In Daniel chapter ten, Gabriel is accomplishing the work of presenting the complete interpretation of the book of Daniel to God’s last day people. Daniel represents God’s last day people, who, in the book of Revelation, are the one hundred and forty-four thousand. As such, the one hundred and forty-four thousand awaken to recognize they have been scattered, as represented by Daniel in chapter nine. They also awaken to the understanding that the great test by which their eternal destiny is decided is the image of the beast test, which takes place before they are sealed, and before probation closes at the Sunday law in the United States. They are mourning the disappointment that confronted them on July 18, 2020, and in that condition, they are given a view of Christ in the Most Holy Place, as represented by Isaiah in chapter six.

Daniel kitabının onuncu bölümünde Cebrail, Daniel kitabının tam yorumunu Tanrı'nın son günlerdeki halkına sunma işini yerine getiriyor. Daniel, Tanrı'nın son günlerdeki halkını temsil eder; bu halk, Vahiy kitabında yüz kırk dört bin olarak adlandırılır. Buna göre, yüz kırk dört bin, Daniel kitabının dokuzuncu bölümünde Daniel tarafından temsil edildiği gibi, uyanıp dağıtılmış olduklarını fark ederler. Ayrıca, ebedî kaderlerinin belirleneceği büyük sınavın canavarın heykeli sınavı olduğunu da anlarlar; bu sınav, mühürlenmelerinden önce ve Amerika Birleşik Devletleri'nde Pazar yasasıyla sınama süresi kapanmadan önce gerçekleşir. 18 Temmuz 2020'de uğradıkları hayal kırıklığı nedeniyle yas tutmaktadırlar ve bu hâlde iken, Yeşaya kitabının altıncı bölümünde temsil edildiği gibi, onlara En Kutsal Yer'deki Mesih gösterilir.

That vision, as represented by both Daniel and Isaiah allows them to see their corrupted condition before the Lord of glory, and both are humbled into the dust. Isaiah then hears the question asking who God would send to His people, and Isaiah volunteers, but he is first purified.

O görüm, hem Daniel’in hem de Yeşaya’nın tasvir ettikleri biçimiyle, Yüceliğin Rabbi’nin huzurunda bozulmuş durumlarını görmelerini sağlar ve ikisi de toza kadar alçaltılır. Ardından Yeşaya, Tanrı’nın halkına kimi göndereceği sorusunu duyar ve gönüllü olur, ama önce arındırılır.

Then said I, Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts. Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged. Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. Isaiah 6:5–8.

Ben de dedim: Vay halime! Çünkü mahvoldum; çünkü ben dudakları kirli bir adamım ve dudakları kirli bir halkın arasında yaşıyorum; çünkü gözlerim Kral'ı, Orduların Rabbi'ni gördü. Sonra seraflardan biri, elinde maşayla sunaktan aldığı kızgın bir kömür olduğu halde bana doğru uçtu; onu ağzıma değdirdi ve dedi: İşte bu dudaklarına dokundu; suçun kaldırıldı ve günahın arındırıldı. Ayrıca Rab'bin sesini işittim: Kimi göndereyim, bizim için kim gidecek? Ben de dedim: İşte ben buradayım; beni gönder. Yeşaya 6:5-8.

Isaiah was purified with a coal from off the altar, and Daniel was purified by beholding the looking glass causative vision, that causes the beholder to change into the image he beholds. Isaiah is told to take the message to a people who hearing do not hear, and seeing do not see.

Yeşaya, sunaktan alınan bir közle arındırıldı; Daniel ise, göreni baktığı surete dönüştüren, ayna niteliğindeki bir görümü seyrederek arındırıldı. Yeşaya’ya, işiten ama işitmeyen, gören ama görmeyen bir halka mesajı götürmesi söylenir.

And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:9, 10.

Ve dedi: Git ve bu halka de ki: Duyun, ama anlamayın; görün, ama kavramayın. Bu halkın yüreğini duyarsızlaştır, kulaklarını ağırlaştır ve gözlerini kapa; yoksa gözleriyle görür, kulaklarıyla duyar, yürekleriyle anlar, döner ve şifa bulurlar. Yeşaya 6:9, 10.

Isaiah wishes to know how long he must interact with the people who understand and perceive not, so he asks the question of, “how long?”

Yeşaya, anlayıp algılamayan insanlarla ne kadar süre etkileşimde bulunması gerektiğini bilmek ister, bu yüzden “ne kadar süre?” diye sorar.

Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. Isaiah 6:11, 12.

Ben de, “Ya Rab, ne zamana dek?” dedim. O da cevap verdi: “Kentler oturanı kalmayıp harap oluncaya, evlerde insan kalmayıncaya ve ülke bütünüyle ıssız kalıncaya kadar; Rab insanları uzaklara sürünceye ve ülkenin ortasında büyük bir terk edilmişlik oluncaya dek.” Yeşaya 6:11, 12.

The land that is the subject of Bible prophecy in the last days is the United States, who is “utterly desolated,” when national ruin is brought about by the national apostasy of the Sunday law. Verse forty-one of Daniel eleven, has been typified by verse sixteen of the same chapter. In verse forty-one the “great forsaking in the midst of the land” is identified as “many” being overthrown. Isaiah’s message, which was referred to by Jesus, when He addressed the quibbling Jews in His history among men, identifies that when a former covenant people are being passed by, they then have ears and eyes that do not understand or perceive. Isaiah’s message represents the final call to Laodicean Adventism, which ends at the Sunday law, where Laodicean Adventism is spewed out of the mouth of the Lord.

Son günlerde Kutsal Kitap peygamberliğinin konusu olan ülke, Pazar yasasına ilişkin ulusal dinden dönme nedeniyle ulusal yıkım gerçekleştiğinde "tamamen harap edilen" Amerika Birleşik Devletleri’dir. Daniel’in on birinci bölümünün kırk birinci ayeti, aynı bölümün on altıncı ayeti tarafından tipolojik olarak önceden gösterilmiştir. Kırk birinci ayette "ülkenin ortasında büyük bir terk ediliş" "birçoğunun" devrilmesi olarak tanımlanır. İsa’nın insanlar arasında yaşarken, tartışıp duran Yahudilere hitap ederken atıfta bulunduğu Yeşaya’nın mesajı, önceden antlaşma halkı olmuş bir topluluk bir kenara bırakıldığında, onların kulaklarının anlamaz, gözlerinin algılamaz olduğunu bildirir. Yeşaya’nın mesajı, Laodikya Adventizmine yönelik son çağrıyı temsil eder; bu çağrı Pazar yasasında sona erer ve orada Laodikya Adventizmi Rab’bin ağzından kusulur.

He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

O, görkemli ülkeye de girecek ve birçok ülke yıkıma uğrayacak; fakat şunlar onun elinden kurtulacak: Edom, Moav ve Ammonoğullarının ileri gelenleri. Daniel 11:41.

Isaiah and Daniel are given the responsibility to present the final call to Laodicea, and at Daniel’s third touch in chapter ten he is strengthened for the task.

Yeşaya ve Daniel’e Laodikya’ya son çağrıyı sunma sorumluluğu verilmiştir; Daniel kitabının onuncu bölümünde ise kendisine üçüncü kez dokunulduğunda bu görev için güçlendirilir.

Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Daniel 10:18, 19.

Sonra yine bir insan görünümünde olan biri geldi ve bana dokundu, beni güçlendirdi ve şöyle dedi: Ey çok sevilen adam, korkma; esenlik sana olsun; güçlü ol, evet, güçlü ol. O bana konuştuktan sonra güçlendim ve dedim: Efendim konuşsun; çünkü beni güçlendirdin. Daniel 10:18, 19.

Daniel was strengthened to give the message that he came to understand when Michael descended in chapter ten. Isaiah was informed that he would need to give the message until the Sunday law. At the Sunday law a remnant would be established.

Daniel, Mikail’in onuncu bölümde indiği sırada anladığı mesajı vermesi için güçlendirildi. Yeşaya’ya, Pazar Yasası’na kadar bu mesajı vermesi gerektiği bildirildi. Pazar Yasası sırasında geriye kalan bir topluluk kurulacaktı.

Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:11–13.

O zaman ben, “Ya Rab, ne zamana kadar?” dedim. O da şöyle yanıtladı: Kentler ıssız kalıp içinde oturan kalmayıncaya, evlerde insan bulunmayıncaya ve ülke bütünüyle viran oluncaya dek; Rab insanları uzaklara sürünceye ve ülkenin ortasında büyük bir terk ediliş oluncaya dek. Ama yine de içinde bir onda bir kalacak; geri dönecek ve tüketilecektir: yapraklarını döktüklerinde özleri içlerinde olan terebint ve meşe gibi; kutsal tohum da onun özü olacaktır. Yeşaya 6:11-13.

When there would be “a great forsaking in the midst of the land” (at the Sunday law), there would be manifested a “tenth,” whose “substance” is “the holy seed.” The root of the Hebrew word translated as “tenth,” is “tithe.” The Lord will have a “tithe” that have “returned,” at the Sunday law.

"Ülkenin ortasında büyük bir terk ediliş" olduğunda (Pazar yasasında), "özü" "kutsal tohum" olan bir "onda bir" kendini gösterecekti. "Onda bir" diye çevrilen İbranice kelimenin kökü "öşür"dür. Rab, Pazar yasasında "geri dönmüş" bir "öşre" sahip olacaktır.

And all the tithe of the land, whether of the seed of the land, or of the fruit of the tree, is the Lord’s: it is holy unto the Lord. And if a man will at all redeem ought of his tithes, he shall add thereto the fifth part thereof. And concerning the tithe of the herd, or of the flock, even of whatsoever passeth under the rod, the tenth shall be holy unto the Lord. Leviticus 27:30–32.

Toprağın tüm onda biri — ister toprağın tohumundan, ister ağacın meyvesinden olsun — RAB'be aittir; RAB için kutsaldır. Bir kimse onda birlerinden herhangi bir şeyi geri satın almak isterse, ona beşte birini daha eklemelidir. Sığır sürüsünün ya da davar sürüsünün ondasıyla ilgili olarak da: değnek altından geçen her onuncu hayvan RAB için kutsal olacaktır. Levililer 27:30-32.

The “tenth” that “returns” are holy unto the Lord, and they are the Lord’s portion.

"Geri dönen" "onda bir" Rab için kutsaldır ve Rab'bin payıdır.

For the Lord’s portion is his people; Jacob is the lot of his inheritance. Deuteronomy 32:9.

Çünkü Rab'bin payı halkıdır; Yakup onun payına düşen mirastır. Tesniye 32:9.

Those who have returned before the Sunday law, are those represented by Jeremiah who have suffered the first disappointment, to whom the Lord had promised that if they would return, they would be the Lord’s mouth, or His spokesmen.

Pazar günü yasasından önce geri dönenler, ilk hayal kırıklığını yaşamış olan ve Yeremya tarafından temsil edilenlerdir; Rab onlara, eğer geri dönerlerse, Rab'bin ağzı ya da Rab'bin sözcüleri olacaklarına söz vermişti.

Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

Sözlerini buldum ve yedim; sözün bana yüreğimin sevinci ve coşkusu oldu; çünkü adınla çağrılıyorum, ey orduların Tanrısı RAB. Alaycıların topluluğunda oturmadım, sevinmedim; elinden dolayı tek başıma oturdum; çünkü beni gazapla doldurdun. Acım neden sürekli, iyileşmeyi reddeden yarım neden onulmaz? Bana tümden bir yalancı gibi mi olacaksın, kuruyan sular gibi mi? Bunun için RAB şöyle diyor: Eğer geri dönersen, seni yine getireceğim ve huzurumda duracaksın; değerli olanı değersiz olandan çıkarırsan, benim ağzım gibi olacaksın. Bırak onlar sana dönsün; ama sen onlara dönme. Bu halka karşı seni sağlam bir tunç duvar yapacağım; sana karşı savaşacaklar, ama sana üstün gelemeyecekler; çünkü seni kurtarmak ve seni kurtarıp özgür kılmak için seninleyim, diyor RAB. Seni kötülerin elinden kurtaracağım, seni zalimlerin elinden kurtaracağım. Yeremya 15:16-21.

The remnant or tenth that returns in Isaiah’s testimony were to be eaten, for they were given God’s message, and His Word was to be eaten. They were those who would be God’s mouth, and in so doing they would present God’s Word that was to be eaten by those seeking salvation. Jeremiah did not sit in the “assembly of mockers,” for, as with Daniel, when he saw the vision the “assembly of mockers” fled. Jeremiah had thought God lied to him, for God’s hand had allowed the first disappointment of April 19, 1844 in Millerite history, and July 18, 2020 in the last days. The promise for Jeremiah was that if he would “return,” and in Isaiah’s passage, the “tenth” “returns.”

Yeşaya’nın tanıklığında geri dönen bakiye yahut onda birlik kısım yenilecekti; çünkü onlara Tanrı’nın mesajı verilmişti ve O’nun Sözü yenilmeliydi. Onlar Tanrı’nın ağzı olacak kimselerdi ve bunu yapmakla, kurtuluş arayanlar tarafından yenilmesi gereken Tanrı Sözünü sunacaklardı. Yeremya “alaycılar topluluğu”nda oturmadı; çünkü Daniel’de olduğu gibi, görümü gördüğünde “alaycılar topluluğu” kaçtı. Yeremya, Tanrı’nın kendisine yalan söylediğini düşünmüştü; zira Tanrı’nın eli, Millerci tarihte 19 Nisan 1844’teki ilk hayal kırıklığına ve son günlerde 18 Temmuz 2020’ye izin vermişti. Yeremya için vaat, eğer “geri dönerse” idi; ve Yeşaya’nın pasajında “onda bir” “geri döner.”

If Jeremiah “returns,” he is part of Isaiah’s “tenth,” which is holy, and is the Lord’s portion, whose “substance,” is in them. The Hebrew word “substance” means a pillar, and to be made into a “pillar,” is the promise given to the Philadelphians.

Eğer Yeremya "geri dönerse", Yeşaya’nın "onda biri"ne dahildir; bu kutsaldır ve Rab’bin payıdır; "substance" onların içindedir. İbranice "substance" sözcüğü bir sütun anlamına gelir ve bir "sütun" haline getirilmek, Filadelfyalılara verilen vaattir.

Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:12, 13.

Yenen kişiyi Tanrımın tapınağında bir sütun yapacağım; bir daha oradan çıkmayacak. Onun üzerine Tanrımın adını, Tanrımın kenti olan Tanrımdan gökten inen Yeni Kudüs'ün adını ve kendi yeni adımı yazacağım. Kulağı olan, Ruh'un kiliselere ne dediğini işitsin. Vahiy 3:12, 13.

The “pillar,” that is their “substance,” represents the combination of Divinity and humanity, for Christ is the “pillar” that supports the temple.

“Direk”, yani onların “öz”ü, ilahlık ile insanlığın birleşimini temsil eder; zira Mesih, mabedi ayakta tutan “direk”tir.

“While in this state of despondency I had a dream that made a deep impression upon my mind. I dreamed of seeing a temple, to which many persons were flocking. Only those who took refuge in that temple would be saved when time should close. All who remained outside would be forever lost. The multitudes without who were going about their various ways, derided and ridiculed those who were entering the temple, and told them that this plan of safety was a cunning deception, that in fact there was no danger whatever to avoid. They even laid hold of some to prevent them from hastening within the walls.

Bu umutsuzluk hâlindeyken, zihnimde derin bir iz bırakan bir rüya gördüm. Rüyamda bir tapınak gördüm; birçok kişi oraya akın ediyordu. Zaman sona erdiğinde yalnızca o tapınağa sığınanlar kurtulacaktı. Dışarıda kalanların hepsi ebediyen mahvolacaktı. Kendi yollarına gidip gelen dışarıdaki kalabalıklar, tapınağa girenlerle alay ediyor, onları küçümsüyor ve bu kurtuluş planının kurnazca bir aldatmaca olduğunu, aslında kaçınılacak hiçbir tehlike bulunmadığını söylüyorlardı. Hatta bazılarının içeriye aceleyle girmesini önlemek için onları yakalıyorlardı.

“Fearing to be ridiculed, I thought best to wait until the multitude dispersed, or until I could enter unobserved by them. But the numbers increased instead of diminishing, and fearful of being too late, I hastily left my home and pressed through the crowd. In my anxiety to reach the temple I did not notice or care for the throng that surrounded me. On entering the building, I saw that the vast temple was supported by one immense pillar, and to this was tied a lamb all mangled and bleeding. We who were present seemed to know that this lamb had been torn and bruised on our account. All who entered the temple must come before it and confess their sins.

Alay edilmekten korktuğum için, kalabalık dağılana kadar ya da onlar tarafından fark edilmeden içeri girebileceğim ana dek beklemenin en iyisi olacağını düşündüm. Ama sayıları azalacağına arttı ve çok geç kalmaktan korkarak alelacele evimden çıktım, kalabalığı yara yara ilerledim. Tapınağa ulaşma telaşıyla beni saran kalabalığı fark etmedim, aldırmadım da. Binaya girince, o uçsuz bucaksız tapınağın tek bir devasa sütun tarafından taşındığını ve bu sütuna paramparça edilmiş, kanlar içinde bir kuzunun bağlanmış olduğunu gördüm. Orada bulunan bizler, bu kuzunun bizim yüzümüzden parçalanıp hırpalandığını biliyor gibiydik. Tapınağa giren herkes onun önüne gelip günahlarını itiraf etmek zorundaydı.

“Just before the lamb were elevated seats, upon which sat a company looking very happy. The light of heaven seemed to shine upon their faces, and they praised God and sang songs of glad thanksgiving that seemed like the music of the angels. These were they who had come before the lamb, confessed their sins, received pardon, and were now waiting in glad expectation of some joyful event.

Kuzunun hemen önünde, üzerlerinde çok mutlu görünen bir topluluğun oturduğu yüksek koltuklar vardı. Cennetin ışığı yüzlerine vuruyormuş gibi görünüyordu; Tanrı'yı övüyor ve meleklerin müziğini andıran sevinçli şükran ilahileri söylüyorlardı. Bunlar, kuzunun huzuruna gelmiş, günahlarını itiraf etmiş, bağışlanmış ve şimdi müjdeli bir olayı sevinçli bir beklenti içinde bekleyenlerdi.

“Even after I had entered the building, a fear came over me, and a sense of shame that I must humble myself before these people. But I seemed compelled to move forward, and was slowly making my way around the pillar in order to face the lamb, when a trumpet sounded, the temple shook, shouts of triumph arose from the assembled saints, an awful brightness illuminated the building, then all was intense darkness. The happy people had all disappeared with the brightness, and I was left alone in the silent horror of night. I awoke in agony of mind and could hardly convince myself that I had been dreaming. It seemed to me that my doom was fixed, that the Spirit of the Lord had left me, never to return.” Testimonies, volume 1, 27.

"Binaya girdikten sonra bile beni bir korku ve bu insanların önünde kendimi alçaltmam gerektiğine dair bir utanç duygusu kapladı. Ama ilerlemeye mecburmuşum gibi hissediyor, kuzunun karşısına geçebilmek için sütunun etrafından yavaşça dolanıyordum; derken bir boru sesi duyuldu, tapınak sarsıldı, toplanmış azizlerden zafer çığlıkları yükseldi, korkunç bir parlaklık binayı aydınlattı, sonra her şey zifiri bir karanlığa büründü. O mutlu insanlar parlaklıkla birlikte ortadan kaybolmuştu ve ben gecenin sessiz dehşetinde yapayalnız kalmıştım. Zihnimin ıstırabı içinde uyandım ve rüya gördüğüme kendimi güçlükle ikna edebildim. Bana öyle geldi ki yazgım kesinleşmişti; Rab'bin Ruhu beni terk etmişti ve bir daha asla geri dönmeyecekti." Tanıklıklar, 1. cilt, 27.

The “substance,” that is within the tenth that returns is the “pillar” who supports the temple. Daniel saw the causative vision of the Lamb that was hung upon the pillar, and the Lamb was the “pillar”. When Daniel saw that great vision, he was changed into the image of the pillar, and Isaiah’s tenth, likewise have the “substance” (the pillar), within them, and that substance is to be “eaten”, by all who would enter the temple. Those who enter the temple, and eat the substance, are God’s other flock who respond to the message of the ensign that is lifted up at the Sunday law, when there is a great forsaking in the land. The “holy seed,” that is Isaiah’s substance, is the Lamb that was slain from the foundation of the world.

Geri dönen o "onda bir"in içinde bulunan "öz", tapınağı ayakta tutan "sütun"dur. Daniel, sütuna asılmış Kuzu’nun nedensel görümünü gördü ve Kuzu "sütun"du. Daniel o büyük görümü gördüğünde, sütunun suretine dönüştü; aynı şekilde Yeşaya’nın "onda biri"nin içinde de "öz" (sütun) vardır ve bu öz, tapınağa girmek isteyen herkes tarafından "yenmelidir". Tapınağa girip özü yiyenler, ülkede büyük bir terk ediş olduğunda, Pazar yasası sırasında yükseltilen sancağın mesajına cevap veren Tanrı’nın öteki sürüsüdür. "Kutsal tohum", yani Yeşaya’nın özü, dünyanın kuruluşundan beri boğazlanan Kuzu’dur.

The tenth who return will be delivered out of the hand of the wicked, when at the Sunday law the separation of Philadelphia and Laodicea is fixed for eternity, and many are then overthrown. Those overthrown are identified as the wicked who do not understand. They will also be delivered out of the hand of the terrible, for they will not receive the mark of the beast.

Geri dönen onda bir, Pazar yasasında Filadelfya ile Laodikya arasındaki ayrılık ebediyen kesinleştiğinde, kötülerin elinden kurtarılacaktır; o zaman da birçoğu yıkıma uğrayacaktır. Yıkılanlar, anlamayan kötüler olarak tanımlanır. Geri dönen onda bir ayrıca zalimin elinden de kurtarılacaktır; çünkü canavarın işaretini almayacaktır.

Thus saith the Lord God; I will also make the multitude of Egypt to cease by the hand of Nebuchadrezzar king of Babylon. He and his people with him, the terrible of the nations, shall be brought to destroy the land: and they shall draw their swords against Egypt, and fill the land with the slain. And I will make the rivers dry, and sell the land into the hand of the wicked: and I will make the land waste, and all that is therein, by the hand of strangers: I the Lord have spoken it. Isaiah 30:10–12.

Rab Tanrı şöyle diyor: Ben de Mısır’ın kalabalığını Babil kralı Nebuchadrezzar’ın eliyle sona erdireceğim. Kendisi ve onunla birlikte halkı — ulusların en dehşetlileri — ülkeyi yok etmek için getirilecekler; ve Mısır’a karşı kılıçlarını çekip ülkeyi öldürülenlerle dolduracaklar. Irmakları kurutacağım ve ülkeyi kötülerin eline satacağım; ve ülkeyi ve içindeki her şeyi yabancıların eliyle viran edeceğim. Ben, Rab, bunu söyledim. Yeşaya 30:10-12.

The “terrible of nations” is the proxy army of the king of the north. The ensign that is lifted up at the Sunday law are delivered out of the hand of the foolish, or wicked virgins, and are also delivered out of the hand of the terrible of nations. The issue that we are addressing here is that Isaiah, and Daniel, and Jeremiah, and Ezekiel, and John are all used to represent the resurrection and empowerment of the one hundred and forty-four thousand who return from the disappointment of July 18, 2020. In Daniel’s final vision, the vision given by the river Hiddekel, Daniel is made to understand both the internal and external visions of God’s prophetic Word, and he is strengthened to present that message.

“Ulusların dehşetlisi”, kuzey kralının vekil ordusudur. Pazar yasasında yükseltilen sancak, akılsız ya da kötü bakirelerin elinden kurtarılır; ayrıca ulusların dehşetlisinin elinden de kurtarılır. Burada ele aldığımız husus şudur: İşaya, Daniel, Yeremya, Hezekiel ve Yuhanna’nın tümü, 18 Temmuz 2020’deki hayal kırıklığından geri dönen yüz kırk dört binlerin dirilişini ve güçlendirilmesini temsil etmek üzere kullanılmaktadır. Daniel’in son görümünde, Hiddekel Irmağı yanında verilen görümde, Daniel’e Tanrı’nın peygamberlik Sözü’nün hem içsel hem de dışsal görümleri anlayışı verilir ve o, bu mesajı sunmak üzere güçlendirilir.

The message of the internal and external is brought together with the prophetic definition of the head, or “fortress,” in verse ten, which identifies the Ukraine war that is currently being carried out by Putin. That key of identifying the head, has an internal and external application, and the beginning of that war marks the period when both heads become a subject of prophecy. The fortress or head as Russia identifies the second proxy war, that leads to the third proxy war, which marks the beginning of World War III, as typified by the battle of Panium in verse fifteen.

İçsel ve dışsal mesaj, onuncu ayette başın ya da “kalenin” peygamberlikteki tanımıyla bir araya getirilir; bu tanım, şu anda Putin tarafından yürütülmekte olan Ukrayna savaşını teşhis eder. Başı tanımlayan bu anahtarın içsel ve dışsal bir uygulaması vardır ve bu savaşın başlangıcı, her iki başın da peygamberliğin konusu hâline geldiği dönemi işaret eder. Rusya olarak kale ya da baş, üçüncü vekâlet savaşına götüren ikinci vekâlet savaşını tanımlar; bu da, on beşinci ayette Panium savaşıyla örneklendirildiği üzere, III. Dünya Savaşı’nın başlangıcını işaret eder.

Verse sixteen is the Sunday law, and therefore from 2014, when the Ukrainian war commenced, as represented in verses eleven and twelve, until the Sunday law the final work involved with the sealing of God’s people is accomplished. Gabriel’s interpretation in Daniel chapter eleven, represents the message that sanctifies, or seals God’s people. To miss that fact is to miss everything. The prophecy that is unsealed, which in the book of Revelation is called the Revelation of Jesus Christ, and which the book of Revelation identifies as being unsealed just before the close of probation, is a specific passage from the book of Daniel.

On altıncı ayet Pazar yasasıdır; bu nedenle, on birinci ve on ikinci ayetlerde temsil edildiği üzere, Ukrayna savaşının başladığı 2014’ten Pazar yasasına kadar, Tanrı’nın halkının mühürlenmesiyle ilgili son iş tamamlanır. Daniel kitabının on birinci bölümündeki Cebrail’in yorumu, Tanrı’nın halkını kutsayan ya da mühürleyen mesajı temsil eder. Bu gerçeği kaçırmak, her şeyi kaçırmaktır. Mührü açılan peygamberlik, Vahiy kitabında İsa Mesih’in Vahyi olarak adlandırılır ve Vahiy kitabı onun lütuf kapısının kapanmasından hemen önce mühürünün açıldığını belirtir; bu, Daniel kitabından belirli bir pasajdır.

And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

Ve bana dedi: Bu kitabın peygamberlik sözlerini mühürleme; çünkü vakit yakındır. Haksızlık eden yine haksızlık etsin; murdar olan yine murdar olsun; doğru olan yine doğru olsun; kutsal olan yine kutsal olsun. Vahiy 22:10, 11.

In the last days, there is a specific time when the final prophecy is unsealed, for the verse says “the time is at hand.” That very expression located in the final chapter of Revelation is found also in the first chapter.

Son günlerde, son peygamberliğin mührünün açıldığı belirli bir zaman vardır; çünkü ayet, “vakit yakındır” demektedir. Vahiy’in son bölümünde yer alan bu ifadenin aynısı, birinci bölümde de bulunmaktadır.

The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

İsa Mesih’in Vahyi; Tanrı bunu O’na, kullarına yakın zamanda olması gereken şeyleri göstermek için verdi; O da bunu meleği aracılığıyla kulu Yuhanna’ya gönderip bildirdi. Yuhanna, Tanrı’nın sözüne, İsa Mesih’in tanıklığına ve gördüğü her şeye tanıklık etti. Bu peygamberliğin sözlerini okuyan ve işitenler ve onda yazılı olanları tutan ne mutludur! Çünkü vakit yakındır. Vahiy 1:1–3

Two hundred and twenty, and therefore twenty-two, are symbols of the combination of Divinity with humanity, and the final work of the third angel, which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, is accomplished within the prophetic context of the parable of the ten virgins. The wise virgins of the last days suffered their first disappointment on July 18, 2020, and they were scattered as dead bones in the street of Revelation chapter eleven, until July of 2023, twenty-two years after the sealing process began in 2001. The “time was then at hand,” and the Lord then raised up a “voice in the wilderness” who had received the message from Gabriel, who had received it from Christ, who had received it from the Father.

İki yüz yirmi ve dolayısıyla yirmi iki, İlahiyatın insanlıkla birleşiminin simgeleridir; ve yüz kırk dört binin mühürlenmesi olan üçüncü meleğin son işi, on bakire meselinin peygamberlik bağlamı içinde gerçekleştirilir. Son günlerin akıllı bakireleri, ilk hayal kırıklıklarını 18 Temmuz 2020’de yaşadılar ve 2001’de mühürleme süreci başladıktan yirmi iki yıl sonra, 2023 yılının Temmuz ayına kadar, Vahiy kitabının on birinci bölümündeki sokakta duran ölü kemikler gibi dağılmış halde kaldılar. “Vakit o zaman yakındı” ve Rab o zaman, mesajı Cebrail’den almış, Cebrail’in de onu Mesih’ten, Mesih’in de Baba’dan almış olduğu bir “çölde ses”i ayağa kaldırdı.

The voice then began to send the message to the churches, and it has been sent in the electronic fashion where it can be read and or heard, currently in over sixty languages. The portion of prophecy that was unsealed, that is that message is found in the book of Daniel.

Ses daha sonra kiliselere mesajı göndermeye başladı ve okunup ve/veya dinlenebilecek şekilde elektronik ortamda iletildi; şu anda altmıştan fazla dilde. Mühürü açılan peygamberlik sözünün bölümü, yani o mesaj, Daniel kitabında bulunur.

“The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

Mühürlenen kitap Vahiy değil, Daniel’in son günlerle ilgili peygamberliğinin o kısmıdır. Melek şöyle buyurdu: “Ama sen, ey Daniel, sözleri sakla ve kitabı son zaman gelinceye dek mühürle.” Daniel 12:4. Elçilerin İşleri, 585.

The “portion of the prophecy of Daniel relating to the last days,” is verse forty. It is not simply verse forty, it is the portion of verse forty that is represented after the time of the end in 1989, and before the Sunday law of verse forty-one. The history of verse forty that has no mention within the verse itself is the portion of prophecy relating to the last days that was sealed up, and that since July, 2023 has been being unsealed for those who choose to see and hear.

Daniel’in peygamberliğinin “son günlerle ilgili bölümü” kırkıncı ayettir. Bu sadece kırkıncı ayet değildir; 1989’daki sonun zamanından sonra ve kırk birinci ayetteki Pazar yasasından önce temsil edilen, kırkıncı ayetin bir bölümüdür. Ayetin bizzat içinde zikredilmeyen kırkıncı ayetin tarihi, son günlerle ilgili olup mühürlenmiş olan peygamberliğin bölümüdür ve 2023 Temmuz’undan beri görmeyi ve işitmeyi seçenler için mührü açılmaktadır.

Verse forty records nothing of the history that follows the collapse of the Soviet Union in 1989, until the Sunday law of verse forty-one, but it does provide the prophetic platform that other lines of prophecy are to be placed upon. Those who are unwilling to see and hear that the methodology of line upon line is the latter rain methodology do not have the ability to see the hidden history of verse forty, and that is the history that is the Revelation of Jesus Christ, which Gabriel came to interpret for John and Daniel.

Kırkıncı ayet, 1989’da Sovyetler Birliği’nin çöküşünün ardından gelen tarihe, kırk birinci ayetteki Pazar yasasına kadar, ilişkin herhangi bir kayıt içermez; ancak diğer peygamberlik çizgilerinin üzerine kurulacağı peygamberlik zeminini sağlar. Satır üzerine satır metodolojisinin son yağmur metodolojisi olduğunu görüp duymak istemeyenler, kırkıncı ayetin gizli tarihini görme yetisine sahip değillerdir; ve bu tarih, Cebrail’in Yuhanna ve Daniel’e yorumlamak için geldiği İsa Mesih’in Vahyi’dir.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeyi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.

“At Berea Paul again commenced his work by going into the synagogue of the Jews to preach the gospel of Christ. He says of them, ‘These were more noble than those in Thessalonica, in that they received the word with all readiness of mind, and searched the Scriptures daily, whether those things were so. Therefore many of them believed; also of honorable women which were Greeks, and of men, not a few.’

Berea’da Pavlus, Mesih’in Müjdesi’ni duyurmak için Yahudilerin havrasına giderek yine hizmetine başladı. Onlar hakkında şöyle der: ‘Bunlar, Selanik’tekilerden daha soyluydu; çünkü sözü büyük bir istekle kabul ettiler ve bu şeylerin böyle olup olmadığını görmek için Kutsal Yazıları her gün incelediler. Bu nedenle onların birçoğu iman etti; ayrıca Grek olan saygın kadınlardan ve erkeklerden de azımsanmayacak kadar çok kişi iman etti.’

“In the presentation of the truth, those who honestly desire to be right will be awakened to a diligent searching of the Scriptures. This will produce results similar to those that attended the labors of the apostles in Berea. But those who preach the truth in these days meet many who are the opposite of the Bereans. They cannot controvert the doctrine presented to them, yet they manifest the utmost reluctance to investigate the evidence offered in its favor, and assume that even if it is the truth it is a matter of little consequence whether or not they accept it as such. They think that their old faith and customs are good enough for them. But the Lord, who sent out his ambassadors with a message to the world, will hold the people responsible for the manner in which they treat the words of his servants. God will judge all according to the light which has been presented to them, whether it is plain to them or not. It is their duty to investigate as did the Bereans. The Lord says through the prophet Hosea: ‘My people are destroyed for lack of knowledge; because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee.’

Gerçeğin sunulmasında, samimiyetle doğruda olmak isteyenler Kutsal Yazılar’ı titizlikle araştırmaya uyandırılacaklardır. Bu, Berea’daki elçilerin çalışmalarının doğurduğu sonuçlara benzer sonuçlar üretecektir. Ama bugünlerde gerçeği vaaz edenler, Berealıların tam tersi olan birçok kişiyle karşılaşıyor. Kendilerine sunulan öğretiyi çürütemezler; yine de lehine sunulan kanıtları araştırma konusunda son derece isteksizlik sergilerler ve bunun gerçek olsa bile onu bu şekilde kabul edip etmemelerinin pek de önem taşımadığını varsayarlar. Eski imanlarının ve geleneklerinin kendileri için yeterince iyi olduğunu düşünürler. Ama dünyaya bir mesajla elçilerini gönderen Rab, kullarının sözlerine nasıl davrandıkları konusunda halkı sorumlu tutacaktır. Tanrı, kendilerine sunulan ışığa göre (bu onlara açık olsun ya da olmasın) herkesi yargılayacaktır. Berealılar gibi araştırmak onların görevidir. Rab, peygamber Hoşea aracılığıyla şöyle der: 'Halkım bilgi yokluğundan ötürü yok oluyor; sen bilgiyi reddettiğin için ben de seni reddedeceğim.'

“The minds of the Bereans were not narrowed by prejudice, and they were willing to investigate and receive the truths preached by the apostles. If the people of our time would follow the example of the noble Bereans, in searching the Scriptures daily, and in comparing the messages brought to them with what is there recorded, there would be thousands loyal to God’s law where there is one today. But many who profess to love God have no desire to change from error to truth, and they cling to the pleasing fables of the last days. Error blinds the mind and leads from God; but truth gives light to the mind, and life to the soul.” Sketches from the Life of Paul, 87, 88.

"Berealıların zihinleri önyargıyla daralmamıştı ve havarilerin vaaz ettiği gerçekleri araştırmaya ve kabul etmeye istekliydiler. Eğer çağımızın insanları, Kutsal Yazıları her gün araştırmada ve kendilerine getirilen mesajları orada yazılı olanlarla karşılaştırmada asil Berealıların örneğini izleselerdi, bugün bir kişinin bulunduğu yerde binlercesi Tanrı’nın yasasına sadık olurdu. Ama Tanrı’yı sevdiğini söyleyenlerin çoğu yanlıştan gerçeğe dönmek istemiyor ve son günlerin hoşa giden masallarına sıkı sıkıya sarılıyorlar. Yanlış zihinleri kör eder ve insanı Tanrı’dan uzaklaştırır; oysa gerçek zihne ışık, ruha hayat verir." Pavlus’un Yaşamından Kesitler, 87, 88.