In 1884, Ellen White had her last open vision. It was given in Portland, Oregon. Her first open vision was given in 1844, in Portland, Maine. Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.
1884’te Ellen White son açık görümünü gördü. Bu görüm, Oregon’daki Portland’da verildi. İlk açık görümü 1844’te Maine’deki Portland’da verilmişti. İsa her zaman bir şeyin sonunu, o şeyin başlangıcıyla örnekler.
“It was not long after the passing of the time, in 1844, that my first vision was given me. I was visiting Mrs. Haines at Portland, a dear sister in Christ, whose heart was knit with mine; five of us, all women, were kneeling quietly at the family altar. While we were praying, the power of God came upon me as I had never felt it before.
1844’te zamanın geçmesinden çok geçmeden, ilk görümümü aldım. Portland’da, kalbi benimkiyle bağlanmış, Mesih’te sevgili bir kardeş olan Bayan Haines’i ziyaret ediyordum; beşimiz, hepimiz kadındık, aile sunağında sessizce diz çöküyorduk. Dua ederken, Tanrı’nın gücü daha önce hiç hissetmediğim şekilde üzerime geldi.
“I seemed to be surrounded with light, and to be rising higher and higher from the earth. I turned to look for the advent people in the world, but could not find them, when a voice said to me, ‘Look again, and look a little higher.’ At this, I raised my eyes, and saw a straight and narrow path, cast up high above the world. On this path the advent people were traveling to the city which was at the farther end of the path. They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ [SEE MATTHEW 25:6.] This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.
"Sanki ışıkla çevriliydim ve yerden gitgide yükseliyordum. Dünyadaki advent halkını aramak için döndüm, ama onları bulamadım; o sırada bir ses bana, 'Yeniden bak ve biraz daha yukarıya bak,' dedi. Bunun üzerine gözlerimi kaldırdım ve dünyanın çok yukarısında yükseltilmiş düz ve dar bir yol gördüm. Bu yolda advent halkı, yolun öbür ucunda bulunan şehre doğru ilerliyordu. Yolun başlangıcında, arkalarında kurulmuş parlak bir ışık vardı; bir melek bana bunun 'gece yarısı çağrısı' olduğunu söyledi. [MATTA 25:6'YA BAKIN.] Bu ışık yol boyunca parlıyor ve ayaklarına ışık tutuyordu ki tökezlemesinler."
“If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.
Hemen önlerinde olup onları şehre götüren İsa’dan gözlerini ayırmadıkları sürece güvendeydiler. Ama kısa süre sonra bazıları yoruldu ve şehrin çok uzakta olduğunu, oraya çoktan girmiş olmayı beklediklerini söylediler. Bunun üzerine İsa görkemli sağ kolunu kaldırarak onları cesaretlendirirdi; kolundan çıkan bir ışık advent kafilesinin üzerinde dalgalanırdı ve onlar da ‘Aleluya!’ diye haykırırlardı. Bazıları ise düşüncesizce arkalarındaki ışığı inkâr ettiler ve kendilerini buralara kadar götürenin Tanrı olmadığını söylediler. Arkalarındaki ışık söndü, ayaklarını tam bir karanlıkta bıraktı; onlar da sendeleyip işareti de İsa’yı da gözden kaybettiler ve patikadan aşağı, aşağıdaki karanlık ve kötü dünyaya düştüler. Ellen G. White’ın Hıristiyan Deneyimi ve Öğretileri, 57.
In the six-volume biography of Ellen White, written by her grandson Arthur L. White, he records a statement given by John Loughborough at the 1893 General Conference Session.
Ellen White’ın torunu Arthur L. White tarafından yazılan altı ciltlik biyografide, 1893 Genel Konferans Oturumu’nda John Loughborough tarafından yapılan bir açıklama kaydedilir.
“Loughborough, in giving an address at the General Conference session nine years later, stated: “I have seen Sister White in vision about fifty times. The first time was about forty years ago. . . . Her last open vision was in 1884, on the campground at Portland, Oregon.” Ellen White Biography, volume 3, 256.
Loughborough, dokuz yıl sonra Genel Konferans oturumunda yaptığı bir konuşmada şöyle dedi: "Bayan White'ı görüm halinde yaklaşık elli kez gördüm. İlk kez yaklaşık kırk yıl önceydi... Son açık görümü 1884'te Oregon'daki Portland'da, kamp alanında gerçekleşti." Ellen White Biyografisi, cilt 3, 256.
She was still to have dreams and visions after 1884, but the visions that occurred in public ended exactly forty years after they began, and the beginning and ending open visions both occurred in cities named Portland. The first city on the east coast of the United States, the last city was on the west coast. Some might wish to argue that this fact means nothing more than human coincidence, and others might argue that the purpose for open visions had been fulfilled, so the Lord ended them after forty years.
1884’ten sonra da rüyalar ve görümler görmeye devam edecekti, ancak halka açık gerçekleşen görümler başladıklarından tam kırk yıl sonra sona erdi ve hem başlangıçtaki hem de sondaki açık görümler, adı Portland olan şehirlerde meydana geldi. İlk şehir Amerika Birleşik Devletleri’nin doğu kıyısındaydı, son şehir ise batı kıyısındaydı. Bazıları bu gerçeğin insani bir tesadüften başka bir şey ifade etmediğini ileri sürmek isteyebilir, başkaları ise açık görümlerin amacının yerine getirildiğini öne sürebilir; bu nedenle Rab onları kırk yıl sonra sona erdirdi.
The actual reason is due to the increasing disobedience and rebellion against the gift of prophecy that had been given to the Millerite movement.
Asıl neden, Millerci harekete verilmiş olan peygamberlik armağanına karşı giderek artan itaatsizlik ve isyandır.
“After I came to Oakland I was weighted down with a sense of the condition of things at Battle Creek, and I, weak, powerless to help you. I knew that the leaven of unbelief was at work. Those who disregarded the plain injunctions of God’s word were disregarding the testimonies which urged them to give heed to that word. While visiting Healdsburg last winter, I was much in prayer and burdened with anxiety and grief. But the Lord swept back the darkness at one time while I was in prayer, and a great light filled the room. An angel of God was by my side, and I seemed to be in Battle Creek. I was in your councils; I heard words uttered, I saw and heard things that, if God willed, I wish could be forever blotted from my memory. My soul was so wounded I knew not what to do or what to say. Some things I cannot mention. I was bidden to let no one know in regard to this, for much was yet to be developed.
Oakland’a geldikten sonra Battle Creek’teki durumun ağırlığı altında eziliyordum ve ben, zayıf, size yardım etmeye güçsüzdüm. İnançsızlığın mayasının iş başında olduğunu biliyordum. Tanrı’nın sözünün açık buyruklarını dikkate almayanlar, onları o söze kulak vermeye çağıran tanıklıkları da hiçe sayıyorlardı. Geçen kış Healdsburg’u ziyaret ederken, çok dua ediyor ve kaygı ile kederin yükü altında eziliyordum. Ama ben dua ederken bir an Rab karanlığı geri itti ve büyük bir ışık odayı doldurdu. Yanımda Tanrı’nın bir meleği vardı ve sanki Battle Creek’teymişim gibiydim. Sizin meclislerinizdeydim; söylenen sözleri duydum, öyle şeyler gördüm ve işittim ki, Tanrı dilerse, keşke bunlar hafızamdan sonsuza dek silinebilse. Ruhum öyle yaralanmıştı ki ne yapacağımı ne söyleyeceğimi bilemiyordum. Bazı şeylerden söz edemem. Bana bu konuda kimseye bir şey söylememem emredildi, çünkü daha ortaya çıkacak çok şey vardı.
“I was told to gather up the light that had been given me and let its rays shine forth to God’s people. I have been doing this in articles in the papers. I arose at three o’clock nearly every morning for months and gathered the different items written after the last two testimonies were given me in Battle Creek. I wrote out these matters and hurried them on to you; but I had neglected to take proper care of myself, and the result was that I sank under the burden; my writings were not all finished to reach you at the General Conference.
Bana verilmiş olan ışığı toplamam ve ışınlarının Tanrı’nın halkına doğru parlamasına izin vermem söylendi. Bunu gazetelerdeki makalelerde yapıyorum. Aylar boyunca neredeyse her sabah saat üçte kalktım ve Battle Creek’te bana verilen son iki tanıklıktan sonra yazılan çeşitli notları topladım. Bu konuları yazıya döktüm ve size aceleyle gönderdim; ancak kendime gereken özeni göstermeyi ihmal etmiştim ve bunun sonucu olarak yükün altında ezildim; yazılarımın tümü size Genel Konferans’a yetişecek şekilde tamamlanmamıştı.
“Again, while in prayer, the Lord revealed Himself. I was once more in Battle Creek. I was in many houses and heard your words around your tables. The particulars I have no liberty now to relate. I hope never to be called to mention them. I had also several most striking dreams.
Yine dua ederken Rab kendisini açığa çıkardı. Bir kez daha Battle Creek'teydim. Pek çok evdeydim ve masalarınızın etrafında sözlerinizi duydum. Ayrıntıları şu anda aktarma özgürlüğüm yok. Onlardan söz etmeye asla çağrılmamayı umuyorum. Ayrıca birkaç son derece çarpıcı rüya gördüm.
“What voice will you acknowledge as the voice of God? What power has the Lord in reserve to correct your errors and show you your course as it is? What power to work in the church? If you refuse to believe until every shadow of uncertainty and every possibility of doubt is removed you will never believe. The doubt that demands perfect knowledge will never yield to faith. Faith rests upon evidence, not demonstration. The Lord requires us to obey the voice of duty, when there are other voices all around us urging us to pursue an opposite course. It requires earnest attention from us to distinguish the voice which speaks from God. We must resist and conquer inclination, and obey the voice of conscience without parleying or compromise, lest its promptings cease and will and impulse control. The word of the Lord comes to us all who have not resisted His Spirit by determining not to hear and obey. This voice is heard in warnings, in counsels, in reproof. It is the Lord’s message of light to His people. If we wait for louder calls or better opportunities, the light may be withdrawn, and we left in darkness.” Testimonies, volume 5, 68.
"Tanrı'nın sesi olarak hangi sesi kabul edeceksiniz? Yanlışlarınızı düzeltmek ve yolunuzu olduğu gibi size göstermek için Rabbin elinde hangi güç vardır? Kilisede etkin olmak için ne gücü vardır? Belirsizliğin her gölgesi ve şüphenin her ihtimali ortadan kalkıncaya kadar inanmayı reddederseniz, asla inanmayacaksınız. Kusursuz bilgi talep eden kuşku asla imana boyun eğmez. İman delile dayanır, ispatlamaya değil. Etrafımızda bizi zıt bir yola sürükleyen başka sesler varken, Rab bizden görevin sesine itaat etmemizi ister. Tanrı'dan gelen sesi ayırt etmek için bizden ciddi bir dikkat ister. Eğilime karşı koymalı ve onu yenmeli, vicdanın sesine pazarlık ya da taviz olmaksızın itaat etmeliyiz; yoksa onun uyarıları kesilir ve irade ile dürtü hâkim olur. Rab'bin sözü, O'nun Ruhu'na işitmemeye ve itaat etmemeye karar vererek direnmemiş olan hepimize gelir. Bu ses uyarılarda, öğütlerde, azarlamada işitilir. Bu, Rab'bin halkına yönelik ışık mesajıdır. Daha yüksek sesli çağrılar ya da daha iyi fırsatlar beklersek, ışık geri çekilebilir ve biz karanlıkta bırakılabiliriz." Tanıklıklar, cilt 5, 68.
Sister White identified that if continued rebellion against her ministry as the prophetess was manifested that the “light may be withdrawn, and” Laodicean Adventism would be “left in darkness.” In 1915, the light was withdrawn. God was and is fully capable of raising up a prophet or prophetess whenever He chooses to do so. He raised up Elisha to follow Elijah, but there was no living prophet raised up after 1915, for the Lord had “withdrawn the light.”
Kardeş White, peygamberlik hizmetine karşı süregelen isyanın kendini göstermesi halinde "ışığın geri çekilebileceğini" ve Laodikya Adventizminin "karanlıkta bırakılacağını" belirtmişti. 1915'te ışık geri çekildi. Tanrı, dilediği zaman bir peygamber ya da kadın peygamber görevlendirmeye geçmişte de şimdi de tamamen muktedirdir. İlyas'ın ardılı olarak Elişa'yı görevlendirdi, ancak 1915'ten sonra yaşayan hiçbir peygamber görevlendirilmedi; çünkü Rab "ışığı geri çekmişti".
When it comes to the dreams and visions of Sister White, there were three periods. The first period of forty years, where visions would occur in public, for purposes that were associated with establishing the gift within the minds of those who were in attendance when the visions occurred. Then from 1884, until her death in 1915, visions and dreams were given that were still for the edification of God’s people, but they were given in private. The third period began in 1915, and provided the evidence that Laodicean Adventism was in the darkness of apostasy.
White Kardeş’in rüya ve görülerine gelince, üç dönem vardı. İlk dönem kırk yıldı; bu dönemde görüler kamuya açık olarak meydana gelir ve amacı, görüler gerçekleştiğinde orada bulunanların zihinlerinde bu armağanın yerleşmesini sağlamaktı. Sonra 1884’ten 1915’teki ölümüne kadar, yine Tanrı’nın halkının ruhsal olarak geliştirilmesi için verilen, fakat özel olarak verilen rüya ve görüler vardı. Üçüncü dönem 1915’te başladı ve Laodikya Adventizmi’nin dinden dönmenin karanlığı içinde olduğunu gösteren kanıtı sağladı.
Ancient Israel illustrates modern Israel and in the period of full blown rebellion represented by Eli and his two sons, Hophni and Phineas, there was “no open vision.” The reason was their gross disobedience and rebellion. God does not change.
Eski İsrail, modern İsrail’e örnek teşkil eder ve Eli ile iki oğlu Hophni ve Phineas tarafından temsil edilen tam teşekküllü isyan döneminde “açık bir görüm yoktu.” Bunun nedeni onların vahim itaatsizliği ve isyanıydı. Tanrı değişmez.
“Another warning was to be given to Eli’s house. God could not communicate with the high priest and his sons; their sins, like a thick cloud, had shut out the presence of His Holy Spirit. But in the midst of evil the child Samuel remained true to Heaven, and the message of condemnation to the house of Eli was Samuel’s commission as a prophet of the Most High.
Eli’nin ailesine bir uyarı daha verilecekti. Tanrı başkâhin ve oğullarıyla konuşamıyordu; onların günahları, kalın bir bulut gibi, O’nun Kutsal Ruhu’nun varlığını örtmüştü. Ama kötülüğün ortasında çocuk Samuel Tanrı’ya sadık kaldı ve Eli’nin ailesine yönelik mahkûmiyet mesajı, Samuel’e Yüceler Yücesi’nin peygamberi olarak verilen görevdi.
“‘The word of the Lord was precious in those days; there was no open vision. And it came to pass at that time, when Eli was laid down in his place, and his eyes began to wax dim, that he could not see; and ere the lamp of God went out in the temple of the Lord, where the ark of God was, and Samuel was laid down to sleep; that the Lord called Samuel.’ Supposing the voice to be that of Eli, the child hastened to the bedside of the priest, saying, ‘Here am I; for thou calledst me.’ The answer was, ‘I called not, my son; lie down again.’ Three times Samuel was called, and thrice he responded in like manner. And then Eli was convinced that the mysterious call was the voice of God. The Lord had passed by His chosen servant, the man of hoary hairs, to commune with a child. This in itself was a bitter yet deserved rebuke to Eli and his house.” Patriarchs and Prophets, 581.
'O günlerde Rab'bin sözü nadirdi; açıkça görülen bir görüm yoktu. O sırada, Eli kendi yerinde yatmışken ve gözleri zayıflamaya başlayıp artık göremez olmuşken; Tanrı'nın sandığının bulunduğu Rab'bin tapınağındaki Tanrı'nın kandili sönmeden önce ve Samuel uyumak için uzanmışken; Rab Samuel'e seslendi.' Sesin Eli'ye ait olduğunu sanan çocuk, 'İşte buradayım; çünkü beni çağırdın' diyerek kâhinin yatağının yanına koştu. Cevap şu oldu: 'Ben çağırmadım, oğlum; tekrar yat.' Samuel üç kez çağrıldı ve üçünde de aynı şekilde karşılık verdi. Bunun üzerine Eli, bu esrarengiz çağrının Tanrı'nın sesi olduğuna ikna oldu. Rab, ak saçlı seçilmiş kulunu geçerek bir çocukla konuşmaya gelmişti. Bu durum, başlı başına, Eli'ye ve ev halkına acı ama hak edilmiş bir azardı. Atalar ve Peygamberler, 581.
In the apostasy of Eli’s house there was no open vision, for the Word of the Lord was “precious” in those days. The Hebrew word translated as “precious” means “rare”. From 1844 until 1884, there were “open visions,” given to Laodicean Adventism. It was first established in the history of the Philadelphian Millerite movement, and in 1856 it began to identify that the Philadelphian movement had transitioned unto the Laodicean movement, but the open visions continued, for God is longsuffering and merciful.
Eli’nin evindeki imandan düşüş sırasında açık görüm yoktu; çünkü o günlerde RAB’bin sözü “değerli”ydi. “Değerli” diye çevrilen İbranice sözcük “nadir” anlamına gelir. 1844’ten 1884’e kadar, Laodikya Adventizmine “açık görümler” verildi. Bu açık görümler ilk olarak Filadelfya dönemindeki Millerci hareketin tarihinde ortaya çıktı ve 1856’da Filadelfya hareketinin Laodikya hareketine geçiş yaptığını göstermeye başladı; ancak Tanrı çok sabırlı ve merhametli olduğu için açık görümler devam etti.
Then in 1863, rebellion against the foundational truths began, but the “open visions” continued until 1884. Then a change occurred. In Ezekiel chapter eight, the four abominations are portrayed as escalating in nature. 1884, represents the near conclusion of the first generation and the beginning of the second generation. Advent history documents that in 1881, and then again in 1882, two significant growths in rebellion occurred.
Ardından 1863’te, temel hakikatlere karşı isyan başladı, ancak “açık görümler” 1884’e kadar devam etti. Sonra bir değişim meydana geldi. Hezekiel’in sekizinci bölümünde, dört iğrençlik doğaları gereği giderek tırmanan nitelikte tasvir edilir. 1884, ilk neslin neredeyse tamamlanışını ve ikinci neslin başlangıcını temsil eder. Advent tarihi, 1881’de ve ardından 1882’de, isyanda iki önemli artışın meydana geldiğini belgelemiştir.
In 1881, the General Conference President (George Butler), wrote and placed a series of articles in the Review and Herald, in which he argued that some portions of the Bible were more inspired than other portions, and by the conclusion of his articles he actually identified some portions of the Bible that were not inspired. Following that in 1882, Uriah Smith, a leader of the publishing work, and at that time the leader of the educational work also, began to teach that when Sister White was shown future predictions or past sacred history, her words were inspired, but he argued, when she identified the personal failings of church members, then it was simply her human opinion.
1881’de, Genel Konferans Başkanı (George Butler), Review and Herald’da bir dizi makale yazıp yayımladı; bu makalelerde Kutsal Kitap’ın bazı bölümlerinin diğerlerinden daha fazla ilhamla yazılmış olduğunu savundu ve yazılarının sonunda ilhamla verilmediğini belirlediği bazı Kutsal Kitap bölümlerini de açıkça tanımladı. Bunun ardından 1882’de, yayın çalışmalarının önderlerinden ve o dönemde eğitim çalışmalarının da lideri olan Uriah Smith, Kardeş White’a geleceğe ilişkin öngörüler ya da geçmişin kutsal tarihi gösterildiğinde sözlerinin ilhamla verildiğini öğretmeye başladı; ancak kilise üyelerinin kişisel kusurlarını dile getirdiğinde bunun yalnızca onun beşerî görüşü olduğunu savundu.
In 1881 an open attack against the authority of the King James Bible was waged by Satan, through the medium of the president of the church, and then in the following year the leader of the educational and publishing work waged a similar attack upon the authority of the Spirit of Prophecy. From 1884, the testimony is that in those days there was no open vision. From 1863 unto 1881, the rebellion had escalated to include the Bible and Spirit of Prophecy, and no longer simply represented the rejection of the foundations.
1881'de Şeytan, kilise başkanı aracılığıyla Kral James İncili'nin otoritesine karşı açık bir saldırı yürüttü ve ertesi yıl eğitim ve yayın çalışmalarının lideri, Peygamberlik Ruhu'nun otoritesine yönelik benzer bir saldırı yürüttü. 1884'ten itibaren, tanıklığa göre, o günlerde açık bir görüm yoktu. 1863'ten 1881'e kadar, isyan Kutsal Kitap'ı ve Peygamberlik Ruhu'nu kapsayacak şekilde tırmanmıştı ve artık yalnızca temellerin reddini temsil etmiyordu.
The four abominations that are represented in Ezekiel chapter eight, are accomplished by the ancient men, which represents the leadership of Jerusalem, which began as a legal church entity as Laodicean Adventism in 1863. At that point in time an article was published in the Review and Herald, that some historians assign to the authorship of James White, though the documentation of the article actually points more to Uriah Smith as the actual author. Be that as it may, the curse against rebuilding Jericho was clearly fulfilled by James White, and Uriah Smith was the person who created the counterfeit 1863 chart. By 1881, the president of the General Conference was placing articles in the Review and Herald, that argued against the full authority of the Bible, and then in the following year Uriah Smith began an attack against the authority of the Spirit of Prophecy.
Hezekiel kitabının sekizinci bölümünde temsil edilen dört iğrençlik, Yeruşalim’in önderliğini temsil eden yaşlılar tarafından işlenir; bu önderlik 1863’te Laodikeia Adventizmi adıyla yasal bir kilise kuruluşu olarak başladı. O dönemde Review and Herald’da bir makale yayımlandı; bazı tarihçiler onu James White’ın kalemine atfetse de, makalenin belgeleri gerçek yazar olarak daha çok Uriah Smith’i işaret eder. Her ne olursa olsun, Eriha’nın yeniden inşa edilmesine karşı olan lanet James White ile açıkça yerine geldi ve sahte 1863 şemasını oluşturan kişi Uriah Smith’ti. 1881’e gelindiğinde, Genel Konferans başkanı Kutsal Kitap’ın tam otoritesine karşı çıkan makaleleri Review and Herald’da yayımlıyordu ve ertesi yıl Uriah Smith Peygamberlik Ruhu’nun otoritesine karşı bir saldırı başlattı.
The ancient men that were supposed to be the guardians were leading out in an open attack that began with an attack upon the foundational truths represented in Miller’s dream and illustrated upon Habakkuk’s two tables. From there they began to attack the two witnesses of the Bible and the Spirit of Prophecy. In the same period of time (early 1880’s), the leader of the health work, John H. Kellogg, began to introduce the spiritualism of pantheism to the leadership of the church. In 1881, James White was laid to rest, and Sister White was in the midst of an escalating rebellion of the leadership of the educational, health and political structure of the church.
Koruyucu olmaları beklenen ihtiyarlar, Miller’in rüyasında temsil edilen ve Habakkuk’un iki levhasında tasvir edilen temel hakikatlere yönelik bir saldırıyla başlayan açık bir taarruza öncülük ediyorlardı. Oradan Kutsal Kitap’ın iki tanığına ve Peygamberlik Ruhu’na saldırmaya başladılar. Aynı dönemde (1880’lerin başı), sağlık çalışmasının lideri John H. Kellogg, panteist ruhçuluğu kilisenin liderliğine tanıtmaya başladı. 1881’de James White toprağa verildi ve Kardeş White, kilisenin eğitim, sağlık ve siyasi yapısının liderliğinin başını çektiği tırmanan bir isyanın ortasındaydı.
The message that had arrived in 1856, which was the increased light of the “seven times,” and also the message to Laodicea, had been rejected, and the Lord intended to repeat that very message at the General Conference in Minneapolis in 1888, through the message presented by Elders Jones and Waggoner. Their message was not a new message, and when those who resisted their message were addressed by Sister White she identified that the rebels believed that their resistance of the message of Jones and Waggoner represented their responsibility to defend the old landmarks, which are also the old foundations. Their rebellion revealed that by 1888, they no longer understood what the foundations were, which is that the foundational truths represent the righteousness of Christ. In the context of the landmarks and William Miller’s rules she stated:
1856'da gelen — “yedi kez” üzerine artan ışık olan — mesaj ve Laodikya'ya yönelik mesaj reddedilmişti; Rab, 1888'de Minneapolis'teki Genel Konferans'ta, İhtiyarlar Jones ve Waggoner tarafından sunulan mesaj aracılığıyla tam da aynı mesajı tekrarlamayı amaçlamıştı. Onların mesajı yeni bir mesaj değildi. Onların mesajına direnenlere Kız Kardeş White hitap ettiğinde, isyancıların, Jones ve Waggoner'ın mesajına direnmelerinin, aynı zamanda eski temeller olan eski sınır taşlarını savunma sorumluluklarını yerine getirmek anlamına geldiğine inandıklarını tespit etti. İsyanları, 1888'e gelindiğinde artık temellerin ne olduğunu, yani temel gerçeklerin Mesih'in doğruluğunu temsil ettiğini anlamadıklarını ortaya koydu. Sınır taşları ve William Miller'ın kuralları bağlamında şöyle dedi:
“We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority. There are many who believe without a reason on which to base their faith, without sufficient evidence as to the truth of the matter. If an idea is presented that harmonizes with their own preconceived opinions, they are all ready to accept it. They do not reason from cause to effect, their faith has no genuine foundation, and in the time of trial they will find that they have built upon the sand.
“Hristiyanlığı neyin teşkil ettiğini, hakikatin ne olduğunu, almış olduğumuz imanın ne olduğunu, Kutsal Kitap kurallarının—bize en yüce otoriteden verilmiş olan kuralların—neler olduğunu kendimiz için bilmeliyiz. İmanlarını dayandıracakları bir sebep olmaksızın, meselenin hakikati konusunda yeterli delile sahip olmadan iman eden birçok kişi vardır. Kendi önceden edinilmiş kanaatleriyle uyuşan bir fikir ileri sürülürse, onu kabul etmeye bütünüyle hazırdırlar. Sebepten sonuca doğru muhakeme etmezler; imanlarının gerçek bir temeli yoktur ve deneme zamanında kum üzerine bina etmiş olduklarını göreceklerdir.
“He who rests satisfied with his own present imperfect knowledge of the Scriptures, thinking this sufficient for his salvation, is resting in a fatal deception. There are many who are not thoroughly furnished with Scriptural arguments, that they may be able to discern error, and condemn all the tradition and superstition that has been palmed off as truth. Satan has introduced his own ideas into the worship of God, that he might corrupt the simplicity of the gospel of Christ. A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent. They know not what it is to weave into their experience and to possess the real virtue of love and faith. They are not close Bible students, but are lazy and inattentive. When differences of opinion arise upon the passages of Scripture, these who have not studied to a purpose and are not decided as to what they believe, fall away from the truth. We ought to impress upon all the necessity of inquiring diligently into divine truth, that they may know that they do know what is truth. Some claim much knowledge, and feel satisfied with their condition, when they have no more zeal for the work, no more ardent love for God, and for souls for whom Christ died, than if they had never known God. They do not read the Bible [in order] to appropriate the marrow and fatness to their own souls. They do not feel that it is the voice of God speaking to them. But, if we would understand the way of salvation, if we would see the beams of the Sun of righteousness, we must study the Scriptures for a purpose, for the promises and prophecies of the Bible shed clear beams of glory upon the divine plan of redemption, which grand truths are not clearly comprehended.” The 1888 Materials, 403.
Kendi mevcut, kusurlu Kutsal Yazılar bilgisiyle yetinip bunun kurtuluşu için yeterli olduğunu düşünen kimse, ölümcül bir aldanışa güvenmektedir. Kutsal Yazılardan gelen delillerle iyice donatılmamış birçok kişi vardır ki, hatayı ayırt edebilsinler ve hakikat diye yutturulmuş bütün gelenek ve batıl inançları mahkûm edebilsinler. Şeytan, Mesih’in müjdesinin sadeliğini yozlaştırmak için Tanrı’ya tapınmaya kendi düşüncelerini sokmuştur. “Şimdiki hakikat”e inandığını iddia edenlerin büyük bir kısmı, bir zamanlar kutsallara teslim edilen imanın ne olduğunu—içinizdeki Mesih, yücelik umudu—bilmiyor. Eski sınır taşlarını savunduklarını sanırlar, ama ılıktırlar ve kayıtsızdırlar. Sevgi ve imanın gerçek erdemini kendi deneyimlerine dokumayı ve buna sahip olmayı bilmezler. Ciddi Kutsal Kitap öğrencileri değillerdir; tembel ve dikkatsizdirler. Kutsal Yazı pasajları üzerine görüş ayrılıkları doğduğunda, amaçlı biçimde çalışmamış ve neye inandıkları konusunda karara varmamış olanlar, hakikatten saparlar. İlahi hakikati gayretle araştırmanın gerekliliğini herkesin zihnine işlemeliyiz ki, hakikatin ne olduğunu bildiklerini gerçekten bilsinler. Bazıları çok bilgi iddia eder ve durumlarından memnuniyet duyar; oysa Tanrı’yı hiç tanımamış olsalar nasıl olacaklarsa, işe karşı daha çok gayretleri, Tanrı’ya ve Mesih’in uğruna öldüğü canlara karşı daha ateşli sevgileri yoktur. Kutsal Kitap’ı, onun özünü ve zenginliğini kendi canlarına mal etmek için okumazlar. Bunun kendilerine konuşan Tanrı’nın sesi olduğunu hissetmezler. Oysa kurtuluş yolunu anlamak, Doğruluk Güneşi’nin ışınlarını görmek istiyorsak, Kutsal Yazıları amaçlı biçimde incelemeliyiz; çünkü Kutsal Kitap’ın vaatleri ve peygamberlik sözleri ilahi kurtuluş planı üzerine parlak yücelik ışınları saçar ve bu yüce gerçekler açıkça kavranmamaktadır. The 1888 Materials, 403.
This statement is taken from her testimony during the period of 1888, and she identifies that the rebels are building a foundation upon sand, though they know it not. She states, “A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent.” She identifies them as still in the Laodicean condition, for they are “lukewarm.” And she identifies “the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory.” Christ is the Rock of Ages, and as the Rock of Ages, He represents the jewels of Miller’s dream.
Bu ifade, 1888 dönemindeki tanıklığından alınmıştır ve o, isyancıların, bunu bilmeseler de, kum üzerine temel kurduklarını tespit eder. Şöyle der: "Şimdiki hakikate inandığını iddia eden çok sayıda kişi, azizlere bir kez teslim edilen imanın ne olduğunu—içinizde Mesih, yücelik umudu—bilmiyor. Eski sınır taşlarını savunduklarını düşünüyorlar, ama ılıklar ve ilgisizler." Onları hâlâ Laodikya durumunda olarak tanımlar; çünkü "ılık"tırlar. Ayrıca "azizlere bir kez teslim edilen iman—içinizde Mesih, yücelik umudu"nu tanımlar. Mesih Çağların Kayası’dır ve Çağların Kayası olarak, Miller’in rüyasındaki mücevherleri temsil eder.
“The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.
“Uyarı geldi: 1842, 1843 ve 1844 yıllarında gelen mesajdan beri üzerinde bina etmekte olduğumuz iman temelini sarsacak hiçbir şeyin içeri girmesine izin verilmemelidir. Ben bu mesajın içindeydim ve o zamandan beri, Tanrı’nın bize verdiği ışığa sadık kalarak dünyanın önünde durmaktayım. Günden güne, ışık arayarak içten dua ile Rab’bi aradığımız sırada ayaklarımızın üzerine konulduğu platformdan ayaklarımızı çekmeyi düşünmüyoruz. Sizce Tanrı’nın bana verdiği ışıktan vazgeçebilir miyim? O, Çağların Kayası gibi olacaktır. Bana verildiği günden beri bana rehberlik etmektedir.” Review and Herald, 14 Nisan 1903.
She identifies an important reality of the rebels, who were Ezekiel’s ancient men, when she states, “They do not reason from cause to effect.” The wicked cannot or will not reason from cause to effect. The effect of the 1888 General Conference session was so rebellious that Sister White determined to leave, but her angelic guide commanded her that she must stay and record the parallel history of the rebellion of Korah, Dathan and Abiram. The rebellion of the ancient men was the effect, and the cause was the rejection of the Laodicean message that arrived with the increased light of the “seven times” in 1856, and then escalated to the rebellion against the foundations in 1863, which then led to the attack upon first the Bible and then the Spirit of Prophecy, along with the introduction of Kellogg’s spiritualism.
O, "Onlar neden-sonuç ilişkisi kurmazlar" diyerek, isyancıların—Hezekiel'in anlattığı ihtiyarların—önemli bir gerçeğini ortaya koyar. Kötüler neden-sonuç ilişkisi kuramaz ya da kurmak istemez. 1888 Genel Konferans oturumunun sonucu öylesine isyankârcaydı ki Kardeş White ayrılmaya karar verdi, fakat melekî rehberi onun kalmasını ve Korah, Dathan ve Abiram'ın isyanının paralel tarihini kaydetmesini emretti. İhtiyarların isyanı sonuçtu; sebep ise 1856'da "yedi zaman"ın artan ışığıyla gelen Laodikya mesajının reddedilmesiydi ve bu, 1863'te temellere karşı isyana tırmandı; bu da önce Kutsal Kitap'a, ardından da Peygamberlik Ruhu'na saldırıya ve Kellogg'un spiritüalizminin girişine yol açtı.
Of course the ancient men’s historians through history have covered the truths associated with the rebellion with rubbish, traditions, customs and dishes of fables, for those who participate in that type of rebellion always attempt to hide the evidence.
Elbette, tarih boyunca eski zamanların tarihçileri isyanla ilişkili hakikatleri saçmalıklar, gelenekler, görenekler ve masal tabaklarıyla örtmüşlerdir; çünkü o tür bir isyana katılanlar her zaman kanıtları gizlemeye çalışır.
Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Isaiah 25:19.
Rab’den tasarılarını gizlemek için derinlere inenlerin vay haline; işleri karanlıkta yapılır ve derler ki: “Bizi kim görüyor? Kim bizi tanıyor?” Yeşaya 25:19.
The men Isaiah is addressing in the verse are they who he identifies as “the scornful men that rule this people in Jerusalem,” and are the same ancient men that were to be the guardians of the people in Ezekiel chapter eight. In Ezekiel’s testimony, at the second abomination, which marks the second generation of Adventism, they answer the questions that Isaiah’s scornful men ask, “for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth” (Ezekiel 8:12).
Yeşaya’nın ayette hitap ettiği adamlar, onun “Yeruşalim’de bu halka hükmeden alaycı adamlar” olarak tanımladığı kimselerdir ve Hezekiel’in sekizinci bölümünde halkın bekçileri olmaları gereken aynı ihtiyarlardır. Hezekiel’in tanıklığında, Adventizmin ikinci kuşağını işaretleyen ikinci iğrençlikte, Yeşaya’nın alaycı adamlarının sorduğu sorulara şöyle cevap verirler: “Rab bizi görmüyor; Rab yeryüzünü terk etti” (Hezekiel 8:12).
There is “Woe” pronounced upon those historical revisionists that attempt to cover the truth of the rebellion that led to and occurred in 1888.
Vay, 1888’e yol açan ve 1888’de gerçekleşen isyanın gerçeğini örtmeye kalkışan o tarihî revizyonistlerin haline.
We will continue this study in the next article.
Bu incelemeye bir sonraki makalede devam edeceğiz.
“I must speak to you in reference to the meetings in Minneapolis. I at one time decided to leave the meeting because I saw and felt the strong spirit of opposition that prevailed. I could not for one moment acknowledge the spirit which moved with a controlling power upon Brother Morrison and Brother Nicola. I cannot for a moment question what manner of spirit you were of. Certainly it was not the Spirit of God, and lest you should continue in this deception I now write to you.
Minneapolis'teki toplantılarla ilgili olarak sizinle konuşmalıyım. Bir ara, hüküm süren güçlü muhalefet ruhunu görüp hissettiğim için toplantıdan ayrılmaya karar verdim. Morrison Kardeş ve Nicola Kardeş üzerinde hükmedici bir güçle etkisini gösteren o ruhu bir anlığına bile kabul edemedim. Sizin hangi ruhtan olduğunuz konusunda bir an bile tereddütüm olamaz. Kesinlikle Tanrı'nın Ruhu değildi ve bu aldanış içinde devam etmeyesiniz diye şimdi size yazıyorum.
“The night after I had decided not to remain longer in Minneapolis, in a dream or vision of the night—I cannot tell certainly which—a person of tall, commanding appearance brought me a message and revealed to me that it was God’s will for me to stand at my post of duty, and that God Himself would be my helper and sustain me to speak the words He should give me. He said, ‘For this work the Lord has raised you up. His everlasting arms are beneath you. From this meeting decisions will be made for life or for death; not that anyone need to perish, but spiritual pride and self-confidence will close the door that Jesus and His Holy Spirit’s power shall not be admitted. They shall have another chance to be undeceived, and to repent, confess their sins, and come to Christ and be converted that He shall heal them.’
Minneapolis’te artık daha fazla kalmamaya karar verdikten sonraki gece, bir rüyada ya da gecenin bir görümünde—hangisi olduğundan kesin olarak emin değilim—uzun boylu, heybetli görünümlü bir kişi bana bir mesaj getirdi ve görev yerimde durmamın Tanrı’nın isteği olduğunu ve bizzat Tanrı’nın yardımcım olup bana vereceği sözleri söylemem için beni güçlendireceğini bana açıkladı. Şöyle dedi: “Bu iş için Rab seni görevlendirdi. Onun sonsuz kolları seni alttan tutuyor. Bu toplantıda yaşam ya da ölüm için kararlar verilecek; kimsenin helak olması gerekmediği halde, ruhsal gurur ve kendine güven kapıyı kapatacak; böylece İsa ve O’nun Kutsal Ruhu’nun gücü içeri alınmayacak. Aldatılmaktan kurtulmaları, tövbe edip günahlarını itiraf etmeleri ve Mesih’e gelip dönmeleri için bir şansları daha olacak ki O da onları iyileştirsin.”
“He said, ‘Follow me.’ I followed my guide and he led me to the different houses where brethren made their homes, and he said, ‘Hear the words here spoken, for they are written in the book of records, and these words will have a condemning power upon all who act a part in this work which is not after the spirit of wisdom from above, but after the spirit that descendeth not from above, but is from beneath.’
“Peşimden gel,” dedi. Rehberimi izledim ve o beni, kardeşlerin ev edindikleri çeşitli evlere götürdü; ve şöyle dedi: “Burada söylenen sözleri işit, çünkü bunlar kayıtlar kitabına yazılmıştır; ve bu sözler, yukarıdan gelen hikmet ruhuna göre olmayan, fakat yukarıdan inmeyen, aşağıdan olan ruhun etkisiyle yürütülen bu işte bir payı olan herkes üzerinde mahkûm edici bir kudret taşıyacaktır.”
“I listened to words uttered that ought to make every one of those ashamed who uttered them. Sarcastic remarks were passed from one to another, ridiculing their brethren A. T. Jones, E. J. Waggoner, and Willie C. White, and myself. My position and my work were freely commented upon by those who ought to have been engaged in the work of humbling their souls before God and setting their own hearts in order. There was seemingly a fascination in brooding over imaginary wrongs and expressions of imagination of their brethren and their work, which had no foundation in truth, and in doubting and speaking and writing bitter things as the result of skepticism and question and unbelief.
Söylenen sözleri dinledim; bunlar, onları söyleyenlerin her birini utandırması gereken sözlerdi. Kardeşleri A. T. Jones, E. J. Waggoner ve Willie C. White ile benimle alay eden alaycı sözler dilden dile dolaşıyordu. Benim konumum ve çalışmam, Tanrı’nın önünde ruhlarını alçaltma ve kendi kalplerini düzene koyma işiyle meşgul olmaları gerekenler tarafından serbestçe yorumlanıyordu. Görünüşe göre, gerçeğe dayanağı olmayan hayali haksızlıklar ve kardeşleriyle onların çalışmaları hakkındaki hayal ürünü tasvirler üzerinde kara kara düşünmekte ve şüphecilik ve sorgulama ve imansızlığın bir sonucu olarak kuşkulanıp acı sözler söyleyip yazmakta bir cazibe vardı.
“Said my guide, ‘This is written in the books as against Jesus Christ. This spirit cannot harmonize with the Spirit of Christ, of truth. They are intoxicated with the spirit of resistance and know not any more than the drunkard what spirit controls their words or their actions. This sin is peculiarly an offense to God. This spirit bears no more the semblance to the Spirit of truth and righteousness than the spirit that actuated the Jews to form a confederacy to doubt, to criticize and become spies upon Christ, the world’s Redeemer.
Rehberim şöyle dedi: "Bu, kitaplarda İsa Mesih aleyhine yazılmıştır. Bu ruh, Mesih'in ruhu, hakikatin ruhu ile uyum sağlayamaz. Direniş ruhuyla sarhoşturlar ve sözlerini ya da eylemlerini hangi ruhun yönettiğini, bir sarhoşun bildiğinden fazlasını bilmezler. Bu günah, Tanrı'yı özellikle gücendirir. Bu ruhun hakikat ve doğruluk ruhuna benzerliği, Yahudileri kuşku duymak, eleştirmek ve dünyanın Kurtarıcısı Mesih'i gözetlemek üzere bir ittifak kurmaya sevk eden ruhun benzerliği kadar azdır."
“I was told by my guide that there had been a witness to the Christless talk, the rabble talk which evidenced the spirit that prompted the words. When they entered their rooms evil angels came with them, because they closed the door to the Spirit of Christ and would not listen to His voice. There was not a humbling of the soul before God. The voice of prayer was seldom heard, but criticism and exaggerated statements and suppositions and conjectures and envy and jealousy and evil surmising and false accusing were current. Had their eyes been opened they would have seen that which would have alarmed them, the exulting of evil angels. And they would have seen also a Watcher who had heard every word and registered these words in the books of heaven.
Rehberim bana, sözleri yönlendiren ruhu açığa vuran Mesih’ten yoksun, avamca konuşmalara tanıklık eden birinin bulunduğunu söyledi. Odalarına girdiklerinde, Mesih’in Ruhuna kapıyı kapattıkları ve O’nun sesine kulak asmadıkları için kötü melekler de onlarla birlikte geldi. Tanrı’nın önünde ruhun alçaltılması yoktu. Dua sesi nadiren işitiliyordu, ama eleştiri, abartılı beyanlar, varsayımlar ve tahminler, haset ve kıskançlık, kötü zanlar ve iftiralar yaygındı. Gözleri açılmış olsaydı, onları dehşete düşürecek şeyi görürlerdi: kötü meleklerin sevinçle coştuğunu. Ve ayrıca her sözü işiten ve bu sözleri göğün kitaplarına kaydeden bir Gözcüyü de görürlerdi.
“I was then informed that at this time it would be useless to make any decision as to positions on doctrinal points, as to what is truth, or to expect any spirit of fair investigation, because there was a confederacy formed to allow of no change of ideas on any point or position they had received any more than did the Jews. Much was said to me by my Guide that I have no liberty to write. I found myself sitting up in bed in a spirit of grief and distress, also with a spirit of firm resolve to stand at my post of duty to the close of the meeting and then wait for the directions of the Spirit of God telling me how to move and what course to pursue.” The 1888 Materials, 277, 278.
O sırada bana, bu zamanda öğreti noktalarındaki konumlar hakkında, hakikatin ne olduğuna dair herhangi bir karar vermenin ya da adil bir araştırma ruhu beklemenin faydasız olacağı bildirildi; çünkü tıpkı Yahudiler gibi, benimsedikleri herhangi bir nokta veya konumda fikir değişikliğine izin vermeyecek bir ittifak kurulmuştu. Rehberim bana pek çok şey söyledi; bunları yazmaya yetkim yok. Kendimi yatakta doğrulmuş otururken, keder ve ıstırap ruhu içinde buldum; ayrıca toplantının sonuna kadar görev yerimde durmaya ve sonra nasıl hareket edeceğimi ve hangi yolu izleyeceğimi bana bildirmesi için Tanrı’nın Ruhu’nun yönlendirmelerini beklemeye dair sarsılmaz bir kararlılık ruhuyla. 1888 Belgeleri, 277, 278.