Sister White often identifies that the prophetic lessons that are needed to be understood are portrayed with the rise and fall of kingdoms.
Kardeş White, anlaşılması gereken peygamberî derslerin krallıkların yükseliş ve düşüşleri üzerinden tasvir edildiğini sık sık belirtir.
“From the rise and fall of nations as made plain in the books of Daniel and the Revelation, we need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass,’ it has perished. James 1:10. So perished the Medo-Persian kingdom, and the kingdoms of Grecia and Rome. And so perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose, and expresses His character, can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Prophets and Kings, 548.
"Daniel ve Vahiy kitaplarında açıkça ortaya konan ulusların yükselişi ve düşüşünden, sırf dışsal ve dünyasal görkemin ne kadar değersiz olduğunu öğrenmemiz gerekir. Babil, dünyamızın o zamandan beri benzerini hiç görmediği bütün gücü ve ihtişamıyla—o günün insanlarına öylesine sağlam ve kalıcı görünen o güç ve ihtişamla—ne kadar bütünüyle ortadan yok olup gitmiştir! 'Otun çiçeği' gibi yok olup gitmiştir. Yakup 1:10. Aynı şekilde Med-Pers krallığı ile Yunan ve Roma krallıkları da yok olup gittiler. Ve temeli Tanrı olmayan her şey de böylece yok olur. Yalnızca O’nun amacıyla bağlantılı olan ve O’nun karakterini yansıtan şeyler ayakta kalabilir. Dünyamızın bildiği tek sarsılmaz şeyler O’nun ilkeleridir." Peygamberler ve Krallar, 548.
The “rise and fall” of the kingdoms that are represented in the books of Daniel and Revelation are the focal point of a correct approach to the study of prophecy. The fall of Babylon is typified by the fall of Nimrod’s Babel in Genesis eleven. Then in Daniel chapter five, Babylon falls again. The papacy’s history of its rise to power in the year 538, and its subsequent fall in 1798, also typifies the final fall of Babylon, for the papal power is prophetically spiritual Babylon. The papacy fell in 1798, and Revelation chapter eighteen outlines its final fall. In Daniel chapter eleven, and verse forty-five, the papacy, represented there as the king of the north, comes to its end with none to help. This takes place when probation closes, for verses forty-five of chapter eleven, and verse one of chapter twelve, represent the same history.
Daniel ve Vahiy kitaplarında temsil edilen krallıkların “yükselişi ve düşüşü”, peygamberlik sözlerinin incelenmesine doğru bir yaklaşımın odak noktasıdır. Babil’in düşüşü, Yaratılış 11’de Nimrod’un Bâbel’inin düşüşüyle örneklendirilmiştir. Sonra, Daniel kitabının 5. bölümünde Babil tekrar düşer. Papalığın 538 yılında iktidara yükselişi ve 1798’deki ardından gelen düşüşü de Babil’in nihai düşüşünü örnekler; çünkü peygamberlikte papalık gücü ruhsal Babil’dir. Papalık 1798’de düştü ve Vahiy kitabının 18. bölümü onun nihai düşüşünü ana hatlarıyla ortaya koyar. Daniel kitabının 11. bölümünün 45. ayetinde, orada kuzeyin kralı olarak temsil edilen papalık, ona yardım eden hiç kimse olmadan sonuna gelir. Bu, lütuf kapısı kapandığında gerçekleşir; çünkü 11. bölümün 45. ayeti ile 12. bölümün 1. ayeti aynı tarihsel süreci temsil eder.
And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. Daniel 11:45, 12:1.
Ve sarayının çadırlarını denizler arasında, görkemli kutsal dağda dikecek; yine de onun sonu gelecek ve kimse ona yardım etmeyecek. Ve o zamanda, senin halkının çocukları için duran büyük önder Mikail ayağa kalkacak; ve öyle bir sıkıntı zamanı olacak ki, o zamana dek bir ulus var olduğundan beri böylesi olmamıştır; ve o zamanda, senin halkın, kitapta adı yazılı bulunan herkes, kurtulacak. Daniel 11:45, 12:1.
The message of the second angel is structured upon the fact that Babylon has fallen twice. Literal Babylon, represented by Nimrod and Belshazzar fell twice, and spiritual Babylon fell in 1798, and does so again, when human probation closes.
İkinci meleğin mesajı, Babil’in iki kez düşmüş olduğu gerçeğine dayanır. Nemrud ve Belşassar tarafından temsil edilen tarihî Babil iki kez düştü; ruhsal Babil ise 1798’de düştü ve insanlığın sınanma süresi kapandığında bir kez daha düşer.
And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Revelation 14:8.
Ardından başka bir melek geldi ve şöyle dedi: Yıkıldı, yıkıldı o büyük kent Babil; çünkü fuhşunun gazabının şarabından bütün uluslara içirdi. Vahiy 14:8.
The repetition of the fall of Babylon in the second angel provides the prophetic justification for identifying the doubling of words and phrases within the Scriptures as a symbol of the combined messages of the second angel and the Midnight Cry. It also upholds the principle identified by Sister White, concerning the study of prophecy being based upon the rise and fall of the kingdoms represented in the books of Daniel and Revelation. It illustrates the concept that to understand the fall of Babylon, the student of prophecy must bring together all of Babylon’s falls, “line upon line,” to establish the correct prophetic message of the final fall of Babylon.
İkinci meleğin mesajında Babil’in düşüşünün tekrarlanması, Kutsal Yazılar’da sözcük ve ifadelerin iki kez yinelenmesini, ikinci melek ile Gece Yarısı Çığlığı’nın birleşik mesajlarının bir sembolü olarak tanımlamak için peygamberî bir gerekçe sağlar. Bu durum, ayrıca Bayan White tarafından ortaya konan, peygamberliğin incelenmesinin Daniel ve Vahiy kitaplarında temsil edilen krallıkların yükseliş ve düşüşlerine dayanması gerektiği ilkesini de destekler. Bu, Babil’in düşüşünü anlamak için peygamberlik öğrencisinin, Babil’in tüm düşüşlerini “satır üstüne satır” bir araya getirerek, Babil’in nihai düşüşüne dair doğru peygamberî mesajı ortaya koyması gerektiği düşüncesini de gözler önüne serer.
Babylon falling twice in the message of the second angel, is based upon the prophetic rule which identifies that truth is established upon the testimony of two witnesses. The doubling of Babylon’s fall within the message, represents the prophetic methodology that is identified in the Bible as the latter rain. That sacred methodology, which is the latter rain, is the application of bringing various lines of prophecy together “line upon line.” When employed by the student of prophecy, the methodology establishes the “message” of the latter rain. The latter rain message that is established through the application of the sacred methodology, is thereafter proclaimed in the combined prophetic histories of the second angel and the Midnight Cry. This was true in the history of the movement of the first angel, and it is true today, in the history of the movement of the third angel.
İkinci meleğin mesajında Babil’in iki kez düşmesi, gerçeğin iki tanığın tanıklığı üzerine kurulduğunu bildiren peygamberlik kuralına dayanır. Mesaj içinde Babil’in düşüşünün iki kez yinelenmesi, Kutsal Kitap’ta Geç Yağmur olarak tanımlanan peygamberlik yöntemini temsil eder. O kutsal yöntem, yani Geç Yağmur, çeşitli peygamberlik çizgilerini "satır üzerine satır" bir araya getirme uygulamasıdır. Bu yöntem peygamberlik öğrencisi tarafından kullanıldığında, Geç Yağmur’un "mesajını" ortaya koyar. Kutsal yöntemin uygulanmasıyla ortaya konan Geç Yağmur mesajı, daha sonra ikinci melek ve Gece Yarısı Çığlığı’nın birleşik peygamberlik tarihlerinde ilan edilir. Bu, birinci meleğin hareketinin tarihinde böyleydi ve bugün de üçüncü meleğin hareketinin tarihinde böyledir.
Chapters four and five of the book of Daniel, represent the line of history which covers the rise and beginning of Babylon, represented by Nebuchadnezzar in chapter four, and then the fall and ending of Babylon, represented by Belshazzar in chapter five. Together they produce one prophetic line. The prophetic line produced by those two chapters is to be laid over the top of Daniel chapters one through three, in order to establish the latter rain message.
Daniel kitabının dördüncü ve beşinci bölümleri, dördüncü bölümde Nebukadnezar ile temsil edilen Babil’in yükselişi ve başlangıcını, ardından beşinci bölümde Belşazar ile temsil edilen Babil’in düşüşü ve sonunu kapsayan tarih çizgisini temsil eder. Birlikte tek bir peygamberî çizgi oluştururlar. Bu iki bölümün ortaya koyduğu peygamberî çizgi, Geç Yağmur mesajını tesis etmek için Daniel kitabının birinci ila üçüncü bölümlerinin üzerine yerleştirilmelidir.
The two chapters present the fall and rising again of Nebuchadnezzar and the fall and destruction of Belshazzar, and therefore present the fall of Babylon in the beginning and ending of the line. The line of prophecy created by the two chapters is structured upon Babylon falling, rising, and then falling again. That fact alone identifies that those two chapters represent the message of the second angel. The two chapters represent the history of the earth beast of Revelation thirteen, and in that history the message of the second angel and Midnight Cry is twice proclaimed.
Bu iki bölüm, Nebukadnezar’ın düşüşü ve yeniden yükselişi ile Belşassar’ın düşüşü ve yıkımını ortaya koyar ve dolayısıyla hattın başında ve sonunda Babil’in düşüşünü sunar. Bu iki bölümün oluşturduğu peygamberlik hattı, Babil’in düşmesi, yükselmesi ve sonra yeniden düşmesi üzerine kuruludur. Bu olgunun kendisi bile, söz konusu iki bölümün ikinci meleğin mesajını temsil ettiğini gösterir. Bu iki bölüm, Vahiy on üçteki yeryüzünden çıkan canavarın tarihini temsil eder; ve o tarihte ikinci meleğin mesajı ile Gece Yarısı Çağrısı iki kez ilan edilir.
Therefore, before we begin our consideration of chapters four and five of Daniel, we will identify the sacred methodology which is the latter rain, and then by employing that methodology we will identify the message of the latter rain.
Bu nedenle, Daniel kitabının dördüncü ve beşinci bölümlerini ele almaya başlamadan önce, son yağmur olan kutsal metodolojiyi belirleyeceğiz ve ardından bu metodolojiyi kullanarak son yağmurun mesajını belirleyeceğiz.
A significant waymark of the history of the first and second angel was the methodology represented by William Miller’s rules of prophetic interpretation. Those rules were used by men to identify the message of the Midnight Cry, and that message was the latter rain message for that history. A significant waymark of the history of the third angel is the methodology represented as “Prophetic Keys”. Those rules are to be used in conjunction with the rules of William Miller to identify the message of the Midnight Cry in our current history, and the message that is now being established by those rules is the latter rain message of the last days. Miller’s rules represent the early rain in the prophetic history of the earth beast, and those rules combined with the “Prophetic Keys” represent the latter rain in the prophetic history of the earth beast.
Birinci ve ikinci meleğin tarihindeki önemli bir dönüm noktası, William Miller’ın peygamberlik yorumlama kurallarıyla temsil edilen metodolojiydi. Bu kurallar, insanların Gece Yarısı Feryadı’nın mesajını tanımlaması için kullanıldı ve bu mesaj, o tarihsel dönem için son yağmur mesajıydı. Üçüncü meleğin tarihindeki önemli bir dönüm noktası ise “Peygamberlik Anahtarları” olarak ifade edilen metodolojidir. Bu kurallar, güncel tarihimizdeki Gece Yarısı Feryadı mesajını tanımlamak için William Miller’ın kurallarıyla birlikte kullanılmalıdır ve şu anda bu kurallarla ortaya konulan mesaj, son günlerin son yağmur mesajıdır. Miller’ın kuralları, yeryüzü canavarının peygamberlik tarihindeki erken yağmuru temsil eder; bu kurallar “Peygamberlik Anahtarları” ile birleştirildiğinde ise, yeryüzü canavarının peygamberlik tarihindeki son yağmuru temsil eder.
The latter rain is the methodology employed to produce the message. There are those who are deceived because they seek for the latter rain experience, without first seeking the message that produces the experience. The Pentecostal churches of Christianity are a clear example of that deception. That same type of misguided direction is available to those who do seek for the latter rain message, but refuse to seek for the methodology that identifies and establishes the latter rain message. Without the correct methodology, the correct message cannot be identified. Without the correct message, the correct experience is an impossibility.
Geç yağmur, mesajı ortaya çıkarmak için kullanılan metodolojidir. Deneyimi ortaya çıkaran mesajı önce aramadan, geç yağmur deneyimini aradıkları için aldananlar vardır. Hristiyanlığın Pentekostal kiliseleri bu aldanışın açık bir örneğidir. Aynı türden yanlış yönlendirme, geç yağmur mesajını arayan, fakat geç yağmur mesajını tanımlayan ve tesis eden metodolojiyi aramayı reddedenler için de mevcuttur. Doğru metodoloji olmadan doğru mesaj tespit edilemez. Doğru mesaj olmadan doğru deneyim imkansızdır.
The significance of this biblical fact goes unrecognized by most, for they have never considered the possibility that there is one right way to study the Bible, and that there are many wrong ways to study the Bible. The wrong way to study the Bible, that is by far the most often chosen, is to trust other men’s opinions of what the Bible teaches. It is such a common issue with men, that every church organizes a system to address this falsely perceived need of their flocks. That false need, produces the false work of establishing a system of leaders who are identified as the spiritual experts of biblical understanding that will correctly direct the understanding of the untrained flock. The Bible does identify a very organized system for the structure of a church, which includes elders, prophets and teachers, but the Bible never endorses the corruption of church organization that produces a system of leaders who have been ordained to identify what is or what isn’t truth, and thereafter, who is and who isn’t a heretic.
Bu Kutsal Kitap gerçeğinin önemi çoğu kişi tarafından fark edilmez; çünkü Kutsal Kitap'ı incelemenin tek bir doğru yolu ve pek çok yanlış yolu olabileceği ihtimalini hiç düşünmemişlerdir. Kutsal Kitap'ı incelemenin en yaygın yanlış yolu, Kutsal Kitap'ın ne öğrettiğine dair başkalarının görüşlerine güvenmektir. Bu mesele insanlar arasında o kadar yaygındır ki, her kilise, cemaatlerinin bu yanlış algılanan ihtiyacını karşılamak için bir sistem kurar. Bu sahte ihtiyaç, eğitimsiz cemaatin anlayışını doğru şekilde yönlendirecek kişiler olarak Kutsal Kitap'ı anlama konusunda ruhsal uzmanlar şeklinde tanımlanan önderlerden oluşan bir sistemin kurulması gibi sahte bir girişimi doğurur. Kutsal Kitap, kilisenin yapısı için ihtiyarlar, peygamberler ve öğretmenleri içeren oldukça düzenli bir sistemi tanımlar; ancak Kutsal Kitap, neyin hakikat olup olmadığını ve akabinde kimin sapkın olup olmadığını belirlemek üzere atanmış önderlerden oluşan bir sistemi ortaya çıkaran kilise örgütlenmesindeki yozlaşmayı asla onaylamaz.
Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. 2 Timothy 2:15.
Tanrı’ya onaylanmış biri olarak kendini sunmak için gayret et; utanması gerekmeyen, gerçeğin sözünü doğru bir şekilde kullanan bir işçi ol. 2. Timoteos 2:15.
A church leader is to exhort, rebuke, teach and guard against false doctrines and those who promote the false doctrines, but we are each to “study to show” ourselves “approved unto God,” by “rightly dividing the word of truth.” In doing so, we must know the methodology that the Bible identifies as the correct way to rightly divide the word of truth. The book of Isaiah sets forth these issues in the context of the latter rain, so it is there that we will begin.
Bir kilise önderi teşvik etmeli, azarlamalı, öğretmeli ve sahte öğretilere ve bunları yayanlara karşı koymalıdır; ama her birimiz, "gerçeğin sözünü doğru biçimde ayırarak" kendimizi "Tanrı katında makbul" göstermek için "çalışmalıyız." Bunu yaparken, Kutsal Kitap’ın gerçeğin sözünü doğru biçimde ayırmanın doğru yolu olarak belirttiği yöntemi bilmemiz gerekir. Yeşaya kitabı bu meseleleri son yağmur bağlamında ortaya koyar; bu yüzden oradan başlayacağız.
In that day the Lord with his sore and great and strong sword shall punish leviathan the piercing serpent, even leviathan that crooked serpent; and he shall slay the dragon that is in the sea. In that day sing ye unto her, A vineyard of red wine. I the Lord do keep it; I will water it every moment: lest any hurt it, I will keep it night and day. Fury is not in me: who would set the briers and thorns against me in battle? I would go through them, I would burn them together. Or let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me. He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will shew them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:1–13.
O gün Rab, sert, büyük ve güçlü kılıcıyla, delip geçen yılan Livyatan’ı, o kıvrık yılan Livyatan’ı cezalandıracak; denizdeki ejderhayı öldürecek. O gün ona şöyle şarkı söyleyin: “Kızıl şarap bağı.” Ben, Rab, onu korurum; her an sularım. Ona zarar gelmesin diye gece gündüz onu gözlerim. Bende öfke yok; kim savaşta bana karşı diken ve çalıları çıkarır? Üzerlerinden geçer, hepsini birlikte yakarım. Yahut gücüme tutunsun da benimle barış yapsın; evet, benimle barış yapsın. Yakup soyundan gelenlerin kök salmasını sağlayacak; İsrail çiçek açıp tomurcuklanacak ve dünyanın yüzünü meyveyle dolduracak. Onu vuranları nasıl vurduysa, onu da öyle mi vurdu? Yoksa onun öldürdükleri gibi mi öldürüldü? Ölçüyle, filizlenirken onunla çekişeceksin; doğu rüzgârı gününde O, sert rüzgârını durdurur. Böylece Yakup’un suçu arınacak; günahının kaldırılmasının bütün sonucu da şudur: sunak taşlarının hepsini dövülüp ufalanmış kireçtaşları gibi yaptığında, koruluklar ve putlar artık dikili durmayacak. Ama surlu şehir ıssız kalacak, mesken terk edilecek ve çöle benzer bırakılacak; orada buzağı otlayacak, orada yatacak ve dallarını tüketecek. Dalları kuruduğunda kırılacak; kadınlar gelip onları ateşe verecek. Çünkü bu anlayışsız bir halktır; bu yüzden onları yapan onlara merhamet etmeyecek, onları biçimlendiren onlara lütuf göstermeyecek. O gün olacak ki Rab, ırmağın yatağından Mısır ırmağına kadar döve döve ayıklayacak; ey İsrail oğulları, siz birer birer toplanacaksınız. O gün büyük boru çalınacak; Asur diyarında yok olmak üzere olanlar ve Mısır diyarındaki sürgünler gelecek ve Yeruşalim’deki kutsal dağda Rab’be tapınacaklar. Yeşaya 27:1-13.
In the previous articles, we have repeatedly addressed the “ensign” that is lifted up to call God’s other children out of Babylon. The last verse of Isaiah chapter twenty-seven, addresses the work of the ensign when it says “the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria.” Assyria is a symbol of Babylon in the last days, and those that hear the warning message to come out of Babylon in the verse, come and worship with those represented as the one hundred and forty-four thousand who are prophetically located at “the holy mount at Jerusalem.”
Önceki makalelerde, Tanrı’nın diğer çocuklarını Babil’den çıkmaya çağırmak için kaldırılan “sancak” konusuna defalarca değindik. Yeşaya kitabının yirmi yedinci bölümünün son ayeti, “büyük boru çalınacak ve Asur diyarında helak olmak üzere olanlar gelecek” diyerek sancağın görevini ele alır. Asur, son günlerde Babil’in bir simgesidir; ve ayette Babil’den çıkma çağrısına ilişkin uyarı mesajını duyanlar, peygamberliğe göre “Yeruşalim’deki kutsal dağ”da bulunan yüz kırk dört bin olarak temsil edilenlerle birlikte gelip tapınırlar.
The verse says, “and it shall come to pass in that day.” “That day,” which is the day when the second voice of Revelation chapter eighteen, calls God’s other children out of Babylon, is the setting for the entire chapter. The second voice of Revelation chapter eighteen, cries at the Sunday law, when the whore of Tyre is remembered.
Ayet şöyle der: “Ve o gün vuku bulacaktır.” “O gün”, Vahiy kitabının on sekizinci bölümündeki ikinci sesin Tanrı’nın diğer çocuklarını Babil’den çıkmaya çağırdığı gündür ve tüm bölümün çerçevesini belirler. Vahiy kitabının on sekizinci bölümündeki ikinci ses, Sur’un fahişesinin hatırlandığı Pazar Yasası ilan edildiğinde haykırır.
And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:4, 5.
Ve gökten şöyle diyen başka bir ses daha işittim: “Halkım, ondan çıkın ki onun günahlarına ortak olmayasınız ve onun belalarından pay almayasınız.” Çünkü onun günahları göğe kadar ulaştı ve Tanrı onun haksızlıklarını hatırladı. Vahiy 18:4-5.
Isaiah chapter twenty-seven, begins by identifying the same day that the chapter ends with, when it says, “In that day the Lord with his sore and great and strong sword shall punish leviathan the piercing serpent, even leviathan that crooked serpent; and he shall slay the dragon that is in the sea.”
Yeşaya yirmi yedinci bölüm, bölümün sonunda da söz edilen aynı günü belirterek şöyle diyerek başlar: "O gün Rab, sert, büyük ve güçlü kılıcıyla delip geçen yılan Leviathan'ı, hatta o kıvrılan yılan Leviathan'ı cezalandıracak; ve denizdeki ejderhayı öldürecek."
At the Sunday law God’s executive, retributive judgment begins upon the kingdoms of the dragon (the United Nations), the beast (the papacy) and the false prophet (the United States). At the Sunday law the false prophet is overthrown as the sixth kingdom of Bible prophecy, and national apostasy produces national ruin. The Sunday law is where God’s executive judgments begin to fall upon the dragon, who is Satan (and whose earthly kingdom is represented as the dragon), the beast and the false prophet. It is a progressive punishment, that begins at the Sunday law. The beginning and the ending of chapter twenty-seven of Isaiah is the Sunday law, and the chapter represents specific issues that are directly connected with the history that leads up to and follows after the Sunday law.
Pazar günü yasasında Tanrı'nın yürütücü, cezalandırıcı yargısı, ejderhanın (Birleşmiş Milletler), canavarın (papalık) ve yalancı peygamberin (Amerika Birleşik Devletleri) krallıklarının üzerine inmeye başlar. Pazar günü yasasında yalancı peygamber, Kutsal Kitap peygamberliğindeki altıncı krallık olarak alaşağı edilir ve ulusal irtidat ulusal yıkımı doğurur. Pazar günü yasası, Tanrı'nın yürütücü yargılarının, Şeytan olan (ve yeryüzündeki krallığı ejderha olarak temsil edilen) ejderhanın, canavarın ve yalancı peygamberin üzerine inmeye başladığı noktadır. Bu, Pazar günü yasasında başlayan kademeli bir cezadır. Yeşaya'nın yirmi yedinci bölümünün başlangıcı da sonu da Pazar günü yasasıdır ve bölüm, Pazar günü yasasına götüren ve onu izleyen tarihle doğrudan bağlantılı belirli meseleleri temsil eder.
We are considering chapter twenty-seven, for it establishes the prophetic setting for chapters twenty-eight and twenty-nine. In those chapters we will find the definition of the latter rain as a methodology, which will allow us to understand the significance of laying chapters four and five of Daniel over the top of chapters one through three of Daniel. After Isaiah chapter twenty-seven, identifies the beginning of the progressive punishment of the dragon’s kingdom, he records that in that period of time, God’s people are commanded to “sing unto her.” Sing unto who?
Yirmi yedinci bölümü ele alıyoruz, çünkü o, yirmi sekizinci ve yirmi dokuzuncu bölümler için peygamberî çerçeveyi kuruyor. O bölümlerde geç yağmurun bir yöntem olarak tanımını bulacağız; bu da Daniel’in dördüncü ve beşinci bölümlerini birden üçe kadar olan bölümlerin üzerine yerleştirmenin önemini anlamamıza imkân tanıyacaktır. Yeşaya’nın yirmi yedinci bölümü, ejderhanın krallığının kademeli cezalandırılmasının başlangıcını belirledikten sonra, o dönemde Tanrı’nın halkına "ona ilahi söyleyin" diye emredildiğini kaydeder. Kime ilahi söyleyin?
The answer of who is to be sung to is in the title of the song, for they are to sing “a vineyard of red wine, that the Lord keeps.” The story of the vineyard is the story of God’s people, and it is first mentioned by Isaiah in chapter five.
Kime şarkı söyleneceğinin cevabı şarkının başlığındadır; çünkü onların şöyle söylemesi istenir: “Rab’bin koruduğu kırmızı şarap bağı.” Bağın hikâyesi, Tanrı’nın halkının hikâyesidir ve buna ilk kez Yeşaya’nın beşinci bölümünde değinilir.
Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? And now go to; I will tell you what I will do to my vineyard: I will take away the hedge thereof, and it shall be eaten up; and break down the wall thereof, and it shall be trodden down: And I will lay it waste: it shall not be pruned, nor digged; but there shall come up briers and thorns: I will also command the clouds that they rain no rain upon it. For the vineyard of the Lord of hosts is the house of Israel, and the men of Judah his pleasant plant: and he looked for judgment, but behold oppression; for righteousness, but behold a cry. Isaiah 5:1–5.
Şimdi çok sevdiğime, sevgilimin bağı üzerine bir ezgi söyleyeceğim. Çok sevdiğimin, son derece verimli bir tepede bir bağı vardı: Etrafını çitle çevirdi, taşlarını ayıkladı, içine en seçkin asmayı dikti; bağın ortasına bir kule yaptı ve içine bir de üzüm sıkma çukuru kurdu. Üzüm vermesini bekledi, ama yabani üzüm verdi. Şimdi, ey Yeruşalim’in sakinleri ve Yahuda halkı, yalvarırım, benimle bağım arasında hüküm verin. Bağıma daha ne yapılabilirdi de ben yapmadım? Öyleyse, ondan üzüm beklerken neden yabani üzüm verdi? Şimdi dinleyin; bağıma ne yapacağımı size söyleyeyim: Çitini kaldıracağım ve o yenip tüketilecek; duvarını yıkacağım ve ayaklar altında çiğnenecek. Onu ıssız bırakacağım: ne budanacak ne de çapalanacak; ama dikenler ve çalılar boy atacak. Üzerine yağmur yağdırmasınlar diye bulutlara da buyuracağım. Çünkü Orduların Rabbi’nin bağı İsrail’in evidir, Yahuda halkı da O’nun sevdiği dikimidir; O adalet bekledi, ama işte zulüm; doğruluk bekledi, ama işte feryat. Yeşaya 5:1-5.
In the history of the Sunday law crisis, God’s people are to sing the song of the vineyard to God’s people, for the song says, “And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard.” The song of the vineyard is the song identifying the passing by of a former covenant people, while God enters into covenant with those whom Peter says were “in time past were not a people, but are now the people of God.” It identifies that no rain has fallen upon the vineyard, thus identifying the work of Elijah who comes in that period of time, and who alone can produce rain during that period. We know the song is about the passing by of a covenant people, for the song of the vineyard was sung by Christ to ancient Israel, in the period that ancient Israel was being passed by, while God was simultaneously entering into covenant with spiritual Israel.
Pazar yasası krizinin tarihinde, Tanrı’nın halkı, Bağın Ezgisi’ni Tanrı’nın halkına söylemelidir; çünkü ezgi şöyle der: "Ve şimdi, ey Yeruşalim’in sakinleri ve Yahuda’nın adamları, size yalvarırım, benimle bağım arasında hüküm verin." Bağın Ezgisi, Tanrı’nın, Petrus’un “Bir zamanlar halk değildiniz, ama şimdi Tanrı’nın halkısınız” dediği kişilerle antlaşmaya girdiği sırada, eski bir antlaşma halkının bir kenara bırakılışını işaret eden ezgidir. Bağın üzerine hiç yağmur düşmediğini bildirir; böylece o zaman diliminde gelen ve yalnızca o dönemde yağmur yağdırabilen İlyas’ın işini tanımlar. Ezginin bir antlaşma halkının bir kenara bırakılışıyla ilgili olduğunu biliyoruz; çünkü Bağın Ezgisi, Mesih tarafından, Tanrı’nın aynı anda ruhsal İsrail ile antlaşmaya girdiği, eski İsrail’in ise bir kenara bırakıldığı dönemde, eski İsrail’e söylenmişti.
Hear another parable: There was a certain householder, which planted a vineyard, and hedged it round about, and digged a winepress in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country: And when the time of the fruit drew near, he sent his servants to the husbandmen, that they might receive the fruits of it. And the husbandmen took his servants, and beat one, and killed another, and stoned another. Again, he sent other servants more than the first: and they did unto them likewise. But last of all he sent unto them his son, saying, They will reverence my son. But when the husbandmen saw the son, they said among themselves, This is the heir; come, let us kill him, and let us seize on his inheritance. And they caught him, and cast him out of the vineyard, and slew him. When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:33–45.
Başka bir benzetme dinleyin: Bir toprak sahibi vardı; bir bağ dikti, etrafını çitle çevirdi, içine bir şırahane kazdı, bir kule yaptı, onu bağcılara kiraladı ve uzak bir ülkeye gitti. Ürün zamanı yaklaşınca, ürünün payını almak için hizmetkârlarını bağcılara gönderdi. Bağcılar hizmetkârlarını yakaladılar; birini dövdüler, birini öldürdüler, birini de taşladılar. Yine, ilkin gönderdiklerinden daha çok sayıda başka hizmetkârlar gönderdi; onlara da aynı şeyi yaptılar. En sonunda, “Oğluma saygı göstereceklerdir” diyerek onlara oğlunu gönderdi. Ama bağcılar oğlu görünce aralarında, “Bu mirasçı; gelin, onu öldürelim de mirasına el koyalım” dediler. Onu yakaladılar, bağın dışına atıp öldürdüler. Buna göre, bağın sahibi geldiğinde bu bağcılara ne yapar? Ona şöyle dediler: “Bu kötü adamları feci şekilde yok eder ve bağını, ürününü mevsiminde kendisine teslim edecek başka bağcılara kiralar.” İsa onlara dedi ki: “Kutsal Yazılar’da şunu hiç okumadınız mı: ‘Yapıcıların reddettiği taş köşenin baş taşı oldu; bu Rab’bin işidir ve gözümüzde harikadır’?” “Bu yüzden size diyorum ki: Tanrı’nın Egemenliği sizden alınacak ve onun meyvelerini yetiştiren bir halka verilecek. Bu taşın üzerine düşen herkes paramparça olacak; ama taş kimin üzerine düşerse onu toz gibi ezip öğütecek.” Başkâhinler ve Ferisiler O’nun benzetmelerini duyunca, kendilerinden söz ettiğini anladılar. Matta 21:33-45.
When Jesus sang the song of God’s vineyard to ancient Israel, they were so drawn into the logic and strength of the message, that when Jesus asked the quibbling Jews, what the Lord of the vineyard would do to those who slew the Son, they could not help but provide the correct answer, when they said, “He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons.”
İsa, Tanrı’nın bağının ilahisini kadim İsrail’e söylediğinde, onlar mesajın mantığı ve gücünden öylesine etkilendiler ki, İsa münakaşa eden Yahudilere Oğul’u öldürenlere bağın sahibinin ne yapacağını sorduğunda, şöyle diyerek doğru cevabı vermekten kendilerini alamadılar: “O kötü adamları feci şekilde mahvedecek ve bağını, meyvelerini mevsimlerinde kendisine teslim edecek başka bağcılara kiraya verecek.”
Jesus then immediately added another verse to the song, when he sang about the rejected stone, and pulled their answer together with the closing stanza when he stated, “Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.” The “grinding him to powder,” echoes Isaiah twenty-seven making “all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up.” Both are references to the work of revival carried out by Josiah, who symbolized those in the last days that rediscover the “seven times”, which is the stumbling stone that crushes those who refuse to find it precious.
İsa sonra reddedilen taş üzerine söylediğinde şarkıya derhal bir kıta daha ekledi ve şöyle diyerek kapanış kıtasıyla onların cevabını bağladı: "Bunun için size diyorum: Tanrı’nın Egemenliği sizden alınacak ve onun meyvelerini ortaya çıkaran bir millete verilecektir. Bu taşın üzerine düşen herkes kırılacaktır; fakat kimin üzerine düşerse onu un ufak edecektir." "Onu un ufak etme" sözü, Yeşaya yirmi yediyi yankılar: "sunaktaki bütün taşları parçalanmış kireç taşları gibi kılar; koruluklar ve putlar ayakta durmayacaktır." Her ikisi de, "yedi kez"i yeniden keşfeden son günlerdeki kişileri simgeleyen Yoşiya’nın yürüttüğü uyanış çalışmasına göndermedir; bu da onu değerli bulmayı reddedenleri ezen tökezleme taşıdır.
In the day of the Sunday law, as represented in Isaiah chapter twenty-seven, those who “in time past were not a people,” are to sing the song of the Lord’s vineyard of red wine. These articles have often identified that there is no third message, without a first and a second message. The Sunday law is the third message, and the day of the Sunday law includes the history of the first and second messages. In chapter twenty-seven of Isaiah, the Sunday law is identifying the period represented in Daniel chapter one, and then again in Daniel chapters one through three. Prophetically, the day of the Sunday law in chapter twenty-seven is identifying the history of September 11, 2001, when the first message was empowered through to the soon-coming Sunday law.
İşaya'nın yirmi yedinci bölümünde temsil edildiği üzere, Pazar yasasının gününde, geçmişte "bir halk olmayanlar" diye anılanlar, Rab'bin kırmızı şarap bağının ilahisini söyleyeceklerdir. Bu makaleler sık sık, birinci ve ikinci mesaj olmadan üçüncü bir mesajın olmadığını belirtmiştir. Pazar yasası üçüncü mesajdır ve Pazar yasasının günü birinci ve ikinci mesajların tarihini kapsar. İşaya'nın yirmi yedinci bölümünde Pazar yasası, Daniel'in birinci bölümünde temsil edilen dönemi ve ardından Daniel'in birinci bölümünden üçüncü bölümüne kadar olan kısımda yeniden temsil edilen dönemi işaret etmektedir. Peygamberlik açısından, yirmi yedinci bölümdeki Pazar yasasının günü, birinci mesajın güçlendirildiği 11 Eylül 2001 tarihinden yakında gelecek Pazar yasasına kadar uzanan tarihi işaret etmektedir.
We will continue on in our consideration of the song that the redeemed are to proclaim in the time leading up to the point where the whore of Rome will begin to sing her song, in the next article.
Bir sonraki yazıda, Roma'nın fahişesinin kendi şarkısını söylemeye başlayacağı ana kadar olan dönemde kurtarılanların ilan etmesi gereken şarkıya ilişkin değerlendirmemize devam edeceğiz.
And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.
Ve baktım, işte Siyon Dağı’nda bir Kuzu duruyordu; onunla birlikte, alınlarında Babasının adı yazılı olan yüz kırk dört bin kişi vardı. Gökten bir ses duydum; çok suların sesi gibiydi, büyük bir gök gürültüsünün sesi gibiydi. Ve arplarını çalan arpçıların sesini duydum. Ve tahtın, dört yaratığın ve ihtiyarların önünde sanki yeni bir ezgi söylüyorlardı; o ezgiyi, yeryüzünden satın alınmış olan yüz kırk dört binden başkası öğrenemedi. Bunlar kadınlarla kendilerini kirletmemiş olanlardır; çünkü bakirdirler. Kuzu nereye giderse onu izleyenler bunlardır. Bunlar, insanlar arasından Tanrı’ya ve Kuzu’ya ilk ürünler olarak satın alınmışlardır. Ağızlarında hile bulunmadı; çünkü Tanrı’nın tahtı önünde kusursuzdurlar. Vahiy 14:1-5.