In the last article we pointed out that Gabriel provided the conclusion of the “last indignation” in order to confirm the date of 1844, based upon two witnesses. Miller understood the “seven times” of Leviticus twenty-six, that was carried out against the kingdom of Judah, but never reached a point where he saw the purpose and relationship of the judgment of the “seven times,” upon both the northern and southern kingdoms of Israel. Whether he ever recognized the distinction of “the last indignation” in verse nineteen is doubtful, though he no doubt understood in a general sense that the “indignation” was the “seven times.” The light of a first and last indignation was unsealed by Palmoni in 1856, but it was rejected in 1863. Yet Miller’s message of the “seven times” was correct, though limited.
Son makalede, iki tanığa dayanarak 1844 tarihini doğrulamak için Cebrail’in “son gazap”ın sonucunu sunduğunu belirtmiştik. Miller, Yahuda Krallığı’na karşı uygulanan Levililer yirmi altıdaki “yedi zaman”ı anladı, ancak “yedi zaman” yargısının amacını ve İsrail’in hem kuzey hem de güney krallıklarıyla olan ilişkisini gördüğü bir noktaya asla ulaşmadı. On dokuzuncu ayetteki “son gazap” ayrımını hiç fark edip etmediği kuşkuludur; yine de kuşkusuz genel anlamda “gazap”ın “yedi zaman” olduğunu anlıyordu. İlk ve son gazapla ilgili ışığın mührü 1856’da Palmoni tarafından çözüldü, fakat 1863’te reddedildi. Yine de Miller’ın “yedi zaman” mesajı, sınırlı olsa da, doğruydu.
Miller would not have recognized that the little horn of pagan Rome lifted up and exalted paganism, in verse eleven of Daniel eight, for to Miller “take away” was simply to remove in each of its three occurrences in Daniel. Yet his message was still correct, though limited.
Miller, Daniel kitabının sekizinci bölümünün on birinci ayetinde putperest Roma’nın küçük boynuzunun putperestliği yükseltip yücelttiğini fark etmezdi; çünkü Miller’e göre "take away" ifadesi, Daniel’de geçtiği üç yerde de yalnızca "kaldırmak" demekti. Yine de mesajı, sınırlı olsa da, doğruydu.
The Millerites did recognize the “sanctuary” in verse eleven was the pagan temple in the city of Rome (the Pantheon), but the Hebrew language was not what their message was based upon. Miller’s message was focused upon prophetic time. The history where their message was unsealed prevented them from seeing the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy, but more than that, it prevented them from seeing the papacy as the fifth kingdom of Bible prophecy.
Milleritler, on birinci ayette geçen “kutsal yer”in Roma kentindeki putperest tapınağı (Pantheon) olduğunu kabul ettiler; ancak mesajları İbraniceye dayanmıyordu. Miller’in mesajı peygamberlik zamanına odaklanmıştı. Mesajlarının mühürünün açıldığı tarihsel bağlam, Amerika Birleşik Devletleri’ni Kutsal Kitap kehanetinde altıncı krallık olarak görmelerini engelledi; dahası, papalığı Kutsal Kitap kehanetinde beşinci krallık olarak görmelerini de engelledi.
Forced by the history in which they lived they applied the prophecies in agreement with their anticipated soon-coming return of Christ, and they were disappointed, yet their message was correct. When Gabriel provides the interpretation of the two visions in verses fifteen through twenty-seven, Miller’s understanding prevented him from grasping the broader revelation of the kingdoms that was represented in the gender oscillation of the little horn in verses nine through twelve. The Millerites only see Rome as a fourth and final earthly kingdom in Gabriel’s interpretation.
İçinde yaşadıkları tarihsel bağlamın zorlamasıyla, peygamberlik sözlerini Mesih’in yakında döneceğine dair beklentileriyle uyumlu olacak şekilde uyguladılar ve hayal kırıklığına uğradılar; yine de mesajları doğruydu. Gabriel, on beşten yirmi yediye kadar olan ayetlerde iki görümün yorumunu sunduğunda, Miller’in anlayışı, dokuzdan on ikiye kadar olan ayetlerde küçük boynuzun cinsiyetindeki salınımla temsil edilen krallıkların daha geniş vahyini kavramasını engelledi. Milleritler, Gabriel’in yorumunda dördüncü ve son yeryüzü krallığı olarak yalnızca Roma’yı görür.
And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. The ram which thou sawest having two horns are the kings of Media and Persia. And the rough goat is the king of Grecia: and the great horn that is between his eyes is the first king. Now that being broken, whereas four stood up for it, four kingdoms shall stand up out of the nation, but not in his power. And in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up. And his power shall be mighty, but not by his own power: and he shall destroy wonderfully, and shall prosper, and practise, and shall destroy the mighty and the holy people. And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand; and he shall magnify himself in his heart, and by peace shall destroy many: he shall also stand up against the Prince of princes; but he shall be broken without hand. And the vision of the evening and the morning which was told is true: wherefore shut thou up the vision; for it shall be for many days. And I Daniel fainted, and was sick certain days; afterward I rose up, and did the king’s business; and I was astonished at the vision, but none understood it. Daniel 8:15–27.
Ve oldu ki, ben, evet ben Daniel, görümü gördüğümde ve anlamını araştırdığımda, işte karşımda insan görünümünde biri duruyordu. Ulai’nin kıyıları arasından bir adam sesi duydum; seslenerek şöyle dedi: Cebrail, bu adama görümü açıkla ki anlasın. Bunun üzerine durduğum yere yaklaştı; gelince korktum ve yüzüstü yere kapandım. Ama bana dedi ki: Anla, ey insanoğlu; çünkü bu görüm son zamanla ilgilidir. Benimle konuşurken yüzüm yere dönük olarak derin bir uykuya dalmıştım; ama bana dokundu ve beni doğrulttu. Ve dedi: İşte, gazabın son döneminde neler olacağını sana bildireceğim; çünkü son, belirlenmiş zamanda olacaktır. Gördüğün iki boynuzlu koç, Med ve Pers krallarıdır. Ve erkek keçi Yunanistan kralıdır; gözlerinin arasındaki büyük boynuz ilk kraldır. Bu kırılınca, onun yerine dört tanesi yükseldi; bu ulustan dört krallık ortaya çıkacak, ama onun gücüne sahip olmayacak. Krallıklarının son zamanında, başkaldıranlar suçlarını doruğa çıkardıklarında, çetin yüzlü ve muammaları anlayan bir kral ortaya çıkacak. Gücü büyük olacak, ama kendi gücüyle değil; şaşırtıcı biçimde yok edecek, başarılı olacak ve tasarılarını yürütecek; güçlüleri ve kutsal halkı da yok edecek. Ayrıca siyaseti sayesinde hile elinde başarı kazanacak; yüreğinde kendini yüceltecek ve barışla birçoklarını yok edecek; Prenslerin Prensi’ne karşı da kalkışacak, ama insan eli değmeden kırılacak. Anlatılan akşam ve sabaha ilişkin görüm gerçektir; bu yüzden görümü mühürle, çünkü çok uzun günler sonrasınadır. Ben Daniel bayıldım ve birkaç gün hasta yattım; sonra kalkıp kralın işlerini yaptım; görüm karşısında hayrete düştüm, ama onu kimse anlamadı. Daniel 8:15-27.
Though Daniel received the vision of the Ulai River (which is now in the process of fulfillment), in the history of Babylon, the first kingdom is left out of the vision. It had been included as the head of gold, and the lion in chapters two and seven, but the prophetic attribute of Babylon being removed and restored was emphasized in chapter eight. Nebuchadnezzar had typified the deadly wound of the papacy when he was driven from men for “seven times,” thus typifying the symbolic seventy years that the whore of Tyre is forgotten. In Daniel chapter eight, Babylon is forgotten from the kingdoms of Bible prophecy and the vision begins with the Medes and Persians (the ram), which was followed by Greece (the goat).
Daniel, Ulai Nehri’ne ilişkin görümü almış olsa da (ki bu şu anda gerçekleşme sürecindedir), Babil tarihine gelindiğinde ilk krallık görümde yer almaz. O, ikinci ve yedinci bölümlerde altın baş ve aslan olarak dahil edilmişti; ancak sekizinci bölümde Babil’in kaldırılıp yeniden eski hâline getirilmesine ilişkin peygamberî nitelik vurgulanmıştır. Nebukadnezar, “yedi vakit” boyunca insanlardan uzaklaştırıldığında papalığın öldürücü yarasını simgelemişti; böylece Sur’un fahişesinin unutulduğu sembolik yetmiş yılı da simgelemiş oldu. Daniel’in sekizinci bölümünde, Kutsal Kitap peygamberliğindeki krallıklar arasında Babil unutulur ve görüm Medler ve Perslerle (koç) başlar; onu Yunanistan (teke) izler.
The kingdom of Alexander the Great disintegrated into four kingdoms of lesser power than Alexander, as had also been represented in chapter seven with the leopard which had four wings and four heads. Four represents worldwide as represented by north, east, south and west. In verse eight of chapter eight, four notable ones came up towards the four winds of heaven. In chapter seven Greece’s four wings align with the four winds of chapter eight, and Greece’s four heads align with the four notable ones. The four heads and four notable ones represent the four kingdoms Alexander’s original kingdom disintegrated into, and the four wings and four winds represent the four areas of division. The distinction of the point is important to see, for it represents an argument which the Millerites had against the traditional understanding of the Protestants about the fourth kingdom of Rome.
Büyük İskender’in krallığı, İskender’den daha az güce sahip dört krallığa parçalandı; bu durum, yedinci bölümde dört kanadı ve dört başı olan parsla da tasvir edilmişti. Dört, kuzey, doğu, güney ve batıyla ifade edildiği üzere, dünyanın tamamını temsil eder. Sekizinci bölümün sekizinci ayetinde, göğün dört rüzgârına doğru dört dikkate değer unsur yükseldi. Yedinci bölümde Yunanistan’ın dört kanadı, sekizinci bölümdeki dört rüzgârla; Yunanistan’ın dört başı da dört dikkate değer unsurla örtüşür. Dört baş ve dört dikkate değer unsur, İskender’in asıl krallığının parçalandığı dört krallığı temsil eder; dört kanat ve dört rüzgâr ise bölünmenin dört bölgesini temsil eder. Bu noktadaki ayrımı görmek önemlidir; çünkü bu, Milleritlerin, dördüncü krallık olan Roma hakkındaki Protestanların geleneksel anlayışına karşı ileri sürdükleri bir argümanı temsil eder.
On the tables of Habakkuk, represented by the 1843 and 1850 pioneer charts, there is only one representation which is not illustrating a prophetic application, and it has to do with the distinction between the four heads and notable ones, and the four wings and winds. In an effort to obscure the truth of Rome as the fourth kingdom of Bible prophecy, Satan introduced an argument concerning the true or false meaning of the four heads and notable ones, and the four wings and winds. Satan did so for the book of Daniel clearly identifies that there is one distinct symbol in the book of Daniel that established the vision. Part of the evidence which establishes that symbol is in the four heads and notable ones, and the four wings and winds. The Protestants upheld a satanic view of this argument, and the argument was so significant to Millerite history that they referenced the argument upon the chart. The power which establishes the “chazon” vision in the book of Daniel is identified as the “robbers of thy people,” and the Protestants identified that power as one of a long line of Syrian kings named Antiochus Epiphanes, and Miller identified them as Rome.
1843 ve 1850 öncü çizelgeleriyle temsil edilen Habakkuk’un levhalarında, peygamberliksel bir uygulamayı göstermeyen yalnızca bir tasvir vardır ve bu, dört baş ve belirgin olanlar ile dört kanat ve rüzgarlar arasındaki ayrımla ilgilidir. Kutsal Kitap peygamberliğinde dördüncü krallık olarak Roma gerçeğini karartmak amacıyla Şeytan, dört baş ve belirgin olanların ve dört kanat ve rüzgarların doğru ya da yanlış anlamı üzerine bir tartışma ortaya attı. Şeytan bunu yaptı; çünkü Daniel kitabı, görümü tesis eden tek ve belirgin bir sembol bulunduğunu açıkça belirtir. Bu sembolü ortaya koyan kanıtın bir kısmı, dört baş ve belirgin olanlarda ve dört kanat ve rüzgarlarda bulunur. Protestanlar bu tartışmanın şeytani bir görüşünü benimsediler ve tartışma Millerci tarih açısından o kadar önemliydi ki, çizelgede bu tartışmaya atıfta bulundular. Daniel kitabındaki “chazon” görümünü tesis eden güç “halkının yağmacıları” olarak tanımlanır; Protestanlar bu gücü Suriye kralları silsilesinden biri olan Antiokhos Epifanes olarak tanımladılar ve Miller ise bunu Roma olarak tanımladı.
And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.
Ve o zamanlarda güney kralına karşı birçokları ayaklanacaktır; halkından olan zorba kişiler de görümleri gerçekleştirmek için kendilerini yüceltecekler; fakat düşeceklerdir. Daniel 11:14.
Antiochus was one of the kings, in a line of kings that descended out of one of the four kingdoms which Alexander’s kingdom had disintegrated into. The little horn of verse nine of Daniel eight, had followed the kingdom of Alexander, and verse nine says that out of one of them, came forth the little horn.
Antiochus, İskender’in krallığının parçalanmasıyla ortaya çıkan dört krallıktan birinden türemiş bir hanedanın hükümdarlarından biriydi. Daniel kitabının sekizinci bölümünün dokuzuncu ayetindeki küçük boynuz, İskender’in krallığının ardından gelmişti ve dokuzuncu ayet, küçük boynuzun onların birinden çıktığını söyler.
And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.
Onlardan birinden küçük bir boynuz çıktı; güneye, doğuya ve güzel ülkeye doğru son derece büyüdü. Daniel 8:9.
The argument of whether Rome establishes the vision, or a weak and fairly insignificant Syrian king establishes the vision, includes the argument of whether the little horn power came out of one of the four horns, or out of one of the four winds. It is not much of an argument, for history and prophecy is clear that Rome was not a descendant of the Greek empire, but that Rome was a new power. If Rome was the fourth kingdom, then the “one of them” of verse nine, must be one of the four winds or wings. If it was Antiochus Epiphanes, it came out of the horn of Syria.
Roma'nın mı, yoksa zayıf ve oldukça önemsiz bir Suriyeli kralın mı görümü gerçekleştirdiği tartışması; küçük boynuz gücünün dört boynuzdan birinden mi, yoksa dört rüzgârdan birinden mi çıktığı tartışmasını da içerir. Bu pek de bir tartışma sayılmaz; zira tarih ve peygamberlik açıkça gösterir ki Roma Yunan imparatorluğunun bir ardılı değildi, Roma yeni bir güçtü. Eğer Roma dördüncü krallık ise, o halde dokuzuncu ayetteki “onlardan biri” dört rüzgârın ya da kanatların birinden olmalıdır. Eğer söz konusu olan Antiochus Epiphanes ise, Suriye boynuzundan çıkmıştır.
The Millerites identified that the power represented as “the robbers of thy people” would stand up against Christ.
Milleritler, 'senin halkının haydutları' olarak temsil edilen gücün Mesih'e karşı dikileceğini tespit ettiler.
And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand; and he shall magnify himself in his heart, and by peace shall destroy many: he shall also stand up against the Prince of princes; but he shall be broken without hand. Daniel 8:25.
Ve kurnazlığıyla elindeki hilekarlık başarı kazanacak; yüreğinde kendini yüceltecek ve barış yoluyla birçoklarını mahvedecek; Prenslerin Prensi'ne karşı da dikilecek, fakat el değmeden kırılacak. Daniel 8:25.
The “Prince of princes” is Christ, and Antiochus Epiphanes lived well before Christ was born, so the Millerites pointed this fact out on the 1843 chart. On the chart they included the date 164, which in reality has no biblical reference, and was simply a notation which identifies the significance of the argument over the fourth kingdom between Miller and the Protestant theologians. Next to the year “164” on the chart they wrote, “Death of Antiochus Epiphanes who of course stood not up against the Prince of princes as he had been dead 164 years before the prince of princes was born.”
"Prenslerin Prensi" Mesih'tir ve Antiochus Epiphanes, Mesih doğmadan çok önce yaşamıştır; bu nedenle Millerciler bu gerçeğe 1843 tablosunda dikkat çektiler. Tabloda, gerçekte Kutsal Kitap’ta bir dayanağı olmayan 164 tarihini de eklediler; bu ise yalnızca Miller ile Protestan ilahiyatçılar arasındaki dördüncü krallık tartışmasının önemini belirten bir nottu. Tablodaki "164" yılının yanına şunu yazdılar: "Antiochus Epiphanes’in ölümü; elbette Prenslerin Prensi’ne karşı durmadı, çünkü prenslerin prensi doğmadan 164 yıl önce ölmüştü."
Today Adventism teaches that “the robbers of thy people” is Antiochus Epiphanes, as does apostate Protestantism, in spite of the fact that inspiration recorded that “the 1843 chart was directed by the hand of the Lord and should not be altered.” The Millerites knew that the king of fierce countenance was Rome, so they were not shaken by the satanic teaching that undermines the ability to establish the “chazon” vision. The Bible is clear that if there is no vision, the people perish.
Günümüzde Adventizm, "senin halkını yağmalayanlar"ın Antiochus Epiphanes olduğunu öğretiyor; sapmış Protestanlık da öyle. Oysa ilham, "1843 çizelgesi Rab'bin eliyle yönlendirildi ve değiştirilmemelidir" diye kaydetmiştir. Milleritler, sert yüzlü kralın Roma olduğunu biliyordu; bu yüzden "chazon" görümünü kurma yeteneğini baltalayan şeytani öğreti karşısında sarsılmadılar. Kutsal Kitap, görüm olmadığında halkın mahvolduğunu açıkça belirtir.
Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.
Vahyin olmadığı yerde halk başıboş kalır; fakat kanunu tutan ne mutludur. Süleyman’ın Özdeyişleri 29:18.
The vision that Solomon identifies in the verse is the “chazon” vision, which in verse thirteen of Daniel eight, is the vision that identifies paganism and papalism trampling down the sanctuary and host. For the Millerites those two desolating powers represented the fourth kingdom of Bible prophecy, and without recognizing the fourth kingdom of Rome (the robbers of thy people), they would not have been able to establish the vision. The “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel eleven, were to stand up against the king of the south, exalt themselves, establish the vision and fall. Rome fulfilled each of those characteristics.
Süleyman’ın ayette tanımladığı görüm, “chazon” görümüdür; Daniel kitabının sekizinci bölümünün on üçüncü ayetinde bu görüm, putperestliğin ve papalığın kutsal yeri ve orduyu ayaklar altına alıp çiğnemesini tanımlayan görüm olarak yer alır. Milleritler için bu iki yıkım getiren güç, Kutsal Kitap peygamberliğindeki dördüncü krallığı temsil ediyordu ve Roma’nın dördüncü krallığını (halkının haydutları) tanımaksızın görümü tesis edemezlerdi. Daniel on birinci bölümün on dördüncü ayetindeki “halkının haydutları”, Güney kralına karşı ayağa kalkacak, kendilerini yüceltecek, görümü gerçekleştirecek ve düşeceklerdi. Roma bu özelliklerin her birini yerine getirdi.
In chapter seven, the fourth kingdom is specifically identified as being “diverse” from the kingdoms before it.
Yedinci bölümde, dördüncü krallığın ondan önceki krallıklardan "farklı" olduğu özellikle belirtilir.
After this I saw in the night visions, and behold a fourth beast, dreadful and terrible, and strong exceedingly; and it had great iron teeth: it devoured and brake in pieces, and stamped the residue with the feet of it: and it was diverse from all the beasts that were before it; and it had ten horns…. Then I would know the truth of the fourth beast, which was diverse from all the others, exceeding dreadful, whose teeth were of iron, and his nails of brass; which devoured, brake in pieces, and stamped the residue with his feet; And of the ten horns that were in his head, and of the other which came up, and before whom three fell; even of that horn that had eyes, and a mouth that spake very great things, whose look was more stout than his fellows. Daniel 7:7, 19, 20.
Bundan sonra gece görümlerimde baktım; ve işte, dördüncü bir canavar, korkunç ve dehşet verici, son derece güçlü; büyük demir dişleri vardı: yuttu ve parçaladı, artakalanı ayaklarıyla çiğnedi; kendinden önceki bütün canavarlardan farklıydı; on boynuzu vardı.... Sonra, diğerlerinin hepsinden farklı, pek korkunç olan; dişleri demirden, tırnakları tunçtan olup yiyip parçalayan ve kalanı ayaklarıyla çiğneyen dördüncü canavarın gerçeğini bilmek istedim; ve başındaki on boynuzun ve ortaya çıkan, önünde üçü düşen öteki boynuzun — hatta gözleri olan ve pek büyük şeyler söyleyen bir ağza sahip, görünüşü ötekilerinden daha heybetli olan o boynuzun. Daniel 7:7, 19, 20.
The fourth kingdom of Daniel seven was twice identified as being “diverse” from the kingdoms that preceded it. If the “little horn” of verse nine was simply an extension of the Syrian horn (Antiochus Epiphanes), it would not have been different. The beasts that preceded Rome in chapter seven were the lion, the bear and the leopard, all animals that actually exist in nature, but when it came to the fourth beast with iron teeth and nails of brass, Daniel knew of no beast of nature that represented the dreadful beast that devoured. It was different (diverse). The “little horn” of verse nine, came forth out of one of the areas represented by the four winds and wings, and not out of one of the horns or notable ones.
Daniel’in yedinci bölümündeki dördüncü krallığın, kendinden önce gelen krallıklardan “farklı” olduğu iki kez belirtilmiştir. Eğer dokuzuncu ayetteki “küçük boynuz” sadece Suriye boynuzunun (Antiochus Epiphanes) bir uzantısı olsaydı, farklı olmazdı. Yedinci bölümde Roma’dan önce gelen canavarlar aslan, ayı ve leopardı; bunların hepsi doğada gerçekten var olan hayvanlardı, ancak demir dişlere ve tunç tırnaklara sahip dördüncü canavara gelince, Daniel, yiyip bitiren o dehşet verici canavarı temsil eden doğada hiçbir canavar bilmiyordu. O farklıydı (farklı). Dokuzuncu ayetteki “küçük boynuz”, dört rüzgâr ve kanatlarla temsil edilen bölgelerden birinden çıktı ve boynuzlardan ya da göze çarpanlardan birinden değil.
Daniel chapter eight, states that “in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up.” In the “latter time of their kingdom (Greece, which had disintegrated into four kingdoms), during the time “when the transgressors are come to the full,” a new king would stand up.
Daniel’in sekizinci bölümü şöyle der: “Krallıklarının son döneminde, yasa çiğneyenler doruk noktasına ulaştığında, sert çehreli ve muammalı sözleri anlayan bir kral ortaya çıkacaktır.” “Krallıklarının son döneminde” (Yunanistan, dört krallığa parçalanmıştı), “yasa çiğneyenlerin doruk noktasına ulaştığı” zamanda yeni bir kral ortaya çıkacaktı.
“Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that the fact might be determined whether it would fulfill the purposes of the Watcher and the Holy One. Prophecy has traced the rise and progress of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with the nations of less power, history has repeated itself. Each has had its period of test; each has failed, its glory faded, its power departed.” Prophets and Kings, 535.
"Tarih sahnesine çıkan her ulusa, Gözleyen ve Kutsal Olan’ın amaçlarını yerine getirip getirmeyeceğinin belli olması için, yeryüzünde yerini almasına izin verilmiştir. Peygamberlik sözü, dünyanın büyük imparatorluklarının—Babil, Med-Pers, Yunan ve Roma—yükselişini ve ilerleyişini önceden bildirmiştir. Bunların her birinde, daha az güçlü uluslarda olduğu gibi, tarih kendini tekrarlamıştır. Her birinin bir sınanma dönemi olmuştur; her biri başarısız olmuş, görkemi solmuş, gücü yitip gitmiştir." Peygamberler ve Krallar, 535.
At the end (“latter time”) of the kingdom of Greece, when their cup of probationary time had been filled (“when the transgressors are come to the full”), a “king of fierce countenance” would stand up. That king would understand “dark sentences,” for he would speak a completely different language than the Hebrew of the Jews or the Greek of the previous kingdom, for he would speak Latin. That kingdom had been identified by Moses as the nation that would bring the siege of the years 66 to 70 AD, where among other things the famine was so terrible that the Jews ate their own children to survive.
Yunan krallığının sonunda ("son dönem"), onların sınama zamanlarının kadehi dolduğunda ("suçlular ölçüsünü doldurduğunda"), "sert çehreli bir kral" ortaya çıkacaktı. Bu kral "karanlık sözleri" anlayacaktı; çünkü Yahudilerin İbranicesinden ya da önceki krallığın Yunancasından bütünüyle farklı bir dil konuşacaktı, yani Latince konuşacaktı. O krallık, Musa tarafından MS 66–70 yıllarındaki kuşatmayı getirecek ulus olarak tanımlanmıştı; orada, diğer şeylerin yanı sıra, kıtlık o kadar korkunçtu ki, Yahudiler hayatta kalabilmek için kendi çocuklarını yediler.
Because thou servedst not the Lord thy God with joyfulness, and with gladness of heart, for the abundance of all things; Therefore shalt thou serve thine enemies which the Lord shall send against thee, in hunger, and in thirst, and in nakedness, and in want of all things: and he shall put a yoke of iron upon thy neck, until he have destroyed thee. The Lord shall bring a nation against thee from far, from the end of the earth, as swift as the eagle flieth; a nation whose tongue thou shalt not understand; A nation of fierce countenance, which shall not regard the person of the old, nor show favour to the young: And he shall eat the fruit of thy cattle, and the fruit of thy land, until thou be destroyed: which also shall not leave thee either corn, wine, or oil, or the increase of thy kine, or flocks of thy sheep, until he have destroyed thee. And he shall besiege thee in all thy gates, until thy high and fenced walls come down, wherein thou trustedst, throughout all thy land: and he shall besiege thee in all thy gates throughout all thy land, which the Lord thy God hath given thee. And thou shalt eat the fruit of thine own body, the flesh of thy sons and of thy daughters, which the Lord thy God hath given thee, in the siege, and in the straitness, wherewith thine enemies shall distress thee. Deuteronomy 28:47–53.
Sen, her şeyin bolluğu içinde, Rab Tanrın’a sevinçle ve gönül şenliğiyle hizmet etmediğin için; bu yüzden Rab’bin sana karşı göndereceği düşmanlarına açlıkta, susuzlukta, çıplaklıkta ve her şeyin yokluğu içinde hizmet edeceksin; ve o, seni yok edinceye kadar boynuna demir bir boyunduruk vuracak. Rab, sana karşı uzaklardan, yeryüzünün ucundan, kartalın uçuşu kadar hızlı bir ulus getirecek; dilini anlamayacağın bir ulus; yüzü sert bir ulus, yaşlıya saygı göstermeyen, gence de lütuf etmeyen. Ve o, yok oluncaya dek sığırlarının yavrularını ve toprağının ürününü yiyecek; seni yok edinceye kadar sana ne tahıl, ne şarap, ne de yağ, ne ineklerinin yavrularını, ne de koyun sürülerini bırakmayacak. Ve güvendiğin yüksek ve surla çevrili duvarların yıkılıncaya kadar, ülken boyunca bütün kapılarında seni kuşatacak; Rab Tanrın’ın sana vermiş olduğu bütün ülkende, bütün kapılarında seni kuşatacak. Ve düşmanlarının seni sıkıştırdığı kuşatma ve darlık içinde, Rab Tanrın’ın sana verdiği, kendi bedeninin meyvesi olan oğullarının ve kızlarının etini yiyeceksin. Tesniye 28:47-53.
In Daniel chapter two the fourth kingdom was represented by “iron,” and Moses identified “a nation,” which would put a “yoke of iron,” upon the Jews. The “nation” would “destroy” the Jews, and it would be as swift as an eagle, of which the eagle is the symbol of Rome. It would be a “nation” “whose tongue thou shalt not understand,” for its language would be “dark sentences” to the Jews. It would be a “nation of fierce countenance” as described in Daniel chapter eight as a “king of fierce countenance.” And in the “siege” of Jerusalem the Jews ate their “sons and daughters.”
Daniel kitabının ikinci bölümünde dördüncü krallık "demir" ile temsil edilmişti ve Musa, Yahudilerin üzerine "demir bir boyunduruk" vuracak "bir ulusu" tanımlamıştı. Bu "ulus" Yahudileri "yok edecekti" ve kartal kadar süratli olacaktı; kartal Roma'nın simgesidir. "Dilini anlamayacağın" bir "ulus" olacaktı; çünkü dili Yahudiler için "karanlık sözler" olacaktı. Daniel kitabının sekizinci bölümünde "korkunç çehreli bir kral" olarak tasvir edildiği gibi, "korkunç çehreli bir ulus" olacaktı. Ve Kudüs'ün "kuşatması" sırasında Yahudiler "oğullarını ve kızlarını" yediler.
Miller recognized pagan Rome as the power predicted by Moses, and as the fourth “iron” kingdom of Daniel two, and the “nation” who spoke Latin, not Hebrew or Greek. Miller made no distinction between the fourth and fifth kingdom of Bible prophecy, for to him they both were simply Rome. So after pagan Rome stood up in verse twenty-three, he would not see the distinction represented in verse twenty-four. In the vision the little horn had oscillated from masculine to feminine to masculine to feminine in verses nine through twelve, and verse twenty-three identifies the prophetic characteristics of pagan Rome, Gabriel’s interpretation in verse twenty-four changes to feminine Rome. The power in verse twenty-four was to possess “mighty power,” “but not by his own power: and he shall destroy wonderfully, and shall prosper, and practice, and shall destroy the mighty and the holy people.”
Miller, putperest Roma’yı Musa’nın önceden bildirdiği güç, Daniel 2’deki dördüncü "demir" krallık ve İbranice ya da Yunanca değil, Latince konuşan "ulus" olarak tanıdı. Miller, Kutsal Kitap peygamberliğinde dördüncü ve beşinci krallık arasında bir ayrım yapmadı; çünkü ona göre ikisi de sadece Roma’ydı. Bu yüzden 23. ayette putperest Roma kalktıktan sonra, 24. ayette temsil edilen ayrımı görmüyordu. Görümde küçük boynuz, 9’dan 12’ye kadar olan ayetlerde erilden dişile, sonra yeniden erilden dişile salınır; 23. ayet putperest Roma’nın peygamberlikteki özelliklerini tanımlar, 24. ayette ise Cebrail’in yorumu dişil Roma’ya kayar. 24. ayetteki güç "büyük bir kudrete" sahip olacaktır, "ama kendi gücüyle değil; ve şaşılası şekilde yok edecek, başarılı olacak ve icra edecek ve güçlüleri ve kutsal halkı yok edecektir."
Papal Rome was to be given the military power of pagan Rome, and it would destroy God’s people for one thousand two hundred and sixty years, from the year 538 to 1798. It would destroy “wonderfully” for it is the beast the whole world “wonders after,” and it was the power that would “practice and prosper” until the first indignation that had been “determined” to be finished in 1798 was fulfilled.
Papalık Roma’sına putperest Roma’nın askeri gücü verilecekti ve o, 538 yılından 1798’e kadar, bin iki yüz altmış yıl boyunca Tanrı’nın halkını yok edecekti. “Olağanüstü bir biçimde” yok edecekti; çünkü bütün dünyanın “hayran olup peşinden gittiği” canavardır; ve 1798’de sona ermesi “kararlaştırılmış” olan ilk gazap yerine getirilinceye kadar “eyleyecek ve başarılı olacaktı” olan güç oydu.
Then in verse twenty-five Gabriel follows the oscillation established in the verses he was interpreting for Daniel, and again addresses pagan Rome, who through a different type of “policy,” brought together its empire, as attested to by all the historians. The “craft” of pagan Rome was to induce nations to join their growing empire, and it used the promise of peace and prosperity to build the empire, unlike the previous empires that were forged simply by military might. Pagan Rome was also to “stand up against the Prince of princes,” as it did when it placed Christ upon the cross of Calvary.
Sonra, yirmi beşinci ayette, Gabriel, Daniel’e açıkladığı ayetlerde kurulan gidip gelmeyi sürdürür ve yine, bütün tarihçilerin tanıklık ettiği üzere, farklı türde bir “siyaset” yoluyla imparatorluğunu bir araya getiren putperest Roma’ya hitap eder. Putperest Roma’nın “kurnazlığı”, ulusları büyüyen imparatorluğuna katılmaya ikna etmekti; önceki imparatorluklar basitçe askerî güçle kurulmuşken, o, imparatorluğu barış ve refah vaadiyle kurdu. Putperest Roma ayrıca “Prenslerin Prensi”ne karşı duracaktı; nitekim Mesih’i Kalvari’de çarmıha gerdiğinde böyle yaptı.
Then Gabriel addresses the two visions he was interpreting for Daniel, by identifying that the “mareh” vision of the appearance (the twenty-three hundred days) was true, and that the “chazon” vision of the trampling down of the sanctuary and host by pagan Rome and papal Rome was to be “shut up (sealed), “for many days” (until the time of the end in 1798).
Ardından Cebrail, Daniel için yorumlamakta olduğu iki görümü ele alır; "görünüş"e ilişkin "mareh" görümünün (iki bin üç yüz gün) doğru olduğunu ve putperest Roma ile Papalık Roma tarafından mabedin ve ordunun çiğnenmesiyle ilgili "chazon" görümünün de "kapatılıp (mühürleneceğini)", "uzun bir süre için" (1798’deki zamanın sonuna kadar) bildirir.
Then Daniel was sick for some time, and then returned to work, but he still did not understand the “mareh” vision, which is the vision which Gabriel was commanded to make him understand. For that reason Gabriel would return in chapter nine, to finish his work of making Daniel understand the “mareh” vision.
Sonra Daniel bir süre hastalandı, ardından işine döndü; ama Gabriel’in ona anlamasını sağlamakla görevlendirildiği "mareh" görümünü hâlâ anlamamıştı. Bu nedenle Gabriel, dokuzuncu bölümde, Daniel’in "mareh" görümünü anlamasını sağlama görevini tamamlamak için geri dönecekti.
In Daniel chapter nine, Daniel had been studying the prophetic Word and came to understand through the writings of Moses and Jeremiah. Jeremiah had identified the captivity he was in would last seventy years.
Daniel kitabının dokuzuncu bölümünde, Daniel peygamberlik sözünü inceliyor ve Musa ile Yeremya'nın yazıları aracılığıyla anlıyordu. Yeremya, onun içinde bulunduğu tutsaklığın yetmiş yıl süreceğini belirtmişti.
And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:11, 12.
Ve bütün bu ülke ıssızlığa ve dehşete dönecek; ve bu uluslar yetmiş yıl Babil kralına hizmet edecekler. Yetmiş yıl tamamlandığında ise, Rab diyor ki, onların kötülükleri yüzünden Babil kralını ve o ulusu, ve Kildanilerin diyarını cezalandıracağım ve onu ebedî ıssızlıklara çevireceğim. Yeremya 25:11, 12.
According to Moses the captivity in the enemy’s land would correspond to a time that the land would enjoy its sabbaths.
Musa’ya göre, düşmanın ülkesindeki sürgün, ülkenin Şabatlarını telafi edeceği bir zamana tekabül edecekti.
And I will bring the land into desolation: and your enemies which dwell therein shall be astonished at it. And I will scatter you among the heathen, and will draw out a sword after you: and your land shall be desolate, and your cities waste. Then shall the land enjoy her sabbaths, as long as it lieth desolate, and ye be in your enemies’ land; even then shall the land rest, and enjoy her sabbaths. As long as it lieth desolate it shall rest; because it did not rest in your sabbaths, when ye dwelt upon it. Leviticus 26:32–35.
Ve ülkeyi viran edeceğim; orada yaşayan düşmanlarınız buna hayrete düşecekler. Sizi uluslar arasına dağıtacağım ve peşinize kılıç salacağım; ülkeniz ıssız kalacak, kentleriniz harap olacak. O zaman ülke, ıssız kaldığı ve siz düşmanlarınızın ülkesinde bulunduğunuz sürece Şabatlarını kutlayacak; hatta o zaman ülke dinlenecek ve Şabatlarını kutlayacaktır. Issız kaldığı sürece dinlenecektir; çünkü siz onun üzerinde yaşarken, sizin Şabatlarınızda dinlenmemişti. Levililer 26:32-35.
Daniel had understood from God’s prophetic Word, upon two witnesses that His people had been scattered into the enemy’s land, during which time the land would enjoy its sabbaths. He understood what the author of Chronicles understood concerning Jeremiah’s seventy years.
Daniel, Tanrı'nın peygamberlik sözünden, iki tanığın tanıklığına dayanarak, halkının düşman ülkesine dağıtıldığını ve bu süre boyunca toprağın Şabatlarını yerine getireceğini anlamıştı. Yeremya'nın yetmiş yılıyla ilgili olarak, Tarihler kitabının yazarının anladığını o da anlamıştı.
And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:20–23.
Kılıçtan kurtulanları Babil’e sürgün etti; orada Pers krallığı egemen oluncaya dek ona ve oğullarına hizmet ettiler. Bu, Rab’bin Yeremya’nın ağzıyla bildirdiği sözün yerine gelmesi içindi; ülke Şabatlarının hakkını alıncaya kadar, ıssız kaldığı bütün süre boyunca Şabatını tuttu; yetmiş yıl tamam oluncaya dek. Pers Kralı Koreş’in krallığının ilk yılında, Rab’bin Yeremya’nın ağzıyla söylediği söz yerine gelsin diye, Rab Pers Kralı Koreş’in ruhunu harekete geçirdi; o da bütün krallığına bir duyuru yaptı ve bunu yazıyla da ilan etti: “Pers Kralı Koreş şöyle diyor: Göklerin Tanrısı Rab bana yeryüzündeki bütün krallıkları verdi ve Yahuda’da, Yeruşalim’de O’na bir tapınak yapmamı buyurdu. Halkından olan sizlerden kim varsa, onun Tanrısı Rab onunla olsun ve yukarı çıksın.” 2. Tarihler 36:20-23.
Daniel understood that Jeremiah’s seventy years of scattering in the enemy’s land, while the land enjoyed her sabbaths, was based upon the curse of “seven times” in Leviticus twenty-six, and in obedience to that understanding, he fulfilled the commanded remedy given there for those who finally awaken to their scattered condition.
Daniel, toprak Şabatlarını yerine getirirken düşman ülkesindeki yetmiş yıllık sürgünün Levililer 26’daki "yedi kat" lanetine dayandığını anladı ve bu anlayışa itaat ederek, orada, nihayet dağılmış durumlarına uyanlar için emredilen çareyi yerine getirdi.
And upon them that are left alive of you I will send a faintness into their hearts in the lands of their enemies; and the sound of a shaken leaf shall chase them; and they shall flee, as fleeing from a sword; and they shall fall when none pursueth. And they shall fall one upon another, as it were before a sword, when none pursueth: and ye shall have no power to stand before your enemies. And ye shall perish among the heathen, and the land of your enemies shall eat you up. And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. The land also shall be left of them, and shall enjoy her sabbaths, while she lieth desolate without them: and they shall accept of the punishment of their iniquity: because, even because they despised my judgments, and because their soul abhorred my statutes. And yet for all that, when they be in the land of their enemies, I will not cast them away, neither will I abhor them, to destroy them utterly, and to break my covenant with them: for I am the Lord their God. But I will for their sakes remember the covenant of their ancestors, whom I brought forth out of the land of Egypt in the sight of the heathen, that I might be their God: I am the Lord. These are the statutes and judgments and laws, which the Lord made between him and the children of Israel in mount Sinai by the hand of Moses. Leviticus 26:36–46.
Ve sizden hayatta kalanların üzerine, düşmanlarının ülkelerinde, yüreklerine bir korkaklık göndereceğim; hışırdayan bir yaprağın sesi bile onları kovalayacak; kılıçtan kaçar gibi kaçacaklar; peşlerinden kimse gelmediği halde düşecekler. Kimse kovalamazken, sanki kılıç önündeymiş gibi birbirlerinin üzerine düşecekler; düşmanlarınız karşısında duracak gücünüz olmayacak. Ulusların arasında helak olacaksınız ve düşmanlarınızın ülkesi sizi yiyip bitirecek. Sizden geride kalanlar, düşmanlarınızın ülkelerinde günahları yüzünden eriyip tükenecek; babalarının günahları yüzünden de onlarla birlikte eriyip tükenecekler. Eğer günahlarını ve babalarının günahlarını, bana karşı işledikleri suçu ve bana karşı geldiklerini itiraf ederlerse; benim de onlara karşı yürüdüğümü ve onları düşmanlarının ülkesine getirdiğimi; sünnetsiz yürekleri alçalır ve günahlarının cezasını o zaman kabul ederlerse: O zaman Yakup’la yaptığım antlaşmayı, İshak’la yaptığım antlaşmayı ve İbrahim’le yaptığım antlaşmayı hatırlayacağım; ve ülkeyi hatırlayacağım. Ülke de onlardan boş kalacak ve onlar olmadan ıssız yatarken Şabatlarını telafi edecek; onlar ise günahlarının cezasını kabul edecekler; çünkü benim hükümlerimi hor gördüler ve canları benim yasalarımdan tiksindi. Yine de bütün bunlara rağmen, düşmanlarının ülkesinde bulunduklarında, onları atmayacağım, onlardan tiksinmeyeceğim; onları bütünüyle yok etmek ve onlarla yaptığım antlaşmayı bozmak için değil; çünkü ben onların Tanrısı RAB’bim. Ama onlar uğruna, atalarının antlaşmasını anımsayacağım; ulusların gözü önünde, onların Tanrısı olayım diye Mısır ülkesinden çıkardığım atalarınınkini: Ben RAB’bim. Bunlar, RAB’bin Musa’nın eliyle Sina Dağı’nda kendisiyle İsrailoğulları arasında koyduğu kurallar, hükümler ve yasalardır. Levililer 26:36-46.
Daniel’s prayer in chapter nine, is addressing every element of the counsel for those who find themselves scattered in the enemy’s land. That prayer is to be aligned with his prayer in chapter two, for together they represent the prayer of those in Revelation chapter eleven, that were dead in the streets of that great city of Sodom and Egypt, who find that they also had been scattered. As Daniel concludes his prayer, Gabriel returns to finish the work of explaining the “mareh” vision, just as the Holy Spirit intends to accomplish for the two witnesses of Revelation chapter eleven.
Daniel’in dokuzuncu bölümdeki duası, düşmanın diyarında kendilerini dağılmış halde bulanlara yönelik öğüdün her unsurunu ele alır. Bu dua, ikinci bölümde ettiği duayla uyumlu biçimde ele alınmalıdır; çünkü birlikte, Vahiy kitabının on birinci bölümünde, Sodom ve Mısır diye anılan o büyük kentin sokaklarında ölü bulunan ve kendilerinin de dağılmış olduğunu görenlerin duasını temsil eder. Daniel duasını bitirirken, Gabriel “mareh” görümünü açıklama işini tamamlamak üzere geri döner; tıpkı Kutsal Ruh’un Vahiy kitabının on birinci bölümündeki iki tanık için gerçekleştirmeyi amaçladığı gibi.
And whiles I was speaking, and praying, and confessing my sin and the sin of my people Israel, and presenting my supplication before the Lord my God for the holy mountain of my God; Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. Daniel 9:20–22.
Ben konuşup dua ederken, kendi günahımı ve halkım İsrail’in günahını itiraf ederken ve Tanrımın kutsal dağı için Rab Tanrım’ın huzuruna yakarışımı sunarken; evet, dua ederken konuştuğum sırada, başlangıçta görümde gördüğüm o adam Gabriel, hızla uçarak geldi ve akşam sunusu vaktine doğru bana dokundu. Beni bilgilendirdi, benimle konuştu ve dedi ki: Ey Daniel, sana bilgelik ve anlayış vermek için şimdi geldim. Daniel 9:20-22.
We will continue this study in the next article.
Bu incelemeye bir sonraki makalede devam edeceğiz.
“Shortly before the fall of Babylon, when Daniel was meditating on these prophecies and seeking God for an understanding of the times, a series of visions was given him concerning the rise and fall of kingdoms. With the first vision, as recorded in the seventh chapter of the book of Daniel, an interpretation was given; yet not all was made clear to the prophet. ‘My cogitations much troubled me,’ he wrote of his experience at the time, ‘and my countenance changed in me: but I kept the matter in my heart.’ Daniel 7:28.
Babil’in düşüşünden kısa bir süre önce, Daniel bu peygamberlikler üzerinde tefekkür ederken ve zamanların anlaşılması için Tanrı’dan anlayış dilerken, krallıkların yükselişi ve düşüşüne ilişkin bir dizi görüm kendisine verildi. Daniel kitabının yedinci bölümünde kaydedildiği üzere, ilk görümle birlikte bir yorum da verildi; yine de her şey peygambere bütünüyle açıklanmadı. “Düşüncelerim beni çok kaygılandırdı,” o zamanki deneyimi hakkında şöyle yazdı, “ve çehrem değişti; ama meseleyi yüreğimde sakladım.” Daniel 7:28.
“Through another vision further light was thrown upon the events of the future; and it was at the close of this vision that Daniel heard ‘one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision?’ Daniel 8:13. The answer that was given, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed’ (verse 14), filled him with perplexity. Earnestly he sought for the meaning of the vision. He could not understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary. The angel Gabriel gave him a partial interpretation; yet when the prophet heard the words, ‘The vision … shall be for many days,’ he fainted away. ‘I Daniel fainted,’ he records of his experience, ‘and was sick certain days; afterward I rose up, and did the king’s business; and I was astonished at the vision, but none understood it.’ Verses 26, 27.
Başka bir görüm aracılığıyla gelecekteki olaylara daha fazla ışık tutuldu; ve bu görümün sonunda Daniel, ‘bir kutsalın konuştuğunu işitti; konuşan o belirli kutsala başka bir kutsal, Görüm ne kadar sürecek? diye sordu.’ Daniel 8:13. Verilen yanıt, ‘İki bin üç yüz güne kadar; sonra kutsal yer arındırılacaktır’ (ayet 14), onu derin bir şaşkınlığa düşürdü. Görümün anlamını hararetle araştırdı. Yeremya aracılığıyla önceden bildirilen yetmiş yıllık sürgün ile, göksel ziyaretçinin görümde Tanrı’nın kutsal yerinin arındırılmasından önce geçmesi gerektiğini ilan ettiği iki bin üç yüz yıl arasındaki ilişkiyi anlayamıyordu. Melek Cebrail ona kısmi bir açıklama verdi; yine de peygamber ‘Görüm ... birçok gün içindir’ sözlerini duyunca bayılıp kendinden geçti. ‘Ben, Daniel, bayıldım,’ diye yaşadıklarını kaydeder, ‘ve birkaç gün hasta yattım; sonra kalktım ve kralın işlerini yaptım; ve görüm karşısında şaşkına döndüm, ama onu hiç kimse anlamadı.’ 26 ve 27. ayetler.
“Still burdened in behalf of Israel, Daniel studied anew the prophecies of Jeremiah. They were very plain—so plain that he understood by these testimonies recorded in books ‘the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that He would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem.’ Daniel 9:2.
İsrail adına hâlâ bir yük taşıyan Daniel, Yeremya’nın peygamberliklerini yeniden inceledi. Bunlar çok açıktı—öylesine açıktı ki, kitaplarda kaydedilmiş bu tanıklıklardan, Rab’bin peygamber Yeremya’ya bildirdiği, Yeruşalim’in yıkıntıları üzerinde yetmiş yılın tamamlanacağı “yılların sayısını” anladı. Daniel 9:2.
“With faith founded on the sure word of prophecy, Daniel pleaded with the Lord for the speedy fulfillment of these promises. He pleaded for the honor of God to be preserved. In his petition he identified himself fully with those who had fallen short of the divine purpose, confessing their sins as his own.” Prophets and Kings, 553, 554.
"Güvenilir peygamberlik sözüne dayanan bir imanla, Daniel bu vaatlerin bir an önce yerine gelmesi için Rab'be yalvardı. Tanrı'nın onurunun korunması için yalvardı. Yakarışında, ilahi amacın gerisinde kalmış olanlarla kendisini bütünüyle özdeşleştirerek, onların günahlarını kendi günahları olarak itiraf etti." Peygamberler ve Krallar, 553, 554.