When the light of Daniel chapter eleven, verses forty through forty-five was unsealed at the time of the end in 1989, the enemies of truth provided a resistance that allowed God to reveal truths to defend the basic premises of the passage in the book of Daniel that then became the subject and focus of Satan’s attacks. That controversy over truth and error in that history was used by the Holy Spirit to identify certain prophetic rules that would further increase the knowledge that had been unsealed and was thereafter to test the final generation of earth’s history. We have been considering “triple applications of prophecy,” and identifying those applications as a primary rule that was revealed from the process of resistance that was presented by Satan during those past days. That controversial process is identified as the “shaking,” by Sister White.
1989'da, “sonun zamanı”nda, Daniel kitabının on birinci bölümünün kırktan kırk beşe kadar olan ayetlerinin ışığı açığa çıkarıldığında, hakikat düşmanları bir direnç ortaya koydu; bu direnç, Daniel kitabındaki o pasajın temel öncüllerini savunmak üzere Tanrı’nın hakikatleri açığa çıkarmasına imkân sağladı ve bu öncüller daha sonra Şeytan’ın saldırılarının konusu ve odağı hâline geldi. O tarihte hakikat ile hata üzerindeki bu çekişme, açığa çıkarılmış bilgiyi daha da artıracak ve ardından yeryüzü tarihinin son neslini sınayacak bazı peygamberlik kurallarını belirlemek için Kutsal Ruh tarafından kullanıldı. Biz “peygamberliğin üçlü uygulamalarını” ele alıyor ve o geçmiş günlerde Şeytan tarafından ortaya konan direnç sürecinden açığa çıkarılan birincil bir kural olarak bu uygulamaları tanımlıyoruz. Bu tartışmalı süreç, Kardeş White tarafından “sarsıntı” olarak tanımlanmaktadır.
“I was pointed to the providence of God among His people and was shown that every trial made by the refining, purifying process upon professed Christians proves some to be dross. The fine gold does not always appear. In every religious crisis some fall under temptation. The shaking of God blows away multitudes like dry leaves. Prosperity multiplies a mass of professors. Adversity purges them out of the church. As a class, their spirits are not steadfast with God. They go out from us because they are not of us; for when tribulation or persecution arises because of the word, many are offended.” Testimonies, volume 4, 89.
"Dikkatim Tanrı’nın halkı arasındaki takdirine çevrildi ve Hristiyan olduklarını söyleyenler üzerinde işleyen arıtıcı, temizleyici süreçle yapılan her sınamanın bazılarının cüruf olduğunu ortaya koyduğu bana gösterildi. Saf altın her zaman görünmez. Her dinî krizde bazıları ayartıya düşer. Tanrı’nın sarsıntısı kalabalıkları kuru yapraklar gibi savurur. Refah, iman sahibi olduğunu söyleyenlerin kalabalığını çoğaltır. Sıkıntı ise onları kiliseden ayıklar. Bir sınıf olarak, ruhları Tanrı’da sebatkâr değildir. Bizden olmadıkları için bizden ayrılırlar; çünkü söz yüzünden sıkıntı ya da zulüm ortaya çıktığında çoğu tökezler." Tanıklıklar, cilt 4, 89.
The “shaking” is produced when truth is unsealed by the Lion of the tribe of Judah and thereafter introduced.
"Sarsıntı", gerçeğin mührü Yahuda oymağından Aslan tarafından açıldığında ve ardından sunulduğunda ortaya çıkar.
“I asked the meaning of the shaking I had seen and was shown that it would be caused by the straight testimony called forth by the counsel of the True Witness to the Laodiceans. This will have its effect upon the heart of the receiver, and will lead him to exalt the standard and pour forth the straight truth. Some will not bear this straight testimony. They will rise up against it, and this is what will cause a shaking among God’s people.” Early Writings, 271.
"Gördüğüm sarsıntının ne anlama geldiğini sordum ve bunun, Laodikyalılara yönelik Gerçek Tanık’ın öğüdüyle ortaya çıkarılan dosdoğru tanıklık tarafından meydana getirileceği bana gösterildi. Bu, bunu kabul edenin yüreği üzerinde etkisini gösterecek ve onu sancağı yüceltmeye ve dosdoğru gerçeği açıkça ilan etmeye yöneltecektir. Bazıları bu dosdoğru tanıklığa tahammül etmeyecek. Buna karşı ayağa kalkacaklar ve işte bu, Tanrı’nın halkı arasında bir sarsıntıya yol açacak." Early Writings, 271.
The introduction of “truth” always causes a shaking, and the truth which was unsealed in 1989, did that very thing. One of the benefits of the resistance brought against the truth was the development of a set of rules to establish the increase of knowledge through the years that followed 1989. The development of the rules, parallel the development of a set of rules in the period of the Millerites. All the triple applications of Bible prophecy contribute to the clarity of the events of the last days.
"Hakikat"in ortaya konması her zaman bir sarsıntıya yol açar ve 1989'da mührü açılan hakikat de tam olarak bunu yaptı. Hakikate karşı gösterilen direnişin yararlarından biri, 1989'u izleyen yıllar boyunca bilginin artışını tesis etmek için bir dizi kuralın geliştirilmesiydi. Kuralların geliştirilmesi, Milleritler dönemindeki bir dizi kuralın gelişimiyle paraleldi. Kutsal Kitap peygamberlik sözlerinin tüm üçlü uygulamaları, son günlerin olaylarının açıklığa kavuşmasına katkıda bulunur.
The triple applications of Rome and Babylon establish the relationship of the woman and the beast she rides upon and reigns over during the history of the Sunday law crisis, which is also the history of God’s executive judgment upon the whore of Babylon.
Roma ve Babil'in üçlü uygulamaları, Pazar günü yasası krizi tarihi boyunca kadının bindiği ve hükmettiği canavarla olan ilişkisini ortaya koyar; bu aynı zamanda Tanrı'nın Babil'in fahişesi üzerine yürütücü yargısının tarihidir.
The triple applications of “the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant,” and also of “Elijah,” identify the work, and the message in the two periods that illustrate the close of probation in the last days. The first period begins with the first voice of Revelation chapter eighteen, which represents the beginning of the investigative judgment of the living for Laodicean Adventism, and the last period begins with the second voice of Revelation chapter eighteen, which represents the executive judgment of the whore of Babylon.
“Antlaşmanın Elçisi’nin yolunu hazırlayan haberci”nin ve “İlyas”ın üçlü uygulamaları, son günlerde merhamet kapısının kapanışını örnekleyen iki dönemdeki işi ve mesajı tanımlar. Birinci dönem, Vahiy on sekizinci bölümün ilk sesiyle başlar; bu, Laodikya Adventizmi için yaşayanlar üzerindeki araştırıcı yargının başlangıcını temsil eder. Son dönem ise Vahiy on sekizinci bölümün ikinci sesiyle başlar; bu da Babil’in fahişesi üzerine icraî yargıyı temsil eder.
The triple applications of Rome and Babylon represent the external history of God’s last-day people, while the triple applications of Elijah and the messenger who prepares the way represent the internal history of God’s last day people. The triple application of the three Woes, identifies the message that runs through both periods that together represent the closing period of judgment, which begins with the house of God, and thereafter upon those outside God’s house. The three Woes identify that Islam is the message of the latter rain, and also the tool of judgment God employs for those who enforce the worship of the sun upon all mankind. The close of judgment represents “the days of God’s vengeance,” both upon His apostate church and the wicked outside of His church.
Roma ve Babil’in üçlü uygulamaları, Tanrı’nın son gün halkının dış tarihini temsil ederken, İlyas’ın ve yolu hazırlayan habercinin üçlü uygulamaları, Tanrı’nın son gün halkının iç tarihini temsil eder. Üç Bela’nın üçlü uygulaması, birlikte yargının kapanış safhasını temsil eden iki dönemin her ikisine de uzanan mesajı tanımlar; bu safha Tanrı’nın eviyle başlar ve ardından Tanrı’nın evinin dışındakiler üzerine gelir. Üç Bela, İslam’ın geç yağmurun mesajı olduğunu ve ayrıca bütün insanlığa güneşe tapınmayı zorla dayatanlar için Tanrı’nın kullandığı bir yargı aracı olduğunu ortaya koyar. Yargının kapanışı, hem O’nun dinden dönmüş kilisesi hem de kilisesinin dışındaki kötüler üzerinde “Tanrı’nın öç alma günleri”ni temsil eder.
When Jesus first began His ministry at the church in Nazareth He employed Isaiah chapter sixty-one to define His ministry, message and work, which included the identification of the time of God’s vengeance. His ministry, message and work prefigured the ministry, message and work of the one hundred and forty-four thousand, for they prophetically follow the Lamb whithersoever He goeth.
İsa, Nasıra’daki kilisede hizmetine ilk başladığında, Tanrı’nın öç alma zamanının belirlenmesini de içeren hizmetini, mesajını ve işini tanımlamak için Yeşaya’nın altmış birinci bölümünü kullandı. Onun hizmeti, mesajı ve işi, yüz kırk dört binin hizmeti, mesajı ve işi için öncül bir örnek oluşturdu; çünkü onlar peygamberlik uyarınca Kuzu nereye giderse onu izlerler.
The Spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified. And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. Isaiah 61:1–6.
Rab Tanrı’nın Ruhu üzerimdedir; çünkü Rab beni müjdeyi alçakgönüllülere duyurmam için meshetti; yüreği kırık olanları sarmak, tutsaklara özgürlüğü ilan etmek ve bağlı olanlara zindanın kapılarının açıldığını bildirmek için beni gönderdi; Rab’bin lütuf yılını ve Tanrımızın öç alma gününü ilan etmek, yas tutanların tümünü avutmak; Siyon’da yas tutanlara kül yerine güzellik, yas yerine sevinç yağı, hüzün ruhu yerine övgü giysisi verilmesini sağlamak; böylece Rab yüceltilsin diye Rab’bin diktiği doğruluk ağaçları diye anılsınlar. Eski harabeleri yeniden inşa edecekler, önceki viraneleri ayağa kaldıracaklar ve birçok kuşağın viraneye çevirdiği kentleri onaracaklar. Yabancılar sürülerinizi güdecek, yabancıların oğulları çiftçileriniz ve bağcılarınız olacak. Ama siz Rab’bin kâhinleri diye adlandırılacaksınız; insanlar size Tanrımızın hizmetkârları diyecek; ulusların zenginliğiyle beslenecek, onların görkemiyle övüneceksiniz. Yeşaya 61:1-6.
Jesus was anointed at His baptism, and that waymark typifies September 11, 2001 when the anointing of the Holy Spirit began to descend upon those who recognized that the outpouring of the latter rain in the last days had been typified by the history of the Millerites, which were the old waste places that the one hundred and forty-four thousand would build again, once they returned to Jeremiah’s old paths.
İsa vaftizinde meshedildi ve o yol işareti, son günlerdeki geç yağmurun dökülüşünün Milleritlerin tarihiyle simgelenmiş olduğunu fark edenlerin üzerine Kutsal Ruh’un meshinin inmeye başladığı tarih olan 11 Eylül 2001’i temsil eder; Milleritlerin tarihi ise, Yeremya’nın eski yollarına döndüklerinde yüz kırk dört binin yeniden inşa edeceği eski harap yerlerdi.
The message of Christ’s righteousness from the rebellion of 1888 again became present truth, and the message from the rebellion of 1888 was the good tidings that has the power to bind up broken hearts, but which is powerless to open the hard hearts of those who have eyes to see, but perceive not, and who have ears to hear, but understand not. The message of Christ’s righteousness from the rebellion of 1888 was also the message to Laodicea which then arrived again to open the prison door of those who were captives of sin by the One who has the power to open the doors that no man can open, and shut the doors that no man can close.
1888'deki isyandan gelen Mesih'in doğruluğu mesajı yeniden şimdiki hakikat oldu; ve 1888'deki isyandan gelen bu mesaj, kırık kalpleri sarmaya gücü olan, fakat görmeye gözleri olup da algılamayan ve işitmeye kulakları olup da anlamayanların katı yüreklerini açmaya güçsüz olan müjdeydi. 1888'deki isyandan gelen Mesih'in doğruluğu mesajı ayrıca Laodikya'ya yönelik mesajdı; günahın tutsaklarının zindan kapısını açmak için, hiç kimsenin açamayacağı kapıları açmaya ve hiç kimsenin kapatamayacağı kapıları kapatmaya gücü olan O'nun tarafından yeniden getirildi.
On September 11, 2001 those who were to present those good tidings, were also to proclaim the acceptable year of the Lord and the day of God’s vengeance. The year of the Lord’s acceptance also began at that time, and He is fully willing to accept a Laodicean’s repentance, until the day of God’s vengeance arrives at the soon coming Sunday law in the United States. Then His vengeance will be manifested upon a church that refused to know the time of her visitation, and simultaneously the progressive judgment upon the whore of Babylon begins.
11 Eylül 2001'de, o müjdeleri sunmakla görevlendirilenler, Rab'bin kabul yılını ve Tanrı'nın intikam gününü de ilan etmekle yükümlüydüler. Rab'bin kabul yılı da o zaman başladı ve O, ABD'de yakında yürürlüğe girecek Pazar yasasıyla birlikte gelecek olan Tanrı'nın intikam gününe kadar, bir Laodikyalının tövbesini kabul etmeye tamamen isteklidir. O zaman, kendi ziyaret zamanını tanımayı reddeden bir kilisenin üzerinde O'nun intikamı açığa çıkacak ve aynı anda Babil'in fahişesi üzerindeki aşamalı yargı başlayacaktır.
In the day of His acceptance, He promises to comfort all that mourn, and those who mourn in Jerusalem are illustrated in Ezekiel chapter nine. Their comfort is brought about by the Comforter, through the reception of the latter rain message which is then being poured upon them. But only if they recognize the rain. Once they possess the Comforter, and accomplish the work of building the old waste places, through the methodology of “line upon line,” that is illustrated in the passage of Isaiah as the work of placing the line of prophecy that represents the desolation of sacred history, upon another line of prophecy which illustrates a desolation. In that work they raise up the desolations of many generations. Then the “strangers” will respond to those that mourn, who are lifted up as an ensign, for the strangers to see.
O'nun kabul gününde, O, yas tutanların hepsini teselli edeceğine söz verir ve Yeruşalim'de yas tutanlar Hezekiel'in dokuzuncu bölümünde tasvir edilir. Onların tesellisi, Tesellici tarafından, üzerlerine dökülen geç yağmur mesajını kabul etmeleri aracılığıyla sağlanır. Ama yalnızca yağmuru tanırlarsa. Tesellici'ye sahip olduklarında ve "çizgi üzerine çizgi" yöntemiyle —Yeşaya'daki pasajda, kutsal tarihin harap oluşunu temsil eden bir peygamberlik çizgisini bir ıssızlığı tasvir eden başka bir peygamberlik çizgisinin üzerine yerleştirme işi olarak resmedilen— eski harabeleri yeniden inşa etme görevini yerine getirdiklerinde, bu işte birçok kuşağın yıkıntılarını ayağa kaldırırlar. O zaman "yabancılar", yabancıların görmesi için sancak gibi yükseltilen o yas tutanlara karşılık verecekler.
Christ’s proclamation of His work and ministry, as set forth in Isaiah chapter sixty-one, is the work and ministry of the one hundred and forty-four thousand. That work has been illustrated in the sacred reform movements, and in 1989, the time of the end arrived that all the previous “times of the end” had prefigured. Just as one verse, Daniel chapter eight, verse fourteen was identified as the foundation and central pillar of the Millerite movement, the verse that is the foundation and central pillar of the movement of Future for America is Daniel chapter eleven, verse forty. For the Millerites, the light of the central pillar was represented as the light of the vision of the Ulai River, and for the movement of Future for America the light of the central pillar was represented as the light of the vision of the Hiddekel River.
Mesih’in işini ve hizmetini ilan edişi, Yeşaya kitabının altmış birinci bölümünde ortaya konduğu üzere, yüz kırk dört binin işi ve hizmetidir. O iş, kutsal reform hareketlerinde tasvir edilmiştir ve 1989’da, daha önceki tüm “sonun zamanları”nın önceden simgelediği “sonun zamanı” geldi. Nasıl ki tek bir ayet, Daniel kitabının sekizinci bölümünün on dördüncü ayeti, Millerci hareketin temeli ve merkezi sütunu olarak tanımlandıysa, Future for America hareketinin temeli ve merkezi sütunu olan ayet, Daniel kitabının on birinci bölümünün kırkıncı ayetidir. Millerciler için, merkezi sütunun ışığı Ulai Nehri görümünün ışığı olarak temsil edildi ve Future for America hareketi için merkezi sütunun ışığı Hiddekel Nehri görümünün ışığı olarak temsil edildi.
“The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.
"Daniel'in Tanrı'dan aldığı ışık özellikle bu son günler için verilmişti. Şinar'ın büyük nehirleri olan Ulai ve Hiddekel'in kıyılarında gördüğü görümler şimdi gerçekleşme sürecindedir ve önceden bildirilen bütün olaylar yakında gerçekleşecektir." Testimonies to Ministers, 112.
The light of both the visions represented by the two rivers is linked together, and comes to pass in the last days. Their mutual “link” represents the combination of human and divine, which is the message that Sister White repeatedly identifies as Christ’s message in the context that humanity combined with divinity does not sin. The two rivers represent that very linkage.
İki nehirle temsil edilen her iki görümün ışığı birbiriyle bağlantılıdır ve son günlerde gerçekleşir. Aralarındaki “bağ”, insanî olan ile ilahî olanın birleşimini temsil eder; bu da, insanlık ilahîyle birleştiğinde günah işlemez bağlamında, Bayan White’ın defalarca Mesih’in mesajı olarak tanımladığı şeydir. İki nehir tam da bu bağı temsil eder.
“Nothing less than perfect obedience can meet the standard of God’s requirement. He has not left His requirements indefinite. He has enjoined nothing that is not necessary in order to bring man into harmony with Him. We are to point sinners to His ideal of character and to lead them to Christ, by whose grace only can this ideal be reached.
Kusursuz itaattan daha azı, Tanrı'nın istediği standardı karşılayamaz. O, buyruklarını belirsiz bırakmamıştır. İnsanı Kendisiyle uyum içine getirmek için gerekli olmayan hiçbir şeyi emretmemiştir. Günahkârlara O'nun karakter idealini göstermeli ve onları Mesih'e yöneltmeliyiz; çünkü bu ideale ancak O'nun lütfuyla ulaşılabilir.
“The Saviour took upon Himself the infirmities of humanity and lived a sinless life, that men might have no fear that because of the weakness of human nature they could not overcome. Christ came to make us ‘partakers of the divine nature,’ and His life declares that humanity, combined with divinity, does not commit sin.
Kurtarıcı, insanlığın zayıflıklarını üzerine aldı ve günahsız bir yaşam sürdü; ta ki insanlar, insan tabiatının zayıflığı yüzünden üstesinden gelemeyecekleri korkusuna kapılmasınlar. Mesih, bizi 'ilahi tabiatın paydaşları' yapmak için geldi ve O’nun yaşamı, insanlığın ilahi olanla birleştiğinde günah işlemeyeceğini ilan eder.
“The Saviour overcame to show man how he may overcome. All the temptations of Satan, Christ met with the word of God. By trusting in God’s promises, He received power to obey God’s commandments, and the tempter could gain no advantage. To every temptation His answer was, ‘It is written.’ So God has given us His word wherewith to resist evil. Exceeding great and precious promises are ours, that by these we ‘might be partakers of the divine nature, having escaped the corruption that is in the world through lust.’ 2 Peter 1:4.
Kurtarıcı, insana nasıl galip gelebileceğini göstermek için galip geldi. Şeytan’ın bütün ayartmalarına Mesih, Tanrı’nın sözüyle karşı koydu. Tanrı’nın vaatlerine güvenerek, Tanrı’nın buyruklarına itaat etmek için güç aldı ve ayartıcı hiçbir üstünlük sağlayamadı. Her ayartmaya cevabı şuydu: 'Yazılmıştır.' Böylece Tanrı bize, kötülüğe direnmemiz için sözünü vermiştir. Son derece büyük ve değerli vaatler bizimdir; öyle ki, bunlar sayesinde 'şehvet yüzünden dünyada bulunan yozlaşmadan kaçmış olarak tanrısal doğaya ortak olabilelim.' 2. Petrus 1:4.
“Bid the tempted one look not to circumstances, to the weakness of self, or to the power of temptation, but to the power of God’s word. All its strength is ours. ‘Thy word,’ says the psalmist, ‘have I hid in mine heart, that I might not sin against Thee.’ ‘By the word of Thy lips I have kept me from the paths of the destroyer.’ Psalm 119:11; 17:4.” The Ministry of Healing, 181.
Ayartılan kişiye, koşullara, kendi zayıflığına ya da ayartının gücüne değil, Tanrı'nın sözünün gücüne bakmasını söyleyin. Onun tüm gücü bizimdir. Mezmurcu şöyle der: "Sözünü yüreğimde sakladım ki Sana karşı günah işlemeyeyim." "Dudaklarının sözüyle kendimi yok edenin yollarından sakındım." Mezmurlar 119:11; 17:4. Şifa Hizmeti, 181.
The increase of knowledge in 1798 and in 1989, represented an unsealing of God’s prophetic Word. His Word supplies the power to overcome as He overcame, and “His life declares that humanity, combined with divinity, does not commit sin.” The vision of the Ulai River is the marah vision of His appearance, that is represented by the prophecy of the twenty-three hundred days. The vision of the Hiddekel River is the chazon vision of prophetic history, that is represented by the twenty-five hundred and twenty year prophecy. The marah vision represents divinity and the chazon vision represents humanity.
1798 ve 1989 yıllarında bilginin artışı, Tanrı'nın peygamberlik Sözü'nün mühürünün açılmasını temsil ediyordu. O'nun Sözü, O'nun galip geldiği gibi galip gelme gücünü sağlar ve "O'nun yaşamı, tanrısallıkla birleşen insanlığın günah işlemediğini ilan eder." Ulai Nehri'nin görümü, O'nun görünüşüne ilişkin marah görümüdür; bu, iki bin üç yüz gün peygamberliğiyle temsil edilir. Hiddekel Nehri'nin görümü ise peygamberlik tarihinin chazon görümüdür; bu da iki bin beş yüz yirmi yıl peygamberliğiyle temsil edilir. Marah görümü tanrısallığı, chazon görümü ise insanlığı temsil eder.
Both the rivers of ancient Shinar, which are the Ulai and the Hiddekel, or what is known today as the Tigris and the Euphrates ultimately merge into the Shatt al-Arab waterway in southern Iraq, and the Shatt al-Arab then empties into the Persian Gulf. Jesus employs the physical and natural to represent the spiritual, and the visions associated with the two rivers that are now in the process of fulfillment, represent a linkage of the human and the divine that occurs as they are reaching the conclusion of their travel to the sea. This truth is established in the beginning of the two prophecies that are represented by the two visions of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. One vision is the question, the other is the answer, and logically they cannot be separated.
Eski Şinar’ın iki nehri olan Ulai ve Hiddekel — ya da bugün Dicle ve Fırat olarak bilinenler — eninde sonunda Irak’ın güneyindeki Şattü’l Arap su yolunda birleşir ve Şattü’l Arap da ardından Basra Körfezi’ne dökülür. İsa, ruhsal olanı temsil etmek için fiziksel ve doğal olanı kullanır; şu anda gerçekleşmekte olan iki nehirle ilişkilendirilen görüler, denize yolculuklarının sonuna yaklaşırken meydana gelen insani olan ile ilahi olan arasındaki bir bağlantıyı temsil eder. Bu hakikat, Daniel kitabının sekizinci bölümünün on üç ve on dördüncü ayetlerindeki iki görüyle temsil edilen iki peygamberlik sözünün başında ortaya konur. Görülerden biri sorudur, diğeri yanıttır ve mantıken birbirinden ayrılamazlar.
The vision of humanity, identifying the trampling down of the sanctuary and host, began in the year 677 BC, and the vision of divinity, that identifies the appearance of Christ, began in the year 457 BC. The linkage of divinity and humanity is represented by the two hundred and twenty years, that connects the two starting points of the two visions. Two hundred and twenty is a symbol of “the linkage of humanity with divinity,” and is also represented by the linkage of the increase of knowledge at the time of the end in 1798, with the increase of knowledge at the time of the end in 1989.
Mabedin ve ordunun ayaklar altına alınmasını belirleyen insanlığa ilişkin görüm MÖ 677 yılında başladı; Mesih'in ortaya çıkışını belirleyen tanrısallığa ilişkin görüm ise MÖ 457 yılında başladı. Tanrısallık ile insanlık arasındaki bağ, iki görümün iki başlangıç noktasını birbirine bağlayan iki yüz yirmi yıllık süreyle temsil edilir. İki yüz yirmi, "insanlığın tanrısallıkla bağı"nın bir simgesidir ve ayrıca 1798'de zamanın sonunda gerçekleşen bilgi artışı ile 1989'da zamanın sonunda gerçekleşen bilgi artışı arasındaki bağla da temsil edilir.
The formalized message derived from the increase of knowledge in 1798, was first presented by Miller in 1831 (and then in the Vermont Telegraph newspaper in 1833). 1831 is two hundred and twenty years after the publishing of the King James Bible in the year 1611. The King James Bible represented a twofold document of the Old and New Testaments. The beginning and ending of the two hundred-and twenty-years “linked” a divine publication with a human publication. The human publication’s information was derived from the divine light that was unsealed at the time the end in 1798, and then was formalized through the work of a human instrument, who had begun to publish it in 1831. It was a divine publication, with a divinely sealed message, that was afterward unsealed by humanity, and thereafter presented by a human instrument. The Hebrew word translated as “publish” in God’s word means to call out to cry (unto), (be) famous, guest, invite, mention, (give) name, preach, proclaim, pronounce, publish. Miller began to publish his message in 1831, then in 1833 it was literally published in the Vermont Telegraph.
1798’de bilginin artışından kaynaklanan resmîleştirilmiş mesaj, ilk kez 1831’de Miller tarafından sunuldu (ve ardından 1833’te Vermont Telegraph gazetesinde yayımlandı). 1831, 1611 yılında yayımlanan Kral James İncili’nin üzerinden iki yüz yirmi yıl sonradır. Kral James İncili, Eski ve Yeni Ahit’ten oluşan iki parçalı bir metni temsil ediyordu. Bu iki yüz yirmi yılın başlangıcı ve bitişi, ilahî bir yayını beşerî bir yayınla "birbirine bağladı". Beşerî yayının bilgisi, 1798’de sonun vaktinde mühürü açılan ilahî ışıktan türetilmişti ve ardından 1831’de onu yayımlamaya başlayan bir insanın çalışması aracılığıyla resmîleştirildi. Bu, ilahî mühürlü bir mesaja sahip ilahî bir yayındı; daha sonra insanlık tarafından mühürü açıldı ve akabinde bir insan aracı tarafından sunuldu. Tanrı’nın sözünde "publish" diye çevrilen İbranice kelime şu anlamlara gelir: seslenmek, feryat etmek (birine), (ünlü) olmak, misafir, davet etmek, anmak, ad (vermek), vaaz etmek, ilan etmek, beyan etmek, yayımlamak. Miller mesajını 1831’de yayımlamaya başladı, ardından 1833’te Vermont Telegraph’ta kelimenin tam anlamıyla yayımlandı.
The formalized message derived from the increase of knowledge in 1989 was first published in 1996 (in The Time of the End magazine), two hundred and twenty years after the publishing of the two sacred documents known as the Declaration of Independence in 1776 (and thereafter the Constitution of the United States) in 1789. The beginning and ending of the two hundred-and twenty-years links divinity with humanity, and it does so through the publishing of the two divine documents, beginning in 1776. When the book of Daniel was unsealed at the time of the end in 1989, the formalized message which had been brought about through the work of a human instrument was published in 1996. The sequence was a divine publication, then an unsealing, and then a human publication.
1989'daki bilginin artışından türeyen resmileştirilmiş mesaj, ilk kez 1996'da (The Time of the End dergisinde) yayımlandı; bu, 1776'da yayımlanan Bağımsızlık Bildirgesi (ve ardından 1789'da Amerika Birleşik Devletleri Anayasası) olarak bilinen iki kutsal belgenin yayımlanmasından iki yüz yirmi yıl sonraydı. İki yüz yirmi yılın başlangıcı ve sonu, ilahiyeti insanlıkla bağlar ve bunu, 1776'da başlayan iki ilahi belgenin yayımlanması aracılığıyla yapar. Daniel Kitabı, 1989'da zamanın sonunda mühürleri açıldığında, bir insan aracının çalışmasıyla ortaya konmuş olan resmileştirilmiş mesaj 1996'da yayımlandı. Sıralama şuydu: önce ilahi bir yayımlama, sonra bir mühür açılması ve ardından insan eliyle bir yayımlama.
In both times of the end, the three steps of truth are identified. They both begin with a divine publication as the first step, and a human publication explaining a divine message is the last step. The middle step is when the Lion of the tribe of Judah unseals the divine message for that particular history, and thereafter selects a human instrument to gather up the light that was unsealed from the divine document. When the unsealing occurs there is rebellion manifested by the wicked who do not understand the increase of knowledge. Thus, a divine publication is represented by the first letter of the Hebrew alphabet, the increase of knowledge is represented by the thirteenth letter where rebellion is manifested, and the human publication of the special divine message for that history is the last letter of the Hebrew alphabet, and taken together the three letters mean “truth”.
Her iki zamanın sonu döneminde de hakikatin üç adımı belirlenir. İkisi de ilk adım olarak ilahi bir yayınla başlar ve son adım, ilahi bir mesajı açıklayan insan kaynaklı bir yayındır. Orta adım, Yahuda oymağının Aslanı’nın o belirli tarihsel dönem için ilahi mesajın mührünü açtığı ve ardından, mührü açılan ilahi belgeden açığa çıkan ışığı toplamak üzere bir insan aracını seçtiği zamandır. Mühür açıldığında, bilginin artışını anlamayan kötülerde isyan tezahür eder. Bu nedenle, ilahi bir yayın İbranice alfabesinin ilk harfiyle temsil edilir; bilginin artışı, isyanın tezahür ettiği on üçüncü harfle temsil edilir; ve o tarih için özel ilahi mesajın insan kaynaklı yayını İbranice alfabesinin son harfiyle temsil edilir; birlikte ele alındıklarında bu üç harf “hakikat” anlamına gelir.
The visions of the Ulai and Hiddekel Rivers that are now in the process of fulfillment identify that in the last days the increase of knowledge from both rivers merge together to prove that divinity combined with humanity does not sin. Daniel received the vision that represents the appearance of Christ at the conclusion of the twenty-three hundred year prophecy in 1844 while by the Ulai River.
Şu anda gerçekleşme sürecinde olan Ulai ve Hiddekel Nehirleri’ne ilişkin görüler, son günlerde her iki nehirden gelen bilgideki artışın, insanlıkla birleşmiş tanrısallığın günah işlemediğini kanıtlamak üzere birleştiğini gösterir. Daniel, 1844’te iki bin üç yüz yıllık peygamberliğin sonunda Mesih’in görünüşünü temsil eden görümü Ulai Nehri kıyısındayken aldı.
And I saw in a vision; and it came to pass, when I saw, that I was at Shushan in the palace, which is in the province of Elam; and I saw in a vision, and I was by the river of Ulai. Daniel 8:2.
Bir görüm gördüm; gördüğümde, Elam ilindeki Şuşan sarayındaydım; yine görümde, Ulay ırmağının kıyısındaydım. Daniel 8:2.
Daniel received the vision that represents the vision of the twenty five hundred and twenty years of prophetic history while by the Hiddekel River.
Daniel, Hiddekel Nehri kıyısındayken, iki bin beş yüz yirmi yıllık peygamberlik tarihine ait görümü temsil eden görümü aldı.
And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:4.
Ve birinci ayın yirmi dördüncü gününde, Hiddekel denilen büyük ırmağın kıyısındaydım. Daniel 10:4.
Gabriel thereafter identified the purpose of the chazon vision of the Hiddekel River in verse fourteen.
Gabriel daha sonra on dördüncü ayette Hiddekel Nehri'nin chazon görümünün amacını belirledi.
Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.
Şimdi sana, halkının son günlerde başına neler geleceğini anlaman için geldim; çünkü bu görüm daha ilerideki günler içindir. Daniel 10:14.
The vision given by the Ulai River identifies Christ’s “appearance”, (divinity) when He suddenly came unto His temple on October 22, 1844. It represented “divinity” entering into the temple of the Millerites (humanity) on that date, for the Day of Atonement, meaning the day of “at one-ment”, represents the combination of divinity with humanity. The vision given by the Hiddekel River identifies what shall befall God’s people (humanity) in the latter days.
Ulai Nehri'nde verilen görüm, Mesih'in 22 Ekim 1844'te aniden kendi mabedine geldiğinde "tecelli edişini" (ilahlığını) gösterir. Bu, o tarihte "ilahlığın" Milleritlerin (insanlığın) mabedine girmesini temsil ediyordu; çünkü Kefaret Günü, yani "bir olma" günü, ilahlığın insanlıkla birleşimini temsil eder. Hiddekel Nehri'nde verilen görüm ise son günlerde Tanrı'nın halkının (insanlığın) neyle karşılaşacağını bildirir.
The beginning of the vision of the “appearance” was the year 457 BC. Two hundred and twenty years after the prophetic period identifying the trampling down of the sanctuary and the host which began in 677 BC. The ending of the two hundred and twenty years that were linked together at the starting point of the two visions, was marked by the Wonderful Numberer, who is also the Wonderful Linguist in Habakkuk 2:20.
“görünüş” görümünün başlangıcı MÖ 457 yılıydı. MÖ 677'de başlayan mabedin ve ordunun çiğnenmesini tanımlayan peygamberlik döneminden iki yüz yirmi yıl sonraydı. İki görümün başlangıç noktasında birbirine bağlanmış olan iki yüz yirmi yılın sonu, Habakkuk 2:20'de de Harika Dilbilimci olan Harika Sayıcı tarafından işaretlenmişti.
But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.
Ama Rab kutsal tapınağındadır; bütün dünya onun önünde sussun. Habakkuk 2:20.
The link of humanity and divinity represented in the beginning by the starting points of the two prophecies was identified at their mutual endings by the chapter and verse that described the appearance of divinity suddenly coming into the temple He had constructed during the forty-six years beginning at the time of the end in 1798, and ending forty-six years later on October 22, 1844.
Başlangıçta iki kehanetin başlangıç noktalarıyla temsil edilen insanlık ile tanrısallık arasındaki bağ, onların ortak sonlarında, tanrısallığın, 1798'de zamanın sonunda başlayıp kırk altı yıl sonra 22 Ekim 1844'te sona eren kırk altı yıllık dönem boyunca inşa ettiği tapınağa ansızın gelişini betimleyen bölüm ve ayet tarafından belirlendi.
Know ye not that ye are the temple of God, and that the Spirit of God dwelleth in you? If any man defile the temple of God, him shall God destroy; for the temple of God is holy, which temple ye are. 1 Corinthians 3:16, 17.
Siz Tanrı'nın tapınağı olduğunuzu ve Tanrı'nın Ruhu'nun içinizde yaşadığını bilmiyor musunuz? Tanrı'nın tapınağını kim kirletirse, Tanrı onu yok edecektir; çünkü Tanrı'nın tapınağı kutsaldır ve o tapınak sizsiniz. 1. Korintliler 3:16, 17.
On October 22, 1844, in agreement with the vision of the “appearance”, Habakkuk identified that the Lord was in His holy temple. He had erected the temple that had been destroyed and trampled down for twenty-five hundred and twenty years, in forty-six years.
22 Ekim 1844'te, "görünüş" görümüne uygun olarak, Habakkuk Rab'bin kutsal tapınağında olduğunu tespit etti. O, iki bin beş yüz yirmi yıl boyunca yıkılmış ve ayaklar altına alınmış olan tapınağı kırk altı yılda yeniden inşa etmişti.
And speak unto him, saying, Thus speaketh the Lord of hosts, saying, Behold the man whose name is The BRANCH; and he shall grow up out of his place, and he shall build the temple of the Lord: Even he shall build the temple of the Lord; and he shall bear the glory, and shall sit and rule upon his throne; and he shall be a priest upon his throne: and the counsel of peace shall be between them both. And the crowns shall be to Helem, and to Tobijah, and to Jedaiah, and to Hen the son of Zephaniah, for a memorial in the temple of the Lord. And they that are far off shall come and build in the temple of the Lord, and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me unto you. And this shall come to pass, if ye will diligently obey the voice of the Lord your God. Zechariah 6:12–15.
Ona de ki: “Orduların Rabbi şöyle diyor: İşte adı Filiz olan adam; bulunduğu yerden filizlenecek ve Rab’bin Tapınağını kuracak. Evet, Rab’bin Tapınağını o kuracak; yüceliği taşıyacak, tahtına oturup hükmedecek; tahtında bir kâhin olacak ve ikisi arasında esenlik öğüdü olacak.” Taçlar Helem’e, Tobiya’ya, Yedaya’ya ve Zefanya oğlu Hen’e, Rab’bin Tapınağında anı olarak kalacaktır. Uzakta olanlar gelip Rab’bin Tapınağında inşa edecekler ve Orduların Rabbi’nin beni size gönderdiğini anlayacaksınız. Tanrınız Rab’bin sesine özenle itaat ederseniz bu böyle olacaktır. Zekeriya 6:12-15.
In John 2:20, after Christ had cleansed the temple, which according to Sister White was a fulfillment of Malachi chapter three, as was October 22, 1844, the Messenger of the Covenant suddenly came to His temple.
Yuhanna 2:20'de, Mesih tapınağı temizledikten sonra—Sister White'a göre bu, tıpkı 22 Ekim 1844'te olduğu gibi Malaki kitabının üçüncü bölümünün yerine gelmesiydi—Antlaşmanın Elçisi ansızın kendi tapınağına geldi.
Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:19–20.
İsa onlara cevap verip dedi ki: “Bu tapınağı yıkın, ben de üç günde onu yeniden kuracağım.” Bunun üzerine Yahudiler, “Bu tapınak kırk altı yılda yapıldı; sen onu üç günde mi kuracaksın?” dediler. Oysa o, kendi bedeninin tapınağından söz ediyordu. Yuhanna 2:19-20.
In fulfillment of Malachi chapter three, Christ suddenly came to His temple when He cleansed the temple at the beginning of His ministry in John chapter two, which typified October 22, 1844. The temple cleansing by Christ in John chapter two, and October 22, 1844, were a fulfillment of Malachi chapter three. In John chapter TWO and verse TWENTY, we are informed that the human temple had been erected in forty-six years, and the divine temple was raised up in three days. The human temple only becomes Habakkuk’s “holy temple” when divinity suddenly comes into it, as it did on October 22, 1844, for divinity combined with humanity does not sin. The visions of the two great rivers of Shinar represent the truth that humanity combined with divinity does not sin.
Malaki üçüncü bölümün gerçekleşmesi olarak, Mesih, hizmetinin başlangıcında Yuhanna ikinci bölümde tapınağı temizlediğinde ansızın kendi tapınağına geldi; bu, tipolojik olarak 22 Ekim 1844’ü temsil ediyordu. Mesih’in Yuhanna ikinci bölümde tapınağı temizlemesi ve 22 Ekim 1844, Malaki üçüncü bölümün bir gerçekleşmesiydi. Yuhanna ikinci bölüm yirminci ayette, insan tapınağının kırk altı yılda inşa edildiği, tanrısal tapınağın ise üç günde yükseltildiği bize bildirilir. İnsan tapınağı ancak tanrısallık ansızın içine geldiğinde, Habakkuk’un “kutsal tapınağı” olur; nitekim 22 Ekim 1844’te böyle olmuştur; çünkü tanrısallık insanlıkla birleştiğinde günah işlemez. Şinar’ın iki büyük nehrine ilişkin görümler, insanlık tanrısallıkla birleştiğinde günah işlemez gerçeğini temsil eder.
We will continue our consideration of verse forty of Daniel chapter eleven in the next article.
Bir sonraki makalede Daniel kitabının on birinci bölümünün kırkıncı ayetine dair incelememize devam edeceğiz.
Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.
Siz de, yaşayan taşlar olarak, ruhsal bir ev ve kutsal bir kâhinlik olarak bina ediliyorsunuz; İsa Mesih aracılığıyla Tanrı'nın kabul ettiği ruhsal kurbanlar sunmak için. 1. Petrus 2:5.