The Lion of the tribe of Judah is a name for Jesus, which emphasizes Christ’s work in sealing and then unsealing His prophetic Word. In chapter five of Revelation the Lion of the tribe of Judah, who is also the root of David prevailed to open the book. The “root” of David was Jessie, and the root of Jessie was Pharez, and his root was Judah, and his root was Jacob, and his root was Isaac, and his root was Abraham. The root of David or Jessie when mentioned in connection with the Lion of the tribe of Judah is emphasizing the principles of beginning and ending, which is Alpha and Omega. When the Revelation of Jesus Christ is unsealed in chapter one of Revelation the primary attribute of His character is that He is Alpha and Omega. Who He is, is also the principle that is employed to unseal the prophecies which the Lion of the tribe of Judah has sealed, when He determines that it is time.
Yahuda oymağının Aslanı, İsa’ya verilen bir isimdir ve Mesih’in peygamberlik Sözünü mühürleme ve sonra da mühürlerini açma işini vurgular. Vahiy’in beşinci bölümünde, aynı zamanda David’in kökü olan Yahuda oymağının Aslanı kitabı açmaya gücü yetti. David’in “kökü” Jessie idi, Jessie’nin kökü Pharez’di, onun kökü Judah’dı, onun kökü Jacob’tu, onun kökü Isaac’tı, onun kökü Abraham’dı. Yahuda oymağının Aslanı ile bağlantılı olarak David’in ya da Jessie’nin kökünden söz edilmesi, başlangıç ve son ilkelerini, yani Alfa ve Omega’yı vurgular. Vahiy’in birinci bölümünde İsa Mesih’in Vahyinin mühürleri açıldığında, O’nun karakterinin başlıca özelliği O’nun Alfa ve Omega olmasıdır. O’nun kim olduğu, zamanın geldiğine karar verdiğinde, Yahuda oymağının Aslanı’nın mühürlediği peygamberlik sözlerinin mühürlerini açmak için kullanılan ilke de budur.
The unsealing of God’s prophetic Word is an element of God’s work of redemption as He employs the power of His Word to produce revival’s according to His will. Sister White says that when the books of Daniel and Revelation are better understood there will be seen among us a great revival. It is the light of God’s prophetic Word that produces revival and reformation according to His will.
Tanrı'nın peygamberlik Sözünün mühürlerinin açılması, O'nun iradesine göre uyanışlar meydana getirmek için Sözünün gücünü kullanarak yürüttüğü kurtuluş işinin bir unsurudur. Bayan White, Daniel ve Vahiy kitapları daha iyi anlaşıldığında aramızda büyük bir uyanış görüleceğini söylüyor. Uyanış ve reformu O'nun iradesine göre ortaya çıkaran, Tanrı'nın peygamberlik Sözünün ışığıdır.
Sister White looking at the last days refers to a great reformation that takes place among God’s people in the latter days. The revival and reformations of sacred history were all produced from God’s Word, and each of those sacred periods pointed to the last great revival and reformation that begins shortly before the Sunday law. Those revivals are produced by an unsealing of God’s Word. The seven thunders were sealed up, just as was the book of Daniel in chapter twelve.
Kardeş White, son günlere bakarken, son zamanlarda Tanrı’nın halkı arasında gerçekleşecek büyük bir reformdan söz eder. Kutsal tarihteki uyanış ve reformların hepsi Tanrı’nın Sözünden kaynaklanmıştır ve bu kutsal dönemlerin her biri, Pazar yasasından kısa bir süre önce başlayacak son büyük uyanış ve reforma işaret ediyordu. Bu uyanışlar, Tanrı’nın Sözünün mühürünün açılmasıyla ortaya çıkar. Yedi gök gürlemesi mühürlenmişti; tıpkı Daniel kitabının on ikinci bölümde mühürlendiği gibi.
When we apply the prophetic characteristics of a period of scattering that are associated with the symbol of 1260, we find that in Revelation eleven, Moses and Elijah are dead in the street for three and a half days. By verse eighteen the time of God’s wrath has arrived. Moses and Elijah represent God’s people just before the close of human probation. They are scattered for 1260 symbolic days in the streets of Sodom and Egypt, where Jesus was crucified.
1260 simgesiyle ilişkilendirilen bir dağılma döneminin peygamberlik özelliklerini uyguladığımızda, Vahiy’in on birinci bölümünde Musa ile İlyas’ın üç buçuk gün boyunca sokakta ölü olduğunu görürüz. On sekizinci ayete gelindiğinde Tanrı’nın gazabının zamanı gelmiştir. Musa ile İlyas, insanlığın lütuf zamanının kapanmasından hemen önce Tanrı’nın halkını temsil eder. İsa’nın çarmıha gerildiği Sodom ve Mısır’ın sokaklarında 1260 sembolik gün boyunca dağılmış durumdadırlar.
Moses and Elijah were empowered to give their testimony from verse three on to verse seven where they are slain in the street. John finished measuring the temple in verse two, then Moses and Elijah are empowered to give their testimony, clothed in sackcloth. The message of Elijah and Moses were given to Philadelphian Millerite Adventism in 1844, and by 1863, their voices were buried under the customs and traditions that are handed down from generation to generation. They were empowered to give their testimony for three and a half years, clothed in “sackcloth,” a symbol of the escalating darkness from 1863 onward.
Musa ve İlyas, üçüncü ayetten başlayıp sokakta öldürüldükleri yedinci ayete kadar tanıklıklarını vermek üzere yetkilendirildiler. Yuhanna ikinci ayette tapınağı ölçmeyi bitirdi; ardından Musa ve İlyas, çul kuşanmış olarak tanıklıklarını vermek üzere yetkilendirildiler. İlyas ve Musa’nın mesajı 1844’te Filadelfya Millerci Adventizmine verildi ve 1863’e gelindiğinde, sesleri nesilden nesile aktarılan örf ve geleneklerin altında gömüldü. 1863’ten itibaren artan karanlığın bir sembolü olan "çul" kuşanmış hâlde, üç buçuk yıl boyunca tanıklıklarını vermek üzere yetkilendirildiler.
When we apply Sister White’s definition of the seven thunders as representing the events of the first and second angels, in a line upon line fashion, we construct a history that begins with an angel descending with a message, but line upon line, the angel is both the first and second angel. One placed his foot upon the land and one foot upon the sea on August 11, 1840, and the other arrived at the disappointment of April 19, 1844.
Yedi gök gürlemesinin birinci ve ikinci meleklerin olaylarını temsil ettiğine dair Kız Kardeş White’ın tanımını satır üzerine satır tarzında uyguladığımızda, bir meleğin bir mesajla yeryüzüne inmesiyle başlayan bir tarih kurarız; ancak satır üzerine satır bakıldığında, melek hem birinci hem de ikinci melektir. Bunlardan biri 11 Ağustos 1840’ta bir ayağını karaya, bir ayağını da denize koydu; diğeri ise 19 Nisan 1844’teki hayal kırıklığına vardı.
The next waymark in each parallel history is God’s hand, which is associated with Habakkuk’s tables. With the first angel, the 1843 chart was produced, but there was a mistake in some of the figures. With the second angel, God’s hand is a waymark of Habakkuk’s tables; represented when He removed His hand from the mistake. When he removed His hand, the message progressively developed until its climax at the Exeter camp meeting, just before the disappointment of October 22, 1844.
Her bir paralel tarihteki bir sonraki yol işareti, Habakkuk’un tablolarıyla ilişkilendirilen Tanrı’nın elidir. Birinci melekle birlikte 1843 çizelgesi hazırlandı, fakat bazı rakamlarda bir hata vardı. İkinci melekle birlikte, Tanrı’nın eli, Habakkuk’un tablolarının bir yol işaretidir; bu, O’nun elini hatadan çekmesiyle temsil edildi. O elini çektiğinde, mesaj kademeli olarak gelişti ve 1844 yılının 22 Ekim’indeki hayal kırıklığından hemen önce, Exeter kamp toplantısında doruk noktasına ulaştı.
The two lines identify a worldwide message, for the angel who arrives places one foot on the land and one foot on the sea, and inspiration informs us this represents a worldwide message. The angel also identifies the beginning of the tarrying time in the parable of the ten virgins. At this first waymark we also see God’s hand producing a lie. On April 19, 1844, prophetically it appeared as if the vision had lied, but those who had patience, waited, and though the vision tarried, it did not lie. But when the line we are building begins, the lie of the first disappointment is marked as an attribute of the first waymark.
İki çizgi, dünya çapında bir mesajı tanımlar; çünkü gelen melek bir ayağını karaya, bir ayağını denize koyar ve ilham bize bunun dünya çapında bir mesajı temsil ettiğini bildirir. Melek ayrıca on bakire benzetmesindeki gecikme zamanının başlangıcını da belirtir. Bu ilk işaret taşında Tanrı’nın elinin bir yalan ortaya çıkardığını da görüyoruz. 19 Nisan 1844’te, peygamberlik bağlamında, sanki görüm yalan söylemiş gibi göründü; ama sabredenler beklediler ve görüm gecikmiş olsa da yalan söylemedi. Ama kurmakta olduğumuz çizgi başladığında, ilk hayal kırıklığının yalanı, ilk işaret taşının bir özelliği olarak işaretlenir.
Then the waymark of God’s hand and Habakkuk’s tables shows God covering a mistake and then removing His hand from the mistake. In Millerite history, the mistake was allowed by God in May of 1842, when the chart was printed, and the mistake was thereafter manifested when the year 1843 ended, but it was some time after, that the Lord removed His hand from the mistake in the figures. The mistake was from May of 1842 until somewhere after the first disappointment. For the first angel, God’s hand and Habakkuk’s tables is marked in May of 1842, but the removal of His hand in the history of the second angel would be shortly after the first disappointment.
Öyleyse, Tanrı’nın eli ve Habakkuk’un levhalarıyla ilgili işaret taşı, Tanrı’nın bir hatayı örttüğünü ve sonra elini o hatadan çektiğini gösterir. Millerci hareketin tarihinde, hata 1842 Mayısında çizelge basıldığında Tanrı tarafından izin verilmişti ve 1843 yılı sona erdiğinde sonrasında bu hata ortaya çıktı; ama rakamlardaki hatadan Rab’bin elini çekmesi bir süre sonraydı. Hata, 1842 Mayısından ilk hayal kırıklığından bir süre sonrasına kadar sürdü. Birinci melek için, Tanrı’nın eli ve Habakkuk’un levhaları 1842 Mayısında işaretlenir; ama ikinci meleğin tarihinde O’nun elini çekmesi, ilk hayal kırıklığından kısa bir süre sonra olacaktı.
This identifies the waymark of the “hand” as a prophetic period. A period that begins with His hand covering a mistake, and then ending with His hand being removed from the mistake. This period of His hand covering and uncovering is an illustration of the work of the Lion of the tribe of Judah as He seals and then unseals prophetic light. He covered truth, then revealed the very same truth—in a different light that did not contradict the original light. He did it in order to produce the revival and reformation of the Millerite Midnight Cry.
Bu, "el" yol işaretini peygamberî bir dönem olarak tanımlar. O’nun elinin bir hatayı örtmesiyle başlayan ve elinin o hatanın üzerinden çekilmesiyle sona eren bir dönem. O’nun elinin örtmesi ve açmasıyla belirlenen bu dönem, Yahuda kabilesinin Aslanı’nın peygamberlik ışığını mühürleyip sonra mühürünü açması şeklindeki işinin bir tasviridir. Hakikati örttü, sonra aynı hakikati—ilk ışıkla çelişmeyen farklı bir ışık altında—açığa çıkardı. Bunu, Millerci Gece Yarısı Çığlığı’nın uyanış ve reformunu ortaya çıkarmak için yaptı.
The tarrying time, which began with the arrival of the angel ended when His hand was removed, thus unsealing prophetic light which began the “seventh-month movement” that led to the Midnight Cry message at the Exeter camp meeting, where the message turned into a tidal wave, until the closed door at the great disappointment. The manifestation of God’s power through the unsealing of His Word produced an escalating revival and reformation.
Meleğin gelişiyle başlayan bekleme dönemi, Eli kaldırıldığında sona erdi; böylece peygamberlik ışığının mührü açıldı ve “yedinci ay hareketi” başladı; bu hareket Exeter kamp toplantısındaki Gece Yarısı Çığlığı mesajına götürdü; orada mesaj bir gelgit dalgasına dönüştü ve Büyük Hayal Kırıklığı’nda kapının kapanmasına kadar sürdü. Tanrı’nın Sözünün mührünün açılması yoluyla gücünün tezahürü, giderek büyüyen bir uyanış ve reform doğurdu.
In 1863, the Laodicean Millerite movement was forbidden to cross over the Jordan, and were assigned to the wilderness for stoning Elijah and Moses. The message of William Miller was the message of Elijah, and Miller’s foundational message was Moses’ “seven times.” To reject the “seven times” was to slay Moses, and to reject the foundational truth set forth by Miller, was to slay Elijah. In 1863 the messenger and the message were murdered in the street, and from that point on, the only way to find them was to search for their graves in Jeremiah’s old paths. They were dead in the street—that is until they are resurrected. They are resurrected when the “seven thunders’ future events” that will be “disclosed in their order” are repeated—in the history of the one hundred and forty-four thousand.
1863'te, Laodikyalı Millerci hareketin Şeria'yı geçmesi yasaklandı ve İlyas ile Musa'yı taşladıkları için çöle gönderildi. William Miller'in mesajı İlyas'ın mesajıydı ve Miller'in temel mesajı ise Musa'nın "yedi kez" öğretisiydi. "Yedi kez"i reddetmek Musa'yı öldürmekti; Miller tarafından ortaya konulan temel gerçeği reddetmek ise İlyas'ı öldürmekti. 1863'te haberci de mesaj da sokakta katledildi ve o andan itibaren onları bulmanın tek yolu Yeremya'nın kadim yollarında mezarlarını aramaktı. Sokakta ölüydüler - ta ki diriltilene kadar. Onlar, "sıralarıyla açıklanacak" olan "yedi gök gürlemesinin gelecekteki olayları" yüz kırk dört binin tarihinde tekrarlandığında diriltilir.
When the history of the first angel is laid over the top of the history of the second angel, the prophetic structure produces a point of reference to follow Christ’s hand, which is the light upon the path of the Midnight Cry. The original light of the Midnight Cry lightens the path and it is the light of His “glorious right arm” that leads the way up the path.
Birinci meleğin tarihi, ikinci meleğin tarihiyle üst üste getirildiğinde, peygamberlik yapısı Mesih'in elini izlemek için bir referans noktası ortaya çıkarır; bu el, Gece Yarısı Çağrısı'nın yolu üzerindeki ışıktır. Gece Yarısı Çağrısı'nın ilk ışığı yolu aydınlatır ve yolda yukarıya doğru yol gösteren de O'nun "görkemli sağ kolu"nun ışığıdır.
“I seemed to be surrounded with light, and to be rising higher and higher from the earth. I turned to look for the advent people in the world, but could not find them, when a voice said to me, ‘Look again, and look a little higher.’ At this, I raised my eyes, and saw a straight and narrow path, cast up high above the world. On this path the advent people were traveling to the city which was at the farther end of the path. They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.
Işıkla çevrili olduğumu ve yerden giderek daha yükseğe yükseldiğimi hissettim. Dünyadaki Advent halkını aramak için başımı çevirdim, ama onları bulamadım; o sırada bir ses bana, "Yeniden bak ve biraz daha yukarıya bak," dedi. Bunun üzerine gözlerimi kaldırdım ve dünyanın çok yukarısında, yükseltilmiş düz ve dar bir yol gördüm. Advent halkı bu yolda, yolun ilerideki ucunda bulunan şehre doğru gidiyordu. Yolun başında, arkalarında kurulmuş parlak bir ışık vardı; bir melek bunun "gece yarısı haykırışı" olduğunu söyledi. Bu ışık yol boyunca parlıyor ve ayaklarına ışık veriyordu, sendelemesinler diye.
“If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.
Hemen önlerinde olup onları şehre götüren İsa’dan gözlerini ayırmadıkları sürece güvendeydiler. Ama kısa süre sonra bazıları yoruldu ve şehrin çok uzakta olduğunu, oraya çoktan girmiş olmayı beklediklerini söylediler. Bunun üzerine İsa görkemli sağ kolunu kaldırarak onları cesaretlendirirdi; kolundan çıkan bir ışık advent kafilesinin üzerinde dalgalanırdı ve onlar da ‘Aleluya!’ diye haykırırlardı. Bazıları ise düşüncesizce arkalarındaki ışığı inkâr ettiler ve kendilerini buralara kadar götürenin Tanrı olmadığını söylediler. Arkalarındaki ışık söndü, ayaklarını tam bir karanlıkta bıraktı; onlar da sendeleyip işareti de İsa’yı da gözden kaybettiler ve patikadan aşağı, aşağıdaki karanlık ve kötü dünyaya düştüler. Ellen G. White’ın Hıristiyan Deneyimi ve Öğretileri, 57.
When Christ raises His glorious arm, He is using His “hand” as a symbol of His work of leading His people. When we bring together the arrival of the second angel with the first angel who descended on August 11, 1840, we find both angels had a message in their hands.
Mesih görkemli kolunu kaldırdığında, "elini" halkına önderlik etme işinin bir sembolü olarak kullanır. 11 Ağustos 1840'ta inen ilk melek ile ikinci meleğin gelişini birlikte ele aldığımızda, her iki meleğin de ellerinde birer mesaj olduğunu görürüz.
“I was shown the interest which all heaven had taken in the work going on upon the earth. Jesus commissioned a mighty angel to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God. …
Bana, yeryüzünde yürütülen işe tüm göğün duyduğu ilgi gösterildi. İsa, güçlü bir meleği inmesi ve yeryüzünün sakinlerini İkinci gelişine hazırlanmaları için uyarması üzere görevlendirdi. Melek gökte İsa’nın huzurundan ayrılırken, son derece parlak ve görkemli bir ışık önünden gidiyordu. Bana, görevinin yeryüzünü görkemiyle aydınlatmak ve insanı Tanrı’nın yaklaşan gazabı konusunda uyarmak olduğu söylendi. ...
“Another mighty angel was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith.” Early Writings, 246, 247.
"Bir başka güçlü melek, yeryüzüne inmekle görevlendirildi. İsa onun eline bir yazı koydu ve o yeryüzüne gelirken, 'Babil yıkıldı, yıkıldı' diye haykırdı. Sonra hayal kırıklığına uğrayanların yeniden gözlerini göğe kaldırdıklarını, Rablerinin görünmesini iman ve umutla beklediklerini gördüm. Ama birçoğu sanki uyurmuş gibi, sersemlemiş bir halde kalmış görünüyordu; yine de yüzlerinde derin bir kederin izini görebiliyordum. Hayal kırıklığına uğrayanlar, Kutsal Yazılardan bekleme zamanında olduklarını ve görümün gerçekleşmesini sabırla beklemeleri gerektiğini gördüler. Rablerini 1843'te beklemeye yönelten aynı kanıtlar, O'nu 1844'te de beklemelerine yol açtı. Yine de çoğunluğun 1843'te imanlarına damga vuran o hararete sahip olmadığını gördüm. Hayal kırıklıkları imanlarını zayıflatmıştı." Early Writings, 246, 247.
Both angels are one of three angels that together are one symbol, so they align in terms of the message they represent, though they each represent their own unique message. Both angels have a “writing” in their hands, representing a test. The “first and second angels are to run parallel” to the third angel.
Her iki melek de, birlikte tek bir sembol oluşturan üç meleğin bireridir; bu yüzden temsil ettikleri mesaj bakımından uyum içindedirler, ancak her biri kendi özgün mesajını temsil eder. Her iki meleğin de ellerinde bir "yazı" vardır; bu, bir sınavı temsil eder. "Birinci ve ikinci melekler üçüncü melekle paralel ilerlemelidir."
“God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.
“Tanrı, Vahiy 14’ün mesajlarına peygamberlik çizgisi içinde yerlerini vermiştir; onların işi de bu dünyanın tarihinin kapanışına dek sona ermeyecektir. Birinci ve ikinci meleğin mesajları, hâlâ bu zaman için gerçektir ve bundan sonra gelenle paralel olarak ilerleyecektir. Üçüncü melek uyarısını yüksek sesle bildirir. Yuhanna, ‘Bundan sonra,’ dedi, ‘gökten inen, büyük yetkiye sahip başka bir melek gördüm; yeryüzü onun yüceliğiyle aydınlandı.’ Bu aydınlanışta, üç mesajın tümünün ışığı birleşmiştir.” The 1888 Materials, 803, 804.
Sister White identifies the third angel, as the angel of Revelation eighteen, and identifies that the first and second angels are to run parallel with the prophetic history represented by the third angel of Revelation eighteen. Thus, she is aligning the descent of the first angel on August 11, 1840, with 9/11, and identifying that the angel of Revelation eighteen is “the third angel.” The third angel is the last of the three, and is typified by the first, and for this reason Sister White informs us the mission of the first angel was identical to the mission of the angel of Revelation eighteen, for the mission of both angels was to “lighten the earth with its glory.”
Kardeş White, üçüncü meleği Vahiy 18’deki melek olarak tanımlar ve birinci ve ikinci meleklerin, Vahiy 18’deki melek olarak tanımladığı üçüncü meleğin temsil ettiği peygamberî tarihle paralel gideceğini belirtir. Böylece, birinci meleğin 11 Ağustos 1840’taki inişini 11 Eylül ile ilişkilendiriyor ve Vahiy 18’in meleğinin “üçüncü melek” olduğunu belirtiyor. Üçüncü melek, üçünün sonuncusudur ve birincisi tarafından tip olarak temsil edilir; bu nedenle Kardeş White, birinci meleğin görevinin Vahiy 18’in meleğinin göreviyle özdeş olduğunu bildirir, çünkü her iki meleğin görevi de “yüceliğiyle yeryüzünü aydınlatmak”tı.
The “seven thunders” represent a delineation of events within the history of the first and second angels that will be repeated in the history of the third angel. Inspiration has directed that when we align these histories “line upon line”, the first angel’s descent in 1840 aligns with His descent at 9/11. It identifies a testing message that must be eaten with two witnesses, and aligns a disappointment with the first waymark.
“Yedi gök gürültüsü”, birinci ve ikinci meleklerin tarihi içinde yer alan ve üçüncü meleğin tarihinde tekrar edilecek olayların bir dizilimini temsil eder. İlham, bu tarihleri “satır üstüne satır” hizaladığımızda, birinci meleğin 1840’taki inişinin 11 Eylül’deki inişiyle örtüştüğünü ortaya koymuştur. Bu, iki tanıkla birlikte yenmesi gereken sınayıcı bir mesajı tanımlar ve bir hayal kırıklığını ilk işaret taşıyla örtüştürür.
The “seven thunders” represent the prophetic period that begins with a disappointment and ends with a greater disappointment.
"Yedi gök gürültüsü", bir hayal kırıklığıyla başlayıp daha büyük bir hayal kırıklığıyla sona eren peygamberlik dönemini temsil eder.
When the prophetic line of the descent of the first angel is aligned with the arrival of the second angel, it produces “a structure of truth.” Truth is defined as three steps, with the first and last being the same and the middle step representing rebellion. Aligning the first two angels with this design, produces a structure made up of the first and second angels, that illustrates the third angel of Revelation eighteen, and the third angel of Revelation eighteen is a combination of both the first and second angels.
Birinci meleğin inişine dair peygamberlik çizgisi, ikinci meleğin gelişiyle hizalandığında, "bir hakikat yapısı" ortaya çıkar. Hakikat üç adım olarak tanımlanır; ilk ve son adım aynıdır ve orta adım isyanı temsil eder. İlk iki meleği bu düzenle hizalamak, birinci ve ikinci meleklerden oluşan ve Vahiy 18'deki üçüncü meleği gösteren bir yapı ortaya çıkarır; Vahiy 18'deki üçüncü melek, hem birinci hem de ikinci meleğin bir bileşimidir.
The third angel of Revelation eighteen is made up of two voices. The first voice was fulfilled when the buildings of New York came down at 9/11 and the second voice of verse four is the Sunday law. Within the period from 9/11 unto the Sunday law the third angel of Revelation eighteen represents a combination of the first and second angels. This being the fact, using those two angels’ history “line upon line,” to represent the history of the third angel of Revelation eighteen—is to align the first and second angel, with the first and second angel.
Vahiy 18'in üçüncü meleği iki sesten oluşur. İlk ses, 11 Eylül'de New York'taki binalar yıkıldığında yerine geldi ve dördüncü ayetteki ikinci ses Pazar yasasıdır. 11 Eylül'den Pazar yasasına kadar olan dönemde Vahiy 18'in üçüncü meleği birinci ve ikinci meleklerin bir birleşimini temsil eder. Bu böyle olduğuna göre, söz konusu iki meleğin tarihini "satır üstüne satır" ilkesine göre kullanarak Vahiy 18'in üçüncü meleğinin tarihini temsil etmek — birinci ve ikinci meleği, birinci ve ikinci melekle hizalamaktır.
Two angels arrive at the first disappointment, and both angels are prophetically related, and both have a testing message that is in the angel’s hand. The waymark next represented in the line is Habakkuk’s tables, which is directly associated with the hand of God. In the line of the first angel, the 1843 chart is produced in May of 1842, and in the line of the second angel, there was no chart. The chart had ended at the arrival of the second angel. The waymark of Habakkuk’s table in the line of the second angel is the removing of God’s hand from a mistake in the figures of the 1843 chart.
İki melek ilk hayal kırıklığı anında gelir ve her iki melek de peygamberlik bakımından birbirleriyle ilişkilidir ve ikisinin de meleğin elinde bulunan sınayıcı bir mesajı vardır. Hattaki bir sonraki temsil edilen işaret, Habakkuk’un tablolarıdır; bu da doğrudan Tanrı’nın eliyle ilişkilidir. İlk meleğin hattında 1843 çizelgesi Mayıs 1842’de hazırlandı ve ikinci meleğin hattında bir çizelge yoktu. Çizelge, ikinci meleğin gelişiyle sona ermişti. İkinci meleğin hattındaki Habakkuk’un tablosu işareti, Tanrı’nın elinin 1843 çizelgesinin rakamlarındaki bir hatanın üzerinden kaldırılmasıdır.
His hand covered a mistake in the waymark of the first angel, and His hand was removed at that very same waymark, in the line of the second angel. Thus; the waymark of Habakkuk’s tables in the parallel lines of the first and second angel represents two steps. In the first step His hand covers a mistake, and at the end of the period of the waymark of Habakkuk’s tables, He removes His hand. The tarrying time began with the arrival of the second angel and the tarrying time ends progressively, beginning with the removal of His hand. The waymark of Habakkuk’s tables represents a period of time that is marked by Christ’s hand at the beginning and His hand at the ending.
O'nun eli, birinci meleğin işaret taşındaki bir yanlışı örttü ve O'nun eli, ikinci meleğin hattında aynı işaret taşında kaldırıldı. Böylece; birinci ve ikinci meleğin paralel hatlarındaki Habakkuk'un levhalarının işaret taşı iki adımı temsil eder. İlk adımda O'nun eli bir yanlışı örter ve Habakkuk'un levhalarının işaret taşıyla belirlenen dönemin sonunda O elini kaldırır. Bekleme zamanı ikinci meleğin gelişiyle başladı ve bekleme zamanı, O'nun elinin kaldırılmasıyla başlayarak kademeli olarak sona erer. Habakkuk'un levhalarının işaret taşı, başlangıcında Mesih'in eliyle, sonunda ise O'nun eliyle işaretlenmiş bir zaman dönemini temsil eder.
Two hands are marked at the first disappointment, and both have a testing message that must be taken and eaten. Then a period of prophetic time, representing the foundational truths, begins with God’s hand covering and ending with His hand uncovering. The next waymark is the Exeter camp meeting where the cry at midnight separates and purifies those who would follow Christ’s hand into the Most Holy Place.
İlk hayal kırıklığında iki el işaretlenir ve ikisinin de alınması ve yenmesi gereken sınayıcı bir mesajı vardır. Daha sonra, temel hakikatleri temsil eden bir peygamberlik zamanı dönemi, Tanrı’nın elinin örtmesiyle başlayıp elinin açığa çıkarmasıyla sona erer. Bir sonraki işaret taşı, Gece Yarısı Çığlığı’nın, Mesih’in elini izleyerek En Kutsal Yer’e gidecek olanları ayırıp arındırdığı Exeter kamp toplantısıdır.
When Christ moved into the Most Holy Place, He lifted up His hand to heaven and swore that time would be no longer. He had just sealed up the “seven thunders” which represent the history of the first two angels, repeating in the history of the third. He sealed up the “seven thunders” as He had sealed up the prophecies of Daniel in chapter twelve. In chapter twelve of Daniel, at the first of three symbolic periods of time, Christ raises both hands to heaven and proclaims that when the scattering of God’s people is finished, those who become “men wondered at” would be purified and lifted up as an offering. The structure of the first and second angels which we are currently considering, symbolically manifests God’s hand at every step.
Mesih En Kutsal Yer’e geçtiğinde, elini göğe kaldırdı ve artık zaman olmayacağına yemin etti. Az önce, üçüncünün tarihinde tekrarlanan, ilk iki meleğin tarihini temsil eden "yedi gökgürültüsü"nü mühürlemişti. "Yedi gökgürültüsü"nü, Daniel’in on ikinci bölümündeki peygamberlik sözlerini mühürlemiş olduğu gibi mühürledi. Daniel’in on ikinci bölümünde, üç sembolik zaman döneminin ilkinde, Mesih iki elini de göğe kaldırır ve Tanrı’nın halkının dağılması sona erdiğinde, "hayret edilen kişiler" hâline gelenlerin arıtılıp bir sunu olarak yükseltileceğini ilan eder. Şu anda ele aldığımız birinci ve ikinci meleklerin yapısı, her adımda Tanrı’nın elini simgesel olarak ortaya koyar.
When He covers truth, it produces a disappointment, and when He removes His hand, light is produced, and the light is the light of the message of the Midnight Cry. The first disappointment to the great disappointment bears the signature of alpha and omega and is set forth within the structure of truth. The beginning represents the end, and the waymark between the two disappointments portray the effect of the sealing and unsealing of Habakkuk’s tables, which is an unsealing of Jeremiah’s old paths, and represents the foundation upon which the temple is erected in advance of the Sunday law when the finished temple is lifted up above all the mountains. The middle waymark in the word of truth, represents rebellion, and in the history represented by the final separation of the wheat and tares manifests the rebellion of the foolish virgins.
O gerçeği örttüğünde bir hayal kırıklığı ortaya çıkar; elini çektiğinde ise ışık ortaya çıkar ve o ışık, Geceyarısı Çığlığı mesajının ışığıdır. İlk hayal kırıklığından büyük hayal kırıklığına kadar olan süreç alfa ve omega’nın imzasını taşır ve gerçeğin yapısı içinde ortaya konmuştur. Başlangıç sonu temsil eder ve iki hayal kırıklığı arasındaki yol işaretleri, Habakkuk’un tablolarının mühürlenmesi ve açılmasının etkisini tasvir eder; bu da Yeremya’nın eski yollarının mühürünün açılmasıdır ve, tamamlanmış tapınak bütün dağların üzerine yükseltileceği Pazar yasasından önce, tapınağın onun üzerine inşa edildiği temeli temsil eder. Gerçeğin sözündeki orta yol işareti isyanı temsil eder ve, buğday ile yabani otların nihai ayrılışıyla temsil edilen tarihte, akılsız bakirelerin isyanını açığa çıkarır.
The rebellion represented by the waymark of Habakkuk’s tables is represented as progressive, for it is not a single waymark, but a period with a defined beginning and ending, as represented by God’s hand. God’s hand is twice at the first disappointment, for there are two angels which both have a message in their hands. The next waymark of rebellion has a beginning and ending hand, so it also has two hands within its prophetic characteristics. The third waymark of the greater disappointment identifies Christ raising His hand and swearing to heaven, in the very passage where the seven thunders are sealed up, as was Daniel chapter twelve. At the very point the angel marks the end of the prophetic structure of the first two angels we are now considering, He ends the application of prophetic time, and places Himself in a parallel passage in the book of Daniel, where He is not raising His hand, but raising both His hands.
Habakkuk’un tablolarındaki yol işaretinin temsil ettiği isyan, ilerleyici olarak sunulur; çünkü bu, Tanrı’nın eliyle gösterildiği üzere, tek bir yol işareti değil, başlangıcı ve sonu belirlenmiş bir dönemdir. İlk hayal kırıklığında Tanrı’nın eli iki kez görülür; çünkü ellerinde mesaj bulunan iki melek vardır. İsyanın bir sonraki yol işaretinin de bir başlangıç ve bir bitiş eli vardır; bu nedenle peygamberlik nitelikleri içinde onun da iki eli bulunur. Daha büyük hayal kırıklığının üçüncü yol işareti, tıpkı Daniel kitabının on ikinci bölümünün mühürlenmiş olması gibi, yedi gök gürlemesinin mühürlendiği tam pasajda, Mesih’in elini kaldırıp göğe yemin ettiğini belirtir. Şu anda ele aldığımız ilk iki meleğin peygamberlik yapısının sonunu melek tam o noktada işaretlediğinde, peygamberlik zamanının uygulanışını da sona erdirir ve kendisini Daniel kitabındaki paralel bir pasajda gösterir; orada elini değil, iki elini birden kaldırır.
In Daniel twelve there are three prophetic periods that are unsealed in the latter days, for this is what befalls God’s people in the latter days. The first thing mentioned in Daniel’s final climactic vision was that Daniel, who represents the remnant people of God, had understanding of both of the thing and of the vision. The last thing recorded by Daniel is how the increase of knowledge was employed by the Lion of the tribe of Judah to produce the final revival and reformation among God’s people who are distinguished as those who understand. He accomplishes the sealing of His people by unsealing the “seven thunders” of Revelation in connection with the unsealing of the “three periods” of Daniel twelve.
Daniel 12'de, son günlerde mühürleri açılan üç peygamberî dönem vardır; çünkü bu, Tanrı'nın halkının son günlerde yaşayacağı şeydir. Daniel'in nihai, doruk noktasındaki görümünde ilk olarak belirtilen, Tanrı'nın kalıntı halkını temsil eden Daniel'in hem konunun hem de görümün anlamını kavramış olmasıydı. Daniel'in kaydettiği son şey ise, anlayanlar olarak ayırt edilen Tanrı'nın halkı arasında nihai uyanış ve reformu meydana getirmek için bilginin artışının Yahuda oymağından Aslan tarafından nasıl kullanıldığıdır. O, Daniel 12'nin "üç dönemi"nin mühürlerinin açılmasıyla bağlantılı olarak Vahiy'in "yedi gök gürlemesi"nin mühürlerini açmak suretiyle halkını mühürlemeyi gerçekleştirir.
When Jesus identifies that at the end of the three and a half prophetic days of scattering the power of God’s people, all the “marvels” would be finished—He is identifying July 2023, when the three and a half days of death in the streets of Revelation eleven was finished. Now the marvels would be finished in advance of the Sunday law. He marked July 2023, by raising not one, but both hands. In so doing He was marking the end of the tarrying time, as when He removed His hand from the mistake in Millerite history. The first disappointment occurred on July 18, 2020, as typified by the Millerite’s first disappointment, and the tarrying time began and continued until He stretched forth His hand a second time to gather His remnant people in July of 2023.
İsa, Tanrı’nın halkının gücünün dağıtılmasına ilişkin üç buçuk peygamberî günün sonunda bütün “harikaların” tamamlanacağını belirtirken, Vahiy 11’de sokaklardaki ölümün üç buçuk gününün sona erdiği Temmuz 2023’ü işaret etmektedir. Artık harikalar Pazar yasasından önce tamamlanmış olacaktı. O, bir elini değil, iki elini birden kaldırarak Temmuz 2023’ü işaretledi. Bunu yapmakla, Millerit tarihindeki hatanın üzerinden elini çektiği zamandaki gibi, bekleme zamanının sonunu işaretliyordu. İlk hayal kırıklığı, Milleritlerin ilk hayal kırıklığıyla örneklendiği üzere, 18 Temmuz 2020’de gerçekleşti; bekleme zamanı başladı ve O, artakalan halkını toplamak için elini ikinci kez uzattığı Temmuz 2023’e kadar sürdü.
The first disappointment is represented by God’s hand covering a mistake, that for the Millerites was identifying the year 1843, instead of October 22, 1844. That disappointment is represented in verse twelve of chapter twelve. The first disappointment is represented by His hand covering the mistake, and was typified by the Millerites who came to the first disappointment. The word in verse twelve is “cometh.” Blessed is he who waiteth, and who “cometh” to the 1335; blessed is he who “cometh” to the disappointment of April 19, 1844. The word translated as “cometh” means “to touch.” The Millerites experienced their first disappointment when the year 1843 touched the year 1844. Verse twelve of Daniel twelve identifies the first disappointment of both April 19, 1844, but more directly the first disappointment of July 18, 2020.
İlk hayal kırıklığı, Tanrı’nın elinin bir hatayı örtmesiyle temsil edilir; Milleritler için bu, 22 Ekim 1844 yerine 1843 yılını belirlemekti. Bu hayal kırıklığı, on ikinci bölümün on ikinci ayetinde temsil edilir. İlk hayal kırıklığı, O’nun elinin hatayı örtmesiyle temsil edilir ve ilk hayal kırıklığına uğrayan Milleritler tarafından örneklendi. On ikinci ayetteki kelime “cometh”tir. Bekleyen ve 1335’e “cometh” olan ne mutlu; 19 Nisan 1844’teki hayal kırıklığına “cometh” olan ne mutlu. “Cometh” olarak çevrilen kelime “dokunmak” anlamına gelir. Milleritler, 1843 yılı 1844 yılına dokunduğunda ilk hayal kırıklıklarını yaşadılar. Daniel kitabının on ikinci bölümünün on ikinci ayeti, hem 19 Nisan 1844’teki ilk hayal kırıklığını, ancak daha doğrudan 18 Temmuz 2020’deki ilk hayal kırıklığını tanımlar.
The first prophetic period and the last prophetic period of the three periods that are unsealed at the time of the end, when knowledge is increased and accomplishes the final separation of the wheat and tares, thus identifying the unsealing of the prophetic light that seals the one hundred and forty-four thousand are the same prophetic period.
Bilginin çoğaldığı ve buğday ile yabani otun nihai ayrımının tamamlandığı, böylece yüz kırk dört bini mühürleyen peygamberlik ışığının mührünün açıldığının ortaya çıktığı sonun zamanında mührü açılan üç dönemin ilk peygamberlik dönemi ile son peygamberlik dönemi aynı peygamberlik dönemidir.
The first period of verse seven, is the ending of the scattering of Revelation eleven’s three and a half days in July of 2023, and the period in verse twelve is the beginning of that same scattering on July 18, 2020. Alpha and Omega had marked the history of the seven thunders in Daniel twelve, as the history that begins at the disappointment of July 18, 2020 and ends three and a half symbolic days later in July of 2023. Just as important is that when Alpha and Omega marked the beginning and ending of the final tarrying time, He raised not one, but both of His hands to heaven and swore by Him that liveth forever and ever.
Yedinci ayetteki ilk nokta, Vahiy 11’deki üç buçuk günün dağılmasının 2023 Temmuzundaki sona erişidir; on ikinci ayetteki nokta ise aynı dağılmanın 18 Temmuz 2020’deki başlangıcıdır. Alpha ve Omega, Daniel 12’deki yedi gök gürlemesinin tarihini, 18 Temmuz 2020’deki hayal kırıklığıyla başlayıp üç buçuk sembolik gün sonra, 2023 Temmuzunda sona eren tarih olarak işaretlemişti. Aynı derecede önemli olan şudur: Alpha ve Omega son gecikme zamanının başlangıcını ve bitişini işaretlediğinde, yalnız bir elini değil, her iki elini de göğe kaldırdı ve sonsuzlara dek yaşayan üzerine ant içti.
The Son of God who is the son of man is making an oath with the Father, right where the climax of the story of the covenant people of God began, when Christ first called Abram with a promise, and then confirmed the promise, with an oath. Take off your shoes, you are on holy ground!
İnsanoğlu olan Tanrı’nın Oğlu, Baba ile birlikte yemin ediyor; tam da Tanrı’nın antlaşma halkının hikâyesinin doruk noktasının başladığı yerde, Mesih’in önce Abram’ı bir vaatle çağırdığı ve ardından bu vaadi bir yeminle onayladığı zamanda. Ayakkabılarını çıkar, kutsal topraktasın!
The middle letter of the three prophetic periods is nothing less than the omega fulfillment of Abram and Paul’s covenant time prophecy of 430 years as represented in the 1290 years of verse eleven. The verse approached with Millerite understanding identified a thirty-year period of preparation for the papacy, then 1260 years of papal persecution that follows. Abram’s 430 years represents bondage and deliverance in a specific nation, in conjunction with the first thirty years representing the Lord entering into covenant with Abram. The thirty years preparation for the priests began in 1989 at the time of the end, and the thirty years end at the Sunday law, when the verse identifies the abomination of desolation would be placed, and would then persecute God’s people for 1260 symbolic years aligning with John’s 42 symbolic months in Revelation thirteen.
Üç peygamberlik döneminin orta harfi, on birinci ayetteki 1290 yılda temsil edildiği üzere, Abram ile Pavlus’un 430 yıllık ahit zamanı peygamberliğinin omega tamamlanmasından başka bir şey değildir. Millerci anlayışla yorumlanan ayet, papalık için otuz yıllık bir hazırlık dönemini ve bunu izleyen 1260 yıllık papalık zulmünü tanımlar. Abram’ın 430 yılı, belirli bir ulusta esareti ve kurtuluşu temsil eder; buna, ilk otuz yılın Rab’bin Abram’la ahde girmesini temsil etmesi eşlik eder. Kâhinler için otuz yıllık hazırlık, zamanın sonu döneminde, 1989’da başladı ve bu otuz yıl, ayetin ıssız bırakan iğrençliğin yerleştirileceğini belirttiği Pazar yasasında sona erer; ardından da Vahiy on üçte Yuhanna’nın 42 simgesel ayıyla uyumlu olarak Tanrı’nın halkına 1260 simgesel yıl boyunca zulmedecek.
The reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand began in 1989, as the Lord began His work of preparing a priesthood to serve during the crisis at midnight, that begins at the Sunday law. The Alpha and Omega stood upon the water of the Hiddekel and raised both His hands to heaven, swearing that when the scattering of July 18, 2020 unto July 2023 was fulfilled, the marvels associated with Christ’s work of combining His Divinity with humanity would be finished.
Yüz kırk dört binin reform hareketi, Rab Pazar yasasıyla başlayan gece yarısı krizinde hizmet edecek bir kâhinliği hazırlama işine başladığında, 1989'da başladı. Alfa ve Omega, Hiddekel’in sularının üzerinde durdu ve her iki elini de göğe kaldırarak, 18 Temmuz 2020’den Temmuz 2023’e kadar süren dağılma tamamlandığında, Mesih’in tanrısallığını insanlıkla birleştirme işiyle bağlantılı harikaların sona ereceğine dair yemin etti.
This is the same pronouncement of chapter ten, in the line of the seven thunders, for He not only there ended the prophetic application of time, but he also identified that in the days of the sounding of the seventh trumpet the mystery of God would be finished. The parallel passage in Daniel twelve identifies that when the scattering ended in July of 2023, the finishing of the sealing of God’s people would be finished, as represented by the sounding of the seventh trumpet that coincided with Christ raising His hand and swearing in both parallel passages.
Bu, onuncu bölümün, yedi gök gürlemesinin doğrultusundaki aynı beyanıdır; çünkü O orada yalnızca zamanın peygamberî uygulanışını sona erdirmekle kalmadı, aynı zamanda yedinci borazanın çalınması günlerinde Tanrı’nın sırrının tamamlanacağını da belirtti. Daniel kitabının on ikinci bölümündeki paralel pasaj, dağıtılmanın 2023 Temmuz ayında sona erdiğinde Tanrı’nın halkının mühürlenmesinin tamamlanmasının nihayete ereceğini belirtir; bu, her iki paralel pasajda da Mesih’in elini kaldırıp yemin etmesiyle aynı zamana denk gelen yedinci borazanın çalınmasıyla temsil edilir.
The first prophetic period and the last prophetic period of the threefold message of Daniel twelve possesses an alpha and omega signature. The first period of verse seven identifies the end of the very same period, that verse twelve marks the beginning of. In the middle of verses seven and twelve, the history of the time of the end in 1989 unto the close of probation is represented. In the middle of the alpha period of verse seven and the omega history of verse twelve, the final rebellion of mankind from the Sunday law until Michael stands up is represented, and it is represented in the very chapter where Michael stands up.
Daniel 12. bölümün üçlü mesajının ilk peygamberlik dönemi ile son peygamberlik dönemi, alfa ve omega imzası taşır. Yedinci ayetteki ilk dönem, on ikinci ayetin başlangıcını işaretlediği aynı dönemin sonunu tanımlar. Yedinci ve on ikinci ayetlerin ortasında, 1989’daki zamanın sonundan lütuf kapısının kapanışına kadar olan tarih temsil edilir. Yedinci ayetin alfa dönemi ile on ikinci ayetin omega tarihinin ortasında, insanlığın Pazar yasasından Mikail ayağa kalkana kadar sürecek son isyanı temsil edilir ve bu, Mikail’in ayağa kalktığı bölümün bizzat kendisinde temsil edilir.
The rebellion of the middle period, is primarily the external history of rebellion, but the first thirty years is the internal history of the preparation of the priests who are in direct confrontation with the external forces represented in the following 1260 period.
Orta dönemin isyanı esas itibarıyla isyanın dış tarihidir, ancak ilk otuz yıl, takip eden 1260 döneminde temsil edilen dış güçlerle doğrudan karşı karşıya olan rahiplerin hazırlığının iç tarihidir.
The middle period represents the rebellion of the thirteenth letter of the Hebrew alphabet, and it combines with the internal as it portrays the final battle of the great controversy upon planet earth, while probation lingers. Its combination of external and internal is also the message of Daniel’s last vision, represented by the river Hiddekel and the three chapters which also bear the signature of Alpha and Omega, and are built upon the structure of truth. The first and last chapter address the sealing of God’s people who are portrayed as the stars that shine forever. The middle chapter of rebellion identifies the same history represented in verse eleven with the 1290 years, which is the middle verse in the very same structure.
Orta dönem, İbranice alfabenin on üçüncü harfinin isyanını temsil eder ve deneme süresi uzarken yeryüzünde büyük mücadelenin son savaşını tasvir eder; bu esnada içsel olanla birleşir. Onun dışsal ve içsel birleşimi, Daniel’in son görüsünün mesajıdır; bu mesaj Hiddekel nehriyle ve Alfa ve Omega’nın imzasını da taşıyan, hakikatin yapısı üzerine kurulmuş üç bölümle temsil edilir. İlk ve son bölüm, sonsuza dek parlayan yıldızlar olarak tasvir edilen Tanrı’nın halkının mühürlenmesini ele alır. Ortadaki isyan bölümü, on birinci ayette 1290 yıl ile temsil edilen aynı tarihi tanımlar; bu ayet, aynı yapının orta ayetidir.
When Christ employs His hand within the prophetic structure it represents many truths, but it also represents the path He is leading His people upon. The revelation of Jesus Christ began to be unsealed in July of 2023. That unsealing includes the unsealing of the seven thunders and the message of Daniel as represented within chapter twelve. The unsealing takes place within the hidden history of verse forty, which began in 1989 and concludes at the Sunday law. In that history God’s people will be sealed, and they are sealed by the outpouring of the Holy Spirit. The final outpouring of the Holy Spirit is identified in the eighth chapter of Revelation, where it is represented as the seventh, and therefore the final seal. The Lion of the tribe of Judah prevailed in chapter five to open the book sealed with seven seals.
Mesih peygamberlik çerçevesi içinde elini kullandığında bu, birçok gerçeği temsil eder; fakat aynı zamanda halkını götürdüğü yolu da temsil eder. İsa Mesih’in vahyinin açığa çıkarılması 2023 Temmuz’unda başladı. Bu açığa çıkarılma, yedi gök gürlemesinin açılmasını ve Daniel kitabında on ikinci bölümde temsil edilen mesajı da içerir. Bu açılma, 1989’da başlayıp Pazar yasasında sona eren kırkıncı ayetin gizli tarihi içinde gerçekleşir. O tarihte Tanrı’nın halkı mühürlenecek ve Kutsal Ruh’un dökülmesiyle mühürlenecektir. Kutsal Ruh’un son dökülüşü, Vahiy’in sekizinci bölümünde, yedinci ve dolayısıyla son mühür olarak temsil edildiği yerde tanımlanır. Yahuda oymağından Aslan, yedi mühürle mühürlenmiş kitabı açmak için beşinci bölümde galip geldi.
The sixth seal raised the question at the end of chapter six, asking who would be able to stand during the period when there is no longer mediation for sin.
Altıncı mühür, altıncı bölümün sonunda, günah için artık aracılığın bulunmadığı dönemde kimin ayakta durabileceği sorusunu gündeme getirdi.
For the great day of his wrath is come; and who shall be able to stand? Revelation 6:17.
Çünkü O'nun gazabının büyük günü geldi; ve kim ayakta durabilecektir? Vahiy 6:17.
The next chapter, or you can say the next verse, introduces the sealing of the one-hundred and forty-four thousand and the great multitude who are gathered into God’s kingdom during the Sunday law crisis. The one-hundred and forty-four thousand are the answer of the sixth seal’s question. After they are represented in chapter seven, then, chapter eight identifies the seventh and final seal being removed.
Bir sonraki bölüm — ya da isterseniz bir sonraki ayet —, Pazar yasası krizi sırasında Tanrı’nın krallığına toplanan büyük kalabalığı ve yüz kırk dört binin mühürlenmesini tanıtır. Yüz kırk dört bin, altıncı mührün sorusunun cevabıdır. Onlar yedinci bölümde temsil edildikten sonra, bu kez sekizinci bölüm yedinci ve son mührün kaldırıldığını belirtir.
And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand.
Yedinci mührü açınca, gökte yarım saat kadar bir sessizlik oldu. Tanrı’nın önünde duran yedi meleği gördüm; onlara yedi borazan verildi. Elinde altın bir buhurdan olan başka bir melek geldi ve sunağın yanında durdu; ona, tahtın önündeki altın sunakta bütün kutsalların dualarıyla birlikte sunması için çok tütsü verildi. Kutsalların dualarıyla birlikte tütsünün dumanı, meleğin elinden Tanrı’nın önüne yükseldi.
And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. Revelation 8:1–5.
Ve melek buhurdanı aldı, onu sunağın ateşiyle doldurdu ve yeryüzüne attı; sesler, gök gürlemeleri, şimşekler ve bir deprem oldu. Vahiy 8:1-5.
The “fire,” represented in Isaiah chapter six as a “coal,” which Sister White identifies as a symbol of purification, are taken from the altar and cast to the earth. The “fire” from heaven at Pentecost was represented as tongues of “fire.” “Fire” is what the Messenger of the Covenant uses to purify the sons of Levi.
Yeşaya’nın altıncı bölümünde bir “kömür” olarak temsil edilen ve Bayan White’ın arınmanın bir simgesi olarak tanımladığı “ateş”, sunaktan alınır ve yeryüzüne atılır. Pentekost’ta gökten gelen “ateş”, “ateş” dilleri olarak tasvir edildi. “Ateş”, Antlaşma’nın Habercisi’nin Levi’nin oğullarını arındırmak için kullandığı şeydir.
“‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.
“‘Yelpazesi O’nun elindedir; harman yerini iyice temizleyecek ve buğdayını ambara toplayacaktır.’ Matta 3:12. Bu, arındırılma zamanlarından biriydi. Gerçeğin sözleri aracılığıyla saman buğdaydan ayrılıyordu. Azarı kabul edemeyecek kadar boş gururlu ve kendini beğenmiş, alçakgönüllü bir yaşamı benimseyemeyecek kadar dünyayı seven birçok kişi İsa’dan yüz çevirdi. Bugün de birçokları aynı şeyi yapmaktadır. Canlar bugün, Kefarnahum’daki havrada bulunan o öğrencilerin sınandığı gibi sınanmaktadır. Gerçek yüreğe ulaştırıldığında, yaşamlarının Tanrı’nın isteğine uygun olmadığını görürler. Kendilerinde bütünüyle bir değişikliğin gerekli olduğunu görürler; fakat benliği inkâr eden işe girişmeye istekli değildirler. Bu nedenle günahları açığa vurulduğunda öfkelenirler. Öğrencilerin İsa’yı bırakıp, ‘Bu çetin bir sözdür; bunu kim dinleyebilir?’ diye söylenerek ayrılmaları gibi, onlar da gücenip uzaklaşırlar.” Çağların Arzusu, 392.
Fire is what came down on Elijah’s offering, as it did with Gideon’s offering to the angel. The “fire” of purification is God’s Word, for to be made holy, is to be sanctified by His Word. The “fire” that is cast down to earth when the seventh seal is removed identifies the empowerment of the prophetic message that is unsealed in the latter days, during the sounding of the seventh trumpet, during the final and perfect fulfillment of the events represented by the seven thunders and confirmed by the three prophetic periods of Daniel twelve that were sealed up until the latter days.
Ateş, İlyas’ın sunusunun üzerine inen şeydir; Gidyon’un meleğe sunduğu sununun üzerine de indi. Arındırmanın "ateşi" Tanrı’nın Sözüdür; çünkü kutsal kılınmak, O’nun Sözüyle kutsallaştırılmaktır. Yedinci mühür açıldığında yeryüzüne atılan "ateş", son günlerde, yedinci borunun çalınışı sırasında, yedi gök gürlemesiyle temsil edilen ve son günlere dek mühürlenmiş olan Daniel 12’deki üç peygamberlik dönemiyle doğrulanan olayların nihai ve kusursuz gerçekleşmesi esnasında mühürü açılan peygamberlik mesajına verilen gücü işaret eder.
The Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before the close of human probation—includes the unsealing of the seven thunders, the removal of the seventh seal, the unsealing of Daniel twelve, and the unsealing of the hidden history of verse forty of Daniel eleven, the very history where the angel asked the Man in linen what would be the end of these wonders.
İnsanlığın deneme süresinin sona ermesinden hemen önce mührü açılan İsa Mesih’in Vahyi; yedi gökgürültüsünün mühürünün açılmasını, yedinci mührün kaldırılmasını, Daniel kitabının on ikinci bölümünün mührünün açılmasını ve Daniel kitabının on birinci bölümünün kırkıncı ayetinde yer alan gizli tarihin mührünün açılmasını içerir; bu, meleğin keten giysili adama “Bu harikaların sonu ne olacak?” diye sorduğu tarihin ta kendisidir.
The Man in linen responded and said—When you get to the conclusion of the tarrying time in July of 2023, you have reached the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
Keten giysili adam yanıt verdi ve şöyle dedi—2023 yılının Temmuz ayında bekleme süresinin sonuna vardığında, yüz kırk dört binin mühürlenmesinin tarihine ulaşmış olursun.
He also said—at the end of the three and a half symbolic days of Revelation eleven, a prophetic message from the book of Daniel would be unsealed, as typified by the time of the end in 1798. The truth that would then be unsealed, at the end of three and a half symbolic days, would be located in the very nine verses from the book of Daniel that identifies and defines the sealing and unsealing of the book of Daniel.
O ayrıca şunu söyledi: Vahiy’in on birinci bölümündeki üç buçuk simgesel günün sonunda, 1798’deki sonun zamanı ile örneklendirildiği gibi, Daniel kitabından bir peygamberlik mesajının mührü açılacaktı. O zaman, üç buçuk simgesel günün sonunda mührü açılacak olan hakikat, Daniel kitabının mühürlenmesini ve mührünün açılmasını belirleyen ve tanımlayan o dokuz ayetin içinde yer alacaktı.
We will continue these things in the next article.
Bu konulara bir sonraki makalede devam edeceğiz.
“When Christ came to this earth, the traditions that had been handed down from generation to generation, and the human interpretation of the Scriptures, hid from men the truth as it is in Jesus. The truth was buried beneath a mass of tradition. The spiritual import of the sacred volumes was lost; for in their unbelief men locked the door of the heavenly treasure. Darkness covered the earth, and gross darkness the people. Truth looked down from heaven to earth; but nowhere was revealed the divine impress. A gloom like the pall of death overspread the earth.
Mesih bu dünyaya geldiğinde, nesilden nesile aktarılagelen gelenekler ve Kutsal Yazıların insani yorumu, insanlardan İsa’daki hakikati gizledi. Hakikat, bir yığın geleneğin altında gömüldü. Kutsal Yazıların ruhsal anlamı yitirildi; çünkü insanlar imansızlıkları içinde göksel hazinenin kapısını kilitlediler. Karanlık yeryüzünü kapladı, koyu bir karanlık da insanları. Hakikat gökten yeryüzüne baktı; ancak hiçbir yerde ilahi iz açığa çıkmadı. Ölüm örtüsü gibi bir kasvet yeryüzünü kapladı.
“But the Lion of the tribe of Judah prevailed. He opened the seal that closed the book of divine instruction. The world was permitted to gaze upon pure, unadulterated truth. Truth itself descended to roll back the darkness and counteract error. A Teacher was sent from heaven with the light that was to light every man that comes into the world. There were men and women who were eagerly seeking for knowledge, the sure word of prophecy, and when it came, it was as a light shining in a dark place.” Spalding Magan, 58.
Ama Yahuda oymağından Aslan galip geldi. İlahi öğreti kitabını kapatan mührü açtı. Dünyanın saf, katışıksız hakikati seyretmesine izin verildi. Hakikatin kendisi karanlığı geri püskürtmek ve yanılgıyı bertaraf etmek için indi. Gökten, dünyaya gelen herkesi aydınlatacak ışıkla bir Öğretmen gönderildi. Bilgiyi, peygamberliğin güvenilir sözünü iştiyakla arayan erkekler ve kadınlar vardı; ve o geldiğinde, karanlık bir yerde parlayan bir ışık gibiydi. Spalding Magan, 58.
“The scribes and Pharisees professed to explain the Scriptures, but they explained them in accordance with their own ideas and traditions. Their customs and maxims became more and more exacting. In its spiritual sense, the sacred Word became to the people as a sealed book, closed to their comprehension.” Signs of the Times, May 17, 1905.
Yazıcılar ve Ferisiler Kutsal Yazıları açıkladıklarını iddia ediyorlardı, ama onları kendi düşünce ve geleneklerine göre açıklıyorlardı. Gelenekleri ve ilkeleri giderek daha da zorlayıcı hâle geldi. Ruhsal anlamıyla, Kutsal Söz halk için mühürlü bir kitap gibi oldu; anlayışlarına kapalıydı. Signs of the Times, 17 Mayıs 1905.