Gabriel came to Daniel after he had come to understand the seventy years of captivity of the prophecy of Jeremiah, and the oath and curse of Moses.
Cebrail, Daniel, Yeremya’nın peygamberlik sözündeki yetmiş yıllık sürgünü ve Musa’nın antı ve lanetini anladıktan sonra ona geldi.
In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. . . . Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Therefore hath the Lord watched upon the evil, and brought it upon us: for the Lord our God is righteous in all his works which he doeth: for we obeyed not his voice. Daniel 9:2, 11–14.
Hükümdarlığının ilk yılında, ben Daniel, Rab’bin sözüyle peygamber Yeremya’ya bildirilen yılların sayısını kitaplardan anladım: Yeruşalim’in yıkıntılarında yetmiş yılın tamamlanacağını. . . . Evet, bütün İsrail Senin Yasanı çiğnedi; sesine itaat etmemek için yüz çevirdiler; bu yüzden, Tanrı’nın kulu Musa’nın Yasası’nda yazılı olan lanet ve ant üzerimize döküldü; çünkü O’na karşı günah işledik. Ve üzerimize büyük bir kötülük getirerek, bize ve bizi yargılayan yargıçlarımıza karşı söylediği sözleri doğruladı; çünkü göğün altında Yeruşalim’e yapılmış olan gibi bir şey yapılmamıştır. Musa’nın Yasası’nda yazıldığı gibi, bu bütün kötülük başımıza geldi; yine de suçlarımızdan dönelim ve Senin gerçeğini anlayalım diye, Rab Tanrımız’ın huzurunda dua etmedik. Bu nedenle Rab bu kötülüğü gözetti ve onu üzerimize getirdi; çünkü Rab Tanrımız yaptığı bütün işlerde adildir; çünkü O’nun sesine itaat etmedik. Daniel 9:2, 11-14.
The word that Daniel used that is translated as “the oath,” is the same word Moses used that is translated as “seven times,” in Leviticus twenty-six. Sister White informs us that in chapter nine, Daniel was seeking to understand the relationship of Jeremiah’s period of seventy years and the period of twenty-three hundred years. Gabriel had been commanded in chapter eight to make Daniel understand the vision of the twenty-three hundred days, and Gabriel is finishing his work when he returns in chapter nine, and informs Daniel to mentally separate the two visions that have been the theme of chapters, seven, eight and also nine. Those two visions are the theme of the “increase of knowledge” that was unsealed in 1798.
Daniel’in kullandığı ve “yemin” olarak çevrilen sözcük, Levililer 26’da Musa’nın kullandığı ve “yedi kez” olarak çevrilenle aynıdır. Sister White bize, dokuzuncu bölümde Daniel’in Yeremya’nın yetmiş yıllık dönemi ile iki bin üç yüz yıllık dönemin ilişkisini anlamaya çalıştığını bildirir. Cebrail’e sekizinci bölümde, Daniel’in iki bin üç yüz gün görümünü anlamasını sağlaması emredilmişti ve Cebrail dokuzuncu bölümde geri döndüğünde işini tamamlamaktadır, Daniel’e de yedi, sekiz ve dokuzuncu bölümlerin konusu olmuş iki görümü zihninde birbirinden ayırmasını bildirir. Bu iki görüm, 1798’de mühürü açılan “bilginin artması”nın ana temasıdır.
Jeremiah’s seventy years and the “curse” of Moses are both symbols of the “seven times,” as represented by Moses’ “oath,” but Gabriel is going to present the breakdown of the period of twenty-three hundred years. It can only be rightly divided when the relation of the vision (“chazon”) of the trampling down, and the vision (“mareh”) of the appearance are rightly divided. Gabriel began by identifying that a probationary period of four hundred and ninety years was given for the Jews. That period was the same as the four hundred and ninety year period of rebellion which had produced the seventy years of captivity.
Yeremya’nın yetmiş yılı ile Musa’nın “laneti”, Musa’nın “yemini” ile temsil edilen “yedi vakit”in simgeleridir; fakat Cebrail, iki bin üç yüz yıllık dönemin dökümünü sunacaktır. Bu dönem ancak, “ayaklar altına alınma” görümü (“chazon”) ile “görünüş” görümü (“mareh”) arasındaki ilişkinin doğru biçimde ayrıştırılmasıyla doğru şekilde bölünebilir. Cebrail, Yahudilere dört yüz doksan yıllık bir mühlet verildiğini belirterek söze başladı. Bu süre, yetmiş yıllık esareti doğurmuş olan dört yüz doksan yıllık isyan dönemiyle aynıydı.
The word “determined” in verse twenty-four addresses the period from the going forth of the third decree in 457 BC, until the stoning of Stephen in 34 AD, but the word “determined” in verses twenty-six and twenty-seven is identifying the desolating powers of paganism and papalism.
Yirmi dördüncü ayetteki “determined” sözcüğü, MÖ 457’de üçüncü fermanın çıkarılmasından MS 34’te Stefanos’un taşlanmasına kadar olan dönemi ele alır; ancak yirmi altıncı ve yirmi yedinci ayetlerdeki “determined” sözcüğü, putperestlik ve papalığın ıssız bırakan güçlerini tanımlamaktadır.
And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:26, 27.
Altmış iki haftadan sonra Mesih öldürülecek, ama kendisi için değil; gelecek olan önderin halkı kenti ve tapınağı yıkacak; sonu bir sel gibi olacak ve savaşın sonuna dek yıkımlar kararlaştırılmış olacak. O, bir hafta için birçoklarıyla antlaşmayı sağlamlaştıracak; haftanın ortasında kurbanı ve sunuyu sona erdirecek; iğrençliklerin yayılması yüzünden orayı ıssız bırakacak; sona erinceye dek böyle olacak ve kararlaştırılan hüküm ıssız kalanın üzerine dökülecek. Daniel 9:26, 27.
Gabriel informs Daniel that “after” the “Messiah” was “cut off” the “people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary.” Pagan Rome destroyed the “city and sanctuary” in the siege that lasted exactly three and a half years from the year 66 to 70 AD. Gabriel identifies that “the end of the war” would be “with a flood,” and that the war would consist of “desolations.” The war that was accomplished against Jerusalem and the sanctuary was the trampling down that was accomplished by paganism and papalism. The pagan power that would destroy Jerusalem in the beginning was Babylon, but the pagan power that would destroy it after the Messiah was crucified was pagan Rome. But the war against the sanctuary and host was accomplished by two desolating powers, and the second of the two desolating powers in the Scriptures is the papacy.
Gabriel, Daniel’e, "Mesih" "kesilip ortadan kaldırıldıktan" "sonra" "gelecek olan önderin halkının kenti ve tapınağı yıkacağını" bildirir. Putperest Roma, MS 66’dan 70’e kadar tam üç buçuk yıl süren kuşatma sırasında "kenti ve tapınağı" yıktı. Gabriel, "savaşın sonu"nun "bir sel ile" olacağını ve savaşın "yıkımlardan" oluşacağını belirtir. Yeruşalim’e ve tapınağa karşı yürütülen savaş, putperestlik ve papalık tarafından gerçekleştirilen ayaklar altına alınma eylemiydi. Başlangıçta Yeruşalim’i yıkacak putperest güç Babil’di, fakat Mesih çarmıha gerildikten sonra onu yıkacak putperest güç Putperest Roma’ydı. Ancak tapınağa ve orduya karşı yürütülen savaş iki ıssızlaştırıcı güç tarafından gerçekleştirildi ve Kutsal Yazılar’da bu iki ıssızlaştırıcı güçten ikincisi papalıktır.
The papacy is the power represented as the “overflowing scourge,” it is the power in verse forty of Daniel eleven, that “overflows and passes over.” The trampling down of Jerusalem that began with Babylon, and continued with the iron nation that spoke dark sentences as represented by Moses in Deuteronomy, was followed by the papacy. Until the end of the trampling down “desolations” were “determined.” In verse twenty-seven, Christ confirms the covenant with many for one week. In the middle of that week, the earthly sacrificial system would cease as Christ began his high priestly ministry in the sanctuary in heaven. Because of the Jews’ disobedience during the probationary time that had been cut off for them, the sanctuary and city were again to be made desolate.
Papalık, “taşkın kırbaç” olarak temsil edilen güçtür; Daniel kitabının on birinci bölümünün kırkıncı ayetinde “taşan ve geçip giden” güç odur. Babil’le başlayan ve Musa’nın Tesniye’de betimlediği üzere karanlık sözler söyleyen demir ulusla devam eden Yeruşalim’in çiğnenmesini Papalık izledi. Çiğnenmenin sonuna kadar “yıkımlar” “belirlenmişti.” Yirmi yedinci ayette Mesih, bir hafta boyunca birçoklarıyla antlaşmayı pekiştirir. O haftanın ortasında, Mesih gökteki kutsal yerde başkâhinlik hizmetine başladığında, yeryüzündeki kurban sistemi sona erecekti. Onlar için kesilip ayrılmış olan sınama süresi sırasında Yahudilerin itaatsizliği nedeniyle, kutsal yer ve kent yeniden ıssız bırakılacaktı.
The verse says “for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate.” When the Jews finally filled their cup of probationary time to the brim, the city and sanctuary were to be desolate until the end of the war. At the “consummation” of the trampling down in 1798, it had been “determined” that the papacy would receive a deadly wound. Then the city and the sanctuary were to be restored and rebuilt, as typified when the Jews came out of literal Babylon under the three decrees.
Ayet şöyle diyor: "İğrençliklerin yayılması yüzünden onu ıssız bırakacak; tamamlanışa kadar; ve kararlaştırılan şey ıssız olana dökülecek." Yahudiler sonunda sınama zamanının kâsesini ağzına kadar doldurduklarında, şehir ve mabet savaşın sonuna kadar ıssız kalacaktı. 1798’deki ayaklar altına alınmanın "tamamlanışında", papalığın ölümcül bir yara alacağı "kararlaştırılmıştı". Sonra şehir ve mabet, Yahudilerin üç fermanla harfî Babil’den çıktıklarında tip olarak gösterildiği gibi, eski haline getirilecek ve yeniden inşa edilecekti.
Until the consummation of that war Jerusalem was to be trampled down by the papal power. The prophetic periods that make up the distinct periods within the twenty-three hundred years can only be understood correctly when the relation of the vision of trampling down of the seventy years is understood in connection with the vision of the restoration of the sanctuary and host. To reject the vision of the scattering of Moses curse is to reject the vision of the gathering. The vision of the seventy years is the vision of the scattering. The vision of the twenty-three hundred years is the vision of the gathering. The vision of the seventy years is the “chazon” vision of the scattering, and the vision of the twenty-three hundred years is the “mareh” vision of the gathering.
O savaşın sona ermesine kadar Kudüs papalık gücü tarafından ayaklar altına alınacaktı. İki bin üç yüz yıllık süre içindeki ayrı dönemleri oluşturan peygamberlik zamanları, yetmiş yıllık çiğnenme görümünün kutsal yerin ve ordunun eski hâline getirilmesi görümüyle bağlantısı anlaşılmadan doğru biçimde anlaşılamaz. Musa’nın lanetinin dağılışına ilişkin görümü reddetmek, toplanış görümünü reddetmektir. Yetmiş yıl görümü dağılış görümüdür. İki bin üç yüz yıl görümü toplanış görümüdür. Yetmiş yıl görümü, dağılışın "chazon" görümüdür; iki bin üç yüz yıl görümü ise toplanışın "mareh" görümüdür.
What therefore God hath joined together, let not man put asunder. Mark 10:9.
O halde Tanrı'nın birleştirdiğini insan ayırmasın. Markos 10:9.
The two visions have been prophetically joined together, and to reject one is to reject them both. This fact identifies that in spite of Adventism claiming that they uphold the twenty-three hundred year prophecy, they have rejected the central pillar of Adventism, as certainly as they rejected the “seven times” in 1863. Did not the Jews profess to keep the law of God? Did not ancient Israel profess to be looking for the Messiah? Profession is meaningless if it does not uphold the Word of God.
İki görüm peygamberlik bağlamında birbirine bağlanmıştır ve birini reddetmek, ikisini de reddetmektir. Bu gerçek, Adventistler iki bin üç yüz yıllık peygamberliği sahiplendiklerini iddia etseler de, Adventizmin merkezi direğini — 1863’te “yedi zaman”ı reddettikleri kadar kesin biçimde — reddettiklerini gösterir. Yahudiler Tanrı’nın yasasını tuttuklarını iddia etmiyorlar mıydı? Eski İsrail Mesih’i beklediklerini söylemiyor muydu? Tanrı’nın Sözü’nü desteklemeyen bir iddia anlamsızdır.
The Millerites eventually identified October 22, 1844, as the termination of the period of twenty-three hundred days, but their understanding was limited. It was not until after the great disappointment that light came concerning the heavenly sanctuary and Christ’s appearance in the Most Holy Place on that date. Not until after that date, did they see the third angel’s message and the law of God.
Millerciler sonunda, iki bin üç yüz günlük sürenin sona erdiği tarih olarak 22 Ekim 1844’ü belirlediler, ancak anlayışları sınırlıydı. Büyük hayal kırıklığından sonra ancak, göksel tapınak ve o tarihte Mesih’in En Kutsal Yer’de görünmesi konuları aydınlığa kavuştu. Ancak o tarihten sonra, üçüncü meleğin mesajını ve Tanrı’nın yasasını anladılar.
The Lord intended to increase the prophetic light associated with the twenty-three hundred years, and in 1856, he opened the door to further light, and over the next seven years Adventism closed that door. It was not until after September 11, 2001, that the Lord led students of prophecy back to Hiram Edson’s articles, and the light of the “seven times,” once again began to increase.
Rab, iki bin üç yüz yılla ilişkili peygamberlik ışığını artırmayı amaçlamıştı ve 1856'da daha fazla ışık için kapıyı açtı; ancak sonraki yedi yıl içinde Adventizm o kapıyı kapattı. Rab, peygamberlik öğrencilerini Hiram Edson’un makalelerine ancak 11 Eylül 2001’den sonra yeniden yönlendirdi ve "yedi zaman" ışığı bir kez daha artmaya başladı.
Refusing to see the relation between the twenty-three hundred year prophecy and the prophecy of twenty-five hundred and twenty years, Adventism came to understand October 22, 1844 in a stunted and incomplete fashion.
İki bin üç yüz yıllık peygamberlik ile iki bin beş yüz yirmi yıllık peygamberlik arasındaki ilişkiyi görmeyi reddeden Adventizm, 22 Ekim 1844’ü kısır ve eksik bir biçimde anladı.
Once S. S. Snow locked-in the date for the crucifixion, the date of October 22, 1844, was ascertained.
S. S. Snow çarmıha gerilmenin tarihini kesinleştirdiğinde, 22 Ekim 1844 tarihi belirlendi.
Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:25–27.
Şunu bil ve anla ki, Yeruşalim’i onarmak ve yeniden inşa etmek için buyruğun çıkmasından Meshedilmiş Önder’e kadar yedi hafta ve altmış iki hafta olacaktır; sokak yeniden yapılacak ve sur da, hem de sıkıntılı zamanlarda. Ve altmış iki haftadan sonra Mesih öldürülecek, fakat kendisi için değil; gelecek olan önderin halkı kenti ve kutsal yeri yıkacak; sonu bir sel gibi olacak ve savaşın sonuna dek yıkımlar belirlenmiştir. Bir hafta için birçoklarıyla antlaşmayı sağlamlaştıracak; haftanın ortasında kurbanı ve sunuyu durduracak; iğrençliklerin yayılması yüzünden orayı ıssız bırakacak; tamamlanıncaya dek, kararlaştırılan ıssız kalanın üzerine dökülecektir. Daniel 9:25-27.
The Millerites recognized the correct date for the crucifixion and then the end of the period of twenty-three hundred years was identified. The “cutting off of the Messiah” in “the midst of the week” in which Christ confirmed “the covenant” because of the Jews filling their cup of probationary time to the top, as represented by the “overspreading of Abominations”, was also identified. The cross became the historical waymark that was essential in the recognition of the message of the Midnight Cry.
Milleritler çarmıha gerilmenin doğru tarihini tespit ettiler ve ardından iki bin üç yüz yıllık dönemin sonu belirlendi. "Haftanın ortasında" Mesih’in, Yahudilerin deneme süresi kadehini ağzına kadar doldurmaları nedeniyle "antlaşmayı" doğruladığı zamanda gerçekleşen "Mesih’in kesilmesi" de tespit edildi; bu durum "İğrençliklerin yayılması" ile temsil ediliyordu. Çarmıh, Gece Yarısı Çığlığı mesajının tanınmasında vazgeçilmez olan tarihsel bir işaret taşı haline geldi.
In spite of the light located in the verses that produced such a powerful manifestation of God’s power, the Millerites never reached an understanding of those verses which was represented by Daniel’s desire to understand the relationship of the two visions. The week in which Christ confirmed the covenant was divided into two periods, which Sister White later identified as representing Christ’s personal ministry of three and a half years, followed by his ministry as represented by the disciples. They saw that the historical waymark of the cross became the anchor to ascertain the date of October 22, 1844, but they did not see that it also represented the center of two identical periods of three and a half years, and thus represented the “seven times,” which God through Moses called the “quarrel of his covenant.”
Tanrı’nın gücünün böylesine güçlü bir tezahürünü ortaya çıkaran ayetlerde yer alan ışığa rağmen, Milleritler, Daniel’in iki görümün ilişkisini anlamaya yönelik arzusuyla temsil edilen o ayetlere dair bir anlayışa asla ulaşamadılar. Mesih’in antlaşmayı onayladığı hafta iki döneme bölünmüştü; Kardeş White daha sonra bunun, Mesih’in üç buçuk yıllık kişisel hizmetini ve ardından öğrencileri tarafından temsil edilen hizmetini ifade ettiğini belirtmiştir. Çarmıhın, tarihsel bir yol işareti olarak 22 Ekim 1844 tarihini saptamak için bir dayanak noktası haline geldiğini gördüler; fakat onun aynı zamanda üç buçuk yıllık, birbirinin aynı iki dönemin merkezi olduğunu ve böylece Tanrı’nın Musa aracılığıyla “antlaşmasının kavgası” diye adlandırdığı “yedi zaman”ı temsil ettiğini görmediler.
Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.
Ben de size karşıt davranacağım ve günahlarınız yüzünden sizi yine yedi kat cezalandıracağım. Antlaşmamın davasının öcünü alacak bir kılıcı üzerinize getireceğim; ve kentlerinizin içine toplandığınızda aranıza salgın göndereceğim; ve düşmanın eline teslim edileceksiniz. Levililer 26:24, 25.
When Christ was confirming the covenant with many, it was the covenant that he had a quarrel over with the disobedient Jews. The “quarrel of his covenant,” began in 723 BC, when the Assyrians took the northern kingdom into captivity, and then for twelve hundred and sixty prophetic days, paganism trampled down literal Israel. That trampling down was then followed by another twelve hundred and sixty prophetic days, of papalism trampling down spiritual Israel.
Mesih birçok kişiyle antlaşmayı pekiştirirken, söz konusu olan, itaatsiz Yahudilerle ihtilaf ettiği antlaşmaydı. Onun “antlaşmasının davası” MÖ 723’te, Asurlular kuzey krallığını esarete götürdüğünde başladı ve ardından bin iki yüz altmış peygamberlik günü boyunca putperestlik, ulus olarak İsrail’i ayaklar altına aldı. Bu çiğnenişi, bu kez ruhsal İsrail’in papalık tarafından ayaklar altına alındığı başka bir bin iki yüz altmış peygamberlik günü izledi.
The prophetic week in which Christ confirmed the covenant, in fulfillment of the vision of twenty three hundred years, also represented the vision of twenty-five hundred and twenty years. The Millerites recognized enough of the prophecy of twenty-three hundred years to correctly proclaim the message of the Midnight Cry, but they chose to reject some of the light which Gabriel’s interpretation in chapter nine was meant to convey.
Mesih'in antlaşmayı onayladığı—iki bin üç yüz yıllık görümün yerine gelmesi olarak—peygamberlik haftası, aynı zamanda iki bin beş yüz yirmi yıllık görümü de temsil ediyordu. Millerciler, Gece Yarısı Çığlığı'nın mesajını doğru biçimde ilan edecek kadar iki bin üç yüz yıllık peygamberliği yeterince kavradılar; ancak dokuzuncu bölümde Cebrail'in yorumunun iletmeyi amaçladığı ışıktan bir kısmını reddetmeyi seçtiler.
Gabriel had instructed Daniel to rightly divide (mentally separate) the two visions, represented as “matter” and “vision,” and in fulfillment of that counsel Sister White informs us that this was the very burden of Daniel as he sought to understand the relation of the seventy weeks (a symbol of “seven times”), and the twenty-three hundred years.
Gabriel, “konu” ve “görüm” olarak ifade edilen iki görümü doğru biçimde ayırması (zihnen birbirinden ayırması) için Daniel’e öğüt vermişti; ve o öğüdün gereği olarak Sister White bize, Daniel’in yetmiş hafta (“yedi kez”in bir simgesi) ile iki bin üç yüz yıl arasındaki ilişkiyi anlamaya çalışırken asıl yükünün bu olduğunu bildirir.
Adventism’s rejection of the “seven times,” placed them in a position where they could not understand that the first period of four hundred and ninety years, which was cut off from the twenty-three hundred years, represented the rebellion of the covenant that Moses identifies as the “quarrel of his covenant”.
Adventizm’in “yedi zaman”ı reddetmesi, onları, iki bin üç yüz yıldan kesilip ayrılan ilk dört yüz doksan yıllık dönemin, Musa’nın “antlaşmasının davası” olarak tanımladığı antlaşmanın isyanını temsil ettiğini anlayamayacakları bir konuma getirdi.
They were also prevented from recognizing that the crucifixion in the midst of the week did more than simply identify the date, for it identified the very center of Christ’s quarrel with Israel’s disobedience with the blood of the covenant. They were blind to the fact that the blood that was shed for many at the cross, that was confirming his covenant, was also confirming the covenant set forth in Leviticus twenty-five and twenty-six.
Ayrıca, haftanın ortasındaki çarmıha gerilişin yalnızca tarihi tespit etmekle kalmayıp daha fazlasını yaptığını anlamaları da engellendi; zira o, Mesih’in antlaşmanın kanına ilişkin İsrail’in itaatsizliğiyle olan çekişmesinin tam merkezini ortaya koydu. Çarmıhta birçokları için dökülen ve kendi antlaşmasını tasdik eden kanın, Levililer yirmi beş ve yirmi altıda ortaya konan antlaşmayı da tasdik ettiğini göremediler.
Ancient Israel took upon themselves a covenant where they defined the covenant as their proclamation “that all that the Lord has said, we will do,” totally unaware that the covenant which Christ was offering required that His law be written upon the heart. Their pharisaical definition of the terms of the covenant prevented them from understanding and accepting the true covenant.
Eski İsrail, antlaşmayı "Rab ne söylediyse hepsini yapacağız" şeklindeki beyanları olarak tanımlayarak bir antlaşma üstlendi; oysa Mesih’in sunduğu antlaşmanın, O’nun yasasının yüreğe yazılmasını gerektirdiğinden bütünüyle habersizdi. Antlaşmanın koşullarını farisice tanımlamaları, gerçek antlaşmayı anlamalarını ve kabul etmelerini engelledi.
Modern Israel has defined the blood of the cross in the midst of the week in terms which cause the same blindness for modern Israel that was upon ancient Israel when they rejected the Messiah and proclaimed they had no king but Caesar.
Modern İsrail, haftanın ortasında çarmıhtaki kanı, Mesih’i reddedip Sezar’dan başka kralları olmadığını ilan ettikleri sırada eski İsrail’in yaşadığı körlüğün aynısına Modern İsrail’de yol açan terimlerle tanımlamıştır.
Modern Israel is blind to the fact that the history which Gabriel outlined for Daniel not only includes the confirmation of the covenant, but also the scattering that is brought upon those who reject that covenant, for the verses identify that pagan Rome (the prince that was to come), would destroy the city and the sanctuary, and that unto the end of the war (which trampled down the sanctuary and the host) “desolations,” in the plural, were determined.
Modern İsrail, Cebrail’in Daniel için ana hatlarını çizdiği tarihin sadece antlaşmanın onaylanmasını değil, aynı zamanda o antlaşmayı reddedenlerin başına getirilen dağıtılmayı da içerdiği gerçeğine kördür; zira ayetler, putperest Roma’nın (gelecek olan prensin) şehri ve tapınağı yok edeceğini ve savaşın sonuna kadar (tapınak ile orduyu çiğneyen) “yıkımların” (çoğul olarak) belirlendiğini bildirir.
In the history where Christ shed his blood to confirm the covenant with many, the two desolating powers of pagan and papal Rome are specifically identified. The blood shed upon the cross is what Christ brings into the heavenly sanctuary, and is a symbol of His work represented by the “mareh” vision of twenty-three hundred years. That history is woven in with the history of the “chazon” vision of twenty-five hundred and twenty years, as represented by the two desolating powers that would trample down the sanctuary and the host.
Mesih’in birçoğuyla yapılan antlaşmayı tasdik etmek için kanını döktüğü tarihte, putperest Roma ve papalık Roma olmak üzere iki yıkıcı güç özellikle tanımlanır. Çarmıhta dökülen kan, Mesih’in göksel mabede getirdiği şeydir ve iki bin üç yüz yıllık “mareh” görümüyle temsil edilen işinin bir simgesidir. Bu tarih, mabedi ve orduyu çiğneyecek olan iki yıkıcı güçle temsil edildiği üzere, iki bin beş yüz yirmi yıllık “chazon” görümünün tarihiyle iç içe örülmüştür.
The truths which were represented in Miller’s dream as jewels shone as bright as the sun, but they were incomplete. In the last days, when the Midnight Cry is repeated to the very letter, those very jewels will be cast into the new, larger casket by the “dirt brush Man”, and they will then shine ten times brighter than they originally did. They become the test of the final Midnight Cry message. Those jewels were specifically identified by the two witnesses prophesied by Habakkuk, as tables. When the two tables of the 1843 and 1850 pioneer charts are laid upon each other “line upon line”, Miller’s jewels are specifically identified, and in so doing those jewels represent the message of the final Midnight Cry.
Miller’ın rüyasında mücevherler olarak temsil edilen gerçekler güneş kadar parlaktı, ancak tamamlanmamışlardı. Son günlerde, Gece Yarısı Çığlığı harfi harfine tekrarlandığında, aynı o mücevherler “kir fırçalı Adam” tarafından yeni, daha büyük bir sandığa atılacak ve sonra ilk hâllerinden on kat daha parlak parlayacaklar. Onlar, son Gece Yarısı Çığlığı mesajının sınaması hâline gelir. Bu mücevherler, Habakkuk’un peygamberlik ettiği iki tanık tarafından, tablolar olarak özellikle tanımlanmıştı. 1843 ve 1850 öncü çizelgelerinin iki tablosu “satır üzerine satır” üst üste konulduğunda, Miller’ın mücevherleri açıkça belirlenir ve böylece bu mücevherler son Gece Yarısı Çığlığı mesajını temsil eder.
Most of the truths upon the two charts illustrate prophecies that were fulfilled prior to 1844, such as the identification of the beasts of Daniel seven and eight. The image of Daniel two is represented. The argument over whether it is Rome or Antiochus Epiphanes which establishes the vision is there. The first disappointment and the tarrying time of Habakkuk and the ten virgins is there. The arrival of the third angel is there, as is the heavenly sanctuary. “The daily” as a symbol of paganism is there. And of course, the three Woes of Islam are there. When brought together the charts represent an illustration of the “increase of knowledge” that takes place when the Lion of the tribe of Judah unseals a prophetic truth.
İki tabloda yer alan gerçeklerin çoğu, Daniel kitabının yedinci ve sekizinci bölümlerindeki canavarların kimliklerinin belirlenmesi gibi, 1844’ten önce yerine gelmiş peygamberlik sözlerini tasvir eder. Daniel’in ikinci bölümündeki heykel yer alır. Görümün Roma’yı mı yoksa Antiokhos Epiphanes’i mi işaret ettiğine dair tartışma oradadır. İlk hayal kırıklığı ve Habakkuk ile on bakirenin bekleme zamanı oradadır. Üçüncü meleğin gelişi de, göksel mabet de oradadır. "Günlük", putperestliğin bir simgesi olarak oradadır. Ve elbette, İslam’ın üç "Vay"ı da oradadır. Bir araya getirildiklerinde, tablolar, Yahuda oymağının Aslanı peygamberliksel bir gerçeğin mührünü açtığında gerçekleşen "bilginin artışı"nın bir örneğini temsil eder.
As we wind down our consideration of the vision of the Ulai River as the symbol of the prophetic knowledge that was unsealed at the time of the end in 1798, which increased to make up the jewels in the new, larger casket of William Miller’s dream, we will revisit the Millerite truths which were incomplete in their history. Some were left in an incomplete state because of the time in history in which the Millerites were living, and others were left incomplete through the disobedience of those who refused to keep up with the advancing light of the third angel.
Ulai Irmağı görümünü, 1798’de zamanın sonunda mührü açılan ve artarak William Miller’ın rüyasındaki yeni, daha büyük sandığın mücevherlerini oluşturan peygamberlik bilgisinin bir sembolü olarak ele alışımızı tamamlarken, tarihlerinde eksik kalmış Millerci hakikatleri yeniden ele alacağız. Bazıları, Millercilerin yaşadığı tarihsel dönem nedeniyle eksik kaldı; diğerleri ise üçüncü meleğin ilerleyen ışığına ayak uydurmayı reddedenlerin itaatsizliği yüzünden eksik bırakıldı.
We will continue these things in the next article.
Bu konulara bir sonraki makalede devam edeceğiz.
“Those whom God has sent with a message are only men, but what is the character of the message which they bear? Will you dare to turn from, or make light of, the warnings, because God did not consult you as to what would be preferred? God calls men who will speak, who will cry aloud and spare not. God has raised up his messengers to do his work for this time. Some have turned from the message of the righteousness of Christ to criticize the men and their imperfections, because they do not speak the message of truth with all the grace and polish desirable. They have too much zeal, are too much in earnest, speak with too much positiveness, and the message that would bring healing and life and comfort to many weary and oppressed souls, is, in a measure, excluded; for just in proportion as men of influence close their own hearts and set up their own wills in opposition to what God has said, will they seek to take away the ray of light from those who have been longing and praying for light and for vivifying power. Christ has registered all the hard, proud, sneering speeches spoken against his servants as against himself.
Tanrı’nın bir mesajla gönderdiği kişiler yalnızca insanlardır; ama onların taşıdığı mesajın mahiyeti nedir? Tanrı, neyin tercih edileceği konusunda size danışmadı diye, uyarılardan yüz mü çevirecek ya da onları hafife mi alacaksınız? Tanrı, konuşacak, yüksek sesle haykıracak ve çekinmeyecek insanları çağırır. Tanrı, bu zaman için kendi işini yapmak üzere habercilerini görevlendirmiştir. Bazıları, Mesih’in doğruluğu hakkındaki mesajdan yüz çevirip, bu insanları ve kusurlarını, hakikatin mesajını arzu edilen tüm zarafet ve incelikle ifade etmedikleri için eleştirmeye yöneldi. Onlarda fazla gayret var, fazla ciddiler, çok kesin konuşuyorlar; ve birçok yorgun ve ezilmiş cana şifa, yaşam ve teselli getirecek olan mesaj, bir ölçüde dışlanıyor; çünkü nüfuz sahibi kişiler, kendi yüreklerini kapattıkları ve kendi iradelerini Tanrı’nın söylediğine karşı koyacak şekilde öne sürdükleri ölçüde, ışık ve canlandırıcı güç için özlem duyan ve dua edenlerden ışık huzmesini uzaklaştırmaya çalışacaklardır. Mesih, kullarına karşı söylenen bütün sert, kibirli, alaycı sözleri, kendisine karşı söylenmiş sayarak kaydetmiştir.
“The third angel’s message will not be comprehended, the light which will lighten the earth with its glory will be called a false light, by those who refuse to walk in its advancing glory. The work that might have been done, will be left undone by the rejecters of truth, because of their unbelief. We entreat of you who oppose the light of truth, to stand out of the way of God’s people. Let Heaven-sent light shine forth upon them in clear and steady rays. God holds you to whom this light has come, responsible for the use you make of it. Those who will not hear will be held responsible; for the truth has been brought within their reach, but they despised their opportunities and privileges. Messages bearing the divine credentials have been sent to God’s people; the glory, the majesty, the righteousness of Christ, full of goodness and truth, have been presented; the fullness of the Godhead in Jesus Christ has been set forth among us with beauty and loveliness, to charm all whose hearts were not closed with prejudice. We know that God has wrought among us. We have seen souls turn from sin to righteousness. We have seen faith revived in the hearts of the contrite ones. Shall we be like the lepers that were cleansed who went on their way, and only one returned to give glory to God? Let us rather tell of his goodness, and praise God with heart, with pen, and with voice.” Review and Herald, May 27, 1890.
Üçüncü meleğin mesajı anlaşılmayacak; yeryüzünü görkemiyle aydınlatacak ışık, onun ilerleyen görkemi içinde yürümeyi reddedenler tarafından sahte bir ışık olarak adlandırılacak. Yapılabilecek iş, gerçeği reddedenler tarafından imansızlıkları yüzünden yapılmadan kalacak. Gerçeğin ışığına karşı çıkan sizlerden rica ediyoruz: Tanrı’nın halkının yolundan çekilin. Gökten gönderilen ışık üzerlerine açık ve sabit ışınlarla parlasın. Bu ışık size geldiği için, Tanrı onu nasıl kullandığınızdan sizi sorumlu tutar. İşitmek istemeyenler sorumlu tutulacaktır; çünkü gerçek onların erişebileceği kadar yakına getirilmiştir, fakat onlar fırsatlarını ve ayrıcalıklarını küçümsediler. İlahi yetkiyi taşıyan mesajlar Tanrı’nın halkına gönderilmiştir; iyilik ve gerçekle dolu Mesih’in görkemi, yüceliği ve doğruluğu sunulmuştur; Tanrılığın doluluğu İsa Mesih’te, önyargı ile kapanmamış bütün yürekleri cezbetmek üzere aramızda güzellik ve hoşluk içinde ortaya konulmuştur. Tanrı’nın aramızda iş gördüğünü biliyoruz. Canların günahtan doğruluğa döndüğünü gördük. İmanın, yüreği ezik olanlarda yeniden canlandığını gördük. Biz, yollarına devam eden ve yalnızca birinin Tanrı’ya yücelik vermek için geri döndüğü temizlenen cüzamlılar gibi mi olalım? Bunun yerine O’nun iyiliğini anlatalım ve Tanrı’yı yürekle, kalemle ve sesle övelim. Review and Herald, 27 Mayıs 1890.