The northern kingdom represented the lower nature in the temple of mankind, it represented the body in the temple of the church, it represented the human flesh in the temple of Christ. Christ built every temple, and He laid every foundation, and the first stone in the Millerite temple was the doctrine of the “seven times,” which is represented by Ezekiel’s two sticks. In the rebellion of 1863, Laodicean Adventism rejected their prophetic “cornerstone”, which also occurred in the building of the earthly temple. The rejected stone was destined to be chosen at the conclusion of the temple erection, though it had been a stumbling stone for the entire construction period. Yet, the prophetic Word identifies that the rejected stone of stumbling will ultimately become the head of the corner.
Kuzey krallığı, insanlığın mabedinde aşağı tabiatı; kilisenin mabedinde bedeni; Mesih’in mabedinde beşerî teni temsil ediyordu. Mesih her mabedi inşa etti ve her temeli O attı; Millerci mabeddeki ilk taş ise Hezekiel’in iki değneğiyle temsil edilen “yedi vakit” doktriniydi. 1863’teki isyanda, Laodikeia Adventizmi peygamberî “köşe taşını” reddetti; bu durum, yeryüzündeki mabedin inşasında da gerçekleşmişti. Reddedilen taş, bütün inşa süresi boyunca bir tökezleme taşı olmuş olsa da, mabedin tamamlanışında seçilmek üzere takdir edilmişti. Ne var ki, Peygamberlik Sözü, reddedilen tökezleme taşının nihayetinde başköşe taşı olacağını bildirir.
The stick of the “seven times,” as represented by the southern kingdom, is the “head,” in relation to the northern kingdom. It is the “head,” for it is in the southern kingdom that God chose to identify Jerusalem, as His city, where He placed His sanctuary and His name. Until the two sticks were joined from 1798 unto 1844, the “head” had been the lower, southern kingdom. Once John, in 1844, was told to leave off the northern kingdom, for it was given to the Gentiles, the southern kingdom was left as an ensign standing alone as one nation, or at least that was the plan. That plan was hindered by the rebellion of 1863, and modern Israel’s first “rebellion at Kadesh”.
Güney krallığının temsil ettiği “yedi vakit”in değneği, kuzey krallığına göre “baş”tır. “Baş”tır; çünkü Tanrı, tapınağını ve adını koyduğu kendi kenti olarak Kudüs’ü güney krallığında seçmişti. İki değnek 1798’den 1844’e kadar birleştirilene dek, “baş” aşağı, yani güney krallığıydı. 1844’te Yuhanna’ya, kuzey krallığını bir kenara bırakması söylendiğinde—çünkü o uluslara verilmişti—güney krallığı, tek bir ulus olarak tek başına duran bir sancak halinde bırakıldı; en azından plan buydu. Bu plan, 1863’teki isyan ve modern İsrail’in ilk “Kadeş’teki isyanı” tarafından engellendi.
On September 11, 2001, the Lord brought His Laodicean church back to 1863, back to 1888, back to 1919, and back to 1957 to the second “rebellion at Kadesh”. But at that rebellion the promise of the stone that was rejected becoming the head of the corner is now being fulfilled. It is fulfilled in those represented as the one hundred and forty-four thousand, who Christ accomplishes the combination of Divinity and humanity among forever.
11 Eylül 2001'de Rab, Laodikya'daki kendi kilisesini 1863'e, 1888'e, 1919'a ve 1957'ye, Kadeş'teki ikinci "isyan"a geri götürdü. Ancak o isyanda, reddedilen taşın köşenin baş taşı olacağına dair vaat şimdi gerçekleşmektedir. Bu vaat, Mesih'in tanrısal olan ile insani olanın birleşimini ebediyen aralarında gerçekleştirdiği, yüz kırk dört bin olarak temsil edilenlerde yerine gelmektedir.
Paul identified the lower nature as the flesh, and the higher nature as the mind. He identified the body (the lower nature) as death.
Pavlus, alt doğayı ten, üst doğayı ise zihin olarak tanımladı. Bedeni (alt doğa) ölüm olarak tanımladı.
For we know that the law is spiritual: but I am carnal, sold under sin. For that which I do I allow not: for what I would, that do I not; but what I hate, that do I. If then I do that which I would not, I consent unto the law that it is good. Now then it is no more I that do it, but sin that dwelleth in me. For I know that in me (that is, in my flesh,) dwelleth no good thing: for to will is present with me; but how to perform that which is good I find not. For the good that I would I do not: but the evil which I would not, that I do. Now if I do that I would not, it is no more I that do it, but sin that dwelleth in me. I find then a law, that, when I would do good, evil is present with me. For I delight in the law of God after the inward man: But I see another law in my members, warring against the law of my mind, and bringing me into captivity to the law of sin which is in my members. O wretched man that I am! who shall deliver me from the body of this death? Romans 7:14–24.
Çünkü yasanın ruhsal olduğunu biliyoruz; ama ben bedensel bir insanım, günaha satılmışım. Çünkü yaptığım şeyi anlamıyorum; yapmak istediğimi yapmıyorum, nefret ettiğimi yapıyorum. Eğer istemediğim şeyi yapıyorsam, yasanın iyi olduğunu kabul etmiş oluyorum. Öyleyse bunu yapan artık ben değilim, içimde yaşayan günahtır. Çünkü bende—yani bedenimde—iyi olan hiçbir şeyin yaşamadığını biliyorum; iyi olanı yapmak istemek bende var, ama onu nasıl yerine getireceğimi bulamıyorum. Yapmak istediğim iyiyi yapmıyorum; istemediğim kötülüğü yapıyorum. Eğer istemediğimi yapıyorsam, bunu yapan artık ben değilim, içimde yaşayan günahtır. O hâlde şu yasayı görüyorum: İyiyi yapmak istediğimde, kötülük de benimle birlikte bulunuyor. İç insanımla Tanrı’nın yasasından zevk alıyorum; ama uzuvlarımda aklımın yasasına karşı savaşan başka bir yasa görüyorum ve uzuvlarımda bulunan günahın yasasına beni tutsak ediyor. Ne zavallı insanım! Bu ölümün bedeninden beni kim kurtaracak? Romalılar 7:14-24.
Paul knew that in his “flesh” dwelt “no good thing.” The tendencies, both inherited and cultivated that existed in his flesh (his body), only worked to lead him into sin. Those tendencies represented the law of sin, but Paul desired to keep the law of God, not the law of sin. The law of God Paul identified as the “law of his mind” (his higher nature). His cry was “who shall deliver me from the body of death?” Of course, Paul knew that it was divinity that would bring deliverance, but he also knew that the work of deliverance required his participation.
Pavlus, “bedeninde” “hiç iyi bir şey”in barınmadığını biliyordu. Bedeninde (bedeni) bulunan, hem kalıtsal hem de sonradan edinilmiş eğilimler onu yalnızca günaha sürüklemeye yarıyordu. Bu eğilimler günah yasasını temsil ediyordu; oysa Pavlus günahın yasasını değil, Tanrı’nın yasasını tutmayı istiyordu. Pavlus, Tanrı’nın yasasını “zihninin yasası” (daha yüksek doğası) olarak tanımlıyordu. Onun haykırışı şuydu: “Ölüm bedeninden beni kim kurtaracak?” Elbette Pavlus, kurtuluşu getirecek olanın Tanrılık olduğunu biliyordu, ama aynı zamanda kurtuluş işinin kendi katılımını gerektirdiğini de biliyordu.
Wherefore, my beloved, as ye have always obeyed, not as in my presence only, but now much more in my absence, work out your own salvation with fear and trembling. For it is God which worketh in you both to will and to do of his good pleasure. Philippians 2:12, 13.
Bu nedenle, sevgililerim, her zaman itaat ettiğiniz gibi, yalnız yanımdayken değil, şimdi yokluğumda çok daha fazla, kendi kurtuluşunuzu korku ve titremeyle gerçekleştirin. Çünkü sizde hem istemeyi hem de yapmayı kendi iyi isteğine göre etkin kılan Tanrı'dır. Filipililer 2:12, 13.
The deliverance from the body of death was accomplished by Divine power, which was connected with human power, and that was the example Jesus provided for men. Even with the law of sin actively working in the lower nature of the body, Jesus kept His lower nature in subjection to God’s law by surrendering His will, to the will of His Father. Paul could find deliverance if he would surrender his will unto the will of divinity. In doing so, he was working out his own salvation, and this is what Sister White means when she speaks about the work of eliminating sin from our life.
Ölüm bedeninden kurtuluş, insanî kudretle bağlantı içinde olan ilahi kudret tarafından gerçekleştirildi; ve bu, İsa’nın insanlara sunduğu örnekti. Günah yasası bedenin aşağı tabiatında etkin olarak işliyor olsa bile, İsa, iradesini Baba’nın iradesine teslim ederek aşağı tabiatını Tanrı’nın yasasına boyun eğdirdi. Pavlus, iradesini ilahi iradeye teslim ederse kurtuluş bulabilirdi. Böyle yapmakla, kendi kurtuluşunu gerçekleştirmekteydi; ve Bayan White’ın hayatımızdan günahı ortadan kaldırma işi hakkında konuşurken kastettiği de budur.
“Every soul that refuses to give himself to God is under the control of another power. He is not his own. He may talk of freedom, but he is in the most abject slavery. He is not allowed to see the beauty of truth, for his mind is under the control of Satan. While he flatters himself that he is following the dictates of his own judgment, he obeys the will of the prince of darkness. Christ came to break the shackles of sin-slavery from the soul. ‘If the Son therefore shall make you free, ye shall be free indeed.’ ‘The law of the Spirit of life in Christ Jesus’ sets us ‘free from the law of sin and death.’ Romans 8:2.
Tanrı’ya teslim etmeyi reddeden her ruh başka bir gücün denetimi altındadır. Kendinin sahibi değildir. Özgürlükten söz edebilir, ama en sefil kölelik içindedir. Zihni Şeytan’ın denetimi altında olduğundan, gerçeğin güzelliğini göremez. Kendi aklının buyruklarına uyduğunu sanıp kendini pohpohlarken, karanlıklar prensinin iradesine itaat eder. Mesih, ruhu günah köleliğinin zincirlerinden kurtarmak için geldi. ‘Öyleyse Oğul sizi özgür kılarsa, gerçekten özgür olacaksınız.’ ‘Mesih İsa’da yaşam veren Ruh’un yasası’ bizi ‘günahın ve ölümün yasasından özgür kılar.’ Romalılar 8:2.
“In the work of redemption there is no compulsion. No external force is employed. Under the influence of the Spirit of God, man is left free to choose whom he will serve. In the change that takes place when the soul surrenders to Christ, there is the highest sense of freedom. The expulsion of sin is the act of the soul itself. True, we have no power to free ourselves from Satan’s control; but when we desire to be set free from sin, and in our great need cry out for a power out of and above ourselves, the powers of the soul are imbued with the divine energy of the Holy Spirit, and they obey the dictates of the will in fulfilling the will of God.
Kurtuluş işinde zorlama yoktur. Dışsal hiçbir güç kullanılmaz. Tanrı’nın Ruhu’nun etkisi altında, insan kime hizmet edeceğini seçmekte özgür bırakılır. Ruh Mesih’e teslim olduğunda gerçekleşen değişimde, özgürlüğün en yüce biçimi yaşanır. Günahın defedilmesi bizzat ruhun eylemidir. Doğrudur, kendimizi Şeytan’ın hâkimiyetinden kurtaracak gücümüz yoktur; ancak günahtan kurtulmayı istediğimizde ve büyük ihtiyacımız içinde, kendimizden bağımsız ve bizi aşan bir güce yakardığımızda, ruhun güçlerine Kutsal Ruh’un ilahi enerjisi siner ve Tanrı’nın isteğini yerine getirirken iradenin buyruklarına itaat ederler.
“The only condition upon which the freedom of man is possible is that of becoming one with Christ. ‘The truth shall make you free;’ and Christ is the truth. Sin can triumph only by enfeebling the mind, and destroying the liberty of the soul. Subjection to God is restoration to one’s self,—to the true glory and dignity of man. The divine law, to which we are brought into subjection, is ‘the law of liberty.’ James 2:12.” The Desire of Ages, 466.
İnsanın özgürlüğünün mümkün olmasının tek koşulu, Mesih’le bir olmaktır. ‘Gerçek sizi özgür kılacaktır;’ ve Mesih gerçeğin kendisidir. Günah ancak zihni zayıflatıp ruhun özgürlüğünü yok ederek üstün gelebilir. Tanrı’ya boyun eğmek, kişinin kendi özüne—insanın gerçek yüceliğine ve onuruna—dönmesidir. Boyun eğdirildiğimiz ilahi yasa, ‘özgürlük yasası’dır. Yakup 2:12. Çağların Arzusu, 466.
Paul cried out, “O wretched man that I am! who shall deliver me from the body of this death?” Sister White stated “when we desire to be set free from sin, and in our great need cry out for a power out of and above ourselves, the powers of the soul are imbued with the divine energy of the Holy Spirit, and they obey the dictates of the will in fulfilling the will of God.” In engaging in the combination of our humanity with the divinity of Christ, through the exercise of our will, we accomplish the “act” of removing sin from our own “soul.”
Paul haykırdı: "Ne zavallı bir insanım! Bu ölüm bedeninden beni kim kurtaracak?" Sister White şöyle belirtti: "Günahtan özgür kılınmayı istediğimizde ve büyük ihtiyacımızda kendimizin dışındaki ve üzerimizdeki bir güçten yardım dilediğimizde, Kutsal Ruh'un ilahi enerjisi ruhun yetilerine nüfuz eder ve Tanrı'nın isteğini yerine getirirken onlar iradenin buyruklarına itaat eder." İrademizi kullanarak, insanlığımızı Mesih'in tanrısallığıyla birleştirme işine giriştiğimizde, kendi "ruh"umuzdan günahı çıkarma "eylemini" gerçekleştiririz.
But what we “need to understand is the true force of the will.” The will is “the governing power in the nature of man, the power of decision, or of choice. Everything depends on the right action of the will. The power of choice God has given to men; it is theirs to exercise. You cannot change your heart, you cannot of yourself give to God its affections; but you can choose to serve Him. You can give Him your will; He will then work in you to will and to do according to His good pleasure. Thus your whole nature will be brought under the control of the Spirit of Christ; your affections will be centered upon Him, your thoughts will be in harmony with Him.”
Ama "anlamamız gereken, iradenin gerçek gücüdür." İrade, "insanın doğasında yönetici güç, karar verme ya da seçme gücüdür. Her şey iradenin doğru kullanılmasına bağlıdır. Seçme gücünü Tanrı insanlara vermiştir; onu kullanmak onlara aittir. Kalbini değiştiremezsin, kalbinin sevgi ve bağlılığını kendi başına Tanrı’ya sunamazsın; ama O’na hizmet etmeyi seçebilirsin. İradeni O’na verebilirsin; o zaman O, kendi iyi isteğine göre istemen ve yapman için sende etkin olacaktır. Böylece bütün benliğin Mesih’in Ruhu’nun denetimi altına girecek; duyguların O’na odaklanacak, düşüncelerin O’nunla uyum içinde olacaktır."
Paul knew these truths, and He knew that his lower nature needed to be held in subjection by his higher nature, through the exercise of his will. This is why Paul died daily.
Paul bu gerçekleri biliyordu ve kendi iradesini kullanması yoluyla, alt tabiatının, daha yüce tabiatı tarafından boyun eğdirilmesi gerektiğini de biliyordu. İşte bu yüzden Paul her gün ölürdü.
I protest by your rejoicing which I have in Christ Jesus our Lord, I die daily. 1 Corinthians 15:31.
Rabbimiz Mesih İsa’da sizdeki övüncüm üzerine and içerim: Her gün ölüyorum. 1. Korintliler 15:31.
Paul knew he needed to crucify his lower nature daily by exercising his will to keep his lower nature in subjection. He therefore crucified his flesh.
Pavlus, aşağı doğasını boyunduruk altında tutmak için iradesini kullanarak onu her gün çarmıha germesi gerektiğini biliyordu. Bu nedenle benliğini çarmıha gerdi.
And they that are Christ’s have crucified the flesh with the affections and lusts. Galatians 5:24.
Mesih'e ait olanlar benliği tutkuları ve arzularıyla birlikte çarmıha germişlerdir. Galatyalılar 5:24.
Paul knew his sinful flesh would exist in humanity until the Second Coming of Christ, when the faithful, in the twinkling of an eye, would receive a new glorified body. This is why 1798 identifies the foundation of the forty-six years where the Millerite temple was erected, for Christ, as the only foundation, was the lamb slain from the foundation. The northern kingdom was the body, which through sin had taken ascendancy over humanity, and elevated itself to be the counterfeit northern kingdom. In 1844, John was told to “leave out” the courtyard, which means in the Greek, to reject the lower nature, that had taken ascendancy over the higher nature where God had chosen to place His name, and in 1798, the flesh (the lower nature) with “the affections and lusts” was to be crucified.
Pavlus, günahkâr benliğin Mesih’in İkinci Gelişine kadar insanlıkta varlığını sürdüreceğini biliyordu; o vakit imanlılar, bir göz açıp kapayıncaya kadar geçen bir anda, yüceltilmiş yeni bir beden alacaklardı. İşte bu nedenle 1798, Millerci mabedin inşa edildiği kırk altı yılın temelini belirler; çünkü tek temel olan Mesih, kuruluştan beri kurban edilmiş Kuzu idi. Kuzey krallığı beden idi; beden, günah yoluyla insanlık üzerinde egemenlik kazanmış ve kendisini sahte kuzey krallığı mertebesine yükseltmişti. 1844’te Yuhanna’ya avluyu “dışarıda bırakması” söylendi; bu, Yunancada, Tanrı’nın adını koymayı seçtiği daha yüce doğa üzerinde üstünlük kazanmış olan aşağı doğayı reddetmek anlamına gelir; ve 1798’de, “tutkuları ve şehvetleriyle” birlikte benlik (aşağı doğa) çarmıha gerilecekti.
At the foundation, Christ’s flesh died at the crucifixion, as He was cut off from the living. The southern kingdom was then to be one nation, with one king, in covenant with God, and a nation who had God’s sanctuary in their midst. Line upon line, the “seven times,” is now “the head of the corner,” for since September 11, 2001 God is raising up His “northern army” as an ensign. That army is to be one nation, and that nation will reflect His image alone, and it does so at the very time when Satan is raising up his “horn” that is the image of the beast. In Ezekiel chapter thirty-seven the message of the four winds breathes the latter rain message upon those who then stand up as that army. The message of the four winds is the message of the Seventh Trumpet, which is where the mystery of God is finished.
Temelde, Mesih’in bedeni çarmıha gerilişte öldü; çünkü yaşayanlar diyarından koparıldı. Sonra güney krallığı, Tanrı’yla antlaşma içinde, tek bir kralı olan tek bir ulus ve aralarında Tanrı’nın tapınağının bulunduğu bir ulus olacaktı. Satır üstüne satır, "yedi vakit" şimdi "başköşe taşı"dır; çünkü 11 Eylül 2001’den beri Tanrı kendi "kuzey ordusu"nu bir sancak olarak yükseltiyor. O ordu tek bir ulus olacaktır ve o ulus yalnızca O’nun suretini yansıtacaktır; ve bunu, Şeytan’ın canavarın sureti olan "boynuz"unu yükselttiği tam zamanda yapar. Hezekiel otuz yedinci bölümde, dört rüzgârın mesajı, o ordu olarak ayağa kalkanların üzerine geç yağmur mesajını üfler. Dört rüzgârın mesajı, Yedinci Borazan’ın mesajıdır; Tanrı’nın sırrının tamamlandığı yer orasıdır.
The finishing work of the sealing began on October 7, 2023. The sealing time of the one hundred and forty-four thousand is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet, and that trumpet sounds three times during the sealing process. It always marks a strike by Islam against the Glorious Land. The modern spiritual “glorious land” was hit on September 11, 2001, and the ancient literal glorious land was hit on October 7, 2023, the very year the two witnesses who had been slain came back to life. The third strike is at the soon coming Sunday law in the United States.
Mühürlemenin tamamlayıcı işi 7 Ekim 2023’te başladı. Yüz kırk dört binin mühürlenme süresi, Yedinci Borunun çalınması sırasında tamamlanır ve bu boru, mühürleme süreci boyunca üç kez çalar. Bu, her defasında İslam’ın Görkemli Ülke’ye karşı bir darbesini işaret eder. Modern ruhsal "Görkemli Ülke" 11 Eylül 2001’de vuruldu ve kadim, harfî Görkemli Ülke ise, öldürülmüş olan iki tanığın yeniden hayata döndüğü yıl olan 7 Ekim 2023’te vuruldu. Üçüncü darbe, Amerika Birleşik Devletleri’nde yakında çıkacak Pazar Yasası’nda gerçekleşecektir.
From October 7, 2023, the Republican horn and the true Protestant horn of the earth beast are accomplishing their final transitions into a horn that either speaks as a dragon or as a Lamb, at the soon coming Sunday law. The two manifestations of the internal and external antagonists in the great controversy that is played out during the closing events of earth’s history, are both located in the history represented by verse forty in Daniel chapter eleven. The two final developments of the two horns is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet. The Seventh Trumpet is the third of three woe trumpets.
7 Ekim 2023 tarihinden itibaren, yeryüzü canavarının Cumhuriyetçi boynuzu ile gerçek Protestan boynuzu, yakında gelecek Pazar yasasında ya ejderha gibi ya da Kuzu gibi konuşan bir boynuza nihai dönüşümlerini gerçekleştirmektedir. Dünya tarihinin kapanış olayları sırasında yaşanan büyük mücadeledeki içsel ve dışsal karşıt güçlerin iki tezahürü, Daniel kitabının on birinci bölümünün kırkıncı ayetinin temsil ettiği tarih içinde yer almaktadır. İki boynuzun iki nihai gelişimi, Yedinci Boru'nun çalınışı sırasında gerçekleşir. Yedinci Boru, üç 'vay' borusunun üçüncüsüdür.
The three woes, represent a triple application of prophecy, and in doing so they provide a strong witness of the waymark of October 7, 2023. In both the first woe and the second woe, Islam’s warfare was carried out against the armies of Rome, which in the last days is the United States, as witnessed to by the conquering of the Soviet Union that was brought about by a secret alliance between the antichrist (Pope John Paul II), and the false prophet (Ronald Reagan) in 1989.
Üç Vay, peygamberliğin üçlü bir tatbikini temsil eder ve bu suretle 7 Ekim 2023 yol işaretine güçlü bir tanıklık ortaya koyar. Gerek birinci Vay’da gerek ikinci Vay’da, İslam’ın harp faaliyetleri Roma’nın ordularına karşı yürütüldü—ki son günlerde bu, Amerika Birleşik Devletleri’dir; buna, 1989’da Deccal (Papa II. Jean Paul) ile sahte peygamber (Ronald Reagan) arasında yapılan gizli bir ittifakın neticesinde Sovyetler Birliği’nin mağlup edilmesi tanıklık etmektedir.
In the first woe, as set forth in Revelation chapter nine, there is a time prophecy of five months, which is one hundred and fifty years. In the second woe, there is a time prophecy of three hundred and ninety-one years, and fifteen days. Both time prophecies represent the warfare against Rome that Islam brought during the two histories that represent the first and second woes. Those two prophecies possessed two different outcomes of the warfare. In the first one hundred and fifty years Islam was to “hurt” Rome, and in the prophecy of three hundred and ninety-one years, and fifteen days, Islam was to “kill” Rome. Those two prophecies were directly connected. The ending of the one hundred and fifty years that Islam was to hurt Rome identified the beginning of the three hundred and ninety-one years, and fifteen days that Islam was to kill Rome. The first and second woes are divided by the ending of the one hundred and fifty years, and the starting of the three hundred and ninety-one years, and fifteen days.
İlk “vay”da, Vahiy kitabının dokuzuncu bölümünde beyan edildiği üzere, beş aylık bir süreye ilişkin bir peygamberlik sözü vardır; bu, yüz elli yıla tekabül eder. İkinci “vay”da ise, üç yüz doksan bir yıl ve on beş günden oluşan bir süreye ilişkin bir peygamberlik sözü vardır. Bu iki süreye ilişkin peygamberlik sözü, birinci ve ikinci “vay”ı temsil eden iki tarihsel dönem boyunca İslam’ın Roma’ya karşı yürüttüğü savaşı temsil eder. Bu iki peygamberlik, savaşın iki farklı sonucunu bildirir. İlk yüz elli yılda İslam Roma’yı “yaralayacaktı”; üç yüz doksan bir yıl ve on beş gün olarak bildirilen peygamberlikte ise İslam Roma’yı “öldürecekti”. Bu iki peygamberlik doğrudan birbirine bağlıydı. İslam’ın Roma’yı yaralayacağı yüz elli yılın bitişi, İslam’ın Roma’yı öldüreceği üç yüz doksan bir yıl ve on beş günün başlangıcını belirledi. Birinci ve ikinci “vay”, yüz elli yılın sona ermesi ve üç yüz doksan bir yıl ve on beş günün başlamasıyla birbirinden ayrılır.
The United States ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy at the soon-coming Sunday law, and it is then that it is prophetically “killed”. The hour of the “great earthquake”, in Revelation chapter eleven is the soon coming Sunday law, and when that hour arrives, so too does the Seventh Trumpet of Islam. It arrives to mark the end, or the death of the sixth kingdom, which is the army of Rome in the last days. That death was preceded by one hundred and fifty years of Islam hurting the armies of Rome. According to the mainstream media, which attempts to downplay the activities of radical Islam in the modern world, since October 7, 2023. Until the writing of this article on February 12, 2024, Islam has carried out one hundred and sixty-five attacks upon American interests around the globe.
Amerika Birleşik Devletleri, yakında çıkacak Pazar yasasıyla birlikte Kutsal Kitap kehanetindeki altıncı krallık olma vasfını yitirir ve işte o zaman kehaneten “öldürülür”. Vahiy kitabının on birinci bölümünde geçen “büyük depremin” saati, yakında gelecek Pazar yasasıdır; ve o saat geldiğinde, İslam’ın Yedinci Borazanı da gelir. O, son günlerde Roma’nın ordusu olan altıncı krallığın sonunu, yani ölümünü işaretlemek üzere gelir. Bu ölümden önce, İslam yüz elli yıl boyunca Roma’nın ordularını yıpratmıştır. Modern dünyada radikal İslam’ın faaliyetlerini küçümsemeye çalışan anaakım medyaya göre, 7 Ekim 2023’ten, bu makalenin kaleme alındığı 12 Şubat 2024 tarihine kadar, İslam dünya genelinde Amerikan çıkarlarına yönelik yüz altmış beş saldırı gerçekleştirmiştir.
The one hundred and fifty years of Islam hurting the armies of Rome that leads to the killing of the armies of Rome in the first and second woes, is repeated in the history of the third woe, for that is how a triple application of prophecy works. The sounding of the Seventh Trumpet, which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is when the combination of Divinity with humanity occurs, as represented by the joining of the two sticks, has three waymarks, The first is the spiritual glorious land and the last is the spiritual glorious land. The middle waymark is the literal glorious land.
Roma ordularına zarar veren ve birinci ve ikinci ‘vay’larda Roma ordularının öldürülmesine yol açan İslam’ın yüz elli yıllık dönemi, peygamberliğin üçlü uygulanışı böyle işlediği için, üçüncü ‘vay’ın tarihinde tekrarlanır. Yedinci Borazan’ın çalınması, yüz kırk dört binin mühürlenmesi olup, iki değneğin birleştirilmesiyle temsil edilen Tanrısallıkla insanlığın birleşmesinin gerçekleştiği zamandır; bunun üç işaret taşı vardır. Birincisi ruhsal görkemli ülke, sonuncusu da ruhsal görkemli ülkedir. Ortadaki işaret taşı ise harfî görkemli ülkedir.
In 2023, the second blast from the warning Trumpet of the third woe, identified the escalation of the warfare of Islam as it entered into a period where it would “hurt” the earth beast. In that same year, the two witnesses of the Republican horn and the true Protestant horn came back to life and began their mutual transitions into their final symbolic horns. For the Republican horn it was the combination of all the apostate Protestant powers, with all the apostate Republican powers in order to form one horn that is the image of the beast. With the true Protestant horn it was the combination of Divinity with humanity as the horn transitioned from Laodicean to Philadelphian in character, in order to reflect the opposite of the image of the beast. 2023 occurred twenty-two years after 2001, thus representing the symbolic link of Divinity combined with humanity.
2023’te, üçüncü "vay"ın uyarı Borusundan gelen ikinci üfürüm, İslâm’ın savaşının, yeryüzü canavarını "yaralayacağı" bir döneme girişiyle birlikte tırmanışa geçtiğini tespit etti. Aynı yıl, iki tanık olan Cumhuriyetçi boynuz ile hakiki Protestan boynuzu yeniden dirildi ve karşılıklı olarak nihai sembolik boynuzlarına doğru dönüşümlerine başladılar. Cumhuriyetçi boynuz için bu, bütün mürted Protestan güçlerin bütün mürted Cumhuriyetçi güçlerle birleşmesi, böylece canavarın sureti olan tek bir boynuz meydana getirmesiydi. Hakiki Protestan boynuzunda ise, boynuzun karakter bakımından Laodikya’dan Filadelfya’ya geçişi esnasında, İlâhiyet ile beşeriyetin birleşmesiydi; canavarın suretinin zıddını yansıtmak üzere. 2023, 2001’den yirmi iki yıl sonrasına tekabül etti; böylece İlâhiyet ile beşeriyetin birleşmesinin sembolik bağını temsil etti.
All of this history occurs in verse forty of Daniel eleven, which is the verse that was unsealed and produced the increase of knowledge in 1989, that is represented by the Hiddekel River. In the prophetic history of that verse, the final work in the Most Holy Place is also accomplished, which is the light that was unsealed in 1798, and that is represented by the Ulai River. The beginning of verse forty identifies the time of the end in 1798, and the ending of the verse identifies the time of the end in 1989, and both rivers merge together in the history of verse forty, just as the Tigris and Euphrates (the Ulai and Hiddekel) do just before they reach the Persian Gulf.
Bu tarihlerin tümü Daniel kitabının on birinci bölümünün kırkıncı ayetinde gerçekleşir; bu ayet, 1989’da mührü açılan ve bilginin artışını meydana getiren ayettir; bu da Hiddekel Nehri ile temsil edilir. O ayetin peygamberî tarihinde, En Kutsal Yer’deki son çalışma da tamamlanır; bu ise 1798’de mührü açılan ve Ulai Nehri ile temsil edilen ışıktır. Kırkıncı ayetin başlangıcı 1798’deki sonun zamanını, ayetin sonu ise 1989’daki sonun zamanını işaret eder; ve her iki nehir de kırkıncı ayetin tarihinde birleşir, tıpkı Dicle ve Fırat’ın (Ulai ve Hiddekel’in) Basra Körfezi’ne ulaşmadan hemen önce yaptığı gibi.
We will continue this study in the next article.
Bu incelemeyi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.
The Spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified.
Rab Tanrı’nın Ruhu üzerimdedir; çünkü Rab beni alçakgönüllülere müjdeyi duyurmak için meshetti; yüreği kırık olanları sarmak, tutsaklara özgürlüğü ve bağlı olanlara zindanın açılmasını ilan etmek üzere beni gönderdi; Rab’bin kabul ettiği yılı ve Tanrımızın öç alma gününü ilan etmek, yas tutanların hepsini teselli etmek için; Siyon’da yas tutanlara kül yerine güzellik, yas yerine sevinç yağı, kederli ruh yerine övgü giysisi vermek; öyle ki, onlar doğruluğun ağaçları, Rab’bin dikimi diye adlandırılsınlar, O’nun yüceltilmesi için.
And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. For your shame ye shall have double; and for confusion they shall rejoice in their portion: therefore in their land they shall possess the double: everlasting joy shall be unto them.
Eski harabeleri bina edecekler, evvelki viraneleri ayağa kaldıracaklar, nice nesillerin viraneliği olmuş harap şehirleri onaracaklar. Yabancılar sürülerinizi güdecek, ecnebînin oğulları sizin saban sürenleriniz ve bağcılarınız olacak. Fakat size Rab’bin Kâhinleri denilecek; insanlar sizi Tanrımızın Hizmetkârları diye çağıracak; ulusların servetini yiyecek, onların görkemiyle övüneceksiniz. Utancınız yerine iki kat alacaksınız; yüzkaranız karşılığında paylarında sevinecekler; bu sebeple kendi topraklarında iki katına sahip olacaklar; ebedî sevinç onların olacaktır.
For I the Lord love judgment, I hate robbery for burnt offering; and I will direct their work in truth, and I will make an everlasting covenant with them. And their seed shall be known among the Gentiles, and their offspring among the people: all that see them shall acknowledge them, that they are the seed which the Lord hath blessed. I will greatly rejoice in the Lord, my soul shall be joyful in my God; for he hath clothed me with the garments of salvation, he hath covered me with the robe of righteousness, as a bridegroom decketh himself with ornaments, and as a bride adorneth herself with her jewels. For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations. Isaiah 61:1–11.
Çünkü ben, Rab, adaleti severim, yakmalık sunu uğruna yapılan soygundan nefret ederim; onların işlerini hakikat içinde yöneteceğim ve onlarla ebedî bir antlaşma yapacağım. Soyları uluslar arasında, zürriyetleri halklar arasında tanınacaktır; onları görenlerin tümü, Rab’bin kutsadığı soy olduklarını itiraf edecektir. Rab’de büyük sevinç duyacağım, canım Tanrımda sevinç bulacaktır; çünkü beni kurtuluş giysileriyle giydirdi, beni doğruluk kaftanıyla örttü; nasıl güvey süslerini takınır ve gelin mücevherleriyle kendini bezerse. Çünkü nasıl yer filizini bitirir ve bahçe içine ekilenleri filizlendirirse, Rab Tanrı da doğruluğu ve övgüyü bütün ulusların önünde filizlendirecektir. Yeşaya 61:1-11.