The testing process that begins when the angel descends is represented by the test of whether to take the book out of the angel’s hand and eat it. Those that did choose to eat the message were then destined for a disappointment where the group who refused to eat were left behind. The little book that was to be eaten represented an “increase of knowledge” of the message that had first been unsealed at “the time of the end” at either 1798 or 1989, and then later formalized into a message that would hold the generation then alive accountable to the light of the increased knowledge. In either history, once the prophecy of Islam was fulfilled, then the message to be eaten in the angel’s hand was either received or rejected. If the message represented by the book is rejected, those who do so, and still seek to uphold the profession of still being the chosen of God, are forced to produce a counterfeit latter rain message.
Meleğin indiğinde başlayan sınama süreci, meleğin elindeki kitabı alıp yemeyi seçip seçmeme sınavıyla temsil edilir. Mesajı yemeyi seçenler daha sonra bir hayal kırıklığına uğramaya yazgılıydı; yemeyi reddeden grup ise geride bırakıldı. Yenmesi gereken küçük kitap, ya 1798’de ya da 1989’da “sonun zamanı”nda ilk kez mühürü açılmış olan mesajın “bilginin artması”nı temsil ediyordu ve daha sonra, artmış bilginin ışığı altında o sırada yaşayan kuşağı sorumlu tutacak bir mesaja resmileştirildi. Her iki tarihte de, İslam kehaneti yerine geldiğinde, meleğin elindeki, yenmesi gereken mesaj ya kabul edildi ya da reddedildi. Kitabın temsil ettiği mesaj reddedilirse, bunu yapanlar ve hâlâ Tanrı’nın seçilmişleri oldukları iddiasını sürdürmeye çalışanlar, sahte bir geç yağmur mesajı üretmeye zorlanır.
On September 11, 2001 the past rebellions of the generations of Adventism were again made testing issues. Habakkuk chapter two identifies a debate that occurs in the prophetic history represented therein, which is a parallel prophetic line to the parable of the ten virgins. When the watchman asked what he shall answer in the history of the parable of the ten virgins, he was commanded to “write the vision, and make it plain upon tables.” The watchmen of Millerite history produced the 1843 chart in 1842, and its production became a waymark. It was the “vision” of Habakkuk two, that had been made plain upon tables that was to speak at the end.
11 Eylül 2001’de Adventizmin kuşaklarının geçmişteki isyanları yeniden birer sınama konusu haline getirildi. Habakkuk’un ikinci bölümü, orada temsil edilen peygamberlik tarihinde ortaya çıkan bir tartışmayı tanımlar; bu, on kız benzetmesine paralel bir peygamberlik çizgisidir. On kız benzetmesinin tarihindeki nöbetçi, ne karşılık vereceğini sorduğunda, ona “görümü yaz ve levhalar üzerine açıkça yaz” buyruğu verildi. Millerci tarihin nöbetçileri 1843 tablosunu 1842’de hazırladılar ve onun hazırlanması bir işaret taşı oldu. Sonunda konuşacak olan, levhalar üzerine açıkça yazılmış Habakkuk’un ikinci bölümündeki “görü”ydü.
Shortly after September 11, 2001 those who recognized the activity of Islam of the third woe, were led to return to Jeremiah’s “old paths,” and to walk therein. Those “old paths” identified that the three woes of Revelation chapter eight, verse thirteen represented the prophetic role of Islam. Immediately thereafter, Future for America began to reproduce the two charts of Habakkuk chapter two at the very same point in the parallel history of the Millerites, the two charts were set forth as a waymark, which had been represented by the production of the 1843 chart, in 1842.
11 Eylül 2001'den kısa bir süre sonra, üçüncü bela bağlamında İslam'ın etkinliğini tanıyanlar, Yeremya'nın "eski yolları"na dönmeye ve onlarda yürümeye yönlendirildi. Bu "eski yollar", Vahiy 8:13'teki üç belanın İslam'ın peygamberlikteki rolünü temsil ettiğini gösteriyordu. Bunun hemen ardından Future for America, Milleritlerin paralel tarihindeki tam olarak aynı noktada, Habakkuk'un ikinci bölümündeki iki çizelgeyi yeniden üretmeye başladı; iki çizelge, 1842'de 1843 çizelgesinin hazırlanmasıyla temsil edilmiş olan bir işaret taşı olarak ortaya konuldu.
“In May, 1842, a General Conference was convened in Boston, [Massachusetts]. At the opening of this meeting, Brethren Charles Fitch and Apollos Hale, of Haverhill, presented the pictorial prophecies of Daniel and John, which they had painted on cloth, with the prophetic numbers, showing their fulfillment. Brother Fitch in explaining from his chart before the Conference, said, while examining these prophecies, he had thought if he could get out something of the kind as here presented it would simplify the subject and make it easier for him to present to an audience. Here was more light in our pathway. These brethren had been doing what the Lord had shown Habakkuk in his vision 2,468 years before, saying, ‘Write the vision and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time.’ Habakkuk 2:2.
Mayıs 1842’de, Boston, [Massachusetts]’ta bir Genel Konferans toplandı. Bu toplantının açılışında, Haverhill’den Kardeşler Charles Fitch ve Apollos Hale, bez üzerine, gerçekleşmelerini gösteren kehanet sayılarıyla birlikte resmettikleri Daniel ve Yuhanna’nın peygamberliklerini sundular. Kardeş Fitch, Konferansın huzurunda çizelgesinden açıklama yaparken şöyle dedi: Bu peygamberlikleri incelerken, burada sunulana benzer bir şeyi ortaya koyabilirsem konuyu sadeleştireceğini ve bir dinleyici topluluğuna sunmamı kolaylaştıracağını düşünmüştüm. Yolumuza daha fazla ışık düşmüştü. Bu kardeşler, Rab’bin 2.468 yıl önce Habakkuk’a görümünde gösterdiği şeyi yapıyorlardı: ‘Görümü yaz ve onu levhalar üzerine açıkça yaz ki okuyan koşabilsin. Çünkü görüm belirlenmiş bir zaman içindir.’ Habakkuk 2:2.
“After some discussion on the subject, it was voted unanimously to have three hundred similar to this one lithographed, which was soon accomplished. They were called ‘the ‘43 charts.’ This was a very important Conference.” The Autobiography of Joseph Bates, 263.
Konu üzerinde biraz tartışıldıktan sonra, buna benzer üç yüz tanesinin taşbaskı ile basılmasına oybirliğiyle karar verildi; bu da kısa sürede gerçekleştirildi. Bunlara '43 çizelgeleri' denildi. Bu çok önemli bir konferanstı. Joseph Bates'in Otobiyografisi, 263.
“It was the united testimony of Second Advent lecturers and papers, when standing on ‘the original faith,’ that the publication of the chart was a fulfillment of Habakkuk 2:2, 3. If the chart was a subject of prophecy (and those who deny it leave the original faith), then it follows that BC 457 was the year from which to date the 2300 days. It was necessary that 1843 should be the first published time in order that ‘the vision’ should ‘tarry,’ or that there should be a tarrying time, in which the virgin band was to slumber and sleep on the great subject of time, just before they were to be aroused by the Midnight Cry.” James White, Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2.
“İkinci Geliş vaizleri ile yayınlarının, ‘asli iman’ üzerinde durdukları sıradaki müşterek tanıklığı şuydu: tablonun yayımlanması Habakkuk 2:2, 3’ün bir yerine gelişiydi. Eğer tablo peygamberlik konusu idiyse (ve bunu inkâr edenler asli imanı terk ederler), o hâlde 2300 günün başlangıcı olarak tarih alınması gereken yılın MÖ 457 olduğu sonucu çıkar. ‘Görüm’ün ‘gecikmesi’ ya da bir gecikme zamanının bulunması için, 1843’ün ilk yayımlanmış vakit olması gerekliydi; bu zaman zarfında bakireler topluluğu, Gece Yarısı Feryadı ile uyandırılmalarından hemen önce, zamanın büyük konusu üzerinde uyuklayıp uyuyacaktı.” James White, Second Advent Review and Sabbath Herald, Cilt I, Sayı 2.
“Now our history shows that there were hundreds teaching from the same chronological charts that William Miller was, all of one stamp. Then it was the oneness of the message all on one theme, the coming of the Lord Jesus at a certain time, 1844.” Joseph Bates, Early SDA Pamphlets, 17.
"Şimdi tarihimiz gösteriyor ki, William Miller’in kullandığı aynı kronolojik çizelgeleri temel alarak öğreten yüzlerce kişi vardı; hepsi aynı kalıptandı. O zaman mesajın birliği vardı; hepsi tek bir tema etrafında birleşmişti: Rab İsa’nın belirli bir zamanda, 1844’te gelişi." Joseph Bates, Erken SDA Broşürleri, 17.
The reprinting of the 1843 and 1850 charts, in the immediate post-September 11, 2001 history was as much a fulfillment of Habakkuk two, as was the publication of the 1843 chart in 1842. The production of the tables is part of the narrative of Habakkuk chapter two, and it had to happen. On September 11, 2001 the rebellion of 1863 was again repeated by those Laodicean Adventists who refused to return to Jeremiah’s “old paths.”
1843 ve 1850 tablolarının, 11 Eylül 2001’in hemen sonrasındaki dönemde yeniden basılması, tıpkı 1842’de 1843 tablosunun yayımlanması gibi, Habakkuk kitabının ikinci bölümünün yerine gelmesiydi. Tabloların hazırlanması, Habakkuk kitabının ikinci bölümündeki anlatının bir parçasıdır ve bunun olması gerekiyordu. 11 Eylül 2001’de, Yeremya’nın “eski yollarına” geri dönmeyi reddeden o Laodikyalı Adventistler tarafından 1863’teki isyan bir kez daha tekrarlandı.
“The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as of little value the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin, and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science. ‘Thus saith the Lord: Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ [Jeremiah 6:16.]
“Düşman, erkek ve kız kardeşlerimizin zihinlerini, bu son günlerde ayakta duracak bir halkı hazırlama işinden saptırmaya çalışmaktadır. Onun safsataları, zihinleri vaktin tehlikelerinden ve görevlerinden uzaklaştırmak üzere tasarlanmıştır. Mesih’in, halkına vermesi için Yuhanna’ya gökten getirdiği ışığı pek az değerli sayarlar. Önümüzde hemen beliren sahnelerin, özel bir dikkat görmeye yetecek önemde olmadığını öğretirler. Gök kökenli gerçeği etkisiz kılar ve Tanrı’nın halkını geçmişteki tecrübelerinden yoksun bırakır, onların yerine sahte bir bilim verirler. ‘RAB şöyle diyor: Yollarda durun, bakın, eski patikaları sorun; iyi yolun nerede olduğunu sorun ve onda yürüyün.’ [Yeremya 6:16.]”
“Let none seek to tear away the foundations of our faith,—the foundations that were laid at the beginning of our work, by prayerful study of the Word and by revelation. Upon these foundations we have been building for more than fifty years. Men may suppose that they have found a new way, that they can lay a stronger foundation than that which has been laid; but this is a great deception. ‘Other foundation can no man lay than that is laid.’ [1 Corinthians 3:11.] In the past, many have undertaken to build a new faith, to establish new principles; but how long did their building stand? It soon fell; for it was not founded upon the Rock.” Testimonies, volume 8, 296, 297.
Hiç kimse imanımızın temellerini söküp atmaya kalkışmasın—işimizin başlangıcında, Söz’ün dua ederek incelenmesi ve vahiy aracılığıyla atılmış olan temelleri. Bu temeller üzerine elli yılı aşkın süredir inşa ediyoruz. Bazıları yeni bir yol bulduklarını, atılmış olandan daha sağlam bir temel atabileceklerini sanabilir; ama bu büyük bir aldatmadır. "Kimse, atılmış olandan başka bir temel atamaz." [1. Korintliler 3:11.] Geçmişte, birçokları yeni bir iman kurmaya, yeni ilkeler tesis etmeye girişti; ama yapıları ne kadar ayakta kaldı? Çok geçmeden yıkıldı; çünkü Kaya üzerine kurulmamıştı. Testimonies, cilt 8, 296, 297.
Jeremiah identifies that to walk in the “old paths,” is to find “the rest”, and the rest is “the latter rain”, which began when the nations were angered on September 11, 2001, when the great buildings of New York City came down. Those that then ate the message became Habakkuk’s watchmen who were to “write the vision, and make it plain”. Jeremiah identifies the very same watchmen during the time of “the rest”, which is “the latter rain”.
Yeremya, “eski yollarda” yürümekle “rahat”ı bulmanın aynı şey olduğunu ve bu “rahat”ın “son yağmur” olduğunu belirtir; bu da New York kentinin büyük binaları yıkıldığında, milletler 11 Eylül 2001’de öfkelendiğinde başladı. O zaman mesajı yiyenler, “görümü yaz, açıkça yaz”makla görevlendirilen Habakkuk’un bekçileri oldular. Yeremya, “rahat”ın, yani “son yağmur”un zamanı sırasında aynı bekçileri tanımlar.
Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.
RAB şöyle diyor: Yollar üzerinde durun, bakın, eski patikaları sorun; iyi yolun nerede olduğunu araştırın ve onda yürüyün; o zaman canlarınız için huzur bulacaksınız. Fakat onlar, “Orada yürümeyeceğiz” dediler. Ayrıca üzerinize gözcüler koydum ve, “Boru sesini dinleyin” dedim. Fakat onlar, “Dinlemeyeceğiz” dediler. Yeremya 6:16, 17.
The trumpet that they were to sound is the sixth trumpet of the second woe in Millerite history, and in the last days it is the seventh trumpet of the third woe. Habakkuk’s watchmen, who are Jeremiah’s watchmen, sound a warning message that in the rebellion of 1888, was rejected. The sixth trumpet that was rejected in 1888, was the message to Laodicea.
Çalmaları gereken borazan, Millerci hareketin tarihinde ikinci felaketin altıncı borazanıdır; son günlerde ise üçüncü felaketin yedinci borazanıdır. Habakkuk’un bekçileri, ki bunlar Yeremya’nın bekçileridir, 1888’deki isyanda reddedilmiş bir uyarı mesajını duyururlar. 1888’de reddedilen altıncı borazan, Laodikya’ya yönelik mesajdı.
“The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.
A. T. Jones ve E. J. Waggoner’ın bize verdiği mesaj, Tanrı’nın Laodikya kilisesine mesajıdır ve gerçeğe inandığını iddia edip de Tanrı’nın verdiği ışığı başkalarına yansıtmayan herkesin vay haline. 1888 Materyalleri, 1053.
The seventh trumpet message of 1888, was first sounded to Laodicea in 1856, and then the Laodicean message was placed within the context of the increasing light of the “seven times.” On September 11, 2001 the call to return to Jeremiah’s old paths, and to walk therein for the purpose of obtaining the message of the latter rain, included the seventh Trumpet warning message that is represented as the message to Laodicea, and the “seven times,” which is the symbol of the foundations.
1888'in yedinci borazan mesajı, ilk kez 1856'da Laodikya'ya duyuruldu ve ardından Laodikya mesajı, "yedi vakit"in giderek artan ışığı bağlamında ele alındı. 11 Eylül 2001'de, Yeremya'nın eski yollarına dönme ve son yağmur mesajını almak amacıyla bu yollarda yürüme çağrısı, Laodikya'ya yönelik mesaj olarak temsil edilen yedinci borazan uyarı mesajını ve temellerin simgesi olan "yedi vakit"i içeriyordu.
The “lie” identified by prophecy that produces the strong delusion of Paul’s writings was placed into the third generation of Laodicean Adventism in 1931, sixteen years after the death of the prophetess. The “lie” which arrived in the third generation is prophetically located in the period represented as the “women weeping for Tammuz,” and is therefore associated with the false latter rain message.
Pavlus’un yazılarında söz edilen güçlü aldanışı ortaya çıkaran ve kehanet tarafından belirlenen “yalan”, kadın peygamberin ölümünden on altı yıl sonra, 1931’de Laodikya Adventizminin üçüncü kuşağına sokuldu. Üçüncü kuşağa gelen bu “yalan”, peygamberliğe göre “Tammuz için ağlayan kadınlar” olarak temsil edilen döneme yerleştirilir ve bu nedenle sahte geç yağmur mesajıyla ilişkilendirilir.
The details of how the “lie” was propagated should be understood, as should the prophetic role of the “lie” in end-time prophecy. The scornful men that rule Jerusalem in the time of the latter rain, which is the time of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, created a false latter rain message in the third generation of Adventism, as represented by the “women weeping for Tammuz,” in Ezekiel chapter eight. Their false latter rain message is also represented as a false foundation, a false wall of protection, and a false peace and safety message by Ezekiel.
"Yalan"ın nasıl yaygınlaştırıldığına ilişkin ayrıntılar anlaşılmalıdır; son zaman peygamberliğinde "yalan"ın rolü de anlaşılmalıdır. Yüz kırk dört binin mühürlenmesi dönemi olan son yağmur zamanında Kudüs’ü yöneten alaycı adamlar, Hezekiel kitabının sekizinci bölümünde "Tammuz için ağlayan kadınlar"la temsil edildiği üzere, Adventizmin üçüncü kuşağında sahte bir son yağmur mesajı oluşturdular. Bu sahte son yağmur mesajı, Hezekiel tarafından ayrıca sahte bir temel, sahte bir koruma duvarı ve sahte bir barış ve güvenlik mesajı olarak da temsil edilir.
Have ye not seen a vain vision, and have ye not spoken a lying divination, whereas ye say, The Lord saith it; albeit I have not spoken? Therefore thus saith the Lord God; Because ye have spoken vanity, and seen lies, therefore, behold, I am against you, saith the Lord God. And mine hand shall be upon the prophets that see vanity, and that divine lies: they shall not be in the assembly of my people, neither shall they be written in the writing of the house of Israel, neither shall they enter into the land of Israel; and ye shall know that I am the Lord God. Because, even because they have seduced my people, saying, Peace; and there was no peace; and one built up a wall, and, lo, others daubed it with untempered mortar: Say unto them which daub it with untempered mortar, that it shall fall: there shall be an overflowing shower; and ye, O great hailstones, shall fall; and a stormy wind shall rend it. Lo, when the wall is fallen, shall it not be said unto you, Where is the daubing wherewith ye have daubed it? Therefore thus saith the Lord God; I will even rend it with a stormy wind in my fury; and there shall be an overflowing shower in mine anger, and great hailstones in my fury to consume it. So will I break down the wall that ye have daubed with untempered mortar, and bring it down to the ground, so that the foundation thereof shall be discovered, and it shall fall, and ye shall be consumed in the midst thereof: and ye shall know that I am the Lord. Thus will I accomplish my wrath upon the wall, and upon them that have daubed it with untempered mortar, and will say unto you, The wall is no more, neither they that daubed it; To wit, the prophets of Israel which prophesy concerning Jerusalem, and which see visions of peace for her, and there is no peace, saith the Lord God. Ezekiel 13:7–16.
Boş bir görüm görmediniz mi? “Rab söylüyor” diyerek yalan bir kehanet söylemediniz mi? Oysa ben konuşmadım. Bu nedenle Rab Tanrı şöyle diyor: Boş sözler söylediğiniz ve yalanlar gördüğünüz için, işte size karşıyım, diyor Rab Tanrı. Boş şeyler gören ve yalan kehanette bulunan peygamberlerin üzerine elimi koyacağım: Halkımın topluluğunda bulunmayacaklar, İsrail halkının kaydına yazılmayacaklar, İsrail ülkesine de girmeyecekler; ve benim Rab Tanrı olduğumu bileceksiniz. Çünkü onlar halkımı, “Esenlik!” diyerek aldattılar; oysa esenlik yoktu; biri bir duvar ördü, bakın başkaları da onu dayanıksız sıva ile sıvadı. Onu dayanıksız sıva ile sıvayanlara de ki: Yıkılacak; sel gibi bir sağanak olacak; ey iri dolu taneleri, siz de düşeceksiniz; ve fırtınalı bir rüzgar onu parçalayıp geçecek. İşte, duvar yıkıldığında size, “Onu sıvadığınız sıva nerede?” denilmeyecek mi? Bunun için Rab Tanrı şöyle diyor: Gazabımla onu fırtınalı bir rüzgarla yaracağım; gazabımda sel gibi bir sağanak yağdıracağım ve gazabımla onu tüketmek için iri dolu taneleri yağdıracağım. Böylece dayanıksız sıva ile sıvadığınız duvarı yıkacağım ve onu yere indireceğim; temeli açığa çıkacak, yıkılacak ve siz onun ortasında yok olup gideceksiniz; ve benim Rab olduğumu bileceksiniz. Böylece gazabımı duvar üzerinde ve onu dayanıksız sıva ile sıvayanların üzerinde tamamlayacağım ve size, “Duvar artık yok, onu sıvayanlar da yok,” diyeceğim; yani Yeruşalim hakkında peygamberlik eden ve onun için esenlik görülerini gören (oysa esenlik yok) İsrail’in peygamberleri, diyor Rab Tanrı. Hezekiel 13:7-16.
The falsehood and lies which the scornful men in Jerusalem hide beneath in Isaiah chapters twenty-eight and twenty-nine are ultimately judged and destroyed by the “overflowing scourge.”
Yeşaya'nın 28. ve 29. bölümlerinde Kudüs'teki alaycı adamların altına sığındıkları yalan ve sahtekârlık, sonunda "taşkın kamçı" tarafından yargılanır ve yok edilir.
Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:17, 18.
Adaleti ölçü çizgisi, doğruluğu çekül yapacağım; dolu yalanların sığınağını süpürüp götürecek, sular gizlenme yerini basacak. Ölümle yaptığınız antlaşma geçersiz kılınacak, ölüler diyarıyla yaptığınız anlaşma ayakta durmayacak; taşkın kırbaç geçip gittiğinde, onun tarafından çiğnenip ezileceksiniz. Yeşaya 28:17, 18.
Isaiah’s “overflowing scourge” is Ezekiel’s “overflowing shower,” that is brought upon those who have “divined lies,” by presenting a “vain vision” and by claiming “the Lord saith it,” “albeit” the Lord had “not spoken.” The “lie” that the ancient men hide under is represented as something they claim that the Lord had spoken, so it is a “lie” about God’s Word. Either they have identified a doctrine from God’s Word as error, or they have erroneously claimed that God directed their understanding (God had spoken), upon a doctrine of the Bible.
Yeşaya’nın "silip süpüren kıranı", Hezekiel’in "sel gibi sağanağı"dır; bu, "boş bir görüm" sunup "Rab söyledi" diyerek "yalan kehanette bulunanların" üzerine, "oysa" Rab "konuşmamış"ken, getirilir. "İhtiyarların" altına sığındığı "yalan", Rab’bin söylemiş olduğunu iddia ettikleri bir şey olarak tasvir edilir; dolayısıyla bu, Tanrı’nın Sözü hakkında bir "yalan"dır. Ya Tanrı’nın Sözünden bir öğretiyi yanlış olarak nitelemişlerdir ya da Kutsal Kitap’taki bir öğreti konusunda Tanrı’nın anlayışlarını Tanrı’nın yönlendirdiğini (Tanrı’nın konuştuğunu) hatalı biçimde iddia etmişlerdir.
The “lie” that arrived in 1931, was a claim that Sister White had endorsed the false view of “the daily,” in the book of Daniel. The false view that “the daily,” represents Christ’s sanctuary ministry was premised upon a “lie” which claimed that in 1910, Ellen White had informed A. G. Daniells that he and Prescott’s view of “the daily,” representing Christ’s sanctuary ministry was actually correct, in spite of her direct written words to the contrary.
1931’de ortaya çıkan “yalan”, Sister White’ın Daniel kitabındaki “the daily” konusunda yanlış görüşü onayladığı iddiasıydı. “The daily”nin Mesih’in tapınak hizmetini temsil ettiği yönündeki yanlış görüş, 1910’da Ellen White’ın A. G. Daniells’e, onun ve Prescott’un “the daily”nin Mesih’in tapınak hizmetini temsil ettiği yönündeki görüşünün aslında doğru olduğunu bildirdiğini iddia eden bir “yalana” dayandırılmıştı; oysa bu, onun aksini belirten doğrudan yazılı ifadeleriyle çelişiyordu.
The false view of “the daily,” that was then (1931) established within Laodicean Adventism, became the theological foundation which was employed to build a message that is described by Ezekiel as “peace and safety.” The various arguments that are employed to uphold the false foundation are the various counterfeit coins and jewels that Miller saw in his dream. By the end of his dream his original jewels are fully covered with counterfeits and rubbish, and the rubbish and counterfeit jewels and coins represent the message that was based upon their foundational error that “the daily” represents Christ’s sanctuary ministry.
O dönemde (1931) Laodikya Adventizmi içinde yerleşik hale getirilen “günlük” hakkındaki yanlış görüş, Hezekiel tarafından “barış ve güvenlik” olarak tanımlanan bir mesajı inşa etmek için kullanılan teolojik temel haline geldi. Sahte temeli ayakta tutmak için kullanılan çeşitli argümanlar, Miller’ın rüyasında gördüğü çeşitli sahte madeni paralar ve mücevherlerdir. Rüyasının sonunda asıl mücevherleri taklitler ve çerçöp ile tamamen örtülür; ve o çerçöp ile sahte mücevherler ve paralar, “günlük”ün Mesih’in tapınak hizmetini temsil ettiği yönündeki temel hataları üzerine kurulmuş mesajı temsil eder.
In Ezekiel’s passage the rubbish and counterfeit jewels is represented as a “wall” that has been built with a cement that is so weak it cannot hold up under the stress of the “stormy wind” or the “overflowing shower.”
Ezekiel’in pasajında, moloz ve sahte mücevherler, “fırtınalı rüzgâr”ın ya da “taşkın sağanak”ın baskısı altında ayakta duramayacak kadar zayıf bir harçla yapılmış bir “duvar” olarak temsil edilir.
The disobedient prophet from Judah that rebuked Jeroboam, ultimately died between an “ass” and a “lion”. The lion represents Babylon and the ass represents Islam. The two doctrines which Laodicean Adventism cannot see, that are represented by the death of the disobedient prophet are the message of the papacy (the lion), and the message of Islam of the third Woe (the ass).
Yeroboam’ı azarlayan, Yahuda’dan gelen itaatsiz peygamber, sonunda bir "eşek" ile bir "aslan" arasında öldü. Aslan Babil’i, eşek İslam’ı temsil eder. Laodikya Adventizmi’nin göremediği ve itaatsiz peygamberin ölümüyle temsil edilen iki doktrin, papalığın mesajı (aslan) ve üçüncü "Vay"daki İslam’ın mesajıdır (eşek).
Ezekiel’s “stormy wind,” is a symbol of Isaiah’s “rough wind that is stayed” in “the day of the east wind” in chapter twenty seven. Ezekiel’s “stormy wind” is also the “four winds” of Revelation chapter seven, that are held until God’s servants are sealed. Ezekiel’s “stormy wind” is his message from the “four winds” in chapter thirty-seven, that brings the dead dry bones to life as a mighty army. Ezekiel’s “stormy wind” that brings down the “wall built with untempered mortar,” is the latter rain message of the third Woe.
Hezekiel'in "fırtınalı rüzgarı", Yeşaya'nın yirmi yedinci bölümdeki "doğu rüzgarının günü"nde geçen "durdurulan sert rüzgar"ı simgeler. Hezekiel'in "fırtınalı rüzgarı" ayrıca, Tanrı'nın kulları mühürlenene kadar tutulan, Vahiy'in yedinci bölümündeki "dört rüzgar"dır. Hezekiel'in "fırtınalı rüzgarı", otuz yedinci bölümdeki "dört rüzgar"dan gelen ve ölü, kuru kemikleri güçlü bir ordu olarak hayata döndüren mesajıdır. Hezekiel'in, dayanıksız harçla yapılmış "duvar"ı yıkan "fırtınalı rüzgarı", üçüncü Vay'ın geç yağmur mesajıdır.
Ezekiel’s “overflowing shower” is a symbol of the papacy, and more specifically it is the symbol of the period of the Sunday law crisis which begins at the soon-coming Sunday law in the United States. The disobedient prophet from Judah that died between the ass and the lion, represented the death of Laodicean Adventism that takes place between September 11, 2001, at the arrival of the ass (the third woe), and the soon-coming Sunday law (the lion). Laodicean Adventism’s death occurs during the sealing of the one hundred and forty-four thousand that began when the nations were angered, yet held in check on September 11, 2001, and concludes at the soon-coming Sunday law. Their death, as illustrated by the disobedient prophet, is brought about because they returned to the methodology of apostate Protestantism, though they had been directly informed to never return to the “assembly of mockers.”
Hezekiel’in “coşkun sağanağı” papalığın bir simgesidir; daha da özeli, Amerika Birleşik Devletleri’nde yakında yürürlüğe girecek Pazar yasasıyla başlayan Pazar yasası krizi döneminin simgesidir. Eşek ile aslanın arasında ölen Yahuda’dan gelen itaatsiz peygamber, eşeğin gelişi (üçüncü “vay”) olan 11 Eylül 2001 ile yakında yürürlüğe girecek Pazar yasası (aslan) arasındaki dönemde gerçekleşen Laodikya Adventizmi’nin ölümünü temsil ediyordu. Laodikya Adventizmi’nin ölümü, ulusların öfkelendiği fakat 11 Eylül 2001’de dizginlendiği zamanda başlayan ve yakında yürürlüğe girecek Pazar yasasında sonuçlanan yüz kırk dört binin mühürlenmesi sırasında gerçekleşir. Onların ölümü, itaatsiz peygamberin ortaya koyduğu gibi, kendilerine doğrudan hiçbir zaman “alaycıların meclisine” geri dönmemeleri bildirilmiş olmasına rağmen, dinden dönmüş Protestanlığın metodolojisine geri dönmüş olmalarından kaynaklanır.
Their death occurs in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. As soon as God’s people are sealed, the destroying angels begin their work. From September 11, 2001 unto the soon-coming Sunday law the judgment of the living is accomplished in God’s church, for judgment begins in Jerusalem, and it begins with the ancient men that were to be the guardians of the people, but who had abandoned their responsibilities over four generations. Those who receive the seal in that period are the ensign that is lifted up to the nations. They are sealed before the soon-coming Sunday law for the only way God’s other flock can be warned is by seeing men and women in the Sunday law crisis who have the seal of God.
Ölümleri, yüz kırk dört binin mühürlenmesi tarihinin bir parçası olarak gerçekleşir. Tanrı’nın halkı mühürlenir mühürlenmez, yok edici melekler işlerine başlarlar. 11 Eylül 2001’den, yakında gelecek Pazar yasasına kadar, dirilerin yargısı Tanrı’nın kilisesinde gerçekleştirilir; çünkü yargı Yeruşalim’de başlar ve halkın koruyucuları olması gereken, ama dört nesil boyunca sorumluluklarını terk etmiş olan ihtiyarlarla başlar. O dönemde mührü alanlar, uluslar için kaldırılan sancak olurlar. Yakında gelecek Pazar yasasından önce mühürlenirler, çünkü Tanrı’nın diğer sürüsünün uyarılabilmesinin tek yolu, Pazar yasası krizi sırasında Tanrı’nın mührüne sahip erkek ve kadınları görmeleridir.
“The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.
“Kutsal Ruh’un işi, dünyayı günah, doğruluk ve yargı konusunda ikna etmektir. Dünya ancak, gerçeğe iman edenlerin gerçek aracılığıyla kutsanmış olduklarını, yüce ve kutsal ilkeler doğrultusunda hareket ettiklerini, Tanrı’nın buyruklarını tutanlarla onları ayakları altında çiğneyenler arasındaki ayrım çizgisini yüksek ve yüce bir anlamda ortaya koyduklarını görerek uyarılabilir. Ruh’un kutsallaştırması, Tanrı’nın mührüne sahip olanlarla sahte bir dinlenme gününü tutanlar arasındaki farkı belirgin kılar. Deneme zamanı geldiğinde, canavarın damgasının ne olduğu açıkça gösterilecektir. Bu, Pazar gününü tutmaktır. Gerçeği işittikten sonra bu günü kutsal saymaya devam edenler, vakitleri ve yasaları değiştirmeyi tasarlayan günah adamının imzasını taşırlar.” Bible Training School, 1 Aralık 1903.
The death of Laodicean Adventism is accomplished during the history of the latter rain, that began to sprinkle on September 11, 2001, and is poured out without measure at the soon-coming Sunday law, when God has established and then lifts up as an ensign a people who have been sealed for eternity.
Laodikya Adventizminin ölümü, 11 Eylül 2001’de çiselemeye başlayan ve yakında yürürlüğe girecek Pazar yasasında Tanrı, sonsuzluğa mühürlenmiş bir halkı kurup onu bir sancak olarak yükselttiğinde ölçüsüzce dökülecek olan son yağmurun tarihi boyunca tamamlanır.
In that period of time, those in Laodicean Adventism that are preparing for, and will receive the mark of the beast, are represented by the twenty-five men bowing to the sun in Ezekiel chapter eight. They are those who have accepted Ezekiel’s false “peace and safety” message, that represents a counterfeit of the true latter rain message, that is being proclaimed by the true watchmen in that history. The foundation of that false latter rain message is the identification that “the daily” in the book of Daniel is a symbol of Christ, when it is actually a symbol of Satan. That false foundational belief is the doctrine that the “scornful men that rule the people of Jerusalem” employ to erect their untempered wall.
O zaman diliminde, Laodikya Adventizmi içinde canavarın işaretini almaya hazırlanan ve alacak olanlar, Hezekiel’in sekizinci bölümünde güneşe secde eden yirmi beş adam tarafından temsil edilmektedir. Onlar, o dönemde gerçek bekçiler tarafından ilan edilmekte olan gerçek geç yağmur mesajının bir sahtesini temsil eden, Hezekiel’deki sahte “esenlik ve güvenlik” mesajını kabul edenlerdir. O sahte geç yağmur mesajının temeli, Daniel kitabındaki “sürekli” ifadesinin Mesih’in bir simgesi olduğu yönündeki tanımlamadır; oysa gerçekte Şeytan’ın bir simgesidir. Bu sahte temel inanç, “Yeruşalim halkına hükmeden alaycı adamların” dayanıksız duvarlarını inşa etmek için başvurdukları öğretidir.
The identification of “the daily,” as a symbol of Christ was historically put in place by a “lie,” in 1931. From then onward the untempered wall of counterfeit coins and jewels was erected. That “wall” is destined to come down when the dirt brush man arrives to thoroughly purge His floor. That purging is accomplished in the prophetic period of history between the “stormy wind” (the ass of September 11, 2001), and the “overflowing showers” (the lion of the soon-coming Sunday law). In that history the disobedient prophet is slain and buried in the tomb of the false prophet of Bethel. Sister White identifies the “wall” of prophecy as the law of God.
1931’de, “the daily”nin Mesih’in bir sembolü olarak tanımlanması bir “yalan”la ortaya kondu. O andan itibaren sahte madeni paralar ve mücevherlerden oluşan harçlanmamış bir duvar dikildi. Bu “duvar”, O’nun zeminini iyice arındırmak için kir fırçasıyla gelen adam geldiğinde yıkılmaya mahkûmdur. Bu arındırma, “fırtınalı rüzgâr” (11 Eylül 2001’in eşeği) ile “taşkın sağanaklar” (yakında gelecek Pazar yasasının aslanı) arasındaki tarihin peygamberî döneminde gerçekleşir. O tarihte itaatsiz peygamber öldürülür ve Bethel’in sahte peygamberinin mezarına gömülür. Sister White, peygamberliğin “duvarı”nı Tanrı’nın yasası olarak tanımlar.
“The prophet here describes a people who, in a time of general departure from truth and righteousness, are seeking to restore the principles that are the foundation of the kingdom of God. They are repairers of a breach that has been made in God’s law—the wall that He has placed around His chosen ones for their protection, and obedience to whose precepts of justice, truth, and purity is to be their perpetual safeguard.
Burada peygamber, hakikat ve doğruluktan genel bir sapmanın yaşandığı bir zamanda, Tanrı’nın krallığının temelini oluşturan ilkeleri yeniden tesis etmeye çalışan bir halkı tasvir ediyor. Onlar, Tanrı’nın yasasında açılmış gediği onaranlardır—O’nun, seçtiklerini korumak için etraflarına yerleştirdiği duvar—ve bu yasanın adalet, hakikat ve saflıkla ilgili buyruklarına itaat, onların daimi güvencesi olacaktır.
“In words of unmistakable meaning the prophet points out the specific work of this remnant people who build the wall. ‘If thou turn away thy foot from the Sabbath, from doing thy pleasure on My holy day; and call the Sabbath a delight, the holy of the Lord, honorable; and shalt honor Him, not doing thine own ways, nor finding thine own pleasure, nor speaking thine own words: then shalt thou delight thyself in the Lord; and I will cause thee to ride upon the high places of the earth, and feed thee with the heritage of Jacob thy father: for the mouth of the Lord hath spoken it.’ Isaiah 58:13, 14.” Prophets and Kings, 678.
"Yanlış anlaşılmaya yer bırakmayan sözlerle peygamber, duvarı ören bu geriye kalan halkın özel görevini belirtir. 'Eğer Sebt Günü’nden ayağını çekersen, kutsal günümde kendi keyfini yapmaktan vazgeçersen; Sebt Günü’nü bir sevinç, Rab’bin kutsalı, şerefli diye adlandırır; ve kendi yollarını yapmayarak, kendi zevkini aramayarak, kendi sözlerini söylemeyerek O’nu onurlandırırsan; o zaman Rab’de zevk bulacaksın; ve seni yeryüzünün yüksek yerlerinde dolaştıracağım ve seni baban Yakup’un mirasıyla besleyeceğim; çünkü bunu Rab’bin ağzı söyledi.' Yeşaya 58:13, 14." Peygamberler ve Krallar, 678.
The beginning of the fourth generation of Adventism is marked by the publication of a book, as was the beginning of the third generation. The third generation began with the publication of W. W. Prescott’s, The Doctrine of Christ, and that generation ended with the publication of Questions on Doctrine. The Doctrine of Christ presented a gospel that was purposely void of the Millerite prophetic message. Questions on Doctrine presented a gospel that denied the work of sanctification that is accomplished by Christ. The Doctrine of Christ removed the light of the (chazon) vision of prophetic history, and Questions on Doctrine removed the light of the (Mareh) vision of Christ’s “appearance”.
Adventizmin dördüncü neslinin başlangıcı, tıpkı üçüncü neslin başlangıcında olduğu gibi, bir kitabın yayımlanmasıyla işaretlenir. Üçüncü nesil, W. W. Prescott’un The Doctrine of Christ adlı kitabının yayımlanmasıyla başladı ve o nesil Questions on Doctrine’ın yayımlanmasıyla sona erdi. The Doctrine of Christ, kasıtlı olarak Millerci peygamberlik mesajından yoksun bir müjde sundu. Questions on Doctrine, Mesih tarafından gerçekleştirilen kutsallaştırma işini reddeden bir müjde sundu. The Doctrine of Christ, peygamberlik tarihinin (chazon) görümünün ışığını ortadan kaldırdı ve Questions on Doctrine, Mesih’in “appearance” (Mareh) görümünün ışığını ortadan kaldırdı.
In between those two books the false latter rain message represented by the “women weeping for Tammuz” was developed. It was in that history that the “lie of 1931,” was promoted. That third generation (abomination) is also represented by the compromise of the third church of Pergamos. The symbol of compromise in the third church, identifies the work of seeking accreditation from the worldly institutions that dictated rules for theology and rules for medicine. It was in the third generation that the compromise of truth was accomplished, which included the introduction and emphasis on the use of Bibles that had been translated from corrupted manuscripts.
O iki kitap arasındaki dönemde, "Tammuz için ağlayan kadınlar" ile temsil edilen sahte geç yağmur mesajı geliştirildi. Tam da o tarihsel dönemde "1931 yalanı" öne çıkarıldı. O üçüncü nesil (iğrençlik) ayrıca üçüncü kilise olan Bergama'nın taviziyle temsil edilir. Üçüncü kilisedeki tavizin sembolü, teoloji ve tıp için kurallar dayatan dünyevi kurumlardan akreditasyon arayışını tanımlar. Gerçeğe taviz verilmesi üçüncü nesilde gerçekleşti; buna, bozulmuş elyazmalarından çevrilmiş Kutsal Kitapların kullanımının başlatılması ve buna vurgu yapılması da dahildi.
In 1957, the book Questions on Doctrine, represented a capitulation of the primary truth of the gospel. That truth being Jesus died to save us “from” sin, but he did not die to save us “in” sin. The Catholic and apostate Protestant teaching that a man cannot be obedient to God’s Word is Satan’s eternal argument. Man can, and must be obedient to God’s Word, even if Satan claims that “thou shall not surely die.” The fallen apostate Protestant view that men cannot overcome sin, and therefore men cannot be obedient to God’s law until Jesus magically transforms them into obedient robots at His second coming, was incorporated into the teachings of the book Questions on Doctrine.
1957'de, Questions on Doctrine adlı kitap, müjdenin temel gerçeğinden vazgeçişi temsil ediyordu. O gerçek şudur: İsa bizi "günahtan" kurtarmak için öldü, ama bizi "günahın içinde" kurtarmak için ölmedi. Bir insanın Tanrı'nın Sözü'ne itaat edemeyeceği yönündeki Katolik ve dinden dönmüş Protestan öğretisi, Şeytan'ın ebedî iddiasıdır. Şeytan "sen kesinlikle ölmeyeceksin" dese bile insan, Tanrı'nın Sözü'ne itaat edebilir ve etmelidir. İnsanların günahı yenemeyeceği ve bu nedenle İsa ikinci gelişi sırasında onları sihirli bir şekilde itaatkâr robotlara dönüştürünceye kadar Tanrı'nın yasasına itaat edemeyecekleri yönündeki yoldan çıkmış ve dinden dönmüş Protestan görüşü, Questions on Doctrine kitabının öğretilerine dahil edildi.
In 1957, the fourth generation of Laodicean Adventism began, and its untempered wall (law), had been established, thus providing the logic that will allow the twenty-five ancient men to bow to the sun at the conclusion of the time of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That untempered wall, which is the belief that keeping the law of God is impossible, is swept away when the “wall” of separation of Church and State is removed, at the soon-coming Sunday law. The Sunday law is the overflowing showers, or as Isaiah expresses it, it is the overflowing scourge, and that flood begins at the soon-coming Sunday law in the United States.
1957’de Laodikya Adventizminin dördüncü kuşağı başladı ve onun sıvasız duvarı (yasa) yerleşmişti; böylece, yüz kırk dört binin mühürlenme zamanının sonunda yirmi beş yaşlı adamın güneşe secde etmesine izin verecek mantık sağlanmış oldu. Tanrı’nın yasasına uymanın imkânsız olduğu inancı olan o sıvasız duvar, Kilise ile Devlet arasındaki ayrımın “duvarı” yakında çıkacak Pazar yasasıyla kaldırıldığında süpürülüp gider. Pazar yasası coşup taşan sağanaklardır; ya da Yeşaya’nın ifade ettiği gibi, süpürüp götüren bir kamçıdır; ve o sel, Amerika Birleşik Devletleri’nde yakında çıkacak Pazar yasasıyla başlar.
At the Sunday law in the United States the enemy (the pope) comes in “as a flood” (the overflowing scourge), and it is then that “the ensign” is lifted up against him. It is then that the “untempered wall” that Laodicean Adventism erected upon the false application of “the daily” is swept away.
ABD’de Pazar yasası çıktığında, düşman (Papa) “bir sel gibi” gelir (taşkın bela) ve işte o zaman ona karşı “sancak” kaldırılır. İşte o zaman, Laodikya Adventizmi’nin “günlük”ün yanlış uygulanışı üzerine inşa ettiği “harçsız duvar” süpürülüp atılır.
According to their deeds, accordingly he will repay, fury to his adversaries, recompense to his enemies; to the islands he will repay recompense. So shall they fear the name of the Lord from the west, and his glory from the rising of the sun. When the enemy shall come in like a flood, the Spirit of the Lord shall lift up a standard against him. And the Redeemer shall come to Zion, and unto them that turn from transgression in Jacob, saith the Lord. As for me, this is my covenant with them, saith the Lord; My spirit that is upon thee, and my words which I have put in thy mouth, shall not depart out of thy mouth, nor out of the mouth of thy seed, nor out of the mouth of thy seed’s seed, saith the Lord, from henceforth and forever. Arise, shine; for thy light is come, and the glory of the Lord is risen upon thee. For, behold, the darkness shall cover the earth, and gross darkness the people: but the Lord shall arise upon thee, and his glory shall be seen upon thee. And the Gentiles shall come to thy light, and kings to the brightness of thy rising. Isaiah 59:18–60:3.
Yaptıklarına göre, onlara karşılık verecek: hasımlarına öfke, düşmanlarına ceza; adalara da karşılık verecek. Böylece batıdan Rab'bin adından, güneşin doğduğu yerden de yüceliğinden korkacaklar. Düşman sel gibi geldiğinde, Rab'bin Ruhu ona karşı bir sancak kaldıracak. Ve Kurtarıcı Siyon'a, Yakup soyunda suçtan dönenlerin yanına gelecek, diyor Rab. Bense, onlarla yaptığım antlaşma budur, diyor Rab: Senin üzerinde olan Ruhum ve ağzına koyduğum sözlerim, ağzından da, soyunun ağzından da, soyunun soyunun ağzından da ayrılmayacak, diyor Rab, bundan böyle ve sonsuza dek. Kalk, parılda; çünkü ışığın geldi ve Rab'bin yüceliği üzerine doğdu. Çünkü işte, karanlık yeryüzünü, zifiri karanlık da halkları örtecek; ama Rab senin üzerine doğacak ve yüceliği üzerinde görünecek. Uluslar ışığına, krallar da doğuşunun parlaklığına gelecekler. Yeşaya 59:18-60:3.
The Gentiles come to the light when God’s glory is upon His people, and this occurs when the enemy comes in as a flood. When that enemy comes in God lifts up a standard (ensign) against him. The glory of the Lord that is upon those people who the Gentiles respond to, is His character, and His character does not sin. It is a false peace and safety message that teaches that men and women cannot overcome sin. That message is a false latter rain message that is proclaimed during the time of the true latter rain message, which arrived on September 11, 2001. That false message is a false message concerning God’s law, which is the “wall.” That false doctrine is represented in the book Questions on Doctrine, that marked the arrival of Laodicean Adventism’s fourth and final generation.
Uluslar, Tanrı'nın görkemi halkının üzerindeyken ışığa gelir; bu da düşman sel gibi bastırdığında gerçekleşir. O düşman geldiğinde Tanrı ona karşı bir sancak (bayrak) kaldırır. Ulusların karşılık verdiği o insanların üzerindeki Rab'bin görkemi O'nun karakteridir ve O'nun karakteri günah işlemez. Erkek ve kadınların günahı yenemeyeceğini öğreten bu, sahte bir "barış ve güvenlik" mesajıdır. O mesaj, 11 Eylül 2001'de gelen gerçek Geç Yağmur mesajının zamanı sırasında ilan edilen sahte bir Geç Yağmur mesajıdır. Bu sahte mesaj, Tanrı'nın yasasına ilişkin sahte bir mesajdır; bu yasa "duvardır". Bu sahte öğreti, Laodikya Adventizmi'nin dördüncü ve son kuşağının gelişini işaret etmiş olan Questions on Doctrine adlı kitapta temsil edilir.
On September 11, 2001, the four rebellions of Laodicean Adventism arrived to test that final generation with the sins of their fathers. On that date God directed His people to return to Jeremiah’s old paths, that they might understand and accept the foundational message represented as Miller’s jewels. If they did so, they would find the latter rain, which Jeremiah called the “rest.” The call to return to the old paths was a repetition of the test that produced the rebellion of 1863.
11 Eylül 2001'de, Laodikya Adventizmi'nin dört isyanı, babalarının günahlarıyla o son nesli sınamak için geldi. O tarihte Tanrı, Miller'in mücevherleri olarak temsil edilen temel mesajı anlayıp kabul edebilsinler diye, halkına Yeremya'nın eski yollarına dönmelerini buyurdu. Bunu yaparlarsa, Yeremya'nın "dinlenme" diye adlandırdığı geç yağmuru bulacaklardı. Eski yollara dönme çağrısı, 1863'teki isyana yol açan sınavın bir tekrarıydı.
On September 11, 2001, which is Isaiah’s “day of the east and rough wind” the “song of the vineyard” was to be sung, by those who in Revelation chapter fourteen, verse three and also in chapter fifteen, verse three sing the song of Moses and the Lamb. That song is the Laodicean message that identifies that the former chosen people were then being passed by, for God was then in the process of giving His vineyard to men and women that would bring forth the intended fruits of the vineyard. That vineyard message is the message to Laodicea, which was the message presented by Jones and Waggoner at the rebellion of 1888.
11 Eylül 2001'de, Yeşaya'nın "doğudan esen sert rüzgârın günü" olarak adlandırdığı günde, "bağın ezgisi", Vahiy Kitabı 14:3 ve 15:3'te Musa'nın ve Kuzu'nun ezgisini söyleyenler tarafından söylenmeliydi. Bu ezgi, o sırada Tanrı'nın, bağının amaçlanan meyvelerini verecek erkek ve kadınlara bağını vermekte olduğu için, önceki seçilmiş halkın artık bir kenara bırakıldığını bildiren Laodikya mesajıdır. Bu bağ mesajı, Laodikya'ya yönelik mesajdır; 1888'deki isyan sırasında Jones ve Waggoner tarafından sunulan mesaj da buydu.
On September 11, 2001, the latter rain began, and in the debate of Habakkuk chapter two it identifies a class who presented the message of the two tables, for they had returned to Jeremiah’s old paths and were receiving the “rest and refreshing,” that Isaiah identifies is brought upon those whose methodology is “line upon line.” The debate they were involved in was in opposition to a false latter rain message, represented by the “women weeping for Tammuz,” which encouraged the sleeping Laodicean people with a peace and safety message.
11 Eylül 2001'de geç yağmur başladı ve Habakkuk'un ikinci bölümündeki tartışmada, iki tablonun mesajını sunan bir kesim tanımlanır; çünkü onlar Yeremya'nın eski yollarına dönmüşlerdi ve Yeşaya'nın, yöntemi "satır üzerine satır" olanların üzerine getirildiğini belirttiği "dinlenme ve ferahlama"yı alıyorlardı. Dahil oldukları tartışma, "Tammuz için ağlayan kadınlar"la temsil edilen sahte bir geç yağmur mesajına karşıydı; bu mesaj, uyuyan Laodikya halkını bir barış ve güvenlik mesajıyla cesaretlendiriyordu.
The peace and safety message claims that it is impossible for men and women not to sin, and therefore God can and will only justify them “in” their sins. The scornful men claim their peace and safety message is the true message of justification by faith, that Jones and Waggoner presented, but it leaves off the truth that he who God justifies, He also sanctifies, for God did not die to save people in their sins, but from their sins.
Barış ve güvenlik mesajı, erkek ve kadınların günah işlememelerinin imkânsız olduğunu iddia eder ve bu nedenle Tanrı onları yalnızca günahlarının “içinde” aklayabilir ve aklayacaktır. Alaycı kimseler, kendi barış ve güvenlik mesajlarının Jones ve Waggoner’ın sunduğu imanla aklanma mesajının gerçek olanı olduğunu iddia ederler, ama Tanrı kimi aklarsa onu ayrıca kutsallaştırdığı gerçeğini göz ardı eder; çünkü Tanrı insanları günahlarının içinde kurtarmak için değil, günahlarından kurtarmak için öldü.
September 11, 2001, marked the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand that concludes with one class receiving the seal of God, as represented by those who sigh and cry for the abominations in the church and in the land, and another class that have turned their backs upon the temple, where the final work of the third angel is being accomplished, and they are bowing to the sun. The history of the Millerites illustrates the history of the movement of the third angel, and in so doing the climax is about the message of the latter rain, and the experience it produces in those who choose to eat.
11 Eylül 2001, yüz kırk dört binin mühürlenmesi döneminin başlangıcını işaret etti; bu dönem, kilisede ve ülkede işlenen iğrençlikler yüzünden iç çekip ağlayanlarla temsil edilen bir sınıfın Tanrı’nın mührünü almasıyla ve üçüncü meleğin son görevinin yerine getirildiği tapınağa sırtını dönmüş ve güneşe tapınan başka bir sınıfla sona erer. Milleritlerin tarihi, üçüncü meleğin hareketinin tarihini gözler önüne serer ve böylece doruk noktası, son yağmur mesajıyla ve onu yemeyi seçenlerde ortaya çıkardığı deneyimle ilgilidir.
We will continue this study in the next article.
Bu incelemeyi bir sonraki makalede sürdüreceğiz.
“An unwillingness to yield up preconceived opinions, and to accept this truth, lay at the foundation of a large share of the opposition manifested at Minneapolis against the Lord’s message through Brethren Waggoner and Jones. By exciting that opposition Satan succeeded in shutting away from our people, in a great measure, the special power of the Holy Spirit that God longed to impart to them. The enemy prevented them from obtaining that efficiency which might have been theirs in carrying the truth to the world, as the apostles proclaimed it after the day of Pentecost. The light that is to lighten the whole earth with its glory was resisted, and by the action of our own brethren has been in a great degree kept away from the world.” Selected Messages, book 1, 235.
Önceden oluşmuş kanaatlerden vazgeçmeye ve bu gerçeği kabul etmeye isteksizlik, Minneapolis’te Kardeşler Waggoner ve Jones aracılığıyla iletilen Rab’bin mesajına karşı sergilenen muhalefetin büyük bir bölümünün temelinde yatıyordu. Şeytan, bu muhalefeti kışkırtarak, Tanrı’nın onlara vermeyi arzuladığı Kutsal Ruh’un özel gücünü büyük ölçüde halkımızdan uzak tutmayı başardı. Düşman, Pentekost gününden sonra havarilerin ilan ettiği gibi, gerçeği dünyaya taşımada onların sahip olabilecekleri o etkinliği elde etmelerini engelledi. Görkemiyle bütün yeryüzünü aydınlatacak olan ışığa karşı direnildi ve kendi kardeşlerimizin eylemleriyle bu ışık büyük ölçüde dünyadan uzak tutuldu. Seçilmiş Mesajlar, kitap 1, 235.