The second generation of Laodicean Adventism arrived in 1888, and that generation is symbolically represented in Ezekiel chapter eight, as the second abomination, which is represented by the “chambers of his imagery.”
Laodikya Adventizminin ikinci nesli 1888'de ortaya çıktı ve o nesil, Hezekiel'in sekizinci bölümünde, "tasvirlerinin odaları" ile betimlenen ikinci iğrençlik olarak simgesel olarak temsil edilir.
So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, pourtrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. Ezekiel 8:10–12.
Böylece içeri girdim ve gördüm; işte, sürüngenlerin her türlüsü, iğrenç hayvanlar ve İsrail halkının bütün putları, duvarın çevresi boyunca resmedilmişti. Onların önünde İsrail halkının ileri gelenlerinden yetmiş kişi duruyordu; onların ortasında ise Şafan’ın oğlu Yaazanya duruyordu. Her birinin elinde buhurdan vardı ve yoğun bir buhur dumanı yükseliyordu. Sonra bana dedi ki: İnsanoğlu, İsrail halkının ileri gelenlerinin karanlıkta, her biri kendi resim odalarında yaptıklarını gördün mü? Çünkü şöyle diyorlar: Rab bizi görmüyor; Rab yeryüzünü terk etti. Hezekiel 8:10-12.
The chambers of imagery represent the wicked secrets within the hearts of those represented as the ancient men, and they have brought that very wickedness into not only the chambers of their minds, but also into the chambers of God’s sanctuary.
Tasvir odaları, kadim adamlar olarak temsil edilenlerin yüreklerindeki kötü sırları temsil eder; ve onlar o kötülüğün ta kendisini yalnızca zihinlerinin odalarına değil, Tanrı’nın mabedinin odalarına da getirmişlerdir.
Eat thou not the bread of him that hath an evil eye, neither desire thou his dainty meats: For as he thinketh in his heart, so is he: Eat and drink, saith he to thee; but his heart is not with thee. Proverbs 23:6, 7.
Kem gözlü olanın ekmeğini yeme; onun leziz yemeklerini de arzulama. Çünkü yüreğinde nasıl düşünüyorsa, kendisi de öyledir. Sana, “Ye, iç” der; ama yüreği seninle değildir. Özdeyişler 23:6, 7.
The wickedness of the chambers of imagery is written both on the walls of the temple and the walls of the ancient men’s minds. The secret chambers of imagery of the second abomination of Ezekiel chapter eight, represent the second generation of Laodicean Adventism, and of the four abominations the second abomination takes more time to emphasize a corporate rebellion, although all four abominations are represented as being carried out by the men who were supposed to be the guardians of the people.
Tasvir odalarının kötülüğü hem tapınağın duvarlarına hem de ihtiyarların zihinlerinin duvarlarına yazılıdır. Hezekiel’in sekizinci bölümündeki ikinci iğrençliğin gizli tasvir odaları, Laodikya Adventizminin ikinci neslini temsil eder ve dört iğrençlikten ikincisi, kurumsal bir isyanı vurgulamak için üzerinde daha çok durur; her ne kadar dört iğrençliğin tümü halkın koruyucuları olması gereken adamlar tarafından gerçekleştiriliyor olarak tasvir edilmiş olsa da.
“The mark of deliverance has been set upon those ‘that sigh and that cry for all the abominations that be done.’ Now the angel of death goes forth, represented in Ezekiel’s vision by the men with the slaughtering weapons, to whom the command is given: ‘Slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary.’ Says the prophet: ‘They began at the ancient men which were before the house.’ Ezekiel 9:1–6. The work of destruction begins among those who have professed to be the spiritual guardians of the people. The false watchmen are the first to fall. There are none to pity or to spare. Men, women, maidens, and little children perish together.” The Great Controversy, 656.
İşlenen bütün iğrençlikler için inleyip feryat edenlerin üzerine kurtuluşun işareti konulmuştur. Şimdi ölüm meleği ortaya çıkar; Hezekiel’in görümünde bu, öldürme aletlerini taşıyan adamlarla temsil edilir; onlara şu buyruk verilir: "Yaşlıyı da genci de, kızları, küçük çocukları ve kadınları bütünüyle öldürün; ama üzerinde işaret olan herhangi bir adama yaklaşmayın; ve Tapınağımdan başlayın." Peygamber şöyle der: "Önce tapınağın önünde bulunan ihtiyarlardan başladılar." Hezekiel 9:1-6. Yıkım işi, kendilerini halkın manevi bekçileri olarak ilan edenlerin arasında başlar. Önce yalancı nöbetçiler düşer. Ne acıyan vardır ne de esirgeyen. Erkekler, kadınlar, genç kızlar ve küçük çocuklar birlikte helak olur. Büyük Mücadele, 656.
The rebellion that marks the arrival of the second generation is specifically associated with the leadership of Laodicean Adventism, as fulfilled at the 1888 General Conference meeting in Minneapolis. It is represented by the expression “ancients of the house of Israel” and also by the “seventy men.” It was seventy elders that were associated with the work of Moses, and Jesus’ second group of disciples consisted of seventy men. “Seventy” represents leadership, as does “the ancients.” The second abomination places an extra emphasis upon the leadership, and in so doing it places the emphasis upon the abomination as being associated with a corporate rebellion of the leadership.
İkinci neslin gelişini işaretleyen isyan, özellikle Laodikya Adventizmi’nin liderliğiyle ilişkilidir ve 1888’de Minneapolis’teki Genel Konferans toplantısında tecelli etmiştir. Bu durum, “İsrail evinin ihtiyarları” ifadesiyle ve ayrıca “yetmiş adam” ile temsil edilir. Musa’nın hizmetiyle ilişkilendirilenler yetmiş ihtiyardı ve İsa’nın ikinci öğrenciler grubu yetmiş adamdan oluşuyordu. “Yetmiş” de tıpkı “ihtiyarlar” gibi liderliği temsil eder. İkinci iğrençlik, liderliğe ekstra bir vurgu yapar ve böyle yapmakla iğrençliğin liderliğin toplu isyanıyla ilişkili olduğuna vurgu yapar.
In the midst of the seventy ancient men stood “Jaazaniah the son of Shaphan.” The name “Jaazaniah,” means “heard of God”, and he represents a leadership that rebelled at the very time that God was speaking, for he heard God, but refused to listen, for he professed that God had forsaken his people, and that God did not see what was happening in the secret chambers. Jaazaniah was the “son of Shaphan,” and the name “Shaphan” means “to hide”. The setting of the second generation represents a rebellion of the leadership that rebelled in the very time when God was speaking, and they believed that God did not see or care about their actions.
Yetmiş ihtiyar adamın ortasında “Shaphan’ın oğlu Jaazaniah” duruyordu. “Jaazaniah” adı “Tanrı tarafından işitilmiş” anlamına gelir ve o, Tanrı’nın konuştuğu tam zamanda isyan eden bir önderliği temsil eder; çünkü Tanrı’yı işitti, ama dinlemeyi reddetti; zira Tanrı’nın halkını terk ettiğini ve gizli odalarda olup biteni görmediğini ileri sürüyordu. Jaazaniah “Shaphan’ın oğlu”ydu ve “Shaphan” adının anlamı “saklamak”tır. İkinci kuşak olma durumu, Tanrı’nın konuştuğu tam zamanda isyan eden bir önderliğin isyanını temsil eder; ve bu önderlik, Tanrı’nın onların eylemlerini görmediğine ya da umursamadığına inanıyordu.
Sister White recorded that she was shown the conversations of the leadership of Laodicean Adventism during the 1888 General Conference. At the 1888 General Conference God showed Sister White the meetings of the leaders which they had among themselves when they thought God was not listening. There in the secrecy of their rooms they spoke evil against Sister White, her son, and Elders Jones and Waggoner. They believed they could speak freely, for God could not see them in their private quarters, but God showed these very conversations to the prophetess. They were in a corporate meeting, and according to inspiration they were hearing the message of the latter rain, but they refused to hear.
Kardeş White, 1888 Genel Konferansı sırasında Laodikya ruhundaki Adventizmin liderlerinin konuşmalarının kendisine gösterildiğini kaydetti. 1888 Genel Konferansı’nda Tanrı, Tanrı’nın dinlemediğini sandıkları sırada kendi aralarında yaptıkları lider toplantılarını Kardeş White’a gösterdi. Orada, odalarının gizliliğinde, Kardeş White’ın, onun oğlunun ve İhtiyarlar Jones ile Waggoner’ın aleyhinde konuştular. Özel odalarında Tanrı’nın onları göremeyeceğini düşündükleri için özgürce konuşabileceklerine inandılar, fakat Tanrı tam da bu konuşmaları kadın peygambere gösterdi. Kurumsal bir toplantıdaydılar ve vahye göre son yağmurun mesajını işitiyorlardı, ama işitmeyi reddettiler.
What was it that had produced a leadership that manifested such open rebellion in 1888, that Sister White compared it to the rebellion of Korah, Dathan and Abiram?
1888’de böylesine açık bir isyan sergileyen bir liderliğin ortaya çıkmasına ne yol açmıştı ki, Bayan White bunu Korah, Dathan ve Abiram’ın isyanına benzetti?
“When you are enlightened by the Holy Spirit, you will see all that wickedness at Minneapolis as it is, as God looks upon it. If I never see you again in this world, be assured that I forgive you the sorrow and distress and burden of soul you have brought upon me without any cause. But for your soul’s sake, for the sake of Him who died for you, I want you to see and confess your errors. You did unite with those who resisted the Spirit of God. You had all the evidence that you needed that the Lord was working through Brethren Jones and Waggoner; but you did not receive the light; and after the feelings indulged, the words spoken against the truth, you did not feel ready to confess that you had done wrong, that these men had a message from God, and you had made light of both message and messengers.
Kutsal Ruh tarafından aydınlatıldığında, Minneapolis'teki bütün o kötülüğü, Tanrı'nın baktığı gibi, olduğu gibi göreceksin. Bu dünyada seni bir daha hiç görmesem bile, bana hiçbir sebep olmadan yaşattığın kederi, ıstırabı ve ruhuma yüklediğin ağırlığı seni bağışladığımı bil. Ama ruhunun hatırı için, senin uğruna ölen O'nun hatırı için, hatalarını görmeni ve itiraf etmeni istiyorum. Tanrı'nın Ruhu'na direnenlerle bir oldun. Rab'bin Kardeşler Jones ve Waggoner aracılığıyla çalıştığına dair ihtiyaç duyduğun bütün kanıtlara sahiptin; ama ışığı kabul etmedin; ve beslediğin duygular ve gerçeğe karşı sarf ettiğin sözlerden sonra, yanlış yaptığını, bu adamların Tanrı'dan bir mesajı olduğunu ve hem mesajı hem de habercileri hafife aldığını itiraf etmeye hazır hissetmedin.
“Never before have I seen among our people such firm self-complacency and unwillingness to accept and acknowledge light as was manifested at Minneapolis. I have been shown that not one of the company who cherished the spirit manifested at that meeting would again have clear light to discern the preciousness of the truth sent them from heaven until they humbled their pride and confessed that they were not actuated by the Spirit of God, but that their minds and hearts were filled with prejudice. The Lord desired to come near to them, to bless them and heal them of their backslidings, but they would not hearken. They were actuated by the same spirit that inspired Korah, Dathan, and Abiram. Those men of Israel were determined to resist all evidence that would prove them to be wrong, and they went on and on in their course of disaffection until many were drawn away to unite with them.
Halkımız arasında, Minneapolis’te kendini gösteren kadar sarsılmaz bir kendini beğenmişlik ve ışığı kabul edip tasdik etmeye karşı isteksizlik görmemiştim. Bana gösterildi ki, o toplantıda ortaya konan ruhu benimseyenlerin hiçbiri, gururlarını alçaltıp Tanrı’nın Ruhu tarafından yönlendirilmediklerini, aksine zihin ve yüreklerinin önyargıyla dolu olduğunu itiraf edinceye kadar, kendilerine gökten gönderilen gerçeğin kıymetini ayırt edebilmeleri için yeniden açık bir ışığa sahip olmayacaklardı. Rab onlara yaklaşmak, onları bereketlemek ve sadakatsizliklerinden şifa bulmalarını sağlamak istedi, ama kulak asmadılar. Korah, Dathan ve Abiram’ı harekete geçiren aynı ruh tarafından yönlendiriliyorlardı. İsrail’in o adamları, yanlış olduklarını kanıtlayacak her türlü kanıta karşı koymaya kararlıydılar ve pek çok kişi onlara katılmak üzere yanlarına çekilene kadar isyankâr tutumlarını sürdürüp durdular.
“Who were these? Not the weak, not the ignorant, not the unenlightened. In that rebellion there were two hundred and fifty princes famous in the congregation, men of renown. What was their testimony? ‘All the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord?’ [Numbers 16:3]. When Korah and his companions perished under the judgment of God, the people whom they had deceived saw not the hand of the Lord in this miracle. The whole congregation the next morning charged Moses and Aaron, ‘Ye have killed the people of the Lord’ [Verse 41], and the plague was upon the congregation, and more than fourteen thousand perished.
Bunlar kimdi? Ne zayıftılar, ne cahildiler, ne de bilgelikten yoksun kimselerdi. O isyanda, topluluk içinde ün salmış iki yüz elli önder, adı sanı bilinen kişiler vardı. Sözleri neydi? "Bütün topluluk kutsaldır; her biri kutsaldır; Rab onların arasındadır. Öyleyse neden kendinizi Rab'bin topluluğunun üzerine yükseltiyorsunuz?" [Numbers 16:3]. Korah ve yandaşları Tanrı'nın yargısı altında helak olduklarında, aldattıkları halk bu mucizede Rab'bin elini görmedi. Ertesi sabah bütün topluluk Musa ile Harun'u suçlayarak, "Rab'bin halkını siz öldürdünüz" dedi [Ayet 41], ve topluluğun üzerine bir salgın geldi, on dört binden fazlası öldü.
“When I purposed to leave Minneapolis, the angel of the Lord stood by me and said: ‘Not so; God has a work for you to do in this place. The people are acting over the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. I have placed you in your proper position, which those who are not in the light will not acknowledge; they will not heed your testimony; but I will be with you; My grace and power shall sustain you. It is not you they are despising, but the messengers and the message I send to My people. They have shown contempt for the word of the Lord. Satan has blinded their eyes and perverted their judgment; and unless every soul shall repent of this their sin, this unsanctified independence that is doing insult to the Spirit of God, they will walk in darkness. I will remove the candlestick out of his place except they repent and be converted, that I should heal them. They have obscured their spiritual eyesight. They would not that God would manifest His Spirit and His power; for they have a spirit of mockery and disgust at My word. Lightness, trifling, jesting, and joking are daily practiced. They have not set their hearts to seek Me. They walk in the sparks of their own kindling, and unless they repent they shall lie down in sorrow. Thus saith the Lord: Stand at your post of duty; for I am with thee, and will not leave thee nor forsake thee.’ These words from God I have not dared to disregard.
"Minneapolis'ten ayrılmaya niyet ettiğimde, Rab'bin meleği yanımda durdu ve dedi ki: 'Hayır; Tanrı'nın bu yerde yapmanı istediği bir iş var. Halk, Korah, Dathan ve Abiram’ın isyanını tekrarlıyor. Seni doğru yerine yerleştirdim; ışıkta olmayanlar bunu kabul etmeyecek; tanıklığına kulak asmayacaklar; ama ben seninle olacağım; lütfum ve gücüm seni destekleyecek. Onların hor gördüğü sen değilsin; Benim halkıma gönderdiğim elçilerim ve mesajımdır. Rab'bin sözünü hor gördüler. Şeytan gözlerini kör etti ve yargılarını saptırdı; ve her can bu günahlarından, Tanrı'nın Ruhu'na hakaret eden bu kutsanmamış bağımsızlıktan tövbe etmedikçe, karanlıkta yürüyecekler. Tövbe edip dönsünler ki onları iyileştireyim; yoksa kandilliği yerinden kaldıracağım. Ruhsal görüşlerini kararttılar. Tanrı'nın Ruhunu ve gücünü ortaya koymasını istemiyorlar; çünkü sözüm karşısında alay ve tiksinti ruhu taşıyorlar. Hafiflik, boş şeylerle oyalanma, şakalaşma ve şakalar her gün sürdürülüyor. Beni aramaya yüreklerini vermediler. Kendi tutuşturdukları kıvılcımların ışığında yürüyorlar ve tövbe etmedikçe keder içinde yatacaklar. Rab şöyle diyor: Görev yerinde dur; çünkü ben seninleyim ve seni bırakmayacağım, seni terk etmeyeceğim.' Tanrı'dan gelen bu sözleri görmezden gelmeye cesaret edemedim."
“Light has been shining in Battle Creek in clear, bright rays; but who of those that acted a part in the meeting at Minneapolis have come to the light and received the rich treasures of truth which the Lord sent them from heaven? Who have kept step and step with the Leader, Jesus Christ? Who have made full confession of their mistaken zeal, their blindness, their jealousies and evil surmisings, their defiance of truth? Not one; and because of their long neglect to acknowledge the light, it has left them far behind; they have not been growing in grace and in the knowledge of Christ Jesus our Lord. They have failed to receive the needed grace which they might have had, and which would have made them strong men in religious experience.
Battle Creek’te ışık berrak ve parlak ışınlarla parıldamaktadır; ancak Minneapolis’teki toplantıda rol alanlardan hangisi ışığa gelip Rab’bin onlara gökten gönderdiği gerçeğin zengin hazinelerini aldı? Lider İsa Mesih’le adım adım yürüyen kim oldu? Yanılgılı gayretlerini, körlüklerini, kıskançlıklarını ve kötü kuşkularını, gerçeğe meydan okumalarını tümüyle itiraf eden kim oldu? Hiçbiri; ve ışığı kabul etmeyi uzun süre ihmal ettikleri için, ışık onları çok geride bırakmıştır; lütuf bakımından ve Rabbimiz Mesih İsa’yı tanımada büyümemişlerdir. Sahip olabilecekleri ve onları dinî deneyimde güçlü kişiler yapacak olan gerekli lütfu alamadılar.
“The position taken at Minneapolis was apparently an insurmountable barrier which in a great degree shut them in with doubters, questioners, with the rejecters of truth and the power of God. When another crisis comes, those who have so long resisted evidence piled upon evidence will again be tested upon the points where they failed so manifestly, and it will be hard for them to receive that which is from God and refuse that which is from the powers of darkness. Therefore their only safe course is to walk in humility, making straight paths for their feet, lest the lame be turned out of the way. It makes every difference whom we company with, whether it is with men who walk with God and who believe and trust Him, or with men who follow their own supposed wisdom, walking in the sparks of their own kindling.
Minneapolis’te takınılan tutum, görünüşe göre aşılmaz bir engeldi; bu da onları büyük ölçüde kuşkucuların, sorgulayıcıların ve gerçeği ve Tanrı’nın gücünü reddedenlerin aralarına hapsetti. Yeni bir kriz geldiğinde, uzun zamandır kanıt üstüne kanıt sunulmasına direnenler, açıkça başarısız oldukları noktalarda yeniden sınanacaklar ve Tanrı’dan geleni kabul edip karanlığın güçlerinden olanı reddetmeleri onlar için zor olacaktır. Bu nedenle tek güvenli yol, alçakgönüllülükle yürümek ve ayakları için düz yollar yapmaktır; böylece topal olan yoldan sapmasın. Kiminle birlikte olduğumuz her şeyi değiştirir: Tanrı ile yürüyen, O’na inanıp güvenen insanlarla mı, yoksa kendi sandıkları bilgeliklerinin peşinden gidip kendi tutuşturdukları ateşin kıvılcımları arasında yürüyen insanlarla mı.
“The time and care and labor required to counteract the influence of those who have worked against the truth has been a terrible loss; for we might have been years ahead in spiritual knowledge; and many, many souls might have been added to the church if those who ought to have walked in the light had followed on to know the Lord, that they might know His going forth is prepared as the morning. But when so much labor has to be expended right in the church to counteract the influence of workers who have stood as a granite wall against the truth God sends to His people, the world is left in comparative darkness.
Gerçeğe karşı çalışmış olanların etkisini etkisiz kılmak için gereken zaman, özen ve emek korkunç bir kayıp olmuştur; çünkü ruhsal bilgide yıllar önde olabilirdik; ve ışıkta yürümeleri gerekenler, Rab’bi tanımak üzere yürümeye devam etmiş olsalardı—O’nun gelişinin sabah gibi hazırlanmış olduğunu bilsinler diye—kiliseye çok, çok can eklenmiş olabilirdi. Ama Tanrı’nın halkına gönderdiği gerçeğe karşı granit bir duvar gibi durmuş olan işçilerin etkisini, doğrudan kilisenin içinde etkisiz kılmak için bu kadar çok emek harcamak zorunda kalındığında, dünya görece bir karanlıkta bırakılır.
“God meant that the watchmen should arise and with united voices send forth a decided message, giving the trumpet a certain sound, that the people might all spring to their post of duty and act their part in the great work. Then the strong, clear light of that other angel who comes down from heaven having great power, would have filled the earth with his glory. We are years behind; and those who stood in blindness and hindered the advancement of the very message that God meant should go forth from the Minneapolis meeting as a lamp that burneth, have need to humble their hearts before God and see and understand how the work has been hindered by their blindness of mind and hardness of heart.” Manuscript Releases, volume 14, 107–111.
Tanrı, bekçilerin ayağa kalkıp bir ağızdan kararlı bir mesaj duyurmalarını, boruya net bir ses vermelerini istedi ki halkın hepsi görev yerlerine koşsun ve büyük işte kendilerine düşeni yapsın. O zaman, büyük güç sahibi olarak gökten inen o diğer meleğin güçlü, berrak ışığı yeryüzünü yüceliğiyle doldurmuş olurdu. Yıllar gerisindeyiz; ve körlük içinde durup Tanrı’nın Minneapolis toplantısından yanan bir kandil gibi çıkıp yayılmasını istediği bizzat o mesajın ilerleyişini engelleyenlerin, Tanrı’nın önünde yüreklerini alçaltmaları ve zihinlerinin körlüğü ile yüreklerinin katılığı yüzünden işin nasıl engellendiğini görüp anlamaları gerekir. Manuscript Releases, cilt 14, 107-111.
What was it that had produced a leadership that manifested such open rebellion in 1888, that Sister White compared it to the rebellion of Korah, Dathan and Abiram? The answer no doubt lies in the rebellion of 1863, that prepared the way for what Ezekiel was told would be even greater abominations. Rejecting the “seven times,” of Leviticus twenty-six, and introducing a counterfeit chart, would produce the necessity to uphold the counterfeit of 1863. Thus, Miller would watch his jewels get scattered and covered up with rubbish and counterfeit jewels and coins. The worldly saying says, “history is written by the victors.”
1888'de böylesine açık bir isyan sergileyen bir liderliği ortaya çıkaran şey neydi ki, Sister White bunu Korah, Dathan ve Abiram'ın isyanına benzetmişti? Yanıt kuşkusuz, Ezekiel'e bildirilen daha da büyük iğrençliklere giden yolu hazırlayan 1863'teki isyanda yatıyor. Leviticus yirmi altıdaki "yedi kez"i reddetmek ve sahte bir çizelge ortaya koymak, 1863'ün sahtesini ayakta tutma zorunluluğunu doğuracaktı. Böylece Miller, mücevherlerinin etrafa saçıldığını ve çöplerle, sahte mücevherler ve paralarla örtüldüğünü izleyecekti. Dünyevi bir deyiş şöyle der: "tarih galipler tarafından yazılır."
Though not actually the victors, those leading the Laodicean Adventist church have spent time and effort to construct a historical narrative that upholds the increasing rebellion through the four generations, in an attempt to place that rebellion in a light that is far from the actual history recorded by the heavenly angels. The revision of history is a hallmark characteristic of the Jesuits of the Catholic Church, and historical revisionism has been a stock and trade of Laodicean Adventist historians. What is written these days by Laodicean Adventist “historians” about the Minneapolis General Conference session is a classic example of historical revisionism.
Aslında galip olmasalar da, Laodikya Adventist Kilisesi’ni yönetenler, dört nesil boyunca artan isyanı ayakta tutan bir tarih anlatısı kurmak için zaman ve emek harcadılar; böylece bu isyanı, göksel meleklerce kayda geçirilmiş gerçek tarihten çok uzak bir ışıkta göstermeye çalıştılar. Tarihin yeniden yazılması, Katolik Kilisesi’nin Cizvitlerinin ayırt edici bir özelliğidir ve tarihî revizyonculuk, Laodikya Adventist tarihçilerinin adeta başlıca uğraşı olmuştur. Bugünlerde Laodikya Adventist “tarihçiler” tarafından Minneapolis’teki Genel Konferans oturumu hakkında yazılanlar, tarihî revizyonculuğun klasik bir örneğidir.
There may have been a few of the rebels from that conference that eventually repented, but the exception to the rule, does not deny the rule. Sister White was commanded to stay and record the meeting, for the rebellion of Korah, Dathan and Abiram was being repeated. For Adventist historians to construct the testimony around whether the message of righteousness by faith was understood, not understood; rejected or not rejected, or thereafter accepted is to avoid the inspired testimony of a rebellion that was typified by Korah, Dathan and Abiram.
O konferanstaki isyancılardan birkaçı sonunda tövbe etmiş olabilir, ancak kuralın istisnası kuralı geçersiz kılmaz. Kora, Datan ve Aviram’ın isyanı tekrarlanmakta olduğundan, Kardeş White’a orada kalıp toplantıyı kayda geçirmesi emredildi. Adventist tarihçilerin tanıklığı imanla aklanma mesajının anlaşılıp anlaşılmadığına, reddedilip reddedilmediğine ya da sonrasında kabul edilip edilmediğine göre kurmaları, Kora, Datan ve Aviram’la örneklenen bir isyan hakkında ilhamla verilmiş tanıklığı görmezden gelmektir.
Which of those three rebels did Moses’ record show was afterward repentant and accepted back in the leadership with Moses?
Musa’nın kaydına göre, o üç isyancıdan hangisi daha sonra tövbe etmiş ve Musa ile birlikte liderliğe geri kabul edilmiştir?
“Korah, the leading spirit in this movement, was a Levite, of the family of Kohath, and a cousin of Moses; he was a man of ability and influence. Though appointed to the service of the tabernacle, he had become dissatisfied with his position and aspired to the dignity of the priesthood. The bestowal upon Aaron and his house of the priestly office, which had formerly devolved upon the first-born son of every family, had given rise to jealousy and dissatisfaction, and for some time Korah had been secretly opposing the authority of Moses and Aaron, though he had not ventured upon any open act of rebellion. He finally conceived the bold design of overthrowing both the civil and the religious authority. He did not fail to find sympathizers. Close to the tents of Korah and the Kohathites, on the south side of the tabernacle, was the encampment of the tribe of Reuben, the tents of Dathan and Abiram, two princes of this tribe, being near that of Korah. These princes readily joined in his ambitious schemes. Being descendants from the eldest son of Jacob, they claimed that the civil authority belonged to them, and they determined to divide with Korah the honors of the priesthood.
Korah, bu hareketin başını çeken kişi, Levi soyundandı; Kohath ailesine mensuptu ve Moses'in kuzeniydi; yetenekli ve nüfuz sahibi biriydi. Tapınak çadırına hizmetle görevlendirilmiş olmasına rağmen, konumundan hoşnutsuz olmuş ve kâhinlik onuruna göz dikmişti. Eskiden her ailenin ilk doğan oğluna düşen kâhinlik görevinin Aaron'a ve ev halkına verilmesi kıskançlık ve hoşnutsuzluğa yol açmıştı; Korah da bir süredir Moses ile Aaron'un otoritesine gizlice karşı çıkıyordu, ancak açık bir isyan eylemine cüret etmemişti. Sonunda hem sivil hem de dinî otoriteyi devirmeyi amaçlayan cüretkâr bir plan tasarladı. Kendisine yandaş bulmakta zorlanmadı. Tapınak çadırının güney tarafında, Korah ile Kohathlıların çadırlarının yakınında, Reuben oymağının ordugâhı vardı; bu oymağın iki önderi olan Dathan ile Abiram'ın çadırları da Korah'ınkine yakındı. Bu önderler onun hırslı planlarına kolayca katıldılar. Jacob'un en büyük oğlunun soyundan geldiklerinden, sivil otoritenin kendilerine ait olduğunu iddia ettiler ve kâhinliğin onurlarını Korah ile paylaşmaya karar verdiler.
“The state of feeling among the people favored the designs of Korah. In the bitterness of their disappointment, their former doubts, jealousy, and hatred had returned, and again their complaints were directed against their patient leader. The Israelites were continually losing sight of the fact that they were under divine guidance. They forgot that the Angel of the covenant was their invisible leader, that, veiled by the cloudy pillar, the presence of Christ went before them, and that from Him Moses received all his directions.
Halk arasındaki duygu durumu Korah’ın planlarının işine geldi. Hayal kırıklıklarının acısı içinde, eski kuşkuları, kıskançlıkları ve nefretleri geri dönmüş, şikâyetleri yine sabırlı önderlerine yönelmişti. İsrailliler, ilahi rehberlik altında oldukları gerçeğini sürekli gözden kaçırıyorlardı. Antlaşma Meleği’nin onların görünmez önderi olduğunu, Mesih’in varlığının bulut sütunuyla örtülü olarak önlerinden gittiğini ve Musa’nın bütün talimatlarını O’ndan aldığını unutmuşlardı.
“They were unwilling to submit to the terrible sentence that they must all die in the wilderness, and hence they were ready to seize upon every pretext for believing that it was not God but Moses who was leading them and who had pronounced their doom. The best efforts of the meekest man upon the earth could not quell the insubordination of this people; and although the marks of God’s displeasure at their former perverseness were still before them in their broken ranks and missing numbers, they did not take the lesson to heart. Again they were overcome by temptation.” Patriarchs and Prophets, 395, 396.
"Çölde hepsinin ölmeleri gerektiğine dair o korkunç hükme boyun eğmek istemiyorlardı; bu yüzden de onlara önderlik edenin ve haklarında hükmü bildirenin Tanrı değil Musa olduğuna inanmak için her türlü bahaneye sarılmaya hazırdılar. Yeryüzündeki en alçakgönüllü insanın en iyi çabaları bile bu halkın dikbaşlılığını bastıramadı; ve önceki inatçılıklarına karşı Tanrı'nın hoşnutsuzluğunun izleri dağılmış saflarında ve eksilen sayılarında hâlâ gözlerinin önünde durmasına rağmen, ibret almadılar. Yine ayartıya yenik düştüler." Atalar ve Peygamberler, 395, 396.
Laodicean Adventism began in 1856, and in 1863 it became the legally registered Laodicean Adventist church. As previously addressed in prior articles, there is no inspired testimony that Laodicea is ever saved. It cannot be saved unless it repents of its condition, and accepts the experience represented by Philadelphia. Laodicea is a people that is judged, by being spewed out of the mouth of the Lord. As the Laodicean church, inspiration identifies that the church was destined to wander in the wilderness as did ancient Israel.
Laodikya Adventizmi 1856'da başladı ve 1863'te yasal olarak tescil edilen Laodikya Adventist Kilisesi oldu. Daha önceki makalelerde ele alındığı gibi, Laodikya'nın herhangi bir zamanda kurtulacağına dair ilhamlı bir tanıklık yoktur. Durumundan tövbe etmedikçe ve Filadelfya'nın temsil ettiği deneyimi kabul etmedikçe kurtulamaz. Laodikya, Rab'bin ağzından kusulmak suretiyle yargılanan bir halktır. Laodikya Kilisesi'ne gelince, ilhamlı tanıklık onun tıpkı eski İsrail gibi çölde dolaşmaya yazgılı olduğunu belirtir.
Which of the rebels of ancient Israel wandered in the wilderness for forty years and then entered into the Promised Land? Not a single soul, and their wandering typified the wandering of modern Israel.
Eski İsrail'in isyancılarından hangisi kırk yıl boyunca çölde dolaştı ve sonra Vaat Edilmiş Topraklar'a girdi? Hiç kimse; ve onların dolaşması, modern İsrail'in dolaşmasına örnek teşkil etti.
The rebellion of Korah, Dathan and Abiram (that typified the rebellion of 1888), was premised upon their unwillingness to accept the judgment upon the people assigning them to wander for forty years in the wilderness. The rebellion of 1888, was premised upon the leadership’s rejection of the pronouncement identifying them as Laodicea and assigning them to wander many more years in the wilderness because of their insubordination.
Korah, Dathan ve Abiram’ın (1888’deki isyanı örnekleyen) isyanı, halkın kırk yıl boyunca çölde dolaşmaya mahkûm edildiğine dair hükmü kabul etmeye isteksiz olmalarına dayanıyordu. 1888’deki isyan ise, önderliğin, onları Laodicea olarak tanımlayan ve itaatsizlikleri nedeniyle daha pek çok yıl çölde dolaşmaya hükmeden beyanı reddetmesine dayanıyordu.
“The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.
A. T. Jones ve E. J. Waggoner’ın bize verdiği mesaj, Tanrı’nın Laodikya kilisesine mesajıdır ve gerçeğe inandığını iddia edip de Tanrı’nın verdiği ışığı başkalarına yansıtmayan herkesin vay haline. 1888 Materyalleri, 1053.
The ancient men, who were to be the guardians of the people in 1888, believed they were “rich and increased with goods”. We will consider what produced this condition in advance of 1888, in the next article.
1888'de halkın koruyucuları olması gereken ihtiyarlar, kendilerinin "zengin ve malları artmış" olduklarına inanıyorlardı. 1888'den önce bu durumu neyin ortaya çıkardığını bir sonraki yazıda ele alacağız.
“My soul is made very sad to see how quickly some who have had light and truth will accept the deceptions of Satan, and be charmed with a spurious holiness. When men turn away from the landmarks the Lord has established that we may understand our position as marked out in prophecy, they are going they know not whither.
Ruhum, ışık ve hakikate sahip olmuş bazı kimselerin Şeytan’ın aldatmalarını ne kadar çabuk kabul ettiklerini ve sahte bir kutsallıkla büyülendiklerini gördükçe çok kederleniyor. İnsanlar, peygamberlikte belirtildiği üzere konumumuzu anlayabilelim diye Rab’bin belirlediği sınır taşlarından yüz çevirdiklerinde, nereye gittiklerini bilmeden gidiyorlar.
“I question whether genuine rebellion is ever curable. Study in Patriarchs and Prophets the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. This rebellion was extended, including more than two men. It was led by two hundred and fifty princes of the congregation, men of renown. Call rebellion by its right name and apostasy by its right name, and then consider that the experience of the ancient people of God with all its objectionable features was faithfully chronicled to pass into history. The Scripture declares, ‘These things … are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ And if men and women who have the knowledge of the truth are so far separated from their Great Leader that they will take the great leader of apostasy and name him Christ our Righteousness, it is because they have not sunk deep into the mines of the truth. They are not able to distinguish the precious ore from the base material.
Gerçek bir isyanın hiç düzelebilir olup olmadığını sorguluyorum. Atalar ve Peygamberler’de Korah, Dathan ve Abiram’ın isyanını inceleyin. Bu isyan, iki kişiden fazlasını kapsayacak kadar genişlemişti. Topluluğun ün sahibi iki yüz elli önderi tarafından yönetiliyordu. İsyanı doğru adıyla, dinden dönmeyi de doğru adıyla anın ve sonra, Tanrı’nın eski halkının rahatsız edici tüm yönleriyle birlikte yaşadığı deneyimin tarihe geçsin diye sadakatle kayda geçirildiğini düşünün. Kutsal Yazılar şöyle bildirir: "Bu şeyler ... dünyanın sonlarının geldiği bizler için uyarı olsun diye yazıldı." Ve eğer gerçeğin bilgisine sahip erkekler ve kadınlar, Büyük Önderlerinden o kadar uzak düşmüşlerse ki dinden dönme hareketinin büyük önderini alıp ona "Doğruluğumuz Mesih" adını verecek hale gelmişlerse, bu, gerçeğin madenlerine derinlemesine inmemiş olmalarındandır. Değerli cevheri adi maddeden ayırt edemiyorlar.
“Read the cautions so abundantly given in the Word of God in regard to false prophets that will come in with their heresies, and if possible will deceive the very elect. With these warnings, why is it that the church does not distinguish the false from the genuine? Those who have in any way been thus misled need to humble themselves before God, and sincerely repent, because they have so easily been led astray. They have not distinguished the voice of the true Shepherd from that of a stranger. Let all such review this chapter of their experience.
Tanrı’nın Sözü’nde, kendi sapkın öğretileriyle aranıza sızacak ve mümkünse seçilmişleri bile aldatacak sahte peygamberlere ilişkin bolca verilen uyarıları okuyun. Bu uyarılar ortadayken, kilise neden sahte ile gerçeği ayırt edemiyor? Bu şekilde herhangi bir yolla saptırılmış olanların Tanrı’nın önünde alçalması ve içtenlikle tövbe etmesi gerekir; çünkü bu kadar kolayca aldatılmışlardır. Gerçek çobanın sesini yabancının sesinden ayırt edemediler. Böyle olanların hepsi deneyimlerinin bu bölümünü gözden geçirsin.
“For more than half a century God has been giving His people light through the testimonies of His Spirit. After all this time is it left for a few men and their wives to undeceive the whole church of believers, declaring Mrs. White a fraud and a deceiver? ‘By their fruits ye shall know them.’
Yarım yüzyılı aşkın bir süredir Tanrı, kendi ruhunun tanıklıkları aracılığıyla halkına ışık veriyor. Bunca zamandan sonra, Bayan White’ı sahtekâr ve aldatıcı ilan edip bütün imanlılar topluluğunu aldanıştan kurtarmak, birkaç erkeğe ve onların eşlerine mi kaldı? 'Onları meyvelerinden tanıyacaksınız.'
“Those who can ignore all the evidences which God has given them, and change that blessing into a curse, should tremble for the safety of their own souls. Their candlestick will be removed out of its place unless they repent. The Lord has been insulted. The standard of truth, of the first, second, and third angels’ messages has been left to trail in the dust. If the watchmen are left to mislead the people in this fashion, God will hold some souls responsible for a lack of keen discernment to discover what kind of provender was being given to His flock.
Tanrı'nın onlara verdiği bütün delilleri görmezden gelebilen ve o nimeti bir lanete dönüştürenler, kendi ruhlarının selameti için titremelidir. Tövbe etmedikçe şamdanları yerinden kaldırılacaktır. Rab'be hakaret edildi. Birinci, ikinci ve üçüncü meleklerin mesajlarının gerçeğin sancağı, yerde süründürülmüştür. Bekçilerin bu şekilde halkı saptırmasına göz yumulursa, Tanrı, sürüsüne ne tür azık verildiğini keşfetmek için gerekli keskin basiretin eksikliğinden dolayı bazı canları sorumlu tutacaktır.
“Apostasies have occurred and the Lord has permitted matters of this nature to develop in the past in order to show how easily His people will be misled when they depend upon the words of men instead of searching the Scriptures for themselves, as did the noble Bereans, to see if these things are so. And the Lord has permitted things of this kind to occur that warnings may be given that such things will take place.
Dinden dönmeler oldu ve Rab, O’nun halkının, soylu Veriyalıların yaptığı gibi bu şeylerin böyle olup olmadığını görmek için Kutsal Yazıları kendileri araştırmak yerine insanların sözlerine dayandıklarında ne kadar kolay yanıltılacaklarını göstermek için geçmişte bu nitelikteki olayların gelişmesine izin verdi. Ve Rab, böyle şeylerin gerçekleşeceğine dair uyarılar verilebilsin diye bu tür şeylerin meydana gelmesine izin verdi.
“Rebellion and apostasy are in the very air we breathe. We shall be affected by them unless we by faith hang our helpless souls upon Christ. If men are so easily misled now, how will they stand when Satan shall personate Christ, and work miracles? Who will be unmoved by his misrepresentations then—professing to be Christ when it is only Satan assuming the person of Christ, and apparently working the works of Christ? What will hold God’s people from giving their allegiance to false christs? ‘Go not after them.’
İsyan ve dinden dönme, soluduğumuz havanın ta kendisinde. İmanla çaresiz ruhlarımızı Mesih’e bağlamadıkça onlardan etkileneceğiz. İnsanlar şimdi bu kadar kolay saptırılıyorsa, Şeytan Mesih’in kişiliğine bürünüp mucizeler yaptığında nasıl ayakta duracaklar? O zaman—aslında yalnızca Şeytan Mesih’in kişiliğine bürünmüş ve görünüşte Mesih’in işlerini yapıyorken Mesih olduğunu iddia ettiğinde—onun aldatmalarından kim etkilenmeden kalacak? Tanrı’nın halkını sahte mesihlere bağlılıklarını sunmaktan ne alıkoyacak? 'Onların peşinden gitmeyin.'
“The doctrines must be plainly understood. The men accepted to preach the truth must be anchored; then their vessel will hold against storm and tempest, because the anchor holds them firmly. The deceptions will increase, and we are to call rebellion by its right name. We are to stand with the whole armor on. In this conflict we do not meet men only, but principalities and powers. We wrestle not against flesh and blood. Let Ephesians 6:10–18 be read carefully and impressively in our churches.” Notebook Leaflets, 57, 58.
Öğretiler açıkça anlaşılmalıdır. Gerçeği vaaz etmek üzere kabul edilen kimseler sağlam bir çapaya bağlı olmalıdır; o zaman gemileri fırtına ve kasırgaya dayanacaktır, çünkü çapa onları sıkıca tutar. Aldatmalar artacak ve biz isyanı doğru adıyla adlandırmalıyız. Tüm zırhla kuşanmış olarak ayakta durmalıyız. Bu çatışmada yalnızca insanlarla değil, egemenlikler ve güçlerle karşılaşıyoruz. Et ve kana karşı güreşmiyoruz. Kiliselerimizde Efesliler 6:10-18 dikkatle ve etkileyici bir biçimde okunsun. Notebook Leaflets, 57, 58.