Christ pointed His people to the budding trees of Spring, in order that they would understand the “signs” and the implication of the “signs” of the last days.
Mesih, halkının son günlerin "işaretlerini" ve bu "işaretlerin" ne anlama geldiğini anlaması için baharın tomurcuklanan ağaçlarına dikkat çekti.
“Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 308.
Mesih, halkına kendi gelişinin işaretlerini gözetmelerini ve kendilerine gelecek Kralın belirtilerini gördüklerinde sevinmelerini buyurmuştu. ‘Bu şeyler gerçekleşmeye başladığında,’ dedi, ‘o zaman yukarı bakın ve başlarınızı kaldırın; çünkü kurtuluşunuz yakındır.’ O, takipçilerine baharın tomurcuklanan ağaçlarını göstererek şöyle dedi: ‘Onlar şimdi filizlenmeye başladığında, siz de bizzat görür ve bilirsiniz ki yaz artık yakındır. Aynı şekilde siz de, bu şeylerin gerçekleştiğini gördüğünüzde, Tanrı’nın krallığının yakın olduğunu bilin.’ Luka 21:28, 30, 31. Büyük Mücadele, 308.
The “signs” of the last days were typified by the “signs,” that announced and ushered in the movement of the first angel. Those “signs” included the shaking of the heavens, but Joel identifies that the “signs” of the last days, the days when the iniquity of Israel shall be sought for and not found, when God’s holy mountain is holy forever, for no strangers will ever pass through her again, the shaking of the powers of the heavens, will also include the shaking of the powers of earth. Sister White identifies the distinction between the shaking of the powers of the heavens and the powers of the earth.
Son günlerin "işaretleri", birinci meleğin hareketini ilan eden ve başlatan "işaretlerle" örneklenmişti. Bu "işaretler" göklerin sarsılmasını da içeriyordu; ancak Yoel, son günlerin "işaretleri"nin (İsrail’in günahının aranıp da bulunmayacağı; Tanrı’nın kutsal dağının sonsuza dek kutsal olacağı, çünkü artık hiçbir yabancı onun içinden bir daha geçmeyecek olan günlerin) göklerin güçlerinin sarsılmasının yanı sıra yeryüzünün güçlerinin sarsılmasını da içereceğini bildirir. Kardeş White, göklerin güçlerinin sarsılması ile yeryüzünün güçlerinin sarsılması arasındaki ayrımı belirtir.
“December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.
16 Aralık 1848'de Rab bana göklerin güçlerinin sarsılmasını gösterdi. Matta, Markos ve Luka'nın kaydettiği belirtileri verirken Rab “gök” dediğinde göğü, “yer” dediğinde de yeri kastettiğini gördüm. Göklerin güçleri güneş, ay ve yıldızlardır. Göklerde hüküm sürerler. Yerin güçleri ise yeryüzünde hüküm sürenlerdir. Göklerin güçleri Tanrı'nın sesiyle sarsılacak. O zaman güneş, ay ve yıldızlar yerlerinden oynatılacak. Yok olup gitmeyecekler, fakat Tanrı'nın sesiyle sarsılacaklar.
“Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.
Karanlık, ağır bulutlar yükselip birbiriyle çarpıştı. Atmosfer yarıldı ve geriye doğru çekildi; sonra, Tanrı’nın sesinin geldiği Orion’daki açıklıktan yukarı bakabildik. Kutsal Kent o açıklıktan inecek. Yeryüzünün güçlerinin şimdi sarsılmakta olduğunu ve olayların sırayla gerçekleştiğini gördüm. Savaş ve savaş söylentileri, kılıç, kıtlık ve salgın hastalık önce yeryüzünün güçlerini sarsacak; sonra Tanrı’nın sesi güneşi, ayı ve yıldızları ve bu yeryüzünü de sarsacak. Avrupa’daki güçlerin sarsılmasının, bazılarının öğrettiği gibi, göklerin güçlerinin sarsılması olmadığını; bunun öfkeli ulusların sarsılması olduğunu gördüm. Erken Yazılar, 41.
The shaking of the heavens in Matthew, Mark and Luke represent the shaking of the powers that rule the heavens, as represented by the sun, moon and stars. All of these heavenly powers were shaken, and produced the “signs,” which ushered in and announced the movement of the first angel. Those heavenly powers will be again shaken during the movement of the third angel. But in the movement of the third angel, the powers of earth will also be shaken. The powers of earth are the powers that rule the earth. On September 11, 2001, the powers of earth, not heaven, were shaken.
Matta, Markos ve Luka'da göklerin sarsılması, güneş, ay ve yıldızlarla sembolize edilen, gökleri yöneten güçlerin sarsılmasını ifade eder. Bu göksel güçlerin hepsi sarsıldı ve birinci meleğin hareketini başlatan ve ilan eden "işaretleri" ortaya çıkardı. O göksel güçler, üçüncü meleğin hareketi sırasında yeniden sarsılacak. Ama üçüncü meleğin hareketinde, yeryüzünün güçleri de sarsılacak. Yeryüzünün güçleri, yeryüzünü yöneten güçlerdir. 11 Eylül 2001'de göğün değil, yeryüzünün güçleri sarsıldı.
“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.
“Benim, New York’un bir gelgit dalgasıyla silinip süpürüleceğini bildirdiğime dair söz mü çıkıyor? Bunu ben hiçbir zaman söylemedim. Orada kat kat yükselen büyük binalara bakarken şöyle dedim: ‘Rab yeri şiddetle sarsmak için ayağa kalktığında ne korkunç sahneler yaşanacak! O zaman Vahiy 18:1–3’ün sözleri yerine gelecektir.’ Vahiy’in on sekizinci bölümünün tümü, yeryüzünün üzerine gelmekte olan şeylere dair bir uyarıdır. Fakat New York’un başına özellikle ne geleceğine ilişkin bana verilmiş belirli bir ışık yoktur; yalnızca şunu biliyorum ki, bir gün oradaki büyük binalar Tanrı’nın kudretinin çevirip altüst etmesiyle yıkılacaktır. Bana verilen ışıktan biliyorum ki, dünyada yıkım vardır. Rab’den gelen tek bir söz, O’nun kudretli gücünün tek bir dokunuşu, ve bu devasa yapılar çökecektir. Dehşetini hayal bile edemeyeceğimiz sahneler yaşanacaktır.” Review and Herald, 5 Temmuz 1906.
In the history of the Millerites one of the signs recorded by Luke was the “distress of nations.” The nations represent the powers that rule the earth, and on September 11, 2001, every nation on earth was shaken as the third Woe arrived into prophetic history. That earthly shaking was represented in Luke twenty-one, but not by the biblical expression of the shaking of the powers of the earth. It was represented by the phrase, “the distress of nations,” as was brought upon the nations of the world when the great buildings of New York were brought down. “The distress of nations” in Luke is the shaking of the powers of earth, and it was fulfilled in the history of the Millerites.
Milleritlerin tarihinde, Luka’nın kaydettiği işaretlerden biri “ulusların sıkıntısı”ydı. Uluslar, yeryüzünü yöneten güçleri temsil eder ve 11 Eylül 2001’de, üçüncü Vay peygamberlik tarihine girdiğinde, yeryüzündeki her ulus sarsıldı. Bu yeryüzündeki sarsıntı Luka 21’de temsil edilmişti, ama yeryüzünün güçlerinin sarsılması biçimindeki Kutsal Kitap ifadesiyle değil. O, New York’un büyük binaları yıkıldığında dünyadaki ulusların üzerine gelen türden, “ulusların sıkıntısı” ifadesiyle temsil edilmişti. Luka’daki “ulusların sıkıntısı”, yeryüzünün güçlerinin sarsılmasıdır ve bu, Milleritlerin tarihinde yerine gelmiştir.
“I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.
"Yeryüzünün güçlerinin şimdi sarsılmakta olduğunu ve olayların ardı ardına geldiğini gördüm. Savaş ve savaş söylentileri, kılıç, kıtlık ve veba önce yeryüzünün güçlerini sarsacak; sonra Tanrı'nın sesi güneşi, ayı ve yıldızları ve bu yeryüzünü de sarsacaktır. Avrupa'daki güçlerin sarsılmasının, bazılarının öğrettiği gibi, göğün güçlerinin sarsılması olmadığını, fakat öfkeli ulusların sarsılması olduğunu gördüm." Erken Yazılar, 41.
The “shaking of the powers of the angry nations,” is the shaking of the “powers of earth,” as illustrated in the early history of Adventism by the shaking of the “powers in Europe.” Uriah Smith identified what was shaking the powers in Europe in 1838.
"Öfkeli ulusların güçlerinin sarsılması", Adventizmin erken tarihinde "Avrupa’daki güçlerin" sarsılmasıyla örneklendirildiği üzere, "yeryüzünün güçlerinin" sarsılmasıdır. Uriah Smith, 1838’de Avrupa’daki güçleri neyin sarstığını tespit etti.
“As the prophetic period of this [6th] trumpet commenced by the voluntary surrender of power into the hands of the Turks by the Christian emperor of the East, so we might justly conclude that its termination would be marked by the voluntary surrender of that power by the Turkish Sultan back again into the hands of the Christians. In 1838 Turkey became involved in war with Egypt. The Egyptians bid fair to overthrow the Turkish power. To prevent this, the four great powers of Europe, England, Russia, Austria, and Prussia, interfered to sustain the Turkish government. Turkey accepted their intervention. A conference was held in London at which an ultimatum was drawn up to be presented to Mehemet Ali, the Pacha of Egypt. It is evident that when this ultimatum should be placed in the hands of Mehemet, the destiny of the Ottoman Empire would be virtually lodged in the hands of the Christian powers of Europe. This ultimatum was placed in the hands of Mehemet on the 11th day of August 1840! and on that very day the Sultan addressed a note to the ambassadors of the four powers, inquiring what should be done in case Mehemet refused to comply with the terms which they had proposed. The answer was that he need not alarm himself about any contingency that might arise; for they had made provision for that. The prophetic period ended, and on that very day the control of Mohammedan affairs passed into the hands of Christians, just as the control of Christian affairs had passed into the hands of the Mohammedans 391 years and 15 days before. Thus the second woe ended, and the sixth trumpet ceased its sounding.” Uriah Smith, Synopsis of Present Truth, 218.
Doğunun Hristiyan imparatoru tarafından iktidarın gönüllü olarak Türklerin eline bırakılmasıyla bu [6.] borunun peygamberî dönemi başladıysa, sona erişinin de Türk sultanının o iktidarı yine gönüllü olarak Hristiyanların eline geri bırakmasıyla işaretleneceği sonucunu haklı olarak çıkarabiliriz. 1838’de Türkiye Mısır’la savaşa girdi. Mısırlılar, Türk gücünü devirecek gibi görünüyordu. Bunu önlemek için Avrupa’nın dört büyük gücü, İngiltere, Rusya, Avusturya ve Prusya, Osmanlı hükümetini desteklemek üzere müdahale etti. Türkiye onların müdahalesini kabul etti. Londra’da bir konferans toplandı ve Mısır Paşası Mehemet Ali’ye sunulmak üzere bir ültimatom hazırlandı. Bu ültimatom Mehemet’in eline verildiğinde, Osmanlı İmparatorluğu’nun kaderinin fiilen Avrupa’nın Hristiyan güçlerinin eline bırakılmış olacağı açıktır. Bu ültimatom 11 Ağustos 1840 günü Mehemet’in eline verildi! Ve tam o gün Sultan, dört gücün büyükelçilerine, Mehemet’in önerdikleri şartlara uymayı reddetmesi halinde ne yapılması gerektiğini soran bir nota gönderdi. Yanıt, ortaya çıkabilecek herhangi bir durum konusunda endişelenmesine gerek olmadığı yönündeydi; çünkü bunun için tedbir almışlardı. Peygamberî dönem sona erdi ve tam o gün, Müslüman işlerinin kontrolü Hristiyanların eline geçti; tıpkı Hristiyan işlerinin kontrolünün 391 yıl 15 gün önce Müslümanların eline geçmiş olması gibi. Böylece ikinci felaket sona erdi ve altıncı boru çalmayı bıraktı. Uriah Smith, Mevcut Gerçeğin Özeti, 218.
Islam of the second Woe, had passed the zenith of its power, which according to God’s word was to continue for three hundred and ninety-one years and fifteen days. Yet in the 1830’s Egypt was attempting to re-establish a caliphate in Egypt for the purpose of continuing the second great jihad of Muslim history. The possibility of more Islamic warfare was causing the European powers to shake in fear. For decades the crisis of Islam re-igniting its warfare was labelled by the historians and the reporters of those years as the “Eastern Question.” The warfare of the children of the east had been carried out for centuries against the nations of Europe, who derived their religion from the Roman church. In 1838, “the distress of nations,” referred to by Christ represented the shaking of the angry nations that was produced by the warfare brought against the former Roman Empire by Islam.
İkinci Vay dönemindeki İslam, gücünün zirvesini geride bırakmıştı; Tanrı’nın sözüne göre bu güç üç yüz doksan bir yıl ve on beş gün sürecekti. Ne var ki 1830’larda Mısır, Müslüman tarihinin ikinci büyük cihadını sürdürmek amacıyla Mısır’da halifeliği yeniden tesis etmeye çalışıyordu. Daha fazla İslami savaş olasılığı, Avrupa’nın büyük devletlerini korkudan titretiyordu. On yıllar boyunca, İslam’ın savaşını yeniden alevlendirmesiyle ilgili kriz, o yılların tarihçileri ve muhabirleri tarafından “Doğu Sorunu” olarak adlandırıldı. Doğu’nun çocuklarının yürüttüğü savaş, yüzyıllar boyunca dinlerini Roma Kilisesi’nden alan Avrupa uluslarına karşı sürdürülmüştü. 1838’de, Mesih’in sözünü ettiği “ulusların sıkıntısı”, İslam’ın eski Roma İmparatorluğu’na karşı yürüttüğü savaşın ortaya çıkardığı, öfkeli ulusların sarsılışını temsil ediyordu.
“By [loosing] the four angels which are bound in the great river Euphrates, I understand that God was now about to suffer the four principal nations of which the Ottoman empire was composed, which had in vain attempted to subdue the Eastern Empire at Constantinople, and made but little progress in conquering Europe, now to take Constantinople, and to overrun and subdue one third part of Europe, which was the fact about the middle of the fifteenth century.” Works of William Miller, Volume 2, 121.
“Büyük Fırat Nehri’nde bağlı bulunan dört meleğin [salıverilmesi] ile şunu anlıyorum ki Tanrı, Osmanlı İmparatorluğu’nu oluşturan ve Konstantinopolis’te Doğu İmparatorluğu’nu boyun eğdirmeye boşuna teşebbüs etmiş, Avrupa’yı fethetmede de pek az ilerleme kaydetmiş olan dört başlıca ulusun, şimdi Konstantinopolis’i ele geçirmelerine ve Avrupa’nın üçte birini istila edip boyunduruk altına almalarına izin vermek üzereydi; nitekim on beşinci yüzyılın ortalarında olan da buydu.” William Miller’in Eserleri, Cilt 2, 121.
The distress of nations in the narrative found in Luke was “with perplexity; the sea and the waves roaring,” and with men’s “hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth.” The perplexity of the Eastern Question continued to agitate the powers of earth all the way into the twentieth century, and the symbol of that distress was “men’s hearts failing them for fear” and the “sea and waves roaring.”
Luka’da yer alan anlatıda ulusların sıkıntısı, "şaşkınlık içinde; denizin ve dalgaların uğultusu" ve insanların "korkudan ve yeryüzüne gelecek olanları beklemekten yüreklerinin erimesi" ile betimlenmişti. Doğu Sorunu’nun yol açtığı şaşkınlık, ta yirminci yüzyıla kadar dünyanın güçlerini sarsmaya devam etti ve o sıkıntının sembolü "insanların korkudan yüreklerinin erimesi" ile "denizin ve dalgaların uğultusu" oldu.
“This sealing of the servants of God is the same that was shown to Ezekiel in vision. John also had been a witness of this most startling revelation. He saw the sea and the waves roaring, and men’s hearts failing them for fear. He beheld the earth moved, and the mountains carried into the midst of the sea (which is literally taking place), the water thereof roaring and troubled, and the mountains shaking with the swelling thereof. He was shown plagues, pestilence, famine, and death performing their terrible mission.” Testimonies to Ministers, 445.
“Tanrı’nın kullarının bu mühürlenmesi, Hezekiel’e görümde gösterilenin aynısıdır. Yuhanna da bu son derece sarsıcı vahyin tanığı olmuştu. Denizin ve dalgaların uğuldadığını, insanların yüreklerinin korkudan bayıldığını gördü. Yerin sarsıldığını ve dağların denizin ortasına taşındığını (ki bu harfî olarak gerçekleşmektedir), sularının uğuldayıp kabardığını ve dağların onun taşkınlığıyla sallandığını müşahede etti. Ona, korkunç görevlerini yerine getiren belalar, salgın hastalık, kıtlık ve ölüm gösterildi.” Testimonies to Ministers, 445.
When John was shown the sealing of the one hundred and forty-four thousand, he saw the distress of nations, as represented by the seas and waves roaring, and men’s hearts failing for fear, and it was the same sealing that Ezekiel was shown in chapter nine. Ezekiel was shown the internal elements of the sealing and John was shown the external elements associated with the sealing. John saw that the angering of the nations is associated with the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the angering of the nations is also Luke’s distress of nations which is historically identified as the Eastern Question. John was shown that Islam of the third Woe, is the external sign of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
Yuhanna’ya yüz kırk dört binin mühürlenmesi gösterildiğinde, denizlerin ve dalgaların uğultusuyla ve insanların korkudan bayılmasıyla simgelenen ulusların sıkıntısını gördü; ve bu, Hezekiel’e dokuzuncu bölümde gösterilenle aynı mühürlenmeydi. Hezekiel’e mühürlemenin iç unsurları, Yuhanna’ya ise mühürlemeyle ilişkili dış unsurlar gösterildi. Yuhanna, ulusların öfkelenmesinin yüz kırk dört binin mühürlenmesiyle bağlantılı olduğunu gördü; ve ulusların öfkelenmesi, Luka’daki “ulusların sıkıntısı”dır; bu da tarihsel olarak Doğu Sorunu olarak tanımlanır. Yuhanna’ya, üçüncü “Eyvah”ın İslamının, yüz kırk dört binin mühürlenmesinin dışsal işareti olduğu gösterildi.
“The present is a time of overwhelming interest to all living. Rulers and statesmen, men who occupy positions of trust and authority, thinking men and women of all classes, have their attention fixed upon the events taking place about us. They are watching the strained, restless relations that exist among the nations. They observe the intensity that is taking possession of every earthly element, and they recognize that something great and decisive is about to take place—that the world is on the verge of a stupendous crisis.
“Şimdiki zaman, yaşayan herkes için ezici bir ilgi zamanıdır. Yöneticiler ve devlet adamları, güven ve yetki mevkilerini işgal eden kimseler, bütün sınıflardan düşünen erkekler ve kadınlar, dikkatlerini çevremizde olup biten olaylara çevirmişlerdir. Milletler arasında var olan gergin ve huzursuz ilişkileri gözlemlemektedirler. Her dünyevî unsuru ele geçirmekte olan yoğunluğu fark etmekte ve büyük, belirleyici bir şeyin gerçekleşmek üzere olduğunu—dünyanın muazzam bir krizin eşiğinde bulunduğunu—kavramaktadırlar.
“Angels are now restraining the winds of strife, that they may not blow until the world shall be warned of its coming doom; but a storm is gathering, ready to burst upon the earth; and when God shall bid His angels loose the winds, there will be such a scene of strife as no pen can picture.
“Melekler şimdi çekişmenin rüzgârlarını tutmaktadır; öyle ki dünya yaklaşmakta olan felaketi konusunda uyarılıncaya dek esmesinler; fakat yeryüzü üzerine patlamaya hazır bir fırtına toplanmaktadır; ve Tanrı meleklerine rüzgârları salıvermelerini buyurduğunda, öyle bir çekişme sahnesi olacaktır ki hiçbir kalem onu tasvir edemez.
“The Bible, and the Bible only, gives a correct view of these things. Here are revealed the great final scenes in the history of our world, events that already are casting their shadows before, the sound of their approach causing the earth to tremble and men’s hearts to fail them for fear.” Education, 179, 180.
"Kutsal Kitap ve yalnızca Kutsal Kitap, bu konulara doğru bir bakış sunar. Dünyamızın tarihindeki büyük nihai sahneler burada açığa vurulur: şimdiden gölgelerini önümüze düşüren olaylar; yaklaşmalarının sesi yeryüzünü titretiyor ve insanların yürekleri korkudan dayanamıyor." Eğitim, 179, 180.
In Luke chapter twenty-one Jesus identified the “signs” that ushered in the Millerite movement, and all those “signs”, according to Sister White, were fulfilled. The Lisbon earthquake, the dark day, the falling of the stars, and the distress of nations, which represented the shaking of the powers of earth that was fulfilled by Islam in the fear produced by the Eastern Question, are all fulfilled. The Millerite “signs” also include the Son of man coming with a cloud which was fulfilled in the correct order that the “signs” were given by Christ, for after the distress of nations ended with the restraint of the Ottoman supremacy in 1840, Christ came to the Most Holy Place on October 22, 1844, and when He came He came with clouds.
Luka 21. bölümde İsa, Millerci hareketi başlatan "alametleri" belirledi ve Bayan White’a göre bu "alametlerin" hepsi gerçekleşti. Lizbon depremi, karanlık gün, yıldızların düşmesi ve ulusların sıkıntısı — ki bu, Şark Meselesi’nin doğurduğu korku içinde İslam tarafından yerine getirilen, yeryüzündeki güçlerin sarsılmasını temsil ediyordu — hepsi gerçekleşti. Millerci "alametler" ayrıca İnsanoğlu’nun bir bulutla gelişini de içerir; bu, "alametlerin" Mesih tarafından verildiği sıraya uygun biçimde yerine geldi; çünkü ulusların sıkıntısı 1840’ta Osmanlı üstünlüğünün dizginlenmesiyle sona erdikten sonra, Mesih 22 Ekim 1844’te En Kutsal Yer’e geldi ve O geldiğinde bulutlarla geldi.
“‘And, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of Days, and they brought Him near before Him. And there was given Him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve Him: His dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away.’ Daniel 7:13, 14. The coming of Christ here described is not His second coming to the earth. He comes to the Ancient of Days in heaven to receive dominion and glory and a kingdom, which will be given Him at the close of His work as a mediator. It is this coming, and not His second advent to the earth, that was foretold in prophecy to take place at the termination of the 2300 days in 1844. Attended by heavenly angels, our great High Priest enters the holy of holies and there appears in the presence of God to engage in the last acts of His ministration in behalf of man—to perform the work of investigative judgment and to make an atonement for all who are shown to be entitled to its benefits.” The Great Controversy, 479.
'Ve işte, insanoğluna benzer biri göğün bulutlarıyla geldi; Günlerin Eskisi’ne geldi ve O’nun huzuruna çıkarıldı. Ve O’na egemenlik, yücelik ve bir krallık verildi ki bütün halklar, uluslar ve diller O’na hizmet etsin; O’nun egemenliği geçmeyecek sonsuz bir egemenliktir.' Daniel 7:13, 14. Burada tasvir edilen Mesih’in gelişi O’nun yeryüzüne ikinci gelişi değildir. O, aracı olarak yürüttüğü hizmetin sonunda kendisine verilecek olan egemenliği, yüceliği ve krallığı almak üzere gökte Günlerin Eskisi’nin yanına gelir. Peygamberlikte 1844’te 2300 günün sona erdiğinde gerçekleşeceği önceden bildirilen, O’nun yeryüzüne ikinci gelişi değil, işte bu gelişidir. Göksel meleklerin eşliğinde büyük Başkâhinimiz En Kutsal Yer’e girer ve orada Tanrı’nın huzurunda, insanın yararı için yürüttüğü hizmetin son eylemlerini yerine getirmek üzere görünür—inceleme yargısı işini yerine getirmek ve yararlarını hak ettikleri gösterilen herkes için kefaret sağlamak. Büyük Mücadele, 479.
The “signs” associated with the history of the Millerites typified the “signs” associated with the history of the one hundred and forty-four thousand. When Christ provided the second witness to the historical narrative with the parable, He pointed His disciples to “the budding trees of spring.” He informed them that when the trees begin to bud out you know you are near the end of the world, and that the generation that witnesses the budding trees of spring will live to see the heavens and the earth pass away, in the fires of His second coming.
Milleritlerin tarihiyle ilişkili "işaretler", yüz kırk dört binin tarihiyle ilişkili "işaretlerin" habercisiydi. Mesih, benzetme aracılığıyla tarihsel anlatıya ikinci bir tanıklık sağladığında, öğrencilerinin dikkatini "baharın tomurcuklanan ağaçlarına" çekti. Onlara, ağaçlar tomurcuklanmaya başladığında dünyanın sonunun yakın olduğunu anlayacaklarını ve baharın tomurcuklanan ağaçlarına tanıklık eden kuşağın, O’nun ikinci gelişinin ateşleri içinde göklerin ve yerin geçip gittiğini görecek kadar yaşayacağını bildirdi.
When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand. Verily I say unto you, This generation shall not pass away, till all be fulfilled. Heaven and earth shall pass away: but my words shall not pass away. Luke 21:30–33.
Onlar sürgün verince, yazın artık yakın olduğunu kendiliğinizden görür ve bilirsiniz. Aynı şekilde siz de, bu şeylerin gerçekleştiğini gördüğünüzde, bilin ki Tanrı’nın Egemenliği yakındır. Size doğrusunu söyleyeyim: Her şey yerine gelinceye dek bu kuşak geçip gitmeyecektir. Gök ve yer geçip gidecek, ama sözlerim asla geçip gitmeyecek. Luka 21:30-33.
The question then becomes, “when did the trees begin to shoot forth?” The latter rain began to sprinkle on September 11, 2001, which according to Isaiah is “the day” of God’s “rough wind in the day of the east wind.”
Soru şu hâle gelir: "Ağaçlar ne zaman sürgün vermeye başladı?" Geç yağmur 11 Eylül 2001'de çiselemeye başladı; Yeşaya'ya göre bu, Tanrı'nın "doğu rüzgârı gününde sert rüzgârı"nın "günü"dür.
In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will shew them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:8–13.
Ölçüyle, sürgün verdiğinde onunla muhakeme edilir; o, doğu rüzgârının gününde sert rüzgârını dindirir. Bununla Yakup’un suçu arındırılacaktır; günahını ortadan kaldırmanın bütün semeresi de şudur: o, sunağın bütün taşlarını parça parça dövülmüş kireç taşları gibi yaptığında, koruluklar ve putlar ayakta kalmayacaktır. Yine de tahkimli şehir ıssız kalacak, mesken terk edilecek ve bir çöl gibi bırakılacak; orada buzağı otlayacak, orada yatacak ve onun dallarını tüketecek. Dalları kuruduğunda koparılacak; kadınlar gelip onları ateşe verecek; çünkü bu anlayışsız bir halktır; bu yüzden onları yapan onlara acımayacak, onları biçimlendiren de onlara lütuf göstermeyecektir. Ve o gün olacak ki, Rab ırmağın kanalından Mısır’ın deresine kadar olan yerleri silkeleyecek, ve ey İsrail oğulları, siz birer birer toplanacaksınız. Ve o gün olacak ki, büyük boru çalınacak; Asur diyarında yok olmak üzere olanlar ve Mısır diyarındaki sürgünler gelecek ve Yeruşalim’deki kutsal dağda Rab’be tapınacaklar. Yeşaya 27:8-13.
The latter rain began to sprinkle (measured) on September 11, 2001, and the debate over the message of the latter rain and the counterfeit peace and safety message began. The history of that debate is where the iniquity of Jacob is removed (purged, meaning atoned for). The history of the debate, which is the debate of Habakkuk, is the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, that concludes with the Laodicean Seventh-day Adventist being spewed out of the mouth of the Lord, for it, as “the defenced city,” shall be desolate, for it had become the city of a people of no understanding, who find no mercy or favor. At that time the “second voice” of Revelation eighteen, will blow a great trumpet, which is the seventh trumpet and the third woe, and God’s other flock shall come and worship at “Jerusalem”, which will have become the movement of the church triumphant.
Geç yağmur 11 Eylül 2001’de (ölçülü olarak) serpilmeye başladı ve geç yağmur mesajı ile sahte barış ve güvenlik mesajı üzerine tartışma başladı. Bu tartışmanın tarihi, Yakup’un suçunun arındırıldığı (yani kefaretinin ödendiği) dönemdir. Habakkuk’un tartışması olan bu tartışmanın tarihi, yüz kırk dört binin mühürlenmesi dönemidir; bu dönem, Laodikyalı Yedinci Gün Adventistinin Rab’bin ağzından kusulmasıyla son bulur; çünkü o, “muhkem şehir” olarak ıssız kalacaktır; zira anlayıştan yoksun bir halkın kentine dönüşmüştü; bu halk merhamet de lütuf da bulmaz. O zamanda Vahiy on sekizinci bölümün “ikinci sesi”, yedinci borazan ve üçüncü “vay” olan büyük bir borazanı üfleyecek ve Tanrı’nın diğer sürüsü, muzaffer kilisenin hareketi haline gelmiş olacak olan “Yeruşalim”e gelip tapınacaktır.
September 11, 2001, identifies that the last generation of earth’s history has arrived, and only those that recognize the budding trees of spring will receive the rain that is causing the trees to bud. Only those that recognize that Islam of the third woe, is what marks the arrival of the latter rain and the sealing of the one hundred and forty-four thousand, will be among that group.
11 Eylül 2001, dünya tarihinin son neslinin geldiğini gösterir ve yalnızca baharda ağaçların tomurcuklandığını fark edenler, ağaçların tomurcuklanmasına neden olan yağmuru alacaklardır. Yalnızca üçüncü felaketin İslamının, son yağmurun gelişini ve yüz kırk dört binin mühürlenmesini işaret ettiğini fark edenler, o grubun arasında yer alacaklardır.
“Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 507.
"Yalnızca sahip oldukları ışığa uygun yaşayanlar daha büyük ışık alacaklardır. Etkin Hristiyan erdemlerinin hayata geçirilmesinde her gün ilerlemiyorsak, son yağmurda Kutsal Ruh’un tezahürlerini tanıyamayacağız. O, çevremizdeki yüreklere yağıyor olabilir, ama biz onu ne ayırt edebilecek ne de alabileceğiz." Din Adamlarına Tanıklıklar, 507.
“We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. ‘For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations’ (Isaiah 61:11). The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.
"Son yağmuru beklememeliyiz. Üzerimize düşen lütfun çiğini ve sağanaklarını tanıyıp benimseyecek olanların hepsinin üzerine gelmektedir. Işığın kırıntılarını topladığımızda, O'na güvenmemizden hoşnut olan Tanrı'nın sadık merhametlerinin kıymetini bildiğimizde, o zaman her vaat yerine getirilecektir. 'Çünkü nasıl ki toprak filizini çıkarır ve bahçe içine ekilenleri yeşertir; aynı şekilde Rab Tanrı da doğruluğu ve övgüyü bütün ulusların önünde filizlendirecektir' (Yeşaya 61:11). Bütün yeryüzü Tanrı'nın görkemiyle dolacaktır." The Seventh-day Adventist Bible Commentary, cilt 7, 984.
We will continue the study in the next article.
Çalışmaya bir sonraki makalede devam edeceğiz.
“Unless those who can help in——are aroused to a sense of their duty, they will not recognize the work of God when the loud cry of the third angel shall be heard. When light goes forth to lighten the earth, instead of coming up to the help of the Lord, they will want to bind about His work to meet their narrow ideas. Let me tell you that the Lord will work in this last work in a manner very much out of the common order of things, and in a way that will be contrary to any human planning. There will be those among us who will always want to control the work of God, to dictate even what movements shall be made when the work goes forward under the direction of the angel who joins the third angel in the message to be given to the world. God will use ways and means by which it will be seen that He is taking the reins in His own hands. The workers will be surprised by the simple means that He will use to bring about and perfect His work of righteousness.” Testimonies to Ministers, 300.
"Yardım edebilecek olanlar--görevlerinin bilincine uyandırılmadıkça-- üçüncü meleğin yüksek sesli çağrısı işitildiğinde Tanrı'nın işini tanımayacaklar. Işık, yeryüzünü aydınlatmak üzere ortaya çıktığında, Rab'be yardıma gelmek yerine, dar fikirlerine uysun diye O'nun işini kısıtlamak isteyecekler. Şunu söyleyeyim ki Rab, bu son işte, alışılmış düzenin çok dışında ve herhangi bir insan planlamasına aykırı bir şekilde çalışacaktır. Aramızda, dünyaya verilecek mesajda üçüncü meleğe katılan meleğin yönlendirmesi altında iş ilerlerken bile hangi hareketlerin yapılacağını dikte etmek isteyen, Tanrı'nın işini her zaman kontrol etmek isteyenler olacaktır. Tanrı, dizginleri kendi ellerine aldığını gösterecek yollar ve araçlar kullanacaktır. Doğruluk işini gerçekleştirmek ve tamamına erdirmek için kullanacağı basit araçlar, çalışanları şaşırtacaktır." Hizmetkarlara Tanıklıklar, 300.