Ezekiel represents those who have had a work of instruction accomplished for them by the Lion of the tribe of Judah, and His basic instruction is “line upon line.”
Hezekiel, Yahuda oymağının Aslanı tarafından kendileri için bir öğretim işi gerçekleştirilmiş olanları temsil eder; O’nun temel öğretimi ise “satır üzerine satır”dır.
To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:12, 13.
Onlara dedi ki, “Yorgun olana rahat verebileceğiniz istirahat budur; tazelenme de budur.” Ne var ki dinlemek istemediler. Bu yüzden RAB’bin sözü onlar için kural üstüne kural, kural üstüne kural; satır üstüne satır, satır üstüne satır; burada biraz, orada biraz oldu; öyle ki gidip arkalarına düşecek, kırılacak, tuzağa düşürülecek ve ele geçirileceklerdi. Yeşaya 28:12, 13.
Currently the Lion of the tribe of Judah is opening up the book of Ezekiel. We are informed that Ezekiel is a priest in the thirtieth year, whether “thirty” represents his symbolic age as a priest, or the thirtieth year in the prophetic line that began at Josiah’s Great Passover. The final priesthood of the latter days is the one hundred and forty-four thousand, and the ancient literal histories typify a symbolic history in the latter days.
Şu anda Yahuda oymağının Aslanı, Hezekiel kitabını açmaktadır. Bize, Hezekiel’in otuzuncu yılda bir kâhin olduğu bildirilmektedir; burada “otuz”un, onun bir kâhin olarak simgesel yaşını mı, yoksa Yoşiya’nın Büyük Fısıh’ında başlayan peygamberlik çizgisindeki otuzuncu yılı mı temsil ettiği belirtilmemektedir. Son günlerin nihai kâhinliği yüz kırk dört bindir ve eski harfi tarihçeler, son günlerdeki simgesel bir tarihin örneğini teşkil eder.
But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. Isaiah 61:6.
Fakat sizler RAB’bin Kâhinleri diye adlandırılacaksınız; insanlar size Tanrımızın Hizmetkârları diyecekler; milletlerin servetini yiyeceksiniz ve onların ihtişamıyla övüneceksiniz. Yeşaya 61:6.
Ezekiel is a symbol of God’s people in the latter days–the sacred history which every prophetic testimony identifies. That sacred history is the movement of the third angel, which was especially typified by the movement of the first angel in 1840. The movement of the first angel was the alpha angel of the three angels, and the third is the omega angel. Ezekiel is therefore aligned with Peter in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The symbolic history of both Peter and Ezekiel is located at and is represented in the history of Panium.
Turkish passage unavailable
This passage is not yet available in Turkish.
The Little Book
Küçük Kitap
Ezekiel takes the little book, as did John in Revelation ten.
Hezekiel, Vahiy’in onuncu bölümünde Yuhanna’nın yaptığı gibi, küçük kitabı alır.
But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. So I opened my mouth, and he caused me to eat that roll. And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. Ezekiel 2:8–10, 3:1–3.
Fakat sen, ey insanoğlu, sana söylediklerimi dinle; o asi ev gibi asi olma; ağzını aç ve sana verdiğimi ye. Ve baktığımda, işte, bana doğru uzatılmış bir el vardı; ve işte, onun içinde bir kitap tomarı bulunuyordu; ve onu önümde açtı; ve içi de dışı da yazılıydı; ve onun üzerine ağıtlar, yas ve vay yazılmıştı. Ayrıca bana dedi: Ey insanoğlu, bulduğunu ye; bu tomarı ye, sonra git ve İsrail evine konuş. Ben de ağzımı açtım, o da o tomarı bana yedirdi. Ve bana dedi: Ey insanoğlu, karnını yedir ve sana verdiğim bu tomarla bağırsaklarını doldur. O zaman onu yedim; ve ağzımda tatlılıkça bal gibiydi. Hezekiel 2:8–10, 3:1–3.
In Revelation ten, John eats the little book, and the entire chapter represents the manifestation of the power of God from August 11, 1840, until October 22, 1844.
Turkish passage unavailable
This passage is not yet available in Turkish.
“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.
“Üçüncü meleğin bildirisinın ilanına katılan melek, bütün yeryüzünü kendi yüceliğiyle aydınlatacaktır. Burada dünya çapında kapsamı olan ve alışılmadık güçte bir iş önceden bildirilmektedir. 1840–44 Advent hareketi, Tanrı’nın gücünün görkemli bir tezahürüydü; birinci meleğin bildirisi dünyadaki her misyon istasyonuna taşındı ve bazı ülkelerde, on altıncı yüzyıldaki Reform’dan bu yana herhangi bir ülkede görülmüş olan en büyük dinsel ilgi ortaya çıktı; ancak bunlar, üçüncü meleğin son uyarısı altındaki güçlü hareket tarafından aşılacaktır.” The Great Controversy, 611.
Ezekiel is aligned with John in chapter ten of Revelation, so Peter, John and Ezekiel stand together in their allotted place during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.
Hezekiel, Vahiy’in onuncu bölümünde Yuhanna ile aynı hizadadır; böylece Petrus, Yuhanna ve Hezekiel, yüz kırk dört binin mühürlenmesi sırasında kendilerine tahsis edilen yerde birlikte dururlar.
1840 to 1844 represents a four-year-period that began when the time prophecy that began with a one-hundred-and-fifty-year period on July 27, 1299. Those “five months” ended and joined with the time prophecy of three hundred ninety-one years and fifteen days that concluded on August 11, 1840, when the glorious manifestation of the power of God was manifested until October 22, 1844. Then the application of prophetic time ceased.
1840’tan 1844’e kadar olan dönem, 27 Temmuz 1299’da yüz elli yıllık bir dönemle başlayan zaman peygamberliğinin başladığı dört yıllık bir devreyi temsil eder. O “beş ay” sona erdi ve 11 Ağustos 1840’ta tamamlanan üç yüz doksan bir yıl ve on beş günlük zaman peygamberliğiyle birleşti; Tanrı’nın kudretinin görkemli tezahürü de 22 Ekim 1844’e kadar tezahür etti. Bundan sonra peygamberlik zamanı uygulaması sona erdi.
And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:6.
Ve göğü, içindekilerle birlikte yeri, içindekilerle birlikte denizi ve içindekileri yaratan, sonsuza dek yaşayanın hakkı için ant içti ki artık vakit olmayacaktı. Vahiy 10:6.
Prophetic time ended as a valid application of prophecy on October 22, 1844. Ezekiel, Peter and John each represent God’s wise virgins of the movement of the first and second angels and also the movement of the third angel.
Peygamberlik zamanı, peygamberliğin geçerli bir uygulaması olarak 22 Ekim 1844’te sona erdi. Hezekiel, Petrus ve Yuhanna’nın her biri, birinci ve ikinci meleğin hareketinin ve aynı zamanda üçüncü meleğin hareketinin Tanrı’nın hikmetli bakirelerini temsil eder.
Visions
Görüler
The first ‘eleven’ chapters of Ezekiel present a series of “visions” as set forth in verse one of chapter one.
Hezekiel’in ilk “on bir” bölümü, birinci bölümün birinci ayetinde ortaya konulduğu üzere, bir dizi “görüm” sunar.
Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.
Otuzuncu yılda, dördüncü ayın beşinci gününde, Kebar Irmağı kıyısında sürgünler arasında bulunduğum sırada, gökler açıldı ve ben Tanrı’nın görülerini gördüm. Hezekiel 1:1.
The “visions” of the first eleven chapters was first given in chapter one by the river of Chebar, then it was enlarged upon in chapter three’s vision on the “plain” and then again in chapter eight’s vision at Jerusalem. The three locations of the river of Chebar, the plain and Jerusalem represent three visions that together make up one vision, which is the “visions” of verse one and of the first ‘eleven’ chapters.
İlk on bir bölümün “görümleri” ilkin birinci bölümde Kebar Irmağı kıyısında verildi; sonra üçüncü bölümde “ovadaki” görüme eklemeler yapıldı; ardından da sekizinci bölümde Yeruşalim’deki görüme yeniden genişletildi. Kebar Irmağı, ova ve Yeruşalim olmak üzere bu üç mekân, birlikte tek bir görü meydana getiren üç görümü temsil eder; bu da birinci ayetteki ve ilk ‘on bir’ bölümdeki “görümler”dir.
Jubilee
Yubilə
Considering the thirtieth year as the thirtieth year of the Jubilee cycle that began at Josiah's famous Passover, and then ended on October 22, is easily supportable, for that particular line of sacred history is portrayed distinctly, line upon line with more than one witness. As an example, Passover represents the spring feasts and the day of atonement represents the fall feasts. Leviticus twenty-three is therefore aligned with the Jubilee cycle that began with Josiah. There are other lines that align with the history represented by king Josiah unto October 22, 573 BC. The historical fulfillment on October 22, 573 BC, of a Jubilee year is supported by the historians.
Turkish passage unavailable
This passage is not yet available in Turkish.
The chronologists are generally comfortable with placing the day of atonement as October 22, 573 BC, and 622 BC is also accepted by those biblical chronologists as the date of Josiah’s Great Passover. The Passover, a symbol of the spring feasts, began a forty-nine-year Jubilee cycle that ended at the symbol of the fall feasts on the day of atonement. The seven weeks of years that made up forty-nine years were the symbols of the Sabbath of the land.
Turkish passage unavailable
This passage is not yet available in Turkish.
“In every page, whether history, or precept, or prophecy, the Old Testament Scriptures are irradiated with the glory of the Son of God. So far as it was of divine institution, the entire system of Judaism was a compacted prophecy of the gospel. To Christ “give all the prophets witness.” Acts 10:43. From the promise given to Adam, down through the patriarchal line and the legal economy, heaven’s glorious light made plain the footsteps of the Redeemer. Seers beheld the Star of Bethlehem, the Shiloh to come, as future things swept before them in mysterious procession. In every sacrifice Christ’s death was shown. In every cloud of incense His righteousness ascended. By every jubilee trumpet His name was sounded. In the awful mystery of the holy of holies His glory dwelt.” The Desire of Ages, 211.
“Tarih, öğreti ya da peygamberlik olsun, her sayfada Eski Antlaşma Yazıları Tanrı Oğlu’nun yüceliğiyle aydınlatılmıştır. İlahi kuruluş bakımından, Yahudilik sisteminin bütünü Müjde’nin derli toplu bir peygamberliğiydi. Mesih için “bütün peygamberler tanıklık eder.” Elçilerin İşleri 10:43. Âdem’e verilen vaatle başlayıp atalar silsilesi ve şeriat düzeni boyunca uzanarak, göğün görkemli ışığı Kurtarıcı’nın ayak izlerini açıkça gösterdi. Kâhinler, gizemli bir geçit töreni içinde geleceğe ait şeyler önlerinden akıp giderken, Beytlehem Yıldızı’nı, gelmekte olan Şilo’yu gördüler. Her kurbanda Mesih’in ölümü gösterildi. Her buhur bulutunda O’nun doğruluğu yükseldi. Her yubil borusuyla O’nun adı duyuruldu. Kutsallar Kutsalı’nın dehşet verici gizeminde O’nun yüceliği mesken tuttu.” Çağların Arzusu, 211.
Seventeen
On Yedi
Zedekiah had been taken to Babylon when Jerusalem fell fourteen years before 573 BC. The Jewish historians identify the Jubilee cycle from Josiah in 622 to October 22, 573, as the 17th Jubilee cycle. The period from the battle of Raphia to the battle of Panium was seventeen years. Ptolemy was the victor at the battle of Raphia, and he reigned as the king of the south for seventeen years. From the Edict of Milan until Constantine divided his empire in 330 was seventeen years. In the seventeenth Jubilee cycle Jerusalem was destroyed by Nebuchadnezzar.
Turkish passage unavailable
This passage is not yet available in Turkish.
For the children of Israel shall abide many days without a king, and without a prince, and without a sacrifice, and without an image, and without an ephod, and without teraphim: Afterward shall the children of Israel return, and seek the Lord their God, and David their king; and shall fear the Lord and his goodness in the latter days. Hosea 3:4, 5.
Çünkü İsrail oğulları birçok gün kralsız, öndersiz, kurbansız, dikili taşsız, efodsuz ve terafimsiz kalacaklardır; sonra İsrail oğulları dönecek, Tanrıları RAB’bi ve kralları Davut’u arayacaklar; ve son günlerde RAB’den ve O’nun iyiliğinden korkuyla titreyeceklerdir. Hoşea 3:4, 5.
Hosea is addressing a subject that has direct bearing on the captivity of Zedekiah, though it also represents the beginning of captivity for the northern kingdom in 723 BC. The reason Hosea’s passage connects with Ezekiel’s testimony has to do with the rejection of God when Israel insisted on a human king. Israel’s desire to be ruled by a human king, rather than a Divine king, is represented as “the pride of your power” in the judgment of "seven times" in Leviticus 26.
Turkish passage unavailable
This passage is not yet available in Turkish.
And if ye will not yet for all this hearken unto me, then I will punish you seven times more for your sins. And I will break the pride of your power; and I will make your heaven as iron, and your earth as brass. Leviticus 26:18, 19.
Ve bütün bunlara rağmen yine de beni dinlemeyecekseniz, o zaman günahlarınız yüzünden sizi yedi kat daha fazla cezalandıracağım. Gücünüzün gururunu kıracağım; göğünüzü demir, yerinizi tunç gibi yapacağım. Levililer 26:18, 19.
The “pride of your power” represents Israel's desire to be like the world and have their own king. The removal of the king from the northern kingdom in 723 BC and then the captivity of king Zedekiah of the southern kingdom in 586 BC represent the breaking of the “pride” of ancient Israel, and pride precedes a fall. In Bible prophecy a “power” is a king or kingdom, and the pride of Israel in securing a human king marks the rejection of the theocracy and the Divine king.
Turkish passage unavailable
This passage is not yet available in Turkish.
Prophetically the pride of the power of Judah was broken when Manasseh was taken captive into Babylon and Judah was in subjection to foreign power from then on. Zedekiah represents the final end of the progressive breaking of the pride of their power.
Peygamberlik açısından, Yahuda’nın kudret gururu, Manaşşe Babil’e tutsak götürüldüğünde kırılmış oldu; o zamandan sonra Yahuda yabancı bir gücün boyunduruğu altına girdi. Sidkiya, onların kudret gururunun aşamalı olarak kırılışının nihai sonunu temsil eder.
And it came to pass, when Samuel was old, that he made his sons judges over Israel. Now the name of his firstborn was Joel; and the name of his second, Abiah: they were judges in Beersheba. And his sons walked not in his ways, but turned aside after lucre, and took bribes, and perverted judgment. Then all the elders of Israel gathered themselves together, and came to Samuel unto Ramah, And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. Now therefore hearken unto their voice: howbeit yet protest solemnly unto them, and shew them the manner of the king that shall reign over them. 1 Samuel 8:1–9.
Ve vaki oldu ki, Samuel yaşlandığında, oğullarını İsrail üzerine hâkimler tayin etti. İlk doğanının adı Yoel, ikincisinin adı ise Aviya idi; bunlar Beer-Şeva’da hâkimlik ediyorlardı. Fakat oğulları onun yollarında yürümediler; kazanç peşine saptılar, rüşvet aldılar ve adaleti saptırdılar. Bunun üzerine İsrail’in bütün ihtiyarları toplanıp Rama’da Samuel’in yanına geldiler ve ona dediler: İşte, sen yaşlandın, oğulların da senin yollarında yürümüyor; şimdi bize, bütün uluslar gibi bizi yargılayacak bir kral tayin et. Fakat “Bize bizi yargılayacak bir kral ver” dediklerinde, bu söz Samuel’in hoşuna gitmedi. Bunun üzerine Samuel RAB’be dua etti. RAB de Samuel’e dedi: Sana söyledikleri her şeyde halkın sesine kulak ver; çünkü reddettikleri sen değilsin, fakat üzerlerinde hüküm sürmeyeyim diye beni reddettiler. Onları Mısır’dan çıkardığım günden bugüne dek yaptıkları bütün işlere göre, nasıl beni bırakıp başka ilahlara kulluk ettilerse, sana da aynı şekilde davranıyorlar. Şimdi öyleyse onların sesine kulak ver; ancak yine de onları ciddi biçimde uyar ve üzerlerinde hüküm sürecek kralın yolunu onlara bildir. 1 Samuel 8:1–9.
It is to be noted that at that point Israel rejected not only God as their king, but also the Spirit of Prophecy, as represented by Samuel, for it states, “they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee.”
Şuna dikkat edilmelidir ki, o noktada İsrail yalnızca Tanrı’yı kendi kralı olarak değil, aynı zamanda Samuel tarafından temsil edilen Peygamberlik Ruhunu da reddetmiştir; zira şöyle denmektedir: “Beni bıraktılar ve başka ilahlara kulluk ettiler; sana da aynı şekilde davranıyorlar.”
“Satan is... constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.
“Şeytan... sürekli olarak sahtesini öne sürmektedir; amacı, insanları hakikatten uzaklaştırmaktır. Şeytan’ın en son aldatmacası, Tanrı’nın Ruhu’nun tanıklığını etkisiz kılmak olacaktır. ‘Vahiy olmayan yerde halk helâk olur’ (Süleyman’ın Özdeyişleri 29:18). Şeytan, Tanrı’nın bakiye halkının gerçek tanıklığa olan güvenini sarsmak için, çeşitli yollarla ve farklı aracılar vasıtasıyla ustaca çalışacaktır.
“There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.
“Tanıklıklara karşı şeytani bir nefret alevlendirilecektir. Şeytan’ın faaliyetleri, kiliselerin onlara olan imanını sarsmak olacaktır; çünkü bunun sebebi şudur: Tanrı’nın Ruhunun uyarılarına, azarlamalarına ve öğütlerine kulak verilirse, Şeytan aldatmacalarını sokmak ve canları kendi sanrıları içinde bağlamak için o denli açık bir yol bulamaz.” Selected Messages, 1. kitap, 48.
The last deception for the theocracy of ancient Israel was a rejection of not only God, but also the Spirit of Prophecy. That rejection in 1097 BC typifies the last deception of Laodicean Seventh-day Adventism in 1863. The “seven times” of Leviticus twenty-six is the Word of God, and the Spirit of Prophecy states of the “seven times” that it “should not be altered.”
Eski İsrail teokrasisi için son aldatmaca, yalnızca Tanrı’nın değil, aynı zamanda Peygamberlik Ruhu’nun da reddedilmesiydi. MÖ 1097’deki bu reddediş, 1863’teki Laodikya Yedinci Gün Adventizminin son aldatmacasını simgeler. Levililer yirmi altıdaki “yedi vakit”, Tanrı’nın Sözü’dür ve Peygamberlik Ruhu, “yedi vakit” hakkında bunun “değiştirilmemesi gerektiğini” belirtir.
“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.
“1843 çizelgesinin Rab’bin eli tarafından yönlendirilmiş olduğunu ve onun değiştirilmemesi gerektiğini gördüm; rakamların O’nun istediği gibi olduğunu; O’nun elinin onların içindeki bazı rakamlardaki bir hatanın üzerinde bulunup onu gizlediğini, öyle ki O’nun eli çekilinceye dek hiç kimsenin onu göremediğini gördüm.” Early Writings, 74.
The Spirit of Prophecy obviously endorsed the “seven times,” and her endorsement was a warning not to change the figures on the chart, of which the "seven times" is the center column and the upper right-hand corner. With Uriah Smith’s counterfeit chart in 1863, the progressive rejection of the foundational truths, typified by ancient Israel in their rejection of God and the Spirit of Prophecy, identified the rebellion of 1863. The date of the 1863 rebellion aligns with the prophetic line set forth in the book of Ezekiel. In that line of history, the conclusion was the destruction of Jerusalem, which typified the Sunday law. 1863 to the soon-coming Sunday law was typified by the history of king Saul in 1097 BC to Zedekiah in 586 BC.
Turkish passage unavailable
This passage is not yet available in Turkish.
Zedekiah was taken captive to Babylon fourteen years before the Jubilee of 573 BC. The seventeenth Jubilee cycle began in 622 BC, and in the thirtieth year Ezekiel is set forth as a priest in 592 BC, then five years later Jerusalem was destroyed in 586 BC. It was destroyed on the same day of the year as it was destroyed the second time in AD 70 by Titus. Verse one of Ezekiel one is five years before Jerusalem’s destruction and nineteen years before the temple vision of chapter forty.
Tsedekiya, MÖ 573 yılındaki Yovel’den on dört yıl önce Babil’e tutsak götürüldü. On yedinci Yovel döngüsü MÖ 622 yılında başladı ve otuzuncu yılda Hezekiel, MÖ 592 yılında bir kâhin olarak ortaya konur; ardından beş yıl sonra Yeruşalim, MÖ 586 yılında yıkıldı. Şehir, Titus tarafından MS 70 yılında ikinci kez yıkıldığı yılın aynı gününde yıkıldı. Hezekiel birinci bölümün birinci ayeti, Yeruşalim’in yıkılışından beş yıl ve kırkıncı bölümdeki tapınak görümünden on dokuz yıl öncedir.
In the five and twentieth year of our captivity, in the beginning of the year, in the tenth day of the month, in the fourteenth year after that the city was smitten, in the selfsame day the hand of the Lord was upon me, and brought me thither. Ezekiel 40:1.
Sürgünümüzün yirmi beşinci yılında, yılın başlangıcında, ayın onuncu gününde, kentin vurulmasının on dördüncü yılında, tam o gün RAB’bin eli üzerime geldi ve beni oraya götürdü. Hezekiel 40:1.
For disobedience unto the covenant of the Sabbath of the land, God identified that “seven times” would be the curse for disobedience to the seventh year, which is the Sabbath of the land. “Time” is a year, and a “year” is three hundred and sixty days, and seven times three hundred and sixty is twenty-five hundred and twenty years. The Millerites may not have employed the expression of “the twenty-five twenty,” but both their sacred charts identified numerically the twenty-five hundred and twenty years.
Turkish passage unavailable
This passage is not yet available in Turkish.
The pronouncement of the curse of seven times upon both the northern kingdom of Israel and the southern kingdom of Judah was the first, or you can say the ‘foundational,’ or you might even say the “alpha” understanding of William Miller. In 1863 the Laodicean Seventh-day Adventist church rejected the foundational understanding of Miller’s discoveries—“discoveries” that represented the entire foundation of the Millerite movement. Inspiration warned directly that this might happen, and it has, and it happened a long time ago.
Turkish passage unavailable
This passage is not yet available in Turkish.
The foundation to the temple that was rebuilt after the captivity in Babylon was finished during the history of the first decree, and before the second decree. The temple was fully built in the history of the second decree. In the third decree national sovereignty was restored to literal ancient Israel. William Miller represented the first angel that arrived in 1798 and was empowered on August 11, 1840. The second angel arrived after the foundations were laid, as represented by the 1843 chart, which was published in May of 1842. At the first disappointment of 1844, the alpha disappointment of 1844, the second angel and also the tarrying time in the parable of the virgins arrived, and when the second angel’s message was empowered at the Exeter camp meeting the temple was finished. Then at the great, or omega disappointment of 1844, the Messenger of the Covenant suddenly came to His temple, in fulfillment of the twenty-three hundred years that began at the third decree and ended at the arrival of the third angel.
Babil sürgününden sonra yeniden inşa edilen mabedin temeli, birinci fermanın tarihsel süreci içinde ve ikinci fermandan önce tamamlandı. Mabet, ikinci fermanın tarihsel süreci içinde bütünüyle inşa edildi. Üçüncü fermanda ulusal egemenlik, lafzî eski İsrail’e geri verildi. William Miller, 1798’de gelen ve 11 Ağustos 1840’ta kudretle donatılan birinci meleği temsil ediyordu. İkinci melek, 1842 yılının Mayıs ayında yayımlanan 1843 çizelgesinin temsil ettiği üzere, temeller atıldıktan sonra geldi. 1844’teki ilk hayal kırıklığında, 1844’ün alfa hayal kırıklığında, ikinci melek ve ayrıca bakireler meselindeki gecikme zamanı geldi; ve ikinci meleğin mesajı Exeter çadır toplantısında kudretle donatıldığında mabet tamamlandı. Sonra 1844’teki büyük, yani omega hayal kırıklığında, Antlaşmanın Habercisi ansızın Kendi mabedine geldi; bu, üçüncü fermanda başlayıp üçüncü meleğin gelişiyle sona eren iki bin üç yüz yılın gerçekleşmesiydi.
Josiah means ‘the foundation of God.’ Whether it’s king Josiah or Josiah Litch, both are symbols of the foundations, as represented in the history of the first decree and as represented by the spring feasts set forth in the first twenty-two verses of Leviticus twenty-three. The foundations, the spring feasts and the first decree are all symbols of 1840 and the empowerment of the first angel. October 22, 573 BC, as set forth in Ezekiel chapter forty and verse one, is a symbol of October 22, 1844, and the opening of the judgment of the dead, and also a symbol of September 11, 2001, at the opening of the judgment of the living. Any who have been following these articles should know the applications I am employing.
Turkish passage unavailable
This passage is not yet available in Turkish.
Ezekiel is a symbol within the prophetic history represented in His writings. Ezekiel is there when the twenty-five men bow to the sun at the end of chapter eight. He was also there in the next chapters as ‘the sealing that is followed by the slaughtering’ is brought upon Jerusalem, which Ellen White identifies as the Seventh-day Adventist church. In the first eleven chapters, Ezekiel is brought into the heavenly sanctuary to receive his instructions, as were the Millerites called to do in 1844, and as this movement is now being called to do.
Hezekiel, kendi yazılarında temsil edilen peygamberlik tarihinin içinde bir simgedir. Hezekiel, sekizinci bölümün sonunda yirmi beş adam güneşe eğilirken oradadır. Ayrıca sonraki bölümlerde de, Ellen White’ın Yedinci Gün Adventist Kilisesi olarak tanımladığı Yeruşalim’in üzerine getirilen “ardından boğazlamanın geldiği mühürleme” sırasında da oradadır. İlk on bir bölümde Hezekiel, talimatlarını almak üzere göksel tapınağa getirilir; tıpkı 1844 yılında Milleritlerin yapmaya çağrılmış olması gibi ve bu hareketin de şimdi yapmaya çağrıldığı gibi.
Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Ezekiel 24:24.
Böylece Hezekiel size bir alamet olacaktır; onun yaptığı her şeye göre siz de yapacaksınız; ve bu gerçekleştiğinde, benim Rab Yehova olduğumu bileceksiniz. Hezekiel 24:24.
When This Cometh
Bu Geldiğinde
When we reach the point in the latter days that the things Ezekiel illustrated are repeating in God’s people, then we have reached the sign of Ezekiel. When you know that Ezekiel represents the one hundred and forty-four thousand, and you know it to a level of faith and understanding that possesses the sanctified expectation that everything illustrated by Ezekiel in his writings typifies a sacred sequence of events in the latter days involving the one hundred and forty-four thousand—when you know that, then “ye shall know” “the Lord” is “God.”
Son günlerde, Hezekiel’in tasvir ettiği şeylerin Tanrı’nın halkı arasında yeniden tekrarlandığı noktaya ulaştığımızda, Hezekiel’in alametine ulaşmış oluruz. Hezekiel’in yüz kırk dört bini temsil ettiğini bildiğinizde ve bunu, Hezekiel’in yazılarında tasvir ettiği her şeyin son günlerde yüz kırk dört bini ilgilendiren olayların kutsal bir dizisini örneklediğine dair takdis edilmiş bir beklentiyi taşıyan iman ve anlayış düzeyinde bildiğinizde—bunu bildiğinizde, o zaman “Rab”bin “Tanrı” olduğunu “bileceksiniz.”
We will continue these thoughts in the next article.
Bu düşünceleri bir sonraki makalede sürdürmeye devam edeceğiz.