hasat, dünyanın sonunda gerçekleşir. Ağaçlar tomurcuklanmaya başladığında, dünyanın sonunun yakın olduğunu bilmek zorundasınız.

“One saying of the Saviour must not be made to destroy another. Though no man knoweth the day nor the hour of His coming, we are instructed and required to know when it is near. We are further taught that to disregard His warning, and refuse or neglect to know when His advent is near, will be as fatal for us as it was for those who lived in the days of Noah not to know when the flood was coming.” The Great Controversy, 371.

"Kurtarıcı'nın bir sözü, O'nun başka bir sözünü hükümsüz kılmak için kullanılmamalıdır. O'nun gelişinin gününü de saatini de hiç kimse bilmezse de, O'nun gelişinin yakın olduğunu bilmemiz bize öğretilmiş ve bizden istenmiştir. Ayrıca bize, O'nun uyarısını önemsememenin ve O'nun gelişinin yakın olduğunu bilmeyi reddetmenin ya da ihmal etmenin, tufanın ne zaman geleceğini bilmemeleri Nuh'un günlerinde yaşayanlar için ne kadar ölümcül olduysa, bizim için de o kadar ölümcül olacağı öğretilir." Büyük Mücadele, 371.

We will continue our study of Luke chapter twenty-one in the next article.

Luka'nın yirmi birinci bölümüyle ilgili incelememize bir sonraki yazıda devam edeceğiz.

“I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

"Yeryüzünün güçlerinin şimdi sarsılmakta olduğunu ve olayların ardı ardına geldiğini gördüm. Savaş ve savaş söylentileri, kılıç, kıtlık ve veba önce yeryüzünün güçlerini sarsacak; sonra Tanrı'nın sesi güneşi, ayı ve yıldızları ve bu yeryüzünü de sarsacaktır. Avrupa'daki güçlerin sarsılmasının, bazılarının öğrettiği gibi, göğün güçlerinin sarsılması olmadığını, fakat öfkeli ulusların sarsılması olduğunu gördüm." Erken Yazılar, 41.