The northern and southern kingdoms were scattered under God’s indignation for twenty-five hundred and twenty years in fulfillment of the broken covenant of Leviticus twenty-five and twenty-six. The forty-six years between the conclusion of the first and last indignations represented the gathering of those two kingdoms into one kingdom of spiritual modern Israel in 1844. The gathering of those two nations was represented by the two sticks which Ezekiel joined together and the two sticks the widow of Zarephath gathered in the story of Elijah. On October 22, 1844 the prophetic history of the northern and southern kingdoms concluded and in so doing it repeated the history of the beginning of those two kingdoms.
Kuzey ve güney krallıkları, Levililer 25 ve 26’daki bozulmuş antlaşmanın gereği olarak, Tanrı’nın gazabı altında iki bin beş yüz yirmi yıl boyunca dağıtıldı. İlk ve son gazapların tamamlanması arasındaki kırk altı yıl, 1844’te ruhsal modern İsrail’in tek bir krallığı altında bu iki krallığın toplanışını temsil ediyordu. Bu iki ulusun toplanışı, Hezekiel’in birleştirdiği iki çubukla ve İlyas’ın öyküsünde Sarefatlı dul kadının topladığı iki çubukla temsil edildi. 22 Ekim 1844’te kuzey ve güney krallıklarının peygamberlik tarihi sona erdi ve böylece o iki krallığın başlangıcının tarihini tekrar etti.
Jeroboam instituted a counterfeit system of worship in the northern kingdom in order to prevent his subjects from travelling to Judah and worshipping God in the sanctuary in Jerusalem.
Jeroboam, uyruklarının Yahuda’ya gidip Yeruşalim’deki tapınakta Tanrı’ya ibadet etmelerini engellemek amacıyla kuzeydeki krallıkta sahte bir ibadet sistemi kurdu.
And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.
Ve Yarovam yüreğinde dedi: “Şimdi krallık Davut’un evine dönecek. Eğer bu halk Yeruşalim’de RAB’bin evinde kurban kesmek üzere yukarı çıkarsa, o zaman bu halkın yüreği yine efendilerine, Yahuda kralı Rehavam’a dönecek; beni öldürecekler ve yine Yahuda kralı Rehavam’a dönecekler.” Bunun üzerine kral danıştı, iki altın buzağı yaptı ve onlara dedi: “Yeruşalim’e çıkmanız sizin için çoktur; işte seni Mısır diyarından çıkaran ilahların, ey İsrail.” Birini Beytel’e koydu, ötekini de Dan’a yerleştirdi. Ve bu şey günah oldu; çünkü halk buzağılardan birinin önünde tapınmak için Dan’a kadar gitti. Ve yüksek yerler evi yaptı, Levi oğullarından olmayan halkın en aşağı tabakasından kâhinler tayin etti. Ve Yarovam sekizinci ayda, ayın on beşinci gününde, Yahuda’daki bayrama benzer bir bayram düzenledi ve sunak üzerinde kurban takdim etti. Beytel’de de böyle yaptı; yaptığı buzağılara kurban kesti; ve yaptığı yüksek yerlerin kâhinlerini Beytel’e yerleştirdi. Böylece Beytel’de yaptığı sunak üzerinde, sekizinci ayın on beşinci gününde, kendi yüreğinden uydurduğu ayda kurban takdim etti; İsrail oğulları için bir bayram düzenledi; ve sunak üzerine çıktı, buhur yaktı. 1 Krallar 12:26–33.
His system of worship was typical of Catholicism (paganism), for as with Aaron’s rebellion, it established an image to and of the beast. The two calf images were made of gold, symbolizing Babylon. The images were dedicated to the gods of Egypt, who were identified as Aaron had also identified them; as “the gods that had brought them up out of the land of Egypt.” He built two altars in two cities, which when considered together represent the combination of church (Bethel) and state (Dan). The altars were counterfeits of the true altar, which is Christ, just as Catholicism claims to be Christ’s earthly representative. He raised up a corrupted priesthood, as are the priests of Catholicism. He selected a day for his worship service that was specifically different from the days of any of God’s true feast days, thus representing the controversy over the true and false day of worship.
Onun ibadet sistemi Katolikliğe (putperestliğe) özgüydü; zira Harun’un isyanında olduğu gibi, canavara yönelik ve onu temsil eden bir put dikti. İki buzağı putu altından yapılmıştı ve Babil’i simgeliyordu. Putlar, Mısır’ın tanrılarına adanmıştı; Harun’un da onları nitelediği gibi, “Onları Mısır diyarından çıkaran tanrılar” olarak. İki şehirde iki sunak inşa etti; birlikte düşünüldüklerinde kilise (Beytel) ile devletin (Dan) birleşimini temsil ederdi. Sunaklar, gerçek sunak olan Mesih’in sahte taklitleriydi; tıpkı Katolikliğin Mesih’in yeryüzündeki temsilcisi olduğunu iddia etmesi gibi. Katolikliğin rahiplerinde olduğu gibi, yozlaşmış bir rahiplik tesis etti. İbadeti için, Tanrı’nın gerçek bayram günlerinden herhangi birinden özellikle farklı olan bir gün seçti; böylece ibadetin gerçek ve sahte günü üzerindeki tartışmayı temsil etti.
In the inauguration of his false system of worship, God sent a prophet from Judah to rebuke his counterfeit system of worship.
Onun sahte ibadet sisteminin açılışı sırasında Tanrı, onun taklit ibadet sistemini kınamak için Yahuda'dan bir peygamber gönderdi.
And, behold, there came a man of God out of Judah by the word of the Lord unto Bethel: and Jeroboam stood by the altar to burn incense. And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. 1 Kings 13:1–3.
Ve işte, Rabbin sözü uyarınca Yahuda’dan Beytel’e bir Tanrı adamı geldi; Yerovam ise tütsü yakmak için sunağın yanında duruyordu. Rabbin sözüyle sunağa karşı seslendi ve şöyle dedi: Ey sunak, sunak! Rab şöyle diyor: Bak, Davut’un soyundan Yoşiya adında bir çocuk doğacak; ve senin üzerinde tütsü yakan yüksek yerlerin kâhinlerini senin üzerinde kurban edecek, insanların kemikleri de senin üzerinde yakılacak. Aynı gün bir belirti verdi ve dedi ki: İşte Rabbin söylediği belirti şudur: Bak, sunak yarılacak ve üzerindeki kül dökülecek. 1. Krallar 13:1-3.
The prophet from Judah proclaimed a threefold prophecy identifying the future birth of king Josiah. He predicted that Josiah would slay the wicked priests who were employed at the counterfeit altar and that Josiah would also burn men’s bones upon that very altar. He also gave Jeroboam a sign, identifying that Jeroboam’s altar would be broken open and the ashes would pour out. All of these things were fulfilled according to the Word of the Lord, but when Jeroboam heard the proclamation of the prophet he was angered and sought to deal with the prophet, but God was in control.
Yahuda'dan gelen peygamber, Kral Yoşiya'nın gelecekte doğacağını belirten üçlü bir peygamberlik ilan etti. Yoşiya'nın sahte sunakta görev yapan kötü kâhinleri öldüreceğini ve insanların kemiklerini tam o sunak üzerinde yakacağını da önceden bildirdi. Yeroboam'a da bir belirti verdi; Yeroboam'ın sunağının yarılacağını ve küllerin döküleceğini bildirdi. Tüm bunlar Rab'bin sözü uyarınca yerine geldi; ne var ki Yeroboam peygamberin ilanını duyunca öfkelendi ve peygamberle hesap görmek istedi, ama Rab duruma egemendi.
And it came to pass, when king Jeroboam heard the saying of the man of God, which had cried against the altar in Bethel, that he put forth his hand from the altar, saying, Lay hold on him. And his hand, which he put forth against him, dried up, so that he could not pull it in again to him. The altar also was rent, and the ashes poured out from the altar, according to the sign which the man of God had given by the word of the Lord. 1 Kings 13:4, 5.
Kral Yeroboam, Beytel’deki sunağa karşı haykıran Tanrı adamının sözünü duyunca, sunağın yanından elini uzatıp, “Onu yakalayın” dedi. Ancak ona uzattığı eli kurudu; elini kendine doğru geri çekemez oldu. Ayrıca sunak yarıldı ve Tanrı adamının Rab’bin sözüyle verdiği belirti uyarınca sunağın külü dışarı döküldü. 1. Krallar 13:4, 5.
The sign was immediately fulfilled, and Jeroboam’s hand was paralyzed.
İşaret hemen gerçekleşti ve Jeroboam'un eli felç oldu.
And the king answered and said unto the man of God, Intreat now the face of the Lord thy God, and pray for me, that my hand may be restored me again. And the man of God besought the Lord, and the king’s hand was restored him again, and became as it was before. And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 13:6–10.
Ve kral cevap verip Tanrı adamına dedi ki: Şimdi Rab Tanrın’a yalvar ve benim için dua et ki, elim yeniden eski hâline gelsin. Tanrı adamı Rab’be yalvardı ve kralın eli yeniden eski hâline döndü, eskisi gibi oldu. Kral Tanrı adamına dedi ki: Benimle eve gel, dinlen; sana bir ödül vereceğim. Tanrı adamı ise krala dedi ki: Evinden bana yarısını versen bile seninle gelmeyeceğim; bu yerde ne ekmek yiyeceğim ne de su içeceğim. Çünkü Rabbin sözü bana şöyle buyurdu: “Ekmek yemeyecek, su içmeyecek ve geldiğin yoldan geri dönmeyeceksin.” Böylece başka bir yoldan gitti ve Bethel’e geldiği yoldan geri dönmedi. 1 Krallar 13:6-10.
Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the beginning of the northern and southern kingdoms of literal ancient Israel end in the history where the two sticks are joined into one stick, representing the nation of spiritual modern Israel.
İsa, bir şeyin sonunu her zaman o şeyin başlangıcıyla gösterir; harfî antik İsrail’in kuzey ve güney krallıklarının başlangıçları ise, iki değneğin tek bir değnek hâline birleştirildiği tarihte son bulur; bu da ruhsal modern İsrail ulusunu temsil eder.
In the history where the two sticks were joined a three-step testing process was initiated at the time of the end in 1798. Both sticks (kingdoms) were being gathered in advance of the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry. At the first disappointment in the spring of 1844, the Protestants failed the testing process and became the daughters of Catholicism, thus repeating the inauguration of a counterfeit system of worship, as had been typified by Jeroboam.
İki değneğin birleştirildiği tarihte, 1798’de zamanın sonunda, üç aşamalı bir sınama süreci başlatıldı. Her iki değnek (krallık) da Gece Yarısı Çığlığı’ndaki Kutsal Ruh’un dökülüşünden önce toplanıyordu. 1844 baharındaki ilk hayal kırıklığında Protestanlar sınama sürecinde başarısız oldular ve Katolikliğin kızları hâline geldiler; böylece, Yerovam tarafından örneklendiği gibi, sahte bir ibadet sisteminin kuruluşunu yinelemiş oldular.
The Protestant Reformation was a work which God accomplished in order to bring the church in the wilderness out of the superstitions, traditions and customs of the Roman church. From the time of Martin Luther more and more truths were revealed identifying the whore of Tyre as nothing more than a pagan system of worship covered with a false profession of Christianity. It was the Lord’s purpose to bring his captive people out of darkness, as He had done when His people were slaves in Egypt. He delivered them from the bondage of Egypt to give them His law. The Protestant’s refusal to follow after the increasing light of the knowledge that was unsealed in 1798, prevented them from recognizing the law and the true sanctuary work of Christ in 1844.
Protestan Reformu, Tanrı’nın, çöldeki kiliseyi Roma kilisesinin batıl inançlarından, geleneklerinden ve göreneklerinden çıkarmak için gerçekleştirdiği bir işti. Martin Luther’den bu yana giderek daha çok gerçek açığa çıkarıldı ve bunlar, Sur’un fahişesinin sahte bir Hristiyanlık iddiasıyla örtülmüş putperest bir ibadet sisteminden başka bir şey olmadığını ortaya koydu. Rabbin amacı, tutsak halkını karanlıktan çıkarmaktı; tıpkı halkı Mısır’da köle iken yaptığı gibi. Onları Mısır esaretinden kurtardı ki onlara kendi yasasını versin. 1798’de mührü açılan bilginin artan ışığının peşinden gitmeyi Protestanların reddetmeleri, 1844’te yasayı ve Mesih’in gerçek mabed hizmetini tanımalarını engelledi.
Their rejection of the judgment-hour message represented their becoming daughters of the Roman church, and they then raised up a false system of worship identified in the Scriptures as the false prophet (apostate Protestantism). The faithful Millerites that entered into the sanctuary by faith on October 22, 1844, received the light of the third angel and presented a rebuke to the false system of worship that professes to be Protestant, while holding to the primary tradition of paganism, that being the worship of the sun. The prophet from Judah typified Millerite Adventism recognizing and presenting the message of the third angel that arrived on October 22, 1844.
Yargı saati mesajını reddetmeleri, Roma kilisesinin kızları hâline geldiklerini temsil ediyordu ve ardından Kutsal Yazılar’da sahte peygamber (mürtet Protestanlık) olarak tanımlanan sahte bir tapınma sistemi ortaya koydular. 22 Ekim 1844’te imanla mabede giren sadık Milleritler, üçüncü meleğin ışığını aldılar ve Protestan olduğunu iddia ederken paganizmin temel geleneğine, yani güneş tapınmasına bağlı kalan sahte tapınma sistemine bir kınama yönelttiler. Yahuda’dan gelen peygamber, 22 Ekim 1844’te gelen üçüncü meleğin mesajını tanıyıp sunan Millerit Adventizmi temsil etti.
When confronted by Jeroboam’s request for the prophet to come to his home and refresh himself, the prophet expressed his specific directions that had been given to him by the Lord. That command was also given to Millerite Adventism. The command was to not return the way they had come, and Millerite Adventism had come out of the Protestant denominations. They had been separated from the Protestants at the first disappointment in the spring of 1844, and Jeremiah provides an example of the identical directions that had been given to the Judean prophet.
Yerovam’ın, peygamberin evine gelip dinlenip kendini tazelemesi yönündeki isteğiyle karşılaşınca, peygamber Rab’bin kendisine vermiş olduğu özel talimatları bildirdi. Bu buyruk Millerci Adventizme de verilmişti. Buyruk, geldikleri yoldan geri dönmemekti; Millerci Adventizm de Protestan mezheplerinden çıkmıştı. 1844 ilkbaharındaki ilk hayal kırıklığında Protestanlardan ayrılmışlardı ve Yeremya, Yahudalı peygambere verilmiş olan özdeş talimatların bir örneğini sunar.
Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.
Sözlerini buldum ve onları yedim; sözün yüreğimin sevinci ve coşkusu oldu; çünkü ben senin adınla anılıyorum, ey orduların Rab Tanrısı. Alay edenlerin topluluğunda oturmadım, sevinmedim de; senin elin yüzünden tek başıma oturdum; çünkü beni hiddetle doldurdun. Neden acım sürekli, yaramsa şifa bulmaz, iyileşmeyi reddediyor? Büsbütün bana bir yalancı gibi ve kuruyan sular gibi mi olacaksın? Bu yüzden Rab şöyle diyor: Geri dönersen seni yeniden getireceğim ve önümde duracaksın; ve eğer kıymetliyi değersiz olandan ayırırsan, ağzım olacaksın; onlar sana dönsünler, ama sen onlara dönme. Seni bu halk için tahkim edilmiş tunç bir duvar yapacağım; sana karşı savaşacaklar, ama sana üstün gelemeyecekler; çünkü seni kurtarmak ve kurtuluşa erdirmek için seninleyim, diyor Rab. Seni kötülerin elinden kurtaracağım, dehşet verici olanların elinden de seni kurtarıp geri alacağım. Yeremya 15:16-21.
At the fulfillment of the time prophecy of the second Woe, on August 11, 1840, the mighty angel of Revelation ten descended with a little book open in his hand, and John was told to go and take the book and eat it. Jeremiah represents those that ate the little book at that point in history, and the words were sweet as honey, for they were “the joy and rejoicing of” his “heart.” But because of God’s “hand,” Jeremiah was “filled” “with indignation,” he was “wounded” and in “perpetual pain.” Because of God’s “hand” Jeremiah suggested that God had been “unto” Jeremiah “as a liar,” and as “failed waters.” The Lord had held his “hand” over a mistake in some of the figures of the 1843 chart.
İkinci Bela’ya dair zaman peygamberliği 11 Ağustos 1840’ta yerine geldiğinde, Vahiy 10’daki kudretli melek elinde açık bir küçük kitapla indi ve Yuhanna’ya gidip kitabı alması ve onu yemesi söylendi. Yeremya, tarihin o noktasında küçük kitabı yiyenleri temsil ediyordu ve sözler bal gibi tatlıydı; çünkü onlar onun “yüreğinin sevinci ve coşkusu” idi. Ama Tanrı’nın “eli” nedeniyle, Yeremya “öfkeyle” “doldurulmuştu”, “yaralanmıştı” ve “sürekli acı” içindeydi. Tanrı’nın “eli” yüzünden Yeremya, Tanrı’nın kendisine “yalancı gibi” ve “kuruyan sular gibi” olduğunu ileri sürdü. Rab, 1843 çizelgesindeki bazı rakamlardaki bir hatanın üzerini “eliyle” örtmüştü.
Jeremiah represents the first disappointment of the Millerites, when the vision of Habakkuk tarried. It appeared to those represented by Jeremiah that the message, which is represented as “rain,” had failed. But Habakkuk had stated “the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry.” Jeremiah had thought God lied, and that the message (rain) had failed, but it had only tarried.
Yeremya, Habakkuk’un görümünün gecikmesiyle Milleritlerin ilk hayal kırıklığını temsil eder. Yeremya’nın temsil ettiklerine, “yağmur” olarak sembolize edilen mesajın boşa çıktığı göründü. Ama Habakkuk, “Görüm belirlenmiş bir zaman içindir; sonunda konuşacak ve yalan söylemeyecektir. Gecikse de onu bekle; çünkü mutlaka gelecektir, gecikmeyecektir” demişti. Yeremya Tanrı’nın yalan söylediğini ve mesajın (yağmurun) boşa çıktığını sanmıştı; oysa yalnızca gecikmişti.
Then God instructed Jeremiah that “if thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them.” After the disappointment Jeremiah, representing God’s people who must return to the service of the Lord and shake off the discouragement that had been produced when it appeared the message had failed. If Jeremiah would meet the designated requirements, God would allow him to be His spokesman.
O zaman Tanrı Yeremya’ya şöyle buyurdu: “Eğer geri dönersen, seni yine geri getireceğim ve huzurumda duracaksın; ve kıymetliyi değersizden ayıklarsan, benim ağzım olacaksın; bırak onlar sana dönsünler, ama sen onlara dönme.” Hayal kırıklığından sonra Yeremya, mesajın başarısız olmuş gibi göründüğünde doğan yılgınlığı silkip Rab’bin hizmetine geri dönmesi gereken Tanrı halkını temsil ediyordu. Yeremya belirlenen koşulları yerine getirirse, Tanrı onun kendi sözcüsü olmasına izin verecekti.
More importantly for our study at this time is what God told Jeremiah concerning the “assembly of mockers” who were “rejoicing” over his disappointment. He told Jeremiah that the mockers could return to Jeremiah, but he was never to return to them. Jeremiah represented those who stood against the Protestants who had just chosen to return to the fold of Catholicism and became the daughters of Babylon, the false prophets of Baal and Ashtaroth. Jeremiah represented the Judean prophet who at the same point in the prophetic line had rebuked Jeroboam’s false system of worship at the beginning of the northern kingdom, thus typifying the introduction of a false system of worship that was an image of Catholicism at the end of the history of the northern kingdom. The prophet told Jeroboam, when Jeroboam offered to form an alliance, that he was not to eat, drink or return the way he came.
Şu anda çalışmamız açısından daha da önemlisi, Tanrı'nın Yeremya'ya, onun hayal kırıklığına sevinen "alaycıların topluluğu" hakkında söyledikleridir. Tanrı, alaycıların Yeremya'ya dönebileceğini, ama onun asla onlara dönmemesi gerektiğini söyledi. Yeremya, Katolikliğin sürüsüne geri dönmeyi henüz seçmiş ve Babil'in kızları, Baal ve Aştoret'in sahte peygamberleri olmuş Protestanlara karşı duranları temsil ediyordu. Yeremya, peygamberlik çizgisinin aynı noktasında, kuzey krallığının başlangıcında Yeroboam'ın sahte ibadet sistemini azarlayan Yahudalı peygamberi temsil ediyordu; böylece, kuzey krallığının tarihinin sonunda Katolikliğin bir benzeri olan sahte bir ibadet sisteminin ortaya girişini örnekliyordu. Yeroboam bir ittifak kurmayı teklif ettiğinde, peygamber Yeroboam'a, kendisinin yememesi, içmemesi ve geldiği yoldan geri dönmemesi gerektiğini söyledi.
And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. 1 Kings 13:7–9.
Ve kral Tanrı adamına dedi: Benimle eve gel, dinlen; sana bir ödül vereceğim. Tanrı adamı da krala dedi: Bana evinin yarısını versen bile, seninle içeri girmeyeceğim; ne bu yerde ekmek yiyeceğim ne de su içeceğim. Çünkü bana Rab’bin sözüyle şöyle buyuruldu: Ekmek yemeyeceksin, su içmeyeceksin ve geldiğin yoldan geri dönmeyeceksin. 1 Krallar 13:7-9.
The expression of the Judean prophet aligns with the work of the false prophets of Baal and Ashtaroth in the story of Elijah. Of course, the history of the Millerites is also the history of Elijah, for Miller was Elijah. In the story of Elijah, the prophets of Baal and Ashtaroth performed a dance of deception, which was exposed as foolishness when fire came down from God and consumed Elijah’s offering, thus typifying the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry of Millerite history. The confrontation of that history represented the confrontation of the second Elijah, which was John the Baptist during the dance of deception performed by the daughter of Herodias (Salome). Herodias was typified by Jezebel, and Jezebel is a symbol of the Catholic church.
Yahuda ülkesinden peygamberin ifadesi, İlyas’ın hikâyesinde Baal ve Aştarot’un sahte peygamberlerinin faaliyetleriyle örtüşür. Elbette, Millerci tarih de İlyas’ın tarihidir; çünkü Miller İlyas’tı. İlyas’ın hikâyesinde, Baal ve Aştarot’un peygamberleri bir aldatma dansı sergiledi; Tanrı’dan ateş inip İlyas’ın sunusunu tükettiğinde bunun bir budalalık olduğu açığa çıktı ve böylece Millerci tarihteki Gece Yarısı Çağrısı’nda Kutsal Ruh’un dökülmesini simgeledi. O dönemdeki yüzleşme, ikinci İlyas olan Vaftizci Yahya’nın, Herodias’ın kızının (Salome) icra ettiği aldatma dansı sırasında gerçekleşen yüzleşmesini temsil ediyordu. Herodias, İzebel tarafından temsil ediliyordu ve İzebel Katolik Kilisesi’nin bir simgesidir.
In 1844, the Protestant churches became Salome, the daughter of Herodias (Jezebel). In the dance of deception Herod had promised half his kingdom, and he did so on his birthday, thus typifying the last days when the ten kings, who are typified by Ahab (the king of the ten northern kingdoms), agree to give their kingdom to the papacy (Jezebel). Giving “half your kingdom” is a symbol of a confederacy, and the prophet from Judea was clearly informing Jeroboam that he would never form an alliance with the apostate king or support his counterfeit system of worship.
1844’te Protestan kiliseleri, Herodias’ın (Jezebel’in) kızı Salome’ye dönüştü. Aldatma dansında Herod krallığının yarısını vaat etmişti ve bunu doğum gününde yaptı; böylece, Ahab’la (kuzeydeki on krallığın kralı) simgelenen on kralın krallıklarını Papalığa (Jezebel) vermeyi kabul ettikleri son günleri simgeliyordu. "Krallığının yarısını vermek" bir ittifakın simgesidir ve Yahuda’dan gelen peygamber, Yeroboam’a, sapkın kralla asla ittifak kurmayacağını ya da onun sahte ibadet sistemini desteklemeyeceğini açıkça bildiriyordu.
That is what the Lord also told Jeremiah, when He said the “assembly of mockers” (apostate Protestantism) can return to Jeremiah, but Jeremiah must never return to them, or return by the way he came. But the Judean prophet did that very thing, for he was deceived by a false and lying prophet before he returned to Judea—before he finished the work he had been given.
Rab, Yeremya'ya da şöyle dedi: “'Alaycıların meclisi' (dinden dönmüş Protestanlık) Yeremya'ya dönebilir; ama Yeremya asla onlara dönmemeli, geldiği yoldan da geri dönmemelidir.” Ama Yahuda'dan olan peygamber tam da bunu yaptı; çünkü Yahuda'ya dönmeden önce—kendisine verilmiş olan işi tamamlamadan önce—sahte ve yalancı bir peygamber tarafından aldatılmıştı.
Now there dwelt an old prophet in Bethel; and his sons came and told him all the works that the man of God had done that day in Bethel: the words which he had spoken unto the king, them they told also to their father. And their father said unto them, What way went he? For his sons had seen what way the man of God went, which came from Judah. And he said unto his sons, Saddle me the ass. So they saddled him the ass: and he rode thereon, And went after the man of God, and found him sitting under an oak: and he said unto him, Art thou the man of God that camest from Judah? And he said, I am. Then he said unto him, Come home with me, and eat bread. And he said, I may not return with thee, nor go in with thee: neither will I eat bread nor drink water with thee in this place: For it was said to me by the word of the Lord, Thou shalt eat no bread nor drink water there, nor turn again to go by the way that thou camest. He said unto him, I am a prophet also as thou art; and an angel spake unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee into thine house, that he may eat bread and drink water. But he lied unto him. So he went back with him, and did eat bread in his house, and drank water. And it came to pass, as they sat at the table, that the word of the Lord came unto the prophet that brought him back: And he cried unto the man of God that came from Judah, saying, Thus saith the Lord, Forasmuch as thou hast disobeyed the mouth of the Lord, and hast not kept the commandment which the Lord thy God commanded thee, But camest back, and hast eaten bread and drunk water in the place, of the which the Lord did say to thee, Eat no bread, and drink no water; thy carcase shall not come unto the sepulchre of thy fathers.
Şimdi Beytel’de yaşlı bir peygamber oturuyordu; oğulları gelip o gün Beytel’de Tanrı adamının yaptığı bütün işleri babalarına anlattılar; krala söylediği sözleri de babalarına anlattılar. Babaları onlara, “Hangi yoldan gitti?” dedi. Çünkü Yahuda’dan gelen Tanrı adamının hangi yoldan gittiğini oğulları görmüştü. O da oğullarına, “Bana eşeği eyerleyin” dedi. Böylece eşeği onun için eyerlediler; o da üzerine binip Tanrı adamının peşine düştü ve onu bir meşe ağacının altında otururken buldu. Ona, “Yahuda’dan gelen Tanrı adamı sen misin?” dedi. O da, “Benim,” dedi. Bunun üzerine ona, “Benimle eve gel, ekmek ye” dedi. O ise, “Seninle dönemem, seninle içeri giremem; bu yerde seninle ne ekmek yerim ne de su içerim. Çünkü Tanrı’nın sözü bana şöyle dedi: Orada ekmek yemeyecek, su içmeyecek ve geldiğin yoldan geri dönmeyeceksin” dedi. O da ona, “Ben de senin gibi bir peygamberim; ve bir melek bana Tanrı’nın sözüyle, ‘Onu yanında evine geri götür ki ekmek yesin ve su içsin’ dedi” dedi. Ama ona yalan söyledi. Böylece onunla birlikte geri döndü; onun evinde ekmek yedi ve su içti. Onlar sofrada otururlarken, Tanrı’nın sözü onu geri getiren peygambere geldi. Ve Yahuda’dan gelen Tanrı adamına seslenip şöyle dedi: “Tanrı şöyle diyor: Madem Tanrı’nın sözüne uymadın ve Tanrının sana buyurduğu buyruğu tutmadın; tersine geri döndün ve Tanrı’nın sana ‘Ekmek yemeyecek ve su içmeyeceksin’ dediği bu yerde ekmek yedin ve su içtin; bu yüzden cesedin atalarının mezarına konmayacak.”
And it came to pass, after he had eaten bread, and after he had drunk, that he saddled for him the ass, to wit, for the prophet whom he had brought back. And when he was gone, a lion met him by the way, and slew him: and his carcase was cast in the way, and the ass stood by it, the lion also stood by the carcase. And, behold, men passed by, and saw the carcase cast in the way, and the lion standing by the carcase: and they came and told it in the city where the old prophet dwelt. And when the prophet that brought him back from the way heard thereof, he said, It is the man of God, who was disobedient unto the word of the Lord: therefore the Lord hath delivered him unto the lion, which hath torn him, and slain him, according to the word of the Lord, which he spake unto him. And he spake to his sons, saying, Saddle me the ass. And they saddled him. And he went and found his carcase cast in the way, and the ass and the lion standing by the carcase: the lion had not eaten the carcase, nor torn the ass. And the prophet took up the carcase of the man of God, and laid it upon the ass, and brought it back: and the old prophet came to the city, to mourn and to bury him. And he laid his carcase in his own grave; and they mourned over him, saying, Alas, my brother! And it came to pass, after he had buried him, that he spake to his sons, saying, When I am dead, then bury me in the sepulchre wherein the man of God is buried; lay my bones beside his bones: For the saying which he cried by the word of the Lord against the altar in Bethel, and against all the houses of the high places which are in the cities of Samaria, shall surely come to pass. 1 Kings 13:11–32.
Ve oldu ki, o ekmek yiyip içtikten sonra, onu geri getiren peygamber onun için eşeği eğerledi. O yola koyulduğunda, yolda bir aslan onunla karşılaştı ve onu öldürdü; cesedi yola atılmıştı; eşek onun yanında duruyordu, aslan da cesedin yanında duruyordu. Ve işte, insanlar oradan geçtiler, yola atılmış cesedi ve cesedin yanında duran aslanı gördüler; gidip yaşlı peygamberin yaşadığı kentte bunu anlattılar. Onu yoldan geri getiren peygamber bunu işitince dedi ki: “Bu, Rab’bin sözüne itaatsizlik eden Tanrı adamıdır; bu yüzden Rab onu aslana teslim etti; aslan onu parçalayarak öldürdü; Rab’bin ona söylediği söz uyarınca.” Sonra oğullarına, “Eşeği benim için eğerleyin,” dedi; onlar da eşeği eğerlediler. Gitti ve onun cesedini yola atılmış halde buldu; eşek ve aslan cesedin yanında duruyordu. Aslan ne cesedi yemişti ne de eşeği parçalamıştı. Peygamber Tanrı adamının cesedini kaldırdı, eşeğin üzerine koydu ve geri getirdi; yaşlı peygamber kente gelip onun için yas tuttu ve onu gömdü. Onun cesedini kendi mezarına koydu; “Vah, kardeşim!” diyerek onun için yas tuttular. Onu gömdükten sonra oğullarına şöyle dedi: “Ben öldüğümde, Tanrı adamının gömüldüğü mezara beni gömün; kemiklerimi onun kemiklerinin yanına koyun. Çünkü Beytel’deki sunağa ve Samiriye kentlerindeki bütün yüksek yerlerin tapınaklarına karşı Rab’bin sözüyle haykırdığı söz mutlaka gerçekleşecektir.” 1. Krallar 13:11-32.
We will continue this study in the next article.
Bu incelemeyi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.
“When the power of God testifies as to what is truth, that truth is to stand forever as the truth. No after suppositions contrary to the light God has given are to be entertained. Men will arise with interpretations of Scripture which are to them truth, but which are not truth. The truth for this time God has given us as a foundation for our faith. He Himself has taught us what is truth. One will arise, and still another, with new light, which contradicts the light that God has given under the demonstration of His Holy Spirit. A few are still alive who passed through the experience gained in the establishment of this truth. God has graciously spared their lives to repeat, and repeat till the close of their lives, the experience through which they passed even as did John the apostle till the very close of his life. And the standard bearers who have fallen in death are to speak through the reprinting of their writings. I am instructed that thus their voices are to be heard. They are to bear their testimony as to what constitutes the truth for this time.
Tanrı'nın kudreti hakikatin ne olduğuna tanıklık ettiğinde, o hakikat sonsuza dek hakikat olarak kalmalıdır. Tanrı'nın verdiği ışığa aykırı sonradan ortaya atılan varsayımlar dikkate alınmamalıdır. Bazı kimseler, kendilerine göre hakikat olan, fakat hakikat olmayan Kutsal Yazılar'a dair yorumlarla ortaya çıkacaktır. Tanrı, imanımızın temeli olarak bize bu zamana ait hakikati vermiştir. Bizzat Kendisi bize hakikatin ne olduğunu öğretmiştir. Biri, ardından bir diğeri, Tanrı'nın Kutsal Ruh'unun tezahürüyle vermiş olduğu ışıkla çelişen yeni bir ışıkla ortaya çıkacaktır. Bu hakikatin tesis edilmesi sırasında edinilen tecrübeden geçmiş olanlardan hâlâ hayatta olan birkaç kişi bulunmaktadır. Tanrı, Elçi Yuhanna'nın da hayatının sonuna dek yaptığı gibi, içinden geçtikleri deneyimi hayatlarının sonuna kadar tekrar tekrar aktarmaları için hayatlarını lütufkâr biçimde bağışladı. Ve ölümle düşmüş olan sancaktarlar, yazılarının yeniden basılması aracılığıyla konuşacaklardır. Bana, seslerinin bu yolla işitilmesi gerektiği bildirildi. Bu zaman için hakikatin ne olduğuna dair tanıklıklarını vermelidirler.
“We are not to receive the words of those who come with a message that contradicts the special points of our faith. They gather together a mass of Scripture, and pile it as proof around their asserted theories. This has been done over and over again during the past fifty years. And while the Scriptures are God’s word, and are to be respected, the application of them, if such application moves one pillar from the foundation that God has sustained these fifty years, is a great mistake. He who makes such an application knows not the wonderful demonstration of the Holy Spirit that gave power and force to the past messages that have come to the people of God.
İnancımızın özel noktalarıyla çelişen bir mesajla gelenlerin sözlerini kabul etmemeliyiz. Kutsal Yazılardan bir yığın pasaj toplayıp iddia ettikleri teorilerin etrafına kanıt olarak yığarlar. Bu, son elli yıl boyunca defalarca yapıldı. Kutsal Yazılar Tanrı’nın sözüdür ve saygı duyulmalıdır; ancak onların uygulanması, eğer böyle bir uygulama Tanrı’nın bu elli yıldır ayakta tuttuğu temelden bir sütunu yerinden oynatıyorsa, büyük bir hatadır. Böyle bir uygulama yapan kişi, Tanrı halkına gelen geçmiş mesajlara güç ve kuvvet veren Kutsal Ruh’un o harika tecellisini bilmez.
“Elder G’s proofs are not reliable. If received, they would destroy the faith of God’s people in the truth that has made us what we are.
Elder G'nin delilleri güvenilir değildir. Kabul edilirlerse, Tanrı'nın halkının, bizi olduğumuz yapan hakikate olan imanını yok ederler.
“We must be decided on this subject; for the points that he is trying to prove by Scripture, are not sound. They do not prove that the past experience of God’s people was a fallacy. We had the truth; we were directed by the angels of God. It was under the guidance of the Holy Spirit that the presentation of the sanctuary question was given. It is eloquence for everyone to keep silent in regard to the features of our faith in which they acted no part. God never contradicts Himself. Scripture proofs are misapplied if forced to testify to that which is not true. Another and still another will arise and bring in supposedly great light, and make their assertions. But we stand by the old landmarks. [1 John 1:1–10 quoted.]
Bu konuda kararlı olmalıyız; çünkü Kutsal Yazılarla kanıtlamaya çalıştığı noktalar sağlam değildir. Bunlar, Tanrı’nın halkının geçmiş deneyiminin bir yanılgı olduğunu kanıtlamaz. Bizde hakikat vardı; Tanrı’nın melekleri tarafından yönlendiriliyorduk. Mabed meselesinin sunumu Kutsal Ruh’un rehberliği altında yapıldı. İmanımızın, kendilerinin hiçbir pay sahibi olmadığı yönleri hakkında herkesin susması en güzel belagattir. Tanrı asla Kendisiyle çelişmez. Doğru olmayan bir şeye tanıklık etmeleri için zorlandıklarında Kutsal Yazı kanıtları yanlış uygulanmış olur. Bir başkası, sonra bir başkası daha ortaya çıkacak, sözde büyük bir ışık getirecek ve iddialarını ortaya koyacaktır. Ama biz eski sınır taşlarına bağlı kalıyoruz. [1. Yuhanna 1:1-10 alıntılandı.]
“I am instructed to say that these words we may use as appropriate for this time, for the time has come when sin must be called by its right name. We are hindered in our work by men who are not converted, who seek their own glory. They wish to be thought originators of new theories, which they present claiming that they are truth. But if these theories are received, they will lead to a denial of the truth that for the past fifty years God has been giving to His people, substantiating it by the demonstration of the Holy Spirit.” Selected Messages, book 1, 161.
Bana, bu sözleri içinde bulunduğumuz zamana uygun biçimde kullanabileceğimizi söylemem emredildi; çünkü günahın gerçek adıyla anılması gereken zaman gelmiştir. Çalışmamız, imana gelmemiş ve kendi yüceliklerini arayan insanlar tarafından engelleniyor. Gerçek olduklarını iddia ederek sundukları yeni teorilerin ortaya atanları olarak görülmek istiyorlar. Ama bu teoriler kabul edilirse, Tanrı’nın Kutsal Ruh’un gösterimiyle onu doğrulayarak son elli yıldır halkına verdiği gerçeğin inkârına yol açacaktır. Seçilmiş Mesajlar, cilt 1, 161.