A Word of Clarification
Bir Açıklama Sözü
Recently we began to prepare the transcription of Habakkuk’s Two Tables to be translated into the various languages represented on our website. The task of changing a spoken presentation into a written presentation is much more of a task than might be understood if one is not familiar with all the hoops that must be jumped through to turn a spoken presentation into a written presentation, along with the necessary problems of ultimately translating the material into the various languages on the website. We just started our copy-editing of the first of the ninety-five presentations and I discovered another hoop that we must also jump through. It has to do with the progressive development of this message from 1989 until our current history.
Kısa bir süre önce, Habakkuk’un İki Levhası’nın internet sitemizde temsil edilen çeşitli dillere çevrilmek üzere deşifre metnini hazırlamaya başladık. Sözlü bir sunumu yazılı bir sunuma dönüştürme görevi, sözlü bir sunumu yazılı bir sunuma dönüştürmek için aşılması gereken bütün engelleri ve bunun yanı sıra materyalin nihayetinde internet sitesindeki çeşitli dillere çevrilmesiyle ilgili zorunlu güçlükleri bilmeyen birinin anlayabileceğinden çok daha büyük bir iştir. Doksan beş sunumun ilkine ilişkin redaksiyon çalışmamıza daha yeni başlamıştık ve bizim aşmamız gereken başka bir engeli daha fark ettim. Bu, bu mesajın 1989’dan şu anki tarihimize kadar süregelen kademeli gelişimiyle ilgilidir.
In the presentations of about fifteen years ago there were truths that were in their infant state of understanding. The first of those truths that I must clarify is the arrival of the second angel in Millerite history. I understood at that time that the second angel arrived when the Protestant churches began to close their doors against Miller’s presentation of the first angel’s message, in conjunction with the termination of the year 1843. William Miller worked upon a reckoning of time that he believed identified that the years of 1843 began on March 22, 1843 and ended on March 22, 1844. He had thought the three prophecies that ultimately were placed upon the two sacred charts would terminate in the year of 1843, and he believed that year ended on March 22, 1844. He was wrong on two points.
Yaklaşık on beş yıl önceki sunumlarda, kavranış bakımından henüz bebeklik döneminde olan hakikatler vardı. Açıklığa kavuşturmam gereken bu hakikatlerin ilki, ikinci meleğin Millerci tarihteki gelişidir. O zamanlar, ikinci meleğin, 1843 yılının sona erişiyle bağlantılı olarak, Protestan kiliseleri Miller’in birinci meleğin mesajına dair sunumuna kapılarını kapatmaya başladıklarında geldiğini anlamıştım. William Miller, 1843 yıllarının 22 Mart 1843’te başlayıp 22 Mart 1844’te sona erdiğini belirlediğine inandığı bir zaman hesabı üzerinde çalışıyordu. Sonunda iki kutsal çizelgeye yerleştirilen üç peygamberliğin 1843 yılı içinde sona ereceğini düşünmüş, bu yılın da 22 Mart 1844’te bittiğine inanmıştı. İki noktada yanılıyordu.
The three prophecies of the 1335 days of Daniel twelve, the 2520 years of the “seven times” of Leviticus twenty-six and the 2300 days of Daniel eight were understood by Miller to concluded in March of 1844. The Lord thereafter guided Samuel Snow to not only understand that the prophecies ended not in 1843, but 1844; but Snow also began to apply the Karite reckoning of time, that was not the time application Miller had been employing. Miller had been using the Rabbinic/equinox-based reckoning of time that based the year upon spring to spring.
Daniel on ikideki 1335 gün, Levililer yirmi altıdaki “yedi vakit”in 2520 yılı ve Daniel sekizdeki 2300 gün olmak üzere bu üç peygamberlik, Miller tarafından 1844 yılının Mart ayında sona ermiş olarak anlaşılmıştı. Bundan sonra Rab, Samuel Snow’u, peygamberliklerin 1843’te değil, 1844’te sona erdiğini anlamaya yönlendirmekle kalmadı; Snow ayrıca, Miller’ın kullanmakta olduğu zaman hesabı olmayan Karai zaman hesabını da uygulamaya başladı. Miller, yılı ilkbahardan ilkbahara esas alan Rabbanî/gündönümü-temelli zaman hesabını kullanıyordu.
When we were presenting Habakkuk’s Two Tables, we had not understood this historical reality and were using Miller’s experience to mark March 22, 1844 as the arrival of the second and the beginning of the tarrying time. I understood, and still do that the arrival of that angel corresponded to when the Protestants rejected Miller’s message of the first angel, and the following passage was my point of reference.
Habakkuk’un İki Levhası’nı sunarken, bu tarihsel gerçeği henüz anlamamıştık ve ikinci meleğin gelişi ile gecikme zamanının başlangıcı olarak 22 Mart 1844’ü işaretlemek için Miller’ın tecrübesini kullanıyorduk. Ben, Protestanların Miller’ın birinci meleğin mesajını reddettikleri ânın o meleğin gelişine tekabül ettiğini anladım ve hâlâ da böyle anlıyorum; aşağıdaki pasaj da benim başvuru noktamdı.
“In June, 1842, Mr. Miller gave his second course of lectures at the Casco Street church in Portland. I felt it a great privilege to attend these lectures; for I had fallen under discouragements, and did not feel prepared to meet my Saviour. This second course created much more excitement in the city than the first. With few exceptions, the different denominations closed the doors of their churches against Mr. Miller. Many discourses from the various pulpits sought to expose the alleged fanatical errors of the lecturer; but crowds of anxious listeners attended his meetings, and many were unable to enter the house. The congregations were unusually quiet and attentive.” Life Sketches, 27.
“Haziran 1842’de Bay Miller, Portland’daki Casco Street kilisesinde ikinci konferans dizisini verdi. Bu konferanslara katılmayı büyük bir ayrıcalık saydım; çünkü yılgınlığa kapılmıştım ve Kurtarıcımla karşılaşmaya hazır olduğumu hissetmiyordum. Bu ikinci dizi, şehirde birincisinden çok daha fazla heyecan uyandırdı. Çok az istisna dışında, çeşitli mezhepler Bay Miller’a karşı kiliselerinin kapılarını kapattılar. Çeşitli kürsülerden verilen birçok vaaz, konuşmacının sözde fanatik yanılgılarını açığa çıkarmayı amaçlıyordu; fakat kaygı içindeki dinleyici kalabalıkları onun toplantılarına katılıyor, birçoğu da binaya giremiyordu. Topluluklar alışılmadık derecede sessiz ve dikkatliydi.” Life Sketches, 27.
I understood the closing of the doors to Miller’s message marked the beginning of the rejection of the first angel, and in agreement with Miller’s understanding of the Rabbinic/equinox-based reckoning of time I assumed that March 22, 1844 marked the conclusion of 1843. Miller’s presentation in Portland in June of 1842 is actually a waymark that identifies a progressive rejection that ultimately concluded on April 18, 1844, but at the time of the presentations we had not recognized Samuel Snow’s application of the Karaite reckoning of time.
Kapıların Miller’ın mesajına kapanışının, birinci meleğin reddinin başlangıcını işaret ettiğini anladım; ve zamanın Rabbanî/ekinoks temelli hesabına ilişkin Miller’ın anlayışıyla uyum içinde, 22 Mart 1844’ün 1843’ün sona erişini belirttiğini varsaydım. Miller’ın 1842 yılının Haziran ayında Portland’daki sunumu, gerçekte, nihayetinde 18 Nisan 1844’te sonuçlanan ilerleyici bir reddi tanımlayan bir yol işaretidir; ancak sunumlar sırasında Samuel Snow’un zaman hesabına ilişkin Karai uygulamasını henüz kavramamıştık.
In the first presentation we began to copy-edit I began to see that what was recorded at that time seems to contradict what we now teach. It does and it doesn’t. It is simply an emphasis upon the progressive arrival of the second angel, and also an illustration of the progressive unsealing of this message, as was the case also in Millerite history. This note of clarification should address those who have stumbled over our identification of April 19, 1844 as the first Millerite disappointment and what was taught in the past.
İlk sunumda tashih yapmaya başladığımızda, o sırada kayda geçirilmiş olanların, bugün öğrettiğimiz şeyle çelişiyor göründüğünü fark etmeye başladım. Hem çelişir hem de çelişmez. Bu, yalnızca ikinci meleğin ilerleyici gelişine yapılan bir vurgudur; ayrıca, Millerci tarihte de olduğu gibi, bu mesajın ilerleyici biçimde mühürlerinin açılmasının bir örneğidir. Bu açıklayıcı not, 19 Nisan 1844’ü ilk Millerci hayal kırıklığı olarak tanımlamamız ve geçmişte öğretilmiş olanlar karşısında tökezlemiş olanlara hitap etmelidir.
“The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104.
“Birinci ve ikinci mesajlar 1843 ve 1844 yıllarında verildi ve biz şimdi üçüncüsünün ilanı altındayız; ancak bu üç mesajın tümü hâlâ ilan edilmelidir. Gerçeği aramakta olanlara bunların tekrar edilmesi, geçmişte olduğu kadar şimdi de zorunludur. Kalemle ve sesle bu ilanı duyurmalı, sıralarını ve bizi üçüncü meleğin mesajına getiren peygamberliklerin uygulanışını göstermeliyiz. Birinci ve ikinci olmadan üçüncü olamaz. Bu mesajları dünyaya yayınlar ve konuşmalar aracılığıyla vermeli, peygamberlik tarihinin çizgisi üzerinde olmuş olan şeyleri ve olacak olan şeyleri göstermeliyiz.” Selected Messages, book 2, 104.
Habakkuk's Two Tables 2 of 95
Habakkuk’un İki Levhası 95’in 2’si
Understanding the Millerite Calendar and the Tarrying Time
Millerit Takvimi’ni ve Gecikme Vakti’ni Anlamak
In our last presentation, the question arose about how October 22, 1844, can be the tenth day of the seventh month if March 22, 1844, is the first day of the first month. The Millerites in March 1844 misunderstood what they believed to be the end of 1843. After that disappointment, they re-examined the biblical reckoning of time. This is explained in Gerhard Damsteegt's book, Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission, particularly on pages 89 and 92. When they believed 1843 ended, they reevaluated two components of their time understanding: the change from 1843 to 1844, and the days that mark the beginning and ending of the years, so they could calculate the tenth day of the seventh month.
Son sunumumuzda, 22 Ekim 1844’ün, 22 Mart 1844 birinci ayın birinci günü ise, nasıl yedinci ayın onuncu günü olabileceği sorusu ortaya çıktı. Milleritler, Mart 1844’te, 1843’ün sonu olduğuna inandıkları hususu yanlış anlamışlardı. Bu hayal kırıklığından sonra, Kutsal Kitap’taki zaman hesabını yeniden incelediler. Bu durum, Gerhard Damsteegt’in Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission adlı kitabında, özellikle 89. ve 92. sayfalarda açıklanmaktadır. 1843’ün sona erdiğine inandıklarında, zaman anlayışlarının iki unsurunu yeniden değerlendirdiler: 1843’ten 1844’e geçişi ve yedinci ayın onuncu gününü hesaplayabilmek için yılların başlangıcını ve sonunu belirleyen günleri.
I often emphasize that from March 22nd to October 22nd is seven months. I am not suggesting that this is the Seventh Month Movement, but it is interesting that the Millerites believed March 22nd was significant, and it's a helpful mental marker—seven months later brings you to October 22nd. This is factual.
22 Mart’tan 22 Ekim’e kadar olan sürenin yedi ay olduğunu sık sık vurgularım. Bunun Yedinci Ay Hareketi olduğunu öne sürmüyorum; ancak Milleritlerin 22 Mart’ın önemli olduğuna inanmaları dikkat çekicidir ve bu, zihinde tutulması yararlı bir işarettir—yedi ay sonrası sizi 22 Ekim’e getirir. Bu bir gerçektir.
The disappointment and the tarrying time were not fulfillment's of a time prophecy, but rather the result of a misunderstanding by the Millerites. Their misunderstanding fulfilled the tarrying time and the disappointment; there was no specific prophecy stating that the tarrying time would begin at a certain point. Their belief that 1843 had passed on March 22, 1844, produced the disappointment.
Hayal kırıklığı ve gecikme zamanı, bir zaman peygamberliğinin gerçekleşmeleri değildi; bilakis, Milleritlerin bir yanlış anlamasının sonucuydu. Onların yanlış anlaması, gecikme zamanını ve hayal kırıklığını meydana getirdi; gecikme zamanının belirli bir noktada başlayacağını bildiren belirli bir peygamberlik yoktu. 1843 yılının 22 Mart 1844’te sona erdiğine dair inançları, hayal kırıklığını doğurdu.
Damsteegt says:
Damsteegt şöyle der:
'Although the Karaite reckoning which indicated the end of the Jewish year at the new moon on April 17, 1844, was favored in the major Millerite periodicals, the majority of believers looked to March 21, 1844 as the time for Christ's return. Outside the Millerite movement March 21 was well known and there was a very general expectation of an entire overthrow of the whole system of Adventism on that date.'
17 Nisan 1844’teki yeni ayda Yahudi yılının sona erdiğini gösteren Karaî hesaplama, başlıca Millerci süreli yayınlarda tercih edilmiş olmakla birlikte, imanlıların çoğunluğu Mesih’in dönüşü için 21 Mart 1844 tarihini bekliyordu. Millerci hareketin dışında ise 21 Mart yaygın biçimde biliniyor ve o tarihte Adventizm’in bütün sisteminin tamamen çöküşüne dair çok genel bir beklenti bulunuyordu.
We read yesterday that Miller was expecting that date. The majority of the Millerites were looking at that date, and even their opponents knew it and were watching for it as proof that the Millerites were false. This was the standard understanding. After it passed, they began to investigate the time prophecies more closely, which led them to October 22, 1844. This provides a point of reference for the question that came up yesterday.
Dün, Miller’ın o tarihi beklemekte olduğunu okuduk. Milleritlerin çoğunluğu o tarihe bakıyordu; hatta muhalifleri bile bunu biliyor ve Milleritlerin sahte olduğunun kanıtı olarak onu gözlüyordu. Standart anlayış buydu. O tarih geçtikten sonra, zaman peygamberliklerini daha yakından incelemeye başladılar; bu da onları 22 Ekim 1844 tarihine götürdü. Bu, dün gündeme gelen soru için bir referans noktası sağlar.
The Tarrying Time and Ellen White’s First Vision
Bekleme Zamanı ve Ellen White’ın İlk Görümü
Today, I want to spend more time looking at the tarrying time. This is important because we are dealing with Ellen White's first vision, where she says the bright light at the beginning of the path to Heaven was the Midnight Cry, and if you deny that light, you fall off the path to Heaven. I am trying to demonstrate that the Midnight Cry in her vision includes the entire history of the Second Angel's Message.
Bugün, oyalanma zamanı üzerinde daha fazla durmak istiyorum. Bu önemlidir; çünkü Ellen White’ın ilk görümüyle meşgul oluyoruz; o görümde, Göğe giden yolun başlangıcındaki parlak ışığın Gece Yarısı Çığlığı olduğunu ve eğer o ışığı inkâr ederseniz, Göğe giden yoldan düşeceğinizi söyler. Ben, onun görümündeki Gece Yarısı Çığlığı’nın, İkinci Melek’in Mesajı’nın bütün tarihini kapsadığını göstermeye çalışıyorum.
Personally, I have no problem saying that the Midnight Cry in that vision, which is at the beginning of the path and sheds light all along the way, represents the history of the Millerites from 1840 to 1844. The dynamics of that history must be rightly understood. The fulfillment of the Midnight Cry itself was from August 12th through 17th, when the message was presented at the Exeter Camp Meeting, and then they carried the message for about two months—September and October, two months and five days. Before October 22nd, they were preparing for the Lord's return. This two-month period is the history of the Midnight Cry. However, you cannot understand this period without understanding the steps that led into it. For me, the Midnight Cry is, more specifically, the history of the tarrying time, continuing through October 22, 1844.
Şahsen, o görüme göre yolun başlangıcında bulunan ve yol boyunca ışık saçan Gece Yarısı Çığlığı’nın, 1840’tan 1844’e kadar olan Millerci tarihini temsil ettiğini söylemekte hiçbir güçlük görmüyorum. Bu tarihin dinamikleri doğru şekilde anlaşılmalıdır. Gece Yarısı Çığlığı’nın bizzat gerçekleşmesi ise, mesajın Exeter Kamp Toplantısı’nda sunulduğu 12 Ağustos’tan 17 Ağustos’a kadar olan dönemde oldu; ardından mesajı yaklaşık iki ay boyunca—Eylül ve Ekim, iki ay beş gün—taşıdılar. 22 Ekim’den önce Rab’bin dönüşüne hazırlanıyorlardı. Bu iki aylık dönem, Gece Yarısı Çığlığı’nın tarihidir. Bununla birlikte, bu dönemi, ona götüren adımlar anlaşılmadan kavrayamazsınız. Bana göre Gece Yarısı Çığlığı, daha özel olarak, 22 Ekim 1844’e kadar devam eden gecikme zamanının tarihidir.
Locating the Three Angels’ Messages
Üç Meleğin Mesajlarının Yerini Belirlemek
Here is the history of 1840 to 1844. There are several passages in the Spirit of Prophecy where Sister White tells us we need to know where to locate the messages. When you begin to locate the messages, you realize that all the messages arrive at a certain point in time and are thereafter empowered.
İşte 1840’tan 1844’e kadar olan tarihçe. Peygamberlik Ruhu’nda Kızkardeş White’ın bize, mesajların nereye yerleştirileceğini bilmemiz gerektiğini söylediği birkaç pasaj vardır. Mesajları konumlandırmaya başladığınızda, bütün mesajların belirli bir zaman noktasında geldiğini ve bundan sonra güçlendirildiğini fark edersiniz.
The First Angel arrives in 1798 at the Time of the End, when the Book of Daniel is unsealed and there is an increase of knowledge. The First Angel's Message is empowered on August 11, 1840, when the year-day principle is confirmed for the whole world, bringing down the Angel of Revelation 10, which symbolizes the empowerment of the First Angel's Message.
Birinci Melek, Daniel Kitabı’nın mühürlerinin açıldığı ve bilginin arttığı Son Zaman’da, 1798’de gelir. Birinci Melek’in Mesajı, yıl-gün ilkesinin bütün dünya için doğrulandığı 11 Ağustos 1840’ta güçlendirilir; bu da Vahiy 10’daki Melek’i aşağı indirir ve Birinci Melek’in Mesajı’nın güçlendirilmesini simgeler.
The Second Angel arrives in June of 1842. We read yesterday that in June of 1842, Mr. Miller gave his second course of presentations at the Casco Street church. With few exceptions, the Protestant churches closed their doors. So, in June of 1842, the Second Angel's Message arrives, because when a Protestant church closes its door against the First Angel's Message, it becomes part of Babylon. The Second Angel's Message is a call out of Babylon. It is progressive.
İkinci Melek 1842 yılının Haziran ayında gelir. Dün, 1842 yılının Haziran ayında Bay Miller’ın Casco Street kilisesinde sunumlarının ikinci dizisini verdiğini okuduk. Pek az istisna dışında, Protestan kiliseleri kapılarını kapattılar. Dolayısıyla, 1842 yılının Haziran ayında İkinci Melek’in Mesajı gelir; çünkü bir Protestan kilisesi Birinci Melek’in Mesajı’na karşı kapısını kapattığında Babil’in bir parçası hâline gelir. İkinci Melek’in Mesajı, Babil’den çıkmaya yönelik bir çağrıdır. Bu ilerleyicidir.
Sister White tells us that even though the Protestants began to close their doors in June of 1842, the call out of Babylon—the content of the Second Angel's Message—did not actually begin until the Summer of 1844.
Kız Kardeş White bize, Protestanlar 1842 Haziran’ında kapılarını kapatmaya başlamış olsalar da, Babil’den çıkış çağrısının—İkinci Melek Mesajı’nın içeriğinin—gerçekte 1844 Yazı’na kadar başlamadığını söyler.
The Second Angel's Message arrives in June of 1842 and is empowered with the message of the Midnight Cry, August 12th–17th, 1844, at the Exeter Camp Meeting.
İkinci Meleğin Mesajı, 1842 yılının Haziran ayında gelir ve 12–17 Ağustos 1844’te Exeter Kamp Toplantısı’nda Gece Yarısı Çığlığı mesajıyla güçlendirilir.
The Third Angel arrives on October 22, 1844, because on that day the way into the Most Holy Place is opened, where men can understand that Christ is now the High Priest in the Most Holy Place. There, the ark of the covenant is recognized, and in the ark are the Ten Commandments. When Sister White was taken into the Most Holy Place and looked at the Ten Commandments, she saw that the Sabbath Commandment shone above the others, marking the significance of the Sabbath in the Third Angel's Message. It will be a test over Sabbath or Sunday. On October 22, 1844, the content of the Third Angel's Message arrives.
Üçüncü Melek, 22 Ekim 1844’te gelir; çünkü o gün, insanların Mesih’in şimdi En Kutsal Yer’de Başkâhin olduğunu anlayabilecekleri şekilde, En Kutsal Yer’e giden yol açılmıştır. Orada, antlaşma sandığı tanınır ve sandığın içinde On Emir bulunmaktadır. White Kardeş En Kutsal Yer’e alınıp On Emir’e baktığında, Sebt Buyruğu’nun diğerlerinin üzerinde parladığını gördü; bu da Sebt’in, Üçüncü Melek’in Mesajı içindeki önemini göstermekteydi. Bu, Sebt ya da Pazar konusunda bir sınav olacaktır. 22 Ekim 1844’te, Üçüncü Melek’in Mesajı’nın içeriği ortaya çıkar.
One characteristic of all three messages is that when the First Angel's Message arrived in 1798, no one understood it. The Lord raised up William Miller to be the messenger of the First Angel, but it was not until 1818—twenty years later—that Miller began to understand the message. The message arrives, but it takes time before God's people recognize it, and then it is empowered.
Üç mesajın ortak özelliklerinden biri şudur: Birinci Meleğin Mesajı 1798’de geldiğinde, hiç kimse onu anlamadı. Rab, William Miller’i Birinci Meleğin habercisi olarak kaldırdı, ancak Miller’in bu mesajı anlamaya başlaması ancak 1818’de—yirmi yıl sonra—gerçekleşti. Mesaj gelir; fakat Tanrı’nın halkının onu tanıması zaman alır, ondan sonra da güç kazanır.
The Second Angel's Message arrives in June of 1842, but no Millerites in 1842 began calling the Protestant churches Babylon. They did not recognize it yet. It was not until the Summer of 1844 that they began to recognize it and call people out of the churches. The message arrives, then it is understood, and then it is empowered.
İkinci Meleğin Mesajı 1842 yılının Haziran ayında gelir; ancak 1842’de hiçbir Millerci Protestan kiliselerini Babil diye adlandırmaya başlamadı. Onlar bunu henüz fark etmemişlerdi. Ancak 1844 yazında bunu fark etmeye ve insanları kiliselerden çıkmaya çağırmaya başladılar. Mesaj gelir, sonra anlaşılır ve ardından güçlendirilir.
On October 22, 1844, when Hiram Edson had his vision of Christ moving from the Holy Place to the Most Holy Place, they received some light on Christ's change of ministration. But on October 23, 1844, Hiram Edson was not prepared to write an article or preach a sermon about Sunday being the mark of the beast. They did not understand the Third Angel's Message until after that time period.
22 Ekim 1844’te, Hiram Edson Mesih’in Kutsal Yer’den En Kutsal Yer’e geçtiğine dair görümünü gördüğünde, Mesih’in hizmetindeki değişim hakkında bir miktar ışık aldılar. Fakat 23 Ekim 1844’te Hiram Edson, Pazar gününün canavarın işareti olduğu hakkında bir makale yazmaya ya da bir vaaz vermeye hazır değildi. Üçüncü Melek’in Mesajı’nı, o zaman diliminden sonrasına kadar anlamadılar.
The Third Angel's Message is empowered, as Seventh-day Adventists know, when the Fourth Angel of Revelation 18 joins it. For those watching this on LiveStreaming or later on DVDs, you may want to argue about the timing of the Fourth Angel joining the Third on September 11, 2001. At this point, we are not making any arguments about that, but we are not denying it either: The Fourth Angel joins the Third Angel with the Twin Towers coming down, and this is where the Third Angel's Message is empowered.
Yedinci Gün Adventistlerinin bildiği üzere, Üçüncü Meleğin Mesajı, Vahiy 18’deki Dördüncü Melek ona katıldığında güç kazanır. Bunu LiveStreaming üzerinden ya da daha sonra DVD’lerden izleyenler için, 11 Eylül 2001 tarihinde Dördüncü Meleğin Üçüncüye katılmasının zamanlaması hakkında tartışmak isteyebilirsiniz. Bu noktada, buna dair herhangi bir sav ileri sürmüyoruz; ancak bunu inkâr da etmiyoruz: İkiz Kulelerin yıkılışıyla Dördüncü Melek Üçüncü Meleğe katılır ve Üçüncü Meleğin Mesajı işte burada güç kazanır.
All three Angels' Messages have these characteristics: they arrive, are understood, and then are empowered.
Üç Meleğin Mesajlarının üçü de şu özelliklere sahiptir: gelirler, anlaşılırlar ve ardından güçlendirilirler.
The Two Door Closings and Temple Cleansings
İki Kapının Kapanışı ve Mabedin Arındırılışları
In June of 1842, a door began to close, marked by the Protestant churches closing their doors against the First Angel's Message. At the beginning of this history, we see a door closing, and at the end of this history—the history of the Second Angel—the door closes again, the door into the Most Holy Place, the door in the parable of the Ten Virgins.
1842 yılının Haziran ayında, Protestan kiliselerinin Birinci Meleğin Mesajı’na karşı kapılarını kapatmalarıyla belirlenen bir kapı kapanmaya başladı. Bu tarihin başlangıcında bir kapının kapandığını görüyoruz; bu tarihin sonunda ise—İkinci Meleğin tarihi sonunda—kapı yine kapanır: En Kutsal Yer’e açılan kapı, On Bakire benzetmesindeki kapı.
These two door closings are important to mark, especially if you are going to deal with the two temple cleansings. Christ cleansed the temple twice when He was on Earth, and Sister White tells us there will be two temple cleansings at the end of the world, as there were in the time of the Millerites. The temple cleansings in the Millerite time can be marked at the closing of the door in June 1842—the first door of the temple, Protestantism—and at the second temple cleansing, when the Millerites' temple cleansing is finished.
Bu iki kapı kapanışını işaretlemek önemlidir; özellikle de tapınağın iki temizlenişini ele alacaksanız. Mesih, yeryüzündeyken tapınağı iki kez temizledi ve Kız Kardeş White bize, Milleritlerin zamanında olduğu gibi, dünyanın sonunda da tapınağın iki temizlenişi olacağını söyler. Milleritler dönemindeki tapınak temizlenişleri, Haziran 1842’de kapının kapanışında—tapınağın ilk kapısı olan Protestanlıkta—ve ikinci tapınak temizlenişinde, yani Milleritlerin tapınak temizlenişi tamamlandığında, işaretlenebilir.
We are going to look at the tarrying time. In this history of the Second Angel, the tarrying time comes in at March 22, 1844, and is bookended by two temple cleansings. That is the Second Angel's Message.
Gecikme vaktine bakacağız. İkinci Melek’in bu tarihinde, gecikme vakti 22 Mart 1844’te başlar ve iki mabedin temizlenişiyle sınırlandırılır. Bu, İkinci Melek’in Mesajı’dır.
This is also the story of Gideon. There were two cleansings in the story of Gideon, which is one of the symbols of the two temple cleansings and the Second Angel's Message.
Bu aynı zamanda Gidyon’un öyküsüdür. İki mabedin temizlenişinin ve İkinci Meleğin Mesajı’nın simgelerinden biri olan Gidyon’un öyküsünde iki arınma vardı.
The Tarrying Time and the Midnight Cry in Prophecy
Peygamberlikte Gecikme Zamanı ve Gece Yarısı Feryadı
Let us begin our study with a quote from Spiritual Gifts, volume 1, pages 195–196. We are looking at the tarrying time to understand its connection with the Midnight Cry, because we do not want to reject the light of the Midnight Cry; if we do, we fall off the path to the wicked world below.
Çalışmamıza Spiritual Gifts, cilt 1, sayfa 195–196’dan bir alıntıyla başlayalım. Gece Yarısı Haykırışı’yla bağlantısını anlamak için oyalanma süresine bakıyoruz; çünkü Gece Yarısı Haykırışı’nın ışığını reddetmek istemiyoruz; zira bunu yaparsak aşağıdaki kötü dünyaya giden yoldan düşeriz.
Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound everywhere, "Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message,"—Now, she just quoted Revelation 18:4, "Come out of her, my people, . . . ." And she says, "This message seemed to be an addition to the third [Angel's] message and joined it, as the midnight cry joined the second angel's message in 1844."
Gökten gelen kudretli meleğe yardım etmek üzere melekler gönderildi ve her yandan geliyormuş gibi işitilen sesler duydum: “Ey halkım, onun günahlarına ortak olmamak ve onun belâlarından almamak için onun içinden çıkın; çünkü onun günahları göğe kadar erişti ve Tanrı onun suçlarını hatırladı.” “Bu mesaj üçüncü mesaja bir ilâve gibi görünüyordu,”—Şimdi, o az önce Vahiy 18:4’ü alıntıladı: “Ey halkım, onun içinden çıkın, . . . .” Ve şöyle diyor: “Bu mesaj, üçüncü [Meleğin] mesaja bir ilâve gibi görünüyordu ve 1844’te gece yarısı haykırışının ikinci meleğin mesajına katıldığı gibi ona katıldı.”
The Second Angel's Message arrives in June of 1842, and the Midnight Cry joins it in August of 1844. This outpouring of the Spirit upon this message—the call out of Babylon—is the history Sister White uses to describe the history of September 11, 2001, when the Third Angel's Message is joined by the Fourth Angel. The Fourth Angel is when the Mighty Angel of Revelation 18 descends.
İkinci Meleğin Mesajı 1842 yılının Haziran ayında gelir ve Gece Yarısı Feryadı ona 1844 yılının Ağustos ayında katılır. Ruh’un bu mesaj üzerine dökülüşü—Babill’den çıkış çağrısı—Kız Kardeş White’ın, Üçüncü Meleğin Mesajı’na Dördüncü Meleğin katıldığı 11 Eylül 2001 tarihinin tarihçesini tasvir etmek için kullandığı tarihtir. Dördüncü Melek, Vahiy 18’deki Güçlü Melek’in aşağı indiği zamandır.
"This message seemed to be an addition to the third message and joined it, as the midnight cry joined the second angel's message in 1844. The glory of God rested upon the patient, waiting saints,"—Who did the glory of God rest upon? The patient—what? Waiting. The patient, waiting saints. Okay? The waiting saints; because, we are in the history now where prophecy says, "Blessed is he who waiteth, and cometh to the 1335. Though the vision tarry, wait for it." The people who are going to receive the outpouring of the Holy Spirit are the waiting saints.
Bu mesaj, 1844’te gece yarısı feryadının ikinci meleğin mesajına katıldığı gibi, üçüncü mesaja bir ilâve gibi göründü ve onunla birleşti. Tanrı’nın yüceliği sabırlı, bekleyen azizlerin üzerine kondu,—Tanrı’nın yüceliği kimin üzerine kondu? Sabırlı—neyin? Bekleyen. Sabırlı, bekleyen azizlerin. Tamam mı? Bekleyen azizlerin; çünkü şimdi, peygamberliğin, “Ne mutlu bekleyene ve 1335’e erişene. Görüm gecikse bile onu bekle” dediği tarihin içindeyiz. Kutsal Ruh’un dökülüşünü alacak olan insanlar, bekleyen azizlerdir.
"The glory of God rested upon the patient, waiting saints, and they fearlessly gave the last solemn warning, proclaiming the fall of Babylon, and calling upon God's people to come out of her; that they might escape her fearful doom."—Of course, this is in our day and age; but, the waiting saints in our day and age are prefigured by the waiting saints in the Millerite History which we are looking at.
“Tanrı’nın yüceliği sabırlı, bekleyen kutsalların üzerine kondu; onlar da korkusuzca son ciddi uyarıyı verdiler, Babil’in düşüşünü ilan ettiler ve Tanrı’nın halkını ondan çıkmaya çağırdılar; öyle ki, onun korkunç akıbetinden kaçabilsinler.” — Elbette bu, bizim günümüzdedir; ancak, bizim çağımızdaki bekleyen kutsallar, incelemekte olduğumuz Millerci tarihteki bekleyen kutsallar tarafından önceden tasvir edilmektedir.
"The light that was shed upon the waiting ones penetrated everywhere, and those who had any light in the churches, who had not heard and rejected the three messages, answered to the call, and left the fallen churches."—This is the "Come out of her, my people!" This is talking about those that come out of the churches of Babylon in our day and age once The Sunday Law arrives in the United States. They are the fallen churches, the churches of Babylon.
Bekleyenlerin üzerine saçılan ışık her yere nüfuz etti; kiliselerde bir miktar ışığa sahip olup da üç mesajı işitmemiş ve reddetmemiş olanlar çağrıya karşılık vererek düşmüş kiliselerden ayrıldılar.” — Bu, “Ey halkım, ondan çıkın!” çağrısıdır. Bu söz, günümüzde Amerika Birleşik Devletleri’nde Pazar Yasası yürürlüğe girdiğinde Babil’in kiliselerinden çıkanlardan söz etmektedir. Bunlar düşmüş kiliselerdir, Babil’in kiliseleridir.
"Many had come to years of accountability since these messages had been given, and the light shone upon them, and they were privileged to choose life or death."—Now she is saying that there are people in the Protestant churches today that have come to the age of accountability since October 22, 1844; and, this is so. The people in the Protestant churches today were not alive when the Third Angel's Message arrived in Millerite History. They are not held accountable to the rejection that the Protestant churches did in their time period, and this is a key point to take note of if you ever study how the history of Christ illustrates the end of the world; because, technically, prophetically Jerusalem could have, should have been destroyed in AD34.
“Bu iletiler verildiğinden beri birçokları sorumluluk çağına erişmişti; ışık onların üzerine parladı ve onlara yaşamı yahut ölümü seçme ayrıcalığı verildi.”—Şimdi o, bugün Protestan kiliselerinde bulunan ve 22 Ekim 1844’ten beri sorumluluk çağına erişmiş olan insanlar bulunduğunu söylemektedir; ve bu böyledir. Bugün Protestan kiliselerinde bulunan insanlar, Üçüncü Melek’in Mesajı Millerit tarihine geldiğinde hayatta değillerdi. Onlar, Protestan kiliselerinin kendi dönemlerinde gerçekleştirdikleri reddedişten sorumlu tutulmazlar; ve bu, Mesih’in tarihinin dünyanın sonunu nasıl örneklendirdiğini inceleyecek olursanız özellikle dikkat edilmesi gereken kilit bir noktadır; zira, teknik olarak, peygamberlik bakımından Yeruşalim MS 34’te yıkılmış olabilirdi, yıkılmalıydı da.
There were 490 years of probationary time cut off for the Jews out of the 2300 years marked in Daniel 8 and Daniel 9. Those 490 years ended in AD 34 with the stoning of Stephen. At that point, Jerusalem, prophetically, was to be destroyed, but it was not destroyed until 70. In The Great Controversy, Sister White says the same thing about that history. She says there were children and others who had not heard the message of Christ and the disciples before 34, and God in His mercy gave them time to be confronted with the message before the destruction of Jerusalem. She identifies, as does Christ, the destruction of Jerusalem as illustrating the end of the world.
Daniel 8 ve Daniel 9’da belirtilen 2300 yılın içinden Yahudiler için 490 yıllık bir deneme süresi kesilip ayrılmıştı. Bu 490 yıl, İ.S. 34 yılında İstefanos’un taşlanmasıyla sona erdi. O noktada Yeruşalim’in peygamberlik bakımından yıkılması gerekiyordu, fakat yıkımı 70 yılına kadar gerçekleşmedi. Sister White, The Great Controversy’de bu tarih hakkında aynı şeyi söyler. O, 34 yılından önce Mesih’in ve öğrencilerin mesajını işitmemiş çocuklar ile başka kimselerin bulunduğunu ve Tanrı’nın, merhametiyle, Yeruşalim’in yıkımından önce onların bu mesajla yüz yüze gelmeleri için kendilerine zaman verdiğini söyler. O, Mesih’in de yaptığı gibi, Yeruşalim’in yıkılışını dünyanın sonunu örnekleyen bir olay olarak tanımlar.
That history prefigures the very history she is speaking about. When The Sunday Law comes to the United States and the message finally goes to the fallen churches, God's children now in Babylon will not be held accountable for the rejection their churches or ancestors made in the 19th Century.
Bu tarih, onun sözünü ettiği tarihin ta kendisini önceden tasvir eder. Pazar Yasası Amerika Birleşik Devletleri’ne geldiğinde ve mesaj sonunda düşmüş kiliselere ulaştığında, şimdi Babil’de bulunan Tanrı’nın çocukları, kiliselerinin ya da atalarının 19. yüzyılda yaptığı reddedişten sorumlu tutulmayacaktır.
"Many had come to years of accountability since these messages had been given, and the light shone upon them, and they were privileged to choose life or death. Some chose life, and took their stand with those looking for their Lord, and keeping all his commandments. The third message was to do its work; all were to be tested upon it, and the precious ones were to be called out from the religious bodies. A compelling power moves the honest, while the manifestation of the power of God holds in fear and restraint relatives and friends, and they dare not, neither have they power to, hinder those who feel the work of the Spirit of God upon them. The last call is carried even to the poor slaves, and the pious among them, with humble expressions, pour forth their songs of extravagant joy at the prospect of their happy deliverance, and their masters cannot check them; for a fear and astonishment keep them silent. Mighty miracles are wrought, the sick are healed, and signs and wonders follow the believers. God is in the work, and every saint, fearless of consequences, follows the convictions of his own conscience, and unites with those who are keeping all the commandments of God; and they sound abroad the third message with power. I saw that the third message would close with power and strength far exceeding the midnight cry."
Bu mesajlar verilmiş olduğundan beri birçoğu hesap verebilirlik çağına erişmişti; ışık onların üzerine parladı ve onlara yaşamı ya da ölümü seçme ayrıcalığı verildi. Kimileri yaşamı seçti ve Rablerini bekleyen, O’nun bütün buyruklarını tutanlarla birlikte saf tuttu. Üçüncü mesaj işini yerine getirecekti; herkes onunla sınanacaktı ve kıymetli olanlar dinî toplulukların arasından çağrılacaktı. Dürüstleri zorlayıcı bir güç harekete geçirirken, Tanrı’nın kudretinin tezahürü akrabaları ve dostları korku ve dizgin altında tutar; öyle ki, üzerlerinde Tanrı’nın Ruhunun işini hissedenlere engel olmaya ne cesaret ederler ne de buna güç yetirebilirler. Son çağrı yoksul kölelere kadar ulaştırılır; onların arasındaki dindar olanlar da, alçakgönüllü ifadelerle, mutlu kurtuluşlarının ümidi karşısında coşkun sevinç ezgilerini dökerler ve efendileri onları susturamaz; çünkü korku ve hayret onları sessiz tutar. Kudretli mucizeler gerçekleştirilir, hastalar iyileştirilir ve belirti ve harikalar iman edenleri izler. Tanrı işin içindedir ve her kutsal kişi, sonuçlardan korkmaksızın, kendi vicdanının kanaatlerini izler ve Tanrı’nın bütün buyruklarını tutanlarla birleşir; onlar da üçüncü mesajı kudretle her yana duyururlar. Gördüm ki, üçüncü mesaj gece yarısı haykırışını çok aşan bir kudret ve güçle sona erecekti.
In these two paragraphs, this is the second time she has compared our history at The Sunday Law at the end of the world with the history of the Midnight Cry. The first time, she says the Mighty Angel of Revelation 18 joins the Third Angel as the Midnight Cry joined the Second Angel. Even though she is addressing the history of The Sunday Law crisis, she is clearly using the history of the Second Angel as a point of reference. They are parallel histories.
Bu iki paragrafta, dünyanın sonunda Pazar Yasası’ndaki tarihçemizi Gece Yarısı Çığlığı’nın tarihçesiyle ikinci kez karşılaştırmaktadır. İlkinde, Vahiy 18’in Güçlü Meleği’nin, Gece Yarısı Çığlığı’nın İkinci Melek’e katıldığı gibi, Üçüncü Melek’e katıldığını söyler. Her ne kadar Pazar Yasası krizinin tarihini ele alıyor olsa da, açıkça İkinci Melek’in tarihini bir referans noktası olarak kullanmaktadır. Bunlar paralel tarihçelerdir.
"Servants of God, endowed with power from on high, with their faces lighted up, and shining with holy consecration, went forth fulfilling their work, and proclaiming the message from heaven. Souls that were scattered all through the religious bodies answered to the call, and the precious were hurried out of the doomed churches, as Lot was hurried out of Sodom before her destruction."
Tanrı’nın kulları, yücelerden gelen güçle donatılmış olarak, yüzleri aydınlanmış ve kutsal adanmışlıkla parlayarak, işlerini yerine getirmek ve gökten gelen mesajı duyurmak üzere öne çıktılar. Dinsel toplulukların her yanına dağılmış canlar bu çağrıya karşılık verdi; ve değerli olanlar, Lut’un Sodom’dan, onun yıkımından önce aceleyle çıkarılması gibi, mahkûm kiliselerden süratle çıkarıldılar.
When it comes to the call out of Babylon, whether at the end of the world or in the Second Angel's Message, Lot is a symbol of that history and the destruction of Sodom.
Babil’den çıkış çağrısı söz konusu olduğunda, ister dünyanın sonunda ister İkinci Melek’in Mesajı’nda olsun, Lut bu tarihin ve Sodom’un yıkımının bir simgesidir.
If you understand Daniel 11 correctly, in verse 41 the King of the North enters the glorious land and many are overthrown, but "these shall escape his hand, even Edom, Moab, and the chief of the children of Ammon." Moab and Ammon are the children of Lot's two daughters. Lot's family represents those who escape the hand of the papacy at The Sunday Law crisis.
Daniel 11’i doğru anlarsanız, 41. ayette Kuzey Kralı görkemli ülkeye girer ve birçoğu devrilir; ancak “Edom, Moav ve Ammon oğullarının başı olanlar onun elinden kurtulacaklardır.” Moav ve Ammon, Lut’un iki kızının çocuklarıdır. Lut’un ailesi, Pazar Yasası krizi sırasında papalığın elinden kurtulanları temsil eder.
Sister White uses this symbolism. The fallen churches are represented by Lot, and the precious were hurried out of the doomed churches, as Lot was hurried out of Sodom before her destruction. God's people were fitted up and strengthened by the excellent glory which fell upon them in rich abundance, preparing them to endure the hour of temptation. A multitude of voices were heard everywhere, saying, "Here is the patience of the saints; here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus."
Kız Kardeş White bu sembolizmi kullanır. Düşmüş kiliseler Lut ile temsil edilir; değerli olanlar, Lut’un Sodom’un yıkımından önce aceleyle dışarı çıkarıldığı gibi, mahkûm edilmiş kiliselerden aceleyle çıkarıldılar. Tanrı’nın halkı, üzerlerine zengin bir bolluk içinde inen mükemmel yücelikle donatıldı ve güçlendirildi; böylece deneme saatine dayanmak üzere hazırlandılar. Her yandan bir sesler çokluğu işitiliyordu ve şöyle diyordu: “İşte kutsalların sabrı budur; Tanrı’nın emirlerini ve İsa’nın imanını koruyanlar bunlardır.”
While she is talking about the call out of Babylon at the end of the world, she uses the history of the Second Angel's Message in the Millerite time period to describe that call. The Second Angel's Message is a call out of Babylon, and this history typifies the history of The Sunday Law crisis.
O, dünyanın sonunda Babil’den çıkış çağrısından söz ederken, bu çağrıyı tasvir etmek için Millerci dönemindeki İkinci Meleğin Mesajı’nın tarihini kullanır. İkinci Meleğin Mesajı, Babil’den çıkış çağrısıdır ve bu tarihçe, Pazar Yasası krizinin tarihini simgeler.
One of the biblical references Ellen White uses to describe this history is the story of Sodom and Gomorrah. We will read from Genesis 19:1-11, which is part of the story of Lot.
Ellen White’ın bu tarihi tasvir etmek için kullandığı Kutsal Kitap referanslarından biri, Sodom ve Gomora öyküsüdür. Lut’un öyküsünün bir parçası olan Yaratılış 19:1-11’den okuyacağız.
And there came two angels to Sodom at even; and Lot sat in the gate of Sodom: and Lot seeing them rose up to meet them; and he bowed himself with his face toward the ground; And he said, Behold now, my lords, turn in, I pray you, into your servant's house, and tarry all night, and wash your feet, and ye shall rise up early, and go on your ways. And they said, Nay; but we will abide in the street all night. And he pressed upon them greatly; and they turned in unto him, and entered into his house; and he made them a feast, and did bake unleavened bread, and they did eat. But before they lay down, the men of the city, even the men of Sodom, compassed the house round, both old and young, all the people from every quarter: And they called unto Lot, and said unto him, Where are the men which came in to thee this night? bring them out unto us, that we may know them. And Lot went out at the door unto them, and shut the door after him, And said, I pray you, brethren, do not so wickedly. Behold now, I have two daughters which have not known man; let me, I pray you, bring them out unto you, and do ye to them as is good in your eyes: only unto these men do nothing; for therefore came they under the shadow of my roof. And they said, Stand back. And they said again, This one fellow came in to sojourn, and he will needs be a judge: now will we deal worse with thee, than with them. And they pressed sore upon the man, even Lot, and came near to break the door. But the men put forth their hand, and pulled Lot into the house to them, and shut the door. And they smote the men that were at the door of the house with blindness, both small and great: so that they wearied themselves to find the door.
Akşam vakti iki melek Sodom’a geldi; Lot da Sodom kapısında oturuyordu. Lot onları görünce karşılamak üzere ayağa kalktı ve yüzünü yere eğerek secde etti. Ve dedi: “İmdi, efendilerim, kulunuzun evine uğrayın, rica ederim; geceyi burada geçirin, ayaklarınızı yıkayın; sonra erkenden kalkıp yolunuza gidersiniz.” Onlar ise, “Hayır; geceyi sokakta geçireceğiz” dediler. Fakat Lot onlara çok ısrar etti; bunun üzerine ona uğrayıp evine girdiler. O da onlara bir şölen hazırladı, mayasız ekmek pişirdi ve yediler. Fakat onlar yatmadan önce, kentin adamları, yani Sodom adamları, genç yaşlı bütün halk, şehrin her yanından gelip evi kuşattılar. Lot’a seslenip dediler: “Bu gece sana gelen adamlar nerede? Onları dışarı çıkar da onları tanıyalım.” Lot kapıdan dışarı onların yanına çıktı ve arkasından kapıyı kapadı. Ve dedi: “Rica ederim, kardeşlerim, böyle kötülük etmeyin. İşte, erkek tanımamış iki kızım var; rica ederim, onları size çıkarayım, gözünüzde iyi olanı onlara yapın; yalnız bu adamlara hiçbir şey yapmayın; çünkü bunun için damımın gölgesi altına girdiler.” Onlar ise, “Çekil kenara!” dediler. Sonra yine dediler: “Bu adam buraya yabancı olarak geldi, şimdi de yargıçlık taslıyor! Şimdi sana onlardan daha beterini yapacağız.” Ve adama, yani Lot’a, şiddetle yüklendiler ve kapıyı kırmaya yaklaştılar. Fakat o adamlar ellerini uzatıp Lot’u yanlarına, evin içine çektiler ve kapıyı kapadılar. Evin kapısında bulunan adamları ise, küçüğünden büyüğüne kadar körlükle vurdular; öyle ki kapıyı bulmak için boş yere yoruldular.
Progressive Testing and the Tarrying Time
İlerleyici Denenme ve Gecikme Zamanı
Sister White talks about a progressive testing process in the time of Christ and in the time of the Millerites, illustrating a progressive testing process for us. In Early Writings, page 259, she says:
White Kardeş, Mesih’in zamanında ve Milleritlerin zamanında ilerleyici bir sınanma sürecinden söz eder; bu, bizim için de ilerleyici bir sınanma sürecini örneklendirir. Early Writings, sayfa 259’da şöyle der:
"Those who would not receive the message of John the Baptist could not be benefitted by the teachings of Jesus, neither could they be benefitted by the ministration of Christ in the Sanctuary above." She then says, "Those that did not receive the First Angel's Message could not be benefitted by the Second Angel's Message, neither could they be benefitted by the Midnight Cry."
Vaftizci Yahya’nın mesajını kabul etmeyenler, İsa’nın öğretilerinden yarar sağlayamazlardı; aynı şekilde, yukarıdaki Kutsal Mekân’da Mesih’in hizmetinden de yarar sağlayamazlardı.” Ardından şöyle der: “Birinci Melek’in Mesajı’nı kabul etmeyenler, İkinci Melek’in Mesajı’ndan yarar sağlayamazlardı; ne de Gece Yarısı Haykırışı’ndan yarar sağlayabilirlerdi.
In that passage in Early Writings, 259, when the door is closed in the time of Christ, the Jews are in perfect darkness, blindness.
Early Writings, 259’daki o pasajda, Mesih’in zamanında kapı kapandığında, Yahudiler tam bir karanlık, körlük içindedir.
The Millerite history of the Second Angel is the history of Lot. The two angels come to town (June 1842), the Second Angel's Message arrives, and Lot has them tarry for the night (the Tarrying Time). There is a judgment, and then a door closes (October 22, 1844).
İkinci Meleğin Millerci tarihçesi, Lut’un tarihçesidir. İki melek kente gelir (Haziran 1842), İkinci Meleğin Mesajı ulaşır ve Lut onları gecelemek üzere yanında alıkoyar (Bekleme Zamanı). Bir yargı vardır ve ardından bir kapı kapanır (22 Ekim 1844).
We will look at another biblical history where a tarrying time lines up with the Millerite History before pulling this together.
Bunu bir araya getirmeden önce, bekleme süresinin Millerit Tarihi ile örtüştüğü başka bir Kutsal Kitap tarihine bakacağız.
Moses, the Sanctuary, and the Tarrying Time
Musa, Mabed ve Bekleme Zamanı
The next history is Moses receiving instructions on building the sanctuary and the Law.
Bir sonraki tarihçe, Musa’nın kutsal mekânın inşası ve Yasa hakkında talimatlar almasıdır.
"Upon the seventh day, which was the Sabbath, Moses was called up into the cloud. The thick cloud opened in the sight of all Israel, and the glory of the Lord broke forth like devouring fire. 'And Moses went into the midst of the cloud, and gat him up into the mount; and Moses was in the mount forty days and forty nights." Patriarchs and Prophets, 313, 314.
Yedinci gün, Sebt günü olduğunda, Musa bulutun içine çağrıldı. Yoğun bulut bütün İsrail’in gözü önünde açıldı ve Rab’bin yüceliği yiyip bitiren ateş gibi ortaya çıktı. “Ve Musa bulutun ortasına girdi ve dağa çıktı; ve Musa dağda kırk gün kırk gece kaldı.” Atalar ve Peygamberler, 313, 314.
The forty days' tarry in the mount did not include the six days of preparation.
Dağdaki kırk günlük bekleyiş, hazırlık için geçen altı günü içermiyordu.
During this history, Moses spent 46 days receiving instructions on building the temple, paralleling the 46 years from 1798 to 1844 when the Lord raised up the Millerite temple, and the 46 years of Herod's reconstruction of the temple noted in John 2:20, as well as the 46 chromosomes of the human temple. During the six days, Joshua was with Moses, and together they ate manna and drank from the brook that descended out of the mount. Joshua did not enter the cloud with Moses but remained outside, eating and drinking daily while awaiting Moses' return, while Moses fasted during the forty days.
Bu tarih boyunca Musa, tapınağın inşasına ilişkin talimatları almak üzere 46 gün geçirdi; bu, Rab’bin Millerci tapınağı yükselttiği 1798’den 1844’e kadar olan 46 yıla, Yuhanna 2:20’de belirtilen Hirodes’in tapınağı yeniden inşa ettiği 46 yıla ve insan tapınağının 46 kromozomuna paralellik göstermektedir. Altı gün boyunca Yeşu Musa ile birlikteydi; ikisi birlikte man yediler ve dağdan inen dereden içtiler. Yeşu, Musa ile birlikte bulutun içine girmedi; fakat Musa’nın dönüşünü beklerken dışarıda kaldı, her gün yiyip içti; oysa Musa kırk gün boyunca oruç tuttu.
During his stay in the mount, Moses received directions for building a sanctuary in which the divine presence would be specially manifested. 'Let them make Me a sanctuary; that I may dwell among them' (Exodus 25:8), was the command of God.
Dağda bulunduğu süre boyunca Musa, ilahî huzurun özel bir şekilde tecelli edeceği bir mabedin inşasına ilişkin talimatlar aldı. “‘Bana bir mukaddes yer yapsınlar; aralarında oturayım’” (Exodus 25:8) buyruğu Tanrı’dan geldi.
This is where we find the number 46 associated with the building of the sanctuary.
Kutsal mekânın inşasıyla 46 sayısının ilişkilendirildiğini burada görüyoruz.
We will read from Exodus and note a tarrying time in this story, as it prefigures the tarrying time in the time of Christ, the Millerites, and at the end of the world. The tarrying time produces the environment that allows the Midnight Cry to be proclaimed and to produce two classes of worshippers. Without the tarrying time, the dynamics of that history would not be in place for what the Lord wants to accomplish at the Midnight Cry. We must see what the tarrying time represents.
Mısır’dan Çıkış kitabından okuyacak ve bu öyküde bir gecikme zamanına dikkat çekeceğiz; çünkü bu, Mesih zamanındaki, Milleritler dönemindeki ve dünyanın sonunda gerçekleşecek gecikme zamanını önceden tasvir etmektedir. Gecikme zamanı, Gece Yarısı Çığlığı’nın ilan edilmesine ve iki sınıf tapınan ortaya çıkarmasına imkân veren ortamı oluşturur. Gecikme zamanı olmaksızın, Rab’bin Gece Yarısı Çığlığı’nda gerçekleştirmek istediği şey için o tarihin dinamikleri yerinde olmazdı. Gecikme zamanının neyi temsil ettiğini görmemiz gerekir.
And he said unto Moses, Come up unto the Lord, thou, and Aaron, Nadab, and Abihu, and seventy of the elders of Israel; and worship ye afar off. . . . And Moses took half of the blood, and put it in basons; and half of the blood he sprinkled on the altar. And he took the book of the covenant, and read in the audience of the people: and they said, All that the Lord hath said will we do, and be obedient. And Moses took the blood, and sprinkled it on the people, and said, Behold the blood of the covenant, which the Lord hath made with you concerning all these words. Exodus 24:1, 6-8.
Ve Musa’ya dedi: Sen, Harun, Nadav, Avihu ve İsrail’in ihtiyarlarından yetmiş kişi RAB’bin huzuruna çıkın; uzaktan tapının. . . . Musa kanın yarısını alıp leğenlere koydu; kanın öbür yarısını da sunağın üzerine serpti. Sonra ahit kitabını alıp halkın işitmesinde okudu; onlar da, “RAB’bin söylediği her şeyi yapacağız ve itaat edeceğiz,” dediler. Bunun üzerine Musa kanı alıp halkın üzerine serpti ve dedi: “İşte, RAB’bin bütün bu sözlere ilişkin olarak sizinle yaptığı ahdin kanı budur.” Mısır’dan Çıkış 24:1, 6-8.
This 46-day period, this Tarrying Time, is when the Lord is entering into covenant with a people.
Bu 46 günlük dönem, bu Bekleyiş Zamanı, Rab’bin bir halkla antlaşmaya girdiği zamandır.
Did the Lord enter into covenant with the Millerites in this history? Yes.
Rab bu tarih içinde Milleritlerle antlaşma yaptı mı? Evet.
Did He enter into covenant with the Christian church at Pentecost in the time of Christ? Yes.
Mesih’in zamanında Pentikost’ta Hristiyan kilisesiyle antlaşma yaptı mı? Evet.
So, this tarrying time is one of the waymarks of the Lord entering into covenant with a people.
Öyleyse, bu gecikme zamanı, Rabbin bir halkla antlaşmaya girmesinin işaret taşlarından biridir.
And the Lord said unto Moses, Come up to me into the mount, and be there: and I will give thee tables of stone, and a law, and commandments which I have written; that thou mayest teach them. And Moses rose up, and his minister Joshua: and Moses went up into the mount of God. And he said unto the elders, Tarry ye here for us, until we come again unto you: and, behold, Aaron and Hur are with you: if any man have any matters to do, let him come unto them. And Moses went up into the mount, and a cloud covered the mount. And the glory of the Lord abode upon mount Sinai, and the cloud covered it six days: and the seventh day he called unto Moses out of the midst of the cloud. And the sight of the glory of the Lord was like devouring fire on the top of the mount in the eyes of the children of Israel. And Moses went into the midst of the cloud and gat him up into the mount: and Moses was in the mount forty days and forty nights. Exodus 24:12-18.
RAB Musa’ya, “Dağa yanıma çık ve orada kal; sana taş levhaları, öğretmen için yazmış olduğum yasayı ve buyrukları vereceğim” dedi. Musa kalktı, hizmetkârı Yeşu ile birlikte; ve Musa Tanrı’nın dağına çıktı. İhtiyarlara da, “Size geri dönünceye dek burada bizi bekleyin; işte, Harun ile Hur sizinledir; kimin bir davası varsa onlara başvursun” dedi. Musa dağa çıktı ve bulut dağı kapladı. RAB’bin yüceliği Sina Dağı’nın üzerinde durdu ve bulut onu altı gün örttü; yedinci gün bulutun içinden Musa’ya seslendi. RAB’bin yüceliğinin görünüşü, İsrail oğullarının gözünde, dağın tepesinde yakıp tüketen ateş gibiydi. Musa bulutun ortasına girip dağa çıktı; ve Musa dağda kırk gün kırk gece kaldı. Mısır’dan Çıkış 24:12-18.
In the history of Moses, we see a tarrying time. During this time, the two tables symbolize the covenant, and the Lord is entering into covenant and giving Moses instructions on building the temple.
Musa’nın tarihinde bir gecikme dönemi görürüz. Bu süre zarfında, iki levha antlaşmayı simgeler; Rab antlaşmaya girmekte ve Musa’ya mabedin inşasıyla ilgili talimatlar vermektedir.
From 1798 to 1844, those 46 years, the Lord was raising the Millerite temple so He might enter into covenant with modern Israel.
1798’den 1844’e kadar olan o 46 yıl boyunca Rab, modern İsrail’le antlaşmaya girebilmek için Millerit tapınağını yükseltiyordu.
The period we just read about with Moses and the tarrying time of the 70 elders is called Pentecost in biblical history—fifty days after Passover. The Lord instructed Israel to commemorate Pentecost forever. In the New Testament, Pentecost is a focus of the early Christian church, commemorating this very history. We find the same components at Pentecost in the time of Christ, in the history of the Millerites, and these components will be repeated at the end of the world.
Musa ile yetmiş ihtiyarın bekleyiş süresi hakkında az önce okuduğumuz dönem, Kutsal Kitap tarihçesinde Pentikost olarak adlandırılır—Fısıh’tan elli gün sonra. Rab, İsrail’e Pentikost’u sonsuza dek anmalarını buyurdu. Yeni Ahit’te Pentikost, ilk Hristiyan kilisesinin odak noktalarından biridir ve tam da bu tarihi anmaktadır. Aynı unsurları, Mesih zamanındaki Pentikost’ta, Milleritlerin tarihinde buluruz; ve bu unsurlar dünyanın sonunda yeniden tekrarlanacaktır.
Pentecost and the Tarrying Time in the New Testament
Yeni Antlaşma’da Pentikost ve Bekleyiş Zamanı
Let us look at Pentecost from Luke 24:44-52, during the story of the road to Emmaus.
Pentikost’a, Emmaus yolculuğu anlatısı bağlamında, Luka 24:44-52’den bakalım.
Earlier in Luke, the two disciples walking with Jesus ask Him to tarry with them. The Bible uses the word 'tarry.' There is a tarrying time marked there, but we want to mark a different tarrying time in this same history.
Luka’nın daha önceki bölümlerinde, İsa’yla birlikte yürüyen iki öğrenci O’na kendileriyle kalmasını rica eder. Kutsal Kitap “kalmak” sözcüğünü kullanır. Orada işaretlenmiş bir kalma vakti vardır; fakat biz, aynı tarih içinde farklı bir kalma vaktini işaretlemek istiyoruz.
And he [Jesus] said unto them, These are the words which I spake unto you, while I was yet with you, that all things must be fulfilled, which were written in the law of Moses, and in the prophets, and in the psalms, concerning me. Then opened he their understanding, that they might understand the scriptures. And said unto them, Thus it is written, and thus it behoved Christ to suffer, and to rise from the dead the third day: And that repentance and remission of sins should be preached in his name among all nations, beginning at Jerusalem. And ye are witnesses of these things. And, behold, I send the promise of my Father upon you: but tarry ye in the city of Jerusalem, until ye be endued with power from on high.
Ve [İsa] onlara dedi: Ben daha sizinle birlikteyken size söylediğim sözler şunlardı: Musa’nın Yasası’nda, peygamberlerde ve Mezmurlar’da benim hakkımda yazılmış olanların tümünün yerine gelmesi gerekir. O zaman Kutsal Yazılar’ı anlayabilmeleri için zihinlerini açtı. Ve onlara dedi: Şöyle yazılmıştır; Mesih’in acı çekmesi ve üçüncü gün ölümden dirilmesi gerekiyordu. Ve günahların bağışlanması için tövbenin, Yeruşalim’den başlayarak, bütün uluslar arasında O’nun adıyla vaaz edilmesi gerekiyordu. Siz de bu şeylerin tanıklarısınız. Ve işte, Babamın vaadini üzerinize gönderiyorum; fakat yukarıdan gelecek kudretle kuşanıncaya dek Yeruşalim kentinde kalın.
The tarrying time is marked by the command to tarry in Jerusalem for power. This is where the empowerment of the message takes place for the Millerites.
Bekleme zamanı, güç almak üzere Yeruşalim’de bekleme buyruğuyla belirlenmiştir. Millerciler için mesajın güçle donatılması burada gerçekleşir.
To tarry means to wait. "Blessed is he that waiteth." For what? The empowerment.
Tarıp beklemek, beklemek demektir. “Bekleyen ne mutlu.” Ne için? Güçle donatılmak için.
You cannot correctly understand the empowerment of the Midnight Cry unless you understand the tarrying time, where they are commanded to wait for that power. It is part of the story. To have the light set up behind you continue to shine, you must understand the whole history.
Gece Yarısı Haykırışı’nın güçlendirilmesini, kendilerine o gücü beklemeleri emredilen gecikme zamanını anlamadıkça doğru biçimde anlayamazsınız. Bu, hikâyenin bir parçasıdır. Arkanızda kurulmuş olan ışığın parlamaya devam etmesi için, bütün tarihi anlamalısınız.
You may not yet see where this is going, but tomorrow it will become clear.
Bunun nereye varacağını henüz görmeyebilirsiniz, fakat yarın bu açıklık kazanacaktır.
The Three Prophecies and the Tarrying Time
Üç Peygamberlik ve Gecikme Zamanı
Three prophecies led the Millerites to a misconception that caused the tarrying time and the first disappointment. These prophecies are the same three that William Miller said he was given the commencement for: the 1335, the 2520, and the 2300 days.
Üç peygamberlik, Milleritleri gecikme zamanına ve ilk hayal kırıklığına yol açan bir yanlış anlayışa sevk etti. Bu peygamberlikler, William Miller’ın kendilerine başlangıç verildiğini söylediği aynı üç peygamberliktir: 1335, 2520 ve 2300 gün.
If you understand that the tarrying time is a specific component of the Midnight Cry, you must ask what produced the tarrying time. It was these three time prophecies: the 1335, the 2520, and the 2300.
Gecikme vaktinin Gece Yarısı Feryadı’nın belirli bir unsuru olduğunu anlıyorsanız, gecikme vaktini neyin meydana getirdiğini sormanız gerekir. Bunu meydana getiren, şu üç zaman peygamberliğiydi: 1335, 2520 ve 2300.
If you reject the prophecy of the 2520 and the 1335, you are denying the Midnight Cry and fall off the path to the wicked world below.
2520 ve 1335 peygamberliğini reddederseniz, Gece Yarısı Çığlığını inkâr ediyor ve aşağıdaki kötü dünyanın yoluna düşüyorsunuz.
That is where we are heading with all this.
Bütün bunlarla yöneldiğimiz yer orasıdır.
They tarry because they are to wait for power from on high, and in the Millerite History, that power was the Midnight Cry.
Onlar bekliyorlar; çünkü yücelerden gelecek kudreti beklemeleri gerekmektedir ve Millerit Tarihi’nde bu kudret Gece Yarısı Çığlığı idi.
But tarry ye in the city of Jerusalem, until ye be endued with power from on high. And he led them out as far as to Bethany, and he lifted up his hands, and blessed them. And it came to pass, while he blessed them, he was parted from them, and carried up into heaven. And they worshipped him, and returned to Jerusalem with great joy. Luke 24:44-52.
Ama siz, yukarıdan gelecek kudretle kuşanıncaya dek Yeruşalim şehrinde kalın. Ve onları dışarı, Beytanya’ya kadar götürdü; ellerini kaldırdı ve onları kutsadı. Ve vaki oldu ki, onları kutsarken, onlardan ayrıldı ve göğe alındı. Ve onlar O’na tapındılar ve büyük sevinçle Yeruşalim’e döndüler. Luka 24:44-52.
Bethany is a suburb of Jerusalem, about a mile and a half outside the city. In Jesus' day, this was a significant distance, as people walked everywhere.
Beytanya, Yeruşalim’in bir banliyösüdür; şehrin yaklaşık bir buçuk mil dışındadır. İsa’nın günlerinde bu, insanlar her yere yürüyerek gittikleri için, kayda değer bir mesafeydi.
Bethany means 'House of the Poor.'
Beytanya “Yoksulların Evi” anlamına gelir.
Jesus' favorite place to be was Bethany, where Lazarus, Mary, and Martha lived.
İsa’nın bulunmayı en çok sevdiği yer, Lazarus, Meryem ve Marta’nın yaşadığı Beytanya’ydı.
It is worth noting that the Triumphal Entry is the history Sister White uses to describe the Midnight Cry.
Şunu belirtmek gerekir ki, Sister White’ın Gece Yarısı Çığlığını tasvir etmek için kullandığı tarihçe, Muzaffer Giriştir.
Before Jesus entered Jerusalem for the Triumphal Entry, He tarried in Bethany, the House of the Poor. There is a tarrying time that precedes the Triumphal Entry, just as there is a tarrying time that precedes the Midnight Cry. They are parallel histories, but we are still dealing with Luke 24:44-52 and waiting and tarrying in Jerusalem.
İsa, Zaferli Giriş için Yeruşalim’e girmeden önce, Fakirler Evi olan Beytanya’da oyalandı. Zaferli Giriş’ten önce gelen bir oyalanma zamanı vardır; tıpkı Gece Yarısı Feryadı’ndan önce gelen bir oyalanma zamanı olduğu gibi. Bunlar paralel tarihlerdir, ancak biz hâlâ Luka 24:44-52 ile ilgileniyor ve Yeruşalim’de bekleyip oyalanıyoruz.
In Early Writings, page 247, speaking of the Millerite History, Sister White says:
Erken Yazılar’ın 247. sayfasında, Millerci Tarih’ten söz ederken, Kız Kardeş White şöyle der:
"The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844."
Hayal kırıklığına uğrayanlar, Kutsal Yazılar’dan bekleme zamanında bulunduklarını ve görülerin gerçekleşmesini sabırla beklemeleri gerektiğini gördüler. Onları 1843 yılında Rab’lerini beklemeye yönelten aynı kanıt, O’nu 1844 yılında da beklemelerine yol açtı.
At the Midnight Cry, the Millerites had their understanding of the Scriptures opened.
Gece Yarısı Feryadı sırasında, Milleritlerin Kutsal Yazılar’a ilişkin anlayışları açıldı.
"The disappointed ones" from the first disappointment saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and the same evidence that led them to predict 1843 as the return of the Lord now proved 1844.
İlk hayal kırıklığındaki “hayal kırıklığına uğramış olanlar”, Kutsal Yazılar’dan gecikme zamanında bulunduklarını gördüler; ve onları Rab’bin dönüşünü 1843 olarak bildirmeye yönelten aynı kanıt, şimdi 1844’ü doğruluyordu.
What had the Lord done for them? He opened their understanding. This is a parallel history to the disciples.
Rab onlar için ne yapmıştı? Onların anlayışını açmıştı. Bu, öğrencilerle ilgili tarihe paralel bir tarihtir.
Jacob’s Tarrying Time and the Covenant
Yakup’un Gecikme Zamanı ve Antlaşma
There is a tarrying time in the story of Jacob. This tarrying time illuminates many prophetic truths, though we will only touch on some of them.
Yakup’un öyküsünde bir bekleme zamanı vardır. Bu bekleme zamanı birçok peygamberlik hakikatini aydınlatır; ancak biz bunlardan yalnızca bazılarına değineceğiz.
Genesis 28, beginning with verse 10, shows that the story of Jacob prefigures the end of the world. Jacob's sons represent the 144,000 at the end of the world.
Yaratılış 28, 10. ayetten başlayarak, Yakup’un öyküsünün dünyanın sonunu önceden tasvir ettiğini gösterir. Yakup’un oğulları, dünyanın sonunda bulunan 144.000’i temsil eder.
Jacob had sons from four women—two wives, Rachel and Leah, and two concubines. He had to work for his wives: 2520 days for Leah and 2520 days for Rachel. In Jacob's story, we see both 2520s, representing the Northern and Southern Kingdoms.
Yakup’un dört kadından oğulları vardı—iki eş, Rahel ve Lea, ve iki cariye. Eşleri için çalışmak zorundaydı: Lea için 2520 gün ve Rahel için 2520 gün. Yakup’un öyküsünde, Kuzey ve Güney Krallıklarını temsil eden her iki 2520’yi de görürüz.
Jacob is a symbol of the Millerite History and the 144,000. His story should provide light for us at the end of the world.
Yakup, Millerci Tarih’in ve 144.000’in bir simgesidir. Onun öyküsü, dünyanın sonunda bizim için ışık tutmalıdır.
And Jacob went out from Beersheba, and went toward Haran. And he lighted upon a certain place, and tarried there all night, because the sun was set; and he took of the stones of that place and put them for his pillows, and lay down in that place to sleep. And he dreamed, and behold a ladder set up on the earth, and the top of it reached to heaven: and behold the angels of God ascending and descending on it. And, behold, the Lord stood above it, and said, I am the Lord God of Abraham thy father, and the God of Isaac; the land whereon thou liest, to thee will I give it, and to thy seed: And thy seed shall be as the dust of the earth, and thou shall spread abroad to the west, and to the east, and to the north, and to the south: and in thee and in thy seed shall all the families of the earth be blessed. And, behold, I am with thee, and will keep thee in all places whither thou goest, and will bring thee again into this land; for I will not leave thee, until I have done that which I have spoken to thee of. Genesis 28:10-15.
Yakup Beer-Şeva’dan çıktı ve Haran’a doğru gitti. Belirli bir yere varıp geceyi orada geçirdi; çünkü güneş batmıştı. O yerin taşlarından aldı, onları başının altına koydu ve orada uyumak üzere uzandı. Bir düş gördü; ve işte, yeryüzüne kurulmuş bir merdiven vardı ve onun ucu göklere erişiyordu; ve işte, Tanrı’nın melekleri onun üzerinde çıkıp iniyorlardı. Ve işte, Rab onun üzerinde durup dedi: Ben atanın İbrahim’in Tanrısı ve İshak’ın Tanrısı olan Rab’bim; üzerinde yattığın toprağı sana ve zürriyetine vereceğim. Zürriyetin yerin tozu gibi olacak; batıya, doğuya, kuzeye ve güneye yayılacaksın; ve yeryüzünün bütün soyları sende ve zürriyetinde kutsanacaktır. Ve işte, ben seninleyim; gittiğin her yerde seni koruyacağım ve seni yine bu toprağa geri getireceğim; çünkü sana söylediğimi yerine getirinceye dek seni bırakmayacağım. Yaratılış 28:10-15.
The Lord is entering into covenant with Jacob. When the Lord enters into covenant with Moses and Israel, there is a tarrying time; when He enters into covenant with Jacob, there is a tarrying time; when He enters into covenant with modern Israel in the Millerite History, there is a tarrying time; and when He enters into covenant with the Christian church at Pentecost, there is a tarrying time.
Rab, Yakup’la ahde girmektedir. Rab Musa ve İsrail’le ahde girdiğinde bir gecikme zamanı vardır; Yakup’la ahde girdiğinde bir gecikme zamanı vardır; Millerit Tarihinde modern İsrail’le ahde girdiğinde bir gecikme zamanı vardır; ve Pentikost’ta Hristiyan kilisesiyle ahde girdiğinde de bir gecikme zamanı vardır.
In this story, during the tarrying time, the Lord opens the understanding of His people to His Word, symbolized by the ladder with angels ascending and descending—a symbol of communication between God and man.
Bu öyküde, gecikme süresi boyunca Rab, halkının anlayışını, meleklerin inip çıktığı merdivenle simgelenen Sözü’ne açar; bu, Tanrı ile insan arasındaki iletişimin bir simgesidir.
And Jacob awaked out of his sleep, and he said, Surely the Lord is in this place; and I knew it not. And he was afraid, and said, How dreadful is this place! This is none other but the house of God, and this is the gate of heaven. Genesis 28:16-17.
Yakup uykusundan uyandı ve dedi: “Şüphesiz RAB bu yerdedir; ben bunu bilmiyordum.” Korkuya kapıldı ve şöyle dedi: “Bu yer ne korkunç! Burası Tanrı’nın evinden başka bir yer değildir; burası göğün kapısıdır.” Yaratılış 28:16-17.
At the Midnight Cry, the Millerite virgins are waking up and becoming the House of God. He is entering into covenant with them, making them modern Israel.
Gece Yarısı Feryadı’nda, Millerci bakireler uyanmakta ve Tanrı’nın Evi hâline gelmektedir. O, onlarla antlaşmaya girmekte ve onları modern İsrail yapmaktadır.
And Jacob rose up early in the morning, and took the stone that he had put for his pillows, and set it up for a pillar, and poured oil upon the top of it. And he called the name of that place Bethel: but the name of that city was called Luz at the first. Genesis 28:18-19.
Yakup sabah erkenden kalktı; yastık olarak başının altına koyduğu taşı aldı, onu bir sütun olarak dikti ve tepesine yağ döktü. O yerin adını Beytel koydu; oysa o kentin adı başlangıçta Luz idi. Yaratılış 28:18-19.
"Luz" is changed. The Millerites were not God's people in 1798. The history of the Millerites is the history of how He enters into covenant with them and makes them His people, changing them from "Luz" to "Bethel."
“Luz” değiştirilmektedir. Millerciler, 1798’de Tanrı’nın halkı değildi. Millercilerin tarihi, O’nun onlarla nasıl antlaşmaya girdiğinin ve onları “Luz”dan “Beytel”e değiştirerek Kendi halkı hâline getirdiğinin tarihidir.
And Jacob vowed a vow, saying, If God will be with me, and will keep me in this way that I go, and will give me bread to eat, and raiment to put on, So that I come again to my father's house in peace; then shall the Lord be my God: And this stone, which I have set for a pillar, shall be God's house: and of all that thou shalt give me I will surely give the tenth unto thee. Genesis 28:20-22.
Yakup bir adak adadı ve dedi: Eğer Tanrı benimle olur, gittiğim bu yolda beni korur, bana yiyecek ekmek ve giyecek elbise verirse; öyle ki babamın evine esenlik içinde geri dönersem, o zaman Rab benim Tanrım olacaktır. Ve sütun olarak diktiğim bu taş Tanrı'nın evi olacaktır; bana vereceğin her şeyin onda birini mutlaka sana vereceğim. Yaratılış 28:20-22.
Jacob's vow is entering into covenant. He asks God to keep him in the way—the Old Paths—and to give him bread to eat. The Millerites are to eat their own bread and not return to Protestant foolishness.
Yakup’un adağı, antlaşmaya girmektir. O, Tanrı’dan kendisini yolda—Eski Yollar’da—korumasını ve yemesi için ona ekmek vermesini ister. Milleritler kendi ekmeklerini yemeli ve Protestan ahmaklığına geri dönmemelidir.
If we continue to eat the bread God gives us, He will maintain His covenant with us. The bread and raiment in Jacob's vow symbolize the truths on the 1843 Chart, which Ellen White calls the Rock of Ages—the Old Paths and the bread.
Tanrı’nın bize verdiği ekmeği yemeyi sürdürürsek, O da bizimle olan antlaşmasını sürdürecektir. Yakup’un adak sözündeki ekmek ve giysi, Ellen White’ın Çağların Kayası—Eski Yollar ve ekmek—olarak adlandırdığı 1843 Chart üzerindeki gerçekleri simgeler.
"The ladder which Jacob saw in the night vision, the base of it resting upon the earth and the topmost round reaching unto the highest heavens; God himself above the ladder, and His glory shining upon every round; angels ascending and descending upon this ladder of shining brightness, is a symbol of constant communication kept up between this world and heavenly places. God accomplishes His will through the instrumentality of heavenly angels in continual intercourse with humanity. This ladder reveals a direct and important channel of communication with the inhabitants of this earth. The ladder represented to Jacob the world's Redeemer, who links earth and heaven together. Everyone who has seen the evidence and light of truth and accepts the truth, professing his faith in Jesus Christ, is a missionary in the highest sense of the word. He is the receiver of heavenly treasures, and it is his duty to impart them, to diffuse that which he has received." Fundamentals of Christian Education, 270.
Yakup’un gece görümünde gördüğü merdiven, tabanı yeryüzüne dayanmış ve en üst basamağı en yüksek göklere ulaşmıştı; merdivenin üzerinde bizzat Tanrı duruyor ve O’nun yüceliği her basamağın üzerine parlıyordu; pırıl pırıl parlaklıktaki bu merdiven üzerinde melekler inip çıkıyordu. Bu, bu dünya ile göksel mekânlar arasında sürekli sürdürülen iletişimin bir simgesidir. Tanrı, iradesini, insanlıkla kesintisiz ilişki içinde bulunan göksel meleklerin aracılığıyla yerine getirir. Bu merdiven, bu yeryüzünün sakinleriyle doğrudan ve önemli bir iletişim kanalını gözler önüne serer. Merdiven, Yakup’a, yeri ve göğü birbirine bağlayan dünyanın Kurtarıcısı’nı temsil etti. Gerçeğin kanıtını ve ışığını görmüş, gerçeği kabul etmiş ve İsa Mesih’e olan imanını ikrar eden herkes, sözcüğün en yüksek anlamında bir misyönerdir. O, göksel hazinelerin alıcısıdır ve bunları başkalarına iletmek, almış olduğu şeyi yaymak onun görevidir.” Fundamentals of Christian Education, 270.
When He opens up their understanding in the tarrying time, He does so by sending angels up and down the ladder.
Bekleyiş zamanında onların anlayışını açtığında, bunu melekleri merdivenden yukarı ve aşağı göndererek yapar.
If you have received the truth, you have the responsibility to share it. If you fulfill your responsibility, you become the ladder—the channel of communication. We are called to be that channel.
Gerçeği kabul ettiyseniz, onu başkalarıyla paylaşma sorumluluğunuz vardır. Sorumluluğunuzu yerine getirirseniz, merdiven—iletişim kanalı—olursunuz. Biz, o kanal olmaya çağrıldık.
"The ladder represented Christ; he is the channel of communication between heaven and earth, and angels go to and fro in continual intercourse with the fallen race. The words of Christ to Nathanael were in harmony with the figure of the ladder, when he said, 'Verily, verily, I say unto you, Hereafter ye shall see heaven open, and the angels of God ascending and descending upon the Son of man.' Here the Redeemer identifies himself as the mystic ladder, that makes communication possible between heaven and earth." Review and Herald, November 11, 1890.
“Merdiven Mesih’i temsil ediyordu; O, gökle yer arasındaki iletişimin aracıdır ve melekler düşmüş insan soyu ile sürekli temas hâlinde gidip gelirler. Mesih’in Natanel’e söylediği şu sözler, merdiven simgesiyle uyum içindeydi: ‘Doğrusu, doğrusu, size derim ki, bundan sonra göğün açıldığını ve Tanrı’nın meleklerinin İnsanoğlu üzerine çıkıp indiklerini göreceksiniz.’ Burada Kurtarıcı, gökle yer arasında iletişimi mümkün kılan gizemli merdivenin kendisi olduğunu açıkça belirtmektedir.” Review and Herald, 11 Kasım 1890.
Jacob has a tarrying time; he tarries and dreams of the ladder, which represents the Lord opening the understanding of His Word to His people during the tarrying time. In this history, the Lord is entering into covenant with His people, taking them from Luz and making them Bethel—the House of God.
Yakup’un bir bekleme zamanı vardır; o bekler ve merdiveni düşünde görür; bu, bekleme zamanı sırasında Rab’bin Sözü’nün anlayışını halkına açmasını temsil eder. Bu tarihte Rab, halkıyla antlaşmaya girmekte, onları Luz’dan alıp Beytel’e—Tanrı’nın Evi’ne—dönüştürmektedir.
The channel of communication represented by the angels ascending and descending on the ladder, who is Christ, is also represented in Zechariah. Sister White comments on this in Review and Herald, July 20, 1897, though she uses a different symbol.
Mesih olan merdiven üzerinde yükselip inen meleklerle temsil edilen iletişim kanalı, Zekeriya’da da temsil edilmektedir. Kızkardeş White, farklı bir simge kullanmakla birlikte, Review and Herald, 20 Temmuz 1897’de bu husus hakkında yorum yapmaktadır.
"The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne."
Bütün yeryüzünün Rabbi’nin yanında duran meshedilmiş olanlar, bir zamanlar örtücü keruv olarak Şeytan’a verilmiş olan konuma sahiptirler. O’nun tahtını çevreleyen kutsal varlıklar tarafından.
What are the "holy beings"? Angels. "By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth." That is the ladder. Only, here Sister White is not going to use the ladder as the symbol.
“Kutsal varlıklar” kimlerdir? Melekler. “Rab, tahtını çevreleyen kutsal varlıklar aracılığıyla yeryüzünün sakinleriyle sürekli bir iletişimi sürdürür.” İşte merdiven budur. Ancak burada Kızkardeş White, simge olarak merdiveni kullanmayacaktır.
"The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God's Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.
Altın yağ, Tanrı’nın imanlıların kandillerini sönüp gitmesinler diye sürekli dolu tuttuğu lütfu temsil eder. Tanrı’nın Ruhu’nun iletileri aracılığıyla bu kutsal yağ gökten dökülmüyor olsaydı, kötülüğün güçleri insanlar üzerinde bütünüyle egemenlik kurardı.
"God is dishonored when we do not receive the communications He sends us. Thus we refuse the golden oil He would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call comes, 'Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,' those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God's Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, 'Show me thy glory,' the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. 'Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.' By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God's children shine as lights in the world." Review and Herald, July 20, 1897.
Tanrı’nın bize gönderdiği bildirileri kabul etmediğimizde, O’nun onuru zedelenir. Böylece, karanlıkta olanlara iletilmek üzere canlarımıza dökmek istediği altın yağı reddetmiş oluruz. “İşte, güvey geliyor; onu karşılamaya çıkın” çağrısı geldiğinde, kutsal yağı almamış, Mesih’in lütfunu yüreklerinde besleyip korumamış olanlar, akılsız kızlar gibi, Rablerini karşılamaya hazır olmadıklarını göreceklerdir. Yağı elde etme gücü kendilerinde yoktur ve yaşamları mahvolmuştur. Fakat Tanrı’nın Kutsal Ruhu istenirse, Musa’nın yaptığı gibi, “Bana görkemini göster” diye yalvarırsak, Tanrı sevgisi yüreklerimize dökülecektir. Altın borular aracılığıyla altın yağ bize iletilecektir. “Kuvvetle değil, kudretle değil, ancak benim Ruhum’la, diyor Orduların RAB’bi.” Doğruluk Güneşi’nin parlak ışınlarını alarak, Tanrı’nın çocukları dünyada ışıklar gibi parlar. Review and Herald, 20 Temmuz 1897.
In the story of Jacob, we have the story of the Millerite History. There is a tarrying time, and he sees the ladder representing communication between Heaven and Earth.
Yakup’un öyküsünde, Millerit Tarih’in öyküsüne sahibiz. Bir gecikme zamanı vardır ve o, Gök ile Yer arasındaki iletişimi temsil eden merdiveni görür.
Zechariah tells us about two golden pipes. A ladder has two primary rails, but Zechariah calls them two golden pipes.
Zekeriya bize iki altın borudan söz eder. Bir merdivenin iki ana yan kirişi vardır; fakat Zekeriya bunları iki altın boru olarak adlandırır.
We are to receive the messages that come down from the ladder of Heaven and communicate them to others. If we do that, we become part of the ladder, part of the communication process.
Göklerin merdiveninden inen mesajları almalı ve onları başkalarına iletmeliyiz. Bunu yaparsak, merdivenin bir parçası, iletişim sürecinin bir parçası oluruz.
Sister White ties this into the parable of the Ten Virgins.
Bayan White bunu On Kız Benzetmesi ile ilişkilendirir.
In the Millerite History, they were fulfilling the parable of the Ten Virgins. Jacob's tarrying time is the tarrying time of Matthew 25 and Habakkuk 2: "Though the vision tarry, wait for it."
Millerci Tarihinde, On Bakire benzetmesini yerine getiriyorlardı. Yakup’un gecikme zamanı, Matta 25 ve Habakkuk 2’deki gecikme zamanıdır: “Görüm gecikse de, onu bekle.”
The story of Jacob and Zechariah are the same tarrying times.
Yakup’un ve Zekeriya’nın öyküsü, aynı gecikme zamanlarıdır.
The tarrying time marks, among other things, that the Lord is about to increase His followers' understanding of the Word of God. If you do not receive that Holy Oil, you are a foolish virgin.
Gecikme zamanı, diğer şeylerin yanı sıra, Rab’bin izleyicilerinin Tanrı Sözü’ne ilişkin anlayışını artırmak üzere olduğunu göstermektedir. Eğer o Kutsal Yağ’ı almazsanız, akılsız bir bakiresiniz.
When you reach this history, when the door closes and you are a foolish virgin, Sister White says, "The saddest words that were ever heard, 'I knew you not.'"
Bu tarihe ulaştığınızda, kapı kapandığında ve siz akılsız bir bakire olduğunuzda, Kızkardeş White şöyle der: “Şimdiye dek işitilmiş en hüzünlü sözler: ‘Sizi tanımıyorum.’”
You cannot separate the tarrying time from the Midnight Cry. The tarrying time produces the outpouring of the Holy Spirit, which opens God's people's understanding to the Word at the Midnight Cry and provides the oil that distinguishes the wise from the foolish virgins.
Gecikme zamanını Gece Yarısı Çığlığı’ndan ayıramazsınız. Gecikme zamanı, Kutsal Ruh’un dökülüşünü meydana getirir; bu da Gece Yarısı Çığlığı sırasında Tanrı’nın halkının Sözü anlayışını açar ve hikmetli bakireleri akılsız bakirelerden ayıran yağı sağlar.
The Tarrying Time and Christ’s Crowning Miracle
Bekleyiş Zamanı ve Mesih’in Taçlandıran Mucizesi
There is a tarrying time when Christ performed His crowning act—raising Lazarus.
Mesih’in taçlandırıcı eylemi olan Lazarus’u diriltmeyi gerçekleştirdiği bir gecikme vakti vardır.
Jesus received the message, "Lazarus is sick. Come, take care of him." But Jesus did not go immediately.
İsa şu haberi aldı: “Lazarus hastadır. Gel, onunla ilgilen.” Fakat İsa hemen gitmedi.
Sister White says the disciples stumbled over this. They wondered why He was not going to help His friend, or prove His power as the Messiah. But He tarried.
Bayan White, öğrencilerin bu noktada tökezlediklerini söyler. O'nun neden dostuna yardım etmeyeceğini ya da Mesih olarak kudretini neden göstermeyeceğini merak ettiler. Fakat O gecikti.
"In delaying to come to Lazarus, Christ had a purpose of mercy toward those who had not received Him. He tarried, that by raising Lazarus from the dead He might give to His stubborn, unbelieving people another evidence that He was indeed 'the resurrection, and the life.' He was loath to give up all hope of the people, the poor, wandering sheep of the house of Israel. His heart was breaking because of their impenitence. In His mercy He purposed to give them one more evidence that He was the Restorer, the One who alone could bring life and immortality to light. This was to be an evidence that the priests could not misinterpret. This was the reason of His delay in going to Bethany." The Desire of Ages, 529.
Mesih’in Lazarus’a gelmeyi geciktirmesinde, O’nu kabul etmemiş olanlara yönelik merhametli bir amacı vardı. Oyalandı; öyle ki, Lazarus’u ölümden diriltmek suretiyle, inatçı, imansız halkına gerçekten de “diriliş ve yaşam” olduğuna dair bir kanıt daha verebilsin. İsrail evi’nin yoksul, başıboş koyunları olan halktan tüm ümidini kesmeye razı değildi. Yüreği, onların tövbesizliği yüzünden parçalanıyordu. Merhameti içinde, onlara Kendisinin Yeniden Düzene Koyucu, yaşama ve ölümsüzlüğü aydınlığa çıkarabilecek yegâne Kişi olduğuna dair bir kanıt daha vermeyi amaçladı. Bu, kâhinlerin yanlış yorumlayamayacağı bir kanıt olacaktı. Beytanya’ya gitmeyi geciktirmesinin sebebi buydu.” The Desire of Ages, 529.
He tarried to give them one more evidence that He had the ability to bring the dead to life.
Ölüleri yaşama döndürme kudretine sahip olduğunu onlara bir kez daha kanıtlamak için bekledi.
This crowning miracle, the raising of Lazarus, set the seal of God on His work and claim to divinity.
Bu taçlandırıcı mucize, Lazarus’un diriltilmesi, O’nun işine ve ilâhlık iddiasına Tanrı’nın mührünü vurdu.
At the Midnight Cry, the Lord is raising up the wise virgins. This is an illustration of the sealing process. The Millerites were being sealed, providing an illustration of the sealing of the 144,000.
Gece Yarısı Feryadı’nda Rab, hikmetli bakireleri ayağa kaldırmaktadır. Bu, mühürlenme sürecinin bir örneğidir. Milleritler mühürleniyordu; bu da 144.000’in mühürlenişine dair bir örnek teşkil ediyordu.
The lesson of Lazarus is that Christ can take someone dead in trespasses and sins and bring them to life.
Lazarus’un verdiği ders şudur: Mesih, suçlar ve günahlar içinde ölü olan birini alıp onu hayata döndürebilir.
In the passage of Lazarus, Christ defines death as sleep.
Lazarus’un öyküsünde Mesih, ölümü uyku olarak tanımlar.
They are all sleeping. He is tarrying. He will resurrect Lazarus, bringing them to life and placing His seal upon them. This is His crowning miracle.
Hepsi uyumaktadır. O gecikmektedir. Lazarus’u diriltecek, onları yaşama kavuşturacak ve üzerlerine Kendi mührünü koyacaktır. Bu, O’nun taçlandırıcı mucizesidir.
In our history, when He seals the 144,000, He lifts them up as an ensign.
Tarihimizde, O 144.000’i mühürlediğinde, onları bir sancak olarak yükseltir.
Zechariah says that ensign is as jewels in a crown. This is His crowning act.
Zekeriya, o sancağın taçtaki mücevherler gibi olduğunu söyler. Bu, O’nun taçlandırıcı eylemidir.
With the outpouring and opening up of truth in the Millerite history, the tarrying time marks when the Lord opens up the truth. The ladder, with angels ascending and descending, is where the sealing process takes place.
Millerci tarihte hakikatin dökülüp açılmasıyla birlikte, bekleme zamanı Rab’bin hakikati açtığı ana işaret eder. Meleklerin inip çıktığı merdiven, mühürleme sürecinin gerçekleştiği yerdir.
The Triumphal Entry and the Midnight Cry
Muzaffer Giriş ve Gece Yarısı Çığlığı
Now we look at the Triumphal Entry. Notice what Sister White compares the Triumphal Entry to the Spirit of Prophecy, volume 4, page 250.
Şimdi Muzaffer Giriş’e bakalım. Kızkardeş White’ın, Prophecy of Spirit, 4. cilt, 250. sayfada Muzaffer Giriş’i neyle karşılaştırdığına dikkat edin.
"The midnight cry was not so much carried by argument, though the Scripture proof was clear and conclusive. There went with it an impelling power that moved the soul. There was no doubt, no questioning. Upon the occasion of Christ's triumphal entry into Jerusalem, the people who were assembled from all parts of the land to keep the feast, flocked to the Mount of Olives, and as they joined the throng that were escorting Jesus, they caught the inspiration of the hour, and helped to swell the shout, 'Blessed is he that cometh in the name of the Lord!' [Matthew 21:9.] In like manner did unbelievers who flocked to the Adventist meetings—some from curiosity, some merely to ridicule—feel the convincing power attending the message, 'Behold, the Bridegroom cometh!'"
“Gece yarısı haykırışı, Kutsal Yazılar’dan sunulan kanıt açık ve kesin olmakla birlikte, esasen tartışmayla taşınmıyordu. Ona, canı harekete geçiren zorlayıcı bir güç eşlik ediyordu. Ne kuşku vardı ne de sorgulama. Mesih’in Yeruşalim’e muzaffer girişinde, bayramı tutmak üzere ülkenin her yanından toplanmış olan halk Zeytin Dağı’na akın etti; İsa’ya eşlik eden kalabalığa katıldıklarında, o saatin esinini aldılar ve şu haykırışın daha da yükselmesine yardım ettiler: ‘Rabbin adıyla gelene övgüler olsun!’ [Matta 21:9.] Aynı şekilde, Adventist toplantılarına akın eden imansızlar da—kimi meraktan, kimi yalnızca alay etmek için—‘İşte, Güvey geliyor!’ mesajına eşlik eden ikna edici gücü hissettiler.”
The Triumphal Entry represents the Midnight Cry.
Muzaffer Giriş, Gece Yarısı Feryadı’nı temsil eder.
Let us read what Sister White says about the Triumphal Entry in The Youth Instructor, February 21, 1901.
Kız Kardeş White’ın Triumphal Entry hakkında The Youth Instructor, 21 Şubat 1901 tarihli sayıda ne dediğini okuyalım.
"The time of Christ's entry into Jerusalem was the most lovely season of the year. The mount of Olives was carpeted with green, and the groves were beautiful with varied foliage. From the regions round about Jerusalem many people had come to the feast with an earnest desire to see Jesus."
Mesih’in Yeruşalim’e giriş zamanı, yılın en güzel mevsimiydi. Zeytin Dağı yeşilliklerle kaplanmıştı; koruluklar ise türlü türlü yapraklarla güzelleşmişti. Yeruşalim’in çevresindeki bölgelerden birçok kişi, İsa’yı görmeye içten bir arzuyla bayrama gelmişti.
Why? Because, they heard about Lazarus.
Neden? Çünkü Lazarus’u duydular.
"The crowning miracle of the Saviour, in raising Lazarus from the dead, had had a wonderful effect upon the people, and a large and enthusiastic multitude was drawn to the place where Jesus was tarrying."
Kurtarıcı’nın, Lazarus’u ölümden diriltmek suretiyle gerçekleştirdiği taçlandırıcı mucize, halk üzerinde harikulade bir etki bırakmıştı; bunun üzerine büyük ve coşkulu bir kalabalık, İsa’nın bulunduğu yere akın etmişti.
So, He is tarrying in Bethany before the Triumphal Entry.
Böylece, Görkemli Giriş’ten önce Beytanya’da beklemektedir.
This refers to the Tarrying Time.
Bu, Bekleme Zamanı’na işaret eder.
"The afternoon was half spent when Jesus sent his disciples to the village of Bethphage, saying: 'Go into the village over against you, and straightway ye shall find an ass tied, and a colt with her: loose them, and bring them unto me. And if any man say ought unto you, ye shall say, The Lord hath need of them; and straightway he will send them.'
Öğleden sonrası yarılanmıştı ki, İsa öğrencilerini Beytfaci köyüne gönderip şöyle dedi: “Karşınızdaki köye gidin; hemen bağlanmış bir eşek ve onun yanında bir sıpa bulacaksınız; onları çözün ve bana getirin. Eğer biri size bir şey söylerse, ‘Rabbin onlara ihtiyacı var’ dersiniz; o da onları hemen gönderecektir.”
"This was the first time during His ministry that Christ consented to ride, and the disciples interpreted this as a sign that He was about to assert His kingly power and authority, and take His position on David's throne. Joyfully they executed the commission. They found the colt, loosed him, and brought him to Jesus, who sat upon him. As Jesus took His seat upon the animal, the air was filled with acclamations of praise and triumph. He bore no outward sign of royalty, wore no dress of state, nor was He followed by soldiers. But He was surrounded by a company excited with expectancy. He had just raised the dead. The people thought He was coming to be the Savior of Israel. Who were these people?
Mesih’in hizmeti sırasında binmeye razı olduğu ilk kez buydu; öğrenciler bunu, O’nun krallık kudretini ve yetkisini ortaya koymak, Davut’un tahtındaki yerini almak üzere olduğunun bir işareti olarak yorumladılar. Sevinçle verilen görevi yerine getirdiler. Sıpayı buldular, çözdüler ve üzerine oturan İsa’ya getirdiler. İsa hayvanın üzerine oturur oturmaz, hava övgü ve zafer nidalarıyla doldu. O, dıştan görünen hiçbir krallık belirtisi taşımıyordu; devlet giysisi giymemişti, ne de ardından askerler geliyordu. Fakat beklentiyle coşmuş bir topluluk tarafından kuşatılmıştı. Az önce ölüyü diriltmişti. Halk, O’nun İsrail’in Kurtarıcısı olmaya geldiğini düşünüyordu. Bu insanlar kimlerdi?
"Many flatter themselves that the hour of Israel's emancipation is at hand. In imagination they see the Roman army dispersed, and driven from Jerusalem, and the Jewish nation once more free from the yoke of the oppressor. From lip to lip the question passes, 'Will he at this time restore again the kingdom to Israel?' Many in the throng recall the word of the prophet: 'Rejoice greatly, O daughter of Zion; shout, O daughter of Jerusalem: behold, thy king cometh unto thee: he is just, and having salvation; lowly, and riding upon an ass.' Each strives to excel the other in responding to the prophetic past. The shout echoes from mountain and valley, 'Hosanna to the Son of David:'—the Midnight Cry—'Blessed is he that cometh in the name of the Lord; hosanna in the highest.'
Birçoğu, İsrail’in özgürlüğe kavuşma saatinin gelip çattığı düşüncesiyle kendini avutmaktadır. Hayallerinde, Roma ordusunun dağıtıldığını ve Yeruşalim’den sürüldüğünü, Yahudi ulusunun da bir kez daha zorbanın boyunduruğundan kurtulduğunu görürler. Dilden dile şu soru dolaşır: “Will he at this time restore again the kingdom to Israel?” Kalabalığın içindeki birçok kişi peygamberin sözünü hatırlar: “Rejoice greatly, O daughter of Zion; shout, O daughter of Jerusalem: behold, thy king cometh unto thee: he is just, and having salvation; lowly, and riding upon an ass.” Her biri, peygamberlik geçmişine karşılık vermede ötekini aşmaya çalışır. Haykırış dağda ve vadide yankılanır: “Hosanna to the Son of David:” — Gece Yarısı Çığlığı — “Blessed is he that cometh in the name of the Lord; hosanna in the highest.”
No mourning or wailing was heard in that procession. Those who had once been blind, but whose eyes had been healed by the Son of God, led the way.
O alayda hiçbir yas ya da feryat sesi işitilmedi. Bir zamanlar kör olup da gözleri Tanrı’nın Oğlu tarafından iyileştirilmiş olanlar, önden yürüdüler.
Who leads the way? Those who used to be Laodicean's.
Yola kim öncülük ediyor? Bir zamanlar Laodikyalı olanlar.
"They pressed close to Jesus, while one whom He had raised from the dead led the animal He rode. Those once deaf and dumb, now healed, helped to swell the glad hosannas. Cripples, now walking, broke down palm branches and strewed them in His path.
İsa’ya sıkıca sokuldular; O’nun dirilttiği biri de bindiği hayvanı çekiyordu. Bir zamanlar sağır ve dilsiz olup şimdi iyileşmiş olanlar, sevinç dolu “Hoşana” seslerinin yükselmesine katkıda bulundular. Artık yürüyen kötürümler hurma dallarını koparıp O’nun yoluna serdiler.
"The leper, once shut out from society, was there, cleansed by the Saviour's power. He laid his garment in the path of the Saviour, exclaiming, 'O give thanks unto the Lord; for he is good: for his mercy endureth forever.'
Bir zamanlar toplumdan dışlanmış olan cüzamlı, Kurtarıcı’nın kudretiyle temizlenmiş olarak oradaydı. Elbisesini Kurtarıcı’nın yoluna sererek, “RAB’be şükredin; çünkü O iyidir; çünkü merhameti sonsuza dek sürer” diye haykırdı.
"The healed demoniac was there, now in his right mind, adding his testimony: 'The Lord hath done great things for me, whereof I am glad.'
İyileştirilmiş olan cinliye tutulmuş adam oradaydı; artık aklı başına gelmişti ve kendi tanıklığını ekliyordu: “Rab benim için büyük işler yaptı; bundan dolayı sevinçliyim.”
"The restored dead were there, praising Him. The widow and the orphan told of His wonderful works. Little children, those healed of diseases, and those brought back from the grave, bestrewed the path of the Redeemer with palm branches and flowers."
Diriltilmiş olan ölüler oradaydı, O'nu övüyorlardı. Dul kadın ve öksüz, O'nun harikulade işlerini anlatıyordu. Küçük çocuklar, hastalıklardan iyileştirilenler ve mezardan geri getirilenler, Kurtarıcı'nın yoluna hurma dalları ve çiçekler seriyordu.
So, Jesus tarries in the House of the Poor, referring to the Tarrying Time.
Böylece, İsa, Gecikme Vakti’ne işaret ederek Yoksullar Evi’nde oyalanır.
Why? Because He is about to pour out His Holy Spirit and open their understanding, referring to the Midnight Cry.
Neden? Çünkü Kutsal Ruhunu döküp anlayışlarını açmak üzeredir; bu da Gece Yarısı Feryadı’na işaret etmektedir.
In this story, He is coming as a King, referring to October 22, 1844. Does Jesus come to receive a kingdom on October 22, 1844? Yes.
Bu öyküde O, 22 Ekim 1844’e işaret ederek bir Kral olarak gelmektedir. İsa, 22 Ekim 1844’te bir krallık almaya geliyor mu? Evet.
This is the Triumphal Entry, and there are those who will raise the Midnight Cry.
Bu, Muzaffer Giriş’tir ve Gece Yarısı Çığlığı’nı yükseltecek olanlar vardır.
Who are these people? They are those transformed by the power of Christ.
Bu insanlar kimlerdir? Onlar, Mesih’in gücüyle dönüştürülmüş olanlardır.
The message of Christ's righteousness, His power to change us from blind to seeing, from dead to living, from leper to pure, is carried in the history of the Triumphal Entry, prefiguring the Midnight Cry. What carries that message?
Mesih’in doğruluğunun, bizi körlükten görürlüğe, ölümden yaşama, cüzamlılıktan paklığa dönüştürme kudretinin mesajı, Gece Yarısı Çığlığı’nı önceden haber veren Muzaffer Giriş tarihçesinde taşınmaktadır. Bu mesajı taşıyan nedir?
What is Christ riding upon? An ass. It is the Message of Islam that carries the message of Christ's righteousness.
Mesih neyin üzerinde binmektedir? Bir eşek. Mesih’in doğruluğu mesajını taşıyan, İslam’ın Mesajıdır.
In 1840, the empowerment of the First Angel's Message was connected to the restraint of Islam. The First Message leads to the Second Message; they cannot be separated.
1840 yılında, Birinci Meleğin Mesajı’nın güçlendirilmesi, İslâm’ın dizginlenmesiyle bağlantılıydı. Birinci Mesaj, İkinci Mesaj’a götürür; onlar birbirinden ayrılamaz.
The First Message carries the Second Message.
Birinci Mesaj, İkinci Mesajı taşır.
The First Message was confirmed when Islam was restrained, fulfilling prophecy. This confirmation empowered the First Angel's Message and led to the Protestants closing their doors against it.
Birinci Mesaj, İslâm’ın dizginlenmesiyle ve böylece peygamberliğin yerine gelmesiyle doğrulandı. Bu doğrulama, Birinci Melek’in Mesajı’nı güçlendirdi ve Protestanların ona karşı kapılarını kapatmalarına yol açtı.
The closing of the doors by the Protestant churches was the rejection of the Message of Islam.
Protestan kiliseleri tarafından kapıların kapatılması, İslâm Mesajı’nın reddedilmesiydi.
The Millerite history prefigures our history.
Millerit tarihi, bizim tarihimizi önceden tasvir eder.
The message of Christ's righteousness in the sealing time of the 144,000, when the Lord pours out His Holy Spirit and opens the Scriptures to the Laodicean's and lepers of Adventism, is again carried by the ass—the Message of Islam.
Mesih’in doğruluğu mesajı, 144.000’in mühürlenme zamanında, Rab Kutsal Ruhu’nu döküp Kutsal Yazıları Adventizm’in Laodikyalıları’na ve cüzamlılarına açtığında, yine eşek tarafından taşınmaktadır—İslâm’ın Mesajı.
"In the summer and autumn of 1844 the proclamation, 'Behold, the Bridegroom cometh,' was given. The two classes represented by the wise and foolish virgins were then developed—one class who looked with joy to the Lord's appearing, and who had been diligently preparing to meet Him; another class that, influenced by fear and acting from impulse, had been satisfied with a theory of the truth, but were destitute of the grace of God. In the parable, when the bridegroom came, 'they that were ready went in with him to the marriage.' The coming of the bridegroom, here brought to view, takes place before the marriage. The marriage represents the reception by Christ of His kingdom. . . ." The Great Controversy, 427
1844 yılının yaz ve sonbaharında, “İşte, Güvey geliyor,” ilanı verildi. Hikmetli ve akılsız bakirelerle temsil edilen iki sınıf o zaman belirginleşti—bir sınıf, Rab’bin görünmesini sevinçle bekleyen ve O’nu karşılamaya özenle hazırlanmış olanlar; diğer sınıf ise, korkunun etkisi altında ve dürtüyle hareket ederek, hakikatin yalnızca kuramsal bilgisiyle yetinmiş, fakat Tanrı’nın lütfundan yoksun olanlardı. Meselde, güvey geldiğinde, “hazır olanlar onunla birlikte düğüne girdiler.” Burada göz önüne serilen güveyin gelişi, düğünden önce gerçekleşir. Düğün, Mesih’in kendi egemenliğini teslim almasını temsil eder. . . . Büyük Mücadele, 427
The Triumphal Entry is the King coming. On October 22, 1844, He receives the Kingdom. This is the Triumphal Entry.
Muzaffer Giriş, Kral’ın gelişi demektir. 22 Ekim 1844’te O, Krallığı alır. Bu, Muzaffer Giriş’tir.
It is in this time period that the two classes are being sealed into their fate.
İki sınıfın kaderlerine mühürlenmekte oldukları dönem işte bu zaman dilimidir.
"The proclamation, 'Behold, the Bridegroom cometh,' in the summer of 1844, led thousands to expect the immediate advent of the Lord. At the appointed time the Bridegroom came, not to the earth, as the people expected, but to the Ancient of Days in heaven, to the marriage, the reception of His kingdom. 'They that were ready went in with Him to the marriage: and the door was'—what?—'shut.' They were not to be present in person at the marriage; for it takes place in heaven, while they are upon the earth. The followers of Christ are to 'wait for their Lord, when He will return from the wedding.' Luke 12:36. But they are to understand His work, and to follow Him by faith as He goes in before God. It is in this sense that they are said to go in to the marriage." The Great Controversy, 427.
“İşte, Güvey geliyor” ilanı, 1844 yazında, binlerce kişiyi Rab’bin derhal gelişini beklemeye sevk etti. Belirlenen zamanda Güvey, halkın beklediği gibi yeryüzüne değil, gökte Eskiden Beri Var Olan’ın huzuruna, düğüne, O’nun krallığını teslim almaya geldi. “Hazır olanlar O’nunla birlikte düğüne girdiler; ve kapı” —ne oldu?— “kapandı.” Onların düğünde bedenen hazır bulunmaları gerekmiyordu; çünkü düğün, onlar yeryüzünde iken gökte gerçekleşir. Mesih’in izleyicileri, “Efendilerini, düğünden döneceği zaman beklemelidirler.” Luka 12:36. Fakat O’nun işini anlamaları ve Tanrı’nın huzuruna girerken imanla O’nu izlemeleri gerekir. Düğüne girdikleri söylenen anlam, işte budur.” Büyük Mücadele, 427.
Scriptural References to the Tarrying Time
Kutsal Yazılar’da Gecikme Zamanına Dair Atıflar
A few Scriptures highlight the tarrying time. We will go through them quickly and close with a statement by Sister White.
Birkaç Kutsal Yazı, gecikme vaktini vurgulamaktadır. Bunların üzerinden kısaca geçecek ve Sister White’ın bir beyanıyla bitireceğiz.
While the bridegroom tarried, they all slumbered and slept. Matthew 25:5.
Güvey gecikince, onların hepsi uyuklayıp uyudu. Matta 25:5.
Right here, March 22, 1844, referring to the Tarrying Time.
Tam burada, oyalanma vaktine atıfla, 22 Mart 1844.
March 22, 1844, is not a prediction of Bible prophecy. It is the date the Millerites misunderstood, but it produced the first disappointment and marked the tarrying time.
22 Mart 1844, Kutsal Kitap peygamberliğinin bir öngörüsü değildir. Bu, Milleritlerin yanlış anladığı tarihtir; ancak ilk hayal kırıklığını doğurmuş ve gecikme zamanını belirlemiştir.
The Scriptures do not claim that God produces the tarrying time. It is the people's misunderstanding that produces it: 'Though the vision tarry, wait for it, for it will not tarry, it does not lie.'
Kutsal Yazılar, gecikme zamanını Tanrı’nın meydana getirdiğini ileri sürmez. Bunu meydana getiren, halkın yanlış anlayışıdır: “Her ne kadar görü zamanı gecikir gibi olsa da, onu bekle; çünkü o gecikmeyecek, yalan söylemez.”
Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:12-13.
Ne mutlu bekleyene ve bin üç yüz otuz beş güne erişene! Fakat sen, son gelinceye dek yoluna git; çünkü sen rahat bulacaksın ve günlerin sonunda kendi payında duracaksın. Daniel 12:12-13.
You can read this two ways. Either way:
Bunu iki şekilde okuyabilirsiniz. Her iki durumda da:
Blessed is he that waiteth, and blessed is he that cometh to the 1335. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.
Ne mutlu bekleyene, ve ne mutlu 1335’e erişene. Fakat sen, son gelinceye dek yoluna devam et; çünkü dinleneceksin ve günlerin sonunda kendi payın üzerinde duracaksın.
The blessing of coming to the 1335 is not just about reaching the end of the time prophecy. The 1335 ends in 1843 on the Chart. The blessing is not just the end of the prophecy, but the experience of the tarrying time. The blessing takes place between the Tarrying Time and October 22, 1844. This is where you are to wait. "Blessed is he who waiteth."
1335’e erişmenin bereketi yalnızca zaman peygamberliğinin sonuna ulaşmakla ilgili değildir. Çizelgede 1335, 1843 yılında sona ermektedir. Bereket yalnızca peygamberliğin sonu değil, bekleme zamanının tecrübesidir. Bereket, Bekleme Zamanı ile 22 Ekim 1844 arasında gerçekleşir. Beklemeniz gereken yer burasıdır. “Bekleyen ne mutlu ona.”
And therefore will the Lord wait, that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted, that he may have mercy upon you: for the Lord is a God of judgment: blessed are all they that wait for him. Isaiah 30:18.
Bu nedenle Rab, size lütfetmek için bekleyecektir; ve bu nedenle, size merhamet etmek için yüceltilecektir; çünkü Rab adalet Tanrısıdır: O’nu bekleyenlerin hepsi ne mutlu! Yeşaya 30:18.
The waiting is from the Tarrying Time to October 22, 1844. If you are waiting for Him, you will be blessed.
Bekleyiş, Tarrying Time’dan 22 Ekim 1844’e kadardır. Eğer O’nu bekliyorsanız, kutsanacaksınız.
For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.
Çünkü görü, belirlenmiş vakit içindir; fakat sonunda konuşacak ve yalan söylemeyecektir: gecikse de onu bekle; çünkü mutlaka gelecektir, gecikmeyecektir. Habakkuk 2:3.
It was the misunderstanding of the Millerites that brought about the tarrying time. The vision is for an appointed time—October 22, 1844. It is not going to lie, but you will think it tarries because of misunderstanding.
Gecikme zamanını doğuran, Milleritlerin yanlış anlayışıydı. Görüm belirlenmiş bir zamana—22 Ekim 1844’e—a aittir. Yalancı çıkmayacaktır; fakat yanlış anlayış yüzünden onun geciktiğini düşüneceksiniz.
Did the Lord design the misunderstanding? Yes. Sister White says so.
Rab yanlış anlamayı mı tasarladı? Evet. Kız Kardeş White böyle söylüyor.
The Lord produced the misunderstanding through the 1843 Chart. William Miller said he never conclusively stated 1843, but in 1843 the brethren asked him to remove the 'if' and mark 1843 as a waymark. Sister White says this is a prophetic waymark, a fulfillment of Habakkuk 2. This waymark, dogmatically marking 1843, produced the tarrying time.
Rab, yanlış anlamayı 1843 Çizelgesi aracılığıyla ortaya çıkardı. William Miller, 1843 tarihini hiçbir zaman kesin olarak ilan etmediğini söyledi; fakat 1843’te kardeşler ondan “eğer” ifadesini kaldırmasını ve 1843’ü bir işaret taşı olarak belirtmesini istediler. Kızkardeş White, bunun peygamberlik niteliğinde bir işaret taşı, Habakkuk 2’nin bir yerine gelişi olduğunu söyler. 1843’ü dogmatik biçimde işaretleyen bu işaret taşı, gecikme zamanını meydana getirdi.
"Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844. The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God's appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony." Manuscript Releases, volume 21, 437.
1843 ve 1844’te görülen şeyleri gören gözler ne mutlu! Mesaj verildi. Ve mesajın yeniden tekrarlanmasında hiçbir gecikme olmamalıdır; çünkü zamanın alametleri yerine gelmektedir; kapanış işi yapılmalıdır. Kısa bir zaman içinde büyük bir iş yapılacaktır. Yakında Allah’ın tayiniyle bir mesaj verilecek ve bu, yüksek bir feryada dönüşecektir. O zaman Daniel, tanıklığını vermek üzere kendi payında duracaktır.” Manuscript Releases, cilt 21, 437.
Notice Daniel 12:12-13: "Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days."—"Blessed is he that comes to the 1335. Blessed is he that comes to 1843," that is verse 12.
Daniel 12:12-13’e dikkat edin: “Ne mutlu bekleyene ve bin üç yüz otuz beş güne erişene.”—“1335’e erişene ne mutlu. 1843’e erişene ne mutlu”; 12. ayet budur.
Verse 13:
13. Ayet:
But go thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:12-13.
Fakat sen son gelinceye dek yoluna git; çünkü sen istirahate çekileceksin ve günlerin sonunda kendi nasibinde duracaksın. Daniel 12:12-13.
Sister White ties together verses 12 and 13, saying the blessing of the 1335 is fulfilled in 1843 and 1844. It is not about a point in time, but about those who wait for the Triumphal Entry into Jerusalem by Christ, recognize the angels ascending and descending on the ladder, and enter into covenant with the Lord as He gives them the two tables of the covenant.
Kız Kardeş White, 12. ve 13. ayetleri birbirine bağlayarak, 1335’in bereketinin 1843 ve 1844 yıllarında yerine geldiğini söyler. Bu, zaman içindeki bir anla ilgili değildir; tersine, Mesih’in Yeruşalim’e Muzaffer Girişi’ni bekleyen, meleklerin merdiven üzerinde çıkıp indiklerini tanıyan ve Rab onlara antlaşmanın iki levhasını verirken O’nunla antlaşmaya girenlerle ilgilidir.