At Panium, which was Caesarea Philippi, which is verses thirteen through fifteen in chapter eleven of the book of Daniel, which is the history where the Republican and Protestant horns fulfill the enigma of being the eighth that is of the seven, which is the history where the Seal of God is permanently impressed upon the one hundred and forty-four thousand, and the history of the arrival of the message of the Midnight Cry, Christ gave a promise to His last-day people.
Panium’da, yani Filipus Sezariyesi’nde; Daniel kitabının on birinci bölümünün on üçüncüden on beşinciye kadar olan ayetlerine tekabül eden, Cumhuriyetçi ve Protestan boynuzların yediden olup sekizinci olma muammasını yerine getirdiği, Tanrı’nın mührünün yüz kırk dört binin üzerine kalıcı olarak basıldığı ve Gece Yarısı Çığlığı mesajının geldiği tarihte Mesih, son günlerdeki halkına bir vaat verdi.
And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:18, 19.
Ben de sana şunu söylüyorum: Sen Petrus’sun ve ben kilisemi bu kayanın üzerine kuracağım; cehennemin kapıları ona karşı galip gelemeyecek. Ve sana göklerin egemenliğinin anahtarlarını vereceğim: yeryüzünde bağlayacağın her şey göklerde bağlanacak; yeryüzünde çözeceğin her şey göklerde çözülecek. Matta 16:18, 19.
The period of the sealing which began on September 11, 2001, when the mighty buildings of New York City were brought down, which ends at the soon coming Sunday law, was designed by the Alpha and Omega. The very last part of the period repeats the very first part of the period. On September 11, 2001 the Lord led His people back to the old paths, where among other truths they discovered the “seven times,” just as it was found in the days of king Josiah. The latter rain then began to sprinkle, and a testing process that produced a separation of two classes of worshippers began.
New York şehrindeki devasa binaların yıkıldığı 11 Eylül 2001’de başlayan ve yakında gelecek Pazar yasasında sona erecek olan mühürlenme dönemi, Alfa ve Omega tarafından planlandı. Bu dönemin en son bölümü, ilk bölümünün tekrarıdır. 11 Eylül 2001’de Rab halkını eski yollara geri götürdü; orada, diğer hakikatlerin yanı sıra, tıpkı Kral Yoşiya günlerinde bulunduğu gibi, “yedi zaman”ı keşfettiler. Son yağmur o zaman çiselemeye başladı ve ibadet edenleri iki sınıfa ayıran bir sınama süreci başladı.
In fulfillment of Habakkuk chapter two the two sacred charts were discovered and became an emblem of that historical period. Just as significantly the “debate” of Habakkuk chapter two began, between the methodology of line upon line, which is the latter rain methodology, in opposition to the methodology of apostate Protestantism that had been progressively adopted by Adventism beginning in the rebellion of 1863.
Habakkuk'un ikinci bölümünün yerine gelmesiyle iki kutsal tablo keşfedildi ve o tarihsel dönemin bir sembolü hâline geldi. Aynı derecede önemli olarak, Habakkuk'un ikinci bölümündeki “tartışma”, geç yağmur yöntemi olan “satır üstüne satır” yöntemi ile, 1863'teki isyanla başlayıp zaman içinde Adventizm tarafından kademeli olarak benimsenen sapmış Protestanlığın yöntemi arasında başladı.
Jesus promised that He would give His last-day people “the keys of the kingdom,” and in so doing, He is referring to the correct biblical methodology, that contains the necessary prophetic keys to recognize, establish and proclaim the message of the Midnight Cry and Loud Cry.
İsa, son günlerdeki halkına “krallığın anahtarlarını” vereceğini vaat etti; ve bunu söylerken, Gece Yarısı Çağrısı ve Güçlü Çağrı mesajını tanımak, tesis etmek ve ilan etmek için gerekli peygamberlik anahtarlarını içeren doğru Kutsal Kitap yöntemine atıfta bulunmaktadır.
“Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.
Tanrı ile paydaşlık edenler, Doğruluk Güneşi'nin ışığında yürürler. Tanrı'nın önünde yollarını bozarak Kurtarıcılarını küçük düşürmezler. Göksel ışık üzerlerine parlar. Bu dünyanın tarihinin sonuna yaklaştıkça, Mesih'e ve O'na ilişkin peygamberlik sözlerine dair bilgileri büyük ölçüde artar. Tanrı'nın gözünde sonsuz değere sahiptirler; çünkü O'nun Oğlu ile birlik içindedirler. Onlar için Tanrı'nın sözü benzersiz bir güzellik ve hoşluk taşır. Onun önemini görürler. Gerçek onlara açılır. Enkarnasyon öğretisi yumuşak bir ışıltıyla bezenir. Kutsal Yazı'nın tüm gizemleri açan ve tüm güçlükleri çözen anahtar olduğunu görürler. Işığı kabul etmek ve ışıkta yürümek istememiş olanlar tanrısallığın sırrını anlayamayacaklardır, ama haçı yüklenip İsa'yı izlemekten çekinmemiş olanlar, Tanrı'nın ışığında ışık göreceklerdir. The Southern Watchman, 4 Nisan 1905.
Those represented by Peter, who are the one hundred and forty-four thousand, are those who accept the Laodicean message that arrived on September 11, 2001, which is now being repeated since July, 2023. The Laodicean message that arrived in 1856, was the increased knowledge of the “seven times,” and when Christ brings the dead bones together, and thereafter brings them to life they transition from the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. That transition is brought about by Christ’s Word, for they are sanctified by His Word, and His Word is “truth,” and His Word is the “key” that unlocks His Word.
Petrus tarafından temsil edilenler, yani yüz kırk dört bin, 11 Eylül 2001'de gelen ve Temmuz 2023'ten beri tekrarlanan Laodikya mesajını kabul edenlerdir. 1856'da gelen Laodikya mesajı, "yedi kez" hakkındaki bilginin artışıydı; ve Mesih ölü kemikleri bir araya getirdiğinde ve ardından onları hayata kavuşturduğunda, onlar üçüncü meleğin Laodikya hareketinden yüz kırk dört binin Filadelfya hareketine geçerler. Bu geçiş Mesih'in Sözü ile gerçekleştirilir; çünkü onlar O'nun Sözü ile kutsal kılınırlar, ve O'nun Sözü "gerçek"tir, ve O'nun Sözü, O'nun Sözünün kilidini açan "anahtar"dır.
And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7–8.
Filadelfya’daki kilisenin meleğine yaz: Kutsal olan, gerçek olan, Davut’un anahtarına sahip olan, açar ve kimse kapatamaz; kapar ve kimse açamaz, şöyle diyor: Yaptıklarını biliyorum; işte, önüne açık bir kapı koydum ve onu kimse kapatamaz; çünkü az gücün var, sözümü tuttun ve adımı inkâr etmedin. Vahiy 3:7-8.
The methodology of “line upon line” is the key which Christ promised to His last-day people in the battle at the “gates”. A “gate” is a church.
"satır üstüne satır" yöntemi, Mesih'in "kapılar" önündeki savaşta son günlerdeki halkına vaat ettiği anahtardır. "Kapı" bir kilisedir.
And Jacob awaked out of his sleep, and he said, Surely the Lord is in this place; and I knew it not. And he was afraid, and said, How dreadful is this place! this is none other but the house of God, and this is the gate of heaven. Genesis 28:16, 17.
Yakup uykusundan uyandı ve, “Şüphesiz Rab bu yerde; ben bunu bilmiyordum,” dedi. Korktu ve, “Ne korkunç bir yer burası! Burası Tanrı’nın evinden başka bir yer değil; burası göğün kapısıdır,” dedi. Yaratılış 28:16, 17.
The battle at the gates represents the religious battles that occur between truth and error, and the error of the religion of Greece, is the gate of hell, and the religion of apostate Laodicean Adventism is also a gate. The Laodicean Adventist gate represents where the debate of Habakkuk is fulfilled.
Kapılardaki savaş, hakikat ile yanılgı arasında cereyan eden dinî mücadeleleri temsil eder; Yunan dininin yanılgısı cehennemin kapısıdır ve sapmış Laodikya Adventizminin dini de bir kapıdır. Laodikya Adventist kapısı, Habakkuk’un tartışmasının tamamlandığı yeri temsil eder.
In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. But they also have erred through wine, and through strong drink are out of the way; the priest and the prophet have erred through strong drink, they are swallowed up of wine, they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean. Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Isaiah 28:5-14
O gün Orduların Rabbi, halkının artakalanı için bir yücelik tacı, bir güzellik tacı olacak; yargıda oturan için bir yargı ruhu, savaşı kapıya kadar götürenler için güç olacak. Ama onlar da şaraptan ötürü saptılar, sert içkiden dolayı yoldan çıktılar; kâhin de peygamber de sert içkiden ötürü saptılar; şaraba kapıldılar, sert içki yüzünden yoldan çıktılar; görümde yanılır, yargıda sendeleyip düşerler. Çünkü bütün masalar kusmuk ve pislikle dolu, öyle ki temiz bir yer yok. Kime bilgi öğretecek? Kime öğretinin anlaşılmasını sağlayacak? Sütten kesilmişlere, memeden ayrılmışlara. Çünkü kural üstüne kural, kural üstüne kural; satır üstüne satır, satır üstüne satır; biraz burada, biraz orada olmalı. Çünkü kekeleyen dudaklarla ve başka bir dille bu halka konuşacak. Onlara, “İşte yorgunu dinlendirebileceğiniz dinlenme budur; işte ferahlatma budur” dedi; ama dinlemek istemediler. Ama Rab’bin sözü onlar için kural üstüne kural, kural üstüne kural; satır üstüne satır, satır üstüne satır; biraz burada, biraz orada oldu; öyle ki gidip arkaları üzerine düşsünler, kırılsınlar, tuzağa düşsünler ve yakalansınlar. Bu yüzden, Yeruşalim’deki bu halkı yöneten alaycı adamlar, Rab’bin sözünü dinleyin. Yeşaya 28:5-14
The keys of the kingdom are the words of the Scriptures, that are given to God’s last-day people by the Word.
Krallığın anahtarları, Söz aracılığıyla Tanrı’nın son günlerdeki halkına verilen Kutsal Yazıların sözleridir.
“There are truths in the word which, like veins of precious ore, are hidden beneath the surface. The hidden treasure is discovered as it is searched for, as a miner searches for gold and silver. The evidence of the truth of God’s word is in the word itself. Scripture is the key that unlocks scripture. The deep meaning of the truths of God’s word is unfolded to our minds by His Spirit.
Tanrı'nın sözünde, tıpkı değerli maden damarları gibi, yüzeyin altında gizlenmiş gerçekler vardır. Gizli hazine arandıkça keşfedilir; tıpkı bir madencinin altın ve gümüş araması gibi. Tanrı'nın sözünün doğruluğunun kanıtı, bizzat sözün kendisindedir. Kutsal Yazılar'ı açan anahtar yine Kutsal Yazılar'dır. Tanrı'nın sözünün gerçeklerinin derin anlamı, O'nun Ruhu tarafından zihinlerimize açılır.
“The Bible is the great lesson book for the students in our schools. It teaches the whole will of God concerning the sons and daughters of Adam. It is the rule of life, teaching us of the character that we must form for the future life. We need not the dim light of tradition to make the Scriptures comprehensible. As well might we suppose that the noonday sun needs the glimmering torchlight of earth to increase its glory. The utterances of priest and minister are not needed to save men from error. Those who consult the divine Oracle will have light. In the Bible every duty is made plain. Every lesson given is comprehensible. Every lesson reveals to us the Father and the Son. The word is able to make all wise unto salvation. In the word the science of salvation is plainly revealed. Search the Scriptures, for they are the voice of God speaking to the soul.” Testimonies, volume 8, 157.
"Kutsal Kitap, okullarımızdaki öğrenciler için büyük bir ders kitabıdır. Adem’in oğulları ve kızlarıyla ilgili Tanrı’nın tüm iradesini öğretir. Gelecek yaşam için oluşturmamız gereken karakteri bize öğreten yaşam ölçüsüdür. Kutsal Yazıları anlaşılır kılmak için geleneğin sönük ışığına ihtiyacımız yoktur. Aynı şekilde, öğle güneşinin görkemini artırmak için yeryüzünün titrek meşale ışığına ihtiyaç duyduğunu da varsayabiliriz. Rahiplerin ve vaizlerin sözleri, insanları yanlıştan kurtarmak için gerekli değildir. İlahi söze başvuranlar ışık bulur. Kutsal Kitap’ta her görev açıkça ortaya konmuştur. Verilen her ders anlaşılırdır. Her ders bize Baba’yı ve Oğul’u tanıtır. Tanrı sözü, herkesi kurtuluşa götüren bilgelikte kılmaya yeterlidir. Tanrı sözünde kurtuluşun bilimi açıkça ortaya konmuştur. Kutsal Yazıları araştırın; çünkü onlar ruha konuşan Tanrı’nın sesidir." Tanıklıklar, cilt 8, 157.
The keys that Christ gave unto the last-day church have the same power they had when they were given to Peter.
Mesih’in son günlerdeki kiliseye verdiği anahtarlar, Petrus’a verildikleri zamanda sahip oldukları güçle aynı güce sahiptir.
“Peter had expressed the truth which is the foundation of the church’s faith, and Jesus now honored him as the representative of the whole body of believers. He said, ‘I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven.’
Petrus, kilisenin imanının temeli olan gerçeği dile getirmişti ve İsa şimdi onu bütün imanlılar topluluğunun temsilcisi olarak onurlandırdı. Şöyle dedi: 'Sana göklerin egemenliğinin anahtarlarını vereceğim; yeryüzünde bağlayacağın her şey gökte de bağlanacak; yeryüzünde çözeceğin her şey gökte de çözülecek.'
“‘The keys of the kingdom of heaven’ are the words of Christ. All the words of Holy Scripture are His, and are here included. These words have power to open and to shut heaven. They declare the conditions upon which men are received or rejected. Thus the work of those who preach God’s word is a savor of life unto life or of death unto death. Theirs is a mission weighted with eternal results.” The Desire of Ages, 413.
"'Göklerin Egemenliği'nin anahtarları' Mesih'in sözleridir. Kutsal Yazılar'daki bütün sözler O'nundur ve bu kapsama dahildir. Bu sözlerin gökleri açıp kapatma gücü vardır. İnsanların kabul edilip edilmeyeceğine ilişkin koşulları bildirirler. Böylece Tanrı'nın sözünü duyuranların hizmeti, yaşamdan yaşama ya da ölümden ölüme götüren bir koku olur. Onlarınki, sonsuz sonuçlar taşıyan bir misyondur." Çağların Arzusu, 413.
The power that is manifested through His words, when placed in the hands of men is based upon the principles identified in His word. The simplest perhaps, and perhaps the most profound is that truth is established upon the testimony of two.
O'nun sözleri aracılığıyla tezahür eden güç, insanların eline verildiğinde, O'nun sözünde belirlenen ilkelere dayanır. Belki en basit ve belki de en derin olanı şudur: hakikat, iki kişinin tanıklığıyla tesis edilir.
“Another grave evil that had arisen in the church was that of brethren going to law against one another. Abundant provision had been made for the settlement of difficulties among believers. Christ Himself had given plain instruction as to how such matters were to be adjusted. ‘If thy brother shall trespass against thee,’ the Saviour had counseled, ‘go and tell him his fault between thee and him alone: if he shall hear thee, thou hast gained thy brother. But if he will not hear thee, then take with thee one or two more, that in the mouth of two or three witnesses every word may be established. And if he shall neglect to hear them, tell it unto the church: but if he neglect to hear the church, let him be unto thee as a heathen man and a publican. Verily I say unto you, Whatsoever ye shall bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever ye shall loose on earth shall be loosed in heaven.” Matthew 18:15–18.” Acts of the Apostles, 304.
Kilisede ortaya çıkan bir başka ağır kötülük de kardeşlerin birbirlerini mahkemeye vermeleriydi. İnananlar arasındaki anlaşmazlıkların çözümü için yeterli düzenlemeler yapılmıştı. Bizzat Mesih, bu tür meselelerin nasıl çözüleceğine dair açık talimat vermişti. “Kardeşin sana karşı günah işlerse,” diye öğütlemişti Kurtarıcı, “git ve onunla yalnızken ona suçunu söyle; eğer seni dinlerse, kardeşini kazanmış olursun. Ama seni dinlemezse, iki ya da üç tanığın ağzından her söz doğrulansın diye yanına bir ya da iki kişi daha al. Onları da dinlemekten kaçınırsa, bunu kiliseye bildir; ama kiliseyi de dinlemekten kaçınırsa, onu senin için bir putperest ve vergi görevlisi say. Size gerçekten söylüyorum: Yeryüzünde bağlayacağınız her ne varsa gökte de bağlanacaktır; yeryüzünde çözeceğiniz her ne varsa gökte de çözülecektir.” Matta 18:15-18. Elçilerin İşleri, 304.
There are at least three geographical witnesses of the period when the one hundred and forty-four thousand are sealed at the Midnight Cry. Remembering the fact that at the cry at midnight, it is too late to obtain the oil, we find the geographical testimony of the Exeter camp meeting providing an illustration of the point where God’s last-day people are sealed, and we find that truth represented by the geography of Caesarea Philippi, and also by the testimony of the battle of Panium, in verses thirteen to fifteen of Daniel chapter eleven. Perhaps it is a little off to identify these three witnesses as geographical, but I am employing that term because the geography is certainly part of the setting in Exeter and Caesarea Philippi. Jesus places Peter within the prophetic geography that the one hundred and forty-four thousand find themselves in the last days. Then He gives a command.
Gece Yarısı Çığlığı'nda yüz kırk dört binin mühürlendiği döneme dair en az üç coğrafi tanık vardır. Gece yarısındaki çığlıkta yağı elde etmek için artık çok geç olduğunu hatırlayarak, Tanrı'nın son günlerdeki halkının mühürlendiği noktayı örnekleyen Exeter kamp toplantısının coğrafi tanıklığını buluruz; bu gerçeğin Sezariye Filipi'nin coğrafyasıyla ve ayrıca Daniel kitabının on birinci bölümünün on üç ila on beşinci ayetlerinde yer alan Panium Savaşı'nın tanıklığıyla temsil edildiğini görürüz. Bu üç tanığı coğrafi olarak nitelendirmek belki biraz yersizdir, ama bu terimi kullanıyorum; çünkü coğrafya Exeter ve Sezariye Filipi'deki bağlamın kesinlikle bir parçasıdır. İsa, Petrus'u, yüz kırk dört binin son günlerde kendilerini içinde bulacakları peygamberlik coğrafyasının içine yerleştirir. Sonra bir emir verir.
And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Then Peter took him, and began to rebuke him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But he turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men. Matthew 16:19–23.
Ve sana göklerin egemenliğinin anahtarlarını vereceğim; yeryüzünde bağlayacağın her şey göklerde bağlanacaktır; yeryüzünde çözeceğin her şey de göklerde çözülecektir. Sonra öğrencilerine, İsa’nın Mesih olduğunu hiç kimseye söylememelerini sıkı sıkı tembihledi. O zamandan itibaren İsa, Yeruşalim’e gitmesi, ileri gelenler, başkâhinler ve din bilginleri tarafından çok acı çekmesi, öldürülmesi ve üçüncü gün yeniden diriltilmesi gerektiğini öğrencilerine göstermeye başladı. Bunun üzerine Petrus onu kenara çekip azarlamaya başladı: “Rab, bu senden uzak olsun; bu sana asla olmayacak.” Ama İsa dönüp Petrus’a, “Çekil önümden, Şeytan! Çünkü benim için engelsin; çünkü Tanrı’nın olanı değil, insanlarınkini düşünüyorsun” dedi. Matta 16:19-23.
The word “Exeter” is the name of a city in Devon, England. Its etymology can be traced back to Old English, where it was known as “Exanceaster” or “Execestre.” The name is believed to derive from the Old English words “Exe” (referring to the River Exe, upon which the city is situated) and “ceaster” (meaning “Roman fort” or “walled city”). Therefore, “Exeter” means either the “fort on the River Exe,” or “the walled city by the River Exe.” The geography associated with the arrival and fulfillment of the Midnight Cry in Millerite history identifies a location where there was water, representing the outpouring of the Holy Spirit, and a point where God was raising up an army to proclaim the message to the world, which Sister White informs us went like a “tidal wave.” A tidal wave is not simply river water, it is water that is super empowered.
"Exeter" sözcüğü, İngiltere'nin Devon bölgesindeki bir şehrin adıdır. Etimolojisi Eski İngilizceye kadar izlenebilir; o dönemde "Exanceaster" ya da "Execestre" olarak biliniyordu. Adın, kentin kurulu olduğu Exe Nehri'ne atıfta bulunan Eski İngilizcedeki "Exe" ve "Roma kalesi" veya "surla çevrili şehir" anlamına gelen "ceaster" sözcüklerinden türediğine inanılır. Bu nedenle "Exeter", ya "Exe Nehri üzerindeki kale" ya da "Exe Nehri kıyısındaki surlarla çevrili şehir" anlamına gelir. Millerci tarihte "Gece Yarısı Çığlığı"nın gelişi ve yerine gelişi ile ilişkilendirilen coğrafya, Kutsal Ruh'un dökülüşünü temsil eden suyun bulunduğu bir yeri ve Tanrı'nın mesajı dünyaya duyurmak için bir orduyu ayağa kaldırdığı bir noktayı tanımlar; Kardeş White bize bunun "gelgit dalgası" gibi yayıldığını bildirir. Bir gelgit dalgası sadece nehir suyu değildir; olağanüstü güç kazanmış sudur.
Millerite history was the fulfillment of the parable of the ten virgins, and when the one hundred and forty-four thousand are brought to the conclusion of the sealing time, they will repeat the waymarks identified at the beginning of the sealing time, and also the history of the Exeter camp meeting. An angel will descend with a testing message that is required to be eaten. That message will lead to the foundations, and it will confront the two classes with the “seven times,” of Leviticus twenty-six. It will include the Revelation of Jesus Christ, that is represented by Peter as an acceptance that Jesus was anointed as the Christ, when the divine symbol descended in the form of a dove, typifying September 11, 2001. It will include the understanding that Jesus is the divine Son of God, and also that by Jesus taking upon His divine being the flesh of fallen mankind, He is also the Son of man.
Millerci tarih, on bakire benzetmesinin gerçekleşmesiydi ve yüz kırk dört bin mühürlenme zamanının sonuna getirildiğinde, mühürlenme zamanının başında belirlenen yol işaretlerini ve ayrıca Exeter kamp toplantısının tarihini tekrar edecekler. Bir melek, yenmesi gereken sınayıcı bir mesajla inecek. O mesaj temellere götürecek ve Levililer yirmi altıdaki "yedi zaman" ile iki sınıfı karşı karşıya getirecek. İsa Mesih’in Vahyi’ni içerecek; bu, ilahi sembol güvercin biçiminde indiğinde, İsa’nın Mesih olarak meshedildiğinin kabulü olarak Petrus tarafından temsil edilir; bu olay 11 Eylül 2001’i tipler. Ayrıca, İsa’nın Tanrı’nın ilahi Oğlu olduğunun ve İsa’nın ilahi varlığına düşmüş insanlığın bedenini giyinmek suretiyle aynı zamanda İnsanoğlu olduğunun anlaşılmasını da içerecek.
These truths will produce two classes of worshippers, as they did post-September 11, 2001. The two classes were represented at the Exeter camp meeting, for at that camp meeting there was a tent set up by a group from Watertown, who rejected the message of the Midnight Cry as presented through Samuel Snow. They held counterfeit meetings that were so loud and emotional the leaders of the meetings of Snow went to them and informed them to quiet down. At the camp meeting there were two classes manifested, and both professed to be associated with water, but one was a counterfeit and represented the foolish who were without oil. The group in the Exeter tent were the army who were the city, that was also a fort, for they were typifying Ezekiel’s dead dry bones who are raised up as a mighty army at the message of the Midnight Cry.
Bu hakikatler, 11 Eylül 2001 sonrasında olduğu gibi, iki sınıf ibadet eden ortaya çıkaracaktır. Bu iki sınıf Exeter kamp toplantısında temsil edilmişti; zira o kamp toplantısında, Samuel Snow aracılığıyla sunulan Gece Yarısı Çığlığı mesajını reddeden, Watertown’dan bir grubun kurduğu bir çadır vardı. Öyle gürültülü ve duygusal sahte toplantılar yaptılar ki, Snow’un toplantılarının önderleri yanlarına gidip onlara sakin olmalarını bildirdiler. Kamp toplantısında iki sınıf tezahür etti ve ikisi de suyla ilişkili olduklarını ileri sürdü; fakat bunlardan biri sahtesiydi ve yanında yağ olmayan akılsızları temsil ediyordu. Exeter’deki çadırdaki grup, şehir olan ve aynı zamanda bir kale olan orduydu; çünkü onlar, Gece Yarısı Çığlığı mesajıyla kudretli bir ordu olarak diriltilen Hezekiel’in ölü kuru kemiklerini temsil ediyorlardı.
In the history where those two classes are manifested Peter represented both classes. His confession that identified Jesus as the Christ, and the Son of God was produced by the inspiration of the Holy Spirit, for Christ plainly told him, “Flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven.” When Jesus then informed the disciples of the cross, Peter, lacking the influence of the Holy Spirit at that moment, took Christ, “and began to rebuke Him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But He turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men.”
Bu iki sınıfın ortaya çıktığı anlatıda, Petrus her iki sınıfı da temsil etti. İsa’yı Mesih ve Tanrı’nın Oğlu olarak tanımlayan itirafı, Kutsal Ruh’un esiniyle gerçekleşmişti; çünkü Mesih ona açıkça, “Bunu sana açıklayan et ve kan değil, göklerdeki Babamdır” demişti. Daha sonra İsa çarmıhtan söz ederek öğrencilerini bilgilendirdiğinde, Petrus, o anda Kutsal Ruh’un etkisinden yoksun olarak, Mesih’i bir kenara çekti ve “Tanrı korusun, Rab; bu sana asla olmayacak” diyerek onu azarlamaya başladı. Ama O dönüp Petrus’a, “Çekil önümden, Şeytan! Sen benim için bir engelsin; çünkü Tanrı’ya ait olanı değil, insanlara ait olanı düşünüyorsun” dedi.
The emotional outburst of Peter aligned with the emotional worship that was occurring in the Watertown tent when Samuel Snow was presenting the message of the Midnight Cry. At that level Peter represents those who are candidates to be among the one hundred and forty-four thousand. Those candidates represent a class that has the oil, which is the Holy Spirit, and it is the message and it is the character, and the other class lacks the oil. In the setting of Caesarea Philippi, Christ began to unfold “that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day.”
Petrus’un duygusal patlaması, Samuel Snow Gece Yarısı Çığlığı mesajını sunarken Watertown çadırında gerçekleşen duygusal ibadetle örtüşüyordu. Bu düzeyde Petrus, yüz kırk dört binin arasına girmeye aday olanları temsil eder. Bu adaylar, yağa sahip olan bir sınıfı temsil eder; bu yağ Kutsal Ruh’tur, hem mesajdır hem de karakterdir; diğer sınıf ise yağdan yoksundur. Sezariye Filipi’de Mesih, “Yeruşalim’e gitmesi, ihtiyarlardan, başkâhinlerden ve din bilginlerinden birçok acı çekmesi, öldürülmesi ve üçüncü gün dirilmesi gerektiğini” açıklamaya başladı.
The disappointment of the disciples when those events were actually fulfilled at the cross is the history Sister White employs to illustrate the disappointment of October 22, 1844, and the disappointment of the Hebrews at the Red Sea crossing with Pharaoh’s army closing in and the waters of the sea in front of them. All of those witnesses identify the soon coming Sunday law, and the revelation of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, provides the testimony of the events that lead to that Sunday law. In doing so they also represent the “portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”
Bu olaylar çarmıhta gerçekten gerçekleştiğinde öğrencilerin yaşadığı hayal kırıklığı, Sister White’ın 22 Ekim 1844’teki hayal kırıklığını ve Firavun’un ordusu yaklaşırken ve önlerinde denizin suları dururken İbranilerin Kızıldeniz’den geçişte yaşadıkları hayal kırıklığını örneklemek için kullandığı tarihsel örnektir. Tüm bu tanıklar yakında gelecek Pazar yasasını tanımlar ve Daniel’in on birinci bölümünün on üçüncü ila on beşinci ayetlerinin açığa çıkarılması, o Pazar yasasına götüren olayların tanıklığını sağlar. Bunu yaparken aynı zamanda “Daniel peygamberliğinin son günlerle ilgili bölümünü” de temsil ederler.
We will continue this study in the next article.
Bu incelemeyi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.
“A careful study of types and antitypes led to the observation that the crucifixion of Christ took place on the very day in the yearly round of ceremonies given to Israel when the Passover lamb was slain. Would not the cleansing of the sanctuary typified in the Day of Atonement—falling on the tenth day of the seventh month—likewise take place on the very day in the year celebrated in the type? (see The Great Controversy, 399). This, according to the true Mosaic reckoning of time, would be October 22. Early in August, 1844, at a camp meeting at Exeter, New Hampshire, this view was introduced and it was accepted as the date for the fulfillment of the prophecy of the 2300 days. The parable of the ten virgins in Matthew 25:1–13 took on particular significance—the tarrying of the bridegroom, the waiting and slumbering of those who awaited the marriage, the cry at midnight, the shutting of the door, et cetera. The message that Christ was coming on October 22 came to be known as the ‘midnight cry.’ ‘The ‘midnight cry,’ wrote Ellen White, ‘was heralded by thousands of believers.’ She added:
Tipler ve antitipler üzerine dikkatli bir inceleme, Mesih’in çarmıha gerilişinin, İsrail’e verilen yıllık törenler döngüsünde Fısıh kuzusunun kesildiği tam güne denk geldiğini gösterdi. Öyleyse, Kefaret Günü’nde—yedinci ayın onuncu gününe düşen—tipte simgelenen kutsal yerin arındırılması da, yıl içinde tipte kutlanan o aynı günde gerçekleşmez miydi? (bkz. The Great Controversy, 399). Bu, doğru Musa’ya ait zaman hesabına göre, 22 Ekim’e denk gelirdi. 1844 yılı Ağustos ayının başlarında, New Hampshire, Exeter’deki bir kamp toplantısında bu görüş ortaya kondu ve 2300 gün peygamberliğinin gerçekleşmesi için tarih olarak benimsendi. Matta 25:1-13’teki on bakire benzetmesi özel bir önem kazandı—damadın gecikmesi, evliliği bekleyenlerin bekleyişi ve uyuklaması, gece yarısındaki çığlık, kapının kapanması vb. Mesih’in 22 Ekim’de geleceğine dair mesaj “gece yarısı çığlığı” olarak anılmaya başladı. Ellen White şöyle yazdı: “Gece yarısı çığlığı binlerce imanlı tarafından duyuruldu.” Şunu da ekledi:
“‘Like a tidal wave the [seventh-month] movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused.—The Great Controversy, 400.’
"'[yedinci ay] hareketi bir gelgit dalgası gibi ülkeyi kasıp kavurdu. Şehirden şehre, köyden köye ve ücra taşra köşelerine kadar uzandı, Tanrı'nın bekleyen halkı bütünüyle uyandırılıncaya kadar.-The Great Controversy, 400.'"
“The rapidity with which the message spread is depicted by writers cited by L. E. Froom:
Mesajın ne kadar hızlı yayıldığı, L. E. Froom'un atıf yaptığı yazarlar tarafından tasvir edilir:
“‘Bates left the record that the Exeter message ‘flew as it were upon the wings of the wind.’ Men and women sped by rail and water, by stagecoach and horseback, with bundles of books and papers, distributing them as ‘profusely as the leaves of autumn.’ White said, ‘The work before us was to fly to every part of that wide field, sound the alarm, and wake the slumbering ones.’ And Wellcome adds that the movement broke forth like the released waters of a dam. Fields of ripened grain were left standing unharvested, and full-grown potatoes left undug in the ground. The coming of the Lord was nigh. There was no time now for such earthly things.—The Prophetic Faith of Our Fathers, Vol. IV, p. 816.
"Bates, Exeter mesajının 'sanki rüzgârın kanatlarında uçar gibi' yayıldığını kayda geçirdi. Kadınlar ve erkekler demiryoluyla ve su yoluyla, posta arabalarıyla ve at sırtında, yanlarında kitap ve kâğıt demetleriyle hızla yol aldılar; bunları 'sonbaharın yaprakları kadar bolca' dağıttılar. White şöyle dedi: 'Önümüzdeki iş, o geniş alanın her yanına uçmak, alarmı çalmak ve uyuyanları uyandırmaktı.' Ve Wellcome, hareketin barajdan salıverilen sular gibi coşup taştığını ekler. Olgunlaşmış tahıl tarlaları biçilmeden ayakta bırakıldı ve tam büyümüş patatesler toprakta kazılmadan kaldı. Rab'bin gelişi yakındı. Artık böyle dünyevi şeylere zaman yoktu.-The Prophetic Faith of Our Fathers, Cilt IV, s. 816."
“As an eyewitness and participant in the movement, Ellen White described the character of the rapidly accelerating work:
Hareketin bir görgü tanığı ve katılımcısı olarak, Ellen White giderek hızlanan çalışmanın niteliğini betimledi:
“‘Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God…. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits….
"'İmanlılar şüphe ve şaşkınlıklarının ortadan kalktığını gördüler ve umut ve cesaret yüreklerini canlandırdı. Çalışma, Tanrı'nın Sözü ve Ruhu'nun denetleyici etkisi olmaksızın insanî heyecanın bulunduğu durumlarda her zaman görülen o aşırılıklardan uzaktı.... Her çağda Tanrı'nın işini belirleyen özellikleri taşıyordu. Coşkulu bir sevinç pek azdı; bunun yerine derin bir yürek yoklaması, günah itirafı ve dünyadan yüz çevirme vardı. Rab'le buluşmaya hazırlık, ıstırap çeken ruhların taşıdığı yüktü...."
“‘Of all the great religious movements since the days of the apostles, none have been more free from human imperfection and the wiles of Satan than was that of the autumn of 1844. Even now, after the lapse of many years [1888], all who shared in that movement and who have stood firm upon the platform of truth still feel the holy influence of that blessed work and bear witness that it was of God.—Ibid., 400, 401.’
'Elçilerin günlerinden bu yana görülen büyük dinî hareketlerin hiçbiri, 1844 sonbaharındaki hareketten daha fazla insan kusurundan ve Şeytan’ın hilelerinden uzak olmamıştır. Bugün bile, nice yılların [1888] geçmesinden sonra, o harekete katılan ve hakikat platformu üzerinde dimdik duran herkes, o mübarek işin kutsal etkisini hâlâ hisseder ve bunun Tanrı’dan olduğunu tanıklık eder.-Ibid., 400, 401.'
“In spite of the evidences of a work sweeping across the land and drawing thousands into the fellowship of the Second Advent, and some two hundred ministers from various churches united in spreading the message, [See C. M. Maxwell, Tell it to the world, pp. 19, 20.] the Protestant churches as a whole spurned it and used every means at their command to prevent the belief in Christ’s soon coming from spreading. No one dared to mention in a church service the hope of the soon coming of Jesus, but to those awaiting the event it was quite different.
Ülke çapına yayılan ve binlerce kişiyi İkinci Geliş topluluğuna çeken bir hareketin kanıtlarına ve çeşitli kiliselerden yaklaşık iki yüz din görevlisinin mesajı yaymak üzere birleşmiş olmasına rağmen, [Bkz. C. M. Maxwell, Tell it to the world, ss. 19, 20.] Protestan kiliseler bütünüyle bunu reddetti ve Mesih’in yakında geleceği inancının yayılmasını önlemek için ellerindeki her yolu kullandı. Hiç kimse bir kilise ibadetinde İsa’nın yakında geleceği umudunu dile getirmeye cesaret edemiyordu; ancak bu olayı bekleyenler için durum çok farklıydı.
“Ellen White told what it was like:
Ellen White nasıl olduğunu anlattı:
“‘Every moment seemed precious and of the utmost importance to me. I felt that we were doing work for eternity, and that the careless and uninterested were in the greatest peril. My faith was unclouded, and I appropriated the precious promises of Jesus to myself….
"'Her an bana çok kıymetli ve en büyük önem taşıyor gibi geliyordu. Sonsuzluk için bir iş yaptığımızı ve umursamaz ve ilgisiz olanların en büyük tehlike içinde bulunduğunu hissediyordum. İmanım gölgelenmemişti ve İsa'nın kıymetli vaatlerini kendime mal ediyordum....
“‘With diligent searching of hearts and humble confession we came prayerfully up to the time of expectation. Every morning we felt that it was our first business to secure the evidence that our lives were right before God. We realized that if we were not advancing in holiness we were sure to retrograde. Our interest for each other increased; we prayed much with and for one another.
'Kalplerimizi titizlikle yoklayıp alçakgönüllülükle itiraf ederek, dua içinde bekleyiş vaktine geldik. Her sabah, hayatlarımızın Tanrı’nın önünde doğru olduğuna dair kanıtı temin etmeyi başlıca işimiz sayıyorduk. Kutsallıkta ilerlemiyorsak mutlaka gerileyeceğimizi anladık. Birbirimize olan ilgimiz arttı; birbirimizle ve birbirimiz için çok dua ettik.
“‘We assembled in the orchards and groves to commune with God and to offer up our petitions to Him, feeling more clearly His presence when surrounded by His natural works. The joys of salvation were more necessary to us than our food and drink. If clouds obscured our minds we dared not rest or sleep till they were swept away by the consciousness of our acceptance with the Lord.—Life Sketches of James White and Ellen G. White (1880), 188, 189.” Arthur White, The Ellen White Biography, volume 1, 51, 52.
'Tanrı ile yakınlık kurmak ve O'na yakarışlarımızı sunmak için meyve bahçelerinde ve koruluklarda toplanırdık; O'nun yaratılışının eserleriyle çevrili olduğumuzda varlığını daha açık bir şekilde hissederdik. Kurtuluşun sevinçleri bizim için yiyecek ve içeğimizden daha gerekliydi. Zihnimizi bulutlar kapladığında, Rab tarafından kabul edildiğimize dair farkındalık onları süpürüp atıncaya kadar dinlenmeye ya da uyumaya cesaret edemezdik.-Life Sketches of James White and Ellen G. White (1880), 188, 189." Arthur White, The Ellen White Biography, cilt 1, 51, 52.