The increase of knowledge that was produced when the vision of the Ulai River was unsealed in 1798, produced a testing process that reached its climax in the movement of the Midnight Cry in 1844. The Midnight Cry of the last days, that is now being unsealed, has been represented by that history, and includes the very same testing truths of that history, for the Midnight Cry message that is now being unsealed is a restoration of Miller’s jewels.
Ulai Irmağı’ndaki görümün mührü 1798’de açıldığında meydana gelen bilginin artışı, 1844’te Gece Yarısı Çığlığı hareketinde doruk noktasına ulaşan bir sınama sürecini ortaya çıkardı. Şimdi mührü açılmakta olan son günlerin Gece Yarısı Çığlığı, o tarih tarafından temsil edilmiştir ve o tarihin aynı sınayıcı hakikatlerini içerir; çünkü şu anda mührü açılmakta olan Gece Yarısı Çığlığı mesajı, Miller’in mücevherlerinin yeniden yerine konulmasıdır.
“The truths that we received in 1841, ‘42, ‘43, and ‘44 are now to be studied and proclaimed. The messages of the first, second, and third angels will in the future be proclaimed with a loud voice. They will be given with earnest determination and in the power of the Spirit.” Manuscript Releases, volume 15, 371.
“1841, ‘42, ‘43 ve ‘44 yıllarında aldığımız gerçekler şimdi incelenmeli ve ilan edilmelidir. Birinci, ikinci ve üçüncü meleğin mesajları gelecekte yüksek sesle ilan edilecektir. Bunlar ciddi bir kararlılıkla ve Ruh’un gücüyle verilecektir.” Manuscript Releases, cilt 15, 371.
The primary theme of the prophetic message of the Midnight Cry of our time is the role of Islam of the third woe. The three woes of Islam are all represented upon the two tables of Habakkuk. The message of the Midnight Cry of the last days, began to be unsealed at the disappointment of July 18, 2020, when the tarrying time of the last days arrived. Just as the Midnight Cry message of Millerite history, the message of the last days is progressively developed until it reaches the point represented by the Exeter camp meeting. At that point the virgins either have the oil, or they don’t.
Zamanımızdaki Gece Yarısı Çağrısı’nın peygamberî mesajının ana teması, üçüncü veyl olarak İslam’ın rolüdür. İslam’a ilişkin üç veylin tümü, Habakkuk’un iki levhası üzerinde temsil edilir. Son günlerin Gece Yarısı Çağrısı mesajının mührü, son günlerin bekleme zamanı olan 18 Temmuz 2020’deki hayal kırıklığında açılmaya başladı. Millerci tarihteki Gece Yarısı Çağrısı mesajında olduğu gibi, son günlerin mesajı da Exeter kamp toplantısı ile temsil edilen noktaya ulaşıncaya kadar aşama aşama gelişir. O noktada kızların ya yağları vardır ya da yoktur.
Isaiah’s pronouncement of woe upon the scornful men that rule the people of Jerusalem, identifies that the vision has become to the drunkards of Ephraim as a book that is sealed. In the passage of Isaiah, the work of changing a satanic symbol unto a godly symbol, as has been accomplished in the history of Adventism, is to be esteemed as potter’s clay. That work was establishing the definition of “the daily,” as a symbol of Christ, when it is a symbol of Satan. When Daniel employed the word “tamid” as a symbol of paganism, he chose the word for a symbolic purpose, for the word means “continual”.
Yeruşalim halkını yöneten alaycı adamlar üzerine Yeşaya’nın vay haline ilanı, görümün Efrayim’in ayyaşları için mühürlü bir kitap gibi olduğunu belirtir. Yeşaya’daki pasajda, Adventizm tarihinde yapıldığı gibi, şeytani bir simgeyi tanrısal bir simgeye dönüştürme işi, çömlekçi kili olarak değerlendirilir. Bu iş, aslında Şeytan’ın simgesi olan "the daily"i Mesih’in simgesi olarak tanımlamaktı. Daniel "tamid" kelimesini putperestliğin bir simgesi olarak kullandığında, kelime "sürekli" anlamına geldiği için bu kelimeyi sembolik bir amaçla seçti.
There are three powers that lead the world to Armageddon, and the first of those three powers is the dragon (paganism). The dragon began his warfare against God in heaven. The dragon carries on that warfare until the end of the thousand-year millennium, when he is finally destroyed.
Dünyayı Armagedon’a sürükleyen üç güç vardır ve bu üç güçten birincisi ejderhadır (putperestlik). Ejderha, Tanrı’ya karşı savaşını göklerde başlattı. Ejderha, en sonunda yok edileceği bin yıllık dönemin sonuna kadar o savaşı sürdürür.
And when the thousand years are expired, Satan shall be loosed out of his prison, And shall go out to deceive the nations which are in the four quarters of the earth, Gog and Magog, to gather them together to battle: the number of whom is as the sand of the sea. And they went up on the breadth of the earth, and compassed the camp of the saints about, and the beloved city: and fire came down from God out of heaven, and devoured them. And the devil that deceived them was cast into the lake of fire and brimstone, where the beast and the false prophet are, and shall be tormented day and night for ever and ever. Revelation 20:7–10.
Ve bin yıl dolunca, Şeytan zindanından salıverilecek; yeryüzünün dört bucağındaki ulusları — Gog ve Magog’u — saptırmak ve onları savaşa toplamak için dışarı çıkacak; sayıları denizin kumu kadardır. Yeryüzünün genişliği üzerine çıkıp kutsalların ordugâhını ve sevgili kenti kuşattılar; ama gökten, Tanrı’dan ateş indi ve onları yuttu. Onları aldatan İblis, canavar ile sahte peygamberin bulunduğu ateş ve kükürt gölüne atıldı; ve sonsuzlara dek gece gündüz azap çekecekler. Vahiy 20:7-10.
The beast (the papacy) that is the second of the three powers that leads the world to Armageddon, and the false prophet (the United States) the third of those three powers, both arrived in history after the history of the cross, and both are destroyed at the Second Coming of Christ.
Dünyayı Armagedon’a götüren üç güçten ikincisi olan canavar (papalık) ile, o üç gücün üçüncüsü olan sahte peygamber (Amerika Birleşik Devletleri), her ikisi de çarmıhın tarihinden sonra tarihte ortaya çıktı ve her ikisi de Mesih’in İkinci Gelişinde yok edilecektir.
And the beast was taken, and with him the false prophet that wrought miracles before him, with which he deceived them that had received the mark of the beast, and them that worshipped his image. These both were cast alive into a lake of fire burning with brimstone. Revelation 19:20.
Ve canavar yakalandı; onunla birlikte, onun önünde mucizeler yapan ve bu mucizelerle canavarın işaretini almış olanları ve onun suretine tapanları aldatan sahte peygamber de yakalandı. İkisi de diri diri kükürtle yanan ateş gölüne atıldı. Vahiy 19:20.
When Daniel chose the Hebrew word “continual” as a symbol of paganism (Satan), he chose a word that identified that it is Satan that has continually fought against God. The other two powers are only active in their warfare against God for specified periods of time. Daniel’s choice of the word “tamid” (continual) was purposeful, and accurate.
Daniel, putperestliğin (Şeytan) bir sembolü olarak İbranice "continual" kelimesini seçtiğinde, Tanrı’ya karşı sürekli savaşanın Şeytan olduğunu ortaya koyan bir kelime seçmiş oldu. Diğer iki güç ise Tanrı’ya karşı yürüttükleri savaşta yalnızca belirli süreler boyunca etkindir. Daniel’in "tamid" (sürekli) kelimesini seçmesi kasıtlı ve isabetliydi.
As Isaiah’s narrative of woe upon those who the Lord poured out the spirit of deep sleep, and closed their eyes, continues on from chapter twenty-eight into chapter thirty, he records:
Rab’bin derin uyku ruhunu üzerlerine döktüğü ve gözlerini kapattığı kimseler üzerine Yeşaya’nın “vay haline” anlatısı 28. bölümden 30. bölüme doğru devam ederken, şöyle kaydeder:
Now go, write it before them in a table, and note it in a book, that it may be for the time to come forever and ever: That this is a rebellious people, lying children, children that will not hear the law of the Lord: Which say to the seers, See not; and to the prophets, Prophesy not unto us right things, speak unto us smooth things, prophesy deceits: Get you out of the way, turn aside out of the path, cause the Holy One of Israel to cease from before us. Wherefore thus saith the Holy One of Israel, Because ye despise this word, and trust in oppression and perverseness, and stay thereon: Therefore this iniquity shall be to you as a breach ready to fall, swelling out in a high wall, whose breaking cometh suddenly at an instant. And he shall break it as the breaking of the potters’ vessel that is broken in pieces; he shall not spare: so that there shall not be found in the bursting of it a sherd to take fire from the hearth, or to take water withal out of the pit. For thus saith the Lord God, the Holy One of Israel; In returning and rest shall ye be saved; in quietness and in confidence shall be your strength: and ye would not. Isaiah 30:8–15.
Şimdi git, bunu onların önünde bir levhaya yaz ve gelecek zamanlar için sonsuza dek kalsın diye bir kitaba kaydet: Şu ki, bu halk isyankâr bir halktır; yalancı çocuklardır, Rabbin yasasını dinlemeyen çocuklardır. Görenlere, “Görmeyin”; peygamberlere, “Bize doğru olanı peygamberlik etmeyin, bize tatlı sözler söyleyin, yalanlar peygamberlik edin” derler. “Yoldan çekilin, izden sapın, İsrail’in Kutsalı’nı önümüzden uzaklaştırın.” Bu yüzden İsrail’in Kutsalı şöyle diyor: Bu sözü hor gördüğünüz, zorbalığa ve eğriliğe güvendiğiniz ve onlara dayandığınız için, bu kötülük size, yüksek bir duvarda dışa doğru kabaran, düşmeye hazır bir yarık gibi olacak; kırılması bir anda, ansızın gelecek. Ve onu, çömlekçinin kabının paramparça edilmesi gibi kıracak; esirgemeyecek; öyle ki, onun parçalanmasında ocaktan kor almak ya da kuyudan su çekmek için kullanılacak bir çömlek parçası bile bulunmayacak. Çünkü Rab Tanrı, İsrail’in Kutsalı şöyle diyor: Dönüş ve huzurla kurtulacaksınız; sükûnet ve güven sizin gücünüz olacak; ama siz istemediniz. Yeşaya 30:8-15.
The “table” that is written, is the tables of Habakkuk chapter two, that were designed so that those that read them could “run” and spread the message. The “book” which made “note” of the “table” is Habakkuk. The “table” from the “book” of Habakkuk, represents a testing process which manifests “a rebellious people, lying children, children that will not hear the law of the Lord.” The “rebellious people” that refuse to “hear,” are those in Jeremiah that refuse to hear the sound of the watchman’s trumpet.
Yazılmış olan "levha", okuyanların "koşup" mesajı yayabilmeleri için tasarlanmış Habakkuk'un ikinci bölümündeki levhalardır. "Levha"yı kayda geçiren "kitap" Habakkuk'tur. Habakkuk'un "kitabındaki" "levha", "isyankâr bir halkı, yalancı çocukları, Rab'bin yasasını işitmek istemeyen çocukları" açığa çıkaran bir sınama sürecini temsil eder. "İşitmeyi" reddeden "isyankâr halk", Yeremya'da nöbetçinin borusunun sesini işitmeyi reddedenlerdir.
Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:17.
Ayrıca üzerinize bekçiler koydum, “Boru sesine kulak verin” diyerek. Ama onlar, “Kulak vermeyeceğiz” dediler. Yeremya 6:17.
The rebellious are those in Isaiah’s history and also in the history of Christ who would not hear.
İsyankârlar, Yeşaya’nın tarihinde de Mesih’in tarihinde de işitmek istemeyenlerdir.
And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:9, 10.
Ve dedi: Git ve bu halka de ki: Duyun, ama anlamayın; görün, ama kavramayın. Bu halkın yüreğini duyarsızlaştır, kulaklarını ağırlaştır ve gözlerini kapa; yoksa gözleriyle görür, kulaklarıyla duyar, yürekleriyle anlar, döner ve şifa bulurlar. Yeşaya 6:9, 10.
Isaiah’s deaf rebels can “hear,” but they don’t “hear,” and their refusal to “hear” identifies that they “understand not.” It is Daniel’s wicked, who are also Matthew’s foolish virgins, who do not understand the increase of knowledge represented on the “table” that is noted in the “book” of Habakkuk. If Isaiah’s deaf rebels would hear, they could be converted and healed, but their heart is fat, so they cannot understand the message of the Midnight Cry. Jesus provided a second witness of the deaf rebels.
Yeşaya'nın sağır isyankârları "duyabilir", ama "duymazlar" ve "duymayı" reddetmeleri, "anlamadıklarını" gösterir. Habakkuk'un "kitabında" anılan "tabloda" temsil edilen bilgi artışını anlamayanlar, Daniel'in kötüleri olup aynı zamanda Matta'nın akılsız bakireleridir. Yeşaya'nın sağır isyankârları duysalardı, dönüp şifa bulabilirlerdi; ama kalpleri kalınlaştığı için Gece Yarısı Çığlığı mesajını anlayamazlar. İsa, sağır isyankârlar hakkında ikinci bir tanıklık verdi.
And the disciples came, and said unto him, Why speakest thou unto them in parables? He answered and said unto them, Because it is given unto you to know the mysteries of the kingdom of heaven, but to them it is not given. For whosoever hath, to him shall be given, and he shall have more abundance: but whosoever hath not, from him shall be taken away even that he hath. Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them. But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:10–17.
Öğrenciler gelip ona dediler: “Onlara neden benzetmelerle konuşuyorsun?” O da onlara şöyle cevap verdi: “Çünkü göklerin egemenliğinin sırlarını bilmek size verilmiştir; onlara ise verilmemiştir. Çünkü kimde varsa ona verilecek ve daha da bolluğa erecek; ama kimde yoksa, sahip olduğu bile ondan alınacaktır. İşte bu nedenle onlara benzetmelerle konuşuyorum; çünkü görseler de görmüyorlar, işitseler de işitmiyorlar ve anlamıyorlar. Ve onlarda şöyle diyen Yeşaya’nın peygamberliği yerine geliyor: ‘İşiteceksiniz, ama anlamayacaksınız; göreceksiniz, ama kavramayacaksınız. Çünkü bu halkın yüreği duyarsızlaştı, kulakları işitmeye ağırlaştı, gözlerini de kapattılar; öyle ki gözleriyle görmesinler, kulaklarıyla işitmesinler, yürekleriyle anlamasınlar, dönmesinler ve ben de onları iyileştirmeyeyim.’ Ama sizin gözleriniz ne mutlu ki görüyor; kulaklarınız ne mutlu ki işitiyor. Doğrusu size derim ki, birçok peygamber ve doğru kişi sizin gördüklerinizi görmeyi arzuladı da göremedi; sizin işittiklerinizi işitmeyi arzuladı da işitemedi.” Matta 13:10-17.
The wise understand the mystery of the parables, which is truth that is represented line upon line. The wise are blessed for they see and hear, and the wise and the blessed are both represented in Daniel chapter twelve. The “wise” are those who understand (with their hearts) the increase of knowledge, represented by the “table” that has been noted in the “book” of Habakkuk, and the “blessed” are those that wait.
Bilge olanlar benzetmelerin sırrını anlar; bu, satır satır temsil edilen hakikattir. Bilge olanlar, gördükleri ve işittikleri için kutsanmıştır; hem bilge olanlar hem de kutsanmış olanlar Daniel’in on ikinci bölümünde temsil edilir. “Bilge olanlar”, Habakkuk’un “kitabı”nda kayda geçirilmiş “tablo” ile temsil edilen bilginin artışını (yürekleriyle) anlayanlardır; “kutsanmış olanlar” ise bekleyenlerdir.
And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:9–13.
Ve şöyle dedi: Git yoluna, Daniel; çünkü bu sözler son zamanına kadar kapatılmış ve mühürlenmiştir. Birçokları arınacak, aklanacak ve sınanacak; ama kötüler kötülük edecek; kötülerden hiçbiri anlamayacak; fakat bilge olanlar anlayacak. Günlük sununun kaldırıldığı ve ıssız bırakan iğrençliğin kurulduğu zamandan itibaren bin iki yüz doksan gün olacaktır. Bekleyip bin üç yüz otuz beş güne ulaşana ne mutlu. Daniel 12:9-13.
The Millerites correctly understood that the thirteen hundred and thirty-five days began when paganism (“the daily”), was “taken away” in the year 508. The blessing was promised to those who were waiting in 1843. The word “cometh” in the passage means “touches.” The year 1843 “touched” the year 1844 when it concluded. When the year 1843 concluded, the “tarrying time” of Habakkuk arrived, and a blessing was pronounced upon those who waited as commanded in the “book” that noted the “tables.” The “book” of Habakkuk commanded those to “wait” for the vision.
Milleritler, bin üç yüz otuz beş günün, paganizmin ("the daily") 508 yılında "ortadan kaldırıldığı" sırada başladığını doğru biçimde anladılar. Bereket, 1843'te bekleyenlere vaat edildi. Metindeki "cometh" sözcüğü "değer" anlamına gelir. 1843 yılı sona erdiğinde 1844 yılına "değdi". 1843 yılı sona erdiğinde, Habakkuk'un "bekleme zamanı" geldi ve "tabloları" kaydeden "kitap"ta emredildiği üzere bekleyenlerin üzerine bir bereket ilan edildi. Habakkuk'un "kitabı", görü için "beklemelerini" emretti.
Daniel identifies the history of 1798 (the time of the end), when his book was unsealed, and there was then produced a three-step testing process (purified, and made white, and tried). That process reached its conclusion in the manifestation of the hidden history of the seven thunders. That hidden history is the three waymarks of truth, represented by the first disappointment, the message of the Midnight Cry and the great disappointment. The blessing of arriving at the first disappointment represents a three-step testing process at the end of the history of 1798 through 1844.
Daniel, 1798’in (son zaman) tarihini, kitabının mührünün açıldığı ve o esnada üç aşamalı bir sınama sürecinin (arıtılma, aklanma ve denenme) ortaya çıktığı zaman olarak belirler. Bu süreç, yedi gök gürlemesinin gizli tarihinin açığa çıkmasıyla nihayetine ulaştı. Bu gizli tarih, ilk hayal kırıklığı, Gece Yarısı Çığlığı mesajı ve büyük hayal kırıklığıyla temsil edilen hakikatin üç yol işaretidir. İlk hayal kırıklığına varmanın bereketi, 1798’den 1844’e kadar olan tarihin sonunda üç aşamalı bir sınama sürecini temsil eder.
The history of 1798, through to the great disappointment of 1844, typifies the history of 1989, through to the soon-coming Sunday law. There is a blessing promised for those that wait for the vision that began to tarry at the first disappointment. The “wise” of Daniel twelve, are those who are “blessed,” and who “wait.” The wicked are those who do not “hear” with their hearts, and who do not “see.” The entire experience of the Millerite movement is summarized in Daniel’s four verses, and those verses also represent the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
1798’den 1844’teki büyük hayal kırıklığına uzanan tarih, 1989’dan yakında çıkacak Pazar yasasına uzanan tarihi tipolojik olarak temsil eder. İlk hayal kırıklığında gecikmeye başlayan görüyü bekleyenlere bir bereket vaadi vardır. Daniel 12’deki “bilgeler”, “kutsanmış” olan ve “bekleyen” kimselerdir. Kötüler ise yürekleriyle “işitmeyen” ve “görmeyen” kimselerdir. Millerci hareketin tüm deneyimi Daniel kitabının dört ayetinde özetlenmiştir; bu ayetler aynı zamanda yüz kırk dört binin mühürlenişinin tarihini de temsil eder.
The sacred history represented in those four verses, is premised upon understanding the increase of knowledge that was represented upon Habakkuk’s tables, and the increase of knowledge Jesus identified as He taught through the methodology of line upon line. He presented parable after parable, in order to explain the mystery of prophecy to “the wise”. “The wicked” in Daniel twelve do not understand, and in 2 Thessalonians, chapter two, their lack of understanding is represented as a hatred of truth, which brings strong delusion. The truth which the wicked do not love in Paul’s letter was “the daily,” and in Daniel’s four verses, the prophetic truth that is specifically identified is “the daily.”
O dört ayette temsil edilen kutsal tarih, Habakkuk'un tabloları üzerinde gösterilen bilgi artışının anlaşılmasına ve İsa'nın satır üstüne satır yöntemiyle öğretirken işaret ettiği bilgi artışına dayanmaktadır. “Akıllılar”a peygamberliğin gizemini açıklamak için birbiri ardınca benzetmeler sundu. Daniel 12'deki “kötüler” anlamaz ve 2. Selanikliler 2. bölümde, onların anlamayışı gerçeğe duyulan bir nefret olarak tasvir edilir; bu da güçlü bir aldanış getirir. Pavlus'un mektubunda kötülerin sevmediği gerçek “sürekli”ydi; Daniel'deki dört ayette ise özel olarak tanımlanan peygamberlik gerçeği “sürekli”dir.
Jesus told the disciples that they were blessed, and in so doing he was contrasting them with those in Isaiah who refused to see and hear, that they might be converted. Those that are blessed in Daniel twelve, are those who wait. The four verses in Daniel chapter twelve, and also the fulfillment of those verses in the history of the Millerites, and also the contrast of Isaiah with a class who refused to hear and see, and also the very same distinction of the two classes by Christ, all point forward to the hidden history of the seven thunders that arrived on July 18, 2020. The final testing process of Millerite history that began at the first disappointment is now being repeated. Some will see, and others will refuse to see.
İsa, öğrencilerine kutsanmış olduklarını söyledi ve bunu yaparken, dönsünler diye görmeyi ve işitmeyi reddeden Yeşaya’dakilerle onları karşılaştırıyordu. Daniel’in on ikinci bölümünde kutsanmış olanlar, bekleyenlerdir. Daniel’in on ikinci bölümündeki dört ayet ve bu ayetlerin Milleritlerin tarihindeki gerçekleşmesi, ayrıca Yeşaya’da işitmeyi ve görmeyi reddeden bir sınıfla yapılan karşıtlık ve aynı iki sınıf ayrımının Mesih tarafından yapılması, hepsi 18 Temmuz 2020’de gelen yedi gökgürültüsünün gizli tarihine işaret eder. İlk hayal kırıklığında başlayan Millerit tarihinin son denenme süreci şimdi tekrarlanıyor. Bazıları görecek, diğerleri ise görmeyi reddedecek.
“All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.
1840–1844 yılları arasında verilen bütün mesajlar şimdi güçlü bir biçimde sunulmalıdır; çünkü yönünü yitirmiş birçok insan vardır. Bu mesajlar bütün kiliselere ulaştırılmalıdır.
“Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.
“Mesih şöyle dedi: ‘Ne mutlu sizin gözlerinize, çünkü görürler; ve kulaklarınıza, çünkü işitirler. Çünkü size doğrusu şunu söylerim ki, birçok peygamber ve salih kişi sizin gördüğünüz şeyleri görmeyi arzuladı, ama görmediler; ve sizin işittiğiniz şeyleri işitmeyi arzuladı, ama işitmediler’ [Matta 13:16, 17]. 1843 ve 1844 yıllarında görülen şeyleri gören gözler ne mutludur.”
“The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.
“Mesaj verildi. Ve mesajın tekrarlanmasında hiçbir gecikme olmamalıdır; çünkü zamanın belirtileri gerçekleşmektedir; kapanış işi tamamlanmalıdır. Kısa bir süre içinde büyük bir iş yapılacaktır. Yakında Tanrı’nın tayiniyle, yüksek bir feryada dönüşecek olan bir mesaj verilecektir. O zaman Daniel, tanıklığını vermek üzere kendi payında duracaktır.” Manuscript Releases, cilt 21, 437.
William Miller was led by angels to understand that “the daily,” was a symbol of pagan Rome. Sister White directly confirmed he was correct in that understanding. That understanding which was represented upon the “tables” that are noted in the “book” of Habakkuk, is “for the time to come.” The unsealing of that “book” manifests “a rebellious, lying children”. “Children” is a symbol of the last generation, so the “time to come,” in Isaiah’s passage is specifically marked as the last days of the investigative judgment.
William Miller, "günlük"ün putperest Roma’nın bir sembolü olduğunu anlaması için melekler tarafından yönlendirildi. Sister White, onun bu anlayışının doğru olduğunu doğrudan teyit etti. Habakkuk’un "kitabı"nda anılan "tablolar" üzerinde temsil edilen o anlayış "gelecek zaman içindir". O "kitabın" mühürünün açılması "asi, yalancı çocuklar"ı ortaya çıkarır. "Çocuklar" son neslin bir sembolüdür; dolayısıyla Isaiah’ın pasajında "gelecek zaman", özellikle soruşturma yargısının son günleri olarak belirtilmiştir.
Isaiah states that the “lying children” will reject the prophetic message represented upon the “table” that is noted in the “book,” for they say “to the seers, See not; and to the prophets, Prophesy not unto us right things, speak unto us smooth things, prophesy deceits.” In 1863 Laodicean Adventism began an escalating process of fulfilling the request of the lying children. That work is represented by Isaiah as rejecting the old paths of the Millerite foundations, for they said, “Get you out of the way, turn aside out of the path, cause the Holy One of Israel to cease from before us.” The path which is the way, is Jeremiah’s old paths.
Yeşaya, "yalancı çocukların", "kitap"ta kayıtlı "tablo" üzerinde temsil edilen peygamberlik mesajını reddedeceklerini bildirir; çünkü onlar, "görenlere, Görmeyin; ve peygamberlere, Bize doğru şeyler peygamberlik etmeyin, bize hoş şeyler söyleyin, aldatıcı kehanetlerde bulunun" derler. 1863'te Laodikya Adventizmi, yalancı çocukların talebini yerine getirmeye yönelik giderek artan bir süreci başlattı. Bu çalışma, Yeşaya tarafından Millerci temellerin eski yollarını reddetmek olarak temsil edilir; çünkü onlar, "Çekilin yoldan, yoldan sapın, İsrail'in Kutsalı'nı önümüzden uzaklaştırın" dediler. Yol dediğimiz, Yeremya'nın eski yollarıdır.
Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Jeremiah 6:16.
RAB şöyle diyor: Yollarda durun, bakın; eski yolları, iyi yolun nerede olduğunu sorun; o yolda yürüyün ve canlarınız için huzur bulacaksınız. Ama onlar, “O yolda yürümeyeceğiz” dediler. Yeremya 6:16.
The “lying children’s” rejection of Jeremiah’s “old paths” is the rejection of the message of the Midnight Cry, which is where “rest” is to be found, which is also the “rest and the refreshing” that they would not hear in Isaiah, which is also the refreshing of the latter rain message. That message is the message of the Midnight Cry that is represented in the history of the Millerites and illustrated upon the “tables” that are noted in a “book.” The lying children’s rejection of the message of the Midnight Cry is represented by their desire to “cause the Holy One of Israel to cease from before” them. Ellen White’s first vision, which Alpha and Omega would certainly employ to represent the end, identifies the path of the righteous, marking the light at its beginning and who it is that leads “the wise” unto the end of the path.
"Yalancı çocuklar"ın, Yeremya'nın "eski yollar"ını reddedişi, "rahat"ın bulunduğu yer olan Gece Yarısı Çığlığı mesajının reddidir; bu, Yeşaya'da işitmek istemedikleri "rahat ve ferahlık"tır ve aynı zamanda geç yağmur mesajının ferahlığıdır. Bu mesaj, Milleritlerin tarihinde temsil edilen ve bir "kitap"ta kaydedilen "tablolar" üzerinde tasvir edilen Gece Yarısı Çığlığı mesajıdır. "Yalancı çocuklar"ın Gece Yarısı Çığlığı mesajını reddetmesi, "İsrail'in Kutsalı'nı önlerinden kaldırmak" yönündeki arzularıyla temsil edilir. Alfa ve Omega'nın kuşkusuz sonu temsil etmek için kullanacağı Ellen White'ın ilk görümü, doğruların yolunu tanımlar; başlangıcındaki ışığı işaret eder ve "bilgeler"i yolun sonuna kadar kimin götürdüğünü gösterir.
“They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.
“Yolun başlangıcında arkalarında parlak bir ışık yerleştirilmişti; bir melek bana bunun ‘gece yarısı haykırışı’ olduğunu söyledi.” Bu ışık yol boyunca parlıyor ve ayaklarına ışık veriyordu ki, tökezlemesinler.
“If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.
Hemen önlerinde olup onları şehre götüren İsa’dan gözlerini ayırmadıkları sürece güvendeydiler. Ama kısa süre sonra bazıları yoruldu ve şehrin çok uzakta olduğunu, oraya çoktan girmiş olmayı beklediklerini söylediler. Bunun üzerine İsa görkemli sağ kolunu kaldırarak onları cesaretlendirirdi; kolundan çıkan bir ışık advent kafilesinin üzerinde dalgalanırdı ve onlar da ‘Aleluya!’ diye haykırırlardı. Bazıları ise düşüncesizce arkalarındaki ışığı inkâr ettiler ve kendilerini buralara kadar götürenin Tanrı olmadığını söylediler. Arkalarındaki ışık söndü, ayaklarını tam bir karanlıkta bıraktı; onlar da sendeleyip işareti de İsa’yı da gözden kaybettiler ve patikadan aşağı, aşağıdaki karanlık ve kötü dünyaya düştüler. Ellen G. White’ın Hıristiyan Deneyimi ve Öğretileri, 57.
It was the light of the Midnight Cry in the beginning and at the ending. It was Jesus (the Holy One of Israel) who they wished to cease from being in front of them. The light from Jesus’ glorious right arm was the light of the Midnight Cry as represented upon the “tables” that were noted in the “book”. The “lying children’s” rejection of the message of the Midnight Cry of Christ, and the path they were to walk upon, brought God’s judgment upon them as they fell off the path. The “high wall” that is broken suddenly, is the “wall” of the separation of church and state that is destroyed at the soon-coming Sunday law. That judgment comes “suddenly at an instant,” and it will be “as the breaking of the potter’s vessel that is broken in pieces.” It is the judgment that is associated with turning the satanic symbol of “the daily” upside down, and identifying it as a symbol of Christ.
Başlangıçta da sonda da Gece Yarısı Çığlığı’nın ışığıydı. Önlerinden çekilmesini istedikleri kişi İsa’ydı (İsrail’in Kutsalı). İsa’nın görkemli sağ kolundan gelen ışık, "kitap"ta kaydedilmiş "tablolar" üzerinde temsil edilen Gece Yarısı Çığlığı’nın ışığıydı. "Yalancı çocuklar"ın Mesih’in Gece Yarısı Çığlığı mesajını ve yürümeleri gereken yolu reddetmeleri, yoldan saptıklarında Tanrı’nın yargısını üzerlerine getirdi. Aniden kırılan "yüksek duvar", yakında gelecek Pazar yasasıyla yıkılacak olan kilise ile devletin ayrılığı "duvarı"dır. Bu yargı "ansızın bir anda" gelir ve "çömlekçinin kabının parça parça kırılması gibi" olacaktır. Bu yargı, "günlük"ün şeytani sembolünü baş aşağı çevirip onu Mesih’in bir sembolü olarak tanımlamakla ilişkilidir.
Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:16.
Şüphesiz, her şeyi altüst edişiniz çömlekçinin kili gibi sayılacak; çünkü eser, onu yapan için, “Beni o yapmadı” der mi? Ya da şekillendirilmiş olan, onu şekillendiren için, “Onun anlayışı yok” der mi? Yeşaya 29:16.
The “daily” is the prophetic truth which ties together the four verses in Daniel twelve, that identify the distinction between the wicked and the wise. “The daily” is the truth that is hated by those who receive strong delusion in 2 Thessalonians. “The daily” represents the desire of the “lying children” to cause the Holy One of Israel to get out of their way. And their punishment is represented by the breaking of a potter’s vessel, and what remains is an illustration of the lost condition of the foolish virgins, for with the broken and remaining pieces of the shattered potter’s vessel there, “shall not be found” “a sherd to take fire from the hearth, or to take water withal out of the pit.”
“Günlük”, kötülerle bilge olanlar arasındaki ayrımı belirleyen, Daniel’in on ikinci bölümündeki dört ayeti birbirine bağlayan peygamberlik gerçeğidir. “Günlük”, 2. Selanikliler’de güçlü bir aldanışa kapılanların nefret ettiği gerçektir. “Günlük”, “yalancı çocuklar”ın İsrail’in Kutsalı’nı yollarından çekilmeye zorlamak yönündeki arzusunu temsil eder. Ve onların cezası, bir çömlekçinin kabının kırılmasıyla temsil edilir; geriye kalan ise akılsız bakirelerin yitik durumunun bir tasviridir, çünkü orada, paramparça olmuş çömlekçinin kabından kalan kırıklarla, “ocaktan ateş almak ya da çukurdan su almak için bir çanak parçası” “bulunmayacaktır”.”
Both “fire” and “water” are symbols of the Holy Spirit, as is the oil in the parable of the ten virgins. When the Midnight Cry comes suddenly at an instant, as it did at the Exeter camp meeting in August of 1844, it will be impossible for the “lying children” to find any oil (water or fire). They were called to “return” after the first disappointment as was Jeremiah, but they refused.
Hem "ateş" hem de "su", on bakire benzetmesindeki yağ gibi, Kutsal Ruh'un simgeleridir. Geceyarısı Çağrısı, 1844 Ağustos'unda Exeter kamp toplantısında olduğu gibi, bir anda ansızın geldiğinde, "yalancı çocuklar"ın hiç yağ (su ya da ateş) bulması imkânsız olacaktır. İlk hayal kırıklığından sonra, Yeremya'nın çağrıldığı gibi, "geri dönmeye" çağrıldılar, ama reddettiler.
Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.
Sözlerini buldum ve yedim; sözün bana yüreğimin sevinci ve coşkusu oldu; çünkü adınla çağrılıyorum, ey orduların Tanrısı RAB. Alaycıların topluluğunda oturmadım, sevinmedim; elinden dolayı tek başıma oturdum; çünkü beni gazapla doldurdun. Acım neden sürekli, iyileşmeyi reddeden yarım neden onulmaz? Bana tümden bir yalancı gibi mi olacaksın, kuruyan sular gibi mi? Bunun için RAB şöyle diyor: Eğer geri dönersen, seni yine getireceğim ve huzurumda duracaksın; değerli olanı değersiz olandan çıkarırsan, benim ağzım gibi olacaksın. Bırak onlar sana dönsün; ama sen onlara dönme. Bu halka karşı seni sağlam bir tunç duvar yapacağım; sana karşı savaşacaklar, ama sana üstün gelemeyecekler; çünkü seni kurtarmak ve seni kurtarıp özgür kılmak için seninleyim, diyor RAB. Seni kötülerin elinden kurtaracağım, seni zalimlerin elinden kurtaracağım. Yeremya 15:16-21.
Jeremiah represents those who returned after the first disappointment. Those who entered into the work of separating “the precious from the vile,” in order to “stand before” the Lord and be as the Lord’s “mouth”. They are those represented by Daniel in chapter nine, as understanding their scattered condition, and thereafter praying the Leviticus twenty-six prayer. They are those represented by Daniel, Jeremiah and Habakkuk’s watchmen who are contrasted with the “lying children.” The “lying children” were also called by “the Holy One of Israel” when He said, “in returning and rest shall ye be saved; in quietness and in confidence shall be your strength: and ye would not”.
Yeremya, ilk hayal kırıklığından sonra geri dönenleri temsil eder. Rab'bin huzurunda “durmak” ve Rab'bin “ağzı” olmak için “kıymetliyi değersizden ayırma” işine girişenlerdir. Onlar, dağılmış durumlarını anlayan ve ardından Levililer 26 duasını edenler olarak, Daniel’in dokuzuncu bölümünde temsil edilenlerdir. Onlar, “yalancı çocuklar”la karşıtlık içinde, Daniel, Yeremya ve Habakkuk’un bekçileriyle temsil edilenlerdir. “İsrail’in Kutsalı” tarafından da şu sözlerle çağrıldılar: “Dönüş ve esenlik içinde kurtulacaksınız; sükûnet ve güven içinde gücünüz olacak; ama siz istemediniz.”
Miller’s jewels are the truths represented on Habakkuk’s tables that represent the test of the Midnight Cry message that produces two classes of worshippers. The symbol of the rebellion that is manifested against those jewels is “the daily.” Miller was accurate in his understanding of “the daily,” but his understanding was limited by the history he lived in, and the jewels he was used to place upon the table in the center of his room are now shining ten times brighter than they did when Miller first placed them upon his table. They are now in a casket that is larger, for the casket now represents not only the Bible, as it did for Miller’s time, but it now represents both the Bible and the Spirit of Prophecy.
Miller’in mücevherleri, Habakkuk’un tablolarında temsil edilen ve ibadet edenlerin iki sınıfını ortaya çıkaran Gece Yarısı Çığlığı mesajının sınamasını temsil eden gerçeklerdir. Bu mücevherlere karşı ortaya çıkan isyanın sembolü “günlük”tür. Miller “günlük” konusundaki anlayışında isabetliydi, fakat anlayışı yaşadığı tarihsel dönemle sınırlıydı ve odasının ortasındaki masanın üzerine koyduğu mücevherler şimdi, Miller onları ilk kez masasına koyduğundakinden on kat daha parlak parlıyor. Bunlar şimdi daha büyük bir mücevher kutusunun içinde; çünkü bu kutu artık Miller’in zamanında olduğu gibi yalnızca Kutsal Kitap’ı değil, hem Kutsal Kitap’ı hem de Peygamberlik Ruhu’nu temsil ediyor.
It is these two witnesses that produce the testing light in the last days, and it is these two witnesses that become a primary battleground in the last days. Miller saw the battle, for in his dream they took his casket (the Bible), and tore it up. John, representing “the wise” in the last days, “was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ.” John was being persecuted for believing the message of both the Bible and the writings of Ellen White.
Son günlerde sınayıcı ışığı ortaya koyan bu iki tanıktır ve son günlerde mücadelenin başlıca odağı hâline gelenler de yine bu iki tanıktır. Miller bu savaşı gördü; çünkü rüyasında onun sandığını (Kutsal Kitap’ı) aldılar ve paramparça ettiler. Yuhanna, son günlerde “bilge olanları” temsil eden kişi olarak, “Tanrı’nın sözü ve İsa Mesih’in tanıklığı uğruna, Patmos denilen adadaydı.” Yuhanna, hem Kutsal Kitap’ın hem de Ellen White’ın yazılarının mesajına inandığı için zulüm görüyordu.
We will continue the consideration of the truths which are represented by the vision of the Ulai River that was unsealed in 1798, in the next article.
1798’de mührü açılan Ulai Nehri görümünün temsil ettiği gerçekleri incelemeye bir sonraki yazıda devam edeceğiz.
“We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.
“Rab’bin bizi nasıl yönlendirmiş olduğunu ve geçmiş tarihimizdeki öğretisini unuttuğumuz ölçüde, gelecekten korkacak hiçbir şeyimiz yoktur.” Life Sketches, 196.