The book of Joel confronts the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church with the testimony of its escalating rebellion over four generations. Those four generations are also illustrated in Ezekiel chapter eight, where the twenty-five men of that fourth-generation bow to the sun. In 1901, 13 years after the rebellion of 1888, the Adventist church organized a committee to lead the church.
Yoel Kitabı, Laodikyalı Yedinci Gün Adventist Kilisesi'nin liderliğini, kendi dört nesil boyunca tırmanan isyanının tanıklığıyla yüzleştirir. Bu dört nesil, Hezekiel'in sekizinci bölümünde de betimlenir; orada o dördüncü neslin yirmi beş adamı güneşe eğilirler. 1888'deki isyandan 13 yıl sonra, 1901'de, Adventist Kilisesi kiliseyi yönetmek üzere bir komite kurdu.
The initial General Conference’s Executive Committee was established during the major reorganization at the 1901 General Conference Session, and it consisted of 25 members. This was a significant expansion from the pre-1901 committee, which had only 13 members. The members have increased through the years, but Jesus always identifies the end with the beginning. The beginning was 25 members, with one as the leader, paralleling a course in the sanctuary, which consisted of 24 priests and one high priest.
İlk Genel Konferans'ın Yürütme Komitesi, 1901 Genel Konferans Oturumu'ndaki büyük yeniden yapılanma sırasında kuruldu ve 25 üyeden oluşuyordu. Bu, yalnızca 13 üyeden oluşan 1901 öncesi komiteye kıyasla önemli bir genişlemeydi. Üye sayısı yıllar içinde arttı, ama İsa her zaman sonu başlangıçla özdeşleştirir. Başlangıçta 25 üye vardı; bunlardan biri liderdi; bu da 24 rahip ve bir başrahipten oluşan tapınaktaki bir sınıfa paraleldi.
Judas and the Sanhedrin are two symbols of rebellion in the time of Christ. The Sanhedrin represents the Laodicean Seventh-day Adventist church. The Sanhedrin’s participation in the crucifixion of Christ, typifies the role of Adventism in the Sunday law crisis. The Sanhedrin—the supreme Jewish council in Jerusalem, composed of chief priests, elders, and scribes, presided over by High Priest Caiaphas—played a central role in the events leading to Jesus’ death.
Yahuda ve Sanhedrin, Mesih döneminde isyanın iki sembolüdür. Sanhedrin, Laodikya Yedinci Gün Adventist Kilisesi'ni temsil eder. Sanhedrin'in Mesih'in çarmıha gerilmesine katılımı, Pazar yasası krizinde Adventizmin rolünü örnekler. Sanhedrin—Kudüs'teki, başkâhinler, ihtiyarlar ve yazıcılardan oluşan ve Başkâhin Kayafa'nın başkanlık ettiği en yüksek Yahudi meclisi—İsa'nın ölümüne giden olaylarda merkezi bir rol oynadı.
After Jesus’ arrest in Gethsemane (orchestrated with Judas’ betrayal), he was brought before the Sanhedrin at night in Caiaphas’ house. They sought testimony to condemn him, producing witnesses who accused him of blasphemy and insurrection.
Yahuda’nın ihanetiyle düzenlenen Getsemani’deki tutuklanmasının ardından, İsa gece Kayafa’nın evinde Sanhedrin’in önüne çıkarıldı. Onu mahkûm etmek için aleyhine ifade aradılar ve onu küfür ve isyanla suçlayan tanıklar getirdiler.
When Caiaphas directly asked Jesus if he was the Messiah (or Son of God), Jesus’ affirmative response, “You have said so” led the high priest to declare, “Blasphemy!” The council condemned Him as deserving death. Lacking authority under Roman rule to execute capital sentences, they handed Jesus over to Pontius Pilate, the Roman governor, accusing him of sedition to secure a Roman execution. The actual crucifixion was carried out by Roman soldiers under Pilate’s order, but only after Pilate yielded to pressure from the chief priests and a crowd (who demanded Jesus’ death and the release of Barabbas).
Kayafa, İsa’ya Mesih (ya da Tanrı’nın Oğlu) olup olmadığını doğrudan sorduğunda, İsa’nın olumlayıcı yanıtı “Sen söyledin” başkâhinin “Küfür!” diye ilan etmesine yol açtı. Konsey, onun ölümü hak ettiğine hükmetti. Roma yönetimi altında idam cezalarını infaz etme yetkileri olmadığından, İsa’yı Roma valisi Pontius Pilatus’a teslim ettiler; Roma tarafından bir infazı sağlamak için onu isyanla suçladılar. Asıl çarmıha germe, Pilatus’un emriyle Roma askerleri tarafından gerçekleştirildi; ancak bu, Pilatus başkâhinlerin ve kalabalığın (İsa’nın ölümünü ve Barabba’nın salıverilmesini talep eden) baskısına boyun eğdikten sonra oldu.
“When Christ was upon this earth, the world preferred Barabbas. And today the world and the churches are making the same choice. The scenes of the betrayal, the rejection, and the crucifixion of Christ have been re-enacted, and will again be re-enacted on an immense scale. People will be filled with the attributes of the enemy, and with them his delusions will have great power. Just to that degree that light is refused will there be misconception and misunderstanding. Those who reject Christ and choose Barabbas work under a ruinous deception. Misrepresentation and false witness will grow to open rebellion. The eye being evil, the whole body will be full of darkness. Those who give their affections to any leader but Christ will find themselves under the control, body, soul, and spirit, of an infatuation that is so entrancing that under its power souls turn away from hearing the truth to believe a lie. They are ensnared and taken, and by their every action they cry, Release unto us Barabbas, but crucify Christ.
Mesih yeryüzündeyken, dünya Barabba’yı tercih etti. Ve bugün de dünya ve kiliseler aynı tercihi yapıyor. İhanetin, reddin ve Mesih’in çarmıha gerilişinin sahneleri yeniden sahnelendi ve yeniden, çok büyük ölçekte sahnelenecek. İnsanlar düşmanın nitelikleriyle dolacak ve onlarla birlikte onun aldatmaları büyük bir güç kazanacak. Işık reddedildiği ölçüde, o ölçüde yanılgı ve yanlış anlama olacaktır. Mesih’i reddedip Barabba’yı seçenler, yıkıma sürükleyen bir aldatma etkisi altında hareket ederler. Çarpıtma ve yalan tanıklık, açık isyana dönüşecek kadar büyüyecek. Göz kötü olunca, bütün beden karanlıkla dolar. Mesih’ten başka herhangi bir öndere gönül verenler, beden, can ve ruhlarıyla öylesine büyüleyici bir tutkunun denetimi altına girdiklerini görecekler ki, onun gücü altında ruhlar gerçeği işitmekten yüz çevirip yalana inanır. Tuzaklara düşürülür ve yakalanırlar ve her yaptıklarıyla, “Bize Barabba’yı serbest bırakın, ama Mesih’i çarmıha gerin,” diye haykırırlar.
“Even now this decision is being made. The scenes enacted at the cross are being re-enacted. In the churches that have departed from truth and righteousness it is being revealed what human nature can do and will do when the love of God is not an abiding principle in the soul. We need not be surprised at anything that may take place now. We need not marvel at any developments of horror. Those who trample under their unholy feet the law of God have the same spirit as had the men who insulted and betrayed Jesus. Without any compunction of conscience, they will do the deeds of their father, the devil. They will ask the question that came from the traitorous lips of Judas, What will you give me if I betray unto you Jesus the Christ? Even now Christ is being betrayed in the person of his saints.” Review and Herald, January 30, 1900.
"Şu anda bile bu karar veriliyor. Çarmıhta yaşanan sahneler yeniden yaşanıyor. Gerçek ve doğruluktan sapmış kiliselerde, Tanrı sevgisi ruhta kalıcı bir ilke olmadığında insan doğasının neler yapabildiği ve neler yapacağı gözler önüne seriliyor. Şimdi meydana gelebilecek hiçbir şeye şaşmamalıyız. Korkunç hiçbir gelişmeye hayret etmemeliyiz. Tanrı'nın yasasını kutsal olmayan ayakları altında çiğneyenler, İsa'ya hakaret edip onu ele veren insanların taşıdığıyla aynı ruha sahiptirler. Vicdan azabı duymadan, babaları olan şeytanın işlerini yapacaklardır. Yahuda'nın hain dudaklarından çıkan şu soruyu soracaklardır: Bana, İsa Mesih'i size ele verirsem ne verirsiniz? Şu anda bile Mesih, kutsallarının şahsında ihanete uğruyor." Review and Herald, 30 Ocak 1900.
If the passage truly means what it says, then those who were being identified as “choosing Barabbas,” will be unable to understand what the passage teaches. Those people are the people in 2 Thessalonians who receive strong delusion, because they loved not the truth. She says of those who choose Barabbas, “Those who give their affections to any leader but Christ will find themselves under the control, body, soul, and spirit, of an infatuation that is so entrancing that under its power souls turn away from hearing the truth to believe a lie.” Those who are choosing Barabbas, are under the control of Satan before the waymark of the cross and Sunday law. In that condition they cannot possibly understand what the passage teaches. They will therefore suggest that, “the conditions when Sister White penned these words were for that peculiar history, not now.” Perhaps they would say, “She is speaking about Christianity in a generic way, and this does not apply directly to Seventh-day Adventists.” Poppycock.
Eğer pasaj gerçekten söylediğini kastediyorsa, “Barabbas’ı seçenler” olarak tanımlananlar pasajın ne öğrettiğini anlayamayacaklardır. Bu kişiler, gerçeği sevmedikleri için güçlü bir aldanışa uğrayan 2. Selanikliler’deki kişilerdir. O, Barabbas’ı seçenler hakkında şöyle der: “Mesih’ten başka herhangi bir öndere gönüllerini verenler, bedenleri, canları ve ruhlarıyla, öylesine büyüleyici bir tutkunun kontrolü altına girecekler ki, onun gücü altında ruhlar gerçeği işitmekten yüz çevirip yalana inanırlar.” Barabbas’ı seçmekte olanlar, haçın ve Pazar yasasının dönüm noktalarından önce Şeytan’ın kontrolü altındadır. Bu durumda pasajın ne öğrettiğini kesinlikle anlayamazlar. Bu nedenle şöyle öne sürecekler: “Sister White bu sözleri kaleme aldığında koşullar o kendine özgü tarihsel dönem içindi, şimdiki zaman için değil.” Belki de şöyle diyecekler: “O, Hristiyanlık hakkında genel olarak konuşuyor ve bu, Yedinci Gün Adventistlerine doğrudan uygulanmaz.” Zırva.
Of course, the circumstances of the history when Sister White wrote those words were actually a commentary on her personal history, but just as with John in the Revelation, when a prophet is told to write, he is told to write “the things which thou hast seen, and the things which are, and the things which shall be hereafter.” When a prophet records the things that are, he is simultaneously recording the things that will be.
Elbette, White Kardeş o sözleri yazdığında, tarihsel koşullar aslında onun kişisel tarihine dair bir yorum niteliğindeydi; ama Vahiy’deki Yuhanna’da olduğu gibi, bir peygambere yazması söylendiğinde ona şunları yazması söylenir: "gördüklerin, var olan şeyler ve bundan sonra olacak şeyler." Bir peygamber var olan şeyleri kayda geçirirken, aynı anda olacak şeyleri de kayda geçirir.
The leadership of Adventism is represented by Ezekiel’s 25 men, who are also prophetically aligned with the 250 men who stood with Korah, Dathan and Abiram. Just as significantly the rebels of 1888 and the Minneapolis General Conference were identified by Sister White as repeating the rebellion of Korah, Dathan and Abiram. Sister White directly teaches that when the angel of Revelation eighteen descends and lightens the earth with his glory, the latter rain begins.
Adventizmin liderliği, Ezekiel’in yirmi beş adamıyla temsil edilir; bunlar, Korah, Dathan ve Abiram’la birlikte duran 250 kişiyle de peygamberî olarak paralel kabul edilir. Aynı derecede önemlisi, 1888’deki ve Minneapolis Genel Konferansı’ndaki isyancıların, Kardeş White tarafından Korah, Dathan ve Abiram’ın isyanını tekrarlayanlar olarak tanımlanmış olmasıdır. Kardeş White, Vahiy 18’deki melek inip yeryüzünü yüceliğiyle aydınlattığında son yağmurun başladığını açıkça öğretir.
“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.
“Son yağmur Tanrı’nın halkı üzerine yağacaktır. Gökte güçlü bir melek inecek ve bütün yeryüzü onun görkemiyle aydınlanacaktır.” Review and Herald, 21 Nisan 1891.
Sister White directly teaches that the angel of Revelation eighteen descended at the 1888 General Conference with the messages of A. T. Jones and E. J. Waggoner. When she was at the Conference she was so overwhelmed with the rebellion that she decided to pack up her things and leave, but an angel told her that she must stay and record the history, for it was a repetition of the rebellion of Korah. Why did the angel want it recorded, if it wasn’t for a testimony in the latter days? If it is a testimony for the latter days, what else could it mean; other than the Laodicean Seventh-day Adventist church will walk in the footsteps of the Sanhedrin during the Sunday law crisis, and particularly the history that leads up to it.
Bayan White, Vahiy 18. bölümdeki meleğin A. T. Jones ve E. J. Waggoner’ın mesajlarıyla birlikte 1888 Genel Konferansı’na indiğini açıkça öğretir. Konferanstayken isyandan öylesine bunaldı ki eşyalarını toplayıp ayrılmaya karar verdi; ancak bir melek bunun Korah’ın isyanının bir tekrarı olduğunu söyleyerek kalıp tarihi kayda geçirmesi gerektiğini ona bildirdi. Eğer son günlerde bir tanıklık olması için değilse, melek bunun kayda geçirilmesini neden istedi? Eğer bu son günler için bir tanıklıksa, şu anlamdan başka ne anlama gelebilir: Pazar yasası krizi sırasında ve özellikle de ona götüren tarihte, Laodikya ruhundaki Yedinci Gün Adventist Kilisesi Sanhedrin’in izinden yürüyecektir.
The message of Jones and Waggoner was represented as the “message of justification by faith, in verity,” the “Laodicean message,” the “message of Christ’s righteousness” and the “third angel’s message.” The rebels resisted the message, and also rejected the guidance of the Spirit of Prophecy and the chosen messengers of the meeting. Sister White also teaches that when the great buildings of New York City are brought down, by a touch of God’s power, then Revelation 18:1–3, will be fulfilled. Since 9/11 the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church has been repeating the rebellion of Korah, the rebellion of the 25 ancient men, the rebellion of the leadership in 1888 and the rebellion of the Sanhedrin at the time leading up to the cross. Those 25 men, are a symbol representing a counterfeit Levitical priesthood.
Jones ve Waggoner’un mesajı, “gerçekte imanla aklanma mesajı”, “Laodikya mesajı”, “Mesih’in doğruluğu mesajı” ve “üçüncü meleğin mesajı” olarak nitelenmişti. İsyancılar mesaja direndiler ve ayrıca Peygamberlik Ruhu’nun rehberliğini ve toplantının seçilmiş elçilerini reddettiler. Kardeş White ayrıca şunu öğretir: New York şehrinin büyük binaları, Tanrı’nın gücünün bir dokunuşuyla yıkıldığında, Vahiy 18:1-3 yerine gelecektir. 11 Eylül’den beri Laodikya Yedinci Gün Adventist kilisesinin liderliği, Korah’ın isyanını, 25 ihtiyarın isyanını, 1888’deki liderliğin isyanını ve çarmıha giden dönemde Sanhedrin’in isyanını tekrarlamaktadır. Bu 25 adam, sahte bir Levilik kâhinliğini temsil eden bir semboldür.
A Levite was to 25 years old when he began to serve.
Bir Levili hizmete başladığında 25 yaşındaydı.
And the Lord spake unto Moses, saying, This is it that belongeth unto the Levites: from twenty and five years old and upward they shall go in to wait upon the service of the tabernacle of the congregation: And from the age of fifty years they shall cease waiting upon the service thereof, and shall serve no more: But shall minister with their brethren in the tabernacle of the congregation, to keep the charge, and shall do no service. Thus shalt thou do unto the Levites touching their charge. Numbers 8:23–26.
Rab Musa’ya şöyle dedi: Levililere ilişkin olan budur: Yirmi beş yaşından itibaren Buluşma Çadırı’nın hizmetini görmek üzere içeri girecekler. Elli yaşına gelince bu hizmeti görmeyi bırakacak ve artık hizmet etmeyecekler. Ama kardeşleriyle birlikte Buluşma Çadırı’nda görevi gözetmek için bulunacaklar; ancak iş görmeyecekler. Levililere görevleri konusunda böyle yapacaksın. Sayılar 8:23-26.
A Levite begins his service at age twenty-five and serves for twenty-five years, until he is fifty. The Messenger of the Covenant in Malachi three, is purging and also cleansing the Levites at the Sunday law, as He did on October 22, 1844.
Bir Levili, yirmi beş yaşında hizmetine başlar ve elli yaşına kadar yirmi beş yıl hizmet eder. Malaki 3’teki antlaşmanın elçisi, tıpkı 22 Ekim 1844’te yaptığı gibi, Pazar günü yasası sırasında Levilileri arındırıyor ve temizliyor.
Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts.
İşte, habercimi göndereceğim; o, önümden gidip yolu hazırlayacak. Aradığınız Rab, hoşlandığınız antlaşmanın elçisi, ansızın tapınağına gelecek. İşte, o gelecek, diyor Orduların Rab'bi.
But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.
Ama onun geliş gününe kim dayanabilir? O göründüğünde kim ayakta durabilir? Çünkü o, arıtıcı ateşi gibi ve çamaşırcının sabunu gibidir. Ve gümüş arıtıcısı ve arındırıcısı olarak oturacak; Levi'nin oğullarını arıtacak ve altın ile gümüşü arıtır gibi onları arındıracak ki Rab'be doğruluk içinde sunu sunabilsinler. O zaman Yahuda ile Yeruşalim'in sunusu Rab'be hoş gelecek, eski günlerde ve geçmiş yıllarda olduğu gibi. Malaki 3:1-4.
The number “25” as a symbol, represents not only a faithful Levite, but a counterfeit Levite. “25” as a symbol is therefore identifying the separation of two classes of worshippers, whether they be wise and foolish virgins, sheep and goats, wheat and tares. The number twenty-five is a symbol of not only a Levite, but just as importantly it is a symbol of the separation (purging) of the Levites. That separation is at the Sunday law, and it is a primary subject of God’s prophetic Word. It is fitting that Matthew chapter twenty-five, is simply a continuation of Jesus’ prophecy of the end of the world in Matthew twenty-four.
“25” sayısı bir sembol olarak, yalnızca sadık bir Levilîyi değil, sahte bir Levilîyi de temsil eder. Bu nedenle “25” sembolü, ister akıllı ve akılsız kızlar, ister koyunlar ve keçiler, ister buğday ve ayrık otu olsun, ibadet edenlerin iki sınıfının birbirinden ayrılmasını tanımlar. Yirmi beş sayısı yalnızca bir Levilînin değil, aynı derecede önemlisi Levilîlerin ayrıştırılmasının (tasfiyesinin) da bir sembolüdür. Bu ayrım Pazar yasasında gerçekleşir ve Tanrı’nın peygamberlik Sözü’nün başlıca konularından biridir. Nitekim Matta 25. bölüm, Matta 24’te İsa’nın dünyanın sonuna ilişkin peygamberliğinin basit bir devamıdır.
And Jesus went out, and departed from the temple: and his disciples came to him for to shew him the buildings of the temple. And Jesus said unto them, See ye not all these things? verily I say unto you, There shall not be left here one stone upon another, that shall not be thrown down. Matthew 24:1, 2.
İsa dışarı çıkıp tapınaktan ayrıldı. Öğrencileri, tapınağın binalarını ona göstermek için yanına geldiler. İsa onlara dedi: “Bütün bunları görmüyor musunuz? Doğrusu size derim ki, burada taş taş üstünde kalmayacak; hepsi yıkılacak.” Matta 24:1, 2.
When Jesus departed the temple, He never returned again. In the final verses of chapter twenty-three, Jesus had pronounced judgment upon the Sanhedrin, and the judgment is expressed as “eight,” woes, thus counterfeiting the eight souls upon the ark, the eighth day of circumcision, the eighth day of resurrection, the eight generations of Abraham 430 years and on. The counterfeit number “eight,” aligns with the counterfeit Levite.
İsa tapınaktan ayrıldıktan sonra bir daha geri dönmedi. Yirmi üçüncü bölümün son ayetlerinde İsa, Sanhedrin’e karşı hüküm ilan etmişti; bu hüküm, sekiz “vay halinize” ilanıyla ifade edilir ve böylece gemide bulunan sekiz canı, sünnetin sekizinci gününü, dirilişin sekizinci gününü, İbrahim’den itibaren sekiz kuşağı, 430 yılı ve daha fazlasını taklit eder. Sahte “sekiz” sayısı, sahte Leviliyle örtüşür.
Verily I say unto you, All these things shall come upon this generation.
Doğrusu size derim ki, bütün bunlar bu neslin üzerine gelecektir.
O Jerusalem, Jerusalem, thou that killest the prophets, and stonest them which are sent unto thee, how often would I have gathered thy children together, even as a hen gathereth her chickens under her wings, and ye would not! Behold, your house is left unto you desolate.
Ey Yeruşalim, Yeruşalim! Peygamberleri öldüren, sana gönderilenleri taşlayan sen! Kaç kez çocuklarını, bir tavuğun civcivlerini kanatları altına topladığı gibi, bir araya getirmek istedim; ama siz istemediniz! İşte, eviniz size ıssız bırakılıyor.
For I say unto you, Ye shall not see me henceforth, till ye shall say, Blessed is he that cometh in the name of the Lord. Matthew 23:36–39.
Çünkü size şunu söylüyorum: Bundan sonra beni görmeyeceksiniz, 'Rab'bin adıyla gelen kutludur' deyinceye kadar. Matta 23:36-39.
Matthew chapter twenty-two concludes with an illustration of the binding of the wicked into bundles, and concludes with the final interaction between Christ and the quibbling Jews. Then in chapter 24 He leaves the temple for the last time, ceasing His labors for ancient Israel. The chapter ends where it began, with the pronouncement that their house was left unto them empty, and what He called His Father’s house when He first cleansed the temple was now the empty Jewish house.
Matta’nın yirmi ikinci bölümü, kötülerin demetler halinde bağlanmasına dair bir örnekle ve Mesih ile münakaşa eden Yahudiler arasındaki son karşılaşmayla sona erer. Sonra 24. bölümde O, tapınaktan son kez ayrılır ve kadim İsrail için yürüttüğü hizmetini sona erdirir. Bölüm başladığı yerde biter: evlerinin kendilerine boş bırakıldığı ilanıyla; tapınağı ilk kez temizlediğinde “Babamın evi” dediği yer artık boş Yahudi evi olmuştu.
In chapter 24, Jesus is going to answer questions about the temple, and its approaching destruction. The destruction was to take place in that very generation, which was a generation of vipers. He left that temple never to return, so the predictions he sets forth are addressing spiritual not literal Israel. When Christ leaves the temple which is the Laodicean Seventh-day Adventist church as He did with ancient Israel; simultaneously, the human temple of the one hundred and forty-four thousand will be joined to the Divine temple for eternity. When Jesus left the temple of ancient Israel, He divorced His former covenant people for eternity.
24. bölümde, İsa tapınak ve onun yaklaşan yıkımı hakkında soruları yanıtlayacak. Bu yıkım, engerekler soyu olan tam da o kuşakta gerçekleşecekti. O tapınaktan bir daha dönmemek üzere ayrıldı; bu nedenle ortaya koyduğu kehanetler ruhsal İsrail’e yöneliktir, ulusal İsrail’e değil. Mesih, eski İsrail’de yaptığı gibi, tapınak olan Laodikya Yedinci Gün Adventist Kilisesi’ni terk ettiğinde; aynı anda, yüz kırk dört binin insan tapınağı ebediyen İlahi tapınakla birleştirilecektir. İsa eski İsrail’in tapınağını terk ettiğinde, eski antlaşma halkını ebediyen boşadı.
Chapter eleven through to chapter twenty-two of Matthew is the omega to the line of chapter eleven to twenty-two in the book of Genesis. When the line begins in Genesis eleven, it also marks the beginning of Babel and Babel’s covenant of death, which reaches its omega fulfillment in Revelation chapter seventeen, verse eleven, the verse that is the dead center of the verses that make up chapter eleven through twenty-two. The middle of chapters eleven to twenty-two in Genesis, Matthew and Revelation each emphasize the ensign or its counterfeit ensign. In Genesis it was circumcision, in Matthew it was Peter and the Rock which Christ would build his church upon, and in Revelation it was the counterfeit beast that was and is and shall ascend, who is the eight, that is of the seven, and who is then married to the dragon.
Matta’nın on birinci bölümünden yirmi ikinci bölümüne kadar olan kısım, Yaratılış kitabındaki on birinci bölümden yirmi ikinci bölüme uzanan çizginin omega’sıdır. Bu çizgi Yaratılış 11’de başladığında, aynı zamanda Babil’in ve Babil’in ölüm antlaşmasının başlangıcını da işaret eder; bu antlaşma, on bir ile yirmi iki arasındaki bölümleri oluşturan ayetlerin tam ortasında yer alan ayet olan Vahiy on yedinci bölüm on birinci ayette omega tamamlanışına ulaşır. Yaratılış, Matta ve Vahiy’de on birden yirmi ikiye uzanan bölümlerin ortası, alameti ya da onun sahte alametini vurgular. Yaratılış’ta bu sünnetti; Matta’da, Mesih’in kilisesini üzerine kuracağını söylediği Kaya ve Petrus’tu; Vahiy’de ise, vardı, var ve yükselecek olan; sekizinci olup yediden olan ve sonra ejderhayla evlenen sahte canavardı.
Eleven and twenty-two are symbols that identify the combination of Divinity with humanity, which is the very issue represented by Christ writing His law upon our hearts and minds. 11 and 22 are symbols of the covenant of the one hundred and forty-four thousand. In Matthew, chapter twenty-three the false priesthood received eight woes, at the same point in time, the true priesthood is anointed. The priests were consecrated for seven days, and on the eighth day they began to serve.
On bir ve yirmi iki, Tanrısallık ile insanlığın birleşimini tanımlayan sembollerdir; bu, Mesih’in yasasını yüreklerimize ve zihinlerimize yazmasıyla temsil edilen meselenin ta kendisidir. 11 ve 22, yüz kırk dört binin antlaşmasının sembolleridir. Matta’nın yirmi üçüncü bölümünde sahte kâhinlik sekiz “vay halinize” aldı; aynı anda gerçek kâhinlik meshedilir. Kâhinler yedi gün boyunca kutsandı ve sekizinci gün hizmet etmeye başladılar.
It is not an accident that the seven days of consecration of the priests that led to their service beginning on the eighth day begins in Numbers chapter eight and verse one, for “81” is a symbol of the priests.
Rahiplerin sekizinci günde hizmete başlamalarına yol açan kutsanmanın yedi gününün, Sayılar kitabının sekizinci bölümünün birinci ayetinde başlaması tesadüf değildir; çünkü “81” rahiplerin bir simgesidir.
And the Lord spake unto Moses, saying, Take Aaron and his sons with him, and the garments, and the anointing oil, and a bullock for the sin offering, and two rams, and a basket of unleavened bread; And gather thou all the congregation together unto the door of the tabernacle of the congregation. And Moses did as the Lord commanded him; and the assembly was gathered together unto the door of the tabernacle of the congregation. And Moses said unto the congregation, This is the thing which the Lord commanded to be done. …
Ve Rab Musa’ya şöyle dedi: Harun’u ve oğullarını, giysileri, mesh yağını, günah sunusu için bir boğa yavrusunu, iki koçu ve mayasız ekmekten bir sepeti yanına al; ve bütün topluluğu Buluşma Çadırı’nın kapısında topla. Musa Rab’bin kendisine buyurduğu gibi yaptı; ve topluluk Buluşma Çadırı’nın kapısında toplandı. Musa topluluğa şöyle dedi: Rab’bin yapılmasını buyurduğu şey budur. ...
And ye shall not go out of the door of the tabernacle of the congregation in seven days, until the days of your consecration be at an end: for seven days shall he consecrate you. As he hath done this day, so the Lord hath commanded to do, to make an atonement for you. Therefore shall ye abide at the door of the tabernacle of the congregation day and night seven days, and keep the charge of the Lord, that ye die not: for so I am commanded. So Aaron and his sons did all things which the Lord commanded by the hand of Moses. And it came to pass on the eighth day, that Moses called Aaron and his sons, and the elders of Israel; And he said unto Aaron, Take thee a young calf for a sin offering, and a ram for a burnt offering, without blemish, and offer them before the Lord. … And Moses said, This is the thing which the Lord commanded that ye should do: and the glory of the Lord shall appear unto you. … And Aaron lifted up his hand toward the people, and blessed them, and came down from offering of the sin offering, and the burnt offering, and peace offerings. And Moses and Aaron went into the tabernacle of the congregation, and came out, and blessed the people: and the glory of the Lord appeared unto all the people. And there came a fire out from before the Lord, and consumed upon the altar the burnt offering and the fat: which when all the people saw, they shouted, and fell on their faces. Leviticus 8:1–5, 33–36; 9:1, 2, 6, 22–24.
Kutsanma günleriniz tamamlanıncaya kadar, yedi gün boyunca Buluşma Çadırı’nın kapısından dışarı çıkmayacaksınız; çünkü yedi gün boyunca sizi kutsayacaktır. Bugün nasıl yapıldıysa, Rab sizin için kefaret sağlansın diye böyle yapılmasını buyurdu. Bu nedenle, yedi gün boyunca gece gündüz Buluşma Çadırı’nın kapısında kalacak ve ölmemek için Rabbin buyruğunu yerine getireceksiniz; çünkü bana böyle buyuruldu. Böylece Harun ile oğulları, Rabbin Musa aracılığıyla buyurduğu her şeyi yaptılar. Sekizinci gün olunca Musa, Harun’u, oğullarını ve İsrail’in ileri gelenlerini çağırdı; Harun’a dedi ki: Günah sunusu için bir buzağı ve yakmalık sunu için kusursuz bir koç al ve onları Rabbin önünde sun. ... Musa dedi: Rabbin yapmanızı buyurduğu iş budur; ve Rabbin yüceliği size görünecektir. ... Harun halka doğru elini kaldırıp onları bereketledi; sonra günah sunusunu, yakmalık sunuyu ve esenlik sunularını sunmayı bitirip aşağı indi. Musa ile Harun Buluşma Çadırı’na girdiler; çıkıp halkı bereketlediler; ve Rabbin yüceliği bütün halka göründü. Rabbin huzurundan bir ateş çıktı ve sunağın üzerindeki yakmalık sunuyu ve yağı tüketti; bunu gören bütün halk sevinçle haykırdı ve yüzüstü yere kapandı. Levililer 8:1-5, 33-36; 9:1, 2, 6, 22-24.
Chapter twenty-three is identifying the counterfeit Levites who are revealed at the time the genuine Levites are sealed. Chapter twenty-two of Matthew concludes with no man ever asking Jesus any more questions, then chapter twenty-three he sets forth the eight woes, identifying the Sanhedrin’s probation was closed, and that the executive judgment was then to begin. In chapter twenty-four, He identifies the temple as the Jews house. It is important to see the sequence in the chapters.
Yirmi üçüncü bölüm, gerçek Levililerin mühürlendiği zamanda açığa çıkan sahte Levilileri tanımlamaktadır. Matta’nın yirmi ikinci bölümü, artık hiç kimsenin İsa’ya başka soru sormamasıyla sona erer; ardından yirmi üçüncü bölümde İsa sekiz “vay hâlinize”yi ilan eder, böylece Sinedrin’in sınama süresinin kapandığını ve icraî yargının artık başlayacağını belirtir. Yirmi dördüncü bölümde ise tapınağı Yahudilerin evi olarak nitelendirir. Bölümlerdeki sıralamayı görmek önemlidir.
Chapters eleven to twenty-two of Matthew, is identifying the finishing of the sealing of the one hundred and forty-four thousand in the context of God’s covenant with a chosen people. Palmoni’s symbolism of the alpha chapter eleven, and His symbolism of the omega chapter twenty-two, add to the story within the chapters.
Matta'nın on birinci ila yirmi ikinci bölümleri, Tanrı'nın seçilmiş bir halkla yaptığı antlaşma bağlamında yüz kırk dört binin mühürlenmesinin tamamlanışını ortaya koyar. Palmoni'nin alfa niteliğindeki on birinci bölüme dair sembolizmi ve O'nun omega niteliğindeki yirmi ikinci bölüme dair sembolizmi, bölümler içindeki anlatıya katkı sağlar.
Chapter twenty-three is the atonement, the combining of the Divine with the human as represented by the number twenty-three. But the chapter is telling of the executive judgment of the tares, the counterfeit priesthood, the counterfeit Levites. Every priest was a Levite, but not every Levite was a priest. Within the descendants of Levi, only the bloodline of Aaron, qualified for priesthood. The Bible identifies that the Levites would begin to serve at age twenty-five, but the sons of Kohath would serve at age 30.
Yirmi üçüncü bölüm kefarettir; ilahi olanla insani olanın, yirmi üç sayısıyla temsil edilen birleşmesidir. Ancak bölüm, yabani otlar, sahte kâhinlik ve sahte Levililer üzerindeki icraî yargıyı anlatıyor. Her kâhin bir Leviliydi, ama her Levili kâhin değildi. Levi’nin soyundan olanlar arasında yalnızca Aaron’un kan hattı kâhinliğe ehildi. Kutsal Kitap, Levililerin yirmi beş yaşında hizmete başlayacağını, ancak Kohath’ın oğullarının 30 yaşında hizmet edeceğini belirtir.
And the Lord spake unto Moses and unto Aaron, saying, Take the sum of the sons of Kohath from among the sons of Levi, after their families, by the house of their fathers, From thirty years old and upward even until fifty years old, all that enter into the host, to do the work in the tabernacle of the congregation. Numbers 4:1–3.
RAB Musa ile Harun'a şöyle dedi: Levililer arasından Kehat oğullarını, ailelerine ve baba evlerine göre sayın: Buluşma Çadırı'nda görev yapmak üzere hizmete giren, otuz ile elli yaş arasındaki herkes. Çölde Sayım 4:1-3.
The number “30” represents the priests that were in the bloodline of Kohath, who was the son of Levi, and Kohath’s son was Amram, who was the father of Aaron. Levi means “attached or joined to God.” Kohath means “assembled around His presence.” Amram means “exalted people,” and Aaron means “light bearer or exalted mediator.” Together, they trace a movement from the Red Sea to Sinai, thus typifying the covenant between God and the one hundred and forty-four thousand, who are the human temple that joins with the divine temple, when Christ stretches forth His hand a second time to gather His remnant people into His sanctuary, where He then lifts them up and exalts them as they are illuminated with the Heavenly High Priest, as He illuminated Shadrach, Meshach and Abednego.
"30" sayısı, Levi'nin oğlu olan Kohath'ın soy hattındaki kâhinleri temsil eder. Kohath'ın oğlu Amram'dı ve Amram da Aaron'un babasıydı. Levi "Tanrı'ya bağlı ya da O'na katılmış" anlamına gelir. Kohath "O'nun varlığı etrafında toplanmış" anlamına gelir. Amram "yüceltilmiş halk" anlamına gelir ve Aaron "ışık taşıyıcısı ya da yüce aracı" anlamına gelir. Birlikte, Kızıldeniz'den Sina'ya uzanan bir hareketi izlerler ve böylece Tanrı ile ilahi tapınakla birleşen beşerî tapınak olan yüz kırk dört bin arasındaki antlaşmayı sembolize ederler; Mesih elini ikinci kez uzatıp geriye kalan halkını kendi mabedine topladığında, orada, Göksel Başkâhin ile aydınlatılırken onları kaldırır ve yüceltir; tıpkı Shadrach, Meshach and Abednego'yu aydınlattığı gibi.
The number “30” represents a period for preparation for the priests and 25, as the age of the Levites, is to be applied to 30, line upon line, for every priest was a Levite, but not every Levite was a priest. Thirty represents the period of preparation which began in 1989, at the time of the end, and it ends at the Sunday law in the United States. The number twenty-five as a symbol of Levites, is also the symbol of separation between two classes, and in relation to the priests it identifies a separation. Twenty-five marks the separation of the Levites and counterfeit Levites at the Sunday law, and in the context of the genuine priests and the genuine Levites it also creates a distinction, howbeit, not a negative separation, as with the counterfeit Levites.
“30” sayısı kâhinler için bir hazırlık dönemini temsil eder; Levililerin yaşı olan 25 ise, satır üzerine satır, 30’a uygulanmalıdır; çünkü her kâhin bir Leviliydi, ama her Levili kâhin değildi. 30, 1989’da, zamanın sonunda başlayan hazırlık dönemini temsil eder ve Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Pazar yasasında sona erer. Levililerin sembolü olan yirmi beş sayısı, aynı zamanda iki sınıf arasındaki ayrımın da sembolüdür ve kâhinlerle ilgili olarak bir ayrımı belirler. Yirmi beş, Pazar yasasında Levililerle sahte Levililerin ayrımını işaretler ve gerçek kâhinler ile gerçek Levililer bağlamında da bir ayrım oluşturur; ne var ki sahte Levililerde olduğu gibi olumsuz bir ayrılık değildir.
Kohath was one of the three main branches of the Levites (along with Gershon and Merari). The priestly line came specifically through Kohath’s descendant Aaron. Aaron is the fourth-generational descendant of Levi, and the priestly privilege was restricted to his male descendants within this Kohathite branch. The Kohathites as a whole (all descendants of Kohath) had the honor of carrying the most sacred items, but only Aaron’s line could actually perform the priestly functions at the altar and in the sanctuary. Aaron represents the same fourth generation as Joel’s “old men,” or the “ancient men” in Ezekiel chapter eight, who bow to the sun.
Kehat, Levililerin üç ana kolundan biriydi (Gerşon ve Merari ile birlikte). Kâhinlik soyu özellikle Kehat’ın soyundan gelen Harun aracılığıyla geldi. Harun, Levi’nin dördüncü kuşaktan torunudur ve kâhinlik ayrıcalığı bu Kehatlı kol içinde onun erkek soyundan gelenlerle sınırlıydı. Kehatlılar bütünüyle (Kehat’ın tüm soyundan gelenler) en kutsal eşyaları taşıma onuruna sahipti, ancak sunakta ve kutsal yerde kâhinlik görevlerini fiilen yerine getirebilen yalnızca Harun’un soyuydu. Harun, Yoel’in “ihtiyarları”yla ya da Hezekiel kitabının sekizinci bölümünde güneşe eğilen “kadim adamlar”la aynı dördüncü kuşağı temsil eder.
The system of 24 rotating courses (divisions) for the priests (and similarly for non-priestly Levites in supporting roles like musicians and gatekeepers) was established by King David. David organized the descendants of Aaron into 24 courses (divisions) to serve in rotation (1 Chronicles 24:1–19). David, with help from priests Zadok (from Eleazar’s line) and Ahimelech (from Ithamar’s line), divided them into 24 groups (16 from Eleazar’s larger family, 8 from Ithamar’s). Lots were cast to determine the order of service.
Kral Davut, kâhinler için 24 bölükten oluşan nöbetleşe hizmet sistemini kurdu; benzer bir düzen, müzisyenler ve kapı nöbetçileri gibi destek görevlerindeki kâhin olmayan Levililer için de geçerliydi. Davut, Harun’un soyundan gelenleri nöbetleşe hizmet etmeleri için 24 bölüğe ayırdı (1. Tarihler 24:1-19). Davut, kâhinler Sadok (Elazar’ın soyundan) ve Ahimelek’in (İtamar’ın soyundan) yardımıyla onları 24 bölüğe böldü (Elazar’ın daha kalabalık kolundan 16, İtamar’ınkinden 8). Hizmet sırasını belirlemek için kura çekildi.
Each course served for one week (from Sabbath to Sabbath), twice a year, plus all courses served together during the major festivals (Passover, Pentecost, Tabernacles). David similarly organized non-priestly Levites into 24 courses for music, gatekeeping, etc. (1 Chronicles 23–26). This system was implemented under Solomon (2 Chronicles 8:14) and continued through the Second Temple period. Zechariah, father of John the Baptist, was in the course of Abijah—Luke 1:5; 1 Chronicles 24:10. The order of the 24 courses of priests was selected by lot, and Zechariah was in the course of Abijah, who out of the twenty-four courses, represented the “eighth” course. Zechariah means “God remembers,” and his father’s name Abijah means “God is my father.”
Her bölük, yılda iki kez, bir hafta boyunca (Şabat’tan Şabat’a) hizmet ederdi; ayrıca büyük bayramlarda (Fısıh, Pentekost, Çardaklar) bütün bölükler birlikte hizmet ederdi. Davut, rahip olmayan Levilileri de müzik, kapı bekçiliği vb. için 24 bölüğe ayırdı (1. Tarihler 23–26). Bu sistem Süleyman döneminde yürürlüğe kondu (2. Tarihler 8:14) ve İkinci Tapınak döneminde de sürdü. Vaftizci Yahya’nın babası Zekeriya, Abiya bölüğündendi—Luka 1:5; 1. Tarihler 24:10. Kâhinlerin 24 bölüğünün sırası kura ile belirlenmişti; yirmi dört bölükten “sekizinci” olanı Abiya bölüğüydü ve Zekeriya bu bölüğe mensuptu. “Zekeriya” “Tanrı hatırlar” anlamına gelir; babasının adı “Abiya” ise “Tanrı benim Babamdır” anlamına gelir.
The heavenly Father remembered His promise to raise up a messenger who would prepare the way for the Messiah. But Zechariah also aligns with the Sunday law, for it is there that the Sabbath, the day men were to always remember—becomes the final test. Zechariah represents a priest, of the course of Abijah, which is the “eighth” course. Zechariah disbelieves the message of the angel and is made dumb, until the birth of his son John. When John is born Zechariah enters into the discussion about the name of John, and he then speaks. The prophetic speaking of the latter days is when the United States speaks as a dragon.
Göklerdeki Baba, Mesih’in yolunu hazırlayacak bir haberciyi göndereceğine dair vaadini hatırladı. Ancak Zekeriya, Pazar Günü yasasıyla da örtüşür; çünkü insanların daima hatırlaması gereken gün olan Sebt Günü orada son sınav hâline gelir. Zekeriya, “sekizinci” bölük olan Abiya bölüğünden bir kâhini temsil eder. Zekeriya, meleğin sözlerine inanmaz ve oğlu Yahya doğana kadar dilsiz kalır. Yahya doğduğunda Zekeriya, Yahya’nın adıyla ilgili tartışmaya katılır ve o zaman konuşur. Son günlerdeki peygamberce konuşma, Amerika Birleşik Devletleri’nin bir ejderha gibi konuştuğu zamandır.
And it came to pass, that on the eighth day they came to circumcise the child; and they called him Zacharias, after the name of his father. And his mother answered and said, Not so; but he shall be called John. And they said unto her, There is none of thy kindred that is called by this name. And they made signs to his father, how he would have him called. And he asked for a writing table, and wrote, saying, His name is John. And they marvelled all. And his mouth was opened immediately, and his tongue loosed, and he spake, and praised God. Luke 1:59–64.
Sekizinci gün çocuğu sünnet etmeye geldiler; ona babasının adı olan Zekeriya adını vermek istediler. Annesi ise, “Hayır, öyle değil; adı Yahya olacak,” diye karşılık verdi. Ona, “Akrabaların arasında bu adla çağrılan kimse yok,” dediler. Babasına, çocuğa hangi adı vermek istediğini işaretle sordular. O da bir yazı levhası istedi ve “Adı Yahya’dır” diye yazdı. Herkes şaşırdı. O anda ağzı hemen açıldı, dili çözüldü; konuştu ve Tanrı’yı övdü. Luka 1:59-64.
John the Baptist is of the eighth course of Abijah, as was his father. At John’s circumcision, on the eighth day his name is changed. John the Baptist represents those who are priests, of the fourth generation, who are in a covenant relation with God, who changes their name (from Laodicea unto Philadelphia), seals them with the sign of the covenant, when the United States speaks as a dragon.
Vaftizci Yahya, babası gibi, sekizinci olan Abiya bölüğündendir. Yahya’nın sünnetinde, sekizinci günde adı değiştirilir. Vaftizci Yahya, kâhin olan, dördüncü kuşaktan olup Tanrı ile antlaşma ilişkisi içinde bulunan; Tanrı’nın adlarını (Laodikiya’dan Filadelfya’ya) değiştirdiği ve antlaşmanın işaretiyle mühürlediği kimseleri, Amerika Birleşik Devletleri bir ejderha gibi konuştuğunda, temsil eder.
We are the temple of God. The prophetic lines which address the temple are speaking to men and women as individuals, and also corporately, for God’s church is also a temple. And of course there is a heavenly temple, and it is Christ who builds the temple of the Lord. It is He who lays the foundation and places the capstone upon the temple. In terms of the number “25” being a symbol, 25 represents the Levites, who are purged (separated) from counterfeit Levites in Malachi chapter three, and who are also purified in the same passage. In Ezekiel chapter 40 to 48 a symbolic temple is described with great detail. The water of life comes out of that temple and fills the earth.
Biz Tanrı’nın tapınağıyız. Tapınağa hitap eden peygamberlik sözleri, hem birey olarak kadın ve erkeklere hem de topluluk olarak seslenir; çünkü Tanrı’nın kilisesi de bir tapınaktır. Elbette göksel bir tapınak da vardır ve Rab’bin tapınağını inşa eden Mesih’tir. Temeli atan da tapınağın tepe taşını yerine koyan da O’dur. Bir sembol olarak “25” sayısına gelince, 25, Maleahi üçüncü bölümde sahte Levililerden ayıklanan (ayrılan) ve aynı bölümde de temizlenen Levilileri temsil eder. Hezekiel 40’tan 48’e kadar olan bölümlerde sembolik bir tapınak son derece ayrıntılı biçimde tasvir edilir. Yaşam suyu o tapınaktan çıkar ve yeryüzünü doldurur.
“Wonderful is the work which God designs to accomplish through His servants, that His name may be glorified. God made Joseph a fountain of life to the Egyptian nation. Through Joseph the life of that whole people was preserved. Through Daniel God saved the life of all the wise men of Babylon. And these deliverances were as object lessons; they illustrated to the people the spiritual blessings offered them through connection with the God whom Joseph and Daniel worshiped. So through His people today God desires to bring blessings to the world. Every worker in whose heart Christ abides, everyone who will show forth His love to the world, is a worker together with God for the blessing of humanity. As he receives from the Saviour grace to impart to others, from his whole being flows forth the tide of spiritual life. Christ came as the Great Physician to heal the wounds that sin has made in the human family; and His Spirit, working through His servants, imparts to sin-sick, suffering human beings a mighty healing power that is efficacious for the body and the soul. ‘In that day,’ says the Scriptures, ‘there shall be a fountain opened to the house of David and to the inhabitants of Jerusalem for sin and for uncleanness.’ Zechariah 13:1. The waters of this fountain contain medicinal properties that will heal both physical and spiritual infirmities.
Adının yüceltilmesi için Tanrı’nın kulları aracılığıyla gerçekleştirmeyi tasarladığı iş harikadır. Tanrı, Yusuf’u Mısır ulusu için bir yaşam pınarı yaptı. Yusuf aracılığıyla o halkın tamamının yaşamı korundu. Daniel aracılığıyla Tanrı Babil’in tüm bilgelerinin hayatını kurtardı. Ve bu kurtarışlar ders niteliğindeki örneklerdi; Yusuf’un ve Daniel’in tapındığı Tanrı’yla ilişki içinde kendilerine sunulan ruhsal bereketleri halka sergilediler. Bugün de Tanrı, halkı aracılığıyla dünyaya bereketler getirmeyi istiyor. Yüreğinde Mesih’in ikamet ettiği ve O’nun sevgisini dünyaya gösterecek herkes, insanlığın bereketi için Tanrı’yla birlikte çalışan bir hizmetkârdır. Kurtarıcı’dan başkalarına aktarmak üzere lütuf aldıkça, tüm varlığından ruhsal yaşamın seli akar. Mesih, insan ailesinde günahın açtığı yaraları iyileştirmek üzere Büyük Hekim olarak geldi; ve O’nun Ruhu, kulları aracılığıyla çalışarak, günahın hastalığına yakalanmış, acı çeken insanlara beden ve ruh için etkili olan kudretli bir şifa gücü verir. “O gün,” Kutsal Yazılar der, “Davut’un soyu ve Yeruşalim’in sakinleri için günah ve kirlilikten arınma amacıyla bir pınar açılacak.” Zekeriya 13:1. Bu pınarın sularında hem bedensel hem de ruhsal hastalıkları iyileştirecek şifalı özellikler vardır.
“From this fountain flows the mighty river seen in Ezekiel’s vision. ‘These waters issue out toward the east country, and go down into the desert, and go into the sea: which being brought forth into the sea, the waters shall be healed. And it shall come to pass, that everything that liveth, which moveth, whithersoever the rivers shall come, shall live…. And by the river upon the bank thereof, on this side and on that side, shall grow all trees for meat, whose leaf shall not fade, neither shall the fruit thereof be consumed: it shall bring forth new fruit according to his months, because their waters they issued out of the sanctuary: and the fruit thereof shall be for meat, and the leaf thereof for medicine.’ Ezekiel 47:8–12.” Testimonies, volume 6, 227.
"Bu pınardan Hezekiel'in görümünde görülen kudretli ırmak akar. 'Bu sular doğu bölgesine doğru akar, çöle iner ve denize varır; denize döküldüklerinde, sular şifa bulur. Ve ırmakların ulaştığı her yerde, yaşayan ve hareket eden her şey yaşayacaktır.... Ve ırmağın kıyısında, bu yanda da o yanda da, yiyecek için her türlü ağaç yetişecek; yaprağı solmayacak, meyvesi de tükenmeyecek: suları Tapınaktan çıktığı için her ayında yeni meyve verecek; meyvesi yiyecek, yaprağı ise şifa için olacaktır.' Hezekiel 47:8-12." Tanıklıklar, cilt 6, 227.
Ezekiel’s temple is prophetic symbolism of the highest nature, and John was commanded in Revelation chapter eleven, to measure the temple, but to leave off the courtyard. When we do that very thing to Ezekiel’s temple, we find that the two most prominent numbers within the temple dimensions represent the priesthood. 50 cubits is the most prominent number, and it is repeated 11 times as the overall length of each gate complex (Ezekiel 40:15, 21, 25, 29, 33, 36, etc.). 50 is also used for certain wall and chamber lengths (42:7–8). It defines the full gate passageway from outer to inner threshold.
Hezekiel’in tapınağı, en üst düzeyde peygamberî simgeselliktir ve Yuhanna’ya Vahiy’in on birinci bölümünde tapınağı ölçmesi, ancak avluyu hariç tutması emredilmiştir. Bunu Hezekiel’in tapınağına aynen uyguladığımızda, tapınağın ölçülerinde en belirgin iki sayının kâhinliği temsil ettiğini görürüz. 50 arşın en belirgin sayıdır ve her bir kapı yapısının toplam uzunluğu olarak 11 kez tekrarlanır (Hezekiel 40:15, 21, 25, 29, 33, 36, vb.). 50, bazı duvar ve oda uzunlukları için de kullanılır (42:7-8). 50 arşın, kapı geçidinin dış eşiğinden iç eşiğine kadar olan tamamını tanımlar.
25 cubits is the clear second-most prominent. It is repeated 10 times as the breadth and width of the gate complexes (Ezekiel 40:13, 21, 25, 29, 30, 33, 36). Combined, 50 and 25 form the consistent 50 by 25 rectangular patterns for the six main gates. This 50 by 25 pairing dominates the architectural description of the gates leading into the inner areas. There is no other pair that repeats with such systematic frequency in the temple building itself.
25 arşın, açıkça en belirgin ikinci ölçüdür. Kapı komplekslerinin genişliği ve eni olarak 10 kez tekrar edilir (Hezekiel 40:13, 21, 25, 29, 30, 33, 36). Birlikte ele alındığında, 50 ve 25, altı ana kapı için tutarlı 50’ye 25’lik dikdörtgen düzenler oluşturur. Bu 50’ye 25’lik eşleşme, iç bölgelere açılan kapıların mimari betimlemesine hâkimdir. Tapınak yapısının kendisinde bu denli sistematik bir sıklıkla tekrar eden başka bir ikili yoktur.
Levites entered active service at 25 (Numbers 8:24: “from twenty and five years old and upward they shall go in to wait upon the service”). They served until 50 (Numbers 4:3, 39, 43; 8:25: “until fifty years old”). This gives exactly 25 years of active service (50 – 25 = 25).
Levililer 25 yaşında aktif hizmete girerlerdi (Sayılar 8:24: "yirmi beş yaşından itibaren hizmet işini görmek üzere içeri girecekler"). 50 yaşına kadar hizmet ederlerdi (Sayılar 4:3, 39, 43; 8:25: "elli yaşına kadar"). Bu da tam olarak 25 yıllık aktif hizmet demektir (50 - 25 = 25).
Thus, the 25-year span of Levitical service is directly reflected in the 25 by 50-cubit measurements that dominate the temple gates and structure—the very place where the Levites served. The primary dimensions of Ezekiel’s temple, that is the temple of the church triumphant and the one hundred and forty-four thousand are architecturally designed into the very temple where they were to serve; JUST as the forty-six chromosomes are built into the very temple where God’s people are to serve. Palmoni has placed His signature upon the individual human temple and the corporate body temple that is to be His bride.
Böylece, Levilik hizmetinin 25 yıllık süresi, Levililerin hizmet ettiği bizzat mekân olan tapınağın kapıları ve yapısına hâkim olan 25'e 50 arşınlık ölçülere doğrudan yansımaktadır. Hezekiel’in tapınağının temel boyutları—yani muzaffer kilisenin ve yüz kırk dört binin tapınağı—hizmet edecekleri bizzat tapınağın mimarisine işlenmiştir; AYNEN Tanrı’nın halkının hizmet edeceği bizzat tapınağın içine kırk altı kromozomun yerleştirilmiş olması gibi. Palmoni, bireysel insan tapınağına ve O’nun gelini olacak kolektif beden tapınağına imzasını koymuştur.
We will continue these lines in the next article.
Bu satırlara bir sonraki yazıda devam edeceğiz.
“Those who are in responsible positions are not to become converted to the self-indulgent, extravagant principles of the world, for they cannot afford it; and if they could, Christlike principles would not allow it. Manifold teaching needs to be given. ‘Whom shall He teach knowledge? and whom shall He make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little.’ Thus the word of the Lord is patiently to be brought before the children and kept before them, by parents who believe the word of God. ‘For with stammering lips and another tongue will He speak to this people. To whom He said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.’ Why?—because they did not heed the word of the Lord that came unto them.
Sorumluluk sahibi konumlarda bulunanlar, dünyanın kendini şımartan, savurgan ilkelerini benimsememelidir; çünkü bunun bedelini karşılayamazlar; ve karşılayabilseler bile, Mesihî ilkeler buna izin vermezdi. Çok çeşitli öğretim verilmelidir. 'Kime bilgi öğretecek? Ve kime öğretiyi anlayacak duruma getirecek? Sütten kesilenlere, memelerden ayrılanlara. Çünkü kural üstüne kural, kural üstüne kural olmalı; satır üstüne satır, satır üstüne satır; burada biraz, orada biraz.' Böylece Rab'bin sözü, Tanrı'nın sözüne inanan ebeveynler tarafından sabırla çocukların önüne getirilmeli ve onların önünde tutulmalıdır. 'Çünkü kekeme dudaklarla ve başka bir dille bu halka konuşacak. Onlara dedi ki, Bu, yorgunu dinlendirebileceğiniz dinlenmedir; ve bu da ferahlamadır; yine de dinlemek istemediler. Ama Rab'bin sözü onlara kural üstüne kural, kural üstüne kural; satır üstüne satır, satır üstüne satır; burada biraz, orada biraz oldu; öyle ki gidip geriye düşsünler, kırılsınlar, tuzağa düşsünler ve yakalansınlar.' Neden? Çünkü kendilerine gelen Rab'bin sözüne kulak asmadılar.
“This means those who have not received instruction, but have cherished their own wisdom, and have chosen to work themselves according to their own ideas. The Lord gives these the test, that they shall either take their position to follow His counsel, or refuse and do according to their own ideas, and then the Lord will leave them to the sure result. In all our ways, in all our service to God, He speaks to us, ‘Give Me thine heart.’ It is the submissive, teachable spirit that God wants. That which gives to prayer its excellence is the fact that it is breathed from a loving, obedient heart.
Bu, öğreti almamış, buna karşılık kendi bilgeliğini yüceltmiş ve kendi fikirlerine göre hareket etmeyi seçmiş olanları ifade eder. Rab bu kimseleri sınar: ya Onun öğüdünü izlemeye karar verirler ya da reddedip kendi fikirlerine göre davranırlar; o zaman Rab onları bunun kaçınılmaz sonucuna bırakır. Bütün yollarımızda, Tanrı'ya olan bütün hizmetimizde O bize şöyle seslenir: 'Bana yüreğini ver.' Tanrı'nın istediği, boyun eğen, öğrenmeye açık bir ruhtur. Duaya üstün değerini veren şey, onun sevgi dolu, itaatkâr bir yürekten gelmesidir.
“God requires certain things of His people; if they say, I will not give up my heart to do this thing, the Lord lets them go on in their supposed wise judgment without heavenly wisdom, until this scripture [Isaiah 28:13] is fulfilled. You are not to say, I will follow the Lord’s guidance up to a certain point that is in harmony with my judgment, and then hold fast to your own ideas, refusing to be molded after the Lord’s similitude. Let the question be asked, Is this the will of the Lord? not, Is this the opinion or judgment of—–?” Testimonies to Ministers, 419.
Tanrı kendi halkından bazı şeyler ister; eğer onlar, ‘Bu şeyi yapmak için yüreğimi teslim etmeyeceğim’ derlerse, Rab onları göksel bilgelik olmaksızın, sözde bilge yargılarıyla yollarına devam etmelerine izin verir; ta ki bu Kutsal Yazı [Yeşaya 28:13] yerine gelinceye kadar. Şöyle dememelisiniz: ‘Yargımla uyumlu belli bir noktaya kadar Rab’bin rehberliğine uyacağım, sonra da Rab’bin benzerliğine göre biçimlenmeyi reddedip kendi düşüncelerime sıkı sıkıya sarılacağım.’ Şu soru sorulsun: ‘Bu Rab’bin isteği midir?’ Şu değil: ‘Bu, --in görüşü ya da yargısı mıdır?’ Testimonies to Ministers, 419.