John the Baptist was a connecting link prophet.
Vaftizci Yahya, bağlantı halkası görevi gören bir peygamberdi.
“The prophet John was the connecting link between the two dispensations. As God’s representative he stood forth to show the relation of the law and the prophets to the Christian dispensation. He was the lesser light, which was to be followed by a greater. The mind of John was illuminated by the Holy Spirit, that he might shed light upon his people; but no other light ever has shone or ever will shine so clearly upon fallen man as that which emanated from the teaching and example of Jesus. Christ and His mission had been but dimly understood as typified in the shadowy sacrifices. Even John had not fully comprehended the future, immortal life through the Saviour.” The Desire of Ages, 220.
Peygamber Yahya iki çağ arasındaki bağlantı halkasıydı. Tanrı’nın temsilcisi olarak, yasanın ve peygamberlerin Hristiyan çağıyla ilişkisini göstermek üzere ortaya çıktı. O, ardından daha büyüğünün izleyeceği daha küçük bir ışıktı. Yahya’nın zihni, halkına ışık saçabilsin diye Kutsal Ruh tarafından aydınlatıldı; ancak düşmüş insan üzerine, İsa’nın öğretisi ve örneğinden yayılan ışık kadar apaçık parlayan bir başka ışık ne şimdiye dek olmuştur ne de olacaktır. Mesih ve O’nun görevi, gölge niteliğindeki kurbanlarda simgelenmiş olduğu üzere, ancak silik biçimde anlaşılmıştı. Yahya’nın kendisi bile Kurtarıcı aracılığıyla gelecek ölümsüz yaşamı bütünüyle kavramamıştı. Çağların Arzusu, 220.
Jesus was also a connecting link prophet.
İsa aynı zamanda bağlayıcı halka niteliğinde bir peygamberdi.
“Christ has led the way from earth to heaven. He forms the connecting link between the two worlds. He brings the love and condescension of God to man, and brings man up through His merits to meet the reconciliation of God. Christ is the way, the truth, and the life. It is hard work to follow on, step by step, painfully and slowly, onward and upward, in the path of purity and holiness. But Christ has made ample provision to impart new vigor and divine strength at every advance step in the divine life. This is the knowledge and experience that the hands in the office all want, and must have, or they daily bring reproach upon the cause of Christ.” Testimonies, volume 3, 193.
Mesih, yeryüzünden göğe giden yolu açmıştır. O, iki dünya arasında bağlantıyı kurar. Tanrı’nın sevgisini ve lütufkâr alçalışını insana getirir ve insanı, kendi liyakatiyle, Tanrı’yla uzlaşmaya erişmesi için yükseltir. Mesih yol, gerçek ve yaşamdır. Saflık ve kutsallık yolunda adım adım, zahmetle ve yavaşça, ileriye ve yukarıya doğru ilerlemek zor bir iştir. Ama Mesih, ilahi yaşamda atılan her ileri adımda yeni bir dirilik ve ilahi güç bağışlayabilmek için gerekli her şeyi sağlamıştır. Bu, ofiste çalışan herkesin istediği ve mutlaka sahip olması gereken bilgi ve deneyimdir; aksi halde her gün Mesih’in davasına leke sürerler. Tanıklıklar, cilt 3, 193.
John the Baptist’s prophetic work included connecting the dispensation of the earthly to the heavenly sanctuary. The first words John said when he first saw Jesus was:
Vaftizci Yahya’nın peygamberlik hizmeti, yeryüzüne ait düzeni göksel kutsal yerle ilişkilendirmeyi de içeriyordu. Yahya’nın İsa’yı ilk kez gördüğünde söylediği ilk sözler şunlardı:
The next day John seeth Jesus coming unto him, and saith, Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world. John 1:29.
Ertesi gün Yuhanna, İsa’nın kendisine doğru geldiğini görünce, “İşte, dünyanın günahını ortadan kaldıran Tanrı Kuzusu!” dedi. Yuhanna 1:29.
But even though John was to identify the transition from ancient Israel unto spiritual Israel, his understanding of that transition was limited.
Ancak Yuhanna, eski İsrail’den manevî İsrail’e geçişi belirlemekle görevlendirilmiş olsa da, bu geçişe dair anlayışı sınırlıydı.
“Said Christ, in vindication of John, ‘But what went ye out for to see? A prophet? yea, I say unto you, and more than a prophet.’ Not only was John a prophet to foretell future events, but he was a child of promise, filled with the Holy Spirit from his birth, and was ordained of God to execute a special work as a reformer, in preparing a people for the reception of Christ. The prophet John was the connecting link between the two dispensations.
Mesih, Yahya’yı haklı çıkararak şöyle dedi: “Peki, ne görmeye çıktınız? Bir peygamber mi? Evet, size diyorum ki, hem de peygamberden daha fazlasını.” Yahya yalnızca gelecekteki olayları önceden bildiren bir peygamber değildi; o aynı zamanda vaadin çocuğuydu, doğumundan itibaren Kutsal Ruh’la doluydu ve Tanrı tarafından bir reformcu olarak özel bir görevi yerine getirmek, halkı Mesih’i kabul etmeye hazırlamak üzere görevlendirilmişti. Peygamber Yahya, iki çağ arasındaki bağlayıcı halkaydı.
“The religion of the Jews, in consequence of their departure from God, consisted mostly in ceremony. John was the lesser light, which was to be followed by a greater light. He was to shake the confidence of the people in their traditions, and call their sins to their remembrance, and lead them to repentance; that they might be prepared to appreciate the work of Christ. God communicated to John by inspiration, illuminating the prophet that he might remove the superstition and darkness from the minds of the honest Jews, which had been, through false teachings for generations, gathering upon them.
Yahudilerin dini, Tanrı’dan uzaklaşmalarının bir sonucu olarak, çoğunlukla törenlerden ibaretti. Yahya, ardından daha büyük bir ışığın geleceği daha küçük ışıktı. Halkın geleneklerine duyduğu güveni sarsacak, günahlarını onlara hatırlatacak ve onları tövbeye yöneltecekti; böylece Mesih’in işini takdir etmeye hazır olsunlar. Tanrı, esin yoluyla Yahya’ya bildirdi; peygamberi aydınlatarak, nesiller boyunca yanlış öğretilerle üzerlerinde birikmiş olan batıl inanç ve karanlığı, samimi Yahudilerin zihinlerinden kaldırabilsin diye.
“The least disciple that followed Jesus, that witnessed his miracles, and listened to his divine lessons of instruction, and heard the comforting words which fell from his lips, was more privileged than John the Baptist, for he had a clearer light. No other light has shone, or ever will shine, upon the intellect of sinful, fallen man, save that which was, and is, communicated through Him who is the light of the world. Christ and his mission had been but dimly understood through the shadowy sacrifices. Even John thought that the reign of Christ would be in Jerusalem, and that he would set up a temporal kingdom, the subjects of which would be holy.” Review and Herald, April 8, 1873.
İsa’yı izleyenlerin, mucizelerine tanık olanların, ilahî öğretilerini dinleyenlerin ve dudaklarından dökülen teselli verici sözleri işitenlerin en küçüğü bile, daha berrak bir ışığa sahip olduğu için Vaftizci Yahya’dan daha ayrıcalıklıydı. Günahkâr, düşmüş insanın zihni üzerine, dünyanın ışığı olan O aracılığıyla iletilmiş ve iletilmekte olan ışıktan başka hiçbir ışık parlamamıştır ve asla parlamayacaktır. Mesih ve görevi, gölge niteliğindeki kurbanlar aracılığıyla ancak silik biçimde anlaşılmıştı. Yahya bile Mesih’in egemenliğinin Yeruşalim’de olacağını ve tebaası kutsal olan dünyevi bir krallık kuracağını sanmıştı. Review and Herald, 8 Nisan 1873.
The apostle Paul was also a connecting link prophet that was to identify the prophetic applications of the literal transitioning unto the spiritual. He understood that literal Jerusalem was no longer the Jerusalem of prophecy, for it then had transitioned unto heavenly Jerusalem.
Elçi Pavlus, harfî olandan ruhsala geçişin peygamberî uygulamalarını belirleyen bir bağlantı halkası niteliğinde bir peygamberdi. O, harfî Yeruşalim’in artık peygamberliğin Yeruşalim’i olmadığını anlamıştı; çünkü o vakit göksel Yeruşalim’e geçiş yapmıştı.
For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. Galatians 4:25, 26.
Çünkü bu Agar, Arabistan’daki Sina Dağıdır ve şimdiki Yeruşalim’e karşılık gelir; o, çocuklarıyla birlikte esaret altındadır. Ama yukarıdaki Yeruşalim özgürdür; o hepimizin annesidir. Galatyalılar 4:25, 26.
In chapter two of 2 Thessalonians, which we have been considering, Paul identified that literal pagan Rome was the power that restrained spiritual papal Rome from ascending to the throne until the year 538. In the chapter he identifies that the “man of sin” which is seated in the temple of God, was the same “king” that Daniel identified in chapter eleven, verse thirty-six. The proof that the “king of the north” in the last six verses of Daniel eleven is the papacy became the key to establish the framework of truth employed by Future for America from the increase of knowledge in 1989.
Ele aldığımız 2. Selanikliler’in ikinci bölümünde Pavlus, 538 yılına kadar ruhsal Papalık Roma’sının tahta çıkışını engelleyen gücün putperest Roma olduğunu belirtir. Bu bölümde, Tanrı’nın tapınağında oturan “günah insanı”nın, Daniel’in on birinci bölümünün otuz altıncı ayetinde belirlediği aynı “kral” olduğunu da ifade eder. Daniel’in on birinci bölümünün son altı ayetindeki “kuzeyin kralı”nın Papalık olduğuna dair kanıt, 1989’daki bilginin artışından itibaren Future for America tarafından kullanılan hakikat çerçevesinin kurulmasında anahtar haline gelmiştir.
In the same chapter, Paul identified pagan Rome’s work of restraining the rise of the papacy, until the time when pagan Rome would be taken away, and thus identified that “the daily” in the book of Daniel was pagan Rome. That truth became the very key to establish the framework of truth which produced the increase of knowledge in 1798.
Aynı bölümde Pavlus, putperest Roma’nın, ortadan kaldırılacağı zamana dek papalığın yükselişini dizginleyen rolünü tespit etti ve böylece Daniel kitabındaki “günlük”ün putperest Roma olduğunu belirledi. Bu gerçek, 1798’de bilginin artışını ortaya çıkaran hakikat çerçevesini kurmada asıl anahtar oldu.
In William Miller’s history the message was proclaimed when a transition from the Philadelphian to the Laodicean movement was to take place. In Future for America’s history the transition from a Laodicean movement unto the Philadelphian movement is now taking place.
William Miller’ın tarihinde, Filadelfya hareketinden Laodikya hareketine geçişin gerçekleşeceği sırada mesaj ilan edildi. Future for America’nın tarihinde ise, Laodikya hareketinden Filadelfya hareketine geçiş şimdi gerçekleşiyor.
The truth that Paul set forth in 2 Thessalonians that identified the transition from literal pagan Rome unto spiritual papal Rome became the framework for Miller’s prophetic understanding. Both John the Baptist and Paul were raised up to explain the transition from literal to spiritual. William Miller was typified by John the Baptist and in his work it was essential that he recognized the relation and transition of pagan and papal Rome, the transition that John was raised up to identify.
Pavlus'un 2. Selanikliler'de ortaya koyduğu ve fiilî putperest Roma'dan ruhsal papalık Roma'ya geçişi tanımlayan gerçek, Miller'in peygamberlik anlayışının çerçevesini oluşturdu. Hem Vaftizci Yahya hem de Pavlus, fiilîden ruhsala geçişi açıklamak üzere görevlendirildi. William Miller tipolojik olarak Vaftizci Yahya tarafından temsil ediliyordu ve çalışmasında, putperest ve papalık Roma arasındaki ilişkiyi ve Yahya'nın tanımlamak üzere görevlendirildiği o geçişi kavraması hayatiydi.
There are five references to “the daily” in the book of Daniel, and they always precede a symbol of the papal power. In the context of the prophetic transition we are considering, all five references include the transition from literal Rome to spiritual Rome. “The daily” in the book of Daniel is one of the truths represented upon Habakkuk’s two tables, and is therefore a foundational truth that was to be defended; a truth which would ultimately become covered up with false and counterfeit jewels and coins. It is no accident that every truth represented upon the two sacred charts has direct inspired endorsements within the writings of Ellen White. To reject any of the foundational truths (including “the daily”), is to simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy.
Daniel Kitabı’nda “günlük”e beş atıf vardır ve bunlar her zaman papalık gücünün bir simgesinden önce gelir. Ele aldığımız peygamberliksel geçişin bağlamında, bu beş atfın tümü harfî Roma’dan ruhsal Roma’ya geçişi içerir. Daniel Kitabı’ndaki “günlük”, Habakkuk’un iki levhasında temsil edilen hakikatlerden biridir ve bu nedenle savunulması gereken temel bir hakikattir; sonunda sahte ve taklit mücevherler ve sikkelerle örtülecek bir hakikat. İki kutsal tabloda temsil edilen her hakikatin, Ellen White’ın yazıları içinde doğrudan ilham edilmiş onaylara sahip olması tesadüf değildir. Temel hakikatlerden herhangi birini (“günlük” dahil) reddetmek, aynı anda Peygamberlik Ruhu’nun otoritesini reddetmektir.
“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.
"Sonra 'Daily' ile ilgili olarak, 'kurban' kelimesinin insan bilgeliğiyle metne eklenmiş olduğunu ve metne ait olmadığını; ve Rab'bin bununla ilgili doğru görüşü yargı saati çağrısını verenlere verdiğini gördüm. 1844'ten önce birlik varken, neredeyse herkes 'Daily' konusundaki doğru görüşte birleşmişti; fakat 1844'ten beri, kargaşa içinde başka görüşler benimsendi ve karanlık ve kargaşa bunu izledi." Review and Herald, 1 Kasım 1850.
Those “who gave the judgment hour cry,” understood “the daily” as a symbol of paganism, and/or pagan Rome. Their understanding included the fact that they understood that the word “sacrifice” did not belong in the passage in Daniel, where it had been added by the translators (by human wisdom) of the King James Bible. The pioneer understanding also included that “the daily” was always presented in connection with one of the two symbols of the papal power, and that paganism (“the daily”), always preceded the papal symbol. They were always identified in the sequence in which they arrived into prophetic history. The books of Daniel and Revelation never deviate from the historical sequence of paganism preceding papalism, and when the book of Revelation introduces the third desolating power of the false prophet, that sequence is always upheld.
"Yargı saatinin çağrısını verenler", "günlük"ü paganizmin ve/veya pagan Roma'nın bir sembolü olarak anlıyorlardı. Anlayışları, "kurban" sözcüğünün Daniel'deki ilgili pasajda yer almadığını, oraya Kral James İncili'nin çevirmenleri tarafından (insan bilgeliğiyle) eklenmiş olduğunu da içeriyordu. Öncülerin anlayışı ayrıca, "günlük"ün her zaman papalık gücünün iki sembolünden biriyle bağlantılı olarak sunulduğunu ve paganizmin ("günlük") daima papalık sembolünden önce geldiğini içeriyordu. Bunlar her zaman, peygamberlik tarihine girdikleri sıraya göre tespit edilirdi. Daniel ve Vahiy kitapları, paganizmin papalıktan önce geldiği tarihsel diziden asla sapmaz ve Vahiy kitabı sahte peygamberin üçüncü yıkım getiren gücünü tanıttığında da bu dizi her zaman korunur.
Without Paul’s instruction that the literal things of prophecy transitioned to the spiritual in the time period of the cross, a dilemma is produced with Christ’s prediction of the destruction of Jerusalem found in all the gospels except John. The two symbols of the papacy connected with “the daily” in the book of Daniel are the abomination of desolation and the transgression of desolation. Those two symbols represent the mark of the beast (the abomination) and the image of the beast (the transgression).
Pavlus’un, peygamberliklerdeki harfî unsurların çarmıh döneminde ruhsala dönüştüğüne dair öğretisi olmasaydı, Yuhanna dışındaki tüm İncil’lerde yer alan Mesih’in Kudüs’ün yıkımına ilişkin öngörüsü bir ikilem doğururdu. Daniel kitabında "günlük" ile bağlantılı papalığın iki sembolü, ıssız bırakan iğrençlik ve ıssız bırakan suçtur. Bu iki sembol, canavarın işaretini (iğrençlik) ve canavarın suretini (suç) temsil eder.
The transgression that allows the papacy to murder those it deems as heretics is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. Thus, Daniel represents the combination of church and state which is the image of the papal beast, as the transgression of desolation. The Bible identifies idolatry as an abomination, and all the idolatry of the papal power is represented with its idol sabbath, which John calls the mark of the beast, and Daniel calls the abomination that maketh desolate.
Papalığın sapkın saydıklarını öldürmesine olanak veren suç, ilişkide denetimin kilisede olduğu kilise ile devletin birleşimidir. Böylece Daniel, papalık canavarının sureti olan kilise ile devletin birleşimini ıssız bırakan suç olarak temsil eder. Kutsal Kitap putperestliği iğrençlik olarak tanımlar ve papalık gücünün bütün putperestliği, Yuhanna’nın canavarın işareti dediği ve Daniel’in ıssız bırakan iğrençlik diye adlandırdığı put Şabatı ile temsil edilir.
And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. And it waxed great, even to the host of heaven; and it cast down some of the host and of the stars to the ground, and stamped upon them. Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. And an host was given him against the daily sacrifice by reason of transgression, and it cast down the truth to the ground; and it practiced, and prospered. Daniel 8:9–12.
Onlardan birinden küçük bir boynuz çıktı; güneye, doğuya ve güzel ülkeye doğru son derece büyüdü. Göklerin ordusuna kadar büyüdü; ordunun ve yıldızların bazılarını yere attı ve onları çiğnedi. Evet, ordunun önderine kadar kendini yüceltti; onun tarafından günlük sunu kaldırıldı ve onun tapınağının yeri yıkıldı. Ve suç nedeniyle, günlük sunuya karşı ona bir ordu verildi; gerçeği yere attı; istediğini yaptı ve başarılı oldu. Daniel 8:9-12.
We will address these verses in greater detail in another article, but in verse eleven, the power that magnified itself against Christ was pagan Rome, when they attempted to kill him at his birth and then finally did so at the cross. The verse states that “by him” (pagan Rome), “the daily was taken away.” The Hebrew word translated as “taken away” is “rum,” and it means “to lift up and exalt”. Pagan Rome would lift up and exalt the religion of paganism, and they did that very thing in history. This is why they are called “pagan” Rome.
Bu ayetleri başka bir yazıda daha ayrıntılı ele alacağız, ama on birinci ayette, Mesih’e karşı kendini yücelten güç, doğumunda onu öldürmeye teşebbüs ettiklerinde ve sonunda bunu çarmıhta yaptıklarında, putperest Roma’ydı. Ayet, “onun aracılığıyla” (putperest Roma), “günlük olanın kaldırıldığını” ifade eder. “Kaldırıldı” olarak çevrilen İbranice sözcük “rum”dur ve “yükseltmek ve yüceltmek” anlamına gelir. Putperest Roma, putperestliğin dinini yükseltip yüceltecekti ve tarihte de tam olarak bunu yaptılar. Bu yüzden onlara “putperest” Roma denir.
The next verse identifies that papal Rome, was given a “host” (military power), that was against, or was to overcome “the daily” (paganism). This also is a fact of history, for military strength was employed by the papacy (though she never has her own army), to overcome the restraint placed upon her rise to power. That power came from pagan Rome. The military power that she employed was given unto her through “transgression,” for the transgression that allowed her to control the armies of the kings that placed her on the throne in the year 538, was the transgression of the combination of church and state. First pagan Rome is addressed in verse eleven, informing the student that pagan Rome would stand up against Christ, and that it would exalt the religion of paganism.
Bir sonraki ayet, Papalık Roma’sına, “günlük”e (putperestliğe) karşı olan ya da onu alt edecek bir “ordu” (askerî güç) verildiğini belirtir. Bu da tarihsel bir gerçektir; çünkü papalık (hiçbir zaman kendi ordusu olmamış olsa da), iktidara yükselişine konan engeli aşmak için askerî güç kullandı. Bu güç putperest Roma’dan geldi. Kullandığı askerî güç ona “ihlal” yoluyla verilmişti; zira onu 538 yılında tahta çıkaran kralların ordularını kontrol etmesine izin veren ihlal, kilise ile devletin birleşmesi ihlaliydi. Önce putperest Roma’ya on birinci ayette değinilir; bu ayet, öğrenciye putperest Roma’nın Mesih’e karşı duracağını ve putperestlik dinini yücelteceğini bildirir.
The next verse describes the transgression of the combination of church and state that allowed the papacy to overcome and remove the restraint that pagan Rome had exercised against her. History upholds the application of both those verses. “The daily” represents either pagan Rome, the power that stood against Christ, or the religion of paganism that was exalted by pagan Rome. The symbol of “the daily” is then followed by the papacy, as it identifies the transgression of church and state that is what empowers the papacy with an army to do its dirty work. Daniel’s third use of “the daily,” is the question that produces the answer, that is the central pillar of Adventism.
Bir sonraki ayet, kilise ile devletin birleşmesinden doğan ve papalığın, putperest Roma’nın ona karşı uyguladığı kısıtlamayı yenip ortadan kaldırmasına izin veren ihlali tasvir eder. Tarih, her iki ayetin de bu şekilde uygulanmasını doğrular. “Daimî”, ya Mesih’e karşı duran güç olan putperest Roma’yı ya da putperest Roma tarafından yüceltilen putperestlik dinini temsil eder. “Daimî”nin simgesini ardından papalık izler; çünkü bu, kilise ile devletin birleşmesi şeklindeki ihlali tanımlar ve papalığı kirli işlerini yapacak bir orduyla güçlendiren de budur. Daniel’in “Daimî”yi üçüncü kez kullanımı ise, Adventizmin merkez direğini oluşturan yanıtı doğuran sorudur.
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.
Sonra bir kutsalın konuştuğunu işittim; ve konuşmakta olan o belirli kutsala başka bir kutsal şöyle dedi: “Gündelik kurban, ıssızlığa götüren günah ve hem kutsal yerin hem de ordunun ayak altına verilmesiyle ilgili görüm ne zamana kadar sürecek?” Daniel 8:13.
In this verse, the question is asked of how long shall the vision be, thus asking for an answer that represents duration, and not a point in time. The question is not on what date will the vision be fulfilled, but what is the duration of the vision. The verse does not ask “When?”, it asks, “How long?” The vision is about the desolating powers of paganism, represented as “the daily,” and papalism as represented by the transgression of the papacy that is accomplished when she commits fornication with the kings of the earth. Those two desolating powers of paganism followed by papalism were to trample down the sanctuary and the host for a period of “seven times.”
Bu ayette, görümün ne kadar süreceği sorulmakta, böylece bir zaman noktası değil, süreyi ifade eden bir yanıt istenmektedir. Buradaki soru, görümün hangi tarihte gerçekleşeceği değil, görümün süresinin ne olduğudur. Ayet “Ne zaman?” diye sormaz; “Ne kadar süre?” diye sorar. Görüm, “günlük” olarak temsil edilen putperestliğin ıssızlaştırıcı güçleriyle ve papalığın, yeryüzünün krallarıyla zina ettiğinde gerçekleşen yasa çiğnemesiyle temsil edilen papalizmle ilgilidir. Putperestliğin ve onu izleyen papalizmin bu iki ıssızlaştırıcı gücü, “yedi zaman”lık bir süre boyunca kutsal yeri ve orduyu ayaklar altına alacaktı.
It is important to recognize that the trampling down of the literal sanctuary which began in the time of Babylon, and continued through to the destruction of Jerusalem by pagan Rome in 70 AD, was done by pagan powers from the beginning of the history to the end. Thus, it was literal paganism in the plural that trampled down the literal sanctuary and literal host (God’s people). But it was spiritual Rome that trampled down spiritual Jerusalem and spiritual Israel.
Şunu kabul etmek önemlidir: Babil döneminde başlayan ve MS 70 yılında putperest Roma tarafından Yeruşalim’in yıkılışına kadar süren somut kutsal yerin ayaklar altına alınması, tarihin başından sonuna kadar putperest güçler tarafından yapıldı. Dolayısıyla, somut kutsal yeri ve somut orduyu (Tanrı’nın halkını) çiğneyen, (çoğul) somut putperestlikti. Ama ruhsal Yeruşalim’i ve ruhsal İsrail’i çiğneyen ruhsal Roma’ydı.
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.
Ama tapınağın dışındaki avluyu bırak, onu ölçme; çünkü o uluslara verilmiştir. Kutsal kenti kırk iki ay boyunca ayakları altında çiğneyecekler. Ve iki tanığıma yetki vereceğim; onlar çuval bezi giyinmiş olarak bin iki yüz altmış gün peygamberlik edecekler. Vahiy 11:2, 3.
John the Baptist was a connecting link prophet that identified the change of dispensation from the earthly sanctuary to the heavenly, without knowing the fullness of his work. Paul was a connecting link prophet that identified the change of dispensation from literal Israel (the host) to spiritual Israel. The Jerusalem that was trampled down for forty-two months was spiritual Jerusalem.
Vaftizci Yahya, hizmetinin tüm kapsamını bilmeden, yeryüzündeki tapınaktan göksel olana geçiş şeklindeki dönem değişikliğini belirleyen bağlantı halkası niteliğinde bir peygamberdi. Pavlus da, harfî İsrail’den (ordu) ruhsal İsrail’e geçişteki dönem değişikliğini belirleyen bağlantı halkası niteliğinde bir peygamberdi. Kırk iki ay boyunca çiğnenen Yeruşalim ruhsal Yeruşalim’di.
“The periods here mentioned—forty and two months,” and ‘a thousand two hundred and threescore days’—are the same, alike representing the time in which the church of Christ was to suffer oppression from Rome. The 1260 years of papal supremacy began in A.D. 538, and would therefore terminate in 1798. At that time a French army entered Rome and made the pope a prisoner, and he died in exile. Though a new pope was soon afterward elected, the papal hierarchy has never since been able to wield the power which it before possessed.” The Great Controversy, 266.
“Burada anılan süreler—‘kırk iki ay’ ve ‘bin iki yüz altmış gün’—aynıdır; her ikisi de Mesih’in kilisesinin Roma’dan baskı göreceği zamanı temsil eder. Papalığın üstünlüğe sahip olduğu 1260 yıllık dönem MS 538’de başladı ve bu nedenle 1798’de sona erecekti. O sırada bir Fransız ordusu Roma’ya girdi ve Papa’yı tutukladı; Papa sürgünde öldü. Kısa süre sonra yeni bir papa seçilmiş olsa da, papalık hiyerarşisi o zamandan beri daha önce sahip olduğu gücü bir daha kullanamamıştır.” Büyük Çatışma, 266.
Paul identified that at the transition which took place in the history of the cross, spiritual Jerusalem which “is above,” became the city which God chose to place his name, and literal Jerusalem ceased to be the Jerusalem of Bible prophecy.
Pavlus, çarmıh tarihindeki geçişte, “yukarıdaki” ruhsal Yeruşalim’in Tanrı’nın adını yerleştirmek için seçtiği şehir olduğunu ve fiziksel Yeruşalim’in artık Kutsal Kitap peygamberliğinin Yeruşalimi olmadığını ortaya koydu.
For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. Galatians 4:25, 26.
Çünkü bu Agar, Arabistan’daki Sina Dağıdır ve şimdiki Yeruşalim’e karşılık gelir; o, çocuklarıyla birlikte esaret altındadır. Ama yukarıdaki Yeruşalim özgürdür; o hepimizin annesidir. Galatyalılar 4:25, 26.
This truth is essential to understand correctly, and the false application of literal Jerusalem as the symbol of Bible prophecy is part of the deception created by the Jesuits to undermine the truth that the pope of Rome is the antichrist. That false teaching produces a belief within apostate Protestantism that allows them to incorrectly look to the modern Jewish nation of Israel as a symbol of prophecy. Literal Jerusalem ceased to be God’s Jerusalem in the time of the cross.
Bu gerçeğin doğru anlaşılması esastır ve Kutsal Kitap peygamberliğinin simgesi olarak gerçek, fiziksel Kudüs’ün yanlış kullanılması, Roma papasının Mesih karşıtı olduğu gerçeğini baltalamak için Cizvitler tarafından oluşturulan aldatmacanın bir parçasıdır. Bu yanlış öğreti, dinden dönen Protestanlık içinde, onların modern Yahudi ulusu İsrail’e peygamberliğin bir simgesi olarak yanlış şekilde bakmalarına yol açan bir inanç doğurur. Gerçek, fiziksel Kudüs, çarmıha gerilme zamanında Tanrı’nın Kudüs’ü olmaktan çıktı.
“The city of Jerusalem is no longer a sacred place. The curse of God is upon it because of the rejection and crucifixion of Christ. A dark blot of guilt rests upon it, and never again will it be a sacred place until it has been cleansed by the purifying fires of heaven. At the time when this sin-cursed earth is purified from every stain of sin, Christ will again stand upon the Mount of Olives. As His feet rest upon it, it will part asunder, and become a great plain, prepared for the city of God.” Review and Herald, July 30, 1901.
Kudüs artık kutsal bir yer değildir. Mesih’in reddedilmesi ve çarmıha gerilmesi yüzünden Tanrı’nın laneti onun üzerindedir. Üzerinde suçluluğun kara bir lekesi durmaktadır ve göğün arındırıcı ateşleriyle temizleninceye dek bir daha asla kutsal bir yer olmayacaktır. Günahla lanetlenmiş bu dünya günahın her lekesinden arındırıldığında, Mesih yeniden Zeytin Dağı üzerinde duracaktır. Mesih’in ayakları Zeytin Dağı’na bastığında, o ikiye yarılacak ve Tanrı’nın kenti için hazırlanmış büyük bir ovaya dönüşecektir. Review and Herald, 30 Temmuz 1901.
The relevance of the distinction between literal Jerusalem and spiritual Jerusalem will be addressed as we consider Christ’s prophecy of the end of the world. The fourth time Daniel identifies “the daily,” is in chapter eleven.
Dünyanın sonuna dair Mesih’in peygamberliğini ele alırken, harfî Kudüs ile ruhanî Kudüs arasındaki ayrımın önemi ele alınacaktır. Daniel, “günlük”ü dördüncü kez on birinci bölümde tanımlar.
And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. Daniel 11:31.
Onun tarafında kuvvetler ayağa kalkacak; tapınak kalesini kirletecekler, günlük sunuyu kaldıracaklar ve yıkıma yol açan iğrençliği dikecekler. Daniel 11:31.
This verse is identifying the work of pagan Rome in placing the papacy on the throne of the earth in the year 538. The “arms” represent the military strength of pagan Rome that stood up for the papacy beginning with Clovis, king of the Franks in the year 496. Different European kings worked for the placement of the papacy following Clovis, but the verse is identifying four things the European kings (arms) did for the papacy, once they transgressed by forming a church and state alliance with the whore of Tyre.
Bu ayet, 538 yılında papalığı yeryüzünün tahtına oturtmadaki putperest Roma’nın faaliyetini tespit ediyor. “Kollar”, 496 yılında Frankların kralı Clovis ile başlayarak papalığın yanında duran putperest Roma’nın askerî gücünü temsil eder. Clovis’in ardından farklı Avrupalı krallar papalığın yerleştirilmesi için çalıştılar, ancak ayet, Tyre’nin fahişesiyle kilise ve devlet ittifakı kurarak günah işledikten sonra Avrupalı kralların (kolların) papalık için yaptıkları dört şeyi tanımlamaktadır.
Once they stood up for the papacy, they “polluted” or destroyed the city of Rome, which was the symbol of strength of both pagan and papal Rome. The pollution of the verse was carried out repeatedly through the years, as the city of Rome was brought under continuous military attacks. Those European kings (the arms), would also “take away the daily.” The Hebrew word translated as “take away” in this verse is not “rum,” as it was in chapter eight. In this verse, the word translated as “take away,” is “sur,” and it means to remove. The arms of the European kings would remove the pagan resistance to the rise of the papacy in the year 508. Then in the year 538, those arms would place the papacy on the throne of the earth. Then at the Counsel of Orleans, in that very year, the papacy implemented a Sunday law.
Papalığın yanında saf tuttuklarında, hem putperest Roma’nın hem de papalık Roması’nın güç simgesi olan Roma kentini “kirlettiler” ya da yıktılar. Ayetin sözünü ettiği “kirletme”, Roma kenti sürekli askerî saldırılar altına sokuldukça yıllar boyunca defalarca gerçekleştirildi. O Avrupalı krallar (kollar), ayrıca günlük olanı ortadan kaldıracaklardı. Bu ayette “take away” olarak çevrilen İbranice sözcük, sekizinci bölümde olduğu gibi “rum” değildir. Bu ayette “take away” olarak çevrilen sözcük “sur”dur ve ortadan kaldırmak anlamına gelir. Avrupalı kralların kolları, 508 yılında papalığın yükselişine yönelik putperest direnişi ortadan kaldıracaktı. Sonra 538 yılında, o kollar papalığı yeryüzünün tahtına oturtacaktı. Ardından aynı yıl Orleans Konsili’nde papalık bir Pazar yasasını yürürlüğe koydu.
Sunday as a day of worship is what Sister White calls the “idol” sabbath, and idolatry is the perfect biblical definition of the word “abomination”. In the year 538, the arms of pagan Rome placed the abomination that maketh desolate.
İbadet günü olarak Pazar, Bayan White’ın “put” Şabatı diye adlandırdığı şeydir ve putperestlik, “iğrençlik” sözcüğünün Kutsal Kitap’taki kusursuz tanımıdır. 538 yılında, putperest Roma’nın orduları yıkıma yol açan iğrençliği yerleştirdi.
“All who will exalt and worship the idol Sabbath, a day that God has not blessed, help the devil and his angels with all the power of their God-given ability, which they have perverted to a wrong use. Inspired by another spirit, which blinds their discernment, they cannot see that the exaltation of Sunday is entirely the institution of the Catholic Church.” Selected Messages, book 3, 423.
Tanrı’nın kutsamadığı bir gün olan putlaştırılmış Şabatı yücelten ve ona tapınan herkes, onu yanlış bir kullanıma saptırdıkları Tanrı’nın verdiği yeteneğin tüm gücüyle şeytana ve onun meleklerine yardım eder. Ayırt etme yetilerini kör eden başka bir ruhtan esinlendikleri için, Pazar gününün yüceltilmesinin bütünüyle Katolik Kilisesi tarafından tesis edildiğini göremezler. Seçilmiş Mesajlar, kitap 3, 423.
Prophecy and history uphold the application we have just identified for verse thirty-one. When we say prophecy upholds this application, we are referring to the fact that there are other prophecies which address these same facts, without bringing them into the discussion at this time. The fifth and final time Daniel uses “the daily,” is found in chapter twelve.
Peygamberlik ve tarih, az önce otuz birinci ayet için belirlediğimiz uygulamayı destekler. Peygamberliğin bu uygulamayı desteklediğini söylediğimizde, aynı gerçekleri ele alan başka peygamberlik sözlerinin de mevcut olduğunu kastediyoruz; ancak bunları şimdilik tartışmaya dahil etmiyoruz. Daniel'in "the daily" ifadesini beşinci ve son kez kullanışı, on ikinci bölümde yer alır.
And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.
Ve günlük kurbanın kaldırıldığı ve ıssız bırakan iğrençliğin kurulduğu zamandan itibaren, bin iki yüz doksan gün olacaktır. Bekleyip de bin üç yüz otuz beş güne ulaşana ne mutlu. Daniel 12:11-12.
Prophecy and history uphold that in the year 508, the resistance to the rise of the papacy essentially ended, when the last of three geographical obstacles (the Goths), were plucked up as Daniel chapter seven identifies.
Kehanet ve tarih, 508 yılında papalığın yükselişine karşı direnişin, Daniel kitabının yedinci bölümünde belirtildiği gibi üç coğrafi engelden sonuncusu (Gotlar) kökünden sökülüp atıldığında esasen sona erdiğini teyit eder.
I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.
Boynuzlara bakıyordum; işte, aralarından başka bir küçük boynuz çıktı; onun önünde ilk boynuzlardan üçü köklerinden sökülmüştü; ve işte, bu boynuzda insan gözleri gibi gözler ve büyük sözler söyleyen bir ağız vardı. Daniel 7:8.
The three horns being removed are illustrated on the two sacred tables, and when the third of those three geographical obstacles was driven out of the city of Rome, in the year 508, the resistance against the rise of the papal power was taken away. The setting up referenced in verse eleven, represents the thirty years between 508 and 538. It identifies thirty years where the preparation of establishing the man of sin in the temple of God was accomplished.
Üç boynuzun kaldırılması, iki kutsal levhada tasvir edilmiştir ve o üç coğrafi engelden üçüncüsü 508 yılında Roma kentinden sürüldüğünde, papalık gücünün yükselişine karşı direniş ortadan kaldırıldı. On birinci ayette atıfta bulunulan kurulma, 508 ile 538 arasındaki otuz yılı temsil eder. Bu, Tanrı’nın tapınağında günah adamının yerleştirilmesine yönelik hazırlığın tamamlandığı otuz yılı işaret eder.
The word translated as “taken away” is also “sur,” which means to remove, and in 508, the resistance against the rise of the papacy was removed (taken away). From that date, twelve hundred and ninety years takes you to 1798, and the deadly wound of the papacy. Thirteen hundred and thirty-five days takes you to the first disappointment, and the beginning of the tarrying time at the very end of the year 1843. The verse promises a blessing to those who “cometh” to 1843. The word “cometh” means to touch. The first day of 1844, marks the first disappointment, but the last day of 1843, touches the first moment of 1844. The last day of a year touches the first day of the following year. The blessing associated with that date is upheld by history and prophecy.
'Taken away' olarak çevrilen kelime aynı zamanda 'sur'dur; 'kaldırmak' anlamına gelir ve 508'de papalığın yükselişine karşı direnç ortadan kaldırıldı (kaldırıldı). O tarihten itibaren bin iki yüz doksan yıl sizi 1798'e ve papalığın ölümcül yarasına götürür. Bin üç yüz otuz beş gün sizi ilk hayal kırıklığına ve 1843 yılının tam sonunda gecikme zamanının başlangıcına götürür. Ayet, 1843'e 'cometh' olanlara bir bereket vaat eder. 'Cometh' kelimesi 'dokunmak' anlamına gelir. 1844'ün ilk günü ilk hayal kırıklığını işaretler, fakat 1843'ün son günü 1844'ün ilk anına dokunur. Bir yılın son günü, ertesi yılın ilk gününe dokunur. O tarihle ilişkilendirilen bereket, tarih ve peygamberlik tarafından desteklenmektedir.
We will continue our consideration of the significance of “the daily” as a foundational truth in the next article.
“the daily”nin temel bir hakikat olarak önemine ilişkin değerlendirmemize bir sonraki makalede devam edeceğiz.
“All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.
“1840–1844 yılları arasında verilen bütün mesajlar şimdi güçlü bir biçimde duyurulmalıdır; çünkü yönünü yitirmiş birçok insan vardır. Bu mesajlar bütün kiliselere ulaştırılmalıdır.
“Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.
“Mesih şöyle dedi: ‘Ne mutlu sizin gözlerinize; çünkü görürler; ve kulaklarınıza; çünkü işitirler. Zira size doğrusu derim ki, birçok peygamber ve salih kişi, sizin gördüğünüz şeyleri görmeyi arzu ettiler, fakat görmediler; ve sizin işittiğiniz şeyleri işitmeyi arzu ettiler, fakat işitmediler’ [Matta 13:16, 17]. 1843 ve 1844 yıllarında görülen şeyleri gören gözler ne mutlu gözlerdir.
“The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.
“Mesaj verildi. Ve mesajın tekrarlanmasında hiçbir gecikme olmamalıdır; çünkü zamanın belirtileri gerçekleşmektedir; kapanış işi tamamlanmalıdır. Kısa bir süre içinde büyük bir iş yapılacaktır. Yakında, Tanrı’nın takdiriyle, yüksek bir seslenişe dönüşecek bir mesaj verilecektir. O zaman Daniel, kendi payında durarak tanıklığını verecektir.” Manuscript Releases, cilt 21, 437.