In chapters seventeen and eighteen of Revelation an angel brings the vision of the judgment of the papacy to John. In the breakdown of her ultimate judgment the kingdoms of Bible prophecy are represented.
Vahiy’in on yedinci ve on sekizinci bölümlerinde bir melek, papalığın yargısına ilişkin görümü Yuhanna’ya getirir. Nihai yargısının açıklanışında, Kutsal Kitap peygamberliklerinde yer alan krallıklar temsil edilir.
And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.
İşte hikmet sahibi olan akıl buradadır. Yedi baş, kadının üzerine oturduğu yedi dağdır. Ve yedi kral vardır: beşi düştü, biri vardır, öteki henüz gelmemiştir; geldiği zaman kısa bir süre devam etmesi gerekir. Var olmuş olan, şimdi olmayan canavar ise sekizincidir; o, yedidendir ve helâke gitmektedir. Vahiy 17:9–11.
John had been spiritually conveyed to 1798, where he is instructed that the seven heads on the beast that carried the papal woman were seven kings. A king is a kingdom, and a kingdom is also a head in Bible prophecy. In 1798, five kingdoms had fallen and one was then ruling. A seventh kingdom was yet future, and it was represented by ten kings. Then John was informed that the eighth kingdom was the papal beast, that was of the seven. The papacy was the fifth kingdom, and it had received a deadly wound, so that when its deadly wound is healed, it then becomes the eighth head that is of the seven.
Yuhanna ruhen 1798 yılına götürülmüştü; orada, papalık kadını taşıyan canavarın üzerindeki yedi başın yedi kral olduğu kendisine bildirildi. Bir kral bir krallıktır ve Kutsal Kitap peygamberliğinde bir krallık aynı zamanda bir baştır. 1798’de beş krallık düşmüştü ve biri o sırada hüküm sürüyordu. Yedinci bir krallık ise henüz gelecekteydi ve on kral tarafından temsil ediliyordu. Sonra Yuhanna’ya, sekizinci krallığın, yediden olan papalık canavarı olduğu bildirildi. Papalık beşinci krallıktı ve öldürücü bir yara almıştı; bu öldürücü yara iyileştiğinde, yediden olan sekizinci baş haline gelir.
In Daniel two the first four kingdoms are Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome. Those four literal kingdoms also represent four spiritual kingdoms, and together they identify the eight kings, or heads of Revelation seventeen, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. Daniel chapter two, is the first mention of the kingdoms of Bible prophecy, and Revelation seventeen is the last, so they must agree, for God never changes.
Daniel 2’de ilk dört krallık Babil, Med-Pers, Yunan ve Roma’dır. Bu dört tarihsel krallık aynı zamanda dört ruhsal krallığı temsil eder ve birlikte, Vahiy 17’deki sekiz kralı, yani başları, tanımlar; çünkü İsa her zaman bir şeyin sonunu onun başlangıcıyla tasvir eder. Kutsal Kitap peygamberliğinde krallıkların ilk kez anıldığı yer Daniel 2’dir, sonuncusu ise Vahiy 17’dir; bu yüzden uyuşmaları gerekir, çünkü Tanrı asla değişmez.
The fifth kingdom that had fallen in 1798, was spiritual Babylon, the papacy. The sixth kingdom that was in power in 1798, was the two-horned kingdom that had been typified by the two-horned kingdom of the Medes and Persians. The seventh kingdom, which consists of ten kings, who in 1798 had not yet come, is the one-world government, that had been typified by Greece, the one-world government of Alexander the Great. The eighth head, who was of the seven was the fifth kingdom that had a deadly wound, yet lived again when the deadly wound was healed.
1798’de düşmüş olan beşinci krallık, manevi Babil, Papalıktı. 1798’de iktidarda olan altıncı krallık, Medler ve Perslerin iki boynuzlu krallığıyla simgelenen iki boynuzlu krallıktı. On kraldan oluşan ve 1798’de kralları henüz ortaya çıkmamış olan yedinci krallık, Yunanistan tarafından, yani Büyük İskender’in tek dünya hükümeti tarafından, simgelenen tek dünya hükümetidir. Yediden olan sekizinci baş, ölümcül bir yara almış olan beşinci kralıktı; ölümcül yara iyileştiğinde ise yeniden yaşadı.
The judgment of the great whore occurs in the “hour” of the Sunday law crisis, that is a period of time beginning with the Sunday law in the United States and continuing through history until human probation closes. In that “hour,” which in Daniel is identified as “the days of these kings”, God will set up His kingdom. In that “hour” the latter rain is being poured out.
Büyük Fahişe’nin yargılanması, “Pazar yasası krizi”nin “saatinde” gerçekleşir; yani Amerika Birleşik Devletleri’nde Pazar yasasıyla başlayıp insanlığın deneme süresi kapanana kadar tarih boyunca devam eden bir zaman diliminde. O “saat”te, Daniel’de “bu kralların günleri” olarak tanımlanan zamanda, Tanrı kendi krallığını kuracaktır. O “saat”te geç yağmur dökülmektedir.
“The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.
Son yağmur temiz olanların üzerine geliyor—o zaman hepsi onu eskiden olduğu gibi alacak.
“When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can.” Spalding and Magan, 3.
"Dört melek bırakınca, Mesih krallığını kuracaktır. Geç yağmuru, ancak ellerinden gelen her şeyi yapanlar alır." Spalding ve Magan, 3.
The outpouring of the latter rain is progressive, for it corresponds to the judgment, and judgment is progressive. The Millerites understood they were living at the feet of the image of Daniel chapter two. They believed that Rome was the final earthly kingdom, and they were right, but limited in their understanding.
Geç yağmurun dökülmesi kademelidir, çünkü yargıyla ilişkilidir ve yargı da kademeli bir süreçtir. Millerciler, Daniel kitabının ikinci bölümündeki heykelin ayaklarında yaşadıklarını anlamışlardı. Roma’nın son yeryüzü krallığı olduğuna inanıyorlardı ve bunda haklıydılar, ancak anlayışları sınırlıydı.
The “days of these kings,” does occur in the history of the kingdom of Rome, but it is not the history of pagan or papal Rome, it is the history of modern Rome. The Millerites applied pagan and papal Rome as one kingdom, and in so doing they used a passage from the book of Ezekiel concerning the final king of Judah (Zedekiah), to uphold their understanding.
"Bu kralların günleri" ifadesi Roma krallığının tarihinde yer alır, ancak bu putperest ya da papalık Roma'sının tarihi değil, modern Roma'nın tarihidir. Milleritler putperest ve papalık Roma'sını tek bir krallık olarak ele aldılar ve bunu yaparken anlayışlarını desteklemek için Yahuda'nın son kralı (Zedekiah) ile ilgili Ezekiel kitabından bir pasaj kullandılar.
And thou, profane wicked prince of Israel, whose day is come, when iniquity shall have an end, Thus saith the Lord God; Remove the diadem, and take off the crown: this shall not be the same: exalt him that is low, and abase him that is high. I will overturn, overturn, overturn, it: and it shall be no more, until he come whose right it is; and I will give it him. Ezekiel 21:25–27.
Ve sen, İsrail’in kutsalsız, kötü prensi; günün geldi, kötülüğün sona ereceği vakit. Rab Tanrı şöyle diyor: Sorgucu kaldır, tacı çıkar; artık aynı olmayacak. Alçak olanı yücelt, yüksek olanı alçalt. Onu altüst edeceğim, altüst edeceğim, altüst edeceğim; hakkı olan gelinceye dek o artık olmayacak; ve onu ona vereceğim. Hezekiel 21:25-27.
From Zedekiah there would be three kingdoms that would be “overturned,” that would lead to Christ, whose “right it is,” to rule. Babylon, Medo-Persia and Greece would all be overthrown until the kingdom of Rome, and during the history of that fourth kingdom, Christ would come and set up a kingdom. He did that very thing.
Sidkiya'dan başlayarak, "devrilecek" üç krallık olacaktı; bunlar, "hükmetme hakkı kendisine ait olan" Mesih'e kadar sürecekti. Babil, Med-Pers ve Yunan krallıklarının tümü, Roma krallığına gelininceye kadar devrilecekti; ve o dördüncü krallığın tarihi boyunca Mesih gelip bir krallık kuracaktı. Tam da bunu yaptı.
“Foremost among those who were rapidly leading the nation to ruin was Zedekiah their king. Forsaking utterly the counsels of the Lord as given through the prophets, forgetting the debt of gratitude he owed Nebuchadnezzar, violating his solemn oath of allegiance taken in the name of the Lord God of Israel, Judah’s king rebelled against the prophets, against his benefactor, and against his God. In the vanity of his own wisdom he turned for help to the ancient enemy of Israel’s prosperity, “sending his ambassadors into Egypt, that they might give him horses and much people.’
Ulusu hızla yıkıma sürükleyenlerin en başında onların kralı Zedekiah vardı. Peygamberler aracılığıyla verilen Rab'bin öğütlerini tümden bir kenara bırakıp Nebuchadnezzar'a borçlu olduğu minnettarlığı unutarak ve İsrail'in Rab Tanrısı'nın adıyla ettiği ağır sadakat yeminini çiğneyerek, Yahuda'nın kralı peygamberlere, velinimetine ve Tanrısı'na başkaldırdı. Kendi bilgeliğinin kibrine kapılarak, yardım elde etmek için İsrail'in refahının kadim düşmanına yöneldi, "elçilerini Mısır'a göndererek, ona atlar ve çok sayıda adam vermeleri için.'
“‘Shall he prosper?’ the Lord inquired concerning the one who had thus basely betrayed every sacred trust; ‘shall he escape that doeth such things? or shall he break the covenant, and be delivered? As I live, saith the Lord God, surely in the place where the king dwelleth that made him king, whose oath he despised, and whose covenant he brake, even with him in the midst of Babylon he shall die. Neither shall Pharaoh with his mighty army and great company make for him in the war: … seeing he despised the oath by breaking the covenant, when, lo, he had given his hand, and hath done all these things, he shall not escape.’ Ezekiel 17:15–18.
"‘Başarılı olacak mı?’ Rab, kutsal emanetlerin tümüne böylesine alçakça ihanet eden kişi hakkında sordu; ‘böyle şeyleri yapan kurtulacak mı? Yoksa antlaşmayı bozup da kurtulacak mı? Ben yaşadıkça, diyor Rab Tanrı, onu kral yapan kralın oturduğu yerde—yeminini hor gördüğü ve antlaşmasını bozduğu o kralın yanında—Babil’in ortasında ölecek. Güçlü ordusu ve kalabalık birlikleriyle Firavun da savaşta ona yardım edemeyecek: ... çünkü elini vermiş olduğu hâlde antlaşmayı bozmakla yemini hor gördüğünden ve bütün bunları yaptığından, kaçıp kurtulamayacak.’ Hezekiel 17:15-18."
“To the ‘profane wicked prince’ had come the day of final reckoning. ‘Remove the diadem,’ the Lord decreed, ‘and take off the crown.’ Not until Christ Himself should set up His kingdom was Judah again to be permitted to have a king. ‘I will overturn, overturn, overturn, it,’ was the divine edict concerning the throne of the house of David; ‘and it shall be no more, until He come whose right it is; and I will give it Him.’ Ezekiel 21:25–27.” Prophets and Kings, 450, 451.
"‘Küfürkâr, kötü prens’ için son hesaplaşma günü gelmişti. ‘Sarığı kaldır,’ diye buyurdu Rab, ‘tacı çıkar.’ Mesih’in bizzat kendi egemenliğini kuracağı güne kadar, Yahuda’ya yeniden bir kral verilmesine izin verilmeyecekti. ‘Onu yıkacağım, yıkacağım, yıkacağım,’ Davut soyunun tahtıyla ilgili tanrısal buyruktu; ‘ve hakkı kendisine ait olan gelinceye dek artık olmayacak; onu da O’na vereceğim.’ Hezekiel 21:25-27." Peygamberler ve Krallar, 450, 451.
Miller was correct, but his understanding was limited, for the kingdom Christ set up when he walked among men, was not the final earthly kingdom. There was yet to be four kings after the kingdom of pagan Rome. Yet Christ did establish the kingdom of “grace” at the cross, but that kingdom was not set up in the days of the ten kings of Revelation seventeen, nor was it set up during the time of the latter rain. The kingdom which Christ establishes in the last days, is his kingdom of “glory.” Sister White speaks directly of both of these kingdoms.
Miller haklıydı, ancak anlayışı sınırlıydı; çünkü Mesih’in insanlar arasında yürüdüğü sırada kurduğu krallık, son dünyevi krallık değildi. Putperest Roma krallığından sonra daha dört kral olacaktı. Yine de Mesih çarmıhta “lütuf” krallığını kurdu; fakat o krallık Vahiy 17’deki on kralın günlerinde kurulmadı, ayrıca geç yağmur zamanında da kurulmadı. Mesih’in son günlerde kuracağı krallık ise “görkem” krallığıdır. Bayan White bu iki krallığın her ikisinden de doğrudan söz eder.
The Millerites understood that Christ established a kingdom during the history of the fourth kingdom, and they were correct, but limited in their understanding. In the history of the fourth kingdom, Christ set up the kingdom of “grace,” and in the history of the eighth kingdom, He set up His kingdom of “glory.” In the history when He set up the kingdom of “grace,” the Holy Spirit was poured out at Pentecost. Pentecost typifies the outpouring of the latter rain, in the history where He sets up his kingdom of “glory.”
Milleritler, Mesih’in dördüncü krallığın tarihi sırasında bir krallık kurduğunu anlamışlardı ve bunda haklıydılar, ancak anlayışları sınırlıydı. Dördüncü krallığın tarihinde Mesih “lütuf” krallığını kurdu; sekizinci krallığın tarihinde ise kendi “yücelik” krallığını kurdu. “Lütuf” krallığını kurduğu tarihte, Pentekost’ta Kutsal Ruh döküldü. Pentekost, O’nun “yücelik” krallığını kurduğu tarihteki son yağmurun dökülmesini simgeler.
The message of Pentecost was the message of Christ’s literal resurrection. The message of the latter rain, at least partially, is the message of the symbolic resurrection represented by the prophetic riddle that the eighth being of the seven, which is fulfilled in the beast, and also the two horns of the earth beast. The fourth and the eighth kingdoms are where Christ establishes His kingdom.
Pentekost’un mesajı, Mesih’in bedensel dirilişinin mesajıydı. Son yağmurun mesajı ise, en azından kısmen, kehanetsel bilmeceyle temsil edilen sembolik dirilişin mesajıdır; yani “sekizincinin yediden olması” (ki bu canavarda yerine gelir) ve ayrıca yeryüzü canavarının iki boynuzu. Dördüncü ve sekizinci krallıklar, Mesih’in krallığını kurduğu yerlerdir.
“The announcement which had been made by the disciples in the name of the Lord was in every particular correct, and the events to which it pointed were even then taking place. ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ had been their message. At the expiration of ‘the time’—the sixty-nine weeks of Daniel 9, which were to extend to the Messiah, ‘the Anointed One’—Christ had received the anointing of the Spirit after His baptism by John in Jordan. And the ‘kingdom of God’ which they had declared to be at hand was established by the death of Christ. This kingdom was not, as they had been taught to believe, an earthly empire. Nor was it that future, immortal kingdom which shall be set up when ‘the kingdom and dominion, and the greatness of the kingdom under the whole heaven, shall be given to the people of the saints of the Most High;’ that everlasting kingdom, in which ‘all dominions shall serve and obey Him.’ Daniel 7:27. As used in the Bible, the expression ‘kingdom of God’ is employed to designate both the kingdom of grace and the kingdom of glory. The kingdom of grace is brought to view by Paul in the Epistle to the Hebrews. After pointing to Christ, the compassionate intercessor who is ‘touched with the feeling of our infirmities,’ the apostle says: ‘Let us therefore come boldly unto the throne of grace, that we may obtain mercy, and find grace.’ Hebrews 4:15, 16. The throne of grace represents the kingdom of grace; for the existence of a throne implies the existence of a kingdom. In many of His parables Christ uses the expression ‘the kingdom of heaven’ to designate the work of divine grace upon the hearts of men.
Rab’bin adıyla öğrenciler tarafından yapılmış olan duyuru her ayrıntısıyla doğruydu ve işaret ettiği olaylar o anda bile gerçekleşmekteydi. “Zaman doldu, Tanrı’nın Egemenliği yakındır,” mesajları buydu. “Zaman”ın—Daniel 9’daki, “Meshedilmiş Olan” Mesih’e kadar uzanacak altmış dokuz haftanın—süresi dolduğunda, Mesih Şeria Nehri’nde Yahya tarafından vaftiz edildikten sonra Ruh’un meshedişini almıştı. Ve yakın olduğunu ilan ettikleri “Tanrı’nın Egemenliği” Mesih’in ölümüyle kurulmuştu. Bu egemenlik, onlara öğretildiği gibi, dünyevi bir imparatorluk değildi. Ne de, “bütün göğün altındaki egemenlik, egemenlik ve krallığın büyüklüğü En Yüce Olan’ın kutsallarının halkına verildiğinde” kurulacak olan gelecekteki, ölümsüz egemenlikti; “bütün egemenliklerin O’na kulluk edip O’na boyun eğeceği” o sonsuz egemenlik. Daniel 7:27. Kutsal Kitap’ta “Tanrı’nın egemenliği” ifadesi hem lütuf egemenliğini hem de görkem egemenliğini belirtmek için kullanılır. Lütuf egemenliği, İbraniler Mektubu’nda Pavlus tarafından gözler önüne serilir. “Zayıflıklarımızı hisseden” şefkatli aracımız Mesih’e işaret ettikten sonra elçi şöyle der: “Bu nedenle lütuf tahtına cesaretle yaklaşalım ki merhamet görelim ve lütuf bulalım.” İbraniler 4:15, 16. Lütuf tahtı, lütuf egemenliğini temsil eder; çünkü bir tahtın varlığı bir egemenliğin varlığını ima eder. Mesih, birçok benzetmesinde, ilahi lütfun insanların yüreklerindeki işleyişini belirtmek için “Göklerin Egemenliği” ifadesini kullanır.
“So the throne of glory represents the kingdom of glory; and this kingdom is referred to in the Saviour’s words: ‘When the Son of man shall come in His glory, and all the holy angels with Him, then shall He sit upon the throne of His glory: and before Him shall be gathered all nations.’ Matthew 25:31, 32. This kingdom is yet future. It is not to be set up until the second advent of Christ.
Dolayısıyla yücelik tahtı, yücelik krallığını temsil eder; ve bu krallığa Kurtarıcı’nın şu sözlerinde değinilir: “İnsanoğlu yüceliği içinde geldiğinde ve bütün kutsal melekler O’nunla birlikte olduğunda, yücelik tahtına oturacaktır; ve O’nun önünde bütün uluslar toplanacaktır.” Matta 25:31, 32. Bu krallık henüz geleceğe aittir. Mesih’in ikinci gelişi gerçekleşene kadar kurulmayacaktır.
“The kingdom of grace was instituted immediately after the fall of man, when a plan was devised for the redemption of the guilty race. It then existed in the purpose and by the promise of God; and through faith, men could become its subjects. Yet it was not actually established until the death of Christ. Even after entering upon His earthly mission, the Saviour, wearied with the stubbornness and ingratitude of men, might have drawn back from the sacrifice of Calvary. In Gethsemane the cup of woe trembled in His hand. He might even then have wiped the blood-sweat from His brow and have left the guilty race to perish in their iniquity. Had He done this, there could have been no redemption for fallen men. But when the Saviour yielded up His life, and with His expiring breath cried out, ‘It is finished,’ then the fulfillment of the plan of redemption was assured. The promise of salvation made to the sinful pair in Eden was ratified. The kingdom of grace, which had before existed by the promise of God, was then established.
Lütuf krallığı, insanın düşüşünün hemen ardından, suçlu insan soyunun kurtuluşu için bir plan tasarlandığında başlatıldı. O zaman Tanrı’nın amacı ve vaadi uyarınca mevcuttu; ve iman aracılığıyla insanlar onun uyrukları olabiliyorlardı. Yine de Mesih’in ölümüne kadar gerçekte kurulmamıştı. Kurtarıcı, yeryüzündeki görevine başladıktan sonra bile, insanların inatçılığı ve nankörlüğünden yorulup Golgota’daki kurbandan geri çekilebilirdi. Getsemani’de acı kasesi elinde titredi. O an bile alnındaki kan terini silip, suçlu insan soyunu günahları içinde yok olup gitmeye bırakabilirdi. Böyle yapmış olsaydı, düşmüş insanlar için hiçbir kurtuluş olmazdı. Ama Kurtarıcı yaşamını teslim edip, son nefesiyle ‘Tamamlandı’ diye haykırdığında, kurtuluş planının gerçekleşmesi güvence altına alındı. Aden’de günahkâr çifte verilen kurtuluş vaadi tasdik edildi. Daha önce Tanrı’nın vaadiyle var olan lütuf krallığı o zaman kurulmuş oldu.
“Thus the death of Christ—the very event which the disciples had looked upon as the final destruction of their hope—was that which made it forever sure. While it had brought them a cruel disappointment, it was the climax of proof that their belief had been correct. The event that had filled them with mourning and despair was that which opened the door of hope to every child of Adam, and in which centered the future life and eternal happiness of all God’s faithful ones in all the ages.
Böylece, öğrencilerin umutlarının nihai yıkımı olarak gördükleri olayın ta kendisi olan Mesih’in ölümü, onların umudunu ebediyen güvence altına alan şeydi. Onlara acı bir hayal kırıklığı getirmiş olsa da, inançlarının doğru olduğunun kanıtının doruk noktasıydı. Onları yasa ve umutsuzluğa boğan olay, Âdem’in her çocuğuna umut kapısını açan ve bütün çağlar boyunca Tanrı’nın sadıklarının gelecek yaşamlarının ve sonsuz mutluluklarının odak noktası olan olaydı.
“Purposes of infinite mercy were reaching their fulfillment, even through the disappointment of the disciples. While their hearts had been won by the divine grace and power of His teaching, who ‘spake as never man spake,’ yet intermingled with the pure gold of their love for Jesus, was the base alloy of worldly pride and selfish ambitions. Even in the Passover chamber, at that solemn hour when their Master was already entering the shadow of Gethsemane, there was ‘a strife among them, which of them should be accounted the greatest.’ Luke 22:24. Their vision was filled with the throne, the crown, and the glory, while just before them lay the shame and agony of the garden, the judgment hall, the cross of Calvary. It was their pride of heart, their thirst for worldly glory, that had led them to cling so tenaciously to the false teaching of their time, and to pass unheeded the Saviour’s words showing the true nature of His kingdom, and pointing forward to His agony and death. And these errors resulted in the trial—sharp but needful—which was permitted for their correction. Though the disciples had mistaken the meaning of their message, and had failed to realize their expectations, yet they had preached the warning given them of God, and the Lord would reward their faith and honor their obedience. To them was to be entrusted the work of heralding to all nations the glorious gospel of their risen Lord. It was to prepare them for this work that the experience which seemed to them so bitter had been permitted.” The Great Controversy, 347, 348.
Sonsuz merhametin amaçları, öğrencilerin hayal kırıklığı aracılığıyla bile gerçekleşiyordu. Öğretişindeki ilahi lütuf ve güçle, 'hiç kimsenin konuşmadığı gibi konuşan' tarafından yürekleri kazanılmıştı; yine de İsa’ya duydukları sevginin saf altınına, dünyevi gururun ve bencil hırsların bayağı alaşımı karışmıştı. Fısıh odasında bile, Efendileri Gethsemane’nin gölgesine çoktan girdiği o ağırbaşlı saatte, aralarında 'hangisinin en büyük sayılacağı' konusunda bir çekişme vardı. Luka 22:24. Gözlerinin önünü taht, taç ve yücelik doldurmuştu; oysa hemen önlerinde bahçenin utancı ve ıstırabı, yargı salonu ve Kalvari’deki çarmıh yatıyordu. Zamanlarının sahte öğretisine bu kadar sıkı sıkıya sarılmalarına ve O’nun krallığının gerçek doğasını ortaya koyan, ıstırabına ve ölümüne işaret eden Kurtarıcı’nın sözlerini kulak ardı etmelerine, yüreklerinin gururu ve dünyevi yücelik susuzluğu yol açmıştı. Ve bu hatalar, onları düzeltmek için izin verilen (sert ama gerekli) bir imtihanla sonuçlandı. Öğrenciler mesajlarının anlamını yanlış anlamış ve beklentileri gerçekleşmemiş olsa da, Tanrı’nın onlara verdiği uyarıyı vaaz etmişlerdi; Rab de imanlarını ödüllendirecek ve itaatlerini onurlandıracaktı. Dirilmiş Rablerinin görkemli müjdesini bütün uluslara duyurma görevi onlara emanet edilecekti. Onları bu işe hazırlamak içindi ki, onlara bu kadar acı görünen o deneyime izin verilmişti. Büyük Mücadele, 347, 348.
In the book of Revelation, the “mind that has wisdom” counts “the number of a man”, and recognizes that “the man” is also the eighth kingdom, that is of the seven. The “man of sin” is the head of the eighth kingdom that rules over the kings and merchants of the earth, who the seven churches join with to avoid the reproach of persecution, and who is seated upon many waters.
Vahiy kitabında, "bilgeliğe sahip zihin" "bir insanın sayısını" hesaplar ve "adamın" aynı zamanda yediye ait olan sekizinci krallık olduğunu fark eder. "Günah adamı", yeryüzünün kralları ve tüccarları üzerinde hüküm süren, zulmün utancından kaçınmak için yedi kilisenin kendisine katıldığı ve çok sular üzerinde oturan sekizinci krallığın başıdır.
And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. Revelation 17:15.
Ve bana şöyle dedi: "Gördüğün, fahişenin üzerinde oturduğu sular, halklar, kalabalıklar, uluslar ve dillerdir." Vahiy 17:15.
The “man of sin” rules over the political, monetary, religious, and civil world, and all men, except those who have obtained the victory over the beast, and his image, his mark and the number of his name.
"Günah adamı" siyasi, parasal, dini ve sivil dünyaya ve canavara ve onun suretine, işaretine ve adının sayısına karşı zafer kazanmış olanlar dışında bütün insanlara hükmeder.
And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Revelation 15:2, 3.
Ve sanki ateşle karışmış camdan bir deniz gördüm; ve canavara, onun suretine, işaretine ve adının sayısına karşı zafer kazanmış olanların, Tanrı’nın arplarını ellerinde tutarak camdan denizin üzerinde durduklarını. Ve Tanrı’nın kulu Musa’nın ezgisini ve Kuzu’nun ezgisini söylüyorlardı; şöyle diyerek: Ey Her Şeye Gücü Yeten Rab Tanrı, işlerin büyük ve hayranlık uyandırıcıdır; ey azizlerin Kralı, yolların adil ve gerçektir. Vahiy 15:2, 3.
The “wise” who understand the “increase of knowledge,” when the Revelation of Jesus Christ is unsealed, are those who have “understanding” and “count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six.” That “understanding” represents part of the three-step testing process that always occurs when Jesus unseals a prophecy. This is why it is noted that they have “gotten the victory over” “the number of his name.”
İsa Mesih’in Vahyi’nin mührü açıldığında “bilginin artışı”nı anlayan “hikmetliler”, “anlayış” sahibidirler ve “canavarın sayısını sayarlar: çünkü bu, bir insanın sayısıdır; ve onun sayısı Altı yüz altmış altıdır.” Bu “anlayış”, İsa bir kehanetin mührünü açtığında her zaman gerçekleşen üç aşamalı sınama sürecinin bir parçasını temsil eder. Bu yüzden, onların “onun adının sayısı” üzerinde “zafer kazanmış” oldukları belirtilir.
To obtain victory is to pass a test, and those who are “wise” and “understand” get the victory associated with the number 666, and the verse also identifies that there are eight kingdoms, and that the eighth is of the seven. That “secret” is represented in Daniel chapter two, for Daniel’s prayer was to understand “the secret.” The revelation that there are eight kingdoms, and the eighth kingdom is of the seven, and the number of that kingdom is 666, is the secret Daniel is represented as obtaining by his prayer, and Daniel represents the “wise” of God’s last days.
Zafer elde etmek, bir sınavı geçmektir ve "bilgeler" ve "anlayanlar" 666 sayısıyla ilişkilendirilen zaferi kazanırlar; ayet ayrıca sekiz krallık bulunduğunu ve sekizincisinin yediden olduğunu belirtir. Bu "sır", Daniel kitabının ikinci bölümünde gösterilir; çünkü Daniel'in duası "sır"ı anlamak içindi. Sekiz krallık bulunduğu, sekizinci krallığın yediden olduğu ve o krallığın sayısının 666 olduğu yönündeki vahiy, Daniel'in duasıyla elde ettiği şeklinde tasvir edilen "sır"dır ve Daniel, Tanrı'nın son günlerindeki "bilgeler"i temsil eder.
Daniel represents the “wise” of the last days who have the secret of Daniel two unsealed unto them, and that secret is the revelation that the last and first reference to the kingdoms of Bible prophecy is that there are eight kingdoms in the image. That revelation upholds the Millerite understanding of Daniel chapter two, but shines ten times brighter, once it is recognized. Its brilliance, being ten times brighter, represents a test which the “wise” get victory over, for the eighth kingdom that is of the seven, is also the sixth kingdom which is a threefold union of the dragon, the beast and false prophet. As such, the dragon, the beast and the false prophet are all the sixth kingdom, and together represent 666.
Daniel, son günlerin "bilgeleri"ni temsil eder; bunlara Daniel’in ikinci bölümünün sırrının mührü açılmıştır ve bu sır, Kutsal Kitap peygamberliğindeki krallıklara ilişkin son ve ilk atfın, heykelde sekiz krallık bulunduğunu açıklayan vahiy olduğudur. Bu vahiy, Daniel ikinci bölümüne dair Millerci anlayışı destekler, fakat fark edildiğinde on kat daha parlak parlar. On kat daha parlak oluşu, "bilgeler"in üstün geldiği bir sınavı temsil eder; çünkü sekizinci olup yediden biri olan krallık, aynı zamanda ejderha, canavar ve yalancı peygamberin üçlü birliği olan altıncı krallıktır. Bu nedenle ejderha, canavar ve yalancı peygamberin üçü de altıncı krallıktır ve birlikte 666’yı temsil eder.
Nebuchadnezzar was tested by the revelation of Daniel chapter two, and he failed the test. In Daniel two, Daniel represents the “wise” who pass the test of the secret of the image. Nebuchadnezzar in chapter three represents the wicked that fail the very same test. Nebuchadnezzar, as the first king of the first kingdom, represents the last king of the last kingdom. He therefore represents the “man of sin,” the man of prophecy that the seven churches take hold of. Man was created on the sixth day, and the number six is therefore the number of mankind. The number of Nebuchadnezzar is six. Nebuchadnezzar failed the test of the number 666, and represented the wicked of the last days. As a symbol of the man of sin, his number is six.
Nebukadnezar, Daniel kitabının ikinci bölümündeki vahiy ile sınandı ve sınavda başarısız oldu. Daniel’in ikinci bölümünde, Daniel, imgenin sırrıyla ilgili sınavı geçen "bilgeleri" temsil eder. Üçüncü bölümde Nebukadnezar, aynı sınavda başarısız olan kötüleri temsil eder. Nebukadnezar, ilk krallığın ilk kralı olarak, son krallığın son kralını temsil eder. Bu nedenle, yedi kilisenin sahiplendiği, peygamberlikte sözü edilen kişi olan "günah adamı"nı temsil eder. İnsan altıncı günde yaratıldı ve bu nedenle altı sayısı insanlığın sayısıdır. Nebukadnezar’ın sayısı altıdır. Nebukadnezar, 666 sayısının sınavını geçemedi ve son günlerin kötülerini temsil etti. Günah adamının bir simgesi olarak, onun sayısı altıdır.
Nebuchadnezzar the king made an image of gold, whose height was threescore cubits, and the breadth thereof six cubits: he set it up in the plain of Dura, in the province of Babylon. Daniel 3:1.
Kral Nebukadnezar, yüksekliği altmış arşın, eni altı arşın olan altın bir heykel yaptırdı; onu Babil eyaletindeki Dura ovasına dikti. Daniel 3:1.
The golden image was sixty cubits, by six cubits and it was made by Nebuchadnezzar, whose number is six. The image was erected in rebellion to the light of the image of chapter two, and the threefold description of the image, when you understand the number of Nebuchadnezzar is six, equates to six, six, six.
Altın heykel altmış arşın, altı arşın ölçülerindeydi ve sayısı altı olan Nebukadnezar tarafından yapıldı. Heykel, ikinci bölümdeki heykelin ışığına karşı bir isyan olarak dikildi ve heykelin üçlü betimlemesi, Nebukadnezar’ın sayısının altı olduğunu anladığınızda, altı, altı, altı eder.
We will continue this study in the next article.
Bu incelemeyi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.
“The thought of establishing the empire and a dynasty that should endure forever, appealed very strongly to the mighty ruler before whose arms the nations of earth had been unable to stand. With an enthusiasm born of boundless ambition and selfish pride, he entered into counsel with his wise men as to how to bring this about. Forgetting the remarkable providences connected with the dream of the great image; forgetting also that the God of Israel through His servant Daniel had made plain the significance of the image, and that in connection with this interpretation the great men of the realm had been saved an ignominious death; forgetting all except their desire to establish their own power and supremacy, the king and his counselors of state determined that by every means possible they would endeavor to exalt Babylon as supreme, and worthy of universal allegiance.
İmparatorluğu ve sonsuza dek sürecek bir hanedanı kurma düşüncesi, silahlarının karşısında yeryüzünün uluslarının karşı koyamadığı kudretli hükümdara son derece cazip geliyordu. Sınırsız hırs ve bencil gururdan doğan bir coşkuyla, bunu nasıl gerçekleştirebileceği konusunda bilge adamlarıyla istişareye girişti. Büyük heykel rüyasıyla bağlantılı olağanüstü ilahi tasarrufları, İsrail’in Tanrısı’nın hizmetkârı Daniel aracılığıyla heykelin anlamının açıklandığını ve bu yorum sayesinde krallığın ileri gelenlerinin utanç verici bir ölümden kurtarıldığını, kısacası kendi güç ve üstünlüklerini tesis etme arzularından başka her şeyi unutarak, kral ve devlet danışmanları, mümkün olan her yolla Babil’i en üstün konuma yüceltmeye ve evrensel bağlılığa layık olduğunu göstermeye çalışacaklarına karar verdiler.
“The symbolic representation by which God had revealed to king and people His purpose for the nations of earth, was now to be made to serve for the glorification of human power. Daniel’s interpretation was to be rejected and forgotten; truth was to be misinterpreted and misapplied. The symbol designed of Heaven to unfold to the minds of men important events of the future, was to be used to hinder the spread of the knowledge that God desired the world to receive. Thus through the devisings of ambitious men, Satan was seeking to thwart the divine purpose for the human race. The enemy of mankind knew that truth unmixed with error is a power mighty to save; but that when used to exalt self and to further the projects of men, it becomes a power for evil.
Tanrı'nın yeryüzündeki uluslar için amacını krala ve halka açıkladığı simgesel temsil, şimdi insan gücünün yüceltilmesine hizmet ettirilmek üzere kullanılacaktı. Daniel'in yorumu reddedilip unutulacaktı; gerçek çarpıtılıp yanlış uygulanacaktı. Geleceğin önemli olaylarını insanların zihinlerine açmak üzere Gökler tarafından tasarlanmış olan sembol, Tanrı'nın dünyanın kabul etmesini istediği bilginin yayılmasını engellemek için kullanılacaktı. Böylece, hırslı insanların tertipleri aracılığıyla, Şeytan insan ırkı için ilahi amacı boşa çıkarmaya çalışıyordu. İnsanlığın düşmanı, hata ile karışmamış gerçeğin kurtarmaya kudretli bir güç olduğunu biliyordu; ne var ki benliği yüceltmek ve insanların tasarılarını ilerletmek için kullanıldığında, kötülük için bir güce dönüşür.
“From his rich store of treasure, Nebuchadnezzar caused to be made a great golden image, similar in its general features to that which had been seen in vision, save in the one particular of the material of which it was composed. Accustomed as they were to magnificent representations of their heathen deities, the Chaldeans had never before produced anything so imposing and majestic as this resplendent statue, threescore cubits in height and six cubits in breadth. And it is not surprising that in a land where idol worship was of universal prevalence, the beautiful and priceless image in the plain of Dura, representing the glory of Babylon and its magnificence and power, should be consecrated as an object of worship. This was accordingly provided for, and a decree went forth that on the day of the dedication all should show their supreme loyalty to the Babylonian power by bowing before the image.” Prophets and Kings, 504, 505.
"Zengin hazinesinden Nebukadnezar, görümde görülene genel hatlarıyla benzeyen, ancak yapıldığı malzeme bakımından ondan ayrılan büyük bir altın heykel yaptırdı. Putperest tanrılarının görkemli tasvirlerine alışkın olsalar da, Kildaniler, altmış arşın yüksekliğinde ve altı arşın eninde olan bu göz kamaştırıcı heykel kadar heybetli ve görkemli bir şeyi daha önce hiç meydana getirmemişlerdi. Ve putperestliğin her yerde yaygın olduğu bir ülkede, Babil’in görkemini, ihtişamını ve kudretini temsil eden Dura ovasındaki bu güzel ve paha biçilmez heykelin bir tapınma nesnesi olarak adanmış olmasına şaşmamak gerekir. Buna göre gerekli düzenlemeler yapıldı ve adanış gününde herkesin heykelin önünde eğilerek Babil otoritesine en yüksek sadakatlerini göstermeleri gerektiğine dair bir ferman yayımlandı." Peygamberler ve Krallar, 504, 505.