My apologies for so many words in advance of taking up the primary topic. I wish to place certain prophetic lines in place, that are important pieces of the logic I intend to employ when we directly consider the book of Joel. I have previously mentioned that the Hebrew word that is translated as “cut off” in the book of Joel, finds its roots in the sacrificial method of ratifying a covenant in the days of Abraham.
Asıl konuya geçmeden önce bu kadar çok söz ettiğim için özür dilerim. Yoel kitabını doğrudan ele aldığımızda kullanmayı düşündüğüm mantığın önemli parçaları olan bazı peygamberlik ana hatlarını yerli yerine oturtmak istiyorum. Daha önce, Yoel kitabında “kesilip atılmak” olarak çevrilen İbranice kelimenin köklerinin, İbrahim döneminde bir antlaşmayı tasdik etmek için kullanılan kurban kesme yöntemine dayandığını belirtmiştim.
Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth. Joel 1:5.
Uyanın, ey sarhoşlar, ağlayın; ey şarap içenlerin hepsi, yeni şarap yüzünden feryat edin; çünkü o ağzınızdan alındı. Joel 1:5.
The Hebrew word “cut off” is H3772, and it is a primitive root meaning ‘to cut (off, down or asunder); by implication to destroy or consume; specifically to covenant (that is, make an alliance or bargain, originally by cutting flesh and passing between the pieces).’
İbranice "cut off" sözcüğü H3772'dir ve ilkel bir kök olup 'kesmek (kesip ayırmak, devirmek ya da parçalamak); dolaylı olarak yok etmek veya tüketmek; özellikle antlaşma yapmak (yani, bir ittifak kurmak veya pazarlık yapmak; başlangıçta eti kesip parçaların arasından geçmek suretiyle)' anlamına gelir.
I realize that the Strong’s definition of “cut off,” calls it a “primitive root,” in the grammatical sense. That being said, the cutting associated with the covenant and Abraham, identifies that the light of the covenant is attached to the word, and that light is set forth at its primitive historical root. “Cut” in terms of covenant history; is a prophetic symbol based upon its primitive roots, and it is also grammatically identified as a primitive root.
Strong’un “cut off” tanımının, onu dilbilgisel anlamda bir “primitive root” olarak nitelediğini fark ediyorum. Böyle olmakla birlikte, antlaşma ve İbrahim ile ilişkilendirilen kesme eylemi, antlaşmanın ışığının söze bağlı olduğunu ve bu ışığın ilkel tarihsel kökünde ortaya konduğunu gösterir. Antlaşma tarihi açısından “cut”, ilkel köklerine dayanan peygamberî bir semboldür ve ayrıca dilbilgisel olarak da bir ilkel kök olarak tanımlanır.
The pronouncement in verse five, is not only identifying that they do not have the message of the latter rain, as represented by the “new wine,” but also that they are ‘then and there’ rejected as God’s covenant people, a covenant people who trace their “primitive roots” back to Abraham.
Beşinci ayetteki beyan, "yeni şarap"la temsil edilen son yağmur mesajına sahip olmadıklarını belirtmekle kalmıyor, aynı zamanda onların 'orada ve o anda' Tanrı’nın antlaşma halkı—"ilk kökenlerini" İbrahim’e kadar dayandıran bir halk—olarak reddedildiğini de ilan ediyor.
The generation that died in the wilderness over forty years, traced their primitive roots back to Abraham, meaning the father of many nations. The generation who entered the Promised Land with Joshua, traced their primitive roots back to Abraham. The Jews who crucified Christ traced their primitive roots back to Abraham. The Protestants who came out of the Dark Ages, and who were then tested and passed by as God’s chosen covenant people in 1844, traced their primitive roots back to Abraham. The Millerite Philadelphian movement that entered into the Most Holy Place on October 22, 1844 traced their primitive roots back to Abraham. The Millerite Laodicean movement that rebuilt Jericho in 1863, traced their primitive roots back to Abraham. The Laodicean Seventh-day Adventist church that is spewed out of the mouth of the Lord at the soon-coming Sunday law traced their primitive roots back to Abraham. All of those generations have, or will fulfill the parable of the vineyard.
Kırk yıl boyunca çölde ölen nesil, adı “birçok ulusun babası” anlamına gelen İbrahim’e ilksel kökenlerini dayandırdı. Yeşu ile birlikte Vaat Edilmiş Topraklar’a giren nesil, ilksel kökenlerini İbrahim’e dayandırdı. Mesih’i çarmıha geren Yahudiler, ilksel kökenlerini İbrahim’e dayandırdılar. Karanlık Çağlar’dan çıkan ve 1844’te Tanrı’nın seçilmiş antlaşma halkı olarak sınanıp bir kenara bırakılan Protestanlar, ilksel kökenlerini İbrahim’e dayandırdılar. 22 Ekim 1844’te Kutsalların Kutsalı’na giren Millerci Filadelfiya hareketi, ilksel kökenlerini İbrahim’e dayandırdı. 1863’te Eriha’yı yeniden inşa eden Millerci Laodikiya hareketi, ilksel kökenlerini İbrahim’e dayandırdı. Yakında çıkacak Pazar yasasında Rab’bin ağzından kusulacak olan Laodikiya Yedinci Gün Adventist kilisesi, ilksel kökenlerini İbrahim’e dayandırdı. Bu nesillerin hepsi bağ benzetmesini yerine getirmiş ya da getirecektir.
The drunkards in Joel awake to find they have been rejected as God’s people, and that they do not have the message of the latter rain. The inverse is then true. Those who Joel identifies as wearing “crowns of glory,” then enter into covenant, are sealed and lifted up as an offering. The very first ratified covenant between God and a chosen people began with the same “cutting” that is represented at the final sacrifice of God’s people, which begins at the Sunday law. The cutting is the separation of wheat and tares. The tares are rejected and cast into the fire and the wheat is bundled together as the Pentecostal first fruit wheat offering, that is then lifted up, “as in former years.”
Yoel'deki sarhoşlar uyanınca, Tanrı'nın halkı olarak reddedildiklerini ve son yağmurun mesajına sahip olmadıklarını fark ederler. Bunun tersi de doğrudur. Yoel'in "yücelik taçları" giyenler olarak tanımladığı kişiler ise antlaşmaya girer, mühürlenir ve bir sunu olarak yükseltilir. Tanrı ile seçilmiş bir halk arasındaki ilk onaylanmış antlaşma, Tanrı'nın halkının son kurbanında temsil edilen ve Pazar yasasıyla başlayan aynı "kesme" ile başladı. Bu "kesme", buğday ile yabani otların ayrılmasıdır. Yabani otlar reddedilir ve ateşe atılır; buğday ise Pentekost ilk ürün buğday sunusu olarak demet yapılır ve sonra "önceki yıllarda olduğu gibi" yükseltilir.
There are four places that are typically pointed out to represent Abraham’s covenant. In Genesis twelve Abraham is ‘called’ and given the promise to make him a great nation. This is not part of the covenant, but it is the calling of a promise. At that point his name is Abram, for one of the symbols of a covenant relationship is a name-change. Abram’s name is changed in the third of the four steps of the covenant.
İbrahim’in antlaşmasını temsil ettiği genellikle belirtilen dört nokta vardır. Yaratılış 12'de İbrahim 'çağrılır' ve ondan büyük bir ulus yapacağı vaadi verilir. Bu antlaşmanın bir parçası değildir; ancak bir vaade çağrıdır. O noktada adı Avram'dır; çünkü bir antlaşma ilişkisinin simgelerinden biri ad değişikliğidir. Avram’ın adı, antlaşmanın dört adımının üçüncüsünde değiştirilir.
For when God made promise to Abraham, because he could swear by no greater, he sware by himself, Saying, Surely blessing I will bless thee, and multiplying I will multiply thee. And so, after he had patiently endured, he obtained the promise. For men verily swear by the greater: and an oath for confirmation is to them an end of all strife. Wherein God, willing more abundantly to shew unto the heirs of promise the immutability of his counsel, confirmed it by an oath: That by two immutable things, in which it was impossible for God to lie, we might have a strong consolation, who have fled for refuge to lay hold upon the hope set before us: Which hope we have as an anchor of the soul, both sure and stedfast, and which entereth into that within the veil; Whither the forerunner is for us entered, even Jesus, made an high priest for ever after the order of Melchisedec. Hebrews 6:13–20.
Tanrı İbrahim’e vaat verdiğinde, kendisinden daha üstün biri üzerine ant içemediği için kendi adına ant içti ve şöyle dedi: “Seni kesinlikle bol bol bereketleyeceğim, seni kat kat çoğaltacağım.” Böylece, sabırla dayandıktan sonra, vaat edilen şeyi elde etti. Çünkü insanlar gerçekten kendilerinden üstün olan adına ant içerler; doğrulama için edilen ant, onlar için her anlaşmazlığın sonudur. Tanrı da, tasarısının değişmezliğini vaatlerin mirasçılarına daha açıkça göstermek istediğinden, bunu ant ile pekiştirdi; öyle ki, Tanrı’nın yalan söylemesinin imkansız olduğu iki değişmez olgu sayesinde, önümüze konan umuda tutunmak için sığınmış olan bizler güçlü bir teselli bulalım. Sahip olduğumuz bu umut, ruhumuzun hem güvenilir hem de sarsılmaz bir çapasıdır; perde arkasındaki iç yere kadar girer. Bizim için öncü olarak oraya giren İsa, Melkisedek düzenine göre sonsuza dek başkâhin kılınmıştır. İbraniler 6:13-20.
The calling was God’s promise to Abram, and He provided a second witness with the “oath” that followed. The “oath” that followed was threefold. After the calling of a promise, which was the first step, the second, third and fourth steps are the actual threefold covenant, by God, with a chosen people. In Genesis fifteen God formally “cuts” (establishes) the covenant through a dramatic ritual where God alone passes between divided animals, unconditionally promising land to Abraham’s descendants. The Promised Land was represented as a land between two rivers; the river of Egypt and the river Euphrates. The first step of the threefold covenant includes a direct reference of the prophetic symbolism of two rivers, and all that is attached to that symbol. When inspiration points to the Ulai and Hiddekel rivers as events that are now in the process of fulfillment, those two rivers were typified in Abram’s prophecy. The setting is between Abram’s two rivers, which when brought together with Daniel’s two rivers makes four rivers, for the voice of Christ is the voice of many waters.
Çağrı, Tanrı'nın Avram'a verdiği vaatti; Tanrı, onu izleyen "yemin" ile ikinci bir tanıklık sağladı. Ardından gelen "yemin" üçlüydü. İlk adım olan vaat içeren çağrının ardından, ikinci, üçüncü ve dördüncü adımlar, Tanrı'nın seçilmiş bir halkla yaptığı asıl üçlü antlaşmadır. Yaratılış on beşinci bölümde Tanrı, bölünmüş hayvan parçalarının arasından Tanrı'nın yalnız başına geçtiği dramatik bir ritüelle antlaşmayı resmen "keser" (kurar) ve İbrahim'in soyuna koşulsuz olarak toprak vaat eder. Vaat edilen diyar, iki ırmak arasındaki bir ülke olarak temsil edildi; Mısır ırmağı ile Fırat ırmağı. Üçlü antlaşmanın ilk adımı, iki ırmağın peygamberce simgesine ve bu simgeye bağlı olan her şeye doğrudan bir gönderme içerir. Esin, bugün gerçekleşmekte olan olaylar olarak Ulai ve Hiddekel ırmaklarına işaret ettiğinde, bu iki ırmak Avram'ın peygamberliğinde tipolojik olarak önceden simgelenmişti. Bağlam, Avram'ın iki ırmağının arasındadır; Daniel'in iki ırmağıyla birleştirildiğinde dört ırmak eder; çünkü Mesih'in sesi çok suların sesidir.
In the same day the Lord made a covenant with Abram, saying, Unto thy seed have I given this land, from the river of Egypt unto the great river, the river Euphrates: The Kenites, and the Kenizzites, and the Kadmonites, And the Hittites, and the Perizzites, and the Rephaims, And the Amorites, and the Canaanites, and the Girgashites, and the Jebusites. Genesis 15:18–21.
Aynı gün Rab Avram’la bir antlaşma yaptı ve şöyle dedi: “Senin soyuna bu ülkeyi verdim; Mısır Irmağı’ndan büyük ırmağa, Fırat Irmağı’na kadar: Kenitler, Kenizitler, Kadmonitler, Hititler, Perizitler, Refaimler, Amoriler, Kenanlılar, Girgaşlılar ve Yevuslular.” Yaratılış 15:18-21.
The land promised to Abram was the entire world which is represented by ten kings in the last days, whereas in the first days of the covenant it was listed as ten tribes, not kings. The one hundred and forty-four thousand will be in conflict with the entire world. The world will then be involved with the testing process of Sunday worship enforcement by a one-world government under the direction of the scarlet-colored whore of Revelation seventeen, who reigns over the ten kings of the earth. With Abram the church and state symbol of the image of the beast is represented by the river of Egypt, a symbol of statecraft and the river of Babylon, a symbol of churchcraft.
Abram’a vaat edilen toprak, son günlerde on kral tarafından temsil edilen tüm dünyaydı; oysa antlaşmanın ilk günlerinde bu, krallar değil, on kabile olarak listelenmişti. Yüz kırk dört bin, bütün dünyayla çatışacak. Daha sonra dünya, yeryüzünün on kralı üzerinde egemenlik süren Vahiy on yedideki al renkli fahişenin yönlendirmesi altında, tek bir dünya hükümeti tarafından Pazar günü ibadetinin zorla uygulanmasına ilişkin bir sınama sürecinin içine çekilecektir. Abram söz konusu olduğunda, canavarın suretinin kilise-devlet sembolü, devlet yönetimini simgeleyen Mısır nehriyle ve kilise yönetimini simgeleyen Babil nehriyle temsil edilir.
After these things the word of the Lord came unto Abram in a vision, saying,
Bu olaylardan sonra Rab'bin sözü bir görüde Abram'a geldi ve şöyle dedi:
Fear not, Abram: I am thy shield, and thy exceeding great reward.
Korkma, Abram: ben senin kalkanınım ve çok büyük ödülünüm.
And Abram said, Lord God, what wilt thou give me, seeing I go childless, and the steward of my house is this Eliezer of Damascus? And Abram said, Behold, to me thou hast given no seed: and, lo, one born in my house is mine heir. And, behold, the word of the Lord came unto him, saying,
Avram dedi ki: Ya Rab Tanrı, bana ne vereceksin? Çünkü çocuksuzum; evimin kâhyası ise Şamlı bu Eliezer’dir. Avram yine dedi: İşte, bana soy vermedin; bak, evimde doğan biri benim mirasçım. Ve işte, Rab’bin sözü ona geldi ve şöyle dedi:
This shall not be thine heir; but he that shall come forth out of thine own bowels shall be thine heir. And he brought him forth abroad, and said, Look now toward heaven, and tell the stars, if thou be able to number them: and he said unto him, So shall thy seed be.
Bu kişi senin varisin olmayacak; ama kendi özünden çıkacak olan senin varisin olacaktır. Onu dışarı çıkarıp, “Şimdi göğe bak ve eğer onları sayabileceksen yıldızları say” dedi; ve ona, “Senin soyun da böyle olacaktır” dedi.
And he believed in the Lord; and he counted it to him for righteousness. And he said unto him,
Ve Rab'be iman etti; Rab bunu ona doğruluk saydı. Ve ona dedi ki,
I am the Lord that brought thee out of Ur of the Chaldees, to give thee this land to inherit it.
Seni Kildanilerin Uru'ndan, bu ülkeyi miras olarak sana vermek için çıkaran Rab benim.
And he said, Lord God, whereby shall I know that I shall inherit it? And he said unto him,
Ve dedi: Ya Rab Tanrı, onu miras alacağımı nasıl bileceğim? Ve ona dedi:
Take me an heifer of three years old, and a she goat of three years old, and a ram of three years old, and a turtledove, and a young pigeon.
Bana üç yaşında bir düve, üç yaşında bir dişi keçi, üç yaşında bir koç, bir kumru ve bir güvercin yavrusu getir.
And he took unto him all these, and divided them in the midst, and laid each piece one against another: but the birds divided he not. And when the fowls came down upon the carcases, Abram drove them away. And when the sun was going down, a deep sleep fell upon Abram; and, lo, an horror of great darkness fell upon him. And he said unto Abram,
Ve o, bunların hepsini aldı, ortadan böldü ve her bir parçayı karşılıklı yerleştirdi; fakat kuşları bölmedi. Kuşlar leşlerin üzerine indiğinde, Abram onları kovdu. Güneş batmak üzereyken, derin bir uyku Abram’ın üzerine çöktü; ve işte, büyük bir karanlığın dehşeti onun üzerine çöktü. Ve Abram’a şöyle dedi:
Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance.
Şunu kesin olarak bil ki soyun kendilerine ait olmayan bir ülkede yabancı olacak; onlara hizmet edecek ve onlara dört yüz yıl eziyet edilecek. Ayrıca hizmet edecekleri ulusu ben yargılayacağım; sonra büyük servetle oradan çıkacaklar.
And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age.
Ve sen huzur içinde atalarının yanına gideceksin; ileri bir yaşta gömüleceksin.
But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.
Fakat dördüncü kuşakta yine buraya gelecekler: çünkü Amorîlerin suçu henüz tamamlanmadı.
And it came to pass, that, when the sun went down, and it was dark, behold a smoking furnace, and a burning lamp that passed between those pieces. Genesis 15:1–17.
Güneş batıp karanlık basınca, işte, duman tüten bir fırın ve o parçaların arasından geçen alevli bir meşale göründü. Yaratılış 15:1-17.
The One who would guide Moses and the children of Israel as a pillar of fire by night and a cloud by day passed between those “cut” pieces as a smoking furnace and burning lamp.
Geceleyin bir ateş sütunu, gündüzleri bir bulut olarak Musa'ya ve İsrailoğullarına yol gösterecek olan O, o "kesilmiş" parçaların arasından dumanı tüten bir ocak ve yanan bir meşale olarak geçti.
And the Lord went before them by day in a pillar of a cloud, to lead them the way; and by night in a pillar of fire, to give them light; to go by day and night: He took not away the pillar of the cloud by day, nor the pillar of fire by night, from before the people. Exodus 13:21, 22.
Rab gündüz onlara yolu göstermek için bir bulut sütunu içinde önlerinden gidiyor, gece ise onlara ışık vermek için bir ateş sütunu içinde gidiyordu; gündüz de gece de yürüsünler diye. Halkın önünden gündüz bulut sütununu, gece de ateş sütununu uzaklaştırmadı. Çıkış 13:21-22.
The burning lamp and smoking furnace typified the pillar of cloud or fire and represents an prophetic element of the first step, of the three steps involved with God establishing the covenant with Abram. The chapter begins with the words, “Fear not,” for the message of the first angel is fear God, and those who like Abram fear God, will not need to fear God. There are two types of fear, because there are two classes of people.
Yanan lamba ve tüten fırın, bulut ya da ateş sütununu simgeliyordu ve Tanrı’nın Abram’la antlaşmayı kurmasında yer alan üç adımdan ilkinin peygamberî bir unsurunu temsil eder. Bölüm, “Korkma” sözleriyle başlar; çünkü birinci meleğin mesajı Tanrı’dan korkmaktır ve Abram gibi Tanrı’dan korkanların Tanrı’dan korkmasına gerek olmayacaktır. İki tür korku vardır, çünkü iki sınıf insan vardır.
Further into the covenant passage Abram believes God and it was counted unto him as righteousness. The three angels parallel the work of the Holy Spirit as set forth by John who teaches the Holy Spirit convicts of three things; sin, righteousness and judgment. Those characteristics align with the three angels, so after the fear of God is set forth in the covenant passage, then the second step of righteousness is identified, only to be followed by the pronouncement of judgment, which is the third work of the Holy Spirit, and the message of the third angel. The first step of the covenant typified the first angel’s message, which is always a fractal of all three messages. The three steps of the covenant process, represent the three angels of Revelation fourteen.
Antlaşma pasajında daha ileride, Abram Tanrı’ya iman eder ve bu ona doğruluk olarak sayılır. Üç melek, Yuhanna’nın ortaya koyduğu Kutsal Ruh’un işiyle paraleldir; Yuhanna, Kutsal Ruh’un üç şey konusunda dünyayı suçlu olduğuna ikna ettiğini öğretir: günah, doğruluk ve yargı. Bu nitelikler üç melekle uyumludur. Bu nedenle antlaşma pasajında Tanrı korkusu ortaya konduktan sonra, ikinci adım olarak doğruluk belirlenir; bunun ardından, Kutsal Ruh’un üçüncü işi ve üçüncü meleğin mesajı olan yargının ilanı gelir. Antlaşmanın ilk adımı, birinci meleğin mesajını örnekler; bu mesaj her zaman üç mesajın tümünün bir fraktalıdır. Antlaşma sürecinin üç adımı, Vahiy’in on dördüncü bölümündeki üç meleği temsil eder.
After Abram is counted as righteous marking the second angel, he prepares an offering, for the offering is prepared just before the third step of judgment. That offering represents the offering of the Levites of Malachi three that is lifted up as an ensign. Just as the three periods of forty years in the life of Moses represents the three angels’ messages, the first forty years of Moses has all three steps of the three angels’ message.
Abram ikinci meleği işaret eden şekilde doğru sayıldıktan sonra bir sunu hazırlar; çünkü sunu, yargının üçüncü adımından hemen önce hazırlanır. Bu sunu, Malaki 3’teki Levililerin bir sancak olarak kaldırılan sunusunu temsil eder. Musa’nın hayatındaki üç kırk yıllık dönem nasıl üç meleğin mesajlarını temsil ediyorsa, Musa’nın ilk kırk yılı da üç meleğin mesajının üç adımının tümünü içerir.
Where Moses’ testimony begins is with his parents fearing God, (the first step), followed by a visual test. The second step includes a visual test, as was the case in Daniel chapter one, when Daniel first fears God and refused to eat the Babylonian diet, and then is tested based upon his physical appearance. Then for Daniel it was the third test three years later by king Nebuchadnezzar, a symbol of the king of the north and the Sunday law, which is the third angels’ message.
Musa’nın tanıklığı, anne babasının Tanrı’dan korkmasıyla başlar (birinci adım); ardından görünüşe dayalı bir sınav gelir. İkinci adım, tıpkı Daniel kitabının birinci bölümünde olduğu gibi, görünüşe dayalı bir sınavı içerir: Orada Daniel önce Tanrı’dan korktu ve Babil yemeklerini yemeyi reddetti; ardından fiziksel görünüşüne göre sınandı. Daha sonra Daniel için üçüncü sınav, üç yıl sonra Kral Nebukadnezar tarafından yapıldı; bu, kuzeyin kralının ve üçüncü meleklerin mesajı olan Pazar yasasının bir sembolüdür.
Moses’ parents fear God, put him into an ark in the water and Pharaoh’s daughter was led to see the situation, and then passed judgment in favor of saving the child. The beginning of Moses life was an illustration of the covenant that God made with mankind, and then through Moses, God also made a covenant with a chosen nation selected from mankind. Noah’s covenant with mankind represents the great multitude and Moses covenant with a chosen people is the one-hundred and forty-four thousand. The offering that Abram was to make to ratify the covenant bore the emblem of the covenant of Noah, just as did Moses who fulfilled Abram’s prophecy centuries later.
Musa’nın anne babası Tanrı’dan korkuyordu; onu bir sandığa koyup suya bıraktılar ve Firavun’un kızı durumu görmeye sevk edildi; sonra da çocuğun kurtarılması lehine karar verdi. Musa’nın yaşamının başlangıcı, Tanrı’nın insanlıkla yaptığı antlaşmanın bir örneğiydi; ve Tanrı, Musa aracılığıyla da insanlıktan seçilmiş bir ulusla bir antlaşma yaptı. Nuh’un insanlıkla yaptığı antlaşma büyük kalabalığı temsil eder; Musa’nın seçilmiş bir halkla yaptığı antlaşma ise 144.000’i temsil eder. Avram’ın antlaşmayı tasdik etmek için sunması gereken sunu, Nuh’un antlaşmasının sembolünü taşıyordu; tıpkı yüzyıllar sonra Avram’ın peygamberliğini yerine getiren Musa’nın yaptığı gibi.
The offering consisted of five various animals; a three-year-old heifer, a three-year-old she goat, a three-year-old ram, a turtledove and a young pigeon. The birds were left whole, and the heifer, ram and she goat were “cut” in halves. The offering typifies the lifting up of an ensign in the last days as a visual test for mankind. The visual sign for Pharaoh’s daughter was the baby Moses in the ark. The ark is symbolized by the eight souls on the ark. The number “eight” is established as one of the prophetic characteristics of the ensign of the one hundred and forty-four thousand. When you consider the five animal offerings and divide three in half, then your offering is made up of eight pieces, as typified by Noah, and then confirmed in Abram’s offering.
Sunu beş farklı hayvandan oluşuyordu; üç yaşında bir düve, üç yaşında bir dişi keçi, üç yaşında bir koç, bir kumru ve bir yavru güvercin. Kuşlar olduğu gibi bırakıldı, düve, koç ve dişi keçi ise ikiye “kesildi”. Sunu, son günlerde insanlık için görsel bir sınama olarak bir sancağın kaldırılmasını simgeler. Firavun’un kızına yönelik görsel işaret gemideki bebek Musa’ydı. Gemi, gemideki sekiz canla simgelenir. “Sekiz” sayısı, yüz kırk dört binin sancağının peygamberlik özelliklerinden biri olarak belirlenmiştir. Beş hayvanlık sunuyu ele alıp üç tanesini ikiye böldüğünüzde, sununuz Nuh tarafından örneklenen biçimde sekiz parçadan oluşur ve bu, Avram’ın sunusunda da teyit edilir.
Those five animals, when divided as directed by God, represent the number “eight,” and in so doing, they represent those souls at the end of the world that were typified by the “eight” souls upon the ark. The sign of circumcision, which is the second step in Abram’s threefold covenant was to be carried out on the “eighth” day after birth, and the rite was replaced by baptism, which typifies the resurrection of Christ which took place on the “eighth” day. The number “eight” is an established characteristic of the covenants of both Noah and Moses, and they typify the one hundred and forty-four thousand who will be lifted up as an ensign offering, and who are the “eighth” that is of the seven.
O beş hayvan, Tanrı’nın buyurduğu şekilde bölündüğünde “sekiz” sayısını temsil eder ve böyle yapmakla, Nuh’un gemisindeki “sekiz” ruh tarafından simgelenen, dünyanın sonundaki o ruhları temsil eder. Abram’ın üçlü antlaşmasının ikinci adımı olan sünnet işareti, doğumdan sonra “sekizinci” günde yerine getirilmeliydi; ve bu ayin, “sekizinci” günde gerçekleşen Mesih’in dirilişini simgeleyen vaftizle ikame edildi. “Sekiz” sayısı, hem Nuh’un hem de Musa’nın antlaşmalarının yerleşik bir özelliğidir; ve bu antlaşmalar, bir sancak sunusu olarak kaldırılacak olan yüz kırk dört bini simgeler; onlar da yedinin “sekizincisi”dir.
Those five animals represent the five wise virgins, who are typified by the “eight” on the ark, will pass from an old world to a new world—without seeing death.
Bu beş hayvan, gemideki "sekiz" ile simgelenen beş akıllı bakireyi temsil eder; ölümü görmeden eski bir dünyadan yeni bir dünyaya geçecekler.
Abram’s offering was a pure offering, for all the animals in the offering were clean animals, and together they represent the primary animals used for whole burnt offerings. The first angel’s message includes the command to worship the Creator, and the primary sacrificial animals of the sanctuary service that was to be instituted when Abram’s prophecy was fulfilled in the time of Moses are set forth as the offerings of worship, while also typifying the first angel’s call to worship the Creator.
Abram’ın sunusu pak bir sunuydu; çünkü sunudaki bütün hayvanlar temiz hayvanlardı ve birlikte yakmalık sunularda kullanılan başlıca hayvanları temsil ediyorlardı. Birinci meleğin mesajı Yaratıcı’ya tapınma buyruğunu içerir; Musa zamanında Abram’ın peygamberliği yerine getirildiğinde tesis edilecek kutsal yer hizmetinin başlıca kurbanlık hayvanları tapınma sunuları olarak ortaya konur ve aynı zamanda Yaratıcı’ya tapınmaya çağıran birinci meleğin çağrısını da simgeler.
Verse eighteen explicitly states, “On that day the Lord made a covenant with Abram.” That marks the first of three steps that typify the three angels of Revelation fourteen. The covenant step in Genesis fifteen represents the first angel’s message of Revelation fourteen, which is followed by a second angel, who was typified by the second step of Abram’s covenant found in Genesis seventeen.
On sekizinci ayet açıkça şöyle der: “O gün Rab Avram’la bir antlaşma yaptı.” Bu, Vahiy 14’teki üç meleği örnekleyen üç adımdan ilkinin işaretidir. Yaratılış 15’teki antlaşma adımı, Vahiy 14’ün birinci meleğinin mesajını temsil eder; bunun ardından ikinci bir melek gelir ve bu melek, Yaratılış 17’de yer alan Avram’ın antlaşmasının ikinci adımıyla örneklenir.
In step number two, Abram’s name is changed to Abraham. Abram means ‘the father is exalted,’ and Abraham means ‘the father of many nations.’ In the calling of Abram, the promise of becoming a great nation was given, but the promise was not ratified until Abram’s name was changed. Then he became the first father of a chosen covenant people. The next step typified the third angel’s message as Abraham is tested upon sacrificing Isaac, which typified the cross, which typified October 22, 1844, which typifies the Sunday law—which is the third angel’s message. That third covenant step was fulfilled on the twenty-second of October in 1844, and it is set forth in Genesis twenty-two.
İkinci adımda, Avram'ın adı İbrahim olarak değiştirilir. Avram, 'yüceltilmiş baba' anlamına gelir; İbrahim ise 'birçok ulusun babası' anlamına gelir. Avram'ın çağrılışında büyük bir ulus olma vaadi verildi, ancak Avram'ın adı değiştirilene kadar bu vaat onaylanmadı. Sonra seçilmiş antlaşma halkının ilk atası oldu. Bir sonraki adım, İbrahim’in İshak’ı kurban etmesiyle sınanması yoluyla üçüncü meleğin mesajını simgeliyordu; bu, haçı simgeliyordu; haç da 22 Ekim 1844’ü simgeliyordu; o da üçüncü meleğin mesajı olan Pazar yasasını simgeler. Bu üçüncü antlaşma adımı 22 Ekim 1844’te yerine getirildi ve Yaratılış 22. bölümde anlatılır.
In the second step, which is the second angel’s message, where Abram’s name is changed, the rite of circumcision is established as the “sign” of a covenant people and their relation to God. It is in the history of the second angel’s message, that God’s people are sealed. They are lifted up as an ensign at the third angel’s message represented by the Sunday law, but they are sealed in the period just before the Sunday law, which in Millerite history would be, just before the door closed on October 22, 1844.
İkinci adımda—ki bu, Avram’ın adının değiştirildiği ikinci meleğin mesajıdır—sünnet ayini, antlaşma halkının ve onların Tanrı’yla ilişkisinin “işareti” olarak tesis edilir. Tanrı’nın halkı, ikinci meleğin mesajının tarihinde mühürlenir. Pazar yasasıyla temsil edilen üçüncü meleğin mesajında bir sancak gibi yüceltilirler, fakat mühürlenmeleri Pazar yasasından hemen önceki dönemde olur; bu da Millerit tarihinde, 22 Ekim 1844’te kapının kapandığı andan hemen öncesine tekabül eder.
The same is true with the three decrees to come out of Babylon that started the 2300-year prophecy, which ended at the third angel’s arrival on October 22, 1844. The temple was finished during the history of the second decree, after the first, but before the third. The foundations were laid during the first decree and the temple building finished in the history of the second decree. The third decree in 457 BC started the 2300 years, while the decree itself returned national sovereignty to the Jews. At the third waymark a kingdom is set up, as represented by the restoration of national sovereignty at the third decree and the lifting up of the church triumphant as an ensign at the Sunday law.
Babil’den çıkan ve 2300 yıllık kehaneti başlatan üç fermanla ilgili olarak da durum aynıdır; bu kehanet 22 Ekim 1844’te üçüncü meleğin gelişiyle sona erdi. Tapınak, birincisinden sonra ama üçüncüsünden önce, ikinci fermanın dönemi sırasında tamamlandı. Temeller birinci ferman döneminde atıldı ve tapınak inşası ikinci ferman döneminde tamamlandı. MÖ 457’deki üçüncü ferman 2300 yıllık dönemi başlattı; ayrıca fermanın kendisi Yahudilere ulusal egemenliği iade etti. Üçüncü kilometre taşında bir krallık kurulur; bu, üçüncü fermanda ulusal egemenliğin yeniden tesis edilmesi ve Pazar yasasında muzaffer kilisenin bir sancak olarak yükseltilmesiyle temsil edilir.
The third decree typified the third angel’s arrival to the marriage on October 22, 1844. The bride makes herself ready, before the marriage, not at the marriage. The sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished just before the Sunday law in the period of time prophetically represented as the image of the beast test. We are informed that the image of the beast test is the test we must pass before probation closes.
Üçüncü kararname, 22 Ekim 1844’te üçüncü meleğin nikaha gelişini simgeliyordu. Gelin, nikah sırasında değil, nikahtan önce kendini hazırlar. Yüz kırk dört binin mühürlenmesi, canavarın sureti sınavı olarak peygamberce temsil edilen zaman diliminde, Pazar yasasından hemen önce tamamlanır. Bize, canavarın sureti sınavının, deneme süresi kapanmadan önce geçmemiz gereken sınav olduğu bildirilmiştir.
“The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.
“Rab bana açıkça göstermiştir ki, canavarın sureti lütuf süresi kapanmadan önce meydana getirilecektir; çünkü bu, Tanrı’nın halkı için büyük sınama olacaktır ve onların ebedî kaderi bununla belirlenecektir. Senin tutumun ise öylesine bir tutarsızlıklar yumağıdır ki, pek az kişi aldatılacaktır.
“In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].
“Vahiy 13’te bu konu açıkça sunulmaktadır; [Vahiy 13:11–17 alıntılanmıştır].”
“This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.
“Tanrı’nın halkının mühürlenmeden önce karşı karşıya kalması gereken sınav budur. O’nun yasasını gözeterek ve sahte bir şabatı kabul etmeyi reddederek Tanrı’ya bağlılıklarını kanıtlamış olanların tümü, Rab Tanrı Yehova’nın sancağı altında yer alacak ve yaşayan Tanrı’nın mührünü alacaktır. Göksel kökenli gerçeği bırakıp Pazar şabatını kabul edenler ise canavarın işaretini alacaktır.” Manuscript Releases, cilt 15, s. 15.
The door closed on October 22, 1844, typifying the closed door at the Sunday law. Sister White states that the image of the beast test is the test we must pass “before” probation closes, and she also states that the test is where our eternal destiny is decided. Before the Sunday law, the bride makes herself ready, and this requires having the proper wedding garment, a garment that is to be purified by the refining fires of the Messenger of the Covenant. The seal is placed before the wedding, and then the wedding takes place at the Sunday law.
Kapı 22 Ekim 1844’te kapandı; bu, Pazar yasasında kapının kapanışını önceden örnekler. Kızkardeş White, canavarın suretinin imtihanının deneme süresi kapanmadan "önce" geçmemiz gereken imtihan olduğunu ve ayrıca bu imtihanda sonsuz kaderimizin karara bağlandığını belirtir. Pazar yasasından önce gelin kendini hazırlar ve bu, uygun düğün giysisine sahip olmayı gerektirir; bu giysi, Antlaşmanın Elçisi’nin arıtıcı ateşleriyle arıtılacaktır. Mühür düğünden önce basılır ve ardından düğün Pazar yasasında gerçekleşir.
Sister White identifies that the sealing is a settling into the truth both intellectually and spiritually. She further identifies that ‘when’ God’s people are sealed, ‘then’ the shaking of God’s judgments will come. The shaking is the judgments that begin at the earthquake of Revelation eleven, which is the Sunday law in the United States.
Kardeş White, mühürlenmenin hem zihinsel hem de ruhsal olarak gerçeğe yerleşme olduğunu belirtir. Ayrıca, Tanrı’nın halkı 'ne zaman' mühürlenirse, 'o zaman' Tanrı’nın yargılarının sarsıntısının geleceğini ifade eder. Sarsıntı, Vahiy 11’deki depremle başlayan yargılardır; ki bu Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar yasasıdır.
The Millerite temple was finished at the Midnight Cry, identifying that the seal is placed before the third waymark of judgment. In Abraham’s covenant the third step of judgment was Isaac on Mount Moriah, typifying not only Christ upon the cross, but also the offering of the Levites in Malachi three.
Millerci mabedi Geceyarısı Çığlığı sırasında tamamlandı; bu da mührün, yargının üçüncü dönüm noktasından önce vurulduğunu gösterir. İbrahim’in antlaşmasında yargının üçüncü adımı, Moria Dağı’ndaki İshak’tı; bu, yalnızca çarmıhtaki Mesih’i değil, aynı zamanda Malaki 3’te Levililerin sunusunu da simgeliyordu.
And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years.
Ve gümüşü arıtan ve saflaştıran biri gibi oturacak; Levi'nin oğullarını arıtacak ve onları altın ve gümüş gibi saflaştıracak ki Rab'be doğruluk içinde sunu sunabilsinler. O zaman Yahuda'nın ve Yeruşalim'in sunusu, eski günlerde ve geçmiş yıllarda olduğu gibi Rab'be hoş gelecek.
And I will come near to you to judgment; and I will be a swift witness against the sorcerers, and against the adulterers, and against false swearers, and against those that oppress the hireling in his wages, the widow, and the fatherless, and that turn aside the stranger from his right, and fear not me, saith the Lord of hosts. Malachi 3:3–5.
Ve sizi yargılamak için yanınıza geleceğim; büyücülere, zina edenlere, yalan yere yemin edenlere, işçiye ücretinde haksızlık edenlere, dul ve öksüzü ezenlere, yabancıyı hakkından mahrum edenlere ve benden korkmayanlara karşı çabucak tanıklık edeceğim, diyor orduların Rabbi. Malaki 3:3-5.
After the purification process, the offering will ‘then’ be as in days of old, and the offering is prepared during the final act of judgment, for it is then that the Levites who have been purified and prepared as an offering, are contrasted with the foolish virgins who Christ is to be a “swift witness against.” The “swift witness” is the “faithful witness to the Laodicean church,” who cast Shebna as a ball into a far field, and who projectile vomits the Laodiceans out of His mouth. The separation of the wheat and tares will be swift, for the final movements are rapid ones. That swift messenger is He who suddenly comes to His temple in Malachi three.
Arındırma sürecinden sonra, sunu 'o zaman' eski günlerdeki gibi olacak ve sunu yargının nihai eylemi sırasında hazırlanır; çünkü arındırılmış ve bir sunu olarak hazırlanmış Levililer, Mesih’in aleyhine "çabuk tanık" olacağı akılsız bakirelerle o zaman karşıtlaştırılır. "Çabuk tanık", "Laodikya kilisesine sadık tanık"tır; Şebna’yı bir top gibi uzak bir tarlaya fırlatan ve Laodikyalıları ağzından fışkırtarak kusan O’dur. Buğday ile yabani otların ayrılması çabuk olacaktır, çünkü son hareketler hızlıdır. O çabuk haberci, Malaki 3'te tapınağına ansızın gelen O’dur.
The lifting up of the offering in Malachi “as in days of old,” is the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand; it was the lifting up of the two Pentecostal wave loaves offering; it was the lifting up of the serpent on the pole in the wilderness; it was the lifting up of Christ on the cross and it was the lifting up of Shadrach, Meshack and Abednego in the fiery furnace with Christ while all the world marveled and wondered; it was the publication of the 1843 chart, and the intended purpose for the 1850 chart.
Malaki’de “eski günlerde olduğu gibi” sununun yüceltilmesi, yüz kırk dört binin sancağının yüceltilmesidir; Pentekost’taki iki sallama ekmeği sunusunun yüceltilmesiydi; çölde sırık üzerindeki yılanın yüceltilmesiydi; Mesih’in çarmıhta yüceltilmesiydi ve bütün dünya hayret edip şaşırırken Mesih ile birlikte Şadrak, Meşak ve Abednego’nun kızgın fırında yüceltilmesiydi; 1843 çizelgesinin yayınlanmasıydı ve 1850 çizelgesi için öngörülen amaçtı.
It was in the second step of Abraham’s covenant that the rite of circumcision was enacted and enforced, thus becoming the sign of the covenant. Abraham, unlike Moses, immediately circumcised Isaac, so when he lifted him up as an offering in the third step, Isaac would represent the sign. That sign would later be replaced by baptism, which together provide two witnesses to the sign of the cross.
İbrahim’in antlaşmasının ikinci adımında sünnet ayini emredilip yürürlüğe kondu ve böylece antlaşmanın alameti haline geldi. İbrahim, Musa’nın aksine, İshak’ı derhal sünnet etti; böylece üçüncü adımda onu kurban olarak sunduğunda İshak o alameti temsil edecekti. Bu alamet daha sonra yerini vaftize bırakacaktı; ikisi birlikte haç işareti için iki şahit teşkil edecekti.
“What is the seal of the living God, which is placed in the foreheads of His people? It is a mark which angels, but not human eyes, can read; for the destroying angel must see this mark of redemption. The intelligent mind has seen the sign of the cross of Calvary in the Lord’s adopted sons and daughters. The sin of the transgression of the law of God is taken away. They have on the wedding garment, and are obedient and faithful to all God’s commands.” Manuscript Release, number 21, 51.
"Yaşayan Tanrı'nın, halkının alınlarına konulan mührü nedir? Bu, meleklerin okuyabildiği, fakat insan gözlerinin okuyamadığı bir işarettir; çünkü yok eden melek bu kurtuluş işaretini görmelidir. Anlayışlı zihin, Rab'bin evlat edindiği oğulları ve kızlarında Golgota'daki haçın işaretini görmüştür. Tanrı'nın yasasını çiğneme günahı ortadan kaldırılmıştır. Üzerlerinde düğün giysisi vardır ve Tanrı'nın bütün buyruklarına itaatkâr ve sadıktırlar." El Yazması Yayını, sayı 21, 51.
In the first step of the covenant in Genesis fifteen, a time prophecy of 400 years in bondage is identified, and Paul identifies the same period as 430 years. Paul’s calculation begins with the calling in Exodus twelve, for he includes Abram’s time of sojourning. When closely considered the four hundred years in relation to thirty years is one symbol set forth by Paul, and four hundred years set forth by Abram is another symbol. So, what does the four-hundred-year period represent, and what does the four-hundred and thirty year period represent, and what does the thirty years represent?
Yaratılış 15’teki antlaşmanın ilk adımında, esaret altında 400 yıla dair bir zaman peygamberliği belirlenir ve Pavlus aynı dönemi 430 yıl olarak belirtir. Pavlus’un hesabı, Abram’ın gurbette geçirdiği zamanı da dahil ettiği için, Çıkış 12’deki çağrıyla başlar. Dikkatle incelendiğinde, otuz yılla ilişkisi açısından dört yüz yıl, Pavlus tarafından ortaya konan bir semboldür; Abram tarafından ortaya konan dört yüz yıl ise başka bir semboldür. Öyleyse, dört yüz yıllık dönem neyi temsil eder, dört yüz otuz yıllık dönem neyi temsil eder ve otuz yıl neyi temsil eder?
The scholars have aptly demonstrated that the four hundred and thirty years can be divided into two periods of two hundred and fifteen years, the first period free of bondage and slavery, the second is slavery.
Bilginler, dört yüz otuz yılın iki yüz on beşer yıllık iki döneme ayrılabileceğini isabetle göstermişlerdir; ilk dönem esaret ve kölelikten azadedir, ikincisi ise köleliktir.
Abraham entered Canaan at the age of 75, and Isaac was born when Abraham was 100 years old (25 years later). Jacob was born when Isaac was 60 years old, and Jacob entered Egypt when he was 130 years old. This totals 215 years in Canaan and 215 years in Egypt, for a total of 430 years. For a student of prophecy this provides two testimonies, from two covenant symbols, for Paul, as with Abram had his name changed. Paul identifies 430 and Abram 400. The line upon line fulfillment of two related time prophecies is associated with the first covenant period that led to the establishment of God’s chosen people.
İbrahim 75 yaşında Kenan diyarına girdi ve İshak, İbrahim 100 yaşındayken (25 yıl sonra) doğdu. İshak 60 yaşındayken Yakup doğdu ve Yakup 130 yaşındayken Mısır’a girdi. Böylece Kenan’da 215 yıl ve Mısır’da 215 yıl olmak üzere toplam 430 yıl eder. Bir peygamberlik öğrencisi için bu, iki antlaşma sembolünden iki tanıklık sağlar; Pavlus için de, Avram’da olduğu gibi, adı değiştirilmiştir. Pavlus 430’u, Avram ise 400’ü belirtir. Birbiriyle ilişkili iki zaman peygamberliğinin satır satır gerçekleşmesi, Tanrı’nın seçilmiş halkının kurulmasına yol açan ilk antlaşma dönemiyle ilişkilidir.
When Christ came into history to confirm the covenant with many for one week, that week represented two interrelated time prophecies. The four-hundred and thirty year prophecy of Paul can be divided into two equal parts, as with the week of Christ. 215 years in Canaan followed by the 215 years in Egypt, typifying the testimony of Christ in person for 1260 days, followed by 1260 days of Christ’s testimony in the person of His disciples. The 2520 days Christ confirmed the covenant also represents the seven times that are the “quarrel of His covenant.”
Mesih, birçoklarıyla bir hafta süreyle antlaşmayı tasdik etmek üzere tarihe geldiğinde, o hafta birbiriyle ilişkili iki zaman peygamberliğini temsil ediyordu. Pavlus’un dört yüz otuz yıllık peygamberliği, Mesih’in haftasında olduğu gibi, iki eşit parçaya ayrılabilir. Kenan’da 215 yılın ardından Mısır’da 215 yıl; bu düzen, Mesih’in bizzat 1260 gün süren tanıklığını, ardından öğrencilerinin şahsında 1260 gün süren Mesih tanıklığını tipolojik olarak simgeler. Mesih’in antlaşmayı tasdik ettiği 2520 gün de, “antlaşmasının davası” olan yedi zamanı temsil eder.
From 723 BC unto 1798 is 2520 years, and those years are divided into two periods of 1260 years, representing paganism trampling down the sanctuary and host for 1260 years, followed by papalism trampling down the sanctuary and host for 1260 years. The middle of Christ’s week was the cross, and the middle of the week (538) produces 1260 years of pagan testimony followed by 1260 years of pagan testimony from the papal disciple of paganism. When Christ’s kingdom of grace was empowered at the cross it typified 538, when the antichrist’s kingdom was empowered. At the cross, literal Israel was passed by and spiritual Israel began. In 538, literal paganism was passed by, and spiritual paganism began.
MÖ 723’ten 1798’e kadar 2520 yıl eder ve bu yıllar, mabedi ve orduyu 1260 yıl boyunca çiğneyen putperestliği, ardından mabedi ve orduyu 1260 yıl boyunca çiğneyen papalığı temsil eden iki adet 1260 yıllık döneme bölünür. Mesih’in haftasının ortası çarmıhtı ve haftanın ortası olan 538, 1260 yıllık bir putperest tanıklık dönemini, ardından putperestliğin papalık müridinden gelen 1260 yıllık bir putperest tanıklık dönemini ortaya çıkarır. Mesih’in lütuf krallığı çarmıhta iktidar kazandığında, bu, Mesih karşıtının krallığının iktidar kazandığı yıl olan 538’in bir tipi oldu. Çarmıhta, harfî İsrail bir kenara bırakıldı ve ruhsal İsrail başladı. 538’de, harfî putperestlik bir kenara bırakıldı ve ruhsal putperestlik başladı.
Abram’s prophecy of four hundred years, is also four hundred and thirty years. It is the same prophecy, but set forth by two covenant symbols. Those two related time prophecies were identifying the bondage and deliverance of God’s people that would be fulfilled at the beginning of ancient Israel’s covenant history. At the end of ancient Israel’s covenant history, there is one time prophecy that aligns with another, in a day for a year relationship, thus identifying two time-prophecies emphasizing deliverance and bondage.
Abram’ın dört yüz yıllık kehaneti, aynı zamanda dört yüz otuz yıl olarak da belirtilir. Bu, aynı kehanettir; ancak iki antlaşma işaretiyle ortaya konmuştur. Birbiriyle ilişkili bu iki zaman kehaneti, Eski İsrail’in antlaşma tarihinin başlangıcında gerçekleşecek olan Tanrı’nın halkının esaretini ve kurtuluşunu tanımlıyordu. Eski İsrail’in antlaşma tarihinin sonunda ise, bir gün bir yıla tekabül edecek şekilde başka bir kehanetle örtüşen bir zaman kehaneti vardır; böylece kurtuluş ve esareti vurgulayan iki zaman kehaneti belirlenir.
In the middle history of the beginning and ending of ancient Israel we find Daniel in the captivity of Babylon. From that covenant history, which identifies bondage and a promise of delivery; the prophecy which ties ancient Israel covenant history together with modern Israel’s covenant history is set forth. In the book of Daniel, two time-prophecies are identified. The “oath” of Moses’ “seven times” of Leviticus twenty-six is identified in Daniel 9/11, as well as verse thirteen’s question in Daniel eight, that leads to the answer of verse fourteen, that identifies the prophecy of 2300 years. The “oath,” which if broken, is the “curse of Moses” in Daniel nine eleven, when carried out in 677 BC against the southern kingdom and it concluded on October 22, 1844, as did the 2300 years. Both 2520 scatterings are located in the question of verse thirteen, and verse fourteen’s answer is the 2300.
Antik İsrail’in başlangıcıyla sonu arasındaki tarihin ortasında, Daniel’i Babil esareti içinde buluruz. Köleliği ve kurtuluş vaadini tanımlayan o antlaşma tarihinden, eski İsrail’in antlaşma tarihini modern İsrail’in antlaşma tarihiyle birleştiren peygamberlik ortaya konur. Daniel kitabında iki zamanla ilgili peygamberlik belirlenir. Levililer yirmi altıda yer alan Musa’nın “yedi kez”ine dair “yemin” Daniel 9:11’de tanımlanır; ayrıca Daniel 8:13’teki soru, 2300 yıl peygamberliğini tanımlayan 8:14’teki yanıta götürür. Bozulduğu takdirde “Musa’nın laneti” olan bu “yemin” (Daniel 9:11), güney krallığına karşı MÖ 677’de uygulandı ve 2300 yıl peygamberliği gibi 22 Ekim 1844’te sona erdi. Her iki 2520’lik dağılma da 13. ayetteki soruda yer alır; 14. ayetin yanıtı ise 2300 yıldır.
As with Moses, the alpha of ancient Israel’s covenant history, and as with Christ, the omega of ancient Israel’s covenant history, the beginning alpha history of modern Israel included two interrelated time prophecies. One represented bondage and slavery and the other deliverance. The division of 430 years into two equal periods in the alpha history of ancient Israel typified, the prophetic division that was repeated in the week Christ confirmed the covenant, and the interrelated period of judgment for breaking the covenant which was divided into two equal periods, sets forth two witnesses; that the alpha history of modern Israel would have a similar prophetic anchor. The 2520 years and 2300 years ending together provide the third witness of two interrelated time-prophecies, which possess a prophecy that is divided equally in the middle.
Antik İsrail’in antlaşma tarihinin alfası olan Musa’da olduğu gibi ve antik İsrail’in antlaşma tarihinin omegası olan Mesih’te olduğu gibi, modern İsrail’in alfa tarihi iki birbiriyle bağlantılı zaman peygamberliği içeriyordu. Biri esaret ve köleliği, diğeri kurtuluşu temsil ediyordu. Antik İsrail’in alfa tarihinde 430 yılın iki eşit döneme bölünmesi, Mesih’in antlaşmayı teyit ettiği haftada tekrarlanan peygamberî bölünmenin ve antlaşmayı bozmanın yargısına ilişkin, yine iki eşit döneme ayrılmış birbiriyle bağlantılı sürenin bir tipiydi; bunlar, modern İsrail’in alfa tarihinin de benzer bir peygamberî dayanağa sahip olacağına dair iki tanık ortaya koyar. 2520 yıl ile 2300 yılın birlikte sona ermesi ise, ortasından eşit olarak bölünmüş bir peygamberliği içeren birbiriyle bağlantılı iki zaman peygamberliğine dair üçüncü tanığı sağlar.
Three witnesses would lead a soul to expect that when the Lord enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand in the omega history of modern Israel, that there would be two related prophecies of prophetic time, and a period connected that is divided into two equal parts, but this cannot be so, for when the Lord entered into covenant with modern Israel, He raised His hand to heaven and proclaimed that time would be no longer.
Üç tanık, Rab modern İsrail'in omega tarihinde yüz kırk dört binle antlaşmaya girdiğinde, peygamberlik zamanına dair birbiriyle ilişkili iki peygamberlik ve ona bağlı, iki eşit parçaya bölünmüş bir dönem olacağını beklemeye bir canı yönlendirirdi; ancak bu böyle olamaz; çünkü Rab modern İsrail'le antlaşmaya girdiğinde elini göğe kaldırdı ve zamanın artık olmayacağını ilan etti.
The covenant of the one hundred and forty-four thousand is represented by two wave loaves of the first fruit wheat offering. The prophetic structure of three witnesses, followed by a twofold witness that lacks the distinction of prophetic time, is found in Abram’s offering of a heifer (that was divided equally), a she goat (that was divided equally), and a ram (that was divided equally), followed by a turtledove and a pigeon.
Yüz kırk dört binin antlaşması, ilk ürün buğday sunusunun iki salınım ekmeğiyle simgelenir. Üç şahit ve bunu izleyen, peygamberî zaman ayrımı olmayan iki katlı bir şahitlikten oluşan peygamberî yapı, Abram'ın sunusunda bulunur: bir düve (eşit olarak ikiye bölünmüştü), bir dişi keçi (eşit olarak ikiye bölünmüştü) ve bir koç (eşit olarak ikiye bölünmüştü), ardından bir kumru ve bir güvercin.
The first three offerings all had three years attached to their symbolism, identifying they represent three offerings which possessed prophetic time. Not only did the three offerings all possess prophetic time, they each had prophetic time that was equally divided into two periods. The turtledove and the pigeon have no age attached, they simply needed to be young, for they represent the last generation of covenant people, who is represented by two birds, or two flocks.
İlk üç kurbanın her birine, sembolik anlamlarıyla bağlantılı üçer yıl eşlik ediyordu; bu da onların, peygamberlik zamanı bulunan üç kurbanı temsil ettiğini gösteriyordu. Üç kurban yalnızca peygamberlik zamanı taşımakla kalmıyor, her birinin peygamberlik zamanı iki eşit döneme bölünmüştü. Kumru ve güvercine ise herhangi bir yaş şartı bağlanmamıştır; yalnızca genç olmaları gerekiyordu, çünkü onlar, iki kuşla, yani iki sürüyle temsil edilen antlaşma halkının son kuşağını temsil ederler.
The two flocks represent the great multitude and the one hundred and forty-four thousand, but the two birds hold a secondary meaning. The pigeon is one of the offerings for the sanctuary, and when you look up the identification of the pigeon as an offering, more times than not it means a type of dove; whereas the pigeon in Abram’s offering is identifying a bird that is so young it has no feathers, or worse yet, a bird whose feathers have been plucked off. At this prophetic level the two birds are the wheat and tares.
İki sürü, büyük kalabalığı ve yüz kırk dört bini temsil eder, ama iki kuş ikincil bir anlam taşır. Güvercin, tapınakta sunulan sunular arasında yer alır ve güvercinin bir sunu olarak nasıl tanımlandığına baktığınızda, çoğu kez bunun bir tür kumru anlamına geldiğini görürsünüz; oysa Avram’ın sunusundaki güvercin, tüyleri henüz çıkmamış kadar genç bir kuşu, hatta daha da kötüsü, tüyleri yolunmuş bir kuşu tanımlar. Bu peygamberî düzeyde iki kuş buğday ve delicedir.
In the last days the ensign will be lifted up to the heavens as a bird, and it will do so at the very time that two unclean birds are going to lift up wickedness and place her on her throne in Shinar.
Son günlerde sancak bir kuş gibi göklere kaldırılacak ve bunu, iki murdar kuşun kötülüğü kaldırıp onu Şinar’daki tahtına yerleştirmek üzere oldukları tam zamanda yapacaktır.
Then the angel that talked with me went forth, and said unto me, Lift up now thine eyes, and see what is this that goeth forth. And I said, What is it? And he said, This is an ephah that goeth forth. He said moreover, This is their resemblance through all the earth. And, behold, there was lifted up a talent of lead: and this is a woman that sitteth in the midst of the ephah.
Benimle konuşan melek dışarı çıktı ve bana dedi ki: “Şimdi gözlerini kaldır ve dışarı çıkan şeyin ne olduğuna bak.” Ben de, “Nedir o?” dedim. O da, “Bu, dışarı çıkan bir efadır,” dedi. Sonra yine dedi: “Bu, bütün yeryüzünde onların görünüşüdür.” Derken, kurşundan bir talant kaldırıldı; ve işte, efanın ortasında oturan bir kadın vardı.
And he said, This is wickedness. And he cast it into the midst of the ephah; and he cast the weight of lead upon the mouth thereof.
Ve dedi: Bu kötülüktür. Ve onu efa'nın ortasına attı; ve kurşun ağırlığını onun ağzının üzerine attı.
Then lifted I up mine eyes, and looked, and, behold, there came out two women, and the wind was in their wings; for they had wings like the wings of a stork: and they lifted up the ephah between the earth and the heaven. Then said I to the angel that talked with me, Whither do these bear the ephah? And he said unto me, To build it an house in the land of Shinar: and it shall be established, and set there upon her own base. Zechariah 5:5–11.
Sonra gözlerimi kaldırıp baktım; işte, iki kadın çıktı, kanatlarında rüzgâr vardı; çünkü leyleğin kanatlarına benzer kanatları vardı; ve efayı yer ile gök arasına kaldırdılar. Benimle konuşan meleğe, “Bu efayı nereye götürüyorlar?” diye sordum. O da bana, “Şinar ülkesinde ona bir ev yapmak için; orada kurulacak ve kendi kaidesi üzerine yerleştirilecektir” dedi. Zekeriya 5:5-11.
The papacy, represented as “wickedness,” or by Paul as “that wicked,” received its deadly wound in 1798, when a talent of lead was placed over the basket she sits in. Thereafter spiritualism and apostate Protestantism are going lift her up and build her a house in Shinar, at the same point that God has finished building the house that He is going to lift up as an ensign. In Zechariah the counterfeit ensign is the woman of wickedness and the ensign are represented as doves. The world with then be choosing between Rome, which is the cage of every unclean and hateful bird, or the dove, a symbol of God’s covenant with mankind.
Papalık, “kötülük” olarak ya da Pavlus tarafından “o kötü” olarak temsil edilen, 1798’de oturduğu sepetin üzerine kurşundan bir talant konulduğunda ölümcül yarasını aldı. Bundan sonra spiritizm ve dinden dönmüş Protestanlık onu kaldırıp Şinar’da ona bir ev yapacak; bu, Tanrı’nın bir sancak olarak yükselteceği evi inşa etmeyi tamamladığı zamana denk gelecektir. Zekeriya’da sahte sancak “kötülük kadını”dır ve sancak güvercinler olarak temsil edilir. Dünya o zaman, her tür murdar ve nefret edilen kuşun kafesi olan Roma ile, Tanrı’nın insanlıkla yaptığı antlaşmanın bir simgesi olan güvercin arasında seçim yapacaktır.
And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. Revelation 18:2.
Ve kuvvetli bir sesle yüksek sesle haykırıp dedi ki: Büyük Babil düştü, düştü; cinlerin meskeni, her murdar ruhun sığınağı ve her murdar ve iğrenç kuşun kafesi oldu. Vahiy 18:2.
Christ stated in connection with His death and resurrection, ‘destroy this temple, and I will raise it up in three days.’ Those three days represent a prophetic period when a temple is raised up, as was the case with Moses, with Christ and with the Millerites. The three-year-old requirement for Abram’s offering of a heifer, she goat and ram represent that within each of the three covenant histories we are now considering, a temple would be erected. The final covenant temple of the one hundred and forty-four thousand is the ensign is to be lifted up as a crown unto heaven. For this reason; the heifer, she goat and ram are earth beasts, thus making the distinction with the birds that fly in the heavens. The covenant temple that is erected in the last days is when Jerusalem is lifted up above all the hills and mountains.
İsa Mesih, ölümü ve dirilişiyle bağlantılı olarak, “Bu tapınağı yıkın; ben de onu üç günde yeniden kuracağım” dedi. Bu üç gün, Musa’da, Mesih’te ve Milleritlerde olduğu gibi, bir tapınağın ayağa kaldırıldığı peygamberî bir dönemi temsil eder. Avram’ın sunduğu düve, dişi keçi ve koçun üç yaşında olma şartı, şu anda ele aldığımız üç antlaşma tarihinin her birinde bir tapınak inşa edileceğini temsil eder. Yüz kırk dört binin son antlaşma tapınağı, göklere bir taç gibi kaldırılacak sancaktır. Bu nedenle; düve, dişi keçi ve koç yer hayvanlarıdır; böylece göklerde uçan kuşlarla ayrım yapılır. Son günlerde kurulan antlaşma tapınağı, Yeruşalim’in bütün tepelerin ve dağların üzerine yükseltildiği zamandır.
Though I have not yet identified every element of Abram’s first of three covenant steps, so far, every element we have considered has a counterpart in the beginning and ending of ancient literal Israel, and in the beginning of modern Israel. We have shown the three steps of the angels of Revelation fourteen in Abram’s first covenant step. The fractal of the three angels that is in the first covenant step of Abram, will be even more clearly upheld when we consider Abram’s second and third covenant steps.
Her ne kadar Abram’ın üç antlaşma adımından ilkinin her unsurunu henüz tanımlamamış olsam da, şimdiye dek incelediğimiz her unsurun, eski harfî İsrail’in başlangıcında ve sonunda, ayrıca modern İsrail’in başlangıcında bir karşılığı vardır. Vahiy 14’teki meleklerin üç adımını, Abram’ın ilk antlaşma adımında göstermiş bulunuyoruz. Abram’ın ilk antlaşma adımında yer alan üç meleğin fraktalı, Abram’ın ikinci ve üçüncü antlaşma adımlarını ele aldığımızda daha da açık biçimde teyit edilecektir.
Abram’s “eight” offerings represent not only offerings that would become part of Moses’ sanctuary rituals, but they identify and confirm the role of prophetic time in the story of God’s covenant people. They confirm the beginning and endings of Israel as God’s chosen people, whether literal or spiritual.
Abram’ın “sekiz” takdimeleri, yalnızca Musa’nın kutsal mekân ritüellerinin bir parçası hâline gelecek takdimeleri temsil etmekle kalmaz; aynı zamanda Tanrı’nın antlaşma halkının hikâyesinde peygamberlik zamanının rolünü belirler ve teyit eder. Onlar, İsrail’in Tanrı’nın seçilmiş halkı olarak, ister harfî ister ruhsal olsun, başlangıçlarını ve sonlarını teyit ederler.
Paul’s 430 years, is a prophetic period that cannot be logically separated from Abram’s 400 years. When laid over the top of one another they produce a thirty-year period, followed by four hundred years. This is where we will continue the next article.
Paul'un 430 yılı, mantıksal olarak Abram'ın 400 yılından ayrılamayan peygamberî bir dönemdir. Bunlar üst üste getirildiklerinde önce otuz yıllık bir dönem, ardından dört yüz yıl ortaya çıkar. Buradan bir sonraki makalede devam edeceğiz.
“The prophecies recorded in the Old Testament are the word of the Lord for the last days, and will be fulfilled as surely as we have seen the desolation of San Francisco.” Letter 154, May 26, 1906.
Eski Ahit’te kaydedilen peygamberlikler, son günler için Rab’bin sözüdür ve San Francisco’nun yıkımına nasıl tanık olduysak o kadar kesinlikle yerine gelecektir. Mektup 154, 26 Mayıs 1906.