In chapter ten Daniel is touched three times, and those three touches correspond to the three times Daniel personally experiences the “mareh,” vision. The first and last appearances were of Gabriel, the messenger of the Revelation of Jesus Christ. Gabriel is the one who takes the message from Christ, that was given Him by the Father, and delivers it to the prophet, who is to send it to the churches.

Onuncu bölümde Daniel’e üç kez dokunulur ve bu üç dokunuş, Daniel’in “mareh”, yani görüme bizzat üç kez maruz kalmasına tekabül eder. İlk ve son görünüşler, İsa Mesih’in Vahyinin habercisi olan Cebrail’inkilerdi. Cebrail, Baba tarafından Kendisine verilmiş olan mesajı Mesih’ten alıp, onu kiliselere gönderecek olan peygambere ileten kişidir.

But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Daniel 10:21.

Ama sana gerçeğin kitabında kaydedilmiş olanı bildireceğim; bu konularda benim yanımda duran hiç kimse yoktur, yalnızca önderiniz Mikail. Daniel 10:21.

Gabriel knows he is a created being, and this is why he straightly informed John not to worship him in the book of Revelation.

Cebrail, yaratılmış bir varlık olduğunu biliyor ve bu yüzden Vahiy Kitabı'nda Yuhanna'ya kendisine tapmamasını açıkça söyledi.

And I fell at his feet to worship him. And he said unto me, See thou do it not: I am thy fellowservant, and of thy brethren that have the testimony of Jesus: worship God: for the testimony of Jesus is the spirit of prophecy. Revelation 19:10.

Onun ayaklarına kapanıp ona tapınmak istedim. Fakat o bana dedi ki, Sakın bunu yapma; ben seninle ve İsa’nın tanıklığına sahip olan kardeşlerinle birlikte bir kulum. Tanrı’ya tapın; çünkü İsa’nın tanıklığı peygamberlik ruhudur. Vahiy 19:10.

The student of prophecy is therefore to understand that the reason Gabriel identifies that there is none above him in connection with what “is noted in the scripture of truth,” has a specific prophetic purpose. When he identifies the fact that only Christ understands the scriptures better than himself, he identifies Christ as “Michael your prince.” But Michael is not only a prince, he is the archangel.

Bu nedenle peygamberlik öğrencisi, Cebrail’in “gerçeğin kitabında yazılı olan”la bağlantılı olarak kendisinden üstün kimse bulunmadığını belirtmesinin nedeninin belirli bir peygamberlik amacı olduğunu anlamalıdır. Yalnızca Mesih’in Kutsal Yazıları kendisinden daha iyi anladığı gerçeğini belirttiğinde, Mesih’i “prensiniz Mikael” olarak tanımlar. Ama Mikael yalnızca bir prens değildir, başmelektir.

Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 7.

Yine de başmelek Mikail, İblis’le çekişip Musa’nın bedeni konusunda tartıştığında, ona karşı sövgü dolu bir suçlamada bulunmaya cüret etmedi; ama “Rab seni azarlasın” dedi. Yahuda 7.

All three touches are therefore angelic touches, and the three times Daniel experiences the “mareh,” vision it is angelic. The third time Daniel is touched it is to be strengthened, for previously, at the second touch he lost his strength.

Dolayısıyla üç dokunuşun üçü de melekî dokunuştur ve Daniel’in “mareh” görümünü yaşadığı üç seferin her biri melekîdir. Daniel’e üçüncü kez dokunulması, güçlendirilmesi içindir; çünkü daha önce, ikinci dokunuşta gücünü yitirmişti.

Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. Daniel 10:18–20.

Sonra yine insan görünümünde biri geldi ve bana dokundu; beni kuvvetlendirdi ve dedi ki: “Ey çok sevilen adam, korkma; esenlik seninle olsun; güçlü ol, evet, güçlü ol.” Benimle konuştuktan sonra kuvvet buldum ve dedim ki: “Efendim konuşsun; çünkü beni kuvvetlendirdin.” Sonra dedi ki: “Sana niçin geldiğimi biliyor musun? Şimdi Pers prensiyle savaşmak üzere geri döneceğim; ben gittikten sonra ise işte, Yunanistan’ın prensi gelecek.” Daniel 10:18-20.

Gabriel reminds Daniel that he had “come to make” Daniel “understand what shall befall thy people in the latter days,” when he asked Daniel if he “knowest thou wherefore I come unto thee?” In agreement with what he had taught Daniel of the latter days, Gabriel then states that he would then “return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come.” He then begins the prophetic narrative of chapter eleven, that describes what befalls the one hundred and forty-four thousand in the latter days. That prophetic narrative is placed in the context of the battle with “the prince of Persia” and “the prince of Grecia”.

Cebrâil, Daniel’e, ona “sana niçin geldiğimi biliyor musun?” diye sorduğunda, “son günlerde halkının başına gelecek olanları” Daniel’e “anlatmaya” geldiğini hatırlatır. Son günlere dair Daniel’e öğretmiş olduğu şeylerle uyum içinde, Cebrâil ardından, “Pers kralıyla savaşmaya döneceğim; ve ben çıktığım zaman, işte, Yunan kralı gelecek” der. Sonra, son günlerde yüz kırk dört binin başına gelenleri tasvir eden on birinci bölümün peygamberlik anlatısına başlar. Bu peygamberlik anlatısı, “Pers kralı” ve “Yunan kralı” ile olan savaş bağlamı içine yerleştirilmiştir.

The actual history between Cyrus the Great and Alexander the Great was over two hundred years. But in the great earthquake of Revelation chapter eleven, the final movements are rapid ones, and as soon as the sixth kingdom is conquered by the counterfeit king of the north, the seventh kingdom, the ten kings, represented by Greece, immediately agree to give their kingdom unto the beast.

Büyük Kiros ile Büyük İskender arasında gerçekte iki yüz yıldan fazla zaman vardı. Ancak Vahiy kitabının on birinci bölümündeki büyük depremde, son hareketler hızla gerçekleşir ve kuzeyin sahte kralı altıncı krallığı fetheder etmez, Yunanistan tarafından temsil edilen on kraldan oluşan yedinci krallık krallıklarını canavara vermeyi hemen kabul eder.

At one level the “mareh” vision is employed seven times in Daniel chapter ten. We have considered four of those seven times, and identified that the first reference is Daniel identifying that before the third year of Cyrus Daniel understood the vision. In the next three references the three touches at each vision identify the experience of Daniel as he awakens from the mourning of the twenty-one days. His awakening of revival is structured upon the three-step process of the everlasting gospel, and the three steps are represented by angel’s, though step number two is Michael the archangel, who is He who raised Moses out of death, and translated him into heaven.

Bir düzeyde “mareh” görümü, Daniel’in onuncu bölümünde yedi kez kullanılmaktadır. Bu yedi kullanımdan dördünü ele aldık ve ilk değinimin, Koreş’in üçüncü yılından önce Daniel’in görümü anladığını Daniel’in belirttiği yer olduğunu tespit ettik. Sonraki üç değinimde, her bir görüme eşlik eden üç dokunuş, Daniel’in yirmi bir günlük yasın ardından uyanırken yaşadığı tecrübeyi tanımlamaktadır. Onun diriliş niteliğindeki uyanışı, ebedî müjdenin üç aşamalı süreci üzerine yapılandırılmıştır ve bu üç aşama meleklerle temsil edilir; ancak ikinci aşama, Musa’yı ölümden kaldırıp göğe nakleden Kişi olan başmelek Mikail’dir.

The other three times the word “vision” is located in chapter ten, is not the “mareh,” it is the “marah.” “Marah” is the feminine of “mareh.” It means a vision, and causatively a “mirror” or “looking-glass”. The key to its definition is that it is “causative.” It is the vision of “the appearance”, but it is different in its gender, thus identifying a different prophetic message. As its definition the “mirror” implies that those who see the vision, see some type of reflection. This is the element of the word that is “causative.” The definition of a causative word in the context of “marah,” is profound.

“Görüm” sözcüğünün onuncu bölümde geçtiği diğer üç yerde kullanılan kelime “mareh” değil, “marah”tır. “Marah”, “mareh”in dişil biçimidir. Bir görüm anlamına gelir; nedensel anlamda ise bir “ayna” ya da “bakma camı” demektir. Tanımının anahtarı, onun “nedensel” olmasıdır. Bu, “görünüş”ün görümüdür; ancak cinsiyeti bakımından farklıdır ve böylece farklı bir peygamberlik mesajını tanımlar. Tanımında yer alan “ayna” ifadesinin ima ettiği üzere, görümü görenler bir tür yansımayı görürler. Sözcüğün “nedensel” olan unsuru budur. “Marah” bağlamında nedensel bir sözcüğün tanımı derindir.

The term “causative” relates to the concept of causation or the action of causing something to happen. In linguistics, specifically in verb morphology, the causative form is a grammatical construction that indicates that the subject of a verb is causing another person or thing to perform the action described by the verb. For example, in English, the verb “to read” becomes causative when we say “to make someone read.” Here, the subject is causing another person to perform the action of reading.

"Causative" terimi, nedensellik kavramıyla ya da bir şeyin gerçekleşmesine neden olma eylemiyle ilişkilidir. Dilbilimde, özellikle fiil biçimbiliminde, ettirgen çatı, bir fiilin öznesinin fiilin betimlediği eylemi başka bir kişi ya da şeye yaptırdığını belirten bir dilbilgisel yapıdır. Örneğin, İngilizcede, "to read" fiili, "to make someone read" dediğimizde ettirgen hale gelir. Burada özne, okuma eylemini başka bir kişiye yaptırmaktadır.

The causative form indicates that the subject is responsible for bringing about the action described by the verb. “Causative” refers to the manner in which an action or event is caused to occur. The three times Daniel uses the Hebrew word “marah,” the vision that is looked upon causes the beholder to be changed into the image he is beholding.

Ettirgen biçim, öznenin fiilin ifade ettiği eylemi meydana getirmekten sorumlu olduğunu gösterir. "Ettirgen", bir eylem ya da olayın gerçekleşmesine nasıl neden olunduğunu ifade eder. Daniel’in İbranice "marah" sözcüğünü kullandığı üç durumda, seyredilen görüm, seyredeni seyrettiği surete dönüştürür.

And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance (mareh) of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision (marah): for the men that were with me saw not the vision (marah); but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision (marah), and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. Daniel 10:4–9.

Birinci ayın yirmi dördüncü günü, Hiddekel denilen büyük nehrin kıyısındayken, gözlerimi kaldırıp baktım; işte, keten giysiler giymiş bir adam vardı; beline Ufaz’ın saf altını kuşanmıştı. Bedeni de beril gibiydi, yüzü şimşeğin görünümü (mareh) gibiydi, gözleri ateşten kandiller gibiydi; kolları ve ayakları görünüşte cilalı tunç gibiydi ve sözlerinin sesi büyük bir kalabalığın sesi gibiydi. Ben, Daniel, yalnız ben görüyü (marah) gördüm; çünkü benimle olan adamlar görüyü (marah) görmediler; ama üzerlerine büyük bir titreme çöktü, öyle ki saklanmak için kaçtılar. Böylece yalnız kaldım ve bu büyük görüyü (marah) gördüm; bende hiç güç kalmadı, çünkü görkemim içimde çürümeye dönüştü ve bütün gücümü yitirdim. Yine de sözlerinin sesini duydum; ve sözlerinin sesini işittiğimde, yüzüm yere dönük olarak yüzüstü derin bir uykuya daldım. Daniel 10:4-9.

At the end of the twenty-one days of mourning, which in the last days align with the three and a half days the two witnesses are dead in the street, Daniel was suddenly caused to see the appearance of Christ, and His appearance is “as the appearance (mareh) of lightning.” That event, at the end of the three and a half days of Revelation chapter eleven, produces a separation, for “the men that were with” Daniel were caused to “[see] not the vision (marah); but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore” Daniel “was left alone,” but “the men that were with me [were caused to see] not the vision (marah); but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves”.

Yas tutulan yirmi bir günün sonunda—ki bu son günler, iki tanığın sokakta ölü kaldığı üç buçuk günle örtüşür—Daniel’e aniden Mesih’in görünüşü gösterildi; O’nun görünüşü de “şimşeğin görünüşü (mareh) gibiydi.” Bu olay, Vahiy’in on birinci bölümündeki üç buçuk günün sonunda bir ayrılığa yol açar; çünkü Daniel’le birlikte olan adamlar “görümü (marah) görmediler; fakat üzerlerine büyük bir titreme düştü, öyle ki saklanmak için kaçtılar. Bu yüzden” Daniel “yapayalnız kaldı,” ama “benimle birlikte olan adamlar görümü (marah) görmediler; fakat üzerlerine büyük bir titreme düştü, öyle ki saklanmak için kaçtılar.”

The vision that Daniel saw while he was alone was the feminine, causative vision that transformed Daniel into the image of the vision. The transformation was accomplished by Daniel’s human strength being removed, and his comeliness being turned into corruption.

Daniel'in yalnızken gördüğü görüm, Daniel'i görümün suretine dönüştüren dişil, sebep olan bir görümdü. Bu dönüşüm, Daniel'in insani gücünün ondan alınması ve güzelliğinin çürümeye dönmesiyle gerçekleşti.

“The very flesh in which the soul tabernacles and through which it works is the Lord’s. We have no right to neglect any part of the living machinery. Every portion of the living organism is the Lord’s. The knowledge of our own physical organism should teach us that every member is to do God’s service, as an instrument of righteousness.

Ruhun mesken tuttuğu ve aracılığıyla iş gördüğü bizzat beden Rab'be aittir. Yaşayan mekanizmanın herhangi bir parçasını ihmal etmeye hakkımız yoktur. Canlı organizmanın her bölümü Rab'be aittir. Kendi fiziksel organizmamız hakkındaki bilgi, her bir uzvun doğruluğun bir aracı olarak Tanrı'ya hizmet etmesi gerektiğini bize öğretmelidir.

“None but God can subdue the pride of man’s heart. We cannot save ourselves. We cannot regenerate ourselves. In the heavenly courts there will be no song sung, To me that loved myself, and washed myself, redeemed myself, unto me be glory and honor, blessing and praise. But this is the keynote of the song that is sung by many here in this world. They do not know what it means to be meek and lowly in heart; and they do not mean to know this, if they can avoid it. The whole gospel is comprised in learning of Christ, His meekness and lowliness.

İnsanın kalbindeki kibiri Tanrı’dan başka hiç kimse yenemez. Kendimizi kurtaramayız. Kendi kendimize yeniden doğamayız. Göksel saraylarda şöyle bir ilahi söylenmeyecek: Kendimi seven ben, kendimi yıkayan ben, kendimi kurtaran ben; yücelik ve onur, bereket ve övgü bana olsun. Oysa bu, bu dünyada birçok kişinin söylediği şarkının ana temasıdır. Uysal ve yürekten alçakgönüllü olmanın ne demek olduğunu bilmiyorlar; ve bundan kaçınabiliyorlarsa, bunu bilmeye de niyetleri yok. Müjdenin bütünü, Mesih’ten, O’nun uysallığını ve alçakgönüllülüğünü öğrenmekten ibarettir.

“What is justification by faith? It is the work of God in laying the glory of man in the dust, and doing for man that which it is not in his power to do for himself.” Testimonies to Ministers, 456.

"İmanla aklanma nedir? Bu, Tanrı’nın insanın görkemini toprağa sermesi ve onun kendi başına yapamayacağı şeyi onun için yapmasıdır." Testimonies to Ministers, 456.

The experience of justification by faith is the work of God in laying the glory of man in the dust. The vision the men that were with Daniel were caused to flee from was the “causative” feminine vision of Christ’s appearance, and immediately after Daniel’s self-righteousness was laid in the dust, the three angelic touches were applied that ultimately empowered Daniel to carry the message.

İmanla aklanma deneyimi, insanın görkemini toza sermede Tanrı’nın işidir. Daniel’le birlikte olan adamların kaçmak zorunda kaldığı görüm, Mesih’in görünüşünün "ettirgen" dişil görümüydü ve Daniel’in kendi doğruluğu toza serildikten hemen sonra, mesajı iletmesi için Daniel’i nihayetinde güçlendiren üç melekî dokunuş verildi.

In 1888, the mighty angel descended with the message of justification by faith, as presented by Elders Jones and Waggoner. That very same angel again descended on September 11, 2001, with the very same message of justification by faith. That marked the beginning of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. At the ending of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the message at the beginning is repeated, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

1888 yılında, İhtiyarlar Jones ve Waggoner tarafından sunulduğu şekliyle imanla aklanma mesajıyla güçlü melek indi. Aynı melek, 11 Eylül 2001’de yine aynı imanla aklanma mesajıyla indi. Bu, yüz kırk dört binin mühürlenmesinin başlangıcını işaret etti. Yüz kırk dört binin mühürlenmesinin sonunda, başlangıçtaki mesaj tekrarlanır; çünkü İsa her zaman bir şeyin sonunu o şeyin başlangıcıyla gösterir.

On August 11, 1840 that very same angel descended and began the three-steps that were accomplished from 1840 to 1844. Those three steps began with the empowerment of the first angel on August 11, 1840, the arrival of the second angel on April 19, 1844, and the arrival of the third angel on October 22, 1844. That history prefigured the descent of the first of three angels on September 11, 2001, which was followed by the second angel at the disappointment of July 18, 2020, and that concludes with the arrival of the third angel at the soon coming Sunday law.

11 Ağustos 1840'ta aynı melek indi ve 1840'tan 1844'e kadar tamamlanan üç adımı başlattı. Bu üç adım şunlardı: 11 Ağustos 1840'ta birinci meleğin güçlendirilmesi, 19 Nisan 1844'te ikinci meleğin gelişi ve 22 Ekim 1844'te üçüncü meleğin gelişi. Bu tarihçe, 11 Eylül 2001'de üç melekten ilkinin inişini önceden haber verdi; bunu 18 Temmuz 2020'deki hayal kırıklığında ikinci meleğin gelişi izledi ve yakında çıkarılacak Pazar yasası sırasında üçüncü meleğin gelişiyle sonuçlanır.

At the end of that history, when Michael descends to resurrect Moses and Elijah after the three and a half days of death in the streets, as represented in Revelation chapter eleven, and as also represented by Daniel’s twenty-one days of mourning, Christ again descends. He first presents the vision of His glory, the vision which lays the glory of man in the dust, and produces a separation. Once Daniel is in the dust, and after Daniel has become changed by beholding the “causative” feminine vision, he is touched by Gabriel the first time, and placed upon his trembling feet.

O tarihsel sürecin sonunda, Vahiy’in on birinci bölümünde ve Daniel’in yirmi bir günlük yas tutuşunda temsil edildiği gibi, Mikail sokaklardaki üç buçuk günlük ölümün ardından Musa ve İlyas’ı diriltmek için indiğinde, Mesih yine iner. Önce yüceliğinin görümünü sunar; bu görüm insanın görkemini toprağa serer ve bir ayrışma doğurur. Daniel yere kapanınca ve “nedensel” dişil görümü seyrederek değişime uğradıktan sonra, Cebrail ona ilk kez dokunur ve onu titreyen ayakları üzerinde doğrultur.

Then Michael the archangel descends to “resurrect Moses” and touches Daniel the second time, leaving him powerless for being overwhelmed with the reality that he was actually speaking to his Lord. Then Gabriel comes and touches him the third time, and strengthens him for the work of being the ensign in the soon-coming Sunday law. The three touches are symbols of the three angels of Revelation fourteen, though they occur in a single day.

Sonra başmelek Mikail "Musa'yı diriltmek" için iner ve Daniel'e ikinci kez dokunur; gerçekte Rab ile konuşmakta olduğu gerçeğinin ağırlığı altında onu güçsüz bırakır. Ardından Cebrail gelir ve ona üçüncü kez dokunur; yakında çıkacak Pazar yasası bağlamında bayraktarlık görevi için onu güçlendirir. Bu üç dokunuş, her ne kadar tek bir günde gerçekleşseler de, Vahiy 14'teki üç meleğin sembolleridir.

The experience of the first angel includes the appearance of Christ as lightning, the “causative” vision that separates, and the first touch that raises Daniel out of the dust of his human glory. The first angel possesses all three steps included in the first, for it represents the first message. It is not an accident that the first touch is recorded in verses NINE to ELEVEN.

Birinci meleğin deneyimi, Mesih’in şimşek gibi görünmesi, ayıran “nedensel” görüm ve Daniel’i insanî görkeminin tozundan kaldıran ilk dokunuşu içerir. Birinci melek, ilkinde yer alan üç adımın tümüne sahiptir; çünkü ilk mesajı temsil eder. İlk dokunuşun 9’dan 11’e kadar olan ayetlerde kaydedilmiş olması tesadüf değildir.

Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Daniel 10:9–11.

Yine de sözlerinin sesini işittim; ve sözlerinin sesini işittiğimde, yüzüstü derin bir uykuya daldım; yüzüm de yere dönüktü. Ve işte, bir el bana dokundu ve beni dizlerimin ve ellerimin avuçları üzerine kaldırdı. Bana dedi ki: Ey Daniel, çok sevilen adam, sana söylediğim sözleri anla ve ayağa kalk; çünkü şimdi sana gönderildim. Bu sözü bana söyleyince, titreyerek ayağa kalktım. Daniel 10:9-11.

The experience of the second touch, which was administered by Christ Himself, changes Daniel from being unable to speak, to being able to speak with his Lord. In the second touch, Daniel has no breath, so he is here represented at the point of Ezekiel’s first message in chapter thirty-seven.

Mesih'in bizzat gerçekleştirdiği ikinci dokunuş tecrübesi, Daniel'i konuşamaz durumdan, Rab'biyle konuşabilir bir duruma getirir. İkinci dokunuşta Daniel'in nefesi yoktur; bu yüzden burada Hezekiel'in otuz yedinci bölümdeki ilk mesaja tekabül eden bir noktada temsil edilir.

And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Daniel 10:15–17.

Bana bu sözleri söylediğinde yüzümü yere çevirdim ve dilim tutuldu. Ve işte, insan suretinde biri dudaklarıma dokundu; o zaman ağzımı açtım, konuştum ve karşımda duran kişiye şöyle dedim: Ey efendim, bu görüm yüzünden kederler üzerime çöktü ve bende hiç güç kalmadı. Çünkü bu efendimin kulu olan ben, bu efendimle nasıl konuşabilirim? Bana gelince, hemen bende hiçbir güç kalmadı; içimde nefes de kalmadı. Daniel 10:15-17.

In the second message of Ezekiel, a message from the four winds is to be breathed upon the bones, that they might live and stand up as a mighty army. The empowerment of that army is represented by the third touch.

Hezekiel’in ikinci mesajında, kemiklerin üzerine dört rüzgârdan gelen bir mesaj üflensin ki, yaşasınlar ve kudretli bir ordu olarak ayağa kalksınlar. O ordunun güçlendirilmesi üçüncü dokunuşla temsil edilir.

Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. Daniel 10:18–11:2.

Sonra yine insan görünümünde biri geldi ve bana dokundu, beni güçlendirdi. Ve dedi: Ey çok sevilen adam, korkma; sana esenlik olsun, güçlü ol, evet, güçlü ol. O bana konuşunca güçlendim ve dedim: Efendim konuşsun; çünkü beni sen güçlendirdin. O zaman dedi: Sana niçin geldiğimi biliyor musun? Şimdi de Pers prensiyle savaşmak için geri döneceğim; ve ben gidince, işte, Yunanistan prensi gelecek. Ama sana gerçeğin yazısında kaydedilmiş olanı göstereceğim; bu konularda benimle birlikte duran hiç kimse yok, yalnız sizin prensiniz Mikail. Ben de, Medli Darius’un birinci yılında, ben, onu desteklemek ve güçlendirmek için yanında durdum. Ve şimdi sana gerçeği göstereceğim. İşte, Pers’te daha üç kral ayağa kalkacak; dördüncüsü ise hepsinden çok daha zengin olacak; ve servetinden gelen gücüyle hepsini Yunanistan krallığına karşı kışkırtacak. Daniel 10:18-11:2.

The message that brings the two witnesses to life in Ezekiel chapter thirty-seven is the message of Islam of the third woe, but line upon line, the message that Gabriel identifies in the illustration of Michael raising Moses up and taking him up into heaven as an ensign, is the message of the final president of the United States. It is the message of the sixth president (the Republican horn) who was slain in 2020, as had been the true Protestant horn. In Daniel’s narrative the resurrection from the days of mourning for the true Protestant horn, led into the identification of the resurrection of the Republican horn.

Hezekiel’in otuz yedinci bölümünde iki tanığa hayat veren mesaj, üçüncü vay’ın İslâm mesajıdır; fakat satır üzerine satır, Cebrâil’in, Mikail’in Musa’yı ayağa kaldırıp bir sancak olarak göğe almasını tasvir eden örnekte tanımladığı mesaj, Amerika Birleşik Devletleri’nin son başkanının mesajıdır. Bu, 2020’de öldürülen altıncı başkanın (Cumhuriyetçi boynuzun) mesajıdır; tıpkı gerçek Protestan boynuzun da öldürülmüş olması gibi. Daniel’in anlatısında, gerçek Protestan boynuz için tutulan yas günlerinden gelen diriliş, Cumhuriyetçi boynuzun dirilişinin teşhisine götürdü.

Seven times in Daniel chapter ten, the word “vision” or “appearance” is employed. Those seven references are identified by the same Hebrew word, with the exception that three of those times the word is in the feminine tense and the other four it is in the masculine tense. Seven being the number of perfection, and the three-four combination that equals seven is a primary characteristic of the book of Revelation where the last three of the seven churches, and the last three of the seven seals, and the last three of the seven trumpets are specifically distinguished from the first four.

Daniel’in onuncu bölümünde “görüm” ya da “görünüş” sözcüğü yedi kez kullanılır. Bu yedi atfın hepsi aynı İbranice sözcükle belirtilmiştir; ancak bunların üçünde sözcük dişil biçimdedir, öteki dördünde ise eril biçimdedir. Yedi, yetkinliğin sayısı olduğundan ve yediye eşit olan üç-dört birleşimi, Vahiy kitabının başlıca bir özelliği olduğundan, orada yedi kilisenin son üçü, yedi mührün son üçü ve yedi borazanın son üçü, ilk dördünden özellikle ayırt edilir.

The books of Daniel and Revelation are the same book, and in this sense Daniel and John are the same last day symbol. The vision of Christ in chapter ten, is the vision of Christ in Revelation chapter one.

Daniel ve Vahiy kitapları aynı kitaptır ve bu anlamda Daniel ve Yuhanna aynı son gün sembolüdür. Onuncu bölümdeki Mesih görümü, Vahiy’in birinci bölümündeki Mesih görümüdür.

In Revelation chapter one, John hears a voice behind him and turns to see the one who is speaking.

Vahiy'in birinci bölümünde, Yuhanna arkasında bir ses duyar ve konuşanı görmek için döner.

I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:10, 11.

Rab’bin gününde Ruh’taydım ve arkamda boru sesi gibi güçlü bir ses duydum. Şöyle diyordu: “Ben Alfa ve Omega’yım, ilk ve sonum; gördüğünü bir kitaba yaz ve onu Asya’daki yedi kiliseye gönder: Efes’e, Smirna’ya, Bergama’ya, Tiyatira’ya, Sardis’e, Filadelfya’ya ve Laodikiya’ya.” Vahiy 1:10, 11.

Whether it is the three touches in Daniel chapter ten, or the same vision in chapter one of Revelation, or the two messages of Ezekiel in chapter thirty-seven, or Isaiah being touched with a live coal from off the altar, the experience is identifying the empowering of the final warning message, and that message begins at the resurrection of the two witnesses in July of 2023. Daniel, John, Ezekiel and Isaiah all represent a messenger that hears the “voice” from the “old paths” behind him, which asks, “whom shall I send?” When that messenger responds, “here am I, send me,” he is strengthened and raises his voice, as one who is crying in the wilderness. “He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches.”

İster Daniel’in onuncu bölümündeki üç dokunuş, ister Vahiy’in birinci bölümündeki aynı görü, ister Hezekiel’in otuz yedinci bölümündeki iki mesaj, ister Yeşaya’nın sunaktan alınmış canlı bir korla dokundurulması olsun, bu tecrübe son uyarı mesajının güçle donatılışını tanımlamaktadır ve o mesaj 2023 yılının Temmuz ayında iki şahidin dirilişiyle başlar. Daniel, Yuhanna, Hezekiel ve Yeşaya’nın hepsi, arkasındaki “eski yollar”dan gelen “sesi” işiten ve “kimi göndereyim?” diye soran bir habercinin temsilcisidir. O haberci, “İşte ben, beni gönder,” diye karşılık verdiğinde, güçlendirilir ve çölde haykıran biri olarak sesini yükseltir. “Kulağı olan, Ruh’un kiliselere ne dediğini işitsin.”

We will continue this study in our next article.

Bu çalışmaya bir sonraki makalemizde devam edeceğiz.

“Upon the occasion just described, the angel Gabriel imparted to Daniel all the instruction which he was then able to receive. A few years afterward, however, the prophet desired to learn more of subjects not yet fully explained, and again set himself to seek light and wisdom from God. ‘In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all…. Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz. His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude’ (Daniel 10:2–6).

Az önce anlatılan olayda melek Cebrail, Daniel’e o sırada alabileceği bütün öğretiyi iletti. Ancak birkaç yıl sonra peygamber, henüz tam olarak açıklanmamış konularda daha fazlasını öğrenmek istedi ve yine Tanrı’dan ışık ve bilgelik aramaya koyuldu. ‘O günlerde ben, Daniel, üç tam hafta yas tuttum. Lezzetli yiyecek yemedim, ağzıma ne et ne de şarap girdi, kendime hiç yağ sürmedim.... Sonra gözlerimi kaldırıp baktım ve işte keten giysiler giymiş bir adam; beline Ufaz’ın saf altınından bir kuşak bağlamıştı. Bedeni de beril gibiydi, yüzü şimşeğin görünüşü gibiydi, gözleri ateşten kandiller gibiydi; kolları ve ayakları parlatılmış tunç rengine benzerdi ve sözlerinin sesi bir kalabalığın sesi gibiydi’ (Daniel 10:2-6).

“This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. Our Lord comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days.

Bu betimleme, Mesih’in Patmos Adası’nda ona vahyedildiğinde Yuhanna’nın verdiği betimlemeye benzer. Bizzat Tanrı’nın Oğlu Daniel’e göründü. Rabbimiz, son günlerde nelerin gerçekleşeceğini Daniel’e öğretmek için bir başka melekle gelir.

“The great truths revealed by the world’s Redeemer are for those who search for truth as for hid treasures. Daniel was an aged man. His life had been passed amid the fascinations of a heathen court, his mind cumbered with the affairs of a great empire. Yet he turns aside from all these to afflict his soul before God, and seek a knowledge of the purposes of the Most High. And in response to his supplications, light from the heavenly courts was communicated for those who should live in the latter days. With what earnestness, then, should we seek God, that He may open our understanding to comprehend the truths brought to us from heaven.

Dünyanın Kurtarıcısı tarafından açığa çıkarılan büyük gerçekler, gerçeği gizli hazineler gibi arayanlar içindir. Daniel yaşlı bir adamdı. Hayatı, putperest bir sarayın cazibeleri arasında geçmişti; zihni büyük bir imparatorluğun işleriyle meşguldü. Yine de bütün bunları bir yana bırakıp Tanrı'nın önünde canını alçaltır ve Yüceler Yücesi'nin tasarılarını bilmeye çalışırdı. Yakarılarına karşılık olarak, göksel saraylardan son günlerde yaşayacak olanlar için ışık iletildi. Öyleyse, gökten bize getirilen gerçekleri kavrayabilelim diye anlayışımızı açması için Tanrı'yı ne denli içtenlikle aramalıyız.

“‘I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves…. And there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength’ (verses 7, 8). All who are truly sanctified will have a similar experience. The clearer their views of the greatness, glory, and perfection of Christ, the more vividly will they see their own weakness and imperfection. They will have no disposition to claim a sinless character; that which has appeared right and comely in themselves will, in contrast with Christ’s purity and glory, appear only as unworthy and corruptible. It is when men are separated from God, when they have very indistinct views of Christ, that they say, ‘I am sinless; I am sanctified.’

"Ben, Daniel, görümü yalnız ben gördüm; benimle birlikte olan adamlar görümü görmediler; ama üzerlerine öyle büyük bir titreme çöktü ki, saklanmak için kaçtılar.... Bende hiç güç kalmadı; çünkü güzelliğim içimde bozulmaya uğradı ve gücümü yitirdim" (7 ve 8. ayetler). Gerçekten kutsallaştırılan herkes benzer bir deneyim yaşayacaktır. Mesih’in büyüklüğünü, yüceliğini ve kusursuzluğunu ne kadar daha açık görürlerse, kendi güçsüzlüklerini ve kusurlarını o kadar canlı biçimde göreceklerdir. Günahsız bir karakter iddia etme eğilimleri olmayacaktır; kendilerinde doğru ve güzel görünen şey, Mesih’in saflığı ve yüceliğiyle karşılaştırıldığında, yalnızca değersiz ve bozulmaya mahkûm görünecektir. İnsanlar Tanrı’dan ayrıldıklarında, Mesih’e ilişkin görüşleri çok belirsiz olduğunda, “Günahsızım; kutsallaştırıldım” derler.

“Gabriel now appeared to the prophet, and thus addressed him: ‘Oh Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words’ (verses 11, 12).

Gabriel o zaman peygambere göründü ve ona şöyle seslendi: 'Ey Daniel, çok sevilen adam, sana söylediğim sözleri anla ve dik dur; çünkü şimdi sana gönderildim.' Bu sözü bana söyleyince, titreyerek ayağa kalktım. Sonra bana şöyle dedi: 'Korkma, Daniel; çünkü anlamaya yüreğini koyduğun ve Tanrının önünde kendini alçalttığın ilk günden beri sözlerin işitildi ve ben sözlerin için geldim' (11, 12. ayetler).

“What great honor is shown to Daniel by the Majesty of heaven! He comforts His trembling servant and assures him that his prayer has been heard in heaven. In answer to that fervent petition the angel Gabriel was sent to affect the heart of the Persian king. The monarch had resisted the impressions of the Spirit of God during the three weeks while Daniel was fasting and praying, but heaven’s Prince, the Archangel, Michael, was sent to turn the heart of the stubborn king to take some decided action to answer the prayer of Daniel.

Göklerin Yücesi tarafından Daniel’e ne büyük bir onur gösteriliyor! O, titreyen kulunu teselli ediyor ve ona, duasının gökte işitildiği güvencesini veriyor. O hararetli yakarışa karşılık olarak melek Cebrail, Pers kralının yüreğini etkilemek için gönderildi. Daniel oruç tutup dua ederken geçen üç hafta boyunca hükümdar, Tanrı’nın Ruhu’nun etkilerine direnmişti; fakat göğün Prensi, Başmelek Mikail, inatçı kralın yüreğini çevirip Daniel’in duasına cevap olacak kesin bir adım atmasını sağlamak için gönderildi.

“‘And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips…. And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my Lord speak; for thou hast strengthened me’ (verses 15–19). So great was the divine glory revealed to Daniel that he could not endure the sight. Then the messenger of heaven veiled the brightness of his presence and appeared to the prophet as ‘one like the similitude of the sons of men’ (verse 16). By his divine power he strengthened this man of integrity and of faith, to hear the message sent to him from God.

"'Ve bana bu sözleri söylediğinde, yüzümü yere eğdim ve konuşamaz oldum. Ve işte, insanoğluna benzer biri dudaklarıma dokundu.... Ve dedi: Ey çok sevilen adam, korkma; selamet sana olsun; güçlü ol, evet, güçlü ol. Ve bana konuştuğunda güçlendim ve dedim: Rabbim konuşsun; çünkü beni güçlendirdin' (ayetler 15-19). Daniel'e açıklanan ilahi yücelik o kadar büyüktü ki, bu manzaraya dayanamadı. Bunun üzerine göğün habercisi varlığının parlaklığını örttü ve peygambere 'insanoğluna benzer biri' olarak göründü (ayet 16). İlahi gücüyle bu dürüst ve imanlı adamı, Tanrı'dan kendisine gönderilen mesajı işitebilsin diye güçlendirdi."

“Daniel was a devoted servant of the Most High. His long life was filled up with noble deeds of service for his Master. His purity of character and unwavering fidelity are equaled only by his humility of heart and his contrition before God. We repeat, The life of Daniel is an inspired illustration of true sanctification.” Sanctified Life, 49–52.

"Daniel, Yüceler Yücesi’nin adanmış bir kuluydu. Uzun ömrü, Efendisi için yaptığı soylu hizmetlerle doluydu. Karakterinin saflığı ve sarsılmaz sadakati, yalnızca yüreğinin alçakgönüllülüğü ve Tanrı huzurundaki derin nedametiyle boy ölçüşür. Tekrar ediyoruz: Daniel’in yaşamı, gerçek kutsallaşmanın esinli bir örneğidir." Kutsallaşmış Yaşam, 49-52.