We are now on sacred ground, in terms of the book of Daniel, for we have arrived at the verses which represent the Midnight Cry for the one hundred and forty-four thousand. The verses also identify the sealing of the ensign who are lifted up. These are the verses that are the portion from the book of Daniel that relates to the last days that is unsealed, and represent Daniel’s expression of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed when the “time is at hand,” just before probation closes in verse sixteen.

Artık Daniel kitabı bağlamında kutsal bir zemindeyiz; çünkü yüz kırk dört bin için Gece Yarısı Çığlığı’nı temsil eden ayetlere ulaştık. Ayetler ayrıca yükseltilen sancağın mühürlenmesini de belirtir. Bunlar, Daniel kitabının son günlerle ilgili, mührü açılmış kısmına ait ayetlerdir ve “zaman yakındır” olduğunda, on altıncı ayette lütuf kapısı kapanmadan hemen önce mührü açılan İsa Mesih’in Vahyi’nin Daniel tarafından dile getirilişini temsil eder.

It is Rome that establishes the vision, as represented in verse fourteen of chapter eleven, and it is therefore important to look closely at Rome as we navigate through verses eleven through fifteen, for where there is “no vision, the people perish,” and if you will not believe Isaiah chapter seven, verses eight and nine, “surely you will not be established.”

On birinci bölümün on dördüncü ayetinde ifade edildiği gibi, görüyü gerçekleştiren Roma’dır; bu nedenle on birden on beşe kadar olan ayetlerde ilerlerken Roma’ya yakından bakmak önemlidir; çünkü "görü olmayınca halk mahvolur" ve eğer Yeşaya yedinci bölüm, sekizinci ve dokuzuncu ayetlere inanmazsanız, "kesinlikle sağlam duramayacaksınız."

Uriah Smith references a prophetic rule at least four times in his book, Daniel and the Revelation. That rule identifies that a prophetic power is not identified in prophecy until it becomes “connected” with the people of God. The first reference he addresses it is in connection with the introduction of Babylon into the prophetic testimony.

Uriah Smith, Daniel ve Vahiy adlı kitabında bir peygamberlik kuralına en az dört kez atıfta bulunur. Bu kural, bir peygamberlik gücünün, Tanrı’nın halkıyla “bağlantılı” hâle gelinceye dek peygamberlikte tanımlanmadığını belirtir. Buna ilk atfını, Babil’in peygamberlik tanıklığına dâhil edilmesiyle bağlantılı olarak yapar.

“It is a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

"Yorumlamanın açık bir kuralıdır ki, uluslar Tanrı’nın halkıyla öylesine bağlantılı hale geldiklerinde, kutsal tarihin kayıtlarını tamamlamak için onlardan söz edilmesi gerekli olur; işte o zaman onların peygamberlikte anılmalarını bekleyebiliriz." Uriah Smith, Daniel ve Vahiy, 46.

At least three other times, Smith addresses the rule, and he points to the “league” of the Jews in each of the three, but in one reference he identifies the league as being fulfilled in 162 BC, but the other two references are in agreement with the modern historians, who identify the fulfillment of the “league” of the Jews and Rome as 161 BC.

En az üç defa daha, Smith kuralı ele alır ve her üçünde de Yahudilerin “ittifakı”na işaret eder; ancak bir atıfta ittifakın MÖ 162’de gerçekleştiğini belirtir, diğer iki atıf ise, Yahudiler ile Roma arasındaki “ittifakın” gerçekleşmesini MÖ 161 olarak belirleyen modern tarihçilerle uyumludur.

“It is unnecessary to remind the reader that earthly governments are not introduced into prophecy till they become in some way connected with the people of God. Rome became connected with the Jews, the people of God at that time, by the famous Jewish League, BC 161. 1 Maccabees 8; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6; Prideaux, Vol. II, page 166. But seven years before this, that is, in BC 168, Rome had conquered Macedonia, and made that country a part of its empire. Rome is therefore introduced into prophecy just as, from the conquered Macedonian horn of the goat, it is going forth to new conquests in other directions. It therefore appeared to the prophet, or may be properly spoken of in this prophecy, as coming forth from one of the horns of the goat.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 175.

“Yersel hükümetlerin, Tanrı’nın halkıyla bir şekilde bağlantılı hâle gelmedikçe peygamberlikte yer almadıklarını okuyucuya hatırlatmak gereksizdir. Roma, o zaman Tanrı’nın halkı olan Yahudilerle, MÖ 161’de yapılan meşhur Yahudi İttifakı aracılığıyla bağlantı kurdu. 1 Makkabiler 8; Josephus’un Antiquities’i, 12. kitap, 10. bölüm, 6. kısım; Prideaux, Cilt II, sayfa 166. Fakat bundan yedi yıl önce, yani MÖ 168’de Roma Makedonya’yı fethetmiş ve o ülkeyi imparatorluğunun bir parçası hâline getirmişti. Bu nedenle Roma, peygamberlikte tam da keçinin fethedilmiş Makedon boynuzundan başka yönlerde yeni fetihlere doğru çıkmakta olduğu sırada yer almaktadır. Bundan dolayı peygambere, keçinin boynuzlarından birinden çıkıyormuş gibi görünmüştür; yahut bu peygamberlikte ondan bu şekilde söz edilmesi yerindedir.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 175.

But Smith also states that it was 162 BC.

Ancak Smith ayrıca bunun MÖ 162 yılı olduğunu da belirtir.

“The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.

“Aynı güç, Mukaddes Diyarda da duracak ve onu tüketip bitirecekti. Roma, MÖ 162 yılında bir ittifak yoluyla Tanrı’nın halkı olan Yahudilerle bağlantı kurdu; bu tarihten itibaren peygamberlik takviminde seçkin bir yer tutar. Ancak Yahudiye üzerinde yargı yetkisini fiilî fetih yoluyla MÖ 63 yılına dek elde etmedi; ve o zaman da şu şekilde.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.

And then the third time he references the event, he again says 161 BC.

Ve sonra, olaya üçüncü kez atıfta bulunduğunda, yine MÖ 161 diyor.

“Having taken us down through the secular events of the empire to the end of the seventy weeks, the prophet, in verse 23, takes us back to the time when the Romans became directly connected with the people of God by the Jewish league, BC 161: from which point we are then taken down in a direct line of events to the final triumph of the church, and the setting up of God’s everlasting kingdom. The Jews, being grievously oppressed by the Syrian kings, sent an embassy to Rome, to solicit the aid of the Romans, and to join themselves in ‘a league of amity and confederacy with them.’ 1 Maccabees 8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6. The Romans listened to the request of the Jews, and granted them a decree, couched in these words:—

“İmparatorluğun dünyevî olayları boyunca bizi yetmiş haftanın sonuna kadar indirmiş olan peygamber, 23. ayette bizi, Romalıların MÖ 161’de Yahudi ittifakı aracılığıyla Tanrı’nın halkıyla doğrudan bağlantı kurdukları zamana geri götürür; bu noktadan itibaren ise olayların doğrudan bir çizgisi içinde kilisenin son zaferine ve Tanrı’nın ebedî krallığının kurulmasına kadar götürülürüz. Yahudiler, Suriye kralları tarafından ağır bir şekilde ezildiklerinden, Romalıların yardımını istemek ve kendilerini onlarla ‘bir dostluk ve ittifak antlaşmasına’ bağlamak üzere Roma’ya bir elçilik gönderdiler. 1 Maccabees 8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6. Romalılar Yahudilerin talebine kulak verdiler ve onlara şu sözlerle kaleme alınmış bir ferman verdiler:—”

“‘The decree of the senate concerning a league of assistance and friendship with the nation of the Jews. It shall not be lawful for any that are subject to the Romans, to make war with the nation of the Jews, nor to assist those that do so, either by sending them corn, or ships, or money; and if any attack be made upon the Jews, the Romans shall assist them as far as they are able; and again, if any attack be made upon the Romans, the Jews shall assist them. And if the Jews have a mind to add to, or to take from, this league of assistance, that shall be done with the common consent of the Romans. And whatever addition shall thus be made, it shall be of force.’ ‘This decree,’ says Josephus, ‘was written by Eupolemus, the son of John, and by Jason, the son of Eleazer, when Judas was high priest of the nation, and Simon, his brother, was general of the army. And this was the first league that the Romans made with the Jews, and was managed after this manner.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271.

'Yahudi ulusuyla yardım ve dostluk ittifakı hakkında senato kararı. Romalıların hükmü altındaki hiç kimsenin Yahudi ulusuna karşı savaş açması ya da bunu yapanlara, ister onlara tahıl, gemi ya da para göndererek olsun, yardım etmesi yasaktır; ve eğer Yahudilere bir saldırı yapılırsa, Romalılar güçleri yettiği ölçüde onlara yardım edecektir; yine, eğer Romalılara bir saldırı yapılırsa, Yahudiler onlara yardım edecektir. Ve Yahudiler bu yardım ittifakına bir şey eklemek ya da ondan bir şey çıkarmak isterlerse, bu Romalıların ortak rızasıyla yapılacaktır. Ve bu şekilde yapılacak her türlü ilave bağlayıcı olacaktır.' 'Bu karar,' der Josephus, 'Yuhanna’nın oğlu Eupolemus ve Eleazar’ın oğlu Jason tarafından, Yahuda ulusun başkâhini ve kardeşi Simon ordunun komutanı iken kaleme alındı. Ve bu, Romalıların Yahudilerle yaptıkları ilk ittifaktı ve şu şekilde yürütüldü.' Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271.

It is not my burden to explain why Smith cited 162 BC, other than my assumption it was a typo. My point is in referencing the emphasis he places upon what he identifies as “a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” When Smith emphasizes that rule, he identifies that Rome became connected with the people of God at the “league,” of verse twenty-three in 161 BC, but Smith identifies that Rome is first introduced into the prophetic narrative in 200 BC, thirty-nine years before 161 BC.

Smith’in neden MÖ 162’yi zikrettiğini açıklamak bana düşmez; bunun bir yazım hatası olduğu yönündeki varsayımımdan başka bir açıklamam yok. Benim değinmek istediğim, onun şu diye tanımladığı şeye verdiği vurgudur: “yorumlamanın apaçık bir kuralı; uluslar, Tanrı’nın halkıyla o kadar bağlantı kurduklarında ki kutsal tarihin kayıtlarını tamamlamak için onlardan söz edilmesi gerekli hale gelir, kehanette anılmalarını bekleyebiliriz.” Smith bu kuralı vurgularken, Roma’nın Tanrı’nın halkıyla MÖ 161’de, yirmi üçüncü ayetteki “league”de bağlantı kurduğunu belirtir; ancak Roma’nın peygamberlik anlatısına ilk kez MÖ 200’de, MÖ 161’den otuz dokuz yıl önce dâhil edildiğini de ifade eder.

“A new power is now introduced,—‘the robbers of thy people;’ literally, says Bishop Newton, ‘the breakers of thy people.’ Far away on the banks of the Tiber, a kingdom had been nourishing itself with ambitious projects and dark designs. Small and weak at first, it grew with marvelous rapidity in strength and vigor, reaching out cautiously here and there to try its prowess, and test the vigor of its warlike arm, till, conscious of its power, it boldly reared its head among the nations of the earth, and seized with invincible hand the helm of their affairs. Henceforth the name of Rome stands upon the historic page, destined for long ages to control the affairs of the world, and exert a mighty influence among the nations even to the end of time.

Şimdi yeni bir güç tanıtılıyor—‘halkının soyguncuları’; kelimenin tam anlamıyla, Piskopos Newton’un dediği gibi, ‘halkının kıranları.’ Uzaklarda, Tiber Nehri kıyılarında, bir krallık kendini ihtiraslı tasarılar ve karanlık planlarla besliyordu. İlk başta küçük ve zayıftı; güç ve canlılık bakımından hayret verici bir hızla büyüdü, yiğitliğini denemek ve savaşçı kolunun kudretini sınamak için oraya buraya temkinli biçimde uzanarak; ta ki, kudretinin farkına varıp, yeryüzünün ulusları arasında cesurca başını kaldırarak, onların işlerinin dümenini yenilmez bir elle ele geçirene kadar. Artık Roma adı tarih sayfasında yerini alır; dünyanın işlerini uzun çağlar boyunca yönetmeye ve zamanın sonuna dek uluslar arasında güçlü bir etki göstermeye yazgılıdır.

“Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 256.

“Roma konuştu; ve Suriye ile Makedonya çok geçmeden hayallerinin görünümünün değişmekte olduğunu gördüler. Romalılar, Mısır’ın genç kralı lehine müdahalede bulundular; onun, Antiochus ile Philip tarafından tasarlanan yıkımdan korunması gerektiğine kararlıydılar. Bu, MÖ 200 yılıydı ve Romalıların Suriye ile Mısır’ın işlerine yaptığı ilk önemli müdahalelerden biriydi.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 256.

Rome is first introduced into the prophetic narrative in the year 200 BC, and that introduction in verse fourteen, is the most significant reference of Rome in all of Daniel, for it is the very verse that defines Rome as the symbol that establishes the vision. Why Smith could emphasize such a rule of prophecy, then cite 161 BC, while also identifying the year 200 BC, as the point where the power of Rome was “introduced,” is not a problem I wish to resolve. If I have a question that needs to be resolved, it would be whether the rule as defined by Smith is valid or not. If it is valid, then I would argue that verse fourteen, must have a connection with the Jews, that occurred before the league of 161 BC.

Roma, MÖ 200 yılında peygamberlik anlatısına ilk kez dâhil edilir ve on dördüncü ayetteki bu giriş, Daniel kitabının tamamında Roma’ya ilişkin en önemli atıftır; çünkü tam da Roma’yı görümü tesis eden simge olarak tanımlayan ayettir. Smith’in böyle bir peygamberlik kuralını vurgulayıp ardından MÖ 161 yılını belirtirken aynı zamanda Roma gücünün “giriş yaptığı” nokta olarak MÖ 200 yılını da göstermesinin nasıl mümkün olabildiği, çözmek istediğim bir sorun değil. Çözülmesi gereken bir sorum varsa, bu, Smith’in tanımladığı kuralın geçerli olup olmadığıdır. Eğer geçerliyse, o hâlde on dördüncü ayetin, MÖ 161’deki ittifaktan önce meydana gelen, Yahudilerle ilgili bir bağlantısı olması gerektiğini ileri sürerim.

I understand that the history of verses thirteen to fifteen, are identifying a history in the last days when papal Rome intrudes herself into prophetic history, and she does so in connection with the United States, who are God’s people in that history. Because Jesus always illustrates the end with the beginning, the year 200 BC, when pagan Rome came into history, must have a connection with people of God in that history. Therefore, I agree with Smith’s rule, even if he found no direct connection between Rome and the Jews in the year 200 BC.

On üç ile on beşinci ayetlerin ortaya koyduğu tarih, son günlerde papalık Roması'nın peygamberlik tarihine müdahil olduğu bir zamanı tanımlamakta ve bunu, o tarihte Tanrı'nın halkı olan Amerika Birleşik Devletleriyle bağlantılı olarak yapmaktadır. İsa her zaman sonu başlangıçla örneklediği için, Putperest Roma'nın tarihe girdiği MÖ 200 yılının, o tarih içinde Tanrı'nın halkıyla bir bağlantısı olmak zorundadır. Bu nedenle, Smith'in kuralına katılıyorum; MÖ 200 yılında Roma ile Yahudiler arasında doğrudan bir bağlantı bulamamış olsa bile.

Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III Magnus, or “The Great”, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator. This battle occurred during the struggle for control over Coele-Syria (southern Syria) and southern Palestine, territories contested between the Ptolemaic and Seleucid kingdoms. Ptolemy IV Philopator’s victory at Raphia allowed him to maintain control over Coele-Syria and southern Palestine for a time.

On birinci ve on ikinci ayetler, MÖ 217’de, “Büyük Antiochos” olarak da bilinen Antiochos III Magnus’un komutasındaki Seleukos İmparatorluğu ile Kral IV. Ptolemaios Filopator’un yönettiği Mısır’daki Ptolemaios Krallığı arasında gerçekleşen Rafya Muharebesi’ndeki zaferi ve sonrasını anlatır. Bu savaş, Ptolemaios ve Seleukos krallıkları arasında çekişme konusu olan Coele-Suriye (Güney Suriye) ve Güney Filistin üzerindeki egemenlik mücadelesi sırasında meydana geldi. IV. Ptolemaios Filopator’un Rafya’daki zaferi, ona bir süreliğine Coele-Suriye ve Güney Filistin üzerindeki kontrolü sürdürme olanağı sağladı.

The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, also known as the Battle of Mount Panium or the Battle of Paneas, was between the Seleucid Empire, led by King Antiochus III, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy V.

Panium Muharebesi, MÖ 200 yılında, on yedi yıl sonra gerçekleşen ve Panium Dağı Muharebesi ya da Paneas Muharebesi olarak da bilinen, Kral III. Antiokhos’un komutasındaki Seleukos İmparatorluğu ile Kral V. Ptolemaios’un komutasındaki Mısır Ptolemaios Krallığı arasında yaşandı.

Thirty-one years later, in 167 BC, the Maccabean Revolt, a Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Hellenistic culture, began in the town of Modein, a small town located in the region of Judea, in what is now modern-day Israel.

Otuz bir yıl sonra, MÖ 167'de, Seleukos İmparatorluğu'nun Yahudi dini uygulamalarını bastırma ve Helenistik kültürü dayatma girişimlerine karşı bir Yahudi isyanı olan Makabiler İsyanı, bugünkü İsrail'de Yahudiye bölgesinde yer alan küçük bir kasaba olan Modein'de başladı.

The event in question involved the infamous Greek Seleucid ruler, Antiochus IV Epiphanes, who had imposed strict Hellenistic practices on the Jewish population, including the prohibition of Jewish religious observances and the desecration of the Temple in Jerusalem. In an effort to enforce his decrees, Antiochus sent representatives to various towns and villages to compel the Jewish inhabitants to comply with his orders.

Söz konusu olay, Yahudi nüfusuna katı Helenistik uygulamalar dayatan, bunlara Yahudi dinî uygulamalarının yasaklanması ve Kudüs’teki Tapınağın kirletilmesi de dahil olan, kötü şöhretli Yunan Seleukos hükümdarı IV. Antiokhos Epiphanes’le ilgiliydi. Buyruklarını zorla uygulatmak için Antiokhos, Yahudi sakinleri bu buyruklara uymaya mecbur etmek üzere çeşitli kasaba ve köylere temsilciler gönderdi.

In Modein, one of the Seleucid officials arrived to enforce the king’s decree by commanding the Jewish inhabitants to participate in pagan rituals and make offerings to Greek gods. An elderly Jewish priest named Mattathias refused to comply with the order and killed both a Jew who stepped forward to offer the sacrifice and the Seleucid official. This act of defiance by Mattathias and his family marked the beginning of the Maccabean Revolt against Seleucid rule.

Modein'de, Seleukos yetkililerinden biri, kralın fermanını uygulatmak amacıyla gelerek, Yahudi sakinlere pagan ritüellere katılmalarını ve Yunan tanrılarına adaklar sunmalarını emretti. Mattathias adlı yaşlı bir Yahudi kâhini emre uymayı reddetti ve kurbanı sunmak üzere öne çıkan bir Yahudiyi ve Seleukos yetkilisini öldürdü. Mattathias ve ailesinin bu meydan okuma eylemi, Seleukos egemenliğine karşı Makabi İsyanı'nın başlangıcını işaret etti.

Mattathias and his five sons, including Judas Maccabee, fled to the hills and began a guerrilla war against the Seleucid forces. The revolt eventually grew in strength and support, leading to a series of military victories against the Seleucids.

Mattathias ve Yahuda Makkabi de dâhil olmak üzere beş oğlu tepelere kaçtılar ve Seleukos kuvvetlerine karşı bir gerilla savaşı başlattılar. İsyan zamanla güç ve destek kazandı; bu da Seleukoslara karşı bir dizi askerî zafer kazanılmasına yol açtı.

The events at Modein in 167 BC, were a pivotal moment in Jewish history, marking the beginning of the Maccabean Revolt and the struggle for religious freedom and independence against foreign rule. The rededication of the second temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three.

MÖ 167 yılında Modein’de meydana gelen olaylar, Yahudi tarihinde dönüm noktası teşkil etmiş; Makabi İsyanı’nın başlangıcını ve yabancı egemenliğe karşı din özgürlüğü ile bağımsızlık uğruna verilen mücadelenin başlangıcını işaret etmiştir. Hanuka sırasında kutlanan tarihî olayı belirleyen Yeruşalim’deki ikinci mâbedin yeniden adanması ise, yirmi üçüncü ayetteki “ittifak”tan üç yıl önce, MÖ 164 yılında gerçekleşmiştir.

After reclaiming Jerusalem and the Temple, the Maccabees cleansed the Temple of the pagan defilements and restored it to its proper religious use. According to tradition, they found only a single cruse of consecrated oil, enough to light the menorah for only one day. Actually, no contemporary historical witness of that event exists, and it was not until the sixth century that the Jewish fable is found in literature. Sister White compares the apostate Jewish church with the Catholic church, especially emphasizing that both churches base the religion upon human customs and traditions. As with the many various fabricated miracles within the history of the papal Church, the fable of the one days oil lasting for eight days has no historical witness.

Kudüs’ü ve Tapınak’ı geri aldıktan sonra Makkabiler, Tapınak’ı putperest murdarlıklardan arındırdılar ve onu asıl dinî kullanımına iade ettiler. Geleneklere göre, yalnızca menorayı bir gün yakmaya yetecek kadar, kutsanmış yağdan tek bir kap buldular. Oysa, bu olaya ilişkin çağdaş bir tarihî tanık yoktur ve bu Yahudi efsanesine edebiyatta ancak altıncı yüzyılda rastlanır. Sister White, sapkın Yahudi kilisesini Katolik Kilisesi ile karşılaştırır ve özellikle her iki kilisenin de dinlerini insanî örf ve geleneklere dayandırdığını vurgular. Papalık Kilisesi’nin tarihindeki nice çeşit uydurma mucize gibi, bir günlük yağın sekiz gün sürmesi efsanesinin de tarihî bir tanığı yoktur.

Verse ten, of Daniel chapter eleven, identifies the first battle of the three battles of verse forty, which I have previously identified as three battles of a cold war, as well as, three proxy wars. A sister questioned my defining the Ukrainian War, which is the second of these three wars as cold wars, for as she correctly pointed out there has been abundant death and destruction. What I have been defining in previous articles as the three battles of the “cold war”, was defined in those terms to draw a distinction between these three battles and the three World Wars that occur during the history of the earth beast of Revelation thirteen. These three wars are proxy wars and have also been defined that way.

Daniel kitabının on birinci bölümünün onuncu ayeti, kırkıncı ayetteki üç savaşın ilkini tanımlar; ben daha önce bunları bir soğuk savaşın üç savaşı ve aynı zamanda üç vekâlet savaşı olarak tanımlamıştım. Bir kız kardeş, bu üç savaştan ikincisi olan Ukrayna Savaşı’nı soğuk savaşlar olarak tanımlamamı sorguladı; zira onun da yerinde olarak belirttiği gibi, bol miktarda ölüm ve yıkım meydana gelmiştir. Önceki makalelerde “soğuk savaş”ın üç savaşı olarak tanımladığım şey, bu üç savaş ile Vahiy on üçteki yeryüzü canavarının tarihi boyunca meydana gelen üç Dünya Savaşı arasında bir ayrım ortaya koymak amacıyla bu terimlerle ifade edilmiştir. Bu üç savaş vekâlet savaşlarıdır ve aynı şekilde bu biçimde de tanımlanmıştır.

I intend to identify those three battles as “the three battles of verse forty” or proxy wars, from this point onward in these articles, to remove the discrepancy of identifying a hot war as a cold war. By my definition, the three battles of verse forty, do not include the battle of 1798, which is part of verse forty, but only the three battles from the time of the end in 1989 unto the Sunday law of verse forty-one. The three battles are more correctly identified as proxy wars, that are accomplished within the context of the warfare between the king of the north and the king of the south, which in the history of verse forty, represent the warfare between Catholicism (the king of the north) and Communism (the king of the south).

Bundan böyle bu makalelerde, sıcak bir savaşı soğuk savaş olarak tanımlamanın doğurduğu tutarsızlığı gidermek için, bu üç savaşı “kırkıncı ayetin üç savaşı” yahut vekâlet savaşları olarak adlandırmayı amaçlıyorum. Benim tanımıma göre, kırkıncı ayetin üç savaşı, kırkıncı ayetin bir parçası olan 1798 savaşını kapsamaz; yalnızca sonun zamanı olan 1989’dan kırk birinci ayetteki Pazar yasasına kadar uzanan üç savaşı içerir. Bu üç savaş, daha doğru olarak, kuzey kralı ile güney kralı arasındaki savaş bağlamı içinde yürütülen vekâlet savaşları olarak tanımlanır; bunlar, kırkıncı ayetin tarihçesinde, Katoliklik (kuzey kralı) ile Komünizm (güney kralı) arasındaki savaşı temsil eder.

The first of those three battles identifies the victory of Catholicism over Communism in 1989, as the papacy joined with its proxy army, represented by the United States, in sweeping away the Soviet Union in 1989, though Russia, the head (or “fortress”), was left standing. The current Ukrainian War is once again a battle between Catholicism and Communism, with the papacy employing the Ukrainian government as its proxy against Russia, along with the support of the papacy’s previous proxy power, the United States, including the rest of the globalist western world. That war is represented in verses eleven and twelve, and identifies that Communism (Russia), will prevail over Catholicism.

Bu üç savaşın ilki, Papalığın, vekâlet ordusu olarak Amerika Birleşik Devletleri tarafından temsil edilen güçle iş birliği yaparak 1989'da Sovyetler Birliği'ni silip süpürmesiyle, 1989'da Katolikliğin Komünizm üzerindeki zaferini ortaya koyar; ancak baş (ya da 'kale') olan Rusya ayakta kalmıştır. Mevcut Ukrayna Savaşı, Papalığın Rusya'ya karşı vekili olarak Ukrayna hükümetini kullanması ve Papalığın önceki vekâlet gücü olan Amerika Birleşik Devletleri'nin, küreselci Batı dünyasının geri kalanıyla birlikte verdiği destekle, yine Katoliklik ile Komünizm arasında bir mücadeledir. O savaş, on birinci ve on ikinci ayetlerde temsil edilir ve Komünizmin (Rusya'nın) Katoliklik karşısında üstün geleceğini bildirir.

The third of those three proxy battles is represented in verse fifteen, as the Battle of Panium. The battle was between the Ptolemaic kingdom (the king of the south) and the Seleucid kingdom (the king of the north). In that battle the proxy army of Catholicism is once again the United States.

Bu üç vekâlet savaşının üçüncüsü, on beşinci ayette Panium Savaşı olarak temsil edilmektedir. Bu savaş, Ptolemaios Krallığı (güneyin kralı) ile Seleukos Krallığı (kuzeyin kralı) arasında gerçekleşmiştir. Bu savaşta Katolikliğin vekil ordusu bir kez daha Amerika Birleşik Devletleri’dir.

In the first battle in 1989, the proxy army of the Republican horn of the United States was employed by the papacy to bring down the political structure of the Soviet Union, while leaving intact, its head (Russia). In the second battle, which is the Ukrainian war, the proxy army of the Nazi’s is defeated by Russia. In the third battle the United States, the proxy army of the papacy again defeats the king of the south.

1989’daki ilk savaşta, Amerika Birleşik Devletleri’nin Cumhuriyetçi boynuzunun vekil ordusu, papalık tarafından Sovyetler Birliği’nin siyasî yapısını yıkmak için kullanıldı; ancak onun başı (Rusya) sağlam bırakıldı. Ukrayna savaşı olan ikinci savaşta, Nazilerin vekil ordusu Rusya tarafından yenilgiye uğratılır. Üçüncü savaşta ise Amerika Birleşik Devletleri, papalığın vekil ordusu olarak, güney kralını yeniden yenilgiye uğratır.

The three battles bear the signature of “Truth”, with the first and last battles being carried out by the victorious proxy army of the United States. In the first battle the head of the king of the south was left intact, and in the third battle the proxy army of the United States, becomes the head of the king of the south. The second proxy army was also the proxy army of the papacy in the Second World War. In both instances the proxy army of Nazism was and will be defeated. The papacy fully subdues all her enemies before verse sixteen, when the threefold union is accomplished.

Üç savaş “Hakikat”in imzasını taşır; birinci ve son savaşlar, Amerika Birleşik Devletleri’nin galip vekâlet ordusu tarafından yürütülür. İlk savaşta Güney Kralı’nın başı yerinde bırakıldı ve üçüncü savaşta Amerika Birleşik Devletleri’nin vekâlet ordusu, Güney Kralı’nın başı hâline gelir. İkinci vekâlet ordusu aynı zamanda İkinci Dünya Savaşı’nda papalığın vekâlet ordusuydu. Her iki durumda da Nazizm’in vekâlet ordusu yenilmiştir ve yenilecektir. Üçlü birliğin tamamlandığı on altıncı ayetten önce papalık tüm düşmanlarını tamamen dize getirir.

“Ptolemy [Putin] lacked the prudence to make a good use of his victory. Had he followed up his success, he would probably have become master of the whole kingdom of Antiochus; but content with making only a few menaces and a few threats, he made peace that he might be able to give himself up to the uninterrupted and uncontrolled indulgence of his brutish passions. Thus, having conquered his enemies, he was overcome by his vices, and, forgetful of the great name which he might have established, he spent his time in feasting and lewdness.

Ptolemy [Putin], zaferinden iyi bir şekilde yararlanacak basiretten yoksundu. Elde ettiği başarının üzerine gitseydi, muhtemelen Antiochus’un bütün krallığının hâkimi olurdu; ama birkaç gözdağı ve birkaç tehditle yetinerek, hayvani tutkularının kesintisiz ve denetimsiz tatminine kendini bırakabilmek için barış yaptı. Böylece, düşmanlarını yenmişken, kötü tutkularına yenildi ve kazanabileceği büyük şanı unutup zamanını ziyafet ve sefahat içinde geçirdi.

“His heart was lifted up by his success, but he was far from being strengthened by it; for the inglorious use he made of it caused his own subjects to rebel against him.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.

Başarısı gururunu kabarttı, ama bu onu güçlendirmekten çok uzaktı; çünkü onu onursuzca kullanması, kendi tebaasının ona karşı isyan etmesine yol açtı.

A second witness that the victory of Putin marks his end, is with the southern kingdom of Judah’s king Uzziah, whose heart was also lifted up by his military victories, and thereafter, as with Ptolemy, sought to perform the work of the priests in the sanctuary, and was struck with leprosy and immediately removed from power. Putin’s victory in the Ukrainian war marks the beginning of his end as the king of the south (the king of atheism). His end was typified with the beginning of verse forty’s prophetic king of the south (France), which identified a revolution that overthrew the leadership, as happened with Ptolemy. Putin’s end was also represented with the end of the Soviet Union, where the leader (Gorbachev), dissolved the Soviet Union, and immediately took a job with the United Nations, the last-day globalist symbol of atheism, the king of the south. After Putin’s victory in the Ukraine, he is also typified by Napoleon at Waterloo, and the exile that followed; and also, king Uzziah, with his leprosy, and the exile that followed, as well as Ptolemy’s drunken end and the end of the Soviet Union in 1989.

Putin'in zaferinin onun sonunu işaret ettiğine dair ikinci bir tanıklık, Yahuda'nın güney krallığının kralı Uzziah'tadır; askerî zaferleriyle kalbi kibirlenen Uzziah, Ptolemy örneğinde olduğu gibi, daha sonra mabette kâhinlerin işini yapmaya kalkışmış, bunun üzerine cüzama yakalanmış ve derhal iktidardan uzaklaştırılmıştır. Putin'in Ukrayna Savaşı'ndaki zaferi, onun güneyin kralı (ateizmin kralı) olarak sonunun başlangıcını işaret eder. Onun sonu, Ptolemy örneğinde olduğu gibi, liderliği deviren bir devrimi tanımlayan, kırkıncı ayetin başlangıcındaki peygamberî güneyin kralı (Fransa) ile de örneklendi. Putin'in sonu ayrıca, liderin (Gorbachev) Sovyetler Birliği'ni feshedip hemen, ateizmin son günlerin küreselci sembolü, güneyin kralı olan Birleşmiş Milletler'de bir işe girdiği Sovyetler Birliği'nin sonuyla da temsil edildi. Putin'in Ukrayna'daki zaferinden sonra, o ayrıca Waterloo'daki Napoleon ve onu izleyen sürgünle; yine cüzamıyla kral Uzziah ve onu izleyen sürgünle; ve Ptolemy'nin sarhoş sonu ile 1989'daki Sovyetler Birliği'nin sonuyla da örneklenir.

The Battle of Panium occurred in 200 BC, and in that very year Rome openly intercedes into history. Their insertion into the prophetic narrative precedes the conquering of Jerusalem represented in verse sixteen, and fulfilled in 63 BC. at the time she proclaimed that she was the defender of the child king in Egypt. In the third battle of verse forty, involving the kings of the north and south, the papacy will insert itself into history again, pretending to be the protector of Russia. At that same time Seleucus, in the type, defeated Ptolemy in the battle of Panium, thus identifying that the United States, the proxy army of the papacy in the first and last battles of verse forty, defeats “Egypt” (the king of the south).

Panium Muharebesi MÖ 200 yılında meydana geldi ve tam o yıl Roma tarihe açıkça müdahale eder. Onların peygamberlik anlatısına dâhil oluşu, on altıncı ayette temsil edilen ve MÖ 63 yılında gerçekleşen Yeruşalim’in fethinden önce gelir; o sırada Mısır’daki çocuk kralın savunucusu olduğunu ilan etmişti. Kırkıncı ayetin kuzey ve güney krallarını içeren üçüncü savaşında, papalık da tarihe yeniden müdahil olacak ve Rusya’nın koruyucusu gibi davranacaktır. Aynı zamanda, tipte Seleukos Panium Muharebesi’nde Ptolemaios’u yenmişti; böylece, kırkıncı ayetin ilk ve son savaşlarında papalığın vekil ordusu olan Birleşik Devletler’in “Mısır”ı (güney kralını) yendiği ortaya konulmaktadır.

In the year 200 BC, we symbolically find the papacy, as the whore of Tyre begins to sing her songs of fornication in advance of the threefold union at the Sunday law of verse sixteen. At the same time the United States prevails over the United Nations, thus securing its position as the premier king of the ten kings. All the dynamics of the threefold union that are accomplished at the Sunday law, are settled before verse sixteen.

MÖ 200 yılında, on altıncı ayetteki Pazar yasasında gerçekleşecek üçlü birlikten önce Tyre’in fahişesi zina şarkılarını söylemeye başlarken, sembolik olarak papalığı görürüz. Aynı zamanda Amerika Birleşik Devletleri, Birleşmiş Milletler üzerinde üstün gelir ve böylece on kral arasındaki başat kral olarak konumunu güvence altına alır. Pazar yasasında tamamlanan üçlü birliğin tüm dinamikleri, on altıncı ayetten önce netleşir.

The dragon power’s political structure, as represented by the United Nations, agrees, in verse sixteen, to give its political structure to the beast, but before it does so the papacy conquers the religion of the dragon. Paganism must once again, be taken away. Protestantism was removed in the Reagan years, in the first battle of verse forty, and in the time of the last Republican president the religion of the dragon will also be placed into subjection to the religion of Catholicism, as it was in the year 508. The process of removing any religious resistance to the papacy being placed upon the throne began in the Reagan years, and it ends in the Trump years. The resistance of apostate Protestantism against Catholicism was removed in the first battle of verse forty, and the resistance of spiritualism will be removed in the last battle of verse forty.

Birleşmiş Milletler tarafından temsil edilen ejderha gücünün siyasal yapısı, on altıncı ayette siyasal yapısını canavara vermeyi kabul eder, ancak bunu yapmadan önce papalık ejderhanın dinini fetheder. Putperestlik bir kez daha ortadan kaldırılmalıdır. Protestanlık Reagan yıllarında, kırkıncı ayetin ilk savaşında ortadan kaldırıldı ve son Cumhuriyetçi başkanın döneminde, 508 yılında olduğu gibi, ejderhanın dini de Katoliklik dinine tabi kılınacaktır. Papalığın tahta oturtulmasına yönelik her türlü dinsel direncin ortadan kaldırılması süreci Reagan yıllarında başladı ve Trump yıllarında sona erer. Dinden dönmüş Protestanlığın Katolikliğe karşı direnci kırkıncı ayetin ilk savaşında ortadan kaldırıldı ve spiritizmin direnci kırkıncı ayetin son savaşında ortadan kaldırılacaktır.

In the same complicated interplay of human events, apostate Protestantism must establish itself as the religious and political authority over the ten kings of Revelation chapter seventeen. Thus, the Battle of Panium is identifying when the United States prevails over the United Nations, just before the Sunday law of verse sixteen.

İnsanlık tarihindeki olayların aynı karmaşık etkileşimi içinde, dinden dönmüş Protestanlık, Vahiy kitabının 17. bölümündeki on kral üzerinde dini ve siyasi otorite olarak kendisini tesis etmelidir. Böylece, Panium Savaşı, 16. ayetteki Pazar yasasından hemen önce, Amerika Birleşik Devletleri'nin Birleşmiş Milletler karşısında üstün geldiği zamanı belirlemektedir.

It is an established rule of prophecy that the dragon, the beast and the false prophet each have their own peculiar prophetic characteristics. One of those prophetic characteristics is that the beast (Catholicism), is always prophetically located in the city of Rome. The False Prophet is always prophetically located in the United States. But with the dragon, the characteristic of where the dragon is prophetically located is that it always moves. The dragon began in heaven, then came to the Garden of Eden, and eventually the dragon is located in Egypt.

Peygamberliğin yerleşik bir kuralı şudur: ejderha, canavar ve sahte peygamberin her birinin kendine özgü peygamberlik nitelikleri vardır. Bu peygamberlik niteliklerinden biri, canavarın (Katoliklik) peygamberlikte daima Roma kentinde konumlandırılmış olmasıdır. Sahte Peygamber ise peygamberlikte daima Amerika Birleşik Devletleri’nde konumlandırılmıştır. Fakat ejderhayla ilgili olarak, ejderhanın peygamberlikte nerede konumlandırıldığını belirleyen özellik, onun daima hareket etmesidir. Ejderha gökte başladı, sonra Aden Bahçesi’ne geldi ve sonunda ejderha Mısır’da konumlandırılır.

Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:3.

Konuş ve şöyle de: Rab Tanrı şöyle diyor: İşte, sana karşıyım, Mısır kralı Firavun, kendi ırmaklarının ortasında yatan büyük ejderha; “Nehirim benimdir, onu kendim için yaptım” diyen. Hezekiel 29:3.

The prophetic location of the dragon moves. In the time of John, the seat of the dragon, which represents its throne, was identified as being in Pergamos.

Kehanete göre ejderhanın yeri değişir. Yuhanna’nın zamanında, ejderhanın tahtını temsil eden makamının Pergamos’ta olduğu belirtilmişti.

And to the angel of the church in Pergamos write; These things saith he which hath the sharp sword with two edges; I know thy works and where thou dwellest, even where Satan’s seat is: and thou holdest fast my name, and hast not denied my faith, even in those days wherein Antipas was my faithful martyr, who was slain among you, where Satan dwelleth. Revelation 2:12, 13.

Ve Bergama’daki kilisenin meleğine yaz: İki ağızlı keskin kılıca sahip olan şöyle diyor: Yaptıklarını ve yaşadığın yeri, hatta Şeytan’ın tahtının bulunduğu yeri biliyorum; adıma sıkı sıkıya bağlı kalıyorsun ve bana olan imanını inkâr etmedin; benim sadık şehidim Antipas’ın aranızda, Şeytan’ın yaşadığı yerde öldürüldüğü günlerde bile. Vahiy 2:12, 13.

The practice of pagan Rome was to bring all the pagan deities they became associated with back to the city of Rome, and represent them in the Pantheon Temple. This is why Daniel records that the “place of his sanctuary was cast down.” The place of pagan Rome’s sanctuary was the city of Rome, which was cast down by Constantine in the year 330, but the sanctuary that was “in” Rome was the Pantheon Temple, Pan-Theon meaning, “the temple of all the gods”. The Romans moved the location of Satan’s seat to the Pantheon Temple from Pergamos. Sister White informs us that pagan Rome is the dragon.

Putperest Roma’nın uygulaması, ilişki kurdukları bütün putperest ilahları yeniden Roma şehrine getirip onları Pantheon Tapınağı’nda temsil etmekti. Daniel’in, “mukaddes yerinin mekânı yere atıldı” diye kaydetmesinin sebebi budur. Putperest Roma’nın mukaddes yerinin bulunduğu yer, Konstantin tarafından 330 yılında yere atılan Roma şehriydi; fakat Roma’nın “içinde” bulunan mukaddes yer, Pantheon Tapınağı idi; Pan-Theon, “bütün ilahların tapınağı” anlamına gelir. Romalılar, Şeytan’ın tahtının yerini Bergama’dan Pantheon Tapınağı’na taşıdılar. Sister White, putperest Roma’nın ejderha olduğunu bize bildirir.

“Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

“Böylece ejderha, öncelikle Şeytan’ı temsil ederken, ikincil anlamda putperest Roma’nın bir simgesidir.” Büyük Mücadele, 439.

Pagan Rome divided into ten nations, and France became the king of the south when it introduced the atheism of Egypt during the French Revolution. By 1917, the dragon had moved from France to Russia. Verse ten represents 1989, and verses eleven and twelve, represent the battles of “the borderline” (Raphia and Ukraine), and the battle of Panium represents the third step the papacy accomplishes as she secures the threefold union in verse sixteen. It represents the hidden history of verse forty.

Putperest Roma on ulusa bölündü ve Fransa, Fransız Devrimi sırasında Mısır’ın ateizmini getirdiğinde güneyin kralı oldu. 1917’ye gelindiğinde, ejderha Fransa’dan Rusya’ya geçmişti. Onuncu ayet 1989’u temsil eder ve on birinci ve on ikinci ayetler, “sınır hattı” (Rafya ve Ukrayna) savaşlarını temsil eder ve Panium Savaşı, papalığın on altıncı ayette üçlü birliği güvence altına alırken gerçekleştirdiği üçüncü adımı temsil eder. Bu, kırkıncı ayetin gizli tarihini temsil eder.

We will continue this study in the next article.

Bu incelemeye bir sonraki makalede devam edeceğiz.

When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi [Panium], he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:13–21.

İsa Sezariye Filipi [Panium] bölgesine geldiğinde, öğrencilerine şöyle sordu: “İnsanoğlu olan benim kim olduğumu insanlar kim olarak söylüyorlar?” Onlar da, “Bazıları senin Vaftizci Yahya olduğunu, bazıları İlyas olduğunu; başkaları da Yeremya ya da peygamberlerden biri olduğunu söylüyor” dediler. O onlara, “Peki ya siz, ben kimim?” dedi. Simun Petrus cevap verip, “Sen Mesih’sin, yaşayan Tanrı’nın Oğlu’sun” dedi. İsa da ona, “Ne mutlusun, Yunaoğlu Simun! Çünkü bunu sana açıklayan et ve kan değil, göklerdeki Babamdır” diye karşılık verdi. “Ben de sana şunu söylüyorum: Sen Petrus’sun ve kilisemi bu kayanın üzerine kuracağım; ölüler diyarının kapıları ona karşı üstün gelemeyecek. Göklerin Egemenliği’nin anahtarlarını sana vereceğim; yeryüzünde bağlayacağın her şey göklerde bağlanmış olacak; yeryüzünde çözeceğin her şey de göklerde çözülmüş olacak.” Sonra öğrencilerine, kendisinin İsa Mesih olduğunu kimseye söylememelerini buyurdu. O zamandan başlayarak İsa, öğrencilerine Yeruşalim’e gitmesi, ileri gelenler, başkâhinler ve din bilginleri tarafından çok şeyler çekmesi, öldürülmesi ve üçüncü gün dirilmesi gerektiğini göstermeye başladı. Matta 16:13-21.