In Daniel chapter eight, Daniel is given a vision of the kingdoms of Bible prophecy, and thereafter he hears a heavenly dialogue represented by a question and an answer.
Daniel kitabının sekizinci bölümünde, Daniel’e Kutsal Kitap peygamberliğindeki krallıklara dair bir görüm verilir ve ardından bir soru ve bir cevapla temsil edilen göksel bir diyalog duyar.
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.
Sonra bir kutsalın konuştuğunu işittim; ve konuşmakta olan o belirli kutsala başka bir kutsal şöyle dedi: “Gündelik kurban, ıssızlığa sebep olan suç ve hem kutsal yerin hem de ordunun ayak altına verilmesiyle ilgili görü bu durum ne zamana kadar sürecek?” O da bana dedi ki: “İki bin üç yüz gün sürecek; sonra kutsal yer arındırılacaktır.” Daniel 8:13, 14.
The first twelve verses represent the vision, and verses thirteen and fourteen identify another vision. As with the two different Hebrew words that are both translated as “take away,” and the two different Hebrew words that are both translated as “sanctuary,” in Daniel chapter eight there are also two different Hebrew words, that are both translated as “vision.”
İlk on iki ayet görümü temsil eder ve on üçüncü ve on dördüncü ayetler başka bir görümü tanımlar. Tıpkı her ikisi de "take away" olarak çevrilen iki farklı İbranice kelime ve her ikisi de "sanctuary" olarak çevrilen iki farklı İbranice kelime örneğinde olduğu gibi, Daniel kitabının sekizinci bölümünde de her ikisi de "vision" olarak çevrilen iki farklı İbranice kelime vardır.
When it comes to the two words translated as “take away,” the theologians of Adventism argue that the words should both be understood to mean “remove.” When it comes to the two words translated as “sanctuary,” the theologians of Adventism argue that the words should both be understood to mean “God’s sanctuary”, and when it comes to the two words translated as “vision,” the theologians of Adventism, once again, gloss over the distinctions between the two words. The distinction was important enough to Daniel, that he purposely used two very different Hebrew words, so we should identify and uphold the distinction. The word “vision,” in verse thirteen is the Hebrew word “chazon,” and it means a dream, revelation, or oracle—a vision.
‘take away’ olarak çevrilen iki kelimeye gelince, Adventizm’in ilahiyatçıları bu kelimelerin her ikisinin de ‘kaldırmak’ anlamında anlaşılması gerektiğini savunur. ‘sanctuary’ olarak çevrilen iki kelimeye gelince, Adventizm’in ilahiyatçıları bu kelimelerin her ikisinin de ‘Tanrı’nın tapınağı’ anlamında anlaşılması gerektiğini ileri sürer; ‘vision’ olarak çevrilen iki kelimeye gelince ise, Adventizm’in ilahiyatçıları yine bu iki kelime arasındaki ayrımları göz ardı eder. Bu ayrım Daniel için o kadar önemliydi ki, kasten iki çok farklı İbranice kelime kullandı; dolayısıyla biz de bu ayrımı tespit edip korumalıyız. On üçüncü ayette geçen ‘görüm’ kelimesi İbranice ‘chazon’dur ve rüya, vahiy ya da kehanet—bir görüm—anlamına gelir.
The word “vision,” occurs ten times in Daniel chapter eight, but it represents two different Hebrew words. “Chazon,” that is located in verse thirteen, is also found in verse one, then twice in verse two, of course verse thirteen, and one time in verses fifteen, seventeen and twenty-six. Seven of the ten times the word “vision” occurs in Daniel chapter eight, it is the word “chazon,” simply meaning “a vision”.
“Vision” sözcüğü, Daniel kitabının sekizinci bölümünde on kez geçer, ancak iki farklı İbranice sözcüğü karşılar. On üçüncü ayette yer alan “Chazon” ayrıca birinci ayette, sonra ikinci ayette iki kez, elbette on üçüncü ayette ve on beşinci, on yedinci ve yirmi altıncı ayetlerde birer kez geçer. Daniel kitabının sekizinci bölümünde “vision” sözcüğünün geçtiği on yerin yedisinde bu sözcük “chazon”dur ve basitçe “bir görüm” anlamına gelir.
The other three times the word “vision” occurs in Daniel chapter eight, it is the Hebrew word “mareh,” meaning a view; or an appearance. In chapter eight, the Hebrew word “mareh,” is also translated one time not as “vision,” but as “appearance,” thus identifying more perfectly the meaning of the word. Why did Daniel use two different Hebrew words, that are so close in meaning that the translators would treat them as the same word? Does it matter?
Daniel kitabının sekizinci bölümünde “görüm” sözcüğünün geçtiği diğer üç yerde, bu sözcük İbranice “mareh”tir; “görünüm” ya da “görünüş” anlamına gelir. Sekizinci bölümde İbranice “mareh” sözcüğü bir yerde de “görüm” değil, “görünüş” olarak çevrilmiştir; böylece kelimenin anlamı daha da belirginleşir. Daniel, çevirmenlerin aynı sözcük gibi değerlendireceği kadar anlamları birbirine yakın iki farklı İbranice sözcüğü neden kullandı? Bunun bir önemi var mı?
“Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.” Education, 123.
"Tanrı'nın sözündeki her ilkenin bir yeri, her gerçeğin bir önemi vardır. Ve tasarımında ve uygulamasında, bütün yapı Yazarına tanıklık eder. Böyle bir yapıyı, Sonsuz'unkinden başka hiçbir zihin tasavvur edemez veya biçimlendiremezdi." Eğitim, 123.
The answer to the second question is Yes, that it really does matter why Daniel made the distinction, so it therefore becomes the responsibility of the student of prophecy to seek to understand the first question, which asks why Daniel made the distinction. The distinctions he made concerning the word translated as “sanctuary,” and the word translated as “take away,” have eternal consequences, so why would anyone expect less of an importance with the word translated as “vision?” “Every fact” has “its bearing” “in the word of God,” and impacts the prophetic “structure,” and the fulfillment of the prophecy when it is “executed.”
İkinci sorunun cevabı Evet’tir; Daniel’in bu ayrımı neden yaptığı gerçekten önemlidir, bu nedenle ayrımı neden yaptığını soran birinci soruyu anlamaya çalışmak peygamberlik öğrencisinin sorumluluğu haline gelir. "sanctuary" olarak çevrilen kelime ve "take away" olarak çevrilen kelimeyle ilgili yaptığı ayrımların ebedî sonuçları vardır; öyleyse, "vision" olarak çevrilen kelime söz konusu olduğunda neden daha az bir önem beklensin? "Every fact" "in the word of God," "its bearing" taşır ve peygamberlik "structure" üzerinde ve "executed" edildiğinde peygamberliğin yerine gelişini etkiler.
As we begin to consider the word “vision,” in chapter eight, a “fact” that has “bearing” on Daniel’s testimony, is who it was that answered the question of Daniel eight, verse thirteen with, “Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.”
Sekizinci bölümde “görüm” sözcüğünü ele almaya başlarken, Daniel’in tanıklığıyla “ilgisi” olan bir “olgu” şudur: Daniel sekizinci bölüm on üçüncü ayetteki soruya, “İki bin üç yüz güne kadar; sonra kutsal yer arındırılacaktır” diye cevap verenin kim olduğudur.
There are four facts that have a direct “bearing” upon Daniel chapter eight, which I intend to address. One is that the vision of the Ulai River has been identified as a prophecy for the last days, and it is also the symbol of the “knowledge” of the book of Daniel which was “unsealed” at the “time of the end” in 1798.
Daniel kitabının sekizinci bölümüyle doğrudan "ilgisi" olan dört gerçek var; bunları ele almayı düşünüyorum. Bunlardan biri, Ulai Nehri görümünün son günler için bir kehanet olarak tanımlanmış olmasıdır ve aynı zamanda 1798'de "sonun zamanı"nda "mühürü açılan" Daniel kitabının "bilgi"sinin simgesidir.
“There is need of a much closer study of the Word of God. Especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy, but we should call attention to what the prophets and the apostles have written under the inspiration of the Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and the Lord God of heaven and His law are to be exalted.
Tanrı’nın Sözü’nün çok daha derinlemesine incelenmesine ihtiyaç vardır. Özellikle Daniel ve Vahiy kitaplarına, hizmetimizin tarihinde daha önce hiç olmadığı kadar ilgi gösterilmelidir. Roma gücü ve papalıkla ilgili bazı konularda daha az şey söyleyebiliriz, ama Tanrı’nın Ruhu’nun esiniyle peygamberlerin ve elçilerin yazdıklarına dikkat çekmeliyiz. Kutsal Ruh, hem peygamberliğin verilmesinde hem de tasvir edilen olaylarda, işleri öyle biçimlendirmiştir ki, insani unsur gözlerden uzak tutulmalı, Mesih’te gizlenmeli ve göğün Rab Tanrısı ile O’nun yasası yüceltilmelidir.
“Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented. Behold statesmen, councils, powerful armies, and see how God wrought to abase the pride of men, and lay human glory in the dust. God alone is represented as great. In the vision of the prophet He is seen casting down one mighty ruler and setting up another. He is revealed as the monarch of the universe, about to set up His everlasting kingdom—the Ancient of days, the living God, the Source of all wisdom, the Ruler of the present, the Revealer of the future. Read and understand how poor, how frail, how short-lived, how erring, how guilty, is man in lifting up his soul unto vanity.
Daniel kitabını okuyun. Orada temsil edilen krallıkların tarihini madde madde gözünüzün önüne getirin. Devlet adamlarını, kurulları, kudretli orduları görün; Tanrı'nın insanların gururunu alçaltarak insan görkemini toza nasıl serdiğini görün. Yalnızca Tanrı büyük olarak gösterilir. Peygamberin görümünde O’nun güçlü bir hükümdarı alaşağı edip yerine bir başkasını yükselttiği görülür. O, evrenin hükümdarı olarak açığa çıkar; sonsuz krallığını kurmak üzeredir—Günlerin Eskisi, diri Tanrı, bütün bilgeliğin Kaynağı, bugünün Hükümdarı, geleceğin Açıklayıcısı. Okuyun ve anlayın: insanın, ruhunu beyhudeliğe yüceltirken ne denli yoksul, ne denli zayıf, ne denli kısa ömürlü, ne denli yanılır ve ne denli suçlu olduğunu.
“The Holy Spirit through Isaiah points us to God, the living God, as the chief object of attention—to God as revealed in Christ. ‘Unto us a child is born, unto us a son is given: and the government shall be upon His shoulder: and His name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace’ [Isaiah 9:6].
Kutsal Ruh, Yeşaya aracılığıyla, başlıca dikkat odağı olarak Tanrı’ya, yaşayan Tanrı’ya—Mesih’te açığa çıkarıldığı hâliyle Tanrı’ya—bizi yöneltir. “Bize bir çocuk doğdu, bize bir oğul verildi; yönetim O’nun omzunda olacak; ve adı Harika, Öğütçü, Güçlü Tanrı, Ebedi Baba, Barışın Önderi diye anılacak” [Yeşaya 9:6].
“The light that Daniel received direct from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon have come to pass.
Daniel'in Tanrı'dan doğrudan aldığı ışık özellikle bu son günler için verilmişti. Şinar'ın büyük ırmakları olan Ulai ve Hiddekel'in kıyılarında gördüğü görüler şimdi yerine gelmektedir ve önceden bildirilen bütün olaylar yakında gerçekleşmiş olacak.
“Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given. The Israelites were in captivity, their temple had been destroyed, their temple service suspended. Their religion had centered in the ceremonies of the sacrificial system. They had made the outward forms all-important, while they had lost the spirit of true worship. Their services were corrupted with the traditions and practices of heathenism, and in the performance of the sacrificial rites they did not look beyond the shadow to the substance. They did not discern Christ, the true offering for the sins of men. The Lord wrought to bring the people into captivity, and to suspend the services in the temple, in order that the outward ceremonies might not become the sum total of their religion. Their principles and practices must be purged from heathenism. The ritual service ceased in order that heart service might be revived. The outward glory was removed that the spiritual might be revealed.
Daniel’in kehanetleri verildiğinde Yahudi ulusunun içinde bulunduğu koşulları düşünün. İsrailliler esaretteydi, tapınakları yıkılmıştı, tapınak hizmeti askıya alınmıştı. Dinleri, kurban sisteminin ayinlerine odaklanmıştı. Dışsal biçimleri her şeyden önemli kılmışlardı; oysa gerçek ibadetin ruhunu yitirmişlerdi. İbadetleri, putperestliğin gelenek ve uygulamalarıyla yozlaşmıştı ve kurban ayinlerini yerine getirirken gölgenin ötesindeki aslı görmüyorlardı. İnsanların günahları için gerçek sunu olan Mesih’i ayırt edemiyorlardı. Rab, dışsal törenlerin dinlerinin bütünü haline gelmemesi için halkı esarete düşürdü ve tapınaktaki hizmetleri askıya aldı. İlke ve uygulamaları putperestlikten arındırılmalıydı. Kalpten ibadet yeniden canlansın diye törensel hizmet sona erdi. Ruhsal olan ortaya çıksın diye dışsal görkem kaldırıldı.
“In the land of their captivity, as the people turned unto the Lord with repentance, He manifested Himself unto them. They lacked the outward representation of His presence; but the bright beams of the Sun of Righteousness shone into their minds and hearts. When they called unto God in their humiliation and distress, visions were given to His prophets which unfolded the events of the future—the overthrow of the oppressors of God’s people, the coming of the Redeemer, and the establishment of the everlasting kingdom.” Manuscript Releases, volume 16, 333–335.
Esaret diyarında, halk tövbe ile Rab'be yöneldikçe, O kendini onlara açıkladı. O'nun huzurunun dışsal bir temsili yoktu; ancak Doğruluk Güneşi'nin parlak ışınları zihinlerine ve yüreklerine doğdu. Alçalış ve sıkıntıları içinde Tanrı'ya yakardıklarında, O'nun peygamberlerine, geleceğin olaylarını — Tanrı'nın halkının baskıcılarının devrilmesini, Kurtarıcı'nın gelişini ve ebedî krallığın kurulmasını — açığa çıkaran görümler verildi. El Yazmaları Yayınları, cilt 16, 333-335.
The “fact” that the vision of the Ulai River was given for the last days demands that a student of prophecy makes the effort to understand what it has foretold of the events represented in the vision. The prophetic “matters” associated with the vision of the Ulai River were “shaped” by the “Holy Spirit” “both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed.” What was happening with a prophet when they receive a vision, as well as the events of prophecy the prophet identifies are to be studied, with the knowledge that both are a prophetic representation of what will be fulfilled in the last days. The previous passage emphasizes that we should recognize that Daniel was in the captivity of the “seven times.”
Ulai Nehri görümünün son günler için verilmiş olduğu "gerçeği", bir peygamberlik öğrencisinin, görümde temsil edilen olaylar hakkında görümün neyi önceden bildirdiğini anlamak için çaba göstermesini gerektirir. Ulai Nehri görümüyle bağlantılı peygamberlik "hususları", "Kutsal Ruh" tarafından, "hem peygamberliğin verilişinde hem de tasvir edilen olaylarda" "şekillendirildi". Bir peygamber görüm aldığında onun başına neler geldiği ve peygamberin belirlediği peygamberlik olayları, her ikisinin de son günlerde gerçekleşecek olanın peygamberce bir temsili olduğu bilinciyle incelenmelidir. Önceki pasaj, Daniel’in "yedi zaman" esareti içinde olduğunu kabul etmemiz gerektiğini vurgular.
Daniel represents those who recognize their captivity at the conclusion of the three-and-a-half days of Revelation eleven, who then turn to the Lord with repentance, fulfill the Leviticus twenty-six prayer, separate the precious from the vile, and then the Lord fulfills his promise to gather those who have been scattered, as he manifests Himself unto them. Their “chief object of attention,” then is “God as revealed in Christ.”
Daniel, Vahiy 11'deki üç buçuk günün sonunda esaretlerini fark eden; ardından tövbe ile Rab'be dönen, Levililer 26'da belirtilen duayı yerine getiren ve kıymetli olanı değersiz olandan ayıran kişileri temsil eder. Ardından Rab, onlara Kendini gösterirken dağılmış olanları toplama vaadini yerine getirir. O hâlde onların "başlıca ilgi odağı" da "Mesih'te açığa çıkarılan Tanrı"dır.
The “bearing” of the vision of the Ulai River, and how it contributes to the “structure” of the prophetic message which was “designed” by Christ, is the first “fact” we have briefly considered, and the passage cited identifies that our chief object should be the revelation of God, as “revealed in Christ.” In Daniel chapter eight, Christ is not presented as He was by Isaiah, when Isaiah identified that Christ’s “name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace.” In Daniel chapter eight, God is revealed in Christ as Palmoni, meaning the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets.
Ulai Nehri görümünün "önemi" ve Mesih tarafından "tasarlanan" peygamberlik mesajının "yapısına" nasıl katkıda bulunduğu, kısaca ele aldığımız ilk "olgu"dur; alıntılanan pasaj ise başlıca amacımızın, "Mesih’te açıklanan" şekliyle Tanrı’nın vahyi olması gerektiğini belirtir. Daniel’in sekizinci bölümünde, Mesih, Yeşaya’nın, O’nun "adı Harika, Öğütçü, Güçlü Tanrı, Ebedi Baba, Esenlik Önderi diye çağrılacaktır" diyerek sunduğu şekilde sunulmaz. Daniel’in sekizinci bölümünde Tanrı, Mesih’te Palmoni olarak, yani Harika Sayıcı ya da Sırların Sayıcısı olarak açığa çıkarılır.
That “fact” demands that the “bearing” of the name “Palmoni” must be sought for, along with how that name contributes to the “structure” and “design” of the prophecy. A third “fact” in Daniel chapter eight, that should be recognized, is that it is in that chapter that the central doctrinal pillar of the Millerite movement is set forth. Miller’s brightest jewel was found in verse fourteen, and we should seek to understand the “bearing” that “fact” has upon the vision of the Ulai River, that is now in the process of fulfillment.
Söz konusu "olgu", "Palmoni" adının "etkisi"nin ve bu adın peygamberliğin "yapısı" ve "kurgusu"na nasıl katkıda bulunduğunun araştırılmasını gerektirir. Daniel'in sekizinci bölümünde fark edilmesi gereken üçüncü "olgu" ise, Millerci hareketin merkezi doktrinsel dayanağının bu bölümde ortaya konmuş olmasıdır. Miller'in en parlak mücevheri on dördüncü ayette bulundu ve şu anda gerçekleşme sürecinde olan Ulai Nehri görümü üzerindeki bu "olgu"nun "etkisi"ni anlamaya çalışmalıyız.
In Miller’s dream, when the casket was placed upon the table in the center of his room, it shone with the brightness of the sun, but in the last days the casket is larger and shines ten times brighter than it shone when initially placed upon Miller’s table. What is it about the vision of the Ulai River, that includes the central pillar to the Millerite movement, that increases the light of that doctrine by ten times in the last days? What is revealed in the last days that was not revealed at the time of the end in 1798? What are “the events” of the vision of the Ulai River, which Sister White says “are now in the process of fulfillment?”
Miller’ın rüyasında, odasının ortasındaki masanın üzerine konulan mücevher kutusu güneşin parlaklığıyla parıldadı; ancak son günlerde kutu daha büyüktür ve başlangıçta Miller’ın masasına konulduğundakinden on kat daha parlak parlar. Millerci hareketin merkezî sütununu içeren Ulai Irmağı görümünde, son günlerde o doktrinin ışığını on kat artıran şey nedir? 1798’de zamanın sonunda açıklanmayan, son günlerde ne açıklanmaktadır? Kardeş White’ın “şimdi gerçekleşme sürecindedir” dediği Ulai Irmağı görümünün “olayları” nelerdir?
If we candidly bring these first three facts together (the vision of the Ulai, Christ revealed as Palmoni and the central doctrinal pillar), we should be willing to accept a simple premise that will impact our study of the vision of the Ulai River. Those combined facts inform those who wish to see that the message that was unsealed in 1798 was a message that was “hung upon time.” Without the element of predictive time prophecy Miller’s message would not have existed.
Bu ilk üç gerçeği (Ulai Nehri görümü, Palmoni olarak açığa çıkarılan Mesih ve merkezî öğreti sütunu) açık yüreklilikle bir araya getirdiğimizde, Ulai Nehri görümüne dair çalışmamızı etkileyecek basit bir öncülü kabul etmeye istekli olmalıyız. Bu birleştirilmiş gerçekler, görmek isteyenlere, 1798 yılında mührü açılan mesajın zamana dayandırılmış bir mesaj olduğunu gösterir. Öngörüsel zaman peygamberliği unsuru olmadan Miller’ın mesajı var olmazdı.
The fourth “fact” that has bearing on this chapter is that the Millerites presented a message based upon prophetic time. To emphasize this fact, God was revealed in Christ, in verse thirteen and fourteen as the Wonderful Numberer (Palmoni). The idea that the vision consisted of only identifying October 22, 1844, as the conclusion of the twenty-three hundred days of verse fourteen, is to throw cold water on the revelation of God being revealed through Christ as Palmoni.
Bu bölümle ilgili dördüncü “gerçek” şudur: Milleritler peygamberlik zamanına dayanan bir mesaj sundular. Bu gerçeği vurgulamak için Tanrı, on üçüncü ve on dördüncü ayetlerde Mesih’te Harika Sayıcı (Palmoni) olarak açığa çıkarıldı. Görümün yalnızca on dördüncü ayetteki iki bin üç yüz günün sonu olarak 22 Ekim 1844’ü belirlemekten ibaret olduğu düşüncesi, Tanrı’nın Mesih aracılığıyla Palmoni olarak açığa çıkarıldığı vahyin üzerine soğuk su dökmektir.
The theologians of Adventism have diligently worked to bury the significance of the question of verse thirteen of Daniel chapter eight in order to produce the flavor in their dish of fables, that they have determined will keep the unlearned with the itching ears, from being concerned about the truths connected with the central pillar of Adventism.
Adventizm’in ilahiyatçıları, Daniel kitabının sekizinci bölümünün on üçüncü ayetindeki sorunun öneminin üzerini örtmek için büyük bir gayretle çalıştılar; çünkü masallardan oluşturdukları karışıma, “kulakları kaşınan” bilgisizleri Adventizm’in ana sütunuyla bağlantılı hakikatlerle ilgilenmekten alıkoyacak şekilde tasarladıkları bir tat vermek istiyorlardı.
“The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.] These had been familiar words to all believers in the Lord’s soon coming. By the lips of thousands was this prophecy repeated as the watchword of their faith. All felt that upon the events therein foretold depended their brightest expectations and most cherished hopes. These prophetic days had been shown to terminate in the autumn of 1844. In common with the rest of the Christian world, Adventists then held that the earth, or some portion of it, was the sanctuary. They understood that the cleansing of the sanctuary was the purification of the earth by the fires of the last great day, and that this would take place at the second advent. Hence the conclusion that Christ would return to the earth in 1844.
Advent inancının, diğerlerinin hepsinden üstün olarak hem temeli hem de merkez direği olmuş Kutsal Yazı, “İki bin üç yüz güne dek; sonra kutsal yer arındırılacak.” şeklindeki bildiriydi. [Daniel 8:14.] Bu sözler, Rab’bin yakında gelişine inanan herkes için tanıdık sözlerdi. Bu peygamberlik sözü, imanlarının parolası olarak binlerce kişinin dudaklarından tekrarlandı. Orada önceden bildirilen olaylara en parlak beklentileri ve en kıymetli umutlarının bağlı olduğunu herkes hissediyordu. Bu peygamberlik günlerinin 1844 sonbaharında sona ereceği gösterilmişti. Hristiyan dünyanın geri kalanıyla aynı şekilde, Adventistler o zaman yeryüzünün ya da onun bir bölümünün kutsal yer olduğunu düşünüyorlardı. Kutsal yerin arındırılmasının, son büyük günün ateşleriyle yeryüzünün arıtılması olduğunu ve bunun ikinci gelişte gerçekleşeceğini anlıyorlardı. Buradan da Mesih’in 1844’te yeryüzüne döneceği sonucu çıkarılmıştı.
“But the appointed time had passed, and the Lord had not appeared. The believers knew that God’s Word could not fail; their interpretation of the prophecy must be at fault; but where was the mistake? Many rashly cut the knot of difficulty by denying that the 2300 days ended in 1844. No reason could be given for this, except that Christ had not come at the time they expected him. They argued that if the prophetic days had ended in 1844, Christ would then have returned to cleanse the sanctuary by the purification of the earth by fire; and that since he had not come, the days could not have ended.
Ama belirlenen zaman geçmişti ve Rab görünmemişti. İmanlılar Tanrı’nın Sözünün boşa çıkmayacağını biliyorlardı; kehaneti yorumlarında bir hata olmalıydı; ama hata neredeydi? Birçoğu, 2300 günün 1844’te sona erdiğini inkâr ederek güçlüğü kestirip attı. Buna, Mesih’in bekledikleri zamanda gelmemiş olması dışında hiçbir gerekçe gösterilemiyordu. Şöyle savundular: Eğer peygamberlik günleri 1844’te bitmiş olsaydı, Mesih o zaman yeryüzünü ateşle arındırarak kutsal yeri temizlemek üzere geri gelmiş olurdu; madem gelmedi, demek ki günler sona ermiş olamazdı.
“To accept this conclusion was to renounce the former reckoning of the prophetic periods. The 2300 days had been found to begin when the commandment of Artaxerxes for the restoration and building of Jerusalem went into effect, in the autumn of B. C. 457. Taking this as the starting-point, there was perfect harmony in the application of all the events foretold in the explanation of that period in Daniel 9:25–27. Sixty-nine weeks, the first 483 of the 2300 years, were to reach to the Messiah, the Anointed One; and Christ’s baptism and anointing by the Holy Spirit, A. D. 27, exactly fulfilled the specification. In the midst of the seventieth week, Messiah was to be cut off. Three and a half years after his baptism, Christ was crucified, in the spring of A. D. 31. The seventy weeks, or 490 years, were to pertain especially to the Jews. At the expiration of this period, the nation sealed its rejection of Christ by the persecution of his disciples, and the apostles turned to the Gentiles, A. D. 34. The first 490 years of the 2300 having then ended, 1810 years would remain. From A. D. 34, 1810 years extend to 1844. ‘Then,’ said the angel, ‘shall the sanctuary be cleansed.’ All the preceding specifications of the prophecy had been unquestionably fulfilled at the time appointed. With this reckoning, all was clear and harmonious, except that it was not seen that any event answering to the cleansing of the sanctuary had taken place in 1844. To deny that the days ended at that time was to involve the whole question in confusion, and to renounce positions which had been established by unmistakable fulfillments of prophecy.
Bu sonucu kabul etmek, peygamberlik dönemlerine ilişkin önceki hesabı terk etmek demekti. 2300 günün, Artahşasta’nın Kudüs’ün onarımı ve yeniden inşası için verdiği fermanın yürürlüğe girdiği M.Ö. 457 sonbaharında başladığı anlaşılmıştı. Bunu başlangıç noktası olarak aldığımızda, Daniel 9:25-27’de o döneme ilişkin açıklamada önceden bildirilen bütün olayların uygulanmasında tam bir uyum görülüyordu. Altmış dokuz hafta, yani 2300 yılın ilk 483 yılı, Mesih’e, Meshedilmiş Olan’a ulaşacaktı; ve Mesih’in M.S. 27’deki vaftizi ve Kutsal Ruh tarafından meshedilişi, bu belirlemeyi tam olarak yerine getirdi. Yetmişinci haftanın ortasında Mesih öldürülecekti. Vaftizinden üç buçuk yıl sonra, M.S. 31 ilkbaharında, Mesih çarmıha gerildi. Yetmiş hafta, yani 490 yıl, özellikle Yahudilerle ilgili olacaktı. Bu süre dolduğunda, ulus, öğrencilerine zulmederek Mesih’i reddedişini mühürledi ve elçiler M.S. 34’te Yahudi olmayanlara yöneldiler. Böylece 2300 yılın ilk 490’ı tamamlandığına göre, 1810 yıl kalıyordu. M.S. 34’ten itibaren sayılan 1810 yıl 1844’e ulaşır. ‘O zaman,’ dedi melek, ‘kutsal yer arındırılacaktır.’ Peygamberliğin önceki tüm belirlemeleri, belirlenen zamanda tartışmasız biçimde yerine gelmişti. Bu hesaba göre her şey açık ve uyumluydu; ancak 1844’te kutsal yerin arındırılmasına karşılık gelen herhangi bir olayın gerçekleştiği görülmemişti. Günlerin o tarihte sona erdiğini inkâr etmek, meselenin tümünü karmaşaya sürüklemek ve peygamberliklerin tartışmasız gerçekleşmeleriyle doğrulanmış kabulleri terk etmek demekti.
“But God had led his people in the great Advent movement; his power and glory had attended the work, and he would not permit it to end in darkness and disappointment, to be reproached as a false and fanatical excitement. He would not leave his word involved in doubt and uncertainty. Though many abandoned their former reckoning of the prophetic periods, and denied the correctness of the movement based thereon, others were unwilling to renounce points of faith and experience that were sustained by the Scriptures and by the witness of the Spirit of God. They believed that they had adopted sound principles of interpretation in their study of the prophecies, and that it was their duty to hold fast the truths already gained, and to continue the same course of Biblical research. With earnest prayer they reviewed their position, and studied the Scriptures to discover their mistake. As they could see no error in their reckoning of the prophetic periods, they were led to examine more closely the subject of the sanctuary.” The Great Controversy, 409, 410.
Ama Tanrı halkına büyük Advent hareketinde önderlik etmişti; O'nun kudreti ve görkemi bu çalışmaya eşlik etmişti ve bunun karanlık ve hayal kırıklığıyla sona ermesine, sahte ve fanatik bir coşku olarak kınanmasına izin vermeyecekti. Kendi sözünü şüphe ve belirsizlik içinde bırakmayacaktı. Birçokları peygamberlik dönemlerine ilişkin önceki hesaplarını terk edip buna dayanan hareketin doğruluğunu inkâr etse de, diğerleri Kutsal Kitap ve Tanrı'nın Ruhu'nun tanıklığıyla desteklenen iman ve deneyim noktalarından vazgeçmek istemiyorlardı. Peygamberlikleri incelerken sağlam yorum ilkelerini benimsediklerine ve zaten kazanılmış gerçeklere sımsıkı sarılmanın ve Kutsal Kitap araştırmalarını aynı doğrultuda sürdürmenin görevleri olduğuna inanıyorlardı. İçten dualarla görüşlerini gözden geçirdiler ve hatalarını bulmak için Kutsal Kitap'ı incelediler. Peygamberlik dönemlerine ilişkin hesaplarında bir hata göremediklerinden, mabet konusunu daha yakından incelemeye yönlendirildiler.
We have been informed by Sister White, in the same passage where the vision of the Ulai River is identified, that there “is need of a much closer study of the Word of God.” The theologians will present the subject of “prophetic periods” in the previous passage from The Great Controversy, as if the “prophetic periods” Sister White is limiting her commentary to, is the five prophecies that are represented within the twenty-three hundred year prophecy. After all, they claim, four of those prophecies are specifically addressed in the passage. But a “much closer study” of the subject demonstrates that the term “prophetic periods” in the plural, in Sister White’s writings more accurately refers to the two prophecies that were to be fulfilled on October 22, 1844.
Ulai Irmağı görümünün tanımlandığı aynı pasajda, Kardeş White tarafından bize, "Tanrı’nın Sözü’nün çok daha yakından incelenmesine ihtiyaç olduğu" bildirildi. İlahiyatçılar, The Great Controversy'deki önceki pasajda "peygamberlik dönemleri" konusunu, sanki Kardeş White’ın yorumunu sınırlandırdığı "peygamberlik dönemleri" iki bin üç yüz yıllık peygamberliğin içinde temsil edilen beş peygamberlikten ibaretmiş gibi sunacaklardır. Ne de olsa, iddia ettiklerine göre, o peygamberliklerin dördü söz konusu pasajda özellikle ele alınmaktadır. Ancak konunun "çok daha yakından" incelenmesi, Kardeş White’ın yazılarında çoğul olarak geçen "peygamberlik dönemleri" teriminin, 22 Ekim 1844’te yerine gelmesi gereken iki peygamberliği daha doğru biçimde ifade ettiğini göstermektedir.
There are five specific time prophecies that Gabriel identified for Daniel that are part of the twenty-three hundred years. The first identifies forty-nine years, when the “streets and walls would be built in troublous times.” The second was Christ’s baptism after four hundred and eighty-three years from the starting point of 457 BC. The third was His crucifixion, the fourth identified when the gospel would go to the Gentiles at the end of the four hundred and ninety-years that were set apart especially for the Jewish nation, and the fifth, and only the fifth, time prophecy, ended on October 22, 1844. The previous four time prophecies ended well before 1844. So, what does Sister White actually mean when she uses the expression “prophetic periods” in the plural, that were to end in 1844?
Cebrail’in Daniel için belirlediği ve iki bin üç yüz yılın parçası olan beş belirli zaman peygamberliği vardır. İlki, “sokaklar ve surların sıkıntılı zamanlarda inşa edileceği” kırk dokuz yılı belirtir. İkincisi, M.Ö. 457 yılı başlangıç noktası alındığında dört yüz seksen üç yıl sonra Mesih’in vaftiziydi. Üçüncüsü O’nun çarmıha gerilişiydi; dördüncüsü ise özellikle Yahudi ulusu için ayrılmış dört yüz doksan yılın sonunda Müjde’nin uluslara gideceği zamanı belirledi; ve beşinci (ve yalnızca beşinci) zaman peygamberliği 22 Ekim 1844’te sona erdi. Önceki dört zaman peygamberliği 1844’ten çok önce sona erdi. Öyleyse, Ellen White 1844’te sona erecek “peygamberlik dönemleri” ifadesini çoğul olarak kullandığında aslında neyi kastediyor?
Addressing the first disappointment of the Millerites she identifies the answer to that question:
Milleritlerin ilk hayal kırıklığını ele alırken, o sorunun cevabını saptıyor:
“I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.
Tanrı'nın halkını Rab'lerini beklerken sevinçli bir beklenti içinde gördüm. Ama Tanrı onları sınamayı diledi. O'nun eli, peygamberlik zamanlarının hesabındaki bir yanlışı örttü. Rab'lerini bekleyenler bu hatayı fark etmediler; zamana karşı çıkan en bilgili kişiler de bunu göremediler. Tanrı, halkının bir hayal kırıklığıyla karşılaşmasını diledi. Zaman geçti ve Kurtarıcılarını sevinçli bir beklentiyle bekleyenler üzgün ve cesareti kırılmıştı; oysa İsa'nın gelişini sevmemiş, ama korkudan dolayı mesajı benimsemiş olanlar, O'nun beklenen zamanda gelmemiş olmasına sevindiler. İman itirafları yüreklerini etkilememiş ve yaşamlarını arındırmamıştı. Zamanın geçmesi, böylesi yürekleri açığa çıkarmaya pek uygundu. Gerçekten Kurtarıcılarının gelişini seven, kederli ve hayal kırıklığına uğramış olanlarla alay eden ilk kişiler onlar oldu. Tanrı'nın, halkını sınarken ve sınama anında geri çekilip geriye dönecek olanları ortaya çıkarmak için onlara derin bir sınama verirken sergilediği bilgeliği gördüm.
“Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 235–237.
"İsa ve bütün göksel ordu, ruhlarının sevdiği O'nu görmeyi tatlı bir beklentiyle özlemiş olanlara şefkat ve sevgiyle baktılar. Melekler, sınanma saatinde onları ayakta tutmak için etraflarında süzülüyorlardı. Göksel mesajı kabul etmeyi ihmal edenler karanlıkta bırakıldılar ve Tanrı'nın gazabı onlara karşı alevlendi; çünkü O'nun gökten onlara gönderdiği ışığı kabul etmek istemediler. Rab'lerinin neden gelmediğini anlayamayan o sadık, hayal kırıklığına uğramış kişiler karanlıkta bırakılmadılar. Yine peygamberlik dönemlerini araştırmak üzere Kutsal Kitaplarına yönlendirildiler. Rab'bin eli rakamların üzerinden kaldırıldı ve hata açıklandı. Peygamberlik dönemlerinin 1844'e kadar uzandığını ve peygamberlik dönemlerinin 1843'te sona erdiğini göstermek için ortaya koydukları aynı kanıtların, bunların 1844'te sona ereceğini kanıtladığını gördüler." Erken Yazılar, 235-237.
The “prophetic periods” were the “prophetic periods” that “reached to 1844,” which the Millerites had initially believed reached to 1843. The “prophetic periods” that reached to 1844, were three prophetic periods,” and all are represented upon Habakkuk’s tables. One of the three periods simply “touches” 1844, and the other two reach to October 22, 1844. The thirteen hundred and thirty-five days reached to the very first day of 1844, when the first disappointment of the Millerites arrived, and the tarrying time of both Habakkuk chapter two, and of the parable of the ten virgins in Matthew twenty-five began.
"Peygamberlik dönemleri", Milleritlerin başlangıçta 1843'e ulaştığına inandıkları, "1844'e ulaşan" "peygamberlik dönemleriydi". 1844'e ulaşan "peygamberlik dönemleri" üç peygamberlik dönemiydi ve hepsi Habakkuk'un tabloları üzerinde gösterilmiştir. Üç dönemden biri 1844'e yalnızca "dokunur" ve diğer ikisi 22 Ekim 1844'e kadar uzanır. Bin üç yüz otuz beş gün, 1844'ün tam ilk gününe kadar uzanıyordu; o gün Milleritlerin ilk hayal kırıklığı geldi ve hem Habakkuk'un ikinci bölümünün hem de Matta yirmi beşteki on bakire benzetmesinin bekleme dönemi başladı.
The twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, verse fourteen reached to October 22, 1844, and the twenty-five hundred and twenty years, of the “seven times” against the southern kingdom of Judah ended there as well. Palmoni introduces himself as the Wonderful Numberer in verse thirteen of Daniel eight, and the prophetic “structure” and “design” that he then set forth included at least ten interconnected time prophecies.
Daniel kitabının sekizinci bölümünün on dördüncü ayetindeki iki bin üç yüz gün 22 Ekim 1844’e ulaştı ve “yedi zaman”ın Yahuda’nın güney krallığına karşı olan iki bin beş yüz yirmi yılı da orada sona erdi. Palmoni, Daniel kitabının sekizinci bölümünün on üçüncü ayetinde kendini “Harika Sayıcı” olarak tanıtır ve o sırada ortaya koyduğu peygamberlik “yapısı” ve “tasarımı”, birbiriyle bağlantılı en az on zaman peygamberliğini içeriyordu.
We will begin to consider these truths further in the next article.
Bu gerçekleri bir sonraki yazıda daha ayrıntılı olarak ele almaya başlayacağız.
“Christ gave to the world a lesson that should be engraved on mind and soul. ‘This is life eternal,’ he said, ‘that they might know thee the only true God, and Jesus Christ, whom thou hast sent.’ But Satan works on human minds, saying, Do this or that action, and ye shall be as gods. By deceptive reasoning he led Adam and Eve to doubt God’s word, and to supply its place with a theory that led to transgression and disobedience. And his sophistry is doing today what it did in Eden. When Christ came to our world, he selected humble fishermen as the foundation of his church. To these disciples he tried to explain the nature of his kingdom and mission. But their limited comprehension imposed a restraint upon him. They had been receiving the sayings of the scribes and Pharisees, and therefore much of what they believed was untrue. And though Christ had many things to say to them, they were unable to hear much of what he longed to communicate.
Mesih, dünyaya akıllara ve ruhlara kazınması gereken bir ders verdi. “Sonsuz yaşam budur,” dedi, “tek gerçek Tanrı olan seni ve gönderdiğin İsa Mesih’i tanımaları.” Ama Şeytan, “Şunu ya da bunu yapın, ve tanrılar gibi olacaksınız,” diyerek insan zihinleri üzerinde çalışır. Aldatıcı akıl yürütmeyle Adem ile Havva’yı Tanrı’nın sözünden kuşku duymaya ve onun yerine günaha ve itaatsizliğe götüren bir kuram koymaya yöneltti. Ve onun safsatası bugün de Aden’de yaptığı şeyi yapmaktadır. Mesih dünyamıza geldiğinde, kilisesinin temeli olarak alçakgönüllü balıkçıları seçti. Bu öğrencilerine krallığının ve görevinin doğasını açıklamaya çalıştı. Ama onların sınırlı kavrayışı onu kısıtladı. Yazıcıların ve Ferisilerin sözlerini dinlemişlerdi; bu yüzden inandıklarının çoğu doğru değildi. Ve Mesih’in onlara söyleyecek çok şeyi olmasına rağmen, iletmeyi arzuladığı pek çok şeyi işitemiyorlardı.
“Christ finds the religionists of this time so full of erroneous sentiments that there is no room in their minds for the truth. With the education given, teachers mingle the sentiments of infidel authors. Thus they have sown tares in the minds of the youth. They give utterance to sentiments that should not be presented to young or old, never thinking of what kind of seed they are sowing, or of the harvest they will have to garner as the result.” Review and Herald, July 3, 1900.
Mesih, bu çağın dincilerini, zihinlerinde gerçeğe yer kalmayacak ölçüde yanlış düşüncelerle o kadar dolu buluyor. Verilen eğitimle, öğretmenler dinsiz yazarların görüşlerini karıştırıyorlar. Böylece gençlerin zihinlerine yabani ot tohumları ekmiş oluyorlar. Gençlere de yaşlılara da asla sunulmaması gereken düşünceleri dile getiriyorlar; ne tür bir tohum ektiklerini ya da bunun sonucunda toplamak zorunda kalacakları hasadı hiç düşünmeden. Review and Herald, 3 Temmuz 1900.