I contend that it is important to understand the connection of the symbol of four generations with the latter rain message to have the best hope of recognizing the significance of the opening four verses of Joel chapter one. Joel sings the song of the vineyard, but his opening stanza is the covenant’s prophetic association with four generations.

Şunu savunuyorum: Dört nesil sembolünün geç yağmur mesajıyla bağlantısını anlamak, Yoel kitabının birinci bölümündeki ilk dört ayetin önemini kavrayabilmemiz için en iyi umudu verir. Yoel bağın ezgisini söyler, ancak açılış kıtası antlaşmanın dört nesille kurduğu peygamberî bağlantıdır.

And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age. But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full. Genesis 15:13–16.

Ve Abram’a dedi: Kesin olarak bil ki soyun kendilerinin olmayan bir ülkede yabancı olacak, onlara kulluk edecek; ve onlar soyuna dört yüz yıl boyunca eziyet edecekler. Ve ayrıca, onlara kulluk edecekleri ulusu ben yargılayacağım; ve ardından büyük mal mülkle çıkacaklar. Sen ise esenlik içinde atalarına kavuşacaksın; olgun bir yaşta gömüleceksin. Ama dördüncü kuşakta buraya yine gelecekler; çünkü Amorluların günahı henüz tamamlanmadı. Yaratılış 15:13-16.

This passage is the prophecy that was fulfilled through the life of Moses. When the book of Joel begins the song of the vineyard by referencing four generations of escalating destruction, it is aligning the book of Joel with the prophetic fourth and final generation. That generation is Peter’s “chosen generation” who have been called out of darkness into His “marvelous light.” They are contrasted with their generational counterpart represented as a generation of vipers. That fourth and final generation is represented by John, who is a symbol of the one hundred and forty-four thousand, who “are called, and chosen, and faithful.”

Bu pasaj, Musa'nın yaşamı aracılığıyla yerine gelen peygamberlik sözüdür. Yoel kitabı, giderek artan yıkımın dört nesline atıfta bulunarak bağ türküsünü başlatırken, Yoel kitabını peygamberlikteki dördüncü ve son nesille ilişkilendirir. O nesil, Petrus'un "seçilmiş nesil"i olup, karanlıktan O'nun "harika ışığı"na çağrılmış olanlardır. Onlar, "engerekler nesli" olarak temsil edilen kuşaksal karşıtlarıyla karşıtlık içindedir. O dördüncü ve son nesil, Yuhanna tarafından temsil edilir; Yuhanna, "çağrılmış, seçilmiş ve sadık" olan yüz kırk dört binin bir simgesidir.

Called at 9/11, chosen in the Midnight Cry and faithful at the Sunday law crisis, just as the Levites were faithful in Aarons and Jeroboams’ golden calf rebellions. The souls who are purified as silver in Malachi three, are Levites who are chosen during the message of the Midnight Cry, for the sealing is accomplished with, and by, an outpouring of the Holy Spirit.

11 Eylül’de çağrılan, Gece Yarısı Çığlığı’nda seçilen ve Pazar yasası krizinde sadık kalanlar; tıpkı Levililerin Harun’un ve Yeroboam’ın altın buzağı isyanlarında sadık kaldıkları gibi. Malaki 3’te gümüş gibi arıtılan ruhlar, Gece Yarısı Çığlığı mesajı sırasında seçilen Levililerdir; çünkü mühürleme, Kutsal Ruh’un bir dökülüşüyle ve onun aracılığıyla gerçekleştirilir.

In the previous article we brought out lines from the history of Moses, who Sister White identifies as the alpha of Bible prophecy, who prophetically connects with Christ as the omega of Bible prophecy. Moses is the foundation stone and Christ is the capstone. They both are symbols of deliverance from sin, as represented by the deliverance from Egypt with Moses. Yet all the manifestations of the power of God that occurred at the hands of Moses, were far surpassed, when Christ confirmed the covenant with many for one week. Moses is the alpha and Christ is the omega, and the omega is the number “22” and the alpha is the number “1.”

Önceki makalede, White Kardeş’in Kutsal Kitap peygamberliğinin alfası olarak tanımladığı ve peygamberliksel olarak Kutsal Kitap peygamberliğinin omegası olan Mesih’le ilişkilendirdiği Musa’nın tarihinden çizgileri öne çıkardık. Musa temel taşıdır ve Mesih tepe taşıdır. Her ikisi de, Musa ile Mısır’dan kurtuluşta temsil edildiği gibi, günahtan kurtuluşun simgeleridir. Ne var ki Musa’nın eliyle meydana gelen Tanrı kudretinin bütün tezahürleri, Mesih antlaşmayı bir hafta için birçoklarıyla teyit ettiğinde çok geride bırakıldı. Musa alfadır ve Mesih omegadır; omega “22” sayısıdır ve alfa “1” sayısıdır.

Dealing with Moses we find the deliverance which pervades his prophetic testimony is set within water. His deliverance from the water of the Nile at his birth, typified Noah in the ark. The baptism at the Red Sea aligns with Noah and the eight within the ark, which in turn aligns with the baptism of Joshua at the Jordan River, that was repeated by Christ at the very same spot. The testimony of Moses begins with deliverance at the Nile River and ends at the banks of the Jordan River. The baptism of Christ was His anointing to witness for three and a half years leading up to His death, which was represented at the beginning at His baptism. At His resurrection there was a few drops until the full outpouring at Pentecost.

Musa’yı ele aldığımızda, peygamberlik tanıklığını baştan sona kuşatan kurtuluş temasının suyla çerçevelendiğini görürüz. Doğduğunda Nil’in sularından kurtarılışı, gemideki Nuh’u simgeliyordu. Kızıldeniz’deki vaftiz, gemideki Nuh ve sekiz kişiyle paralellik gösterir; o da Şeria Nehri’nde Yeşu’nun vaftiziyle paralellik gösterir ve Mesih bunu aynı noktada tekrarladı. Musa’nın tanıklığı Nil Nehri’ndeki kurtarılışla başlar ve Şeria Nehri kıyılarında sona erer. Mesih’in vaftizi, ölümüne giden süreçte üç buçuk yıl tanıklık etmesi için meshedilişiydi; bunun başlangıcı vaftizinde temsil edilmişti. Dirilişinde birkaç damla vardı; tam dökülüş ise Pentekost’ta oldu.

God’s covenant promise to mankind begins with Noah, and His covenant promise to a chosen people through Abraham was fulfilled with Moses. Moses the alpha typified Jesus the omega who would come and confirm the covenant with “many,” not just a chosen people. As a type of Christ, Moses’ birth aligns with the covenant given to Noah, with the rainbow as the sign for all people. Moses also aligns with the covenant given to a chosen people, with circumcision as the sign for the chosen people. Moses’ covenant work was with “many,” not simply a chosen people. If that had not been the case, they would not have been constantly plagued by the mixed multitude.

Tanrı’nın insanlığa yönelik antlaşma vaadi Nuh ile başlar ve İbrahim aracılığıyla seçilmiş bir halka verdiği antlaşma vaadi Musa ile yerine getirildi. Alfa olan Musa, yalnızca seçilmiş bir halkla değil, “birçoklarıyla” antlaşmayı teyit etmek üzere gelecek omega olan İsa’nın bir ön figürüydü. Mesih’in bir tipi olarak Musa’nın doğumu, tüm insanlar için işaret olan gökkuşağıyla Nuh’a verilen antlaşmayla örtüşür. Musa ayrıca, işareti seçilmiş halk için sünnet olan, seçilmiş bir halka verilen antlaşmayla da örtüşür. Musa’nın antlaşma hizmeti yalnızca seçilmiş bir halkla değil, “birçoklarıyla”ydı. Eğer durum böyle olmasaydı, karışık kalabalık tarafından sürekli sıkıntıya sokulmazlardı.

In the middle of all the various ‘waters of deliverance’ represented throughout the life of Moses, the baptism at Bethabara on the Jordan River connects the beginning of ancient Israel’s covenant history in the Promised Land and with the end of its history, during the week that Christ confirmed the covenant with many. Christ’s baptism aligns with ancient Israel’s baptism and both histories speak to His resurrection when He breathed a few drops of rain, before the plentiful showers at Pentecost fifty days later. The entire line of alpha and omega in terms of Moses to Christ is portrayed within the waters of deliverance.

Musa’nın hayatı boyunca temsil edilen çeşitli ‘kurtuluş suları’nın ortasında, Şeria Nehri üzerindeki Bethabara’da gerçekleşen vaftiz, kadim İsrail’in Vaat Edilmiş Topraklar’daki antlaşma tarihinin başlangıcını, Mesih’in birçoklarıyla antlaşmayı onayladığı haftadaki sonuyla birleştirir. Mesih’in vaftizi, kadim İsrail’in vaftiziyle uyumludur ve her iki tarih de, elli gün sonra Pentikost’taki bol sağanaklardan önce birkaç damla yağmuru üflediği sıradaki dirilişine işaret eder. Musa’dan Mesih’e uzanan alfa ve omega’nın tüm hattı, kurtuluş sularının içinde tasvir edilir.

“In teaching these disciples, Jesus showed the importance of the Old Testament as a witness to His mission. Many professed Christians now discard the Old Testament, claiming that it is no longer of any use. But such is not Christ’s teaching. So highly did He value it that at one time He said, ‘If they hear not Moses and the prophets, neither will they be persuaded, though one rose from the dead.’ Luke 16:31.

İsa, bu öğrencileri eğitirken, Eski Ahit'in kendi misyonuna tanıklık eden bir kaynak olarak önemini ortaya koydu. Günümüzde kendini Hristiyan olarak tanıtan birçok kişi, artık hiçbir işe yaramadığını öne sürerek Eski Ahit'i reddediyor. Oysa Mesih’in öğretisi böyle değildir. Ona o kadar değer verdi ki, bir keresinde şöyle dedi: “Musa’yı ve peygamberleri dinlemiyorlarsa, biri ölülerden dirilse de ikna olmayacaklardır.” Luka 16:31.

“It is the voice of Christ that speaks through patriarchs and prophets, from the days of Adam even to the closing scenes of time. The Saviour is revealed in the Old Testament as clearly as in the New. It is the light from the prophetic past that brings out the life of Christ and the teachings of the New Testament with clearness and beauty. The miracles of Christ are a proof of His divinity; but a stronger proof that He is the world’s Redeemer is found in comparing the prophecies of the Old Testament with the history of the New.” The Desire of Ages, 799.

Adem’in günlerinden zamanın son sahnelerine kadar, atalar ve peygamberler aracılığıyla konuşan Mesih’in sesidir. Kurtarıcı, Eski Ahit’te Yeni Ahit’te olduğu kadar açıkça ortaya konmuştur. Peygamberliklerle dolu geçmişten gelen ışık, Mesih’in yaşamını ve Yeni Ahit’in öğretilerini açıklık ve güzellik içinde ortaya çıkarır. Mesih’in mucizeleri O’nun tanrısallığının bir kanıtıdır; ancak O’nun dünyanın Kurtarıcısı olduğuna dair daha güçlü bir kanıt, Eski Ahit’in peygamberlik sözlerinin Yeni Ahit’in tarihiyle karşılaştırılmasında bulunur. Çağların Arzusu, 799.

In the articles addressing the book of Joel, we have been “comparing the prophecies of the Old Testament with the history of the New,” and also the history of modern spiritual Israel. Whether it is the Old or New Testaments or the history of the three angels that began in 1798, all of those lines are represented as “the voice of Christ.” The written testimony of the Bible and the Spirit of Prophecy is the voice of Christ, and the voice of Christ, is the voice of He who is the Word of God.

Yoel kitabını ele alan makalelerde, Eski Antlaşma’nın peygamberlik sözlerini Yeni Antlaşma’nın tarihiyle ve modern ruhsal İsrail’in tarihiyle “karşılaştırıyoruz.” Eski ya da Yeni Antlaşma olsun ya da 1798’de başlayan üç meleğin tarihi olsun, bu hatların hepsi “Mesih’in sesi” olarak temsil edilir. Kutsal Kitap’ın ve Peygamberlik Ruhu’nun yazılı tanıklığı Mesih’in sesidir; ve Mesih’in sesi, Tanrı’nın Sözü olan O’nun sesidir.

The “voice” of the Word of God, is God’s message as represented in His written Word. His message in the last days is the message of the latter rain, which includes a former rain, followed by a former and latter rain, according to Joel.

Tanrı'nın Sözü'nün "sesi", O'nun yazılı Sözünde ifade edilen mesajıdır. O'nun son günlerdeki mesajı ise, Yoel'e göre, bir ilk yağmuru içeren ve ardından ilk ve son yağmurun geldiği son yağmur mesajıdır.

John the Revelator represents the one hundred and forty-four thousand who return to the old paths, for he hears a “voice” behind him. The “voice” behind is the voice of Christ “from the days of Adam” onward.

Vahiyci Yuhanna, arkasında bir "ses" duyduğu için, eski yollara geri dönen yüz kırk dört bini temsil eder. Arkadaki "ses", "Adem'in günlerinden" itibaren Mesih'in sesidir.

And I turned to see the voice that spake with me. And being turned, I saw seven golden candlesticks. Revelation 1:12.

Ve benimle konuşan sesi görmek için döndüm. Ve döndüğümde, yedi altın şamdan gördüm. Vahiy 1:12.

The verse represents a break in chapter one, for up until the previous verse John was in the isle which is called Patmos, but in verse twelve he turns, and from there on John is in the Heavenly Sanctuary. When he turns, he is doing so, for in verse ten he had heard a voice from behind.

Bu ayet birinci bölümde bir geçişi temsil eder; çünkü önceki ayete kadar Yuhanna Patmos denilen adadaydı, ama on ikinci ayette döner ve bundan sonra Yuhanna göksel tapınaktadır. Dönmesinin nedeni, onuncu ayette arkasından bir ses duymuş olmasıdır.

I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:10, 11.

Rab’bin gününde Ruh’taydım ve arkamda boru sesi gibi güçlü bir ses duydum. Şöyle diyordu: “Ben Alfa ve Omega’yım, ilk ve sonum; gördüğünü bir kitaba yaz ve onu Asya’daki yedi kiliseye gönder: Efes’e, Smirna’ya, Bergama’ya, Tiyatira’ya, Sardis’e, Filadelfya’ya ve Laodikiya’ya.” Vahiy 1:10, 11.

John represents those who hear the voice of Christ behind them. He hears Jeremiah’s trumpet message to return to the old paths, the paths the wicked refused to walk in and the warning trumpet they refuse to listen to. John listened, and the voice behind him identified himself as Alpha and Omega—the One who illustrates the new path, with the old path.

Yuhanna, arkalarından gelen Mesih’in sesini duyanları temsil eder. O, eski yollara dönmeye çağıran Yeremya’nın borazan sesini duyar; kötülerin üzerinde yürümeyi reddettikleri o yolları ve dinlemeyi reddettikleri uyarı borazanını. Yuhanna dinledi ve arkasındaki ses kendisini Alfa ve Omega olarak tanıttı—yeni yolu, eski yolla birlikte gösteren O.

And in the midst of the seven candlesticks one like unto the Son of man, clothed with a garment down to the foot, and girt about the paps with a golden girdle. His head and his hairs were white like wool, as white as snow; and his eyes were as a flame of fire; And his feet like unto fine brass, as if they burned in a furnace; and his voice as the sound of many waters. And he had in his right hand seven stars: and out of his mouth went a sharp twoedged sword: and his countenance was as the sun shineth in his strength. Revelation 1:13–16.

Ve yedi şamdanın ortasında, insanoğluna benzer biri vardı; ayağına kadar uzanan bir giysi giymişti ve göğsü altın bir kuşakla sarılıydı. Başı ve saçları yün gibi, kar kadar beyazdı; gözleri ateş alevi gibiydi. Ayakları ocakta kızdırılmış parlak tunç gibiydi; sesi birçok suların sesi gibiydi. Sağ elinde yedi yıldız vardı; ağzından keskin, iki ağızlı bir kılıç çıkıyordu; yüzü bütün gücüyle parlayan güneş gibiydi. Vahiy 1:13-16.

In verse twelve John turns around and sees a vision of Christ which Sister White aligns with the vision of Christ that Daniel had, which is the vision Isaiah, Jeremiah, Ezekiel and Paul had.

On ikinci ayette Yuhanna arkasını dönüp Mesih'in bir görümünü görür; Sister White bunu, Daniel'in gördüğü Mesih görümüyle özdeşleştirir; bu da Yeşaya, Yeremya, Hezekiel ve Pavlus'un gördükleri görümle aynıdır.

“It is with an earnest longing that I look forward to the time when the events of the day of Pentecost shall be repeated with even greater power than on that occasion. John says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory.’ Then, as at the Pentecostal season, the people will hear the truth spoken to them, every man in his own tongue.

Pentekost gününün olaylarının, o zamankinden bile daha büyük bir güçle tekrarlanacağı zamanı derin bir özlemle bekliyorum. Yuhanna şöyle diyor: “Büyük güç sahibi başka bir meleğin gökten indiğini gördüm; ve yeryüzü onun yüceliğiyle aydınlandı.” O zaman, Pentekost döneminde olduğu gibi, insanlar onlara söylenen gerçeği, her biri kendi dilinde işitecek.

“God can breathe new life into every soul that sincerely desires to serve Him [Adam and Ezekiel’s valley of bones], and can touch the lips with a live coal from off the altar [Isaiah], and cause them to become eloquent with His praise. Thousands of voices will be imbued with the power to speak forth the wonderful truths of God’s Word. The stammering tongue will be unloosed [Isaiah’s other tongue], and the timid will be made strong to bear courageous testimony to the truth. May the Lord help His people to cleanse the soul temple from every defilement [Malachi’s Levites], and to maintain such a close connection with Him that they may be partakers of the latter rain when it shall be poured out.” Review and Herald, July 20, 1886.

"Tanrı, Kendisine hizmet etmeyi içtenlikle arzulayan her ruhun içine yeni yaşam üfleyebilir [Adem ve Hezekiel’in kuru kemikler vadisi], ve dudaklara sunağın üzerinden alınmış kor bir közle dokunabilir [Yeşaya], ve onları O’nun övgüsünü belâgatle dile getirir hâle getirebilir. Binlerce ses, Tanrı’nın sözünün harika gerçeklerini dile getirme gücüyle donatılacak. Kekeme dil çözülecek [Yeşaya’nın başka dili], ve çekingenler gerçeğe cesurca tanıklık etmek üzere güçlendirilecek. Rab, halkının ruh tapınağını her türlü murdarlıktan arındırmasına [Malaki’nin Levilileri] ve O’nunla öylesine yakın bir bağ sürdürmesine yardım etsin ki, döküldüğünde son yağmura paydaş olabilsinler." Review and Herald, 20 Temmuz 1886.

The vision we are considering includes the description of Christ’s voice. When John turns and hears Christ’s voice, it is as the sound of “many waters.” When Christ’s voice speaks of His covenant with men or with a chosen people it is associated with many waters. The message of Daniel seven through nine was unsealed in 1798, and then, in 1989 the message of Daniel ten through twelve was unsealed. 1798 is associated with the voice of the Ulai River and 1989 is the voice of the Hiddekel River.

Ele aldığımız görüm, Mesih'in sesinin betimlemesini de içerir. Yuhanna dönüp Mesih'in sesini duyduğunda, bu ses "çok suların sesi" gibidir. Mesih'in sesi, insanlarla ya da seçilmiş bir halkla olan antlaşmasından söz ettiğinde, çok sularla ilişkilidir. Daniel 7'den 9'a kadar olan bölümlerin mesajının mührü 1798'de açıldı; ardından 1989'da Daniel 10'dan 12'ye kadar olan bölümlerin mesajının mührü açıldı. 1798, Ulai Nehri'nin sesiyle; 1989 ise Hiddekel Nehri'nin sesiyle ilişkilidir.

“The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

"Daniel'in Tanrı'dan aldığı ışık özellikle bu son günler için verilmişti. Şinar'ın büyük nehirleri olan Ulai ve Hiddekel'in kıyılarında gördüğü görümler şimdi gerçekleşme sürecindedir ve önceden bildirilen bütün olaylar yakında gerçekleşecektir." Testimonies to Ministers, 112.

The River Jordan is the link between the alpha covenant history and the omega covenant history of ancient Israel. The word Jordan means ‘descender’ and represents Christ ‘the great descender.’

Şeria Nehri, antik İsrail’in alfa antlaşma tarihi ile omega antlaşma tarihi arasındaki köprüdür. Jordan sözcüğü 'inen' anlamına gelir ve 'büyük inen' olan Mesih’i temsil eder.

Let this mind be in you, which was also in Christ Jesus: Who, being in the form of God, thought it not robbery to be equal with God: But made himself of no reputation, and took upon him the form of a servant, and was made in the likeness of men: And being found in fashion as a man, he humbled himself, and became obedient unto death, even the death of the cross. Philippians 2:5–9.

Sizde de Mesih İsa’da olan bu düşünce bulunsun: O ki, Tanrı biçiminde bulunduğu halde, Tanrı’ya eşit olmayı bir gasp saymadı; ama kendi ününü hiçe saydı, bir hizmetkârın biçimini aldı ve insanlara benzer oldu; ve insan olarak bulununca kendini alçalttı, ölüme kadar, hatta çarmıh ölümüne kadar itaat etti. Filipililer 2:5-9.

The Jordan River represents Christ ‘the great descender’ and the Jordan is the connection between the alpha and omega history of the chosen people of God, who were given a vineyard to maintain. Moses’ waters of deliverance represent the voice of Christ, that can be heard if a soul would but turn around, to hear ‘the voice behind them,’ and the voice they would then hear is—the voice of many waters. From the flood of Noah to the destruction of Jerusalem in 70 AD, waters of deliverance are set forth as waymarks for God’s covenant people. Those waymarks represent the internal history of God’s final covenant people, the one hundred and forty-four thousand. The water that supplies the Jordan River originates in the dew and snow that accumulates in the Hermon mountains, which form the head waters of the Jordan River.

Şeria Nehri, 'büyük inen' Mesih'i temsil eder ve Şeria, bakımı için kendilerine bir bağ verilmiş olan Tanrı'nın seçilmiş halkının alfa ile omega arasındaki tarihini birbirine bağlayan bağlantıdır. Musa'nın kurtuluş suları, bir ruh yalnızca geri dönse işitebileceği Mesih'in sesini temsil eder; 'arkasındaki sesi' işitmek üzere döndüğünde, duyacağı ses çok suların sesi olacaktır. Nuh Tufanı'ndan MS 70 yılında Yeruşalim'in yıkılışına kadar, kurtuluş suları Tanrı'nın antlaşma halkı için yol işaretleri olarak ortaya konur. Bu yol işaretleri, Tanrı'nın son antlaşma halkı olan yüz kırk dört binin iç tarihini temsil eder. Şeria Nehri'ni besleyen su, Şeria Nehri'nin kaynaklarını oluşturan Hermon Dağı'nda biriken çiğ ve kardan kaynaklanır.

A Song of degrees of David. Behold, how good and how pleasant it is for brethren to dwell together in unity! It is like the precious ointment upon the head, that ran down upon the beard, even Aaron’s beard: that went down to the skirts of his garments; As the dew of Hermon, and as the dew that descended upon the mountains of Zion: for there the Lord commanded the blessing, even life for evermore. Psalms 133:1–3.

Davut'un Yükseliş Ezgisi. İşte, kardeşlerin birlik içinde bir arada yaşamaları ne kadar iyi, ne kadar hoş! Bu, başın üzerine dökülen değerli yağ gibidir; sakala, Harun'un sakalına kadar inen ve giysisinin eteklerine kadar süzülen. Hermon'un çiyi gibidir, Siyon dağlarının üzerine inen çiy gibidir; çünkü orada Rab bereketi buyurdu: sonsuza dek yaşam. Mezmurlar 133:1-3.

Those waters also produce the grotto of Pan, a deep pool, set within a cave located in Panium of Daniel 11:13–15, and Caesarea Philippi in the days of Peter. The head waters of the Jordan River also produce the satanic pool of the grotto of Pan. The voice of many waters identifies that the great controversy between Christ and Satan originated in the high mountain peaks of the Hermon mountains.

Bu sular ayrıca Pan’ın mağarasını da oluşturur; bu, Daniel 11:13-15’teki Panium’da ve Petrus zamanındaki Sezariye Filipi’de bulunan bir mağaranın içinde yer alan derin bir havuzdur. Ürdün Nehri’nin kaynak suları ayrıca Pan’ın mağarasındaki şeytani havuzu da oluşturur. Çok suların sesi, Mesih ile Şeytan arasındaki büyük çekişmenin Hermon Dağları’nın yüksek zirvelerinde başladığını belirtir.

And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. Matthew 16:18.

Ben de sana diyorum ki: Sen Petrus'sun ve ben kilisemi bu kayanın üzerine kuracağım; cehennemin kapıları ona karşı üstün gelemeyecek. Matta 16:18.

The name “Hermon” means “sacred, consecrated, devoted, or set apart,” and is a symbol of Heaven, the source of all water and the beginning of the great controversy as represented by “the gates of hell,” which was the label Jesus attached to the grotto of Pan, when at Caesarea Philippi. In that setting Simon Barjona was changed to Peter. Simon means ‘one who hears,’ and Barjona means ‘son of the dove.’ Simon was a symbol of the soul who heard the message of Jesus baptism that was represented by the Holy Spirit in the form of a dove. As one who heard the message of Christ’s baptism is changed in Peter representing 144,000. Peter was sealed while at Panium, which is verses thirteen through fifteen of Daniel eleven.

"Hermon" adı "kutsal, takdis edilmiş, adanmış ya da ayrılmış" anlamına gelir ve göğün bir simgesidir; bütün suların kaynağını ve "cehennemin kapıları" ile temsil edilen büyük çekişmenin başlangıcını ifade eder. "Cehennemin kapıları" ifadesi, İsa'nın Kayseriya Filipi'deyken Pan'ın mağarasına yakıştırdığı addı. Bu bağlamda Simon Barjona'nın adı Peter olarak değiştirildi. Simon "işiten" anlamına gelir, Barjona ise "güvercinin oğlu" demektir. Simon, Kutsal Ruh'un güvercin biçiminde temsil ettiği İsa'nın vaftizinin mesajını işiten ruhun bir simgesiydi. Mesih'in vaftizinin mesajını işiten kişi, 144.000'i temsil eden Peter'a dönüştürülür. Peter, Panium'dayken mühürlendi; bu da Daniel 11'in 13–15. ayetleridir.

From Hermon’s waters, the Jordan river, a symbol of Christ—the great descender concludes His journey at the Dead Sea. From Heaven, where the dew of life originates, Christ descended to the death of the cross, represented by the Dead Sea. The Dead Sea shoreline is the deepest exposed surface land on earth. The Jordon river that descends, descends to the lowest water level on earth, as Christ descended to His death on the cross. From the water of life to the water of death, the River Jordan represents the descent of Christ from heaven to the cross.

Hermon’un sularından doğan, Mesih’in—büyük inenin—bir simgesi olan Ürdün Nehri, yolculuğunu Ölü Deniz’de tamamlar. Yaşam çiyinin kaynağı olan gökten, Mesih, Ölü Deniz’in temsil ettiği çarmıh ölümüne indi. Ölü Deniz kıyısı, yeryüzünde deniz seviyesine göre en alçak kara alanıdır. Ürdün Nehri inerek yeryüzündeki en düşük su seviyesine ulaşır; tıpkı Mesih’in çarmıhta ölüme indiği gibi. Yaşam suyundan ölüm suyuna, Ürdün Nehri Mesih’in gökten çarmıha inişini temsil eder.

Important themes of Bible prophecy are associated with water, and Bible prophecy is the voice of Christ, which is a voice of many waters. The whore of Babylon is seated upon many waters, and the waters of the Euphrates are dried up to prepare the way of the kings of the east, and the merchants and kings stand a far off and lament for the ships of Tarshish are destroyed in the midst of the seas, and the covenant of death that the drunkards of Ephraim accepted when the hid themselves under lies, is disannulled by the overwhelming flood of the papal Sunday law.

Kutsal Kitap peygamberliğinin önemli temaları suyla ilişkilidir ve Kutsal Kitap peygamberliği Mesih’in sesidir; bu da birçok suyun sesidir. Babil’in fahişesi birçok suyun üzerinde oturur, Fırat’ın suları doğunun krallarına yol hazırlamak için kurutulur, tüccarlar ve krallar uzaktan durup ağıt yakarlar; çünkü Tarshish’in gemileri denizlerin ortasında yok edilir, ve Ephraim’in ayyaşlarının yalanların ardına saklandıklarında kabul ettikleri ölüm antlaşması, papalık Pazar günü yasasının coşkun seli tarafından hükümsüz kılınır.

When Sister White references the “great rivers of Shinar,” she is addressing the Tigris and Euphrates Rivers. Those waters can be traced back to the Garden of Eden where they are the third and fourth river to come out of Eden.

Sister White “Şinar’ın büyük ırmakları”ndan söz ettiğinde, Dicle ve Fırat nehirlerini kastetmektedir. Bu suların kökeni Aden Bahçesi’ne uzanır; orada Aden’den çıkan üçüncü ve dördüncü nehir olarak anılırlar.

And the name of the third river is Hiddekel: that is it which goeth toward the east of Assyria. And the fourth river is Euphrates. Genesis 2:14.

Üçüncü ırmağın adı Hiddekel’dir; Asur’un doğusuna doğru akan odur. Dördüncü ırmak Fırat’tır. Yaratılış 2:14.

The Hiddekel is the Tigris, and of course, the Euphrates was the Euphrates, though modern historians and theologians disagree. They insist that the Ulai was not a great river, but simply a man-made aqueduct in Persia, not Shinar. Those same human authorities identify that the only two rivers of any note that are associated with Shinar, were the Tigris and Euphrates, and the prophetess states that the Ulai and the Hiddekel were “the great rivers of Shinar.”

Hiddekel Tigris’tir ve elbette, Euphrates de Euphrates’ti; her ne kadar modern tarihçiler ve ilahiyatçılar buna katılmasa da. Ulai’nin büyük bir nehir olmadığını, Şinar’da değil, Persya’da insan yapımı bir su kemeri olduğunu ısrarla savunurlar. Aynı beşerî otoriteler, Şinar’la ilişkilendirilen kayda değer yalnızca iki nehrin Tigris ve Euphrates olduğunu belirtir ve kadın peygamber de Ulai ile Hiddekel’in “Şinar’ın büyük nehirleri” olduğunu söyler.

The prophetess words on the message of water opposes the modern experts, as did the ancient experts—who opposed Noah’s message of water. We are informed that the two visions represented by the two rivers are in the process of fulfillment, and therefore, everything represented within those two visions that were given by “the two great rivers of Shinar,” will soon come to pass. The message associated with those rivers is the voice of Christ, for His voice is as many waters. The Tigris and Euphrates represent a major prophetic theme, and their testimony is related to the covenant that the alpha Moses set forth, which is the same covenant that the omega Christ confirmed.

Kadın peygamberin suya dair mesaj üzerine sözleri, modern uzmanlara karşıdır; tıpkı Nuh’un suya dair mesajına karşı çıkan eski uzmanlar gibi. Bize, iki nehirle temsil edilen iki görümün gerçekleşme sürecinde olduğu bildirilmektedir; bu nedenle, "Şinar’ın iki büyük nehri" tarafından verilen bu iki görümde temsil edilen her şey yakında vuku bulacaktır. Bu nehirlerle ilişkilendirilen mesaj Mesih’in sesidir; çünkü O’nun sesi çok suların sesi gibidir. Dicle ve Fırat, büyük bir peygamberlik temasını temsil eder ve onların tanıklığı, alfa Musa’nın ortaya koyduğu ve omega Mesih’in onayladığı aynı antlaşmayla ilgilidir.

In prophecy the Tigris represents Assyria and the Euphrates is Babylon. In this relation they are the two powers, represented as lions by Jeremiah who would carry first the northern kingdom and thereafter the southern kingdom into captivity.

Kehanette Dicle Asur’u, Fırat ise Babil’i temsil eder. Bu bağlamda, Yeremya’nın aslanlar olarak tasvir ettiği bu iki güç, önce kuzey krallığını, ardından da güney krallığını sürgüne götürecektir.

Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadrezzar king of Babylon hath broken his bones. Jeremiah 50:17.

İsrail dağılmış bir koyundur; aslanlar onu uzaklara sürdüler: önce Asur kralı onu yiyip bitirdi; en son da Babil kralı Nebukadrezzar onun kemiklerini kırdı. Yeremya 50:17.

Both Assyria and Babylon were northern enemies in relation to either kingdom of Israel, and are therefore types of the counterfeit king of the north—the papal power. Essentially the same political and religious traditions were carried out by the two powers that arose from the same cultural setting, but Assyria’s political structure emphasized statecraft, whereas; Babylon emphasized churchcraft, though very similar. Pagan Rome and papal Rome at some levels are identical, but still, pagan Rome represents statecraft and papal Rome churchcraft. Assyria, in prophetic relation to Babylon was a kingdom of statecraft, followed by Babylon a similar power that emphasized churchcraft. Assyria represented pagan Rome and Babylon represents papal Rome. All four of these powers trampled down God’s sanctuary and host. Assyria is associated with the Tigris and Babylon the Euphrates. This is in agreement with the drying up of the Euphrates in the book of Revelation, to prepare the way for the kings of the east as typified by the work of Cyrus in diverting the Euphrates to bring down Babylon. Babylon is the Euphrates; Assyria is the Tigris.

Asur ve Babil, İsrail’in iki krallığının her biri bakımından kuzeydeki düşmanlardı ve bu yüzden sahte “kuzey kralı”—papalık gücü—için tiplerdir. Aynı kültürel ortamdan doğan bu iki güç, özünde aynı siyasal ve dinsel gelenekleri sürdürdü; ancak Asur’un siyasal yapısı devlet siyasetini vurgularken, Babil benzer olmakla birlikte kilise siyasetini vurguladı. Putperest Roma ile papalık Roma’sı bazı yönlerden özdeştir; yine de putperest Roma devlet siyasetini, papalık Roma’sı ise kilise siyasetini temsil eder. Babil’le peygamberlik bağlamındaki ilişkisi açısından Asur, devlet siyasetinin krallığıydı; onu, kilise siyasetini öne çıkaran benzer bir güç olarak Babil izledi. Asur putperest Roma’yı temsil etti ve Babil papalık Roma’sını temsil eder. Bu dört gücün hepsi Tanrı’nın mabedini ve ordusunu çiğnedi. Asur Dicle ile, Babil ise Fırat ile ilişkilendirilir. Bu, Vahiy kitabındaki Fırat’ın kurutulmasıyla uyumludur; Kiros’un Fırat’ı başka bir yöne çevirerek Babil’i yıkma işiyle örneklendiği gibi, doğunun krallarına yol hazırlamak içindir. Babil Fırat’tır; Asur Dicle’dir.

The king of the north in prophecy conquers the world during the Sunday law crisis and thereafter falls, but the conquering is often represented as an overwhelming flood. The story of the king of the north, as represented by Assyria and Babylon, is symbolized by rivers for the story is told by the voice of many waters.

Kehanetteki Kuzey Kralı, Pazar yasası krizi sırasında dünyayı fetheder ve ardından düşer; ancak bu fetih çoğu zaman taşkın bir sel olarak tasvir edilir. Asur ve Babil ile temsil edilen Kuzey Kralı’nın hikâyesi, nehirlerle sembolize edilir; çünkü hikâye çok suların sesiyle anlatılır.

The land between the two rivers is called Mesopotamia, which means ‘the land between two rivers.’ The two rivers represent the northern power which God employs to chastise His apostate people by scattering them into captivity. One of the tributary streams of the voice of many waters is found in the name “Padanaram,” which is referenced only ten times in the Scriptures. The first mention is in association with the covenant, for it identifies the blood roots of Rebekah, the wife of Isaac. The verse says:

İki nehir arasındaki topraklara Mezopotamya denir; bu, ‘iki nehir arasındaki ülke’ anlamına gelir. Bu iki nehir, Tanrı’nın dönek halkını esarete dağıtarak cezalandırmak için kullandığı kuzey gücünü temsil eder. Çok suların sesinin yan kollarından biri, Kutsal Yazılarda yalnızca on kez anılan “Padanaram” adında karşımıza çıkar. İlk anılışı antlaşmayla bağlantılıdır; çünkü Isaac’ın karısı Rebekah’nın kan köklerini tanımlar. Ayet şöyle der:

And Isaac was forty years old when he took Rebekah to wife, the daughter of Bethuel the Syrian of Padanaram, the sister to Laban the Syrian.

İshak, Padanaramlı Suriyeli Betuel’in kızı, Suriyeli Lavan’ın kız kardeşi Rebeka’yı kendisine eş olarak aldığında kırk yaşındaydı.

The end of forty years has been shown upon the three witnesses of Moses to lead to Kadesh, 1863 and the Sunday law. The marriage of Isaac is a covenant marriage typifying the marriage of Christ to the one hundred and forty-four thousand at the Sunday law, which is 1863, which is Kadesh, which is the end of a forty-year covenant history. Rebekah was a daughter of a Syrian and the sister of Laban a Syrian, (who in the next generation of covenant history, broke a covenant with Isaac’s son Jacob.)

Kırk yılın sonunun, Musa’nın üç tanığı aracılığıyla Kadeş’e, 1863’e ve Pazar yasasına götürdüğü gösterilmiştir. İshak’ın evliliği, Mesih’in Pazar yasası sırasında yüz kırk dört binle yaptığı evliliği temsil eden bir antlaşma evliliğidir; bu da 1863’tür, Kadeş’tir, kırk yıllık bir antlaşma tarihinin sonudur. Rebeka bir Suriyelinin kızı ve Suriyeli Laban’ın kız kardeşiydi, (ki antlaşma tarihinin bir sonraki kuşağında, İshak’ın oğlu Yakup ile bir antlaşmayı bozdu.)

Bethuel means ‘house of desolation or desolator,’ so Rebekah was the daughter of “the house of the desolator.’ Syria means highland and plateau, and Padanaram means Mesopotamia, or the land between. Rebekah was from the bloodline of Syrians who came from Mesopotamia the highland between ‘the Tigris of Assyria’ and ‘the Euphrates of Babylon,’ who represent the lions which the Lord used to scatter his apostate sheep. The house of the desolators was joined with the house of God in the marriage of Isaac and Rebekah. It is not an accident that in the first mention of Padanaram, these two rivers representing the prophetic king of the north who is represented as an overflowing flood is first mention in Genesis 25:20.

Bethuel, 'viranlık ya da yıkıcı evi' anlamına gelir; bu yüzden Rebekah 'yıkıcının evi'nin kızıydı. Suriye 'yayla ve plato' anlamına gelir ve Padanaram ise Mezopotamya, yani aradaki ülke demektir. Rebekah, 'Asur'un Dicle'si' ile 'Babil'in Fırat'ı' arasındaki yüksek ülke olan Mezopotamya'dan gelen Suriyelilerin soyundandı; bunlar, Rab'bin mürtet koyunlarını dağıtmak için kullandığı aslanları temsil eder. Yıkıcıların evi, Isaac ve Rebekah'ın evliliğinde Tanrı'nın eviyle birleşti. Padanaram'ın ilk kez anılışında, taşan bir sel olarak tasvir edilen kuzeyin peygamberî kralını temsil eden bu iki nehrin, Genesis 25:20'de ilk kez anılması bir tesadüf değildir.

The connection of the house of desolation with God’s covenant people continues when Jacob flees from Esau, and ends up at his uncle Laban’s and there serves two periods’ of 2520 days in order to secure the next covenant marriage. One marriage ends with the scattering of the northern kingdom of Israel and the other marriage ends with the scattering of the southern kingdom. When those two kingdoms respective period of scattering ended in 1798 and 1844, the marriage that Jacob labored to accomplish over two periods of 2520 was fulfilled, as the bridegroom came to the marriage on October 22, 1844.

Yıkım evinin Tanrı'nın antlaşma halkıyla bağlantısı, Jacob Esau'dan kaçıp amcası Laban'ın yanına vardığında da sürer ve orada bir sonraki antlaşma evliliğini güvence altına almak için iki kez 2520 gün hizmet eder. Evliliklerden biri İsrail'in kuzey krallığının dağılmasıyla, diğeri ise güney krallığının dağılmasıyla sona erer. Bu iki krallığın dağılma dönemleri sırasıyla 1798 ve 1844'te sona erdiğinde, Jacob'un iki kez 2520 gün boyunca gerçekleştirmek için emek verdiği evlilik yerine geldi; çünkü damat 22 Ekim 1844'te nikaha geldi.

Did Christ then marry Leah, which means ‘weary and tired,’ or did He marry Rachel, which means ‘a good traveler?’ Leah and Rachel represent two classes of travelling virgins, one virgin who ‘grows weary’ and one virgin who ‘travels well’ on the path to marry Jacob on October 22, 1844.

Öyleyse Mesih, 'yorgun ve bitkin' anlamına gelen Lea ile mi evlendi, yoksa 'iyi bir yolcu' anlamına gelen Rahel ile mi evlendi? Lea ve Rahel, 22 Ekim 1844'te Yakup'la evlenme yolunda olan seyahat eden bakirelerin iki sınıfını temsil eder: biri 'yorgun düşen' bir bakire, diğeri ise 'iyi yol alan' bir bakire.

“They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

“Yolun başlangıcında, arkalarında parlak bir ışık kurulmuştu; bir melek bana bunun ‘gece yarısı haykırışı’ olduğunu söyledi. Bu ışık yol boyunca her yanı aydınlatıyor ve ayaklarına ışık veriyordu ki, tökezlemesinler.”

“If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Early Writings, 15.

Gözlerini, hemen önlerinde olup onları şehre götüren İsa’ya dikili tuttukları sürece güvendeydiler. Ama yakında bazıları yoruldu ve şehrin çok uzakta olduğunu, çoktan oraya girmiş olmayı beklediklerini söylediler. Bunun üzerine İsa görkemli sağ kolunu kaldırarak onları cesaretlendirirdi ve kolundan Advent topluluğu üzerinde dalgalanan bir ışık çıkardı; onlar da “Alleluia!” diye haykırırlardı. Bazıları ise düşüncesizce arkalarındaki ışığı inkâr etti ve kendilerini buralara kadar Tanrı’nın getirmediğini söylediler. Arkalarındaki ışık söndü, ayaklarını tam bir karanlığa bıraktı; onlar da sendeleyip işareti ve İsa’yı gözden kaçırdılar ve yoldan aşağı, altlarındaki karanlık ve kötü dünyaya düştüler. Erken Yazılar, 15.

In 1844, the Philadelphian Millerite movement went into the marriage. The marriage of October 22, 1844 separated two classes of worshippers represented by Rachel and Leah. Rachel, represents a class who had successfully travelled on the path to the marriage of October 22, 1844, but Leah’s class grew weary. They were then separated and the testing process of the third angel began, right where the testing-process of the Midnight Cry concluded.

1844’te, Filadelfyalı Millerci hareket evliliğe girdi. 22 Ekim 1844’teki evlilik, Rahel ve Lea ile temsil edilen iki sınıf ibadetçiyi birbirinden ayırdı. Rahel, 22 Ekim 1844’teki evliliğe giden yolda başarıyla yol almış bir sınıfı temsil eder; ancak Lea’nın sınıfı yorulmuştu. Bunun üzerine ayrıldılar ve üçüncü meleğin sınama süreci, tam da Gece Yarısı Çığlığı’nın sınama sürecinin sona erdiği yerde başladı.

The marriage had commenced and it was to thereafter to be consummated and tested. The marriage was consummated in 1846, and the testing process of the third angel began. In 1849 and 1850 the Lord was stretching out His hand a second time to gather His remnant. The second table of Habakkuk was then placed into history, as typified by the second sets of Commandments. After Moses broke the first set, the second set of tables were set forth. The 1850 chart replaced the 1843, and in 1850, the testing of ancient Israel as God’s new covenant bride continued towards Kadesh and 1863.

Evlilik başlamıştı ve ardından tamamlanıp sınanacaktı. Evlilik 1846’da tamamlandı ve üçüncü meleğin sınama süreci başladı. 1849 ve 1850’de Rab, kalanını toplamak için ikinci kez elini uzatıyordu. Habakkuk’un ikinci tablosu da, On Emir’in ikinci levhalarıyla örneklendiği gibi, tarihte yerini aldı. Musa ilk levhaları kırdıktan sonra ikinci levhalar verildi. 1850 tablosu 1843 tablosunun yerini aldı ve 1850’de, Tanrı’nın yeni antlaşma gelini olarak kadim İsrail’in sınanması Kadeş’e ve 1863’e doğru sürdü.

In 1856, more water from the two rivers came through the pen of Hiram Edson. The light upon the “seven times” which came through Edson’s pen, was the light represented by the two rivers that began their prophetic testimony at the Garden of Eden. The Garden of Eden is a symbol of mankind’s rebellion against God’s law, and is where the waters of the Ulai and Hiddekel rivers begin their journey. They travel through covenant history, for that Garden, the symbol of rebellion, is also where a lamb was slain to provide clothes to replace the fig leaves upon Adam and Eve. Covenant history begins with the covenant of life between Adam and God. That covenant symbolized by the tree of life, led to the broken covenant by Adam and Eve, that initiated a new covenant of life, when the Lamb slain from the foundation of the world provided clothing for the naked and lost pair. The two rivers which flow from that Garden ultimately become the symbols of the powers God employs as His rod of chastisement.

1856'da, iki nehirden gelen daha fazla su Hiram Edson'un kaleminden aktı. Edson'un kaleminden gelen "yedi vakit" konusundaki ışık, peygamberlik tanıklıklarını Aden Bahçesi'nde başlatan iki nehirle temsil edilen ışıktı. Aden Bahçesi, insanlığın Tanrı'nın yasasına karşı isyanının bir simgesidir ve Ulai ve Hiddekel nehirlerinin sularının yolculuklarına başladığı yerdir. Onlar antlaşma tarihi boyunca akarlar; çünkü isyanın simgesi olan o Bahçe, Âdem ve Havva'nın üzerindeki incir yapraklarının yerine giysiler sağlamak için bir kuzunun kurban edildiği yerdir. Antlaşma tarihi, Âdem ile Tanrı arasındaki yaşam antlaşmasıyla başlar. Hayat ağacıyla simgelenen o antlaşma, Âdem ve Havva tarafından bozuldu; dünyanın kuruluşundan beri boğazlanmış Kuzu, çıplak ve kaybolmuş çifte giysi sağladığında yeni bir yaşam antlaşması başlatıldı. O Bahçe'den akan iki nehir, nihayetinde Tanrı'nın terbiye sopası olarak kullandığı güçlerin simgeleri hâline gelir.

O Assyrian, the rod of mine anger, and the staff in their hand is mine indignation. I will send him against an hypocritical nation, and against the people of my wrath will I give him a charge, to take the spoil, and to take the prey, and to tread them down like the mire of the streets. Isaiah 10:5, 6.

Ey Asur, gazabımın sopası; ellerindeki değnek hiddetimdir. Onu ikiyüzlü bir ulusa karşı göndereceğim ve gazabımın halkına karşı ona buyruk vereceğim: ganimeti almak, avı kapmak ve onları sokakların çamuru gibi çiğnemek için. Yeşaya 10:5-6.

Those two rivers flowed out of Eden into the lineage of Rebekah and her covenant marriage to Isaac, and onward to Jacob, where the water of the two rivers is represented as two distinct periods of seven times. Then, the same two rivers flow through the last six chapters of Daniel, where three chapters are represented by each river. One river represents the increase of knowledge which was unsealed in chapters seven, eight and nine and the other river represents the increase of knowledge which was unsealed in chapters ten, eleven and twelve.

Bu iki nehir, Eden'den çıkarak Rebeka'nın soyuna ve İshak'la yaptığı antlaşma evliliğine, oradan da Yakup'a aktı; burada iki nehrin suyu iki ayrı yedi vakit olarak temsil edilir. Sonra aynı iki nehir Daniel'in son altı bölümü boyunca akar; burada her bir nehir üç bölümü temsil eder. Nehirlerden biri, yedinci, sekizinci ve dokuzuncu bölümlerde mührü açılan bilgideki artışı temsil eder; diğeri ise onuncu, on birinci ve on ikinci bölümlerde mührü açılan bilgideki artışı temsil eder.

Chapters seven, eight and nine are represented as the vision of the Ulai and Christ is portrayed in a similar way in chapters ten, eleven and twelve. In both river visions, represented by three chapters—Christ is represented as standing upon the water.

Yedinci, sekizinci ve dokuzuncu bölümler Ulai’nin görümü olarak sunulur ve Mesih onuncu, on birinci ve on ikinci bölümlerde benzer bir şekilde tasvir edilir. Üçer bölümle temsil edilen her iki nehir görümünde de Mesih suyun üzerinde durur biçimde tasvir edilir.

And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:15, 16.

Ben, ben Daniel, görümü gördüğümde ve anlamını araştırdığımda, işte, karşımda bir adam görünümünde biri duruyordu. Ulai ırmağının kıyıları arasından bir adamın sesini duydum; şöyle seslendi: “Cebrail, bu adama görümü açıkla.” Daniel 8:15, 16.

The vision of Christ in chapter ten is similar to the vision John witnessed in Revelation chapter one, and in Daniel’s vision of chapter eight Palmoni is upon the waters, as He was in chapter twelve, where He was clothed in linen.

Onuncu bölümdeki Mesih görümü, Yuhanna’nın Vahiy kitabının birinci bölümünde tanık olduğu görümle benzerdir ve Daniel kitabının sekizinci bölümündeki görümde Palmoni suların üzerindedir; O’nun keten giysilere bürünmüş olduğu on ikinci bölümde olduğu gibi.

“At the time of Gabriel’s visit, the prophet Daniel was unable to receive further instruction; but a few years afterward, desiring to know more of subjects not yet fully explained, he again set himself to seek light and wisdom from God. ‘In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all…. Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen whose loins were girded with fine gold of Uphaz. His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in color to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude.’

Gabriel'in ziyareti sırasında, peygamber Daniel daha fazla bilgi alamıyordu; ama birkaç yıl sonra, henüz tam açıklanmamış konular hakkında daha çok şey bilmek isteyerek, yeniden Tanrı'dan ışık ve bilgelik aramaya koyuldu. 'O günlerde ben Daniel üç tam hafta yas tuttum. Lezzetli ekmek yemedim, ağzıma ne et ne de şarap girdi, kendimi hiç meshetmedim... Sonra gözlerimi kaldırdım ve baktım; işte, keten giysiler içinde, beline Uphaz'ın saf altınından bir kuşak kuşanmış bir adam. Bedeni de beril taşı gibiydi, yüzü şimşeğin görünüşü gibiydi, gözleri ateşten meşaleler gibiydi, kolları ve ayakları ise renk olarak cilalanmış tunç gibiydi, ve sözlerinin sesi bir kalabalığın sesi gibiydi.'

“No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. Our Lord now comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days. This knowledge was given to Daniel and recorded by inspiration for us upon whom the ends of the world are come.” Review and Herald, February 8, 1881.

Daniel'e görünen bizzat Tanrı'nın Oğluydu. Bu tasvir, Mesih'in Patmos Adası'nda Yuhanna'ya vahyedildiğinde Yuhanna'nın verdiği tasvire benzer. Rabbimiz şimdi, Daniel'e son günlerde nelerin gerçekleşeceğini öğretmek için başka bir göksel haberciyle birlikte geliyor. Bu bilgi Daniel'e verildi ve dünyanın sonunun geldiği bizler için ilhamla kayda geçirildi. Review and Herald, 8 Şubat 1881.

In the Hiddekel vision of Christ in chapter ten Christ is upon the water and clothed in linen and in the Ulai vision He is upon the water. The vision of Revelation one aligns with the vision presented in the Ulai and Hiddekel visions, where Sister White identifies that it is “no less a personage than the Son of God.” When she identifies the angel of Revelation ten she states the angel was “no less a personage than Jesus Christ.” The angel in Revelation ten lifts up His hand to heaven and swears by Him that liveth forever and ever, connected with the vision of Christ in chapter twelve who lifts up both His hand to heaven and swears by Him that liveth forever and ever. In Revelation ten He is upon both the water and land.

Onuncu bölümdeki Hiddekel görümünde Mesih suyun üzerindedir ve keten giysiler içindedir; Ulai görümünde de suyun üzerindedir. Vahiy birinci bölümdeki görüm, Ulai ve Hiddekel görümlerinde sunulanla uyumludur; burada White Kardeş bunun "bizzat Tanrı’nın Oğlu" olduğunu belirtir. Vahiy onuncu bölümdeki meleği tanımladığında ise, meleğin "bizzat İsa Mesih" olduğunu söyler. Vahiy onuncu bölümdeki melek elini göğe kaldırır ve sonsuzlara dek yaşayana yemin eder; bu, on ikinci bölümdeki Mesih görümüyle bağlantılıdır; orada O, iki elini de göğe kaldırır ve sonsuzlara dek yaşayana yemin eder. Vahiy onuncu bölümde O hem suyun hem de karanın üzerindedir.

What exists “between the banks” of a river is water, and Daniel heard “a man’s voice between the banks,” so the voice came from the man upon the water, and the voice was the sound of the waters of the Ulai river.

Bir ırmağın "iki yakası arasında" bulunan şey sudur ve Daniel "iki yakası arasında bir adamın sesi"ni işitti; bu yüzden ses suyun üzerindeki adamdan geldi ve ses Ulai ırmağının sularının sesiydi.

And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold

Ve birinci ayın yirmi dördüncü günü, ben Hiddekel denilen büyük ırmağın kıyısındayken; sonra gözlerimi kaldırıp baktım, ve işte

a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. …

Keten giyinmiş, beli Ufaz’ın saf altınıyla kuşanmış bir adam: Bedeni de beril gibiydi, yüzü şimşeğin görünüşü gibi, gözleri ateşten kandiller gibiydi, kolları ve ayakları cilalı tunç rengindeydi ve sözlerinin sesi bir kalabalığın sesi gibiydi. ...

But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders? And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished.

Ama sen, ey Daniel, bu sözleri gizli tut ve kitabı son zamana kadar mühürle; birçokları gidip gelecek ve bilgi artacak. Sonra ben, Daniel, baktım; işte, başka iki kişi duruyordu: biri ırmağın bu kıyısında, öteki ırmağın öbür kıyısında. İçlerinden biri, ırmağın suları üzerinde duran keten giysili adama, “Bu harikaların sonuna kadar ne kadar zaman var?” dedi. Ve ırmağın suları üzerinde duran keten giysili adamın, sağ elini ve sol elini göğe kaldırdığını ve sonsuza dek yaşayana ant içerek, “Bir zaman, iki zaman ve yarım zaman olacak,” dediğini duydum; ve kutsal halkın gücünü dağıtmayı tamamladığında, bütün bunlar sona erecek.

And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 10:4–6; 12:4–10.

Ve işittim, fakat anlamadım; o zaman dedim: Ya Rab, bu şeylerin sonu ne olacak? Ve dedi: Kendi yoluna git, Daniel; çünkü bu sözler son zamanına kadar kapatılmış ve mühürlenmiştir. Birçokları arınacak, aklanacak ve sınanacak; fakat kötüler kötülük edecek; kötülerden hiçbiri anlamayacak; fakat bilge olanlar anlayacak. Daniel 10:4-6; 12:4-10.

The great rivers of Shinar as Sister White identifies them, are both attached to a vision where Christ is upon the water speaking, for His voice is as the sound of many waters. In both visions the question of “how long” is asked. Both rivers are also represented in Daniel’s ‘question and answer’ of chapter eight, which is the central pillar and foundation of Adventism. There, the two rivers are symbols of the “seven times” of scattering and trampling down of both the sanctuary and the host. The two rivers fulfill their role as God’s rod of chastisement, only to thereafter flow into the Millerite history of the first angel, where William Miller discovered his first prophetic jewel, which was the line of the “seven times” in Leviticus twenty-six. The two rivers represent the two scatterings of 2520 years, which were accomplished by the two lions of Assyria and Babylon, who are represented by the Tigris and Euphrates, and of course by Leah and Rachel, nieces of Rebekah, whose covenant marriage occurred when Isaac was forty years old, as recorded in Genesis 2520.

Sister White’ın tanımladığı üzere Şinar’ın büyük nehirleri, Mesih’in suyun üzerinde konuştuğu bir görüyle her ikisi de bağlantılıdır; çünkü O’nun sesi çok suların sesi gibidir. Her iki görüde de "ne kadar zaman" sorusu sorulur. Her iki nehir ayrıca, Adventizmin merkezi direği ve temeli olan Daniel kitabının sekizinci bölümündeki "soru ve cevap"ta da temsil edilir. Orada, iki nehir hem mabedin hem de ordunun dağıtılması ve çiğnenmesinin "yedi zamanı"nın sembolleridir. İki nehir, Tanrı’nın cezalandırma değneği olarak rollerini yerine getirir ve ardından, William Miller’in ilk peygamberî cevherini keşfettiği birinci meleğin Millerci tarihine akar; bu cevher, Levililer yirmi altıdaki "yedi zaman" hattıydı. İki nehir, Asur ve Babil’in, Dicle ve Fırat’la ve elbette Rebeka’nın yeğenleri olan Lea ve Rahel’le temsil edilen iki aslanı tarafından gerçekleştirilen 2520 yıllık iki dağıtılmayı temsil eder; Rebeka’nın antlaşma evliliği İshak kırk yaşındayken gerçekleşmişti; Yaratılış 2520’de kaydedildiği gibi.

Miller only presented the scattering of “seven times” against the southern kingdom of Judah, which was fulfilled with the 2300-year prophecy in 1844. In 1856, the “new wine” of the “seven times” identified the same scattering upon the northern kingdom ending in 1798. As the first prophetic discovery of William Miller, the water of the river Euphrates arrived as the alpha doctrine in the history of the first angel. The water of the Ulai river arrived with the third angel. The alpha discovery of Miller was the seven times represented by the river Ulai and the omega discovery of Hiram Edson was the seven times represented by the Hiddekel river.

Miller yalnızca Yahuda'nın güney krallığına karşı "yedi zaman"lık dağılmayı ortaya koydu; bu, 1844'te 2300 yıllık peygamberlikle gerçekleşti. 1856'da, "yedi zaman"ın "yeni şarabı", aynı dağılmanın kuzey krallığı üzerinde 1798'de sona erdiğini belirledi. William Miller'in ilk peygamberce keşfi olarak, Fırat Nehri'nin suyu, birinci meleğin tarihinde alfa öğretisi olarak ortaya çıktı. Ulai Nehri'nin suyu üçüncü melekle ortaya çıktı. Miller'in alfa keşfi, Ulai Nehri tarafından temsil edilen "yedi zaman"dı ve Hiram Edson'un omega keşfi, Hiddekel Nehri tarafından temsil edilen "yedi zaman"dı.

The 2520 represents the length of the period that is the same for each kingdom, but that begins and ends forty-six years apart. 1798 marks the time of the end and the arrival of the first angel of Revelation fourteen. 1798 is the fulfillment of the 2520 years of scattering brought upon the northern kingdom by the lion of Assyria. 1844 is the fulfillment of the “seven times” brought upon the southern kingdom and is represented by the lion of Babylon. The two rivers are the bookends for the history of the first and second angels’ messages that ended with the arrival of the third on October 22, 1844, when both the seventh trumpet and also the jubilee trumpet were sounded on the antitypical Day of Atonement.

2520, her bir krallık için aynı olan, fakat başlangıcı ve bitişi birbirinden kırk altı yıl ayrılan dönemin uzunluğunu temsil eder. 1798, zamanın sonunu ve Vahiy 14’teki birinci meleğin gelişini işaret eder. 1798, Asur’un aslanı tarafından kuzey krallığının üzerine getirilen dağılmanın 2520 yıllık süresinin tamamlanmasıdır. 1844, güney krallığının üzerine getirilen “yedi zaman”ın tamamlanmasıdır ve Babil’in aslanıyla temsil edilir. İki nehir, birinci ve ikinci meleklerin mesajlarının, 22 Ekim 1844’te üçüncü meleğin gelişiyle sona eren tarihinin sınırlarını belirler; o gün, Antitipik Kefaret Günü’nde hem yedinci borazan hem de Yovel borazanı çalındı.

Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:9.

O zaman yedinci ayın onuncu gününde jübile borusunu çaldıracaksın; Kefaret Günü'nde, ülkenizin her yerinde boru çaldıracaksınız. Levililer 25:9.

The sounding of the seventh trumpet is a symbol of Christ’s work in combining His Divinity with humanity, and is represented by the 2300 years of the Ulai River vision, and the sounding of the jubilee trumpet is a symbol of the covenant of the land that was broken and brought upon God’s people, what Daniel called the curse and oath of Moses, and what Moses called the “quarrel of God’s covenant.”

Yedinci borazanın çalınması, Mesih'in ilahi tabiatını insanlıkla birleştirme yönündeki hizmetinin bir simgesidir ve Ulai Nehri görümündeki 2300 yıl ile temsil edilir; jübile borazanının çalınması ise, kırılmış olan ve Tanrı'nın halkının üzerine getirilen, Daniel'in Musa'nın laneti ve yemini diye adlandırdığı ve Musa'nın "Tanrı'nın antlaşmasının davası" diye adlandırdığı toprak antlaşmasının bir simgesidir.

Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.

Evet, bütün İsrail Senin yasanı çiğnedi; sesine itaat etmemek için ondan saptı; bu yüzden, Tanrı’nın kulu Musa’nın yasasında yazılı olan lanet ve ant üzerimize döküldü; çünkü O’na karşı günah işledik. Daniel 9:11.

The “curse” and the “oath” written of “in the law of Moses” is the “seven times” of Leviticus twenty-six. The word translated as “oath” is the same Hebrew word that in Leviticus is translated as “seven times.” The curse, for breaking the oath of the covenant in chapter twenty-five, is set forth in chapter twenty-six, where Moses identifies the curse as the “quarrel of the covenant.”

"Musa’nın yasasında" yazılı olan "lanet" ve "yemin", Levililer yirmi altıdaki "yedi kez"dir. "Yemin" olarak çevrilen sözcük, Levililer’de "yedi kez" olarak çevrilenle aynı İbranice sözcüktür. Antlaşma yemininin yirmi beşinci bölümde çiğnenmesine karşılık gelen lanet, yirmi altıncı bölümde ortaya konur; burada Musa bu laneti "antlaşmanın husumeti" olarak tanımlar.

Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.

O zaman ben de size karşı yürür, günahlarınızdan ötürü sizi yine yedi kat cezalandırırım. Ve antlaşmamın öcünü alacak bir kılıcı üzerinize getiririm; kentlerinizin içinde bir araya toplandığınızda aranıza salgın hastalık gönderirim; ve düşmanın eline teslim edileceksiniz. Levililer 26:24, 25.

The Lord brought the sword of the lion of Assyria upon the northern kingdom to “punish” them by delivering them into “the hand of the enemy,” in 723 BC. Forty-six years later in 677 BC, the southern kingdom felt the curse of Moses. The curse of Moses is the quarrel of the covenant. For forty-six years the lions of Mesopotamia were employed by God to remove and trample down the host. At the end of that period of forty-six years Nebuchadnezzar destroyed the sanctuary. The host of Daniel’s question in verse thirteen of Daniel eight was enslaved by their enemies over a forty-six-year period that culminated with the destruction of the sanctuary, which was the other subject that was to be trampled down in verse thirteen. When those rivers reached 1798 and 1844 respectably, a host had been gathered together as a temple, for the host is a body, and the body is a temple. At the end of that period the temple erected over the forty-six years was to join with the heavenly temple in the marriage of Divinity with humanity. Marriage is between two temples, and what God joins together is not to be apart.

Rab, MÖ 723’te, onları “düşmanın eline” teslim ederek “cezalandırmak” için Asur’un aslanının kılıcını kuzey krallığının üzerine getirdi. Kırk altı yıl sonra, MÖ 677’de, güney krallığı Musa’nın lanetini tattı. Musa’nın laneti, antlaşmanın çekişmesidir. Kırk altı yıl boyunca Mezopotamya’nın aslanları, cemaati ortadan kaldırıp çiğnemek için Tanrı tarafından görevlendirildi. Bu kırk altı yıllık dönemin sonunda Nebukadnezar tapınağı yıktı. Daniel sekizinci bölüm on üçüncü ayetteki Daniel’in sorusunda sözü edilen cemaat, tapınağın yıkımıyla sonuçlanan kırk altı yıllık bir süre boyunca düşmanları tarafından köleleştirildi; bu tapınak da on üçüncü ayette çiğnenecek diğer konuydu. Bu ırmaklar 1798 ve 1844 yıllarına sırasıyla ulaştığında, cemaat bir tapınak olarak bir araya getirilmişti; çünkü cemaat bir bedendir ve beden bir tapınaktır. O dönemin sonunda, kırk altı yıl boyunca inşa edilmiş tapınak, Tanrısallık ile insanlığın evliliğinde göksel tapınakla birleşecekti. Evlilik iki tapınak arasındadır ve Tanrı’nın birleştirdiği ayrılmamalıdır.

The water of the Tigris came to 1798 and the water of the Euphrates came to 1844. Just before the arrival of the third angel, the second angel arrived, and thereafter at the Exeter, New Hampshire camp meeting on August 12–17, 1844, the message of the Midnight Cry was poured out. Exeter means “a water fortress,” and at the camp meeting, there was a counterfeit meeting held in a different tent, set up by a group from Watertown, Massachusetts. The waters that originated in Eden, according to Sister White, were about to be dispersed as “a tidal wave” across the eastern seaboard of the United States. The earthquake which triggered that tidal wave occurred in the Garden of Eden when Satan conquered mankind, causing a seismic upheaval in Eden whose waves reached the Midnight Cry of the Millerite history. That tidal wave floods into the Midnight Cry in the history of the one hundred and forty-four thousand, and the wave that began at the earthquake of Adam’s sin reaches to the earthquake of the Sunday law of Revelation chapter eleven.

Dicle’nin suları 1798’e, Fırat’ın suları 1844’e ulaştı. Üçüncü meleğin gelişinden hemen önce ikinci melek geldi ve ardından, 12-17 Ağustos 1844’te New Hampshire, Exeter’deki kamp toplantısında, Gece Yarısı Çağrısı mesajı döküldü. Exeter “bir su kalesi” anlamına gelir ve kamp toplantısında, Massachusetts, Watertown’dan bir grubun kurduğu farklı bir çadırda sahte bir toplantı yapıldı. Kardeş White’a göre, Aden’den kaynaklanan sular, Amerika Birleşik Devletleri’nin doğu kıyı şeridi boyunca “bir gelgit dalgası” olarak dağılmak üzereydi. Bu gelgit dalgasını tetikleyen deprem, Şeytan insanlığı fethettiğinde Aden Bahçesi’nde meydana geldi; Aden’deki bu sismik altüst oluşun dalgaları Millerci tarihin Gece Yarısı Çağrısına ulaştı. Bu gelgit dalgası, yüz kırk dört binin tarihinde Gece Yarısı Çağrısına taşarak dolar ve Âdem’in günahının depremiyle başlayan dalga, Vahiy on birinci bölümdeki Pazar yasasının depremine kadar uzanır.

The voice of Christ is the voice of many waters, and the waters combined make up the message of the latter rain. Isaiah and his son Shearjashub are standing in verse three of chapter seven at the pool from the upper conduit, presenting the latter rain message in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. There Isaiah’s pronouncement upon the foolish and wicked king Ahaz is that the Lord would send upon Ahaz the waters of Assyria, king Sennacherib and his water would flow up to the neck.

Mesih’in sesi, çok suların sesidir ve sular bir araya gelerek son yağmur mesajını oluşturur. Yeşaya ve oğlu Shearjashub, yedinci bölümün üçüncü ayetinde, üst su kanalına ait havuzun yanında durmakta, yüz kırk dört binin mühürlenme zamanında son yağmur mesajını sunmaktadırlar. Orada Yeşaya’nın akılsız ve kötü Kral Ahaz hakkında beyanı şudur: Rab, Ahaz’ın üzerine Asur’un sularını, Kral Sanherib’i gönderecek; ve onun suları boyuna kadar yükselecek.

The Lord spake also unto me again, saying, Forasmuch as this people refuseth the waters of Shiloah that go softly, and rejoice in Rezin and Remaliah’s son; Now therefore, behold, the Lord bringeth up upon them the waters of the river, strong and many, even the king of Assyria, and all his glory: and he shall come up over all his channels, and go over all his banks: And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:5–8.

Rab bana yine şöyle buyurdu: Madem ki bu halk, yumuşakça akan Şiloah sularını reddediyor ve Rezin ile Remalya'nın oğluna seviniyor; bundan ötürü, işte, Rab onların üzerine ırmağın sularını (güçlü ve çok suları), yani Asur Kralını ve bütün görkemini getiriyor. O, bütün kollarının üzerine çıkacak, bütün kıyılarını aşacak; Yahuda'dan geçecek, taşacak ve aşacak; boyuna kadar ulaşacak. Kanatlarının yayılması, ey İmmanuel, ülkenin genişliğini dolduracak. Yeşaya 8:5-8.

Ahaz refused the waters that were ‘sent’ by the Lord, so the Lord ‘sent’ the waters of Assyria to Ahaz. Ahaz “rejoiced” in the confederacy of “Rezin and Remaliah’s son.” Ahaz “rejoices” in a counterfeit latter rain message represented by Rezin and Remaliah’s son.

Ahaz, Rab tarafından 'gönderilen' suları reddetti; bu yüzden Rab Asur'un sularını Ahaz'a 'gönderdi'. Ahaz, "Rezin ve Remaliah'ın oğlu." ittifakına "sevindi". Ahaz, Rezin ve Remaliah'ın oğlu tarafından temsil edilen sahte bir son yağmur mesajına "sevinir".

Rezin and the son of Remaliah, who is Pekah, king of the northern kingdom, represent a counterfeit of Isaiah and his son. The foolish and wicked king Ahaz “rejoices” in the confederacy represented by the ten northern tribes of Israel and Syria, typifying the unlawful relationship of church and state at the Sunday law. Ahaz rejoices, for shame and joy are the two opposites emotions that are employed by inspiration to address those who are represented in the debate of the latter rain. When Jeremiah ate the little book it was the joy and rejoicing of his heart, and Joel informs us God’s people will never be ashamed. Ahaz, as a Laodicean is blind, so he is rejoicing in the false water message and rejecting Isaiah’s true water message. He should be ashamed for trusting in the counterfeit latter rain message represented by the flood of the king of the north, but he has rejected the message of Shiloah.

Rezin ve Remalya oğlu, yani kuzey krallığının kralı Pekah, Yeşaya ile oğlunun bir taklidini temsil ederler. Akılsız ve kötü kral Ahaz “sevinir”; İsrail’in kuzeydeki on oymağı ile Suriye’nin temsil ettiği bu ittifak, Pazar yasasında kilise ile devletin gayrimeşru ilişkisini simgeler. Ahaz sevinir, çünkü utanç ve sevinç, ilhamın son yağmur üzerine yürütülen tartışmada temsil edilenlere hitap etmek için kullandığı iki zıt duygudur. Yeremya küçük kitabı yediğinde bu, yüreğinin sevinci ve coşkusu olmuştu; ve Yoel, Tanrı’nın halkının asla utanmayacağını bildirir. Laodikyalı olan Ahaz kördür; bu yüzden sahte su mesajında seviniyor ve Yeşaya’nın gerçek su mesajını reddediyor. Kuzeyin kralının selinin temsil ettiği sahte son yağmur mesajına güvendiği için utanması gerekirken, Şiloah’ın mesajını reddetmiştir.

The message of Shiloah in Isaiah eight is the message of the latter rain. The pool of Shiloah is identified in the New Testament as the pool of Siloam. In Hebrew or Greek it means “sent.” It was expedient for Christ to leave that He might “send” the Holy Spirit. Isaiah and Ahaz are at the pool of Shiloah, and the test is based upon whether to have faith in the pool Shiloah as represented by Isaiah and his son, or faith in Rezin and Remaliah’s son? Ahaz is choosing between two waters, the waters of Shiloah or the waters of the King of Assyria. Ahaz rejoiced in the alliance and message represented by Rezin and Remaliah’s son and he therefore received the flood of desolation, instead of the water that runs softly at his judgment. His judgment represents the Sunday law when the king of the north overflows the entire world like a flood. It does so from the Sunday law onward, when the flood of the Midnight Cry is also sweeping the world.

Yeşaya'nın sekizinci bölümündeki Şiloah mesajı, geç yağmurun mesajıdır. Şiloah havuzu, Yeni Antlaşma'da Siloam havuzu olarak tanımlanır. İbranice ya da Yunancada "gönderilmiş" anlamına gelir. Mesih'in ayrılması, Kutsal Ruh'u "gönderebilmesi" için gerekliydi. Yeşaya ile Ahaz Şiloah havuzundadır ve sınama, Yeşaya ve oğlunun temsil ettiği Şiloah havuzuna iman etmek mi, yoksa Rezin ile Remalya'nın oğluna iman etmek mi sorusu üzerine kuruludur. Ahaz iki su arasında seçim yapmaktadır: Şiloah'ın suları mı, yoksa Asur Kralı'nın suları mı. Ahaz, Rezin ve Remalya'nın oğlunun temsil ettiği ittifak ve mesaja sevindi ve bu nedenle yargısında yumuşakça akan su yerine yıkım seline uğradı. Onun yargısı, kuzeyin kralının tüm dünyayı bir sel gibi bastığı Pazar yasasını temsil eder. Bunu Pazar yasasından itibaren yapar; o sırada Geceyarısı Çığlığı'nın seli de dünyayı silip süpürmektedir.

Ahaz rejoices in the alliance of the ten northern tribes and Syria, and thus rejoices in the message that combines church and state, as represented by every unlawful alliance found within God’s Word. Isaiah represents a Philadelphian and Ahaz a Laodicean. Christ connects Isaiah’s testimony with His own when He cures the blind man, a Laodicean at the pool of Siloam.

Ahaz, kuzeydeki on kabile ile Suriye arasındaki ittifaka sevinir ve böylece, Tanrı’nın Sözü’nde yer alan her türlü gayrimeşru ittifakla örneklenen, kilise ile devleti birleştiren mesaja sevinir. Yeşaya bir Filadelfyalıyı, Ahaz ise bir Laodikyalıyı temsil eder. Mesih, Siloam Havuzu’ndaki Laodikyalı kör adamı iyileştirdiği zaman, Yeşaya’nın tanıklığını kendi tanıklığıyla ilişkilendirir.

And as Jesus passed by, he saw a man which was blind from his birth. And his disciples asked him, saying, Master, who did sin, this man, or his parents, that he was born blind?

İsa oradan geçerken, doğuştan kör bir adam gördü. Öğrencileri ona, “Rabbi, kim günah işledi, bu adam mı yoksa anne babası mı ki kör doğdu?” diye sordular.

Jesus answered, Neither hath this man sinned, nor his parents: but that the works of God should be made manifest in him. I must work the works of him that sent me, while it is day: the night cometh, when no man can work. As long as I am in the world, I am the light of the world. When he had thus spoken, he spat on the ground, and made clay of the spittle, and he anointed the eyes of the blind man with the clay, And said unto him, Go, wash in the pool of Siloam, (which is by interpretation, Sent.) He went his way therefore, and washed, and came seeing.

İsa şöyle cevap verdi: Ne bu adam günah işledi ne de anne babası; ama Tanrı’nın işleri onda ortaya çıksın diye. Ben, beni gönderenin işlerini gündüzken yapmalıyım; kimsenin çalışamayacağı gece geliyor. Ben dünyada oldukça, dünyanın ışığıyım. Bunları söyledikten sonra yere tükürdü, tükürüğüyle çamur yaptı ve çamuru kör adamın gözlerine sürdü. Ona, “Git, Siloam havuzunda yıkan,” dedi. (Siloam, “Gönderilmiş” demektir.) O da gitti, yıkandı ve görerek geri döndü.

The neighbours therefore, and they which before had seen him that he was blind, said, Is not this he that sat and begged? Some said, This is he: others said, He is like him: but he said, I am he. Therefore said they unto him, How were thine eyes opened?

Bunun üzerine komşuları ve daha önce onun kör olduğunu görmüş olanlar, “Bu, oturup dilenen kişi değil mi?” dediler. Kimileri, “Odur,” dedi; başkaları, “Ona benziyor,” dediler; ama o, “Benim,” dedi. Bunun üzerine ona, “Gözlerin nasıl açıldı?” dediler.

He answered and said, A man that is called Jesus made clay, and anointed mine eyes, and said unto me, Go to the pool of Siloam, and wash: and I went and washed, and I received sight. John 9:1–11.

O cevap verdi ve dedi ki: “Adı İsa olan bir adam çamur yaptı, gözlerime sürdü ve bana, ‘Siloam Havuzu’na git ve yıkan’ dedi. Ben de gidip yıkandım ve gözlerim açıldı.” Yuhanna 9:1-11.

The blind man along with the foolish and wicked king Ahaz are tested as to whether to place their confidence in the pool of Siloam or the flood of Assyria. The blind man knows he is blind, but Ahaz is rich, increased with goods and in need of nothing. Ahaz is the foolish virgin at the pool of the latter rain, and the blind man a wise virgin. The waters that are Sent from, or the waters that are sent from Assyria are the test.

Kör adam ile akılsız ve kötü Kral Ahaz, güvenlerini Siloam Havuzu’na mı yoksa Asur’un seline mi koyacakları konusunda sınanırlar. Kör adam kör olduğunu bilir, ama Ahaz zengindir, malı mülkü artmıştır ve hiçbir şeye ihtiyaç duymaz. Ahaz, son yağmurun havuzunda akılsız bir bakiredir; kör adam ise akıllı bir bakiredir. Gönderilmiş’ten gelen sular ya da Asur’dan gönderilen sular sınavdır.

A pool is where water is gathered together, and prophetically a pool is where the various streams, rivers, creeks, seas, oceans, lakes, rain and dew of all the “waters” which represent the voice of Christ are gathered together. The pool of the latter rain is formed by the water which flows from the upper pool. The pool represents the message of the latter rain in the context of a test. Ahaz rejected the waters that flow softly, but the blind man was obedient to the message connected with the pool. Jesus took some of His Divinity, represented as “spit” and combined it with clay, representing the combination of Divinity with humanity that is accomplished by Christ in the Most Holy Place.

Bir havuz, suyun bir araya toplandığı yerdir ve peygamberlik anlamında havuz, Mesih'in sesini temsil eden bütün "suların" — çeşitli akarsuların, nehirlerin, derelerin, denizlerin, okyanusların, göllerin, yağmurun ve çiyin — bir araya toplandığı yerdir. Son yağmurun havuzu, üst havuzdan akan suyla oluşur. Havuz, bir imtihan bağlamında son yağmurun mesajını temsil eder. Ahaz yumuşakça akan suları reddetti, ama kör adam havuzla bağlantılı mesaja itaat etti. İsa, "tükürük" olarak temsil edilen tanrısallığından bir miktar aldı ve onu kille birleştirdi; bu, Kutsalların Kutsalı'nda Mesih tarafından gerçekleştirilen tanrısallığın insanlıkla birleşimini temsil ediyordu.

Christ spat on the ground and mixed His spit to form clay. He used the message of the combination of Divinity and humanity to anoint the eyes of the blind man. The message represented by the combination of Divinity and humanity is the message of 1888, and it is designed to transform a person from the condition of Laodicea unto the condition of Philadelphia. But the message requires human participation. They must go to the pool, then wash.

Mesih yere tükürdü, tükürüğüyle çamur yaptı. Tanrısal ve insani doğanın birleşimiyle ilgili mesajı kullanarak, kör adamın gözlerini meshetti. Tanrısal ve insani doğanın birleşiminin temsil ettiği mesaj 1888 mesajıdır ve bir kişiyi Laodikya hâlinden Filadelfya hâline dönüştürmek üzere tasarlanmıştır. Ama bu mesaj insanın katılımını gerektirir. Havuza gitmeli, sonra yıkanmalıdırlar.

All have sinned and come short of the glory of God, but Jesus said the blind man and his parents had not sinned. Jesus is removing the question of blame from the blind man’s condition, and identifies him as a man that was raised up to glorify the Lord, and the prophetic man in Bible prophecy that is raised up for the purpose that “the works of God should be made manifest” are the ensign, which is made up of men and women who have transitioned from Laodicea to Philadelphia. The ensign is where the works of God are manifested, for His work was to combine Divinity with humanity (as represented by the ointment of clay), and the trophies of that work are those who not only heard the Laodicean message, but those who followed the prescription in the message. The prescription for the blind man was to go and wash. Once he could see he did not need to try and glorify God, the circumstances surrounding him made that happen.

Çünkü herkes günah işledi ve Tanrı’nın yüceliğinden yoksun kaldı; ama İsa, kör adamın da anne babasının da günah işlemediğini söyledi. İsa, kör adamın durumuyla ilgili suçlama sorusunu ortadan kaldırıyor ve onu Rab’bi yüceltmek için yükseltilmiş bir adam olarak tanımlıyor; ve Kutsal Kitap’taki peygamberlikte, “Tanrı’nın işleri açığa çıksın” diye yükseltilen peygamberî insan, Laodikya’dan Filadelfya’ya geçmiş erkek ve kadınlardan oluşan sancaktır. Sancak, Tanrı’nın işlerinin tezahür ettiği yerdir; çünkü O’nun işi, ilahiyeti insanlıkla birleştirmekti (çamurdan merhemin temsil ettiği gibi) ve o işin zafer nişaneleri, yalnızca Laodikya mesajını işitenler değil, mesajdaki reçeteye uyanlardır. Kör adam için reçete gidip yıkanmaktı. Görmeye başladıktan sonra Tanrı’yı yüceltmeye çalışmasına gerek kalmadı; onu çevreleyen koşullar bunun gerçekleşmesini sağladı.

It began with Christ’s approach, followed by Christ’s work. The last work of Christ in the Heavenly sanctuary in relation to man is to transform a human being from a valley of dead dry bones, or from being dead in the streets or from being blind as a bat. His last work is to recreate His people into His image, and that is the very work He did when He created Adam out of the dust of the ground, then breathed into him the breath of life. The last work is the first work, for He first made the clay and then anointed that clay with the life of His Spirit. With Adam the Spirit was His breath, with the blind man it was the water. With Ezekiel’s valley of dead bones it was a gathering message which created the body. Then a message of the four winds was breathed upon the body, and then it stood up as an mighty army.

Her şey Mesih’in yaklaşmasıyla başladı; ardından Mesih’in hizmeti geldi. Göksel tapınaktaki Mesih’in insana ilişkin son hizmeti, bir insanı ölü kuru kemiklerle dolu bir vadiden, sokaklarda ölü olmaktan ya da yarasa gibi kör olmaktan dönüştürmektir. O’nun son işi, halkını kendi suretinde yeniden yaratmaktır; ve bu, Adem’i yerin toprağından yaratıp sonra onun içine yaşam nefesini üflediğinde yaptığı işin ta kendisidir. Son iş ilk iştir; çünkü önce balçığı yoğurdu ve sonra o balçığı Ruhunun yaşamıyla meshetti. Adem’de Ruh O’nun nefesiydi, kör adamda ise suydu. Hezekiel’in ölü kemikler vadisinde ise bedeni oluşturan şey toplanmaya çağıran bir mesajdı. Sonra dört rüzgârın mesajı bedenin üzerine üflendi ve ardından o, kudretli bir ordu olarak ayağa kalktı.

While the blind man was yet blind, Jesus saw Him and then approached him. He approaches the blind man within the context of a question that was raised by His disciples, thus allowing Him to establish the proper prophetic setting for the illustration. The “works of God” are a prophetic symbol upon many various lines of witnesses in the Bible. Every manifestation of the “works of God” in the Scriptures is fulfilled in the time of the latter rain. Jesus is placing the context of the story in terms of the final message, as represented by Elijah in the last verses of Malachi.

Kör adam hâlâ körken, İsa onu gördü ve yanına yaklaştı. O, öğrencilerinin sorduğu bir soru bağlamında kör adama yaklaşır; bu da örneklendirme için uygun peygamberî çerçeveyi kurmasına imkân verir. "Tanrı'nın işleri", Kutsal Kitap'taki pek çok farklı tanıklık çizgisinde peygamberî bir semboldür. Kutsal Yazılardaki "Tanrı'nın işleri"nin her tezahürü, geç yağmur zamanında gerçekleşir. İsa hikâyeyi, Malaki'nin son ayetlerinde İlyas tarafından temsil edilen son mesaj bağlamına yerleştiriyor.

The parents and the blind child are not condemned as sinners, for this is the time of God’s marvelous works, and in that time the hearts of the parents and the hearts of the children will get turned to see the issue at hand. The issue being—whether the blind Laodicean man has been changed into a anointed Philadelphian man. That is the issue that confronts the parents and the child in the time of the latter rain, for that is also the time of judgment. And the time of judgment is carried out during the third and fourth generations according to Abraham’s covenant prophecy. The blind man is the last and fourth generation, and his parents are the third. In that period the Elijah message places families into circumstances where they are forced to accept or reject the message of the pool of Siloam. The foolish and wicked king Ahaz rejected the message of that pool, but the blind man accepted. The Elijah message of Malachi is set in the context of a curse before the great and terrible day of the Lord.

Ebeveynler de kör çocuk da günahkârlar olarak mahkûm edilmezler; çünkü bu, Tanrı’nın harikalarının zamanıdır ve o zamanda ebeveynlerin de çocukların da yürekleri, eldeki meseleyi görmek üzere çevrilecektir. Mesele şu: kör Laodikyalı adam meshedilmiş bir Filadelfyalı adama dönüştürülüp dönüştürülmedi. Bu, son yağmur zamanında ebeveynlerle çocuğun yüzleştiği meseledir; çünkü o aynı zamanda yargı zamanıdır. Ve yargı, İbrahim’le yapılan antlaşmaya ilişkin peygamberlik sözüne göre üçüncü ve dördüncü kuşaklarda icra edilir. Kör adam son, yani dördüncü kuşaktır; ebeveynleri ise üçüncüdür. O dönemde İlyas mesajı, aileleri Siloam Havuzu’nun mesajını kabul etmek ya da reddetmek zorunda kaldıkları durumların içine koyar. Akılsız ve kötü Kral Ahaz o havuzun mesajını reddetti, ama kör adam kabul etti. Malaki’deki İlyas mesajı, Rab’bin büyük ve korkunç gününden önce bir lanet bağlamında yer alır.

When Jesus organized the setting we are considering, He included in His summary of the purpose of the miracle was that He must work then, for a time will come when no man can work. The work He referred to takes place in the daylight, and the end of work is represented as night. His reference is to the close of probation.

İncelediğimiz sahneyi İsa düzenlediğinde, mucizenin amacını özetlerken o anda çalışması gerektiğini de belirtti; çünkü hiç kimsenin çalışamayacağı bir zaman gelecekti. Sözünü ettiği çalışma gündüz yapılır ve çalışmanın sonu gece olarak tasvir edilir. Buradaki göndermesi, sınanma süresinin sonunadır.

When He finishes His work of judgment, he takes off His priestly garments and puts on His garments of vengeance. When He finishes that work of separating the lost from the saved, the work of salvation ends. Probation is closed and it is now nighttime when no man can work. Christ’s message was not only the Laodicean message to a blind man, but it was the Elijah message set within the context of the nearness of the close of probation, which is Christ’s sanctified motivation to work for the saving of souls.

O, yargı işini tamamladığında, kâhinlik giysilerini çıkarır ve öç alma giysilerini giyer. O, kaybolmuş olanları kurtarılanlardan ayırma işini bitirdiğinde, kurtuluş işi sona erer. Sınama dönemi kapanır ve artık kimsenin çalışamayacağı gece gelmiştir. Mesih’in mesajı yalnızca kör bir adama yönelik Laodikiya mesajı değil, aynı zamanda sınama döneminin kapanmasının yakınlığı bağlamında verilen İlyas mesajıydı; bu da Mesih’in canların kurtuluşu için çalışmaya yönelik kutsal güdüsüdür.

First Christ approached the blind man, then prepared and applied the ointment, then gave instructions for a work that the blind man must do for himself, and just as importantly is that as he takes up the work his sight is restored. Once he has sight he has transformed from a blind Laodicean into a Philadelphian. The transformation period of those two churches was fulfilled in the beginning from 1856 unto 1863.

Önce Mesih kör adama yaklaştı, sonra merhemi hazırlayıp sürdü, ardından körün bizzat kendisinin yapması gereken bir görev için talimat verdi; ve aynı derecede önemlisi, o göreve giriştiğinde görme yetisi geri geldi. Görür hâle gelince, kör bir Laodikyalıyken Filadelfyalıya dönüştü. Bu iki kilisenin dönüşüm süreci, başlangıçta 1856'dan 1863'e kadar tamamlandı.

That period represents the separation of the wheat and tares, and the final sealing of the one hundred and forty-four thousand who are thereafter lifted up as an ensign. The blind man immediately became the public focus—once he changed from a Laodicean unto a Philadelphian. The blind man is the one hundred and forty-four thousand and the wicked and foolish king Ahaz are the former covenant people who are spewed out of the mouth of the Lord. At the same point in history, Jesus is either using his spit to anoint His new covenant people, or He is spitting the old covenant people out of His mouth.

O dönem, buğday ile delicenin ayrılmasını ve ardından bir sancak olarak yükseltilecek yüz kırk dört binin nihai mühürlenmesini temsil eder. Kör adam, Laodikyalıdan Filadelfyalıya dönüştüğünde hemen ilgi odağı oldu. Kör adam yüz kırk dört bindir ve kötü ve akılsız Kral Ahaz, Rab'bin ağzından tükürülen eski antlaşma halkıdır. Tarihin aynı noktasında İsa ya tükürüğünü kullanarak O'nun yeni antlaşma halkını meshediyor ya da eski antlaşma halkını ağzından tükürüyor.

We will continue these thoughts in the next article.

Bu düşünceleri bir sonraki makalede sürdüreceğiz.

“The Coming Crisis

Yaklaşan Kriz

“With unerring accuracy the Infinite One keeps an account with all nations. While his mercy is offered with calls to repentance, this account will remain open; but when a certain limit which God has fixed is reached, the ministry of his wrath begins. The account is then closed; divine patience ceases; there is no more pleading for mercy in their behalf.

Sonsuz Olan, şaşmaz bir kesinlikle bütün uluslarla hesap tutar. Tövbe çağrılarıyla O’nun merhameti sunuldukça, bu hesap açık kalacaktır; ama Tanrı’nın belirlediği sınıra ulaşıldığında, gazabı tecelli etmeye başlar. O zaman hesap kapatılır; ilahi sabır sona erer; onlar adına artık merhamet dilenmez.

“The prophet, looking down the ages, had our time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of Heaven’s blessings have been given them; but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude, are written against them. They are fast closing up their account with God.

Peygamber, çağların ilerisini seyrederken, görümünde bizim zamanımız kendisine sunuldu. Bu çağın ulusları benzeri görülmemiş lütuflara mazhar oldular. Göğün en seçkin nimetleri onlara verildi; ancak artan kibir, tamahkârlık, putperestlik, Tanrı’yı hor görme ve alçakça nankörlük onların aleyhine yazılmıştır. Tanrı’yla hesaplarını hızla kapatıyorlar.

“The days are fast approaching when there will be great perplexity and confusion in the religious world. There will be gods many and lords many; every wind of doctrine will be blowing; and Satan, clothed in angel robes, would deceive, if it were possible, the very elect.

Dini dünyada büyük bir şaşkınlık ve karmaşanın olacağı günler hızla yaklaşıyor. Birçok tanrı ve birçok rab olacak; her öğreti rüzgârı esecek; ve Şeytan, melek kılığına bürünmüş olarak, eğer mümkün olsaydı, seçilmişleri bile aldatırdı.

“The universal scorn thrown upon true piety and holiness, leads those who have not a living connection with God to lose their reverence for his law. And as the disrespect for the divine law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world and a world-loving church will become more distinct. Love of God’s precepts increases with one class, according as contempt for them increases with the other.

Gerçek dindarlık ve kutsallığa yöneltilen yaygın hor görme, Tanrı ile yaşayan bir bağı olmayanların O’nun yasasına duydukları saygıyı yitirmelerine yol açar. İlahi yasaya saygısızlık ne kadar belirginleşirse, ona uyanlarla dünya ve dünyayı seven bir kilise arasındaki ayrım çizgisi de o kadar netleşecektir. Bir kesimde Tanrı’nın buyruklarına duyulan sevgi artar; diğerinde onlara duyulan küçümseme arttıkça, bu sevgi daha da artar.

“The great I AM is vindicating his law. He is speaking to those who make it void in storms, in floods, in tempests, in earthquakes, in perils by land and by sea. Now is the time for his people to show themselves true to principle.

Yüce BEN'İM, yasasını haklı çıkarıyor. Onu hükümsüz sayanlara fırtınalarda, sellerde, kasırgalarda, depremlerde, karada da denizde de karşılaşılan tehlikelerde sesleniyor. Şimdi halkının ilkelere sadık olduklarını göstermelerinin zamanıdır.

“We are standing on the threshold of great and solemn events. The Lord is at the door. Upon the Mount of Olives the Saviour rehearsed the scenes that were to precede this great event: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars,’ he said. ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom; and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfilment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application in the last days.

Büyük ve ciddi olayların eşiğinde duruyoruz. Rab kapıda. Zeytin Dağı’nda Kurtarıcı, bu büyük olaydan önce yaşanacak sahneleri anlattı: 'Savaşlar ve savaş söylentileri duyacaksınız,' dedi. 'Ulus ulusa, krallık krallığa karşı kalkacak; ve çeşitli yerlerde kıtlıklar, salgın hastalıklar ve depremler olacak. Bütün bunlar acıların başlangıcıdır.' Bu peygamberlik sözleri Yeruşalim’in yıkılışı sırasında kısmen yerine gelmiş olsa da, son günlerde daha doğrudan karşılığını bulur.

“John and the other prophets also were witnesses of the terrible scenes that will take place as signs of Christ’s coming. They saw armies mustering for battle, and men’s hearts failing them for fear. They saw the earth moved out of its place, the mountains carried into the midst of the sea, the waves thereof roaring and troubled, and the mountains shaking with the swelling thereof. They saw the vials of God’s wrath opened, and pestilence, famine, and death come upon the inhabitants of the earth.

Yuhanna ve diğer peygamberler de Mesih’in gelişinin alametleri olarak gerçekleşecek dehşet verici sahnelere tanıklık ettiler. Savaş için toplanan orduları ve korkudan insanların yüreklerinin çözüldüğünü gördüler. Yerin yerinden oynadığını, dağların denizin ortasına taşındığını, dalgalarının kükreyip çalkalandığını ve denizin kabarmasıyla dağların sarsıldığını gördüler. Tanrı’nın gazabının kâselerinin açıldığını ve yeryüzünün sakinlerinin üzerine salgın, kıtlık ve ölümün geldiğini gördüler.

“Already the restraining Spirit of God is being withdrawn from the world. And hurricanes, tempests, disasters by sea and land, follow each other in quick succession. Science seeks to explain all these. The signs thickening around us, telling of the near approach of the Son of God, are attributed to any other than the true cause. Men cannot discern the sentinel angels restraining the four winds that they may not blow until the servants of God are sealed; but when God shall bid his angels loose the winds, there will be such a scene of his avenging wrath as no pen can picture.

Şimdiden Tanrı’nın dizginleyici Ruhu dünyadan geri çekiliyor. Kasırgalar, fırtınalar, denizde ve karada felaketler peşi sıra geliyor. Bilim bunların hepsini açıklamaya çalışıyor. Etrafımızda giderek yoğunlaşan ve Tanrı Oğlu’nun yakın gelişini bildiren işaretler, gerçek neden dışında her şeye bağlanıyor. İnsanlar, Tanrı’nın kulları mühürlenene dek esmesinler diye dört rüzgârı tutan nöbetçi melekleri fark edemiyor; ama Tanrı meleklerine rüzgârları salıvermelerini buyurduğunda, O’nun öç alan gazabı öyle bir sahne oluşturacak ki hiçbir kalem bunu tasvir edemez.

“A crisis is just upon us; but God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, Ezekiel, and John, we see how closely heaven is connected with the events transpiring upon the earth. We see the care of God for those who are loyal to him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of his church, in his own keeping.

Bir kriz kapımızda; ama Tanrı’nın hizmetkârları bu büyük kriz anında kendilerine güvenmemelidir. Yeşaya, Hezekiel ve Yuhanna’ya verilen görümlerde, göğün yeryüzünde gerçekleşen olaylarla ne kadar yakından bağlantılı olduğunu görüyoruz. O’na sadık olanlara Tanrı’nın gösterdiği ilgiyi görüyoruz. Dünya başıboş değildir. Gelecek olayların seyri Rab’bin elindedir. Göğün Yüceliği, ulusların yazgısını da, kilisesine ilişkin işleri de kendi elinde tutar.

“God has revealed what is to take place in the last days, that his people may be prepared to stand against the tempests of opposition and wrath. Those who have been warned of the events before them are not to sit in calm expectation of the coming storm, comforting themselves that the Lord will shelter his faithful ones in the day of trouble. We are to be as men waiting for their Lord, not in idle expectancy, but in earnest work, with unwavering faith. It is no time now to allow our minds to be engrossed with things of minor importance.

Tanrı, halkının düşmanlık ve gazabın fırtınalarına karşı durmaya hazırlanması için, son günlerde neler olacağını açıkladı. Önlerinde olacaklar konusunda uyarılanlar, Rab'bin sıkıntı gününde sadıklarını koruyacağı düşüncesiyle kendilerini teselli ederek, yaklaşan fırtınayı sakin bir bekleyiş içinde oturup kalmamalıdır. Biz, Rab'lerini bekleyen insanlar gibi olmalıyız; boş bir bekleyiş içinde değil, gayretli bir çalışmayla, sarsılmaz bir imanla. Şimdi zihinlerimizin önemsiz şeylerle meşgul olmasına izin verme zamanı değildir.

“While men are sleeping, Satan is actively arranging matters so that the Lord’s people may not have mercy or justice. The Sunday movement is now making its way in darkness. The leaders are concealing the true issue, and many who unite in the movement do not themselves see whither the under-current is tending. Its professions are mild, and apparently Christian; but when it shall speak, it will reveal the spirit of the dragon. It is our duty to do all in our power to avert the threatened danger. We should bring before the people the real question at issue, thus interposing the most effectual protest against measures to restrict liberty of conscience. We should search the Scriptures, and be able to give the reason for our faith. Says the prophet, ‘The wicked shall do wickedly, and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand.’

İnsanlar uyurken, Şeytan, Rab’bin halkının merhamet ya da adalet görmemesi için işleri etkin biçimde düzenlemektedir. Pazar günü hareketi şimdi karanlıkta yol alıyor. Liderler gerçek meselenin üzerini örtüyor ve harekete katılanların birçoğu da dip akıntısının nereye yöneldiğini kendileri görmüyor. Beyanları ılımlıdır ve görünüşte Hristiyandır; ama konuştuğunda, ejderhanın ruhunu açığa çıkaracaktır. Bizi tehdit eden tehlikeyi bertaraf etmek için gücümüz yettiğince her şeyi yapmak bizim görevimizdir. Halkın önüne asıl tartışma konusunu getirmeli, böylece vicdan özgürlüğünü kısıtlayıcı tedbirlere karşı en etkili itirazı ortaya koymalıyız. Kutsal Yazıları incelemeli ve imanımızın gerekçesini verebilecek durumda olmalıyız. Peygamber şöyle der: 'Kötüler kötülük edecek, kötülerden hiçbiri anlamayacak; ama bilge olanlar anlayacak.'

“The important future is before us. To meet its trials and temptations, and to perform its duties, will require great faith, energy, and perseverance. But we may triumph gloriously; for not one watching, praying, believing soul will be ensnared by the devices of the enemy. All heaven is interested in our welfare, and waits our demand upon its wisdom and strength. Every opposing influence, whether open or secret, may be successfully resisted, ‘not by might nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of hosts.’ God is just as willing now as anciently to work through human efforts, and to accomplish great things through weak instrumentalities. We shall not gain the victory through numbers, but through full surrender of the soul to Jesus.

Önümüzde önemli bir gelecek var. Onun sınamalarına ve ayartılarına göğüs germek ve görevlerini yerine getirmek büyük iman, enerji ve sebat gerektirecektir. Ama görkemli bir zafer kazanabiliriz; çünkü uyanık duran, dua eden, iman eden hiçbir can düşmanın hilelerine yakalanmayacaktır. Bütün gök esenliğimizle ilgileniyor ve hikmetini ve kudretini talep etmemizi bekliyor. Açık ya da gizli olsun, her karşıt etkiye başarıyla direnilebilir, 'güçle değil, kuvvetle değil, ancak Ruhumla, diyor orduların Rabbi.' Tanrı, eskiden olduğu gibi şimdi de insan çabaları aracılığıyla çalışmaya ve zayıf araçlar kullanarak büyük işler başarmaya aynı derecede isteklidir. Zaferi sayı çokluğuyla değil, ruhun bütünüyle İsa'ya teslim edilmesiyle kazanacağız.

“Now, while mercy still lingers, while Jesus is making intercession for us, let us make thorough work for eternity.” Southern Watchman, December 25, 1906.

"Şimdi, merhamet hâlâ sürerken, İsa bizim için şefaat ederken, ebediyet için işi eksiksiz yapalım." Southern Watchman, 25 Aralık 1906.